Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μηνάογλου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μηνάογλου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 1 Ιουνίου 2025

Στην εκκοσμικευμένη Εκκλησία δεν θα μείνει τίποτα. Πέρα ἀπὸ τὸ Σινᾶ...

 

 Γράφει ὁ Χαράλαμπος Μηνάογλου  

Ἡ οὐσία τοῦ προβλήματος σχετικὰ μὲ τὴν Μονὴ Σινᾶ βρίσκεται στὸ γεγονὸς ὅτι ἀρνηθήκαμε τὴν κληρονομιά μας. Διαβάζω ἀπὸ προχθὲς δηλώσεις τοῦ ἡγουμένου τῆς Μονῆς, τοῦ ἀρχιεπισκόπου Σιναίου, τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων καὶ τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Μία κλάψα καὶ μία ἀόριστη ἀπειλὴ γιὰ προσφυγὴ σὲ διεθνεῖς ὀργανισμούς; Ὄχι στὴν δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ, σὲ αὐτὴν τῶν διεθνῶν κοσμικῶν ὀργανισμῶν.
Καὶ εἶναι φυσικό, ἀφοῦ ἔχουμε πάψει νὰ πιστεύουμε στὴν παντοδυναμία Του. Ὁ οἰκουμενισμός, ποὺ ἐπικρατεῖ ἀπόλυτα στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ σὲ σημαντικὸ βαθμὸ καὶ στὰ Ἱεροσόλυμα ἔχει ἀποξενώσει τοὺς πατριάρχες, τοὺς ἐπισκόπους, τοὺς ἡγούμενους ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῶν ἁγίων προκατόχων τους, αὐτῶν στοὺς ὁποίους ὁ Θεὸς ἔχει ἐμπιστευτεῖ αὐτὴν τὴν τεράστια περιουσία ποὺ λέγεται ἑλληνορθόδοξα πατριαρχεῖα τῆς Ἀνατολῆς. Γιατί τὸ Σινᾶ εἶναι τὸ δέντρο...
Τὸ δάσος εἶναι ὅτι χάνουμε μὲ γοργὸ ρυθμὸ τὰ πατριαρχεῖα αὐτά, τοὺς φάρους τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Καὶ τὰ χάνουμε, ἐπειδὴ ἔπαψαν οἱ Σύνοδοί τους νὰ ὀρθοτομοὺν τὸν λόγον τῆς ἀληθείας. Ἐπειδὴ οἱ ἴδιοι ἐμεῖς φύγαμε ἀπὸ τὴν παράδοσή μας, δὲν τὴν θέλουμε. Καὶ ἀφοῦ δὲν τὴν θέλουμε, ὁ Θεὸς κάνει ὑπακοὴ σὲ μᾶς, ποὺ πλέον μᾶς γοητεύουν ἄλλα πράγματα, ξένα, καὶ μᾶς τὴν ἀφαιρεῖ.
Τὸ ἑλληνικὸ κράτος μετά τον Καποδίστρια ποτὲ δὲν ἀντιλήφθηκε τὸν πλοῦτο καὶ τὴν ἰσχὺ ποὺ κρύβουν τὰ ἑλληνορθόδοξα πατριαρχεῖα καὶ προσκυνήματα στὴν Ἀνατολὴ καὶ δὲν ἐπεδίωξε παρὰ μόνον σπασμωδικὰ νὰ ἀσκήσει κάποια μέριμνα γιὰ αὐτά. Ἀλλὰ οὔτε καὶ οἱ διαβρωμένοι πλέον ἀπὸ τὸν οἰκουμενισμὸ πατριάρχες, ἐπίσκοποι καὶ ἡγούμενοι ἐνδιαφέρθηκαν γιὰ τὴν ἐπάνδρωσή τους, τὴν πνευματικὴ προκοπὴ καὶ τὴν διατήρησή τους, ἀφοῦ ἔχουν πάψει νὰ πιστεύουν ἔστω καὶ ἐλάχιστα στὴν παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἐκκοσμίκευσή τους τοὺς κάνει νὰ ἀναζητοῦν σωτηρία στοὺς ἄρχοντες τοῦ αἰῶνος τούτου καὶ στὴν ἕνωση μὲ τοὺς αἱρετικούς.
Τὸ δὲ ἑλληνικὸ κράτος καὶ τοὺς περισσότερους ἀπὸ ἐμᾶς νὰ μὴν θέλουμε νὰ πολεμήσουμε γιὰ τίποτε. Αὐτὰ ἔκαναν οἱ ἅγιοι ποὺ ἁγίασαν αὐτὰ τὰ μέρη; Οἱ αὐτοκράτορες ποὺ τὰ ἔκτισαν; Ἂν δὲν ἀλλάξουμε νοοτροπία, ἐὰν δὲν μετανοήσουμε καὶ δὲν ἐπιστρέψουμε στὸ πνεῦμα τῶν πατέρων, καμία προσφυγὴ στοὺς διεθνεῖς ὀργανισμοὺς καὶ καμία λυκοδιπλωματία δὲν μᾶς σώζει. Σὲ μερικὲς δεκαετίες τὰ ἑλληνορθόδοξα πατριαρχεῖα θὰ βρίσκονται μόνον στὰ βιβλία τῆς ἱστορίας.


Πέμπτη 15 Δεκεμβρίου 2022

Η Γεωπολιτική Προβολή στο σήμερα, 100 χρόνια από το Μικρασιατικό Ζήτημα & την Καταστροφή του Ελληνισμού


100 χρόνια μετά την Μικρασιατική Καταστροφή, μια εκπομπή που επιχειρεί να ανιχνεύσει θεατές και αθέατες πλευρές με όρους Γεωπολιτικής και Γεωστρατηγικής του Μικρασιατικού Ζητήματος, ενταγμένου στο ευρύτερο Ανατολικό Ζήτημα και τις ανακατατάξεις των παγκόσμιων ισορροπιών της εποχής.
 Τι μας κληροδότησε για τις σημερινές εξελίξεις στην περιοχή μας; Το περιβάλλον, πριν, κατά και μετά το Μικρασιατικό Ζήτημα, που σφράγισε την τύχη του Ελληνισμού της περιοχής και δημιούργησε μια νέα γεωπολιτική πραγματικότητα των Ελληνοτουρκικών σχέσεων σε Θράκη, Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο .
 - Ποια τα βασικά συμπεράσματα σε ζητήματα στρατηγικής- τακτικής- διπλωματίας, στρατιωτικών, δημογραφικών εξελίξεων, μετακινήσεων και ανταλλαγής πληθυσμών με όρους γεωοικονομίας. 
 - Ο ρόλος και τα όρια των συμμαχιών και πως η διαμόρφωση του σκηνικού και των Συνθηκών μετά την κατάληξη στη Μικρά Ασία, αποτελούν τον πυροκρουστήρα του Τουρκικού Αναθεωρητισμού μέχρι τις μέρες μας για Ελλάδα και Κύπρο.
 - Τι αποδεικνύει η τότε κατάσταση στο εσωτερικό πολιτικό μέτωπο της Ελλάδας στην προβολή των Εθνικών Θεμάτων και η αντιστοχία του στο σήμερα - Ιστορικοί γρίφοι που λειτούργησαν προσδιοριστικά-αποφασιστικά ως προς την έκβαση της Μικρασιατικής Εκστρατείας. 
- Πόσο επηρέασε ο εθνικός διχασμός και μόνο την τελική έκβαση του πολέμου; - Η επίδρασή του στο ηθικό του στρατού - O ψυχολογικός παράγοντας.
- Ήταν έτοιμοι οι διάδοχοι του Βενιζέλου να αναδεχθούν το βάρος μιας τόσο μεγάλης επιχείρησης; 
- Οι "επίστρατοι" του 1921 και τι αποδεικνύει το μαζικό κύμα πιποταξίας την ίδια περίοδο; 
- Η επίδραση και ο ρόλος του εθνικού διχασμού, η κοινωνικοπολιτική διαίρεση των Ελλήνων σε βενιζελικούς και αντιβενιζελικούς, είναι ο "προπάτορας" και σύγχρονων διχασμών ; 
- Η συνθήκη της Λωζάννης//- Οι παραβιάσεις της συνθήκης της Λωζάννης (Συνθήκη Μοντρέ) 
- Κύπρος, τα ίδια λάθη; 
- Η ελληνική διπλωματία και η Μικρασιατική Καταστροφή 
-Ποια η προβολή των όρων του Μικρασιατικού Ζητήματος και της Μικρασιατικής Καταστροφής του Ελληνισμού στο σήμερα, των ραγδαίων γεωπολιτικών ανακατατάξεων στην Ανατολική Μεσόγειο και την επίδραση τους στα Ελληνοτουρκικά; 
 Στο στούντιο των "Αντιθέσεων" ο Διευθυντής του Ιδρύματος Ερευνών-Μελετών "Ελευθέριος Βενιζέλος", Νικόλαος Παπαδάκης
 Στην εκπομπή καταθέτουν την οπτική τους οι : 
- Διονύσης Τσιριγώτης, Επίκουρος Καθηγητής, στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιά, συγγραφέας του βιβλίου "Η ελληνική στρατηγική στη Μικρά Ασία 1919- 1922" 
- Χαράλαμπος Μηνάογλου, Δρ. Ιστορίας του Ε.Κ.Π.Α., Διευθυντής Πρότυπου Λυκείου Ιωνιδείου Σχολής και ο Νίκος Βαφέας, Αναπληρωτής Καθηγητής Ιστορικής και Πολιτικής Κοινωνιολογίας, συγγραφέας του βιβλίου "ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΙΠΟΤΑΚΤΗ ΣΤΟΝ ΑΝΤΑΡΤΗ"/ Η «ΣΤΑΣΙΣ ΤΩΝ ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΩΝ» ΣΤΗ ΔΥΤΙΚΗ ΚΡΗΤΗ (1921-1922)

Σάββατο 14 Μαΐου 2022

Τό Φανάρι ἦλθεν εἰς κοινωνίαν μέ τούς ἀκοινωνήτους τῶν Σκοπίων! Δέν ἠρωτήθησαν οὔτε οἱ Προκαθήμενοι!

 

Γράφει ὁ κ. Χαράλαμπος Μηνάογλου, Διδάκτωρ Ἱστορίας

«Καὶ τὸ μυαλό σου εἶναι θολὸ καὶ τὸ δικό της πιὸ λειψό,

σᾶς ἐθολώσαν τὰ λεφτά, γειά σου Φανφάρα, φαφλατὰ»

Ἡ ἀντιποίηση εἶναι ἔργο δαιμονικό… ἡ ἐκκλησιαστικὴ δὲ ἀντιποίηση… ἀκόμη χειρότερο…

Μέχρι τώρα εἴχαμε τὸν Ἐπιφάνιο νὰ ἀντιποιεῖται τὸν Μητροπολίτη Κιέβου…

Τώρα ἔχουμε πλέον καὶ τὸν Στέφανο νὰ ἀντιποιεῖται τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀχρίδος…

Διπλοὶ Μητροπολίτες, διπλὲς ἐκκλησίες… σχίσματα, σχίσματα καὶ πάλι σχίσματα… Καὶ ἡ αἰτία; Μία καὶ μόνη: ἡ ἐφαρμογὴ τῆς ἀμερικανικῆς πολιτικῆς περὶ κατάτμησης ὅσο γίνεται περισσότερο τῶν Ὀρθοδόξων (ἀσχέτως ἐὰν οἱ Ἀμερικανοὶ κατανοοῦν ἢ ὄχι τὴν ἀλήθεια τῆς πίστεώς μας καὶ θέλουν νὰ πολεμήσουν αὐτὴν πρωτίστως ἢ τὴν Ρωσία φοβούμενοι ὅτι ὅσο πιὸ ἑνωμένοι εἶναι οἱ Ὀρθόδοξοι τόσο πιθανότερο νὰ ἡγηθεῖ αὐτῶν ἡ Ρωσία).

Ὅσο γιὰ τοὺς παραμυθιαζόμενους ὅτι αὐτὴ εἶναι ἡ Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀχρίδος καὶ ὄχι ἡ Μακεδονικὴ Ἐκκλησία, ὅπως αὐτοαποκαλεῖτο μέχρι σήμερα, δύο πράγματα μόνον ἔχουμε νὰ σημειώσουμε: πρῶτον, ὅτι οἱ ἐκκλησιαστικοὶ στὰ Σκόπια ἐφαρμόζουν ἀκριβῶς ὅτι καὶ οἱ πολιτικοί τους… πρῶτα πῆραν τὴν ἀναγνώριση… καὶ μετὰ κότσαραν καὶ τὸ Μακεδονία… Τὸ ἴδιο θὰ κάνουν καὶ μὲ τὴν Ἐκκλησία… Καὶ μὴ μοῦ πεῖτε ὅτι οἱ ἴδιοι δὲν θὰ ἐξακολουθοῦν νὰ δηλώνουν μακεδονικὴ ἐκκλησία… γιατί αὐτὸ δὲν τὸ πιστεύετε οὔτε ἐσεῖς ποὺ θέλετε ἀκόμη νὰ δικαιολογήσετε τὰ ἀδικαιολόγητα… καὶ δεύτερον στὸ κείμενο ποὺ ἐξέδωσε τὸ ἀμερικανικὸ πατριαρχεῖο γιὰ τὴν ἀναγνώριση γίνεται ρητὴ ἀναφορὰ στὸ ὅτι πρόκειται γιὰ τὴν ἐθνικὴ ἐκκλησία τοῦ κράτους τῆς Βόρειας Μακεδονίας. Ἄρα… Μόλις συλλειτουργήσει μὲ ὅλους… ἀμέσως θὰ βγοῦν οἱ χάρτες τῆς ἀρχιεπισκοπῆς Ἀχρίδος ποὺ σὲ προηγούμενους αἰῶνες περιελάμβανε στὴν δικαιοδοσία της περιοχὲς ποὺ σήμερα ἀνήκουν στὸ Πατριαρχεῖο Σερβίας, τὸ Πατριαρχεῖο Βουλγαρίας καὶ στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος… Κι ἄσε τοὺς Βαλκάνιους νὰ τρώγονται σοῦ λένε μετὰ οἱ δυτικοί… καὶ νὰ ὑποτάσσονται ἕνας ἕνας στὴν “ὑπερδύναμη”…

Ὅταν μὲ μπροστάρη τὸν μέγιστο τῶν ἐν ζωῇ ἀκαδημαϊκῶν θεολόγων π. Θεόδωρο Ζήση κάποιοι σημείωναν ἀπὸ τὴν ἐποχή, ποὺ ὁ ἀμερικανικὸς πατριάρχης ἔκανε τὸ οὐκρανικὸ σχίσμα, ὅτι θὰ ἀκολουθοῦσε καὶ τὸ μακεδονικό, διαπρύσιοι ἱεροκήρυκες τῆς ἀμερικανικῆς πολιτικῆς διερρήγνυαν τὰ ἱμάτιά τους ὅτι ὁ οἰκουμενιστικὸς ὅ,τι κάνει τὸ κάνει γιὰ τὸ συμφέρον τοῦ Γένους καὶ πὼς ἀναγνώρισε τοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας, γιὰ νὰ πολεμήσει τοὺς κακοὺς Ρώσους ποὺ θέλουν νὰ μᾶς πάρουν τὴν πρωτοκαθεδρία….. Σήμερα δὲν ἀκούγονται…

Ἀνακοινωθέν τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως

Ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος, συνελθοῦσα σήμερον, Δευτέραν, 9ην Μαΐου 2022, ὑπό τήν προεδρίαν τῆς Α. Θ. Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου, συνεζήτησε διεξοδικῶς τό ἐκκλησιαστικόν θέμα τῶν Σκοπίων, καί, ἀξιολογήσασα εἰς τελικήν φάσιν τήν ὑποβληθεῖσαν τῇ Μητρί Ἐκκλησίᾳ ἔκκλητον προσφυγήν τῆς ἐκεῖσε Ἐκκλησίας, ὡς καί τάς ἀλλεπαλλήλους ἐκκλήσεις τῆς Πολιτείας τῆς Βορείου Μακεδονίας, ἀπεφάσισε τά ἑξῆς:

1) Δέχεται εἰς εὐχαριστιακήν κοινωνίαν τήν Ἱεραρχίαν, τόν κλῆρον καί τόν λαόν τῆς ὑπό τόν Ἀρχιεπίσκοπον κ. Στέφανον Ἐκκλησίας ταύτης, θεραπεύουσα τήν πληγήν τοῦ σχίσματος, καί ἐπιχέουσα εἰς τό τραῦμα τῶν ἐκεῖσε ἀδελφῶν ἡμῶν Ὀρθοδόξων “ἔλαιον καί οἶνον”. Πρός τοῦτο ἐκδίδεται καί ἡ σχετική Πατριαρχική καί Συνοδική Πρᾶξις.

2) Ἐπαφίησιν εἰς τήν Ἁγιωτάτην Ἐκκλησίαν τῆς Σερβίας τήν ρύθμισιν τῶν μεταξύ αὐτῆς καί τῆς ἐν Βορείῳ Μακεδονίᾳ Ἐκκλησίας διοικητικῶν θεμάτων, ἐν τῷ πλαισίῳ ἀσφαλῶς τῆς ἱεροκανονικῆς τάξεως καί ἐκκλησιαστικῆς παραδόσεως.

3) Ἀναγνωρίζει ὡς ὄνομα τῆς Ἐκκλησίας ταύτης τό “Ἀχρίδος” (νοουμένης τῆς περιοχῆς τῆς δικαιοδοσίας αὐτῆς μόνον ἐντός τῶν ὁρίων τῆς ἐπικρατείας τοῦ κράτους τῆς Βορείου Μακεδονίας), ὡς ὑπεσχέθη ἐγγράφως πρός τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον καί ὁ Προκαθήμενος αὐτῆς, ἀποκλείουσα τόν ὅρον “Μακεδονική” καί οἱοδήποτε ἄλλο παράγωγον τῆς λέξεως “Μακεδονία”.

Τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον συνεχίζει νά ἐνδιαφέρεται διά τήν αὔξησιν, πρόοδον καί εὐστάθειαν τῆς ἐκκλησιαστικῆς ταύτης ὀντότητος τῆς Ἀχρίδος, ὡς ἔπραξε διά μέσου τῶν αἰώνων δι᾿ ὅλας τάς κατά τόπους Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας, ὡς “τό πανδοχεῖον τῆς ἀγάπης, ἡ πηγή τῆς εὐσεβείας τοῦ Γένους τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν” (Δράμας Παῦλος).

Ἐν τοῖς Πατριαρχείοις, τῇ 9ῃ Μαΐου 2022

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου

Τὸ παρασκήνιον τοῦ πατριαρχικοῦ ἀνακοινωθέντος

Ἡ ἐφημερίς μας “Ο.Τ.” θέλει νά ἀναδείξη τί προηγήθη τοῦ πατριαρχικοῦ ἀνακοινωθέντος. Μὲ ἀφορμὴν τὰ ἔργα δεξαμενῆς ἀερίου εἰς Ἀλεξανδρούπολιν ὁ κ. Μητσοτάκης εἶχεν ἰδιαιτέρας συν­­ομιλίας μὲ τὸν Πρόεδρον τῆς Σερβίας καὶ τῶν Σκοπίων… Ὁ κ. Τσίπρας τοὺς ἔδωσεν ὄνομα, ὁ κ. Μητσοτάκης Ἐκκλησίαν! Ὡς ἐπληροφορήθημεν ἀπὸ τὴν ἱστοσελίδα «evros-news.gr» τῆς 4ης Μαΐου 2022:

«Σὲ γνωστὴ ταβέρνα τῆς περιοχῆς Μάκρης καὶ σὲ εἰδικὰ ξεχωριστὸ χῶρο, ὁ κ.Μητσοτάκης γευμάτισε μαζὶ μὲ τὸν Πρόεδρο τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Συμβουλίου Charles Michel, τὸν Πρωθυπουργὸ τῆς Βουλγαρίας Kiril Petkov, τὸν Πρόεδρο τῆς Σερβίας Aleksandar Vucic καὶ τὸν Πρωθυπουργὸ τῶν Σκοπίων Dimitar Kovachevski, οἱ ὁποῖοι νωρίτερα παραβρέθηκαν στὴν ἐκδήλωση.

Τὸ κλῖμα ἦταν ἐξαιρετικὰ φιλικό, οἱ πέντε ἡγέτες σὲ χαλαρὴ ἀτμόσφαιρα δοκίμασαν τὶς γεύσεις τοῦ Ἕβρου δίπλα στὴν θάλασσα καὶ ἀπόλαυσαν τὴν θέα μὲ τὴν Σαμοθράκη νὰ δεσπόζει στὸ βάθος καὶ συζήτησαν θέματα ποὺ ἀφοροῦν τὶς γενικότερες ἐξελίξεις στὴν εὐρύτερη περιοχή, μία καὶ ἡ εἰσβολὴ τῆς Ρωσίας στὴν Οὐκρανία καὶ ὁ πόλεμος συνεχίζεται ἐκεῖ.

Ὁ κ. Μητσοτάκης ὡς οἰκοδεσπότης κάθισε στὴν κορυφὴ τοῦ τραπεζιοῦ, δεξιὰ του βρισκόταν ὁ Σὰρλ Μισὲλ καὶ δίπλα σ’ αὐτὸν ὁ Πρωθυπουργὸς τῆς Βουλγαρίας κ.Πέτκοφ (μία καὶ ἡ χώρα του ἀποτελεῖ μέλος τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης), ἐνῷ ἀπὸ τὴν ἀριστερὴ πλευρὰ τοῦ Πρωθυπουργοῦ κάθισαν ὁ Πρόεδρος τῆς Σερβίας κ. Βούτσιτς, μὲ τὸν ὁποῖο μάλιστα ὁ Ἕλληνας Πρωθυπουργὸς εἶχε καὶ ἰδιαίτερη συνομιλία καὶ ὁ Σκοπιανὸς Πρωθυπουργὸς κ. Κοβατσέφσκι. Νὰ θυμίσουμε ὅτι οἱ δύο βαλκανικὲς χῶρες δὲν ἔχουν μπεῖ ἀκόμα στὴν Ε.Ε».


Τό Φανάρι ἦλθεν εἰς κοινωνίαν μέ τούς ἀκοινωνήτους τῶν Σκοπίων! Δέν ἠρωτήθησαν οὔτε οἱ Προκαθήμενοι! - Ορθόδοξος Τύπος (orthodoxostypos.gr)

Κυριακή 7 Φεβρουαρίου 2021

Ο Μεγαλέξανδρος και ο Νεοελληνικός Διαφωτισμός

 Γράφει ο Χαράλαμπος Μηνάογλου, Δρ Ιστορίας

ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΡΗΓΑΣ ΦΕΡΡΑΙΟΣ, ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ, ΦΡΑΝΣΙΣΚΟ ΝΤΕ ΜΙΡΑΝΤΑ: η Ελληνική Σκέψη στην Αυτοθέσμιση των Κοινωνιών, τον Διαφωτισμό και την Γνώση / ΑΞΟΝΑΣ ΙΙ: Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΣΤΟΝ ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟ, ΤΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ, ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ
ΓΝΩΣΗ

Σὲ ὅλες τὶς περιόδους τῆς Τουρκοκρατίας ὁ Ἀλέξανδρος προβάλλεται ὡς σύμβολο ἀντίστασης στὸν κατακτητή, καθὼς ἡ ἐπιβολή του ὡς ἀπόλυτου κυρίαρχου στὴν Ἀνατολὴ κατὰ τὸ παρελθὸν γεννᾶ ἐλπίδες γιὰ μία παρόμοια ἐξέλιξη στὸ παρόν. Πέρα ὅμως ἀπὸ αὐτὸ ὁ Μεγαλέξανδρος κατέστη καὶ ὁ συνεκτικὸς δεσμὸς τῶν ἁπανταχοῦ Ἑλλήνων. Λειτούργησε ἑνοποιητικὰ πέρα ἀπὸ τὸν χρόνο καὶ μέσα στὸν χῶρο. Τὸ τοπικιστικὸ πνεῦμα, ἀλλοῦ περισσότερο καὶ ἀλλοῦ λιγότερο ὑπῆρχε καὶ κατὰ τὴν Τουρκοκρατία. Φράσεις, ὅμως, σὰν καὶ τὴν ἀκόλουθη ποὺ ἐκστομίζει ὁ Ἀλέξαδνρος σίγουρα ἐνίσχυσαν τὴν αἴσθηση τοῦ συνανήκειν τῶν Πελοποννησίων, τῶν Στερεοελλαδιτῶν, τῶν Νησιωτῶν, τῶν Μακεδόνων, τῶν Μικρασιατῶν καὶ τῶν ὑπόλοιπων τοπικῶν ἑλληνικῶν κοινοτήτων: «Ὦ θαυμαστοὶ καὶ ἀνδρειωμένοι Μακεδόνιοι καὶ Παμφλαγόνες καὶ Λακεδαιμόνιοι, ἀκούσατε ὅλοι» . Ὅλοι ὑπηρετοῦν στὸν ἀγώνα τοῦ Ἀλέξανδρου κατὰ τῶν Περσῶν, ὅπως ἀκριβῶς στὰ χρόνια τῆς Ἐπανάστασης θὰ ὑπηρετήσουν στὸν Ἀγώνα κατὰ τῶν Τούρκων.

Αὐτὸν τὸν Ἀλέξανδρο γνωρίζει ὁ ἑλληνικὸς κόσμος τῆς Τουρκοκρατίας. Πέρα ἀπὸ τοὺς λογίους, καὶ ἁπλοὶ ὀλιγογράμματοι Ἕλληνες, τὸ ἀναγνωστικὸ κοινὸ τῶν ἀλλεπάλληλων ἐκδόσεων τῆς Φυλλάδας, τὸν ἀντιμετωπίζουν ὡς σύμβολο ἀντίστασης ἢ καὶ λύτρωσης ἀπέναντι στὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία, ἰδίως κατὰ τὸ δεύτερο μισὸ τοῦ 18ο αἰώνα, στὰ χρόνια δηλαδὴ τοῦ Διαφωτισμοῦ. Χαρακτηριστικὴ εἶναι ὡς πρὸς τοῦτο ἡ περίπτωση τοῦ Ἰωάννη Πρίγκου, ἐμπόρου ἀπὸ τὴν Ζαγορά, ὁ ὁποῖος ἔζησε μετὰ τὰ μέσα τοῦ 18ου αἰώνα στὸ Ἄμστερνταμ καὶ ἔβλεπε μὲ συμπάθεια τὴν Ρωσία. Ἐκεῖ συνέταξε τὸ ἀκόμη ἀνέκδοτο Χρονικὸ τοῦ Ἄμστερνταμ. Σὲ ἕνα ἀπόσπασμα τοῦ ὀγκώδους αὐτοῦ κειμένου, ποὺ εὐτυχῶς ἔχουμε τὴν τύχη νὰ ἔχει ἐκδοθεῖ ἀπὸ παλιά, ὁ Πρίγκος σημειώνει τὰ παρακάτω ὡς λεγόμενα ἑνὸς Ἕλληνα ποὺ βλέπει τὴν μεγαλοπρέπεια τῆς ὁλλανδικῆς Αὐλῆς:

«Οἷς κρίμασι Κύριε, εἶπε, καὶ διατὶ ἐμεῖς νὰ εἴμεστε ἀπὸ κάτω ἀπὸ τὸν Τοῦρκο, καὶ διατὶ ἐμεῖς νὰ εἴμεστε ὑπόδουλοι καὶ νὰ μὴ ἔχωμε καθὼς ἐτοῦτοι βασίλειο καὶ ἐλευθερία; ἔλεος σὺ κύριε, ὅπου ἐλευθέρωσες τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαὸν ἀπὸ τὴν δουλείαν τοῦ Φαραώ, ἐλευθέρωσε καὶ ἐμᾶς τοὺς ὀρθοδόξους χριστιανοὺς ἀπὸ τὸν Τοῦρκο… Ὁ Θεὸς νὰ γίνῃ καὶ εἰς ἐμᾶς ἔλεος νὰ ἐλευθερωθῇ τὸ γένος ἀπὸ τὸν Ἀγαρινόν, ὁ Θεὸς νὰ ἐννεύσῃ εἰς τὴν καρδίαν ταῆς Βασιλείας Ρουσσίας, ὅπου εἶναι ὁμόπιστη, νὰ μᾶς ἐλευθερώσῃ ἀπὸ τὸν ζυγὸν τὸν βαρὺν καὶ τὸν ἀβάστακτον, τὸν ἄδικον, τὸν ἅρπαγον, τὸν ἄπιστον Τοῦρκο, διὰ αὔξησιν, στερέωσιν τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ναὶ κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν γίνου ἔλεος. Ἕως πότε βασιλεύει αὐτὸ τὸ ἥμισυ φεγγάρι ὅπου κυριεύει τὴν πόλιν τοῦ Κωνσταντίνου; Ἀπὸ τὰ 1454(sic) ἕως τώρα 1768, χρόνοι 314. Φτάνει Θεέ μου ἡ ὀργή σου, μακροθύμησον, ἀκόμη δὲν σώθηκαν οἱ ἁμαρτίες νὰ μᾶς ἐλευθερώσῃς, Θεέ μου; Ἐπαραοργίσαμε τὴν καλοκαγαθίαν σου καὶ διὰ τοῦτο μᾶς ἔβαλες σὲ ὑποταγὴ τοιούτου ἀγρίου θερίου τοῦ ἀσεβοῦς Ἀγαρηνοῦ. Θεέ μου, νεῦσον εἰς τὲς καρδιὲς τῶν χριστιανῶν βασιλέων νὰ ὁμονοιάσουν νὰ ἐξαθρακίσουν αὐτὸν τὸν αἱμοβόρον λύκον, αὐτὸ τὸ ἀχόρταγο … ζῶο, ὁποὺ ἡ ζωή του εἶναι σὰν τοῦ χοίρου, εἰς τὴν τροφὴν καὶ τὴν τρυφήν, στὴν ἀδικία μὲ τὰ δοσίματά του, βάρη ἀπάνω εἰς βάρη, διὰ νὰ μᾶς λιγάνῃ, νὰ μᾶς ἀφανίσῃ. Θεέ μου ἀφάνισέ τον, ἂς πάγῃ αὐτὴ ἡ ὀργὴ ἐκεῖ, ἀπὸ ἐκεῖ ὅπου ἦλθε. Ἀσήκωσε, Θεέ μου, ἕναν ἄλλον Ἀλέξανδρον, ὥς ποτε ἐκεῖνος τοὺς Πέρσας ἔδιωξε ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, ἔτζι καὶ αὐτὸν τὸν τύραννο νὰ τὸν διώξῃ, νὰ λάμψῃ πάλε ἡ χριστιανοσύνη στοὺς τόπους τῆς Ἑλλάδος καθὼς καὶ πρῶτα».

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ

Ο Μεγαλέξανδρος και ο Νεοελληνικός Διαφωτισμός - Χαράλαμπος Μηνάογλου


Του Μεγάλου Φωτίου...


Γράφει ο Χαράλαμπος Μηνάογλου 
 
Τι να πρωτοπείς για τον τεράστιο αυτόν άνθρωπο.... Συνήθως όσοι αναφέρονται σε αυτόν τονίζουν, αν είναι άνθρωποι ορθόδοξοι, τον αντιαιρετικό και ιδίως αντιπαπικό αγώνα του. Αν είναι λόγιοι ελληνολάτρες επισημαίνουν την συμβολή του στην διάσωση της αρχαίας ελληνικής γραμματείας ιδίως με την Μυριόβιβλο. Οι περισσότεροι λησμονούμε μία πτυχή της δράσης του Μεγάλου Φωτίου που ίσως κατά κόσμον τουλάχιστον είναι η σπουδαιότερη. Ο Μέγας Φώτιος είναι ο κατά το ανθρώπινο πατέρας της Ρωμηοσύνης, ο θεμελιωτής του πλέριου, ανοικτού σε όλους τους ορθοδόξους Ελληνισμού. 
 Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι αν ο Μέγας Φώτιος δεν είχε πρωτοστατήσει στην βάπτιση των Σλάβων και των Βουλγάρων και εάν δεν είχε επιμείνει να τους κρατήσει μακρυά από την παπική επιρροή ο Ελληνισμός ίσως να μην υπήρχε σήμερα. Συχνά, παρασυρμένοι και εμείς όπως άλλοτε οι Εβραίοι πιστεύουμε ότι είμαστε ο περιούσιος λαός και πως ό,τι και αν κάνουμε, όσο και αν πηγαίνουμε κόντρα στο θέλημα του Θεού θα εξακολουθούμε να υπάρχουμε γιατί απλά είμαστε εμείς! Η πραγματικότητα, όμως, είναι τελείως διαφορετική. Όπως οι Εβραίοι έπαψαν, έτσι και εμείς μπορεί να πάψουμε να είμαστε κάποτε ο λαός του Θεού.
Ο Μέγας Φώτιος κερδίζοντας και εντάσσοντας στον δικό μας κόσμο, στον δικό μας πολιτισμό, τους Σλάβους και τους Βούλγαρους μας έκανε περισσότερους και ισχυρότερους με αποτέλεσμα οι λαοί αυτοί να λειτουργήσουν ως οι πρόμαχοι και η ασπίδα του Ελληνισμού για αιώνες και ιδίως στα φοβερά χρόνια της Τουρκοκρατίας. Όλοι αυτοί μέχρι να έρθουν τα φώτα των Ευρωπαίων (ιουδαϊκού, προτεσταντικού και παπικού θρησκεύματος) και να τους πείσουν ότι αποτελούν διαφορετικά έθνη από εμάς, σεμνύνονταν να λένε ότι ήταν Έλληνες! Όσοι από αυτούς μάθαιναν γράμματα και ιδίως οι άρχοντές τους ελληνικά μάθαιναν και τα ελληνικά χρησιμοποιούσαν! Για όλα αυτά υπεύθυνος είναι με την χάρη του Θεού ο Μ. Φώτιος. 
Αναμορφωτής του Γένους και δεύτερος απόστολος Παύλος. Και αυτά είναι που δεν μπορούν να του συγχωρέσουν οι μισούντες το γένος, ανθέλληνες, περισσότερο και από την καταδίκη της αιρέσεως του filioque. Φώτιζε Φώτιε λαόν απεγνωσμένον....

Δευτέρα 6 Μαΐου 2019

ΕΠΜ «Ἑλληνική συνείδηση στήν Τουρκοκρατία» - κ. Μηνάογλου Χαραλάμπους.


Ομιλία που έκανε ο ιστορικός Χαράλαμπος Μινάογλου με τίτλο «Ἑλληνική συνείδηση
 στην Τουρκοκρατία» και διοργανώθηκε με την φροντίδα της Εστίας Πατερικών Μελετών .

Αποσπάσματα από την ομιλία : 
Ἄλλο ἡ ἀρχαιολατρία καί ἄλλο ἡ ἀγάπη στήν ἀρχαιότητα.
Οἱ Πατέρες τῆς Τουρκοκρατίας, ὅπως οἱ ἅγιοι κολλυβάδες καταφέρονται ἐναντίον τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς σκέψης ὅταν π.χ. αὐτή ἀναφέρεται στή λατρεία τῶν εἰδώλων….

Ὁ Ἀναστάσιος Μιχαήλ, λόγιος ἀκαδημαϊκός ἑλληνιστής φιλόλογος τοῦ 18ου αἰῶνα, ἀκυρώνει δύο ἀνθελληνικές κατηγορίες.

Ἡ πρώτη λέει: «ἡ γλῶσσα πού μιλᾶτε τώρα οἱ Ἕλληνες δέν εἶναι ἀρχαία ἑλληνική, ἄρα δέν εἶσθε Ἕλληνες». Ὁ Μιχαήλ ὡς πολύγλωσσος δεινός φιλόλογος, δείχνει τή συγγένεια τῆς νεώτερης ἑλληνικῆς γλώσσας μέ τήν ἀρχαία ἑλληνική. Χρηοσιμοπιεῖ παραδείγματα ἀπό νεώτερα λατινικά καί ἑβραϊκά πού ἐκφράζουν μεγαλύτερες ποιοτικές ἀλλοιώσεις σέ σύγκριση μέ τά ἀντίστοιχα ἀρχαῖα λατινικά καί ἑβραϊκά. Ὡς ἐπίσης καί παραδείγματα ἀλλοιώσεως τῆς νεώτερης γαλλικῆς καί ρωσικῆς γλώσσας ἀπό τήν ἀρχαία γαλλική καί ρωσική, χωρίς αὐτό νά σημαίνει ὅτι δέν σχετίζεται ἡ νεώτερη γλῶσσα μέ τήν ἀρχαιότερη. Καί αὐτό τό κάνει γιά νά δείξει ὅτι ἐνῶ οἱ διαφοροποιήσεις τῆς νεώτερης ἑλληνικῆς γλώσσας ἀπό τήν ἀρχαία εἶναι πολύ
ποιοτικῶς, ὡστόσο μόνο γιά τούς Ἕλληνες λένε ὅτι δέν εἶναι Ἕλληνες ἐπειδή δῆθεν δεν σχετίζεται ἡ νεώτερη ἑλληνική μέ τήν ἀρχαία ἑλληνική γλῶσσα.

Ἡ δεύτερη λέει: «Οἱ Μακεδόνες δέν εἶναι Ἕλληνες». Οἱ Μακεδόνες λέει ὁ Μιχαήλ εἶναι πιό κοντά στή Θεσσαλία. Ἡ Θεσσαλία εἶναι πιό μακριά ἀπό τήν Ἀθήνα. Ἑπομένως δέν μπορεῖ μόνο οἱ Θεσσαλεῖς μέ τούς Ἀθηναίους νά θεωροῦνται Ἕλληνες ἀλλά ὄχι οἱ Μακεδόνες. …

 Ὡς πρός τό ὄνομα Ρωμηός. Αὐτό εἶναι τό σωστό γιά τόν Ἕλληνα. Τό γραικός ἔχει ἀρχαιοελληνική προέλευση. Οἱ Εὐρωπαῖοι τό μτέφρασαν ἀπατεώνας, ἀγύρτης. Οἱ Εὐρωπαῖοι ἐπέλεξαν τό γραικός. Τό Ἕλληνας δέν τό ἤξεραν. Λένε ὅμως κάποιοι Ἕλληνες νά μή χρησιμοποιοῦμε τό ρωμηός γιατί οἱ Ρωμαῖοι μᾶς κατέκτησαν. Οὔτε Ἕλληνες νά λεγόμαστε, ἀλλά γραικοί ἔλεγε ὁ Κοραῆς. Τό GREECE μᾶς τό ἐπέβαλαν οἱ Εὐρωπαῖοι. Οἱ δυτικοί (παπισμός, προτεσταντισμός, σιωνισμός) δέν φοβοῦνται τήν ἀνασύσταση τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας , ἀλλά τούς Ρώσους. Οἱ δυτικοί θεωροῦν ὅτι οἱ Ἄγγλοι μᾶς ἀπελευθέρωσαν, ὄχι οἱ Ρῶσοι. …

 Ὁ Κοραής πολέμησε τόν Καποδίστρια. Δέν ἤθελε ἡ Ἑλλάδα νά ἔχει σχέση μέ ὀρθοδοξία καί Ρωσία….

Ἡ ὀρθοδοξία κατά τήν Τουρκοκρατία εἶναι ἡ ταυτότητα τοῦ ἑλληνισμοῦ. Ἡ χριστιανή μάνα θά ἔστελνε το παιδί της στόν παπά γιά νά μάθει ἑλληνικά. Τά ἀνώτερα ἀξιώματα προβλέπονταν γιά Ἕλληνες….

Ἐπί χούντας πῆγε ὁ σταυρός τῆς ἑλληνικῆς σημαίας στήν ἄκρη.

 Ἡ γραφή τῶν Σλάβων εἶναι ἕνα θαῦμα. Σέ σλαβικά συναξάρια λένε ὅτι εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ ἡ γλῶσσα τοῦ φιλοσόφου Κυρίλλου. Τό θαῦμα ἔγκειται στό ὅτι μεταφράζουν κατ᾿ εὐθείαν τήν Ἁγία Γραφή…. Αὐτά πού ξέρουμε ἐμεῖς σήμερα γιά τούς 12 θεούς τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων τά ξέρουμε ἀπό τόν φιλόσοφο Γεώργιο Γεμιστό ἤ Πλήθωνα, ὁ ὁποῖος τά ἔμαθε ἀπό τόν ἑβραῖο καμπαλιστή δάσκαλό του.Ὄχι ἀπό τούς ἀρχαίους.

πηγη