Πηγή: Red Jackets
Ενώ είναι αλήθεια ότι το αποτέλεσμα των ενδιάμεσων εκλογών έχει δημιουργήσει κάποια αναταραχή εντός της κυβέρνησης Τραμπ και ότι η δυσαρμονία και η συχνή ασάφεια των φωνών αποτελούν μέρος μιας τακτικής, σε ορισμένες περιπτώσεις νομίζω ότι μπορούμε να δηλώσουμε με μεγαλύτερη σιγουριά τις πραγματικές προθέσεις. Χθες, για παράδειγμα, ο Τραμπ έκανε μια από τις χαρακτηριστικές του δηλώσεις, με στόχο να ηρεμήσει την αγορά πετρελαίου: «Είναι πολύ απίθανο να επιστρέψουμε σε πόλεμο με το Ιράν εάν συνεχιστούν οι διαπραγματεύσεις». Πράγματι, το αργό πετρέλαιο Brent υποχώρησε κατά 84 σεντς, φτάνοντας τα 98,48 δολάρια το βαρέλι. Στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα σημαντικό, είμαστε λίγο κάτω από τα 100 δολάρια, αλλά αυτό είναι ένα ψυχολογικό όριο. Και, ωστόσο, αντιστάθμισε το γεγονός ότι, εδώ και λίγες ημέρες, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ξαναρχίσει να εξαπολύουν μεμονωμένες, σποραδικές επιθέσεις εναντίον ιρανικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων. Αλλά το αντίλογο του Ρούμπιο μας λέει την αλήθεια. Ο Υπουργός Εξωτερικών, μάλιστα, είπε ότι «οι απαιτήσεις του Ιράν δεν είναι απλώς απαράδεκτες, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις εξωφρενικές και γελοίες, και στην πραγματικότητα μη ρεαλιστικές». Μια σαφής και ολοκληρωτική απόρριψη των διαπραγματεύσεων, λοιπόν. Και αρκεί να συγκρίνουμε αυτές τις δηλώσεις με το σχόλιο του Τραμπ («αν συνεχιστούν οι διαπραγματεύσεις») για να καταλάβουμε πού οδηγείται αυτό.
Επιπλέον, είναι από καιρό σαφές ότι απλώς δεν υπάρχει περιθώριο για μια αμοιβαία ικανοποιητική συμφωνία και οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν την πολυτέλεια να αποδεχτούν πραγματικά τους όρους του Μνημονίου Συνεργασίας που υπέγραψε ο Τραμπ τον Ιούνιο - το οποίο, παρεμπιπτόντως, λέει πολλά σε ολόκληρο τον κόσμο για την αξιοπιστία της Αμερικής.
Ανίκανη να επιτύχει ειρήνη, η Ουάσιγκτον θα πάει σε πόλεμο, ελπίζοντας ανόητα ότι οι επαναλαμβανόμενες επιθέσεις θα οδηγήσουν σε διαφορετικό αποτέλεσμα.
Η πολιτική κατάσταση στο Ισραήλ υποδηλώνει επίσης ότι αυτό το αποτέλεσμα δεν είναι απλώς πιθανό, αλλά πολύ πιθανό. Όπως ήταν εύκολα προβλέψιμο, η πιθανότητα σχηματισμού κυβέρνησης από τον Άιζενκοτ με εξωτερική υποστήριξη από τα αραβικά κόμματα έχει ήδη εξανεμιστεί. Στην πραγματικότητα, έχει επανειλημμένα επαναλάβει απαράδεκτες προϋποθέσεις. Και παρόλο που ένα είδος ανταρτοπόλεμου συνεχίζεται μεταξύ των δύο σιωνιστικών στρατοπέδων, το καθένα προσπαθώντας να αποσπάσει κομμάτια από το άλλο, το αναδυόμενο σενάριο - το οποίο διακηρύσσεται ως επιθυμητό από τον Ισραηλινό Πρόεδρο Χέρτζογκ και πιθανότατα είναι επίσης ευπρόσδεκτο από τον Τραμπ - είναι αυτό μιας κυβέρνησης εθνικής ενότητας. Το ερώτημα παραμένει αν τα κόμματα των Σμότριτς και Μπεν Γκβιρ θα συμμετάσχουν σε αυτό, και πάνω απ' όλα, ο ρόλος του Νετανιάχου - του οποίου η δικαστική θέση απαιτεί ακριβείς εγγυήσεις.
Περιττό να πούμε ότι δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από έναν καλό πόλεμο για να επιλυθούν μαγικά αυτές οι διαφορές, στο όνομα της έκτακτης ανάγκης.
Η άλλη απίστευτη δήλωση του Τραμπ -η μερικές φορές πραγματικά εξαιρετική του αυθάδεια- μπορεί επίσης να ερμηνευτεί με τον ίδιο τρόπο. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ δήλωσε ότι αναμένει από τους περιφερειακούς συμμάχους του να αποζημιώσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες για το κόστος που προέκυψε στον πόλεμο με το Ιράν: «Οι χώρες που προστατεύσαμε θα μας αποζημιώσουν για όλο το κόστος που προέκυψε στον πόλεμο, γιατί χωρίς εμάς, δεν θα υπήρχαν». Αν μου επιτρέπετε τα γαλλικά μου, αυτό είναι πραγματικά αποκαλυπτικό. Αλλά σε μια εποχή που η αντίθεση του Κογκρέσου και της αμερικανικής κοινής γνώμης σε αυτόν τον πόλεμο αυξάνεται, η προσπάθεια να υποστηρίξουμε ότι το κόστος θα το επωμιστούν άλλοι θα μπορούσε να βοηθήσει στην άμβλυνση του πλήγματος.
Ο Τραμπ σίγουρα θα προσπαθήσει μέχρι το τέλος να εξασφαλίσει κάποιο διαπραγματευτικό αποτέλεσμα - συναντάται σήμερα με τον πρωθυπουργό του Κατάρ - αλλά όπως αναφέρθηκε, τα περιθώρια είναι πρακτικά ανύπαρκτα. Επομένως, δεν υπάρχει άλλη επιλογή από το να επιστρέψουμε στις στρατιωτικές επιθέσεις. Από την οπτική του γωνία, όταν λέει ότι οι Ιρανοί είναι «τρελοί», είναι ειλικρινής: το γεγονός ότι δεν θα κάνουν ούτε εκατοστό, ότι επιμένουν να υποβάλλουν «απαράδεκτες» απαιτήσεις, πρέπει να του φαίνεται τρέλα. Κάτι που πιθανώς συμβάλλει στην οργή του και τον ωθεί να κάνει —αυτός—μιά τρέλα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου