Ο σταυρός στο ανδρόγυνο. Δημήτριος Παναγόπουλος

Ο σταυρός στο ανδρόγυνο
Δημήτριος Παναγόπουλος

Συναντάμε μία τάξη σταυροφορούντων ανθρώπων να φέρνουν σταυρό και μάλιστα σοβαρό σταυρό μέσα στο ανδρόγυνο. Και εκεί, εάν κάποιος θελήσει να εξετάσει, και θελήσει ο άλλος να απαντήσει με ειλικρίνεια, θα πει ότι μόνος μου τον έφτιαξα τον σταυρό. Φτάσαμε, λέει, στον χωρισμό. Το ανδρόγυνο σταυροφορεμένο. Ο σύζυγος από δω με παιδιά, που του άφησε η γυναίκα. Η σύζυγος από εκεί με παιδιά, που της άφησε ο σύζυγος. Και είναι χωρισμένοι χωρίς παιδιά και φέρουν ένα σταυρό στον ώμο τους. Και μια αλυσίδα πίσω να κρέμεται. Διότι όσο και να θέλουμε εμείς να τον διαλύσουμε τον γάμο και να κάνουμε άλλους και άλλους, η αλυσίδα η πρώτη του γάμου πάντοτε θα σύρεται και θα είμαστε σαν το σκυλί που κόβει την αλυσίδα και γυρίζει στην αγορά, αλλά και ξαναγυρίζει κοντά και το κτυπά πάντοτε και του λέει· Εκεί είναι η πρώτη σου δουλειά. Και αν αναρωτηθεί το ανδρόγυνο αυτό, προς τι ο σταυρός αυτός επάνω μας σήμερα; γιατί οι στενοχώριες αυτές; γιατί οι θλίψεις; Θα δούμε, ότι από τις δικές μας τις ενέργειες οφείλεται. Ας το ομολογήσουμε.

Πολλοί, δυστυχώς, στον εγωισμό τους δεν θέλουν να το ομολογήσουν και λένε· αυτή φταίει, αυτός φταίει, η πεθερά φταίει, ο γαμβρός, ο κουνιάδος. Τίποτα από αυτά. Εγώ φταίω, εσύ φταις, εμείς φταίμε, γιατί δεν ρωτήσαμε τον Χριστό. Μπορώ να κάνω, Κύριε, με τη γυναίκα αυτή; Μπορώ, να κάνω με τον άνδρα αυτό; Είναι πράγματι η Εύα μου αυτή; Είναι η πλευρά μου; Είναι πράγματι ο Αδάμ ο δικός μου αυτός; Είμαι η πλευρά του, θα έχουμε αρμολογία; Αυτά παθαίνουμε εμείς. Και βλέπουμε έρωτες, σχέσεις και σχίζουμε τους αιθέρες για να φτάσουμε και να ζήσουμε παράνομα. Και όταν φτάσουμε στον γάμο, σε λίγους μήνες χωρίζει, ακούμε, το ανδρόγυνο. Αυτοί που γνωρίζονται 5-10 χρόνια στην παρανομία, χωρίζει, λέει, το ανδρόγυνο, διότι δεν συμφωνούν στον χαρακτήρα. Ώστε 5-10 χρόνια, που κάνατε τόσα πράγματα, που γκρεμίσατε κάθε ιερό και όσιο, συμφωνούσατε τότε, τώρα δεν συμφωνείτε;

Αυτός είναι ο σατανάς, στην παρανομία να ζεις, δεν σου μπαίνει στη μέση, αλλά τώρα όμως σείει τα πάντα. Βάζει ο άνθρωπος μόνος του το χέρι του και δημιουργεί τον σταυρό του. Και είναι μεγάλο πράγμα αυτό, να αποτύχει ο άνθρωπος στον γάμο. Ο Θεός έφτιαξε έναν άνδρα και μια γυναίκα. Μην κοιτάτε εμείς που τους πολλαπλασιάσαμε και παίρνουμε και δεύτερη και τρίτη, και τώρα ζητάμε να σπάσει αυτός ο δεσμός… Ο Θεός έφτιαξε μία Εύα και έναν Αδάμ. Είτε το θέλουμε είτε όχι, όπως ξέρουμε, κάποια μέρα θα φύγουμε από εδώ και ο Χριστός δεν θα μας κρίνει πώς νομοθέτησε ο κόσμος και πούθε φυσούν οι άνεμοι, αλλά πώς νομοθέτησε Εκείνος. Είμαστε δημιουργήματά Του και έπρεπε να συμβουλευόμαστε τον νόμο Του και να Τον ρωτούσαμε.

Υπάρχουν στην Παλαιά Διαθήκη δύο περιπτώσεις που υπενθυμίζουν στον άνθρωπο επάνω στον γάμο του, εάν θέλει να επιτύχει. Μη βλέπεις, ποιος είναι ψηλός και ποια περπατάει ωραία. Λέει μια λαϊκή παροιμία· «με το μπόι μου βρήκα, με τη γνώμη μου δεν βρήκα». Αυτό είναι σπουδαίο γνωμικό, βγαλμένο από την πείρα. Εάν ρωτούσαμε τον Χριστό, θα είχαμε λιγότερους σταυρούς μέσα στα ανδρόγυνα και λιγότερες θλίψεις. Ποιος είναι εκείνος ή εκείνη, που φτάνει και στη γνώμη μου; Να κατέβει λίγο πιο κάτω και να ανέβει αυτός λίγο πιο πάνω, διότι χρειάζεται να γίνεται αυτός ο συνδυασμός.

Στο όρος Σινά ο Θεός κατέβηκε και ο Μωυσής ανέβηκε 2.300 μέτρα και εκεί έζησαν ενώπιον ενωπίω για 40 ημέρες και μας έφερε τον λόγο του Θεού. Ανέβηκε ο Μωυσής όσο μπορούσε και συγκατέβηκε ο Θεός και έγινε εκεί η συνάντηση. Αυτό ακριβώς πρέπει και στο ανδρόγυνο να γίνεται. Χρειάζονται αμοιβαίες υποχωρήσεις, διότι ο σατανάς δημιουργεί καταστάσεις. Αν, όμως, θελήσει να κοντύνει και ο άλλος λίγο να σηκωθεί, με τη χάρη του Θεού θα έχουν την ίδια γνώμη. Αυτά όμως επιτυγχάνονται με την εφαρμογή των αρχών του Ευαγγελίου. Αλλά όταν ο γάμος έρχεται από εγωισμό, από σάρκα, από συμφέρον και ούτω καθεξής, τότε δεν έχει αυτή την ευλογία της ομονοίας.

Και υπάρχουν μέσα στα ανδρόγυνα σταυροί. Ο Χριστός όμως τους μεν τους κατεβάζει από αγάπη, τους δε τους ανεβάζει με την χάρη Του. Είδατε στη βυζαντινή εικόνα τους Αποστόλους Πέτρο και Παύλο, πώς κρατάνε μαζί την Εκκλησία; Ο ένας είναι στο ένα μέρος και ο άλλος στο άλλο. Εσύ, Πέτρε, κρατάς εξίσου την Εκκλησία με τον Παύλο; Ναι, γιατί ο Παύλος κατέβηκε και ο Πέτρος ανέβηκε, και αυτός ο οδοστρωτήρας του Χριστού τους έκανε να έχουν αυτή την αρμονία. Έτσι το σπίτι θα το κρατήσουν και οι δύο μαζί. Ο ένας να λέει, δώσε μου τη χάρη Σου, Κύριε, να σταθώ σωστά στον άξιο άνδρα αυτό. Και ο άλλος θα πρέπει να ταπεινώνεται μπροστά στη θυσία της γυναίκας. Είναι μυστήριο μέγα, όπως λέει ο Παύλος, γι’ αυτό και τελευταία προσπαθούν, να το ξεθεμελιώσουν, να σταματήσει πλέον να λέγεται Μυστήριο και να έχει αξία, αλλά να είναι μια συνάφεια όπως των ζώων και χωρίς άλλη υποχρέωση.

Αν, αγαπητοί, θα ήθελε ο άνθρωπος να εφαρμόσει αυτά που του είπε ο Θεός, τα πράγματα θα ήσαν πολύ διαφορετικά. Αναφέρεται στις Παροιμίες το εξής σχετικό με τον γάμο· «οίκον και ύπαρξιν μερίζουσιν πατέρες παισί, παρά δε τω Κυρίω αρμόζεται γυνή ανδρί».

Τα σπίτια, λέει, τα χωράφια και τα αμπέλια τα κληρονομείς φυσιολογικά από τους γονείς σου, τη γυναίκα όμως, λέει, θα σου τη δώσει ο Θεός. Γιατί Αυτός ξέρει… Αλλά διότι εμείς μόνοι μας βάζουμε να βρούμε την Εύα μας ή τον Αδάμ μας, δεν έχουμε αυτή την αρμονία και δημιουργούμε αυτές τις καταστάσεις που υπάρχουν σήμερα μέσα στα ανδρόγυνα και θλιβόμαστε. Άλλοι από εμάς τους ίδιους φέρουμε αυτό τον σταυρό της διαλύσεως της οικογενείας, άλλοι από το περιβάλλον μας, τα παιδιά μας, τους προσφιλείς μας. Είναι, λοιπόν, μία τάξη ανθρώπων σταυροφορεμένων μέσα σε αυτή την περίπτωση.

Από το περιοδικό «Όσιος Φιλόθεος της Πάρου» 20, έκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, σελ. 162 (απόσπασμα).

https://www.koinoniaorthodoxias.org

Πατερικός: Ο σταυρός στο ανδρόγυνο. Δημήτριος Παναγόπουλος

Σταυρός που επιτρέπει ο Θεός, Δημήτριος Παναγόπουλος

Σταυρός που επιτρέπει ο Θεός
Δημήτριος Παναγόπουλος

Υπάρχει μία τάξη ανθρώπων, η οποία φέρει σταυρό, τον οποίο δεν τον έφτιαξε η τάξη αυτή, αλλά τον επέτρεψε ο Θεός. Πόσοι τώρα είμαστε στην κατάσταση αυτή, δεν ξέρω.

Για να έχει τέτοιο σταυρό ο άνθρωπος, πρέπει να είναι τύπος Παύλου. Πρέπει να είναι τύπος Ιώβ. Ο Παύλος γράφοντας στους Εβραίους, λέει για τις θλίψεις αυτές· δεν είναι άξιος ο κόσμος για αυτές τις θλίψεις. Εμείς δεν είμαστε Παύλοι, τους φτιάχνουμε μόνοι μας τους πειρασμούς. Τους φτιάχνουμε μόνοι μας τους σταυρούς. Του Παύλου του επέτρεψε να υπάρχει άγγελος Σατάν, για να τον κολαφίζει, για να μην υπεραίρεται (υπερηφανεύεται) για τις πολλές αποκαλύψεις του. Είχε ανέβει πολύ ψηλά ο Παύλος. Και όταν ανεβεί πνευματικά ψηλά ο άνθρωπος, επιτρέπει ο Θεός κάποιο πειρασμό, ώστε να βρίσκεται σε μετριοφροσύνη. Να αναγκαστεί έπειτα να χαμηλώσει. Εμείς όμως δεν είμαστε στην περίπτωση αυτή, αλλά και δεν πρέπει πολλές φορές να λέμε ότι φταίει ο Θεός. Δεν ξέρουμε, αν ένας σταυρός σε ένα σπίτι είναι καλός ή όχι. Εκείνο το οποίο εμείς μπορούμε να εξετάσουμε, είναι ποιος τον έφτιαξε. Τον έφτιαξα εγώ ή τον επέτρεψε ο Θεός για κάποιο καλό. Θα σας πω ένα περιστατικό σχετικό με αυτό.

Στην Αθήνα ήταν μία μητέρα που είχε μία κόρη μόνο. Ο σύζυγος είχε πεθάνει. Η κόρη είχε τάλαντα από τον Θεό. Είχε και ομορφιά και ανάστημα και κυρίως καλή φωνή. Η μητέρα με την πεποίθηση ότι είχε ένα παιδί καναρίνι, μια αηδόνα, όπως θα λέγαμε, σκέφθηκε ότι πρέπει να τη δώσει στον κόσμο. Αυτή πρέπει να σπουδάσει στο εξωτερικό και μάλιστα στην Ιταλία. Την έβλεπε με τα σχέδιά της, πως μία ημέρα αυτή από την Σκάλα του Μιλάνου θα δρέπει εκατομμύρια χειροκροτήματα.

Ήταν μια κοπέλα γύρω στα είκοσι χρόνια και θα έφευγε μόνη της τώρα να πάει στην Ιταλία, για να γίνει καλλιτέχνης. Έχουμε 999 φορές φόβο και μία να επιτύχει. Ετοιμάσθηκαν τα πάντα, μέχρι και το ταξί είχε κανονισθεί που θα ερχόταν το πρωί να τους πάρει. Παρ’ ότι ήρθε το πρωί το ταξί να τους πάρει, δεν ήταν σε θέση να ταξιδεύσουν. Η κόρη δεν μπορούσε να σηκωθεί από το κρεβάτι της. Παράλυτη η 20χρονη κόρη στο κρεβάτι. Θρήνοι και κοπετοί! Καταλαβαίνετε τώρα όχι τόσο γιατί είναι άρρωστη η κόρη και δεν ξέρουμε τι έχει, όσο γιατί χάνει την καριέρα της. Έχασε τη μοναδική ευκαιρία που μπορούσε να μεσουρανήσει.

Η μητέρα αισθάνεται άσχημα. Αρνείται τον Θεό και αρχίζει να Τον βλασφημεί. Η κόρη από τη Σκάλα του Μιλάνου βρέθηκε στη Βούλα των Αθηνών, στο νοσοκομείο που είναι γι’ αυτές τις περιπτώσεις. Έμεινε εκεί 4 μήνες. Κανένας γιατρός δεν βρήκε τι είχε. Ξαπλωμένη μια κόρη 1.80 χωρίς να μπορεί κανένας γιατρός να διαγνώσει ότι είχε αυτό.

Εκεί πήγαινε μια συντροφιά χριστιανών που μιλούσαν δύο λόγια παρηγοριάς γύρω από το Χριστό. Η κοπέλα αρχίζει να ακούει, ο δε Θεός, πολλές φορές βάζει το χέρι του μπροστά, για να γλυτώσει μια καταστροφή ολοκληρωμένη. Και σιγά σιγά άρχισε να μιλάει στην μητέρα της που συχνά την επισκεπτόταν: «Μαμά, μήπως μας το έκανε για καλό αυτό ο Θεός;» Αυτή με τον εγωισμό της δεν ήθελε να ακούει, επειδή θα ήταν η μητέρα αύριο της μεγάλης καλλιτέχνιδος, τραγουδίστριας κλπ. Δεν ήθελε να ακούει περί Θεού και μιλούσε πολύ σκληρά. Αυτή η συμπεριφορά έθλιβε το κορίτσι και μαζευόταν κάτω από το σεντόνι.

Το αποτέλεσμα, όσο περνούσαν οι ημέρες γιγάντωνε μέσα της η πεποίθηση ότι αυτό που συνέβη, έγινε για καλό. Αυτό της έγινε κτήμα και άρχισε να το πιστεύει. Πλησίαζαν τότε οι ημέρες του Πάσχα και λέει στη μητέρα της: «Μαμά, φέτος λες ότι θα κάνεις μόνη σου Πάσχα; Εγώ σου λέω ότι θα κάνουμε μαζί Πάσχα. Αν εσύ, μητέρα, δεχτείς αυτό που επέτρεψε ο Θεός, τα πράγματα θα αλλάξουν. Εγώ θα γίνω καλά χωρίς θεραπεία. Θα ακολουθήσω μια άλλη καριέρα εδώ πιο ασφαλή, πιο σίγουρη και όχι τόσο επικίνδυνη». Διότι πρέπει να ξέρετε ότι όσο οι άνθρωποι ανεβαίνουν ψηλά, ευκολότερα πέφτουν. Γι’ αυτό είναι προτιμότερο να βρίσκεται κανείς χαμηλότερα και να ανεβαίνει σιγά σιγά, παρά ψηλά και επικίνδυνα.

Μετά από μερικές προσπάθειες της κόρης, η μητέρα άρχισε να το κυκλοφορεί στο μυαλό της, ο εγωισμός της όμως δεν την άφηνε. Της υπέδειξε ότι χθες ήρθε πνευματικός εδώ και εμείς εξομολογηθήκαμε (ήταν το Σάββατο του Λαζάρου), εσύ, μητέρα, πήγαινε έξω και βρες και τακτοποιήσου. Τελικά τη Μεγάλη Τετάρτη πήγε και εξομολογήθηκε η μητέρα. Τη Μεγάλη Παρασκευή, μετά τον επιτάφιο πήρε ένα κερί να το πάει στην κόρη της. Η κόρη της είχε κοινωνήσει τη Μεγάλη Πέμπτη. Τη Μεγάλη Παρασκευή το μεσημέρι που πήγε η μητέρα της στο νοσοκομείο, ήταν η κόρη της πίσω από την πόρτα όρθια και την περίμενε. Και αντί να της αφήσει το κερί για την Ανάσταση, την πήρε και πήρανε το εξιτήριο και κάνανε το Πάσχα μαζί στο σπίτι τους. Έβαλε ο Θεός το χέρι Του στην περίπτωση αυτή.

Άλλο περιστατικό. Πετούσε ένα αεροπλάνο από την Αλεξανδρούπολη προς Αθήνα. Μέσα στους επιβάτες που θα μετέφερε ήταν και ένας Ταγματάρχης με τη γυναίκα του και τα τρία παιδιά του. Ο στρατιώτης οδηγός άργησε να πάει με το τζιπ να τους πάρει από το σπίτι για το αεροδρόμιο. Μόλις έφτασαν στο αεροδρόμιο, το αεροπλάνο πετούσε. Ο Ταγματάρχης βλαστήμησε την Παναγία και τον Χριστό του στρατιώτη λέγοντας: «Θα βγάλω το πιστόλι να σε σκοτώσω» και άλλα απρεπή. Ο φαντάρος μαζεύτηκε και δημιουργήθηκε κατάσταση. Ζήτησε το λόγο από τους υπευθύνους ισχυριζόμενος ότι έπρεπε να καθυστερούσαν το αεροπλάνο έστω δύο λεπτά, εφόσον ήξεραν ότι βρισκόταν σε υπηρεσία.

Δεν είχε τελειώσει αυτός ο αναβρασμός και έρχεται τηλεγράφημα ότι το αεροπλάνο έπεσε στη Μαλακάσα στην Αθήνα. Έγινε σαν λεμόνι ο Ταγματάρχης. Δεν επέτρεψε ο Θεός να πάει, ήθελε την επιστροφή του. Το αποτέλεσμα ήταν πως, όταν είδε ότι το θεωρούμενο κακό ήταν για καλό, άλλαξαν τα πράγματα.

Έχουμε λοιπόν και τέτοιες περιπτώσεις. Γι’ αυτό αν μας συμβεί κάποιος πειρασμός, κάποια ανέχεια, κάποια ασθένεια, εμείς έχουμε υποχρέωση να μην πούμε ότι ήμαστε άγιοι, ήμαστε Παύλοι, ήμαστε Ιώβ. Να πούμε ότι ήμαστε αμαρτωλοί και εξαιτίας των αμαρτιών μας παιδευόμαστε. Και να εξετάσουμε τον εαυτό μας και να δούμε, πού και τι στραβό έχουμε κάνει, πού σφάλλουμε και μας πιάνει. Και όπως ο πατέρας και η μητέρα δεν πιάνουνε χωρίς λόγο το μικρό από το αυτί, αλλ’ όταν φταίει, όταν θέλουν να το βάλουν στο σωστό δρόμο, να το βάλουν πάνω από το βιβλίο του, πάνω από τη δουλειά του, έτσι παιδαγωγός πολλές φορές είναι και ο Θεός στον άνθρωπο. Και χαρά στον άνθρωπο, όπως λέει ο Δαβίδ, τον οποίο εκπαιδεύει ο Κύριος σε αυτόν εδώ τον κόσμο και να πει, εγώ υποφέρω λόγω των αμαρτιών μου και φέρω αυτό το σταυρό που έχω.

Από το περιοδικό «Όσιος Φιλόθεος της Πάρου» 20, έκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, σελ. 170 (απόσπασμα).

https://www.koinoniaorthodoxias.org

Πατερικός: Σταυρός που επιτρέπει ο Θεός, Δημήτριος Παναγόπουλος

Καταπληκτική ομιλία του Δ. Παναγόπουλου για Θαύματα του Aγ. Σπυρίδωνα

«Ως των Ορθοδόξων υπέρμαχον, και των κακοδόξων αντίπαλον, Παμμακάριστε Σπυρίδων, ευφημούμεν oι πιστοί και υμνούμέν σε…»

“Ο αρχιναύαρχος του Ενετικού στόλου και διοικητής της νήσου Κερκύρας, Ανδρέας Πιζάνης, θέλοντας κατά ένα τρόπο πιο φανερό και πιο θεαματικό να εκδηλώσει την ευγνωμοσύνη του στον άγιο για τη σωτηρία, αποφάσισε να στήσει στον ναό ένα θυσιαστήριο ακόμη. Ένα θυσιαστήριο για να γίνεται επάνω σ’ αυτό το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας κατά το Λατινικό δόγμα.

Το θυσιαστήριο, αλτάριο κατά τους Λατίνους, θα κτιζόταν δίπλα στην Αγία Τράπεζα των Ορθοδόξων κι εκεί θα γινόταν από Λατίνο ιερέα η θεία Λειτουργία. Στή σκέψη του αυτή πολύ ενισχύθηκε ο Ενετός διοικητής και από ένα θεολόγο Λατίνο σύμβουλο του, κάποιο Φραγκίσκο Φραγγιπάνη. Ο τελευταίος θεώρησε την ευκαιρία μοναδική για να τοποθετήσει στο ναό του αγίου αλτάριο, δηλαδή αγία Τράπεζα φράγκικη και να τελείται μέσα στον ορθόδοξο ναό του αγίου η θεία Λειτουργία με άζυμα, κατά το δικό τους το δόγμα. Μετά τη γνωμοδότηση, που πήρε από τον σύμβουλο του ο διοικητής Ανδρέας Πιζάνης, κάλεσε τους ιερείς του Ναού και τους ανακοίνωσε τον σκοπό του και ζήτησε κατά κάποιο τρόπο από αυτούς και τη συγκατάθεση τους. Εκείνοι, όπως ήτο φυσικό, αρνήθηκαν κι υπέδειξαν, πως αυτό θα ήταν μια καινοτομία ασύγγνωστη και επιζήμια και γι’ αυτό δεν έπρεπε να γίνει.

Στην άρνηση των ιερέων να συγκατατεθούν στην τοποθέτηση του αλταρίου, ο διοικητής τους απείλησε κι αποφάσισε να προχωρήσει στην εκτέλεση του σχεδίου του χωρίς την άδεια τους. Οι ιερείς στην επιμονή του κατέφυγαν με δάκρυα στον άγιο τους και ζήτησαν με θερμή προσευχή, τη βοήθεια και την προστασία του. Ο διοικητής με το δικαιωμα που του έδινε η εξουσία, προσπάθησε ανεμπόδιστα να προχωρήσει στην εκτέλεση της παράνομης επιθυμίας του. Αλλά και ο άγιος, για να προλάβει μια τέτοια απαράδεκτη πράξη, παρουσιάστηκε δύο κατά συνέχεια νύκτες στον ύπνο του με το ένδυμα ορθόδοξου μονάχου και του συνέστησε να παραιτηθεί από την απόφαση του, διαφορετικά θα το μετάνοιωνε πολύ πικρά.

Τρομαγμένος ο διοικητής κάλεσε τον σύμβουλο του και του φανέρωσε και τις δύο φορές την απειλή του αγίου. Ο θεολόγος σύμβουλος γέλασε και τις δύο φορές κι υπέδειξε πώς δεν έπρεπε αυτός ένας μορφωμένος άρχοντας να βασισθεί στα όνειρα, που είναι έργο, όπως του είπε, του διαβόλου και που σκοπό έχουν να παρεμποδίσουν και να ματαιώσουν ένα καλό και θεάρεστο έργο.

Τα λόγια του συμβούλου διασκέδασαν τον φόβο του διοικητού, ο οποίος μάλιστα την επομένη ήμερα 11 Νοεμβρίου 1718 μ.Χ. ακολουθούμενος από τη συνοδεία του πρωί-πρωί ξεκίνησε για την εκκλησία του αγίου για να προσκυνήσει τάχατες το λείψανο και να ανάψει το καντήλι του. Ουσιαστικά όμως πήγε εκεί για να καταμετρήσει το μέρος που θα κτιζόταν το αλτάριο και να καθορίσει και τις διαστάσεις του, μήκος, πλάτος και ύψος.

Εκεί στον ναό για μια ακόμη φορά αγωνίστηκαν οι ιερείς με κάθε τρόπο, να τον αποτρέψουν από του να εκτελέσει το σχέδιο του. Άδικα, όμως. Ο άρχοντας, όχι μόνο δεν μεταπείσθηκε, αλλά και με σκληρό και βάναυσο τρόπο τους απείλησε πώς, αν του ξαναμιλούσαν γι’ αυτό το θέμα, θα τους έστελλε φυλακή στη Βενετία.

Έφυγε ο διοικητής με τη συνοδεία του, με την απόφαση την επομένη το πρωί, δηλαδή στις 12 του Νοέμβρη, οι άνθρωποι του να ερχόντουσαν να. αρχίσουν το έργο. Οι ιερείς κι ένας αριθμός πιστών έμειναν εκεί, συνεχίζοντας με δάκρυα τις παρακλήσεις τους μπροστά στην ανοικτή λάρνακα, που περιείχε το σεπτό λείψανο.

Πέρασε η μέρα. Νύχτωσε. Κοντά στα μεσάνυχτα, όπως μας διηγείται ο υπέροχος χρονικογράφος Αθανάσιος ο Πάριος, στο βιβλίο του «ΟΥΡΑΝΟΥ ΚΡΙΣΙΣ», βροντές και κεραυνοί συνταράζουν την πόλη. Ο σκοπός, που βρισκόταν στην είσοδο του φρουρίου κοντά στην πυριτιδαποθήκη βλέπει κάποιο μοναχό να προχωρεί μ’ ένα δαυλό αναμμένο στο χέρι και να μπαίνει στο Φρούριο. Πρόφτασε και του φώναξε: «Ποιός είσαι; Πού πάς»; Μια φωνή του απήντησε. «Είμαι ο Σπυρίδων».

Την ίδια ώρα τρείς φλόγες βγήκαν από το καμπαναριό της εκκλησίας ενώ ένα χέρι άρπαξε τον σκοπό και τον πέταξε στην άλλη μεριά του κάστρου. Ο σκοπός έπεσε όρθιος χωρίς να πάθει τίποτα. Ταυτόχρονα μια δυνατή, εκκωφαντική έκρηξη ακούστηκε. Και το φρούριο τινάχτηκε στον αέρα με όλα τα γύρω σπίτια. Η καταστροφή υπήρξε τρομερή. Χίλια περίπου πρόσωπα σκοτώθηκαν. Ο διοικητής Ανδρέας Πιζάνης βρέθηκε νεκρός με τον τράχηλο ανάμεσα σε δύο δοκάρια. Και ο θεολόγος σύμβουλος του, νεκρός έξω από το τειχόκαστρο μέσα σε ένα χαντάκι, στο οποίο έτρεχαν τα ακάθαρτα νερά των αποχωρητηρίων της πόλεως. Το ασημένιο πολύφωτο κανδήλι, που έκανε δώρο ο άρχοντας στην εκκλησία του αγίου, κατέπεσε με αποτέλεσμα να καταστραφεί η βάση του. Το κανδήλι κρεμάστηκε πάλι στο ίδιο μέρος, όπου βρέθηκε πεσμένο. Έτσι με αλάλητη φωνή μαρτυρεί ως σήμερα τη συμφορά, που έγινε. Και στη Βενετία, εκεί μακρυά στη Βενετία, την ίδια στιγμή έπεσε κεραυνός στο μέγαρο του Ανδρέα Πιζάνη, τρύπησε τον τοίχο κι έκαψε το πορτραίτο του άρχοντα. Την εικόνα του. Μόνο την εικόνα του.

Η τιμωρία παραδειγματική. Και το δίδαγμα από το περιστατικό μοναδικό. Η Ορθοδοξία δεν μπορεί να συγχέεται με τον παπισμό. Η Ορθοδοξία είναι φως, αλήθεια, ζωή. Ο παπισμός σκοτάδι, αίρεση, πλάνη.

Την άλλη μέρα, μετά από αυτά που συνέβησαν, ο Λατίνος επίσκοπος διέταξε να σηκώσουν τα υλικά, που μετέφεραν από μπροστά στην εκκλησία και να ματαιώσουν το έργο που σκέφθηκαν να εκτελέσουν. Την ίδια μέρα ο λαός της Κέρκυρας, μαζεμένος στον ιερό ναό του αγίου ψάλλει με αγαλλίαση και χαρά στον ακοίμητο προστάτη της νήσου”.

https://katanixi.gr/not-katapliktiki-omilia-toy-d-panagopoyloy-gia-thaymata-toy-ag-spyridona/

Πατερικός: Καταπληκτική ομιλία του Δ. Παναγόπουλου για Θαύματα του Aγ. Σπυρίδωνα

Ό,τι σπέρνουμε, αυτό θερίζουμε.

                                       

Μία μέρα μιλούσα στούς ασθενείς τού νοσοκομείου τών Αθηνών «Σωτηρία».
Καί ένας νεαρός γύρω στά 30 μέ τό κομπολόΐ στό χέρι έκανε βόλτες έξω από τήν αίθουσα. Δέν έμπαινε στήν αίθουσα νά ακούσει τήν ομιλία καί θεωρούσε κουτούς καί οπισθοδρομικούς όσοι έμπαιναν νά ακούσουν.
Όταν τελείωσα τήν ομιλία μπαίνει μέσα στήν αίθουσα μέ τήν μαγκιά του καί μού λέει:
– Δέν τά πιστεύω εγώ αυτά…
– Δέν είναι υποχρεωτικό, τού λέω.
– Μή μού μιλάς εμένα γιά παπάδες!
– Πού ξέρεις τί μίλησα εγώ;
Άλλωστε εσένα δέν σού μίλησα.
Εσύ έκανες τίς βόλτες σου στή βεράντα…
Εγώ μίλησα στούς άλλους αδερφούς.
Ήρθαν μόνοι τους κάτι νά ακούσουν, δέν πληρώνουν.
Αλλά πές μου, σέ τί σέ έφταιξαν οί παπάδες;
– Έχω 3 μήνες εδώ καί δέν ήρθε κανείς νά μέ δεί…
– Έχεις ξαναρρωστήσει;
– Χτύπα ξύλο!
Πρώτη φορά καί τελευταία θά είναι..
– Φίλοι σου, συγγενείς σου, έχουν αρρωστήσει;
– Πολλοί.
– Πόσες φορές έχεις πάει καί τούς έχεις επισκεφτεί, γιά νά τούς παρηγορήσεις καί νά τούς συμπαρασταθείς;
– Είναι αλήθεια ότι δέν πήγα..
– Εφόσον δέν έκανες έλεος σέ κανέναν, πώς θέλεις νά σέ κάνουν έλεος;
Βλέπεις λοιπόν ότι ήρθες εδώ γιά νά μάθεις, όταν βγείς μέ τό καλό έξω, νά πηγαίνεις όπου υπάρχει πόνος καί ανάγκη, διότι πάντοτε θά πληρώνεσαι μέ τό ίδιο νόμισμα…
Έτσι είναι αγαπητοί μου!
Σπείραμε αγάπη στόν συνάνθρωπό μας,
αγάπη θά θερίσουμε.
Σπείραμε σκληρότητα, σκληρότητα θά θερίσουμε.
Ό,τι σπέρνουμε, αυτό θερίζουμε…
Μακαριστός Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος

Η προ­σευ­χή εί­ναι σαν ένα πε­ρι­στέ­ρι, που το αφή­νεις από το στό­μα σου και το στέλ­νεις να πε­τά­ξει στο θρό­νο του Θεού...

                                            

Η προ­σευ­χή εί­ναι σαν ένα πε­ρι­στέ­ρι, που το αφή­νεις από το στό­μα σου και το στέλ­νεις να πε­τά­ξει στο θρό­νο του Θεού, για να μας αν­τι­κα­τα­πέμ­ψει τη Χάρη Του.
Της Πα­να­γί­ας και του Χρι­στού το όνο­μα, δεν μπο­ρεί να το ανε­χθεί ο σα­τα­νάς. Και αν δεν θέ­λε­τε να πεί­τε τί­πο­τα άλλο στη ζωή σας, καμ­μιά άλλη προ­σευ­χή, ποτέ σας, κρα­τεί­στε αυτά τα 2 ονό­μα­τα και πεί­τε:
"Πα­να­γία Ιη­σού Χρι­στέ μου, Πα­να­γία Ιη­σού Χρι­στέ μου, Πα­να­γία Ιη­σού Χρι­στέ μου.."!

Και δεν θα μπο­ρεί ο διά­βο­λος να σας πλη­σιά­σει και να σας πει­ρά­ξει. Μην πεί­τε ούτε το ''ε­λέη­σόν με ο Θε­ό­ς'', ούτε το ''Πά­τερ ημών'', ούτε το ''Πι­στεύ­ω''.
Κρα­τεί­στε μόνο αυτά τα 2 ονό­μα­τα, να περ­νούν από το μυα­λό σας, να κα­τε­βαί­νουν στην καρ­διά σας και να χρη­σι­μο­ποιούν­ται από την γλώσ­σα σας..
Να βά­λε­τε στην προ­σευ­χή σας και να λέτε κάθε πρωί στο Χρι­στό:
Τί μπο­ρώ Κύ­ριε να κάνω σή­με­ρα για την δόξα Σου;Τί μπο­ρώ να κάνω σή­με­ρα για το Αίμα που έχεις χύ­σει για εμάς;
Εδώ ο Χρι­στός Σταυ­ρώ­θη­κε για εμάς, για να ζή­σου­με εμείς και έρ­χε­ται μετά ο άλ­λος και σου λέει:''Το πολύ το Κύ­ριε ελέη­σον, το βα­ριέ­ται και ο Θεός''!

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας

Προσκυνητής: Η προ­σευ­χή εί­ναι σαν ένα πε­ρι­στέ­ρι, που το αφή­νεις από το στό­μα σου και το στέλ­νεις να πε­τά­ξει στο θρό­νο του Θεού...

Αν χάσουμε την ψυχή, χάθηκαν τα πάντα

Αν χάσουμε την ψυχή, χάθηκαν τα πάντα
Δημήτριος Παναγόπουλος

Για να δοκιμάσει ο Θεός την υπομονή του δικαίου Ιώβ, έδωσε άδεια στον Διάβολο να τον πειράξει, να τον ζημιώσει, να τον λυπήσει και να τον βλάψει στα πλούτη του, στα παιδιά του, στην υγεία του, την ψυχή του όμως να μην αγγίξει! «Ιδού πάντα όσα εστίν αυτώ δίδωμί σοι, πλην την ψυχήν αυτού διαφύλαξον». Έγινε φτωχός εν ριπή οφθαλμού ο πλουσιότατος Ιώβ, τα αναρίθμητα ζώα, μικρά και μεγάλα κατακάηκαν, τα ψηλά παλάτια γκρεμίστηκαν από βίαιη πνοή ανέμου, τα παιδιά του σε μια ώρα έλαβαν πρόωρο και αιφνίδιο θάνατο, αυτός φτωχός, έξω από την πόλη πληγιασμένος από το κεφάλι ως τα πόδια, κείτονταν στην κοπριά, την ημέρα να φλογίζεται από τον καύσωνα του ηλίου, τη νύκτα να βασανίζεται από τον παγετό. Ο Ιώβ έχασε τα πάντα.

Ο Ιώβ, όχι, δεν έχασε απολύτως τίποτε, διότι δεν έχασε την ψυχή του. Τι λέει; Έχασα τα πλούτη μου; Αλλ’ εγώ γυμνός γεννήθηκα, τι το παράδοξο αν πεθάνω γυμνός; «Γυμνός εξήλθον εκ κοιλίας μητρός μου, γυμνός και απελεύσομαι εκεί». Έχασα τα παιδιά μου; Αλλά «ο Κύριος έδωκεν, ο Κύριος αφείλετο». Έχασα την υγεία μου; Έτσι άρεσε στον Θεό μου, «ως τω Κυρίω έδοξεν, ούτω και εγένετο». Έχασα τα πάντα, και δεν έχασα τίποτα, διότι η ψυχή μου έμεινε ακέραιη, παρ’ όλες τις δοκιμασίες είμαι δίκαιος ενώπιον του Θεού και γι’ αυτό δοξάζω, ευχαριστώ και ευλογώ το άγιο όνομά Του. «Είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον!» (Ιώβ κεφ. 1-2)

Πόση πρόνοια έχει ο φιλάνθρωπος Κύριος όταν παραχωρεί θλίψεις ή για να μας δοκιμάσει ή για να μας παιδεύσει δίνοντας άδεια στον διάβολο να μας πειράξει, να μας βλάψει σε όλα εκτός από την ψυχή μας! «Την ψυχήν αυτού διαφύλαξον». Να μη βλάψει την ψυχή, τη μονογενή αυτή θυγατέρα του Ιησού Χριστού, την κληρονόμο της Βασιλείας Του, την οποία μάλιστα παραδίδει σε άγγελο φύλακα να τη σκέπει, να τη φυλάγει «από φόβου νυκτερινού, από βέλους πετομένου ημέρας, από πράγματος εν σκότει διαπορευομένου, από συμπτώματος δαιμονίου μεσημβρινού» (Ψαλ. 90:5-6). Και γιατί; Διότι όλα τα άλλα – λέει ο ιερός Χρυσόστομος – πρώτον, είναι πολλά, και αν λείψει το ένα, μένει το άλλο, «οπότερον τούτο βλαβή, δια του ετέρου την χρείαν παραμυθούμεθα», και δεύτερον, αν τα χάσουμε σήμερα, μπορούμε να τα βρούμε αύριο, όπως τα βρήκε όλα διπλά ο Ιώβ. Η ψυχή όμως είναι μία και αν τη χάσουμε χάθηκαν τα πάντα· «εάν ταύτην απολέσωμεν, εν τίνι βιοτεύσωμεν;»

Αν εμείς έχουμε ένα μονάκριβο παιδί, πόση είναι η φροντίδα μας να μη το βλάψει, να μη το πικράνει κανείς, παρά το ότι δεν εξαρτάται από αυτό η σωτηρία μας; Επίσης αν έχουμε έναν πολύτιμο λίθο, τον φυλάμε με πολύ επιμέλεια, παρά το ότι με αυτόν δεν μπορούμε να αγοράσουμε τον Παράδεισο. Την ψυχή μας όμως αν τη χάσουμε σε τίποτα δεν θα ωφεληθούμε, διότι γι’ αυτή ζούμε οι άνθρωποι στον κόσμο και με αυτή ελπίζουμε να ζήσουμε στον Παράδεισο. Αν τη χάσουμε, χάθηκαν τα πάντα, και τότε; «Εάν ταύτην απολέσωμεν, εν τίνι βιοτεύσωμεν;»

Δημήτριος Παναγόπουλος

Από το περιοδικό «Όσιος Φιλόθεος της Πάρου» 16, έκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, σελ. 47 (απόσπασμα).

https://www.koinoniaorthodoxias.org/martiria-kai-didaxi/an-xasoume-tin-psixi-xathikan-ta-panta/

Πατερικός: Αν χάσουμε την ψυχή, χάθηκαν τα πάντα

” Γι΄αυτό δοξάζετε το Θεό ; Αλίμονο σας μια μέρα, που ειρωνεύεστε τον Θεό ! ”

 

“Ρωτάς μερικούς γονείς, τί κάνουν τα παιδιά σας;
Και σε απαντάνε : Δόξα σοι ο Θεός, καλά είναι!
Και ρωτάω : Μπορείτε να μου πείτε, γιατί δοξάζετε το Θεό, αφού ούτε Εκκλησιάζονται, ούτε εξομολογούνται, ούτε νηστεύουνε;
Τί καλοσύνη έχουν πάνω τους και δοξάζετε το Θεό;
Επειδή έχουν μια δουλειά και πήραν ένα αυτοκίνητο και γυρίζουν με τις φιλενάδες τους;
Γι΄αυτό δοξάζετε το Θεό;
Αλίμονο σας μια μέρα, που ειρωνεύεστε τον Θεό!”  

+ Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος

” Γι΄αυτό δοξάζετε το Θεό ; Αλίμονο σας μια μέρα, που ειρωνεύεστε τον Θεό ! ” – Άγιο Όρος, μια ακοίμητη κανδήλα . – Οδοιπορούντες Αγίου Συμεών Του Νέου Θεολόγου

Χαίρε, Κεχαριτωμένη! (Δημήτριος Παναγόπουλος)

 «Ιδού η δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου»

Όλα τα τάγματα των απ’ αιώνος Αγίων Προφητών, Αποστόλων, Πατριαρχών, Μαρτύρων, Οσίων, έλαβαν χάριτες και δόξες από τον επουράνιο Θεό για τις αρετές που είχαν. Ποτέ όμως δεν έφθασαν να λάβουν εκείνες τις χάριτες, τις οποίες έλαβε η Θεοτόκος από τον Υιό της και Θεό. Διότι, αν οι Βασίλειοι είχαν την αρετή της εγκράτειας, αν οι Χρυσόστομοι την αρετή της ταπεινότητας, αν οι Γρηγόριοι τη φιλοσοφία, οι Νικόλαοι την ελεημοσύνη, οι Γεώργιοι, οι Δημήτριοι, οι Θεόδωροι τη δίψα για το μαρτύριο, οι Αντώνιοι, οι Ευθύμιοι την προθυμία στην ασκητική ζωή, και αν ο χορός όλος αυτών των Δικαίων ασπαζόταν την σκληραγωγία και την απάθεια, καθένας από αυτούς έλαβε για την αρετή του κάποια χάρη από τον Θεό.

Ο ένας αξιώθηκε να εγείρει νεκρούς, ο άλλος να ιατρεύει δαιμονισμένους, ο άλλος να προλέγει τα μέλλοντα, και άλλος άλλα χαρίσματα, καθένας κατά την αρετή την οποία άσκησε. Αλλά ποτέ δεν έφθασε κανείς από αυτούς να λάβει τόσες χάριτες, όσες έλαβε η Παναγία Παρθένος, η Κυρία των Αγγέλων, από τον μονογενή της Υιό.

Ναι, όλοι οι Άγιοι ενωμένοι, δεν αξιώθηκαν να λάβουν τα μεγαλεία και τις χάριτες, τις οποίες έλαβε μόνη η Παρθένος Μαρία.

Σε Αυτήν ευρίσκεται όλη η επισκίαση του Αγίου Πνεύματος και γι’ αυτό λέγεται Κεχαριτωμένη, πλήρης χαρίτων.

Η Παναγία Παρθένος έλαβε όχι μόνο όλες τις χάριτες τις οποίες όλοι οι Άγιοι δεν έλαβαν, αλλ’ ακόμη και ένα κατ’ εξοχήν βραβείο, το να υψωθεί στο κράτος της βασιλείας του Βασιλέως των βασιλέων, να γίνει δηλαδή Βασίλισσα όλης της κτίσεως, νοεράς και μη, και Μητέρα του μονογενούς Υιού του Θεού.

Υπερβαίνει πράγματι η Παρθένος όλες τις χορείες των Αγίων, διότι Αυτή μόνη αξιώθηκε να γίνει Μητέρα Θεού. Αυτή μόνη αξιώθηκε να γίνει Βασίλισσα των Αγγέλων και των ανθρώπων. Αυτή μόνη έδωσε το είναι και την ύπαρξη με κάποιον ανερμήνευτο τρόπο του ίδιου του Δημιουργού.

Αυτή λοιπόν η θεία μητρότητα της Παναγίας Παρθένου, το ασύγκριτο αυτό μεγαλείο, την ανέβασε στο υπέρτατο αξίωμα της θείας δόξας, να γίνει δηλαδή Βασίλισσα των ουρανών και της γης.

Τιμήθηκε και δοξάσθηκε πράγματι και ο προπάτορας Αδάμ, όταν πλάσθηκε από τον Θεό, διότι τον έκαμε βασιλιά και κύριο όλων των κτισμάτων της υφηλίου, αλλά περισσότερο από αυτόν τιμήθηκε και δοξάσθηκε σήμερα η Θεόπαις Μαριάμ, υπερβαλλόντως και ασυγκρίτως από τον προπάτορα του γένους Αδάμ. Διότι, αν εκείνος έγινε βασιλιάς όλων των κτισμάτων, η Παναγία στεφανώθηκε ως Βασίλισσα του ουρανού και της γης και υψώθηκε περισσότερο, διότι εξελέγη Μητέρα του Θεού, εφόσον ήταν ένα εκλεκτό δοχείο γεμάτο από όλες τις αρετές και από όλες τις χάριτες του Αγίου Πνεύματος· τόσο ήταν ριζωμένη και θεμελιωμένη μέσα σε όλα τα είδη των αρετών, όσο έπρεπε να είναι για να γεννηθεί ο ίδιος ο Θεός από Αυτήν.

Αν ρωτάτε για την αγαθότητά της, λέμε, ότι έπρεπε, εκείνη που έμελλε να γεννήσει τον αγαθό Θεό, να έχει τόση αγαθότητα, όση θα επέτρεπε να γεννηθεί αυτός ο αγαθός Θεός.

Αν εξετάσετε δε για την παρθενία της, σκεφθείτε ότι για την αγνότητά της καταδέχθηκε να γεννηθεί από Αυτήν ο αναμάρτητος Θεός, χωρίς πείρα ανδρός, με μόνη την ευδοκία του αϊδίου Πατρός και την επέλευση του Παναγίου Πνεύματος, και Αυτή έμεινε και εν τω τόκω Παρθένος και μετά τον τόκον Παρθένος, καθώς και προ του τόκου Παρθένος.

Αυτή με τη γέννησή της κατόρθωσε και ενέκλεισε τον «αντάρτη» Διάβολο στη ζοφώδη φυλακή της Κολάσεως και του κατεκρήμνισε το βασίλειο της τυραννίας. Αυτή λύτρωσε τους προπάτορες από την πολυχρόνια τυραννία του Άδη.

Αυτή άρπαξε το από τόσων αιώνων αιχμάλωτο γένος των ανθρώπων. Αυτή κατέβασε τον Θεό από τον ουρανό στη γη. Αυτή έδωσε την πάσχουσα σάρκα στον απαθή Θεό, για να μας λυτρώσει από τα πάθη και τις αμαρτίες.

Δικαίως λοιπόν η αγία μας Εκκλησία, θωρώντας τα μεγαλεία της Παρθένου, τις αρετές και τις χάριτες του Αγίου Πνεύματος, κηρύττει μεγαλοφώνως κάθε ημέρα με όλα τα εύηχα στόματα των ιερών διδασκάλων, με όλες τις φωνητικές σάλπιγγες των Ορθοδόξων Θεολόγων και με όλες τις εναρμόνιες μούσες των μελωδικών μουσικών λέγοντας: «Την τιμιωτέραν των Χερουβίμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφίμ, την αδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκούσαν, την όντως Θεοτόκον, σε μεγαλύνομεν».

Ω μεγαλεία επάξια της μητροπαρθένου Κόρης! Ω ασύγκριτες αρετές της Κεχαριτωμένης Μαρίας! Ω χάριτες του Αγίου Πνεύματος που περιαστράπτουν την Βασίλισσα των Αγγέλων και των ανθρώπων! Ω υπερβάλλουσα ταπείνωση της Μητέρας του Θεού, με την οποία ταπείνωσε τον ύψιστο Βασιλέα Θεό, που έγινε άνθρωπος ταπεινός από Αυτήν!

Κηρύττουμε λοιπόν, ω ευλογημένη Θεοτόκε, με όλη την ψυχή και την καρδιά τα μεγαλεία σου αυτά τα μεγάλα και ασύγκριτα. Κηρύττουμε τις άπειρες αρετές σου και τις απερίγραπτες χάριτες, τις οποίες σου χάρισε το Πνεύμα το Άγιο. Κηρύττουμε αυτή την ταπείνωση και την υπακοή, την οποία έδειξες σήμερα προς τον Γαβριήλ, με το: «Ιδού η δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου».

(Μάρτιος 1971)

(Από το περιοδικό “Όσιος Φιλόθεος της Πάρου” τ. 16, Εκδ. “Ορθόδοξος Κυψέλη”, σελ. 26

 

(Πηγή ψηφ. κειμένου: koinoniaorthodoxias.org)

https://alopsis.gr

Πατερικός: Χαίρε, Κεχαριτωμένη! (Δημήτριος Παναγόπουλος)

Πολλοί δεν θέλουν να σωθούν ή θέλουν να σωθούν με τον δικό τους τρόπο...(Διδακτική ιστορία)

                        

Κάποτε ο Θεός έστειλε έναν άγγελο σε έναν ασκητή για να του δείξει, ότι πολλοί δεν θέλουν να σωθούν ή θέλουν να σωθούν με τον δικό τους τρόπο...
Λέει λοιπόν ο άγγελος στον ασκητή:
- Έλα κοντά μου, για να σου δείξω τα παράξενα του κόσμου.

Τον πήρε μαζί του και εκεί που προχωρούσαν, συναντούνε κάποιον που είχε κόψει ξύλα στο δάσος και προσπαθούσε να τα φορτωθεί στην πλάτη του. Τα έδεσε στην πλάτη του και επιχείρησε να σηκωθεί. Ήταν όμως βαριά και δεν μπόρεσε να σηκωθεί. Τα άφησε κάτω και πήγε να κόψει και άλλα ξύλα. Τα συνέλεξε και τα έφερε μαζί με τα άλλα και τα σήκωσε.
Μα πως να τα σηκώσει, αφού δεν μπορούσε να σηκώσει τα πρώτα;

Προχώρησαν λίγο πιο κάτω και συνάντησαν έναν άλλον, που προσπαθούσε να αντλήσει νερό από ένα πηγάδι. Αλλά δεν μπορούσε να βγάλει νερό, γιατί ο κουβάς ήταν τρύπιος και έτσι ματαιοπονούσε.

Προχώρησαν πιο κάτω και εκεί συνάντησαν μια Εκκλησία, που δεν είχε ψηλή πόρτα και να ένας καβαλάρης, πάνω σε ένα άλογο, θέλησε να μπει με το άλογο μέσα στην Εκκλησία, χωρίς να κατέβει από το άλογο. Και επειδή ήταν χαμηλή η πόρτα της Εκκλησίας, δεν μπόρεσε να μπει.

- Τί θέλεις να με διδάξεις με αυτά; ρώτησε ο ασκητής τον άγγελο.

Και του λέει ο άγγελος:
- Ήθελα να σε διδάξω, ότι αυτός είναι ο κόσμος!

   Είδες τον πρώτο άνθρωπο, που αντί να λιγοστέψει τα ξύλα, πρόσθεσε και άλλα; Αυτοί είναι οι άνθρωποι εκείνοι, που αναγνωρίζουν ότι έχουν αμαρτίες και αντί να τις λιγοστέψουν, προσθέτουν και άλλες και δεν διορθώνονται.

  Ο άλλος με τον κουβά, αντιπροσωπεύει τους ανθρώπους εκείνους, που κάνουν καλά έργα, που κάνουν ελεημοσύνες, από κενοδοξία, από συμφέρον και από τα κλεμμένα. Κάνουν ελεημοσύνες σε γηροκομεία και θέλουν να γραφτεί το όνομα τους στην εφημερίδα, κάνουν μια προσφορά στην Εκκλησία και θέλουν να γραφτεί το όνομά τους. Οι αγαθοεργίες τους είναι χωρίς αντίκρυσμα, γιατί δεν γίνονται με ταπείνωση και από τον ιδρώτα τον δικό τους.

  Ο τρίτος, ο καβαλάρης, αντιπροσωπεύει τους ανθρώπους εκείνους που είναι εγωιστές και δεν θέλουν να ταπεινωθούν. Είναι εκείνοι, που θεωρούν τον εαυτόν τους άξιο να μπει στην Εκκλησία και ότι η Εκκλησία τους έχει ανάγκη και όχι αυτοί την Εκκλησία. Θέλουν να γίνουν μέλη της Εκκλησίας με τον δικό τους τρόπο και πιστεύουν με το δικό τους τρόπο. Αυτός όμως ο τρόπος ζωής, όπως και οι δύο προηγούμενοι, μόνο κόλαση έχουν...

 Δημήτριος Παναγόπουλος- Ιεροκήρυκας

πηγή

Προσκυνητής: Πολλοί δεν θέλουν να σωθούν ή θέλουν να σωθούν με τον δικό τους τρόπο...(Διδακτική ιστορία)

Και τον Θεό ποιος τον έφτιαξε; - Δημήτριος Παναγόπουλος

«Η αλήθεια είναι στην Ορθοδοξία... Υπάρχουν πολλά φώτα, που βλέπει κανείς και εντυπωσιάζεται, μα ένα είναι το φως το αληθινόν... αξίζει να λατρέψει κανείς τον μόνον αληθινόν Θεόν, τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν... Οι αλήθειες του Θεού, όπως τις έχει πει, από την αρχή, αυτές είναι. Δεν υπάρχουνε άλλες αλήθειες, νέες επειδή ο κόσμος προόδεψε»
Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης
Ένας νέος πήγε σ’ έναν σοφό γέροντα και τον παρακάλεσε θερμά: Πώς είναι ο Θεός; Υπάρχει Θεός; Ειπέ μου, σε παρακαλώ! Εσύ το πιστεύεις ότι υπάρχει Θεός;
-Και βέβαια το πιστεύω, του απάντησε ο γέροντας.
-Και ότι ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο, το πιστεύεις κι αυτό;
-Και βέβαια, το πιστεύω.
-Και τον Θεό ποιος τον έφτιαξε;
-Εσύ, του απάντησε σοβαρά και ξερά ο γέροντας.
Ο νεαρός σοκαρίστηκε με την απάντηση του γέροντα. Τον ρώτησε και πάλι λοιπόν: Γέροντα, εγώ σε ρωτάω σοβαρά, του είπε. Κι εσύ μου λες πως εγώ έφτιαξα το Θεό;
-Μα κι εγώ σοβαρά σου μιλάω, του απάντησε ο γέροντας. Πολύ σοβαρά. Και πρόσεξε γιατί. Εσύ μ’ όλ’ αυτά που με ρωτάς, δείχνεις πως δεν ψάχνεις να βρεις το Θεό όπως είναι. Εσύ ψάχνεις να βρεις έναν Θεό όπως τον θέλεις εσύ, όπως τον φαντάζεσαι εσύ, κομμένον στα μέτρα σου. Αυτόν τον Θεό λοιπόν θα τον έχεις φτιάξει εσύ. Δεν θα είναι ο αληθινό Θεός. Και πρόσθεσε ο άγιος αυτός γέροντας:
-Ψάξε να βρεις τον αληθινό Θεό, παιδί μου. Να Τον δεχτείς όπως είναι. Μην Τον θέλεις όπως εσύ τον φαντάζεσαι.
Προσπάθησε να γίνεις εσύ όπως σε θέλει ο Θεός. Προσπάθησε να Τον καταλάβεις όπως είναι. Και ν’ αγαπήσεις το θέλημά Του, όπως είναι.
Όλοι θέλουν να πάνε στον Παράδεισο, αλλά οι περισσότεροι το θέλουν με τον τρόπο τους και όχι όπως υποδεικνύει ο Χριστός.
Δυστυχώς πολλοί έκαναν μια δική τους, βολική θρησκεία, που χαρακτηρίζεται από επιλεκτική νηστεία, επιλεκτική τεκνοποιϊα, επιλεκτικό εκκλησιασμό και πολλά άλλα.
Ο εγωισμός, το συμφέρον και ο Σατανάς, επινόησαν νέους τρόπους σωτηρίας, που μόνο κόλαση έχουν!
Όλοι οι δρόμοι δεν οδηγούν στη Ρώμη.
Όπως και όλοι οι δρόμοι δεν οδηγούν στον Παράδεισο.

Δημήτριος Παναγόπουλος

Αναστάσιος: Και τον Θεό ποιος τον έφτιαξε; - Δημήτριος Παναγόπουλος

Ο Θεός δεν φωτίζει άλλον περισσότερο και άλλον λιγότερο. Φωτίζει όλους το ίδιο!

                                  

Ο Θεός δεν φωτίζει άλλον περισσότερο και άλλον λιγότερο. Φωτίζει όλους το ίδιο! Είναι σαν τις ακτίνες του ηλίου, που μας φωτίζουν όλους το ίδιο.
Το πρόβλημα λοιπόν βρίσκεται σε εμάς, κατά πόσο εμείς είμαστε δεκτικοί φωτισμού! Και αυτό εξαρτάται από την πίστη μας και την ζωή που κάνουμε.
Γι’ αυτό οι άνθρωποι, αν και "κολυμπάνε" μέσα στη Χάρη του Θεού, που είναι πανταχού παρών, δεν νοιώθουν όλοι τη Χάρη. Διότι άλλοι δεν πιστεύουν στον Χριστό και άλλοι που Τον πιστεύουν δεν διάγουν Ορθόδοξα.
Όσοι δεν νιώθουν τη Χάρη του Θεού είναι ταλαίπωροι. Και ο πιο ταλαίπωρος όλων είναι ο διάβολος που δεν βιώνει καθόλου Χάρη Αγίου Πνεύματος!
Ο άνθρωπος μπορεί να καταλάβει, από το εάν και κατά πόσο βιώνει τη Χάρη του Θεού μέσα του, από την πνευματική κατάσταση στην οποία βρίσκεται.
Όλοι οι βαπτισμένοι μεταφέρουν μέσα τους τη Χάρη λίγο ή πολύ, η οποία κατά την προσευχή γίνεται αισθητή και παρηγορεί τον άνθρωπο.

Δημήτρης Παναγόπουλος -ιεροκήρυκας

Προσκυνητής

Πώς θα καταλάβει ένας άνθρωπος, Μέγα Αθανάσιε, ότι ο Χριστός είναι μέσα του ; /// [Καλο Παραδεισο Στελιο… Μακαρι να ¨¨βλέπεις εκείνα που δεν βλεπουμε….¨¨)

Λέει ο άλλος:

– Έχω τον Χριστό μέσα μου…
– Πώς το κατάλαβες , ότι έχεις τον Χριστό μέσα σου , εφόσον η ζωή σου , δεν είναι η ανάλογη μ’ αυτά που δίδαξε ο Χριστός ;
– Έχω τον Χριστό μέσα μου ……
Δεν ξέρει να σε απαντήσει . Δεν μπορεί να το τεκμηριώσει .
Όταν κάποτε ο Μέγας Αθανάσιος ρωτήθηκε από κάποιον Αντίοχο :
– Πώς θα καταλάβει ένας άνθρωπος , ότι ο Χριστός είναι μέσα του ;
Απάντησε ο Μέγας Αθανάσιος :
– Θα το καταλάβει ο άνθρωπος αυτό , από τα σκιρτήματα που έχει μέσα του .

Όπως η γυναίκα όταν συλλάβει γνωρίζει απόλυτα , ότι είναι σε ενδιαφέρουσα από τα σκιρτήματα της κοιλίας της , έτσι και ο άνθρωπος θα το καταλάβει από τα σκιρτήματα της καρδιάς του , το πως αισθάνεται το Πάσχα .
Το πώς αισθάνεται όταν Κοινωνεί .
Το πώς αισθάνεται όταν εκκλησιάζεται , όταν προσεύχεται , όταν κλαίει …
Τι σκιρτήματα , τι νοιώθει μέσα του , τι χαρά .
Από εκεί θα καταλάβει , ότι έχει συλλάβει τον Χριστό .
Από τίποτα άλλο δεν μπορεί να το καταλαβαίνει .
Γι’ αυτό , γνώμη μπορούν να έχουν στο θέμα αυτό , οι άνθρωποι που κάποτε μετανόησαν .
Πως αισθάνονται μετά από την μετάνοιά τους .
Νοιώθουν πράγματι μέσα τους , ότι κάποιος άλλος αέρας φυσάει .
Κατιτί άλλο, που δεν μπορούν να το προσδιορίσουν.
Κάτι που λέγεται Πνεύμα , που λέγεται Χάρις , που δεν το είχανε χθες.
Από τη στιγμή μάλιστα που βγήκανε από το εξομολογητήριο , από τη στιγμή εκείνη και έπειτα είναι άλλοι άνθρωποι .
Βλέπουν αλλιώς . Αισθάνονται αλλιώς .
Παρηγορούνται , εκεί που δεν μπορούσαν να παρηγορηθούν.
Βρίσκουν λύσεις , εκεί που δεν μπορούσανε να βρούνε .
Βλέπουν εκείνα που δεν έβλεπαν .

Μισούνε εκείνα που αγαπούσαν και αγαπούνε εκείνα που μισούσαν.
Ποιός έκανε αυτά τα πράγματα ; Ποιός έκανε όλη αυτή την αλλαγή;
Μακαριστός Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 – 1982)
πηγή

“αμΦ.” ΥΓ:

Ποιος σου είπε πως οι κεκοιμημένοι δεν “χαμογελάνε”; Ίσα ίσα.
Για κάποιους τέτοιους αγίους ( δηλ. αγωνιζόμενους ) ανθρώπους δεν έρχεται το τέλος, αλλά Η Αρχή…
Η δεύτερη φωτογραφία της ανάρτησης (από εδώ) είναι από τον χαμογελαστό θάνατο της μοναχής Ευπραξίας στην Αριζόνα πριν λίγα χρόνια.

Καλο Παραδεισο Στελιο… Μακαρι να ¨¨ βλέπεις εκείνα που δεν βλεπουμε… ¨΄.

¨Όδοιπορουντες¨

– Οδοιπορούντες Αγίου Συμεών Του Νέου Θεολόγου

+Δημήτριος Παναγοπουλος: Ο σατανάς ξέρετε πως έρχεται στον κόσμο ;

Aγιος Παισιος Αγιορειτης σημεια των καιρων

+Δημήτριος Παναγοπουλος: Ο σατανάς ξέρετε πως έρχεται στον κόσμο; Μέσω της ψυχής κάθε ανθρώπου που γεννιέται. Κάθε άνθρωπος πού γεννιέται, φέρνει και διάβολο μες την ψυχή του. Γι'αυτό η θεολογία η παλιά του λαού κάθε έναν κατ 'αναλογια του γένους, έλεγε η δράκος ή δρακουλα. Δεν έλεγε μπέμπης που λένε τώρα ή αγγελάκι που λένε οι αμυαλες μανάδες οι σημερινές. Αβαπτιστο παιδί και είναι αγγελάκι; Πήγες ποτέ σου να ακούσεις τους εξορκισμους που διαβάζει ο παπάς όταν πρόκειται να βαπτιστεί το παιδί; Πήγες
να ακούσεις την πάλη; Μάλιστα αν είναι παπάς που καταλαβαίνει τι κάνει,να δείτε πως παλεύει με τον διάβολο να βγάλει του παιδιού το σατανά μέσα από την καρδιά του. Που το φυσάει, που το ξορκαει,του κοινοποιεί έξωση την ημέρα του βαπτίσματος για να το καθαρίσει. Μαύρη είναι η ψυχούλα του.Πεθαμένο έρχεται,νεκρό. Ζωντανό- νεκρό. Γι'αυτό θαπτεται. Η κολυμβήθρα είναι τάφος. Δεν είναι κουμπαρια, ούτε να δείξει τα στήθη της πάνω η αμυαλη κουμπάρα και η άπιστη απάνω στην Αγία κολυμβήθρα.Δεν είναι αυτό. Είναι μυστήριο και πάλη με τον σατανά. Να βγει ο σατανάς μέσα από το παιδί και να γίνει καινούργια ψυχή. Ένα κάρβουνο ψυχή ,να γίνει κόκκινη ψυχή. Γι'αυτό και αμέσως το παιδί το παίρνουν και το πηγαινουν και το κοινωνουν. Βαφτίσια δεν γίνονταν ούτε τα απόγευμα ,ούτε τα μεσημέρια, ούτε ποτέ άλλοτε όπως τα κάναμε κοσμικά γεγονότα σήμερα.Τα βαφτίσια γίνονταν το πρωί στον Όρθρο και παρέμειναν οι νεοφώτιστοι εκεί και έστω μετά φόβου, ερχόντουσαν και κοινωνουσαν. Γιατί ο σκοπός του βαπτίσματος είναι να μας καθαρίσουν από του διαβόλου τα έργα, αν είμαστε μεγάλοι και από το προπατορικό αμάρτημα και να μας συνδέσει με τον Χριστό, με το Αγιο Ποτηριο, με την Θεία Κοινωνία. Αυτός είναι ο σκοπός. Τι λοιπόν εάν σατανάς δεν υπήρχε ,τι δουλειά έχει ο ιερέας στη μέση και τι θέση έχει το βάπτισμα. Αν σατανάς δεν υπήρχε, τι θέση έχει η εξομολόγηση. Αυτός είναι που λύνει. Ο ιερέας με την εντολή του Ιησού, τα αμαρτήματα του ανθρώπου. Ασθενησε κάποιος. Ποιός την δημιουργεί την ασθένεια; Ο σατανάς δημιουργεί την ασθένεια. Ο Θεός είναι απείραχτος κακών. Ο Θεός έφτιαξε ευχέλαιο να γίνει, για να σηκωθεί ο καμνον, ο ασθενής. Γιατί αγιάζει το ύδωρ, κάνει τον αγιασμό και το παίρνεις εσύ νοικοκυρά και το παίρνω εγώ και το πηγαίνω στο σπίτι και αρχίζω και ραντιζω; Τι κάνω; Κοινοποιω έξωση απο τα δωμάτια στο διάβολο. Να φύγει ο διάβολος από το σπίτι. Αυτό τον σκοπό έχει ο αγιασμός που πηγαίνει στο σπίτι. Θα πει κανείς. Οταν πηγαίνει ο αγιασμός στο σπίτι, φεύγει ο διάβολος; Αν υπάρχει αγιασμός στο σπίτι και ο αγιαζων εις την καρδίαν, φεύγει ο διάβολος. Αν όμως υπάρχει μόνο αγιασμός και δεν υπάρχει ο αγιαζων είς την καρδίαν ο Χριστός, δεν φεύγει ο διάβολος. Δεν φοβάται τους Σταυρούς, δεν φοβάται τα θυμιαματα ο διάβολος. Τον Χριστό φοβάται. Γιατί πολλοί άνθρωποι στέλνουν την πρώτη του μηνός και παίρνουν αγιασμό από την Εκκλησία, αλλά δεν έχουν σχέση με την Εκκλησία. Ούτε εξομολογούνται, ούτε Κοινωνουν, ούτε παιδιά κανουν, κλέβουν, ατιμαζουν, παρανομα ζουν, έχουν παρθεί ξαδέρφια, κουμπάροι, συγγενείς, έχουν αιμομιξία και τα λοιπά,εντούτοις παίρνουν αγιασμό και των φώτων.Τι βγαίνει από αυτό; Δεν φεύγει ο διάβολος. Έχει στρογγυλόκαθισει μάλιστα. Δεν πρόκειται να του κοινοποιήσει έξωση κανένας απο εκεί.

Απομαγνητοφώνηση. Σημεία των καιρών 3

ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΕΡΑ: +Δημήτριος Παναγοπουλος: Ο σατανάς ξέρετε πως έρχεται στον κόσμο ;

Καταπληκτική ομιλία του Δ. Παναγόπουλου για Θαύματα του Aγ. Σπυρίδωνα

 

«Ως των Ορθοδόξων υπέρμαχον, και των κακοδόξων αντίπαλον, Παμμακάριστε Σπυρίδων, ευφημούμεν oι πιστοί και υμνούμέν σε…»

“Ο αρχιναύαρχος του Ενετικού στόλου και διοικητής της νήσου Κερκύρας, Ανδρέας Πιζάνης, θέλοντας κατά ένα τρόπο πιο φανερό και πιο θεαματικό να εκδηλώσει την ευγνωμοσύνη του στον άγιο για τη σωτηρία, αποφάσισε να στήσει στον ναό ένα θυσιαστήριο ακόμη. Ένα θυσιαστήριο για να γίνεται επάνω σ’ αυτό το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας κατά το Λατινικό δόγμα.

Το θυσιαστήριο, αλτάριο κατά τους Λατίνους, θα κτιζόταν δίπλα στην Αγία Τράπεζα των Ορθοδόξων κι εκεί θα γινόταν από Λατίνο ιερέα η θεία Λειτουργία. Στή σκέψη του αυτή πολύ ενισχύθηκε ο Ενετός διοικητής και από ένα θεολόγο Λατίνο σύμβουλο του, κάποιο Φραγκίσκο Φραγγιπάνη. Ο τελευταίος θεώρησε την ευκαιρία μοναδική για να τοποθετήσει στο ναό του αγίου αλτάριο, δηλαδή αγία Τράπεζα φράγκικη και να τελείται μέσα στον ορθόδοξο ναό του αγίου η θεία Λειτουργία με άζυμα, κατά το δικό τους το δόγμα. Μετά τη γνωμοδότηση, που πήρε από τον σύμβουλο του ο διοικητής Ανδρέας Πιζάνης, κάλεσε τους ιερείς του Ναού και τους ανακοίνωσε τον σκοπό του και ζήτησε κατά κάποιο τρόπο από αυτούς και τη συγκατάθεση τους. Εκείνοι, όπως ήτο φυσικό, αρνήθηκαν κι υπέδειξαν, πως αυτό θα ήταν μια καινοτομία ασύγγνωστη και επιζήμια και γι’ αυτό δεν έπρεπε να γίνει.

Στην άρνηση των ιερέων να συγκατατεθούν στην τοποθέτηση του αλταρίου, ο διοικητής τους απείλησε κι αποφάσισε να προχωρήσει στην εκτέλεση του σχεδίου του χωρίς την άδεια τους. Οι ιερείς στην επιμονή του κατέφυγαν με δάκρυα στον άγιο τους και ζήτησαν με θερμή προσευχή, τη βοήθεια και την προστασία του. Ο διοικητής με το δικαιωμα που του έδινε η εξουσία, προσπάθησε ανεμπόδιστα να προχωρήσει στην εκτέλεση της παράνομης επιθυμίας του. Αλλά και ο άγιος, για να προλάβει μια τέτοια απαράδεκτη πράξη, παρουσιάστηκε δύο κατά συνέχεια νύκτες στον ύπνο του με το ένδυμα ορθόδοξου μονάχου και του συνέστησε να παραιτηθεί από την απόφαση του, διαφορετικά θα το μετάνοιωνε πολύ πικρά.

Τρομαγμένος ο διοικητής κάλεσε τον σύμβουλο του και του φανέρωσε και τις δύο φορές την απειλή του αγίου. Ο θεολόγος σύμβουλος γέλασε και τις δύο φορές κι υπέδειξε πώς δεν έπρεπε αυτός ένας μορφωμένος άρχοντας να βασισθεί στα όνειρα, που είναι έργο, όπως του είπε, του διαβόλου και που σκοπό έχουν να παρεμποδίσουν και να ματαιώσουν ένα καλό και θεάρεστο έργο.

Τα λόγια του συμβούλου διασκέδασαν τον φόβο του διοικητού, ο οποίος μάλιστα την επομένη ήμερα 11 Νοεμβρίου 1718 μ.Χ. ακολουθούμενος από τη συνοδεία του πρωί-πρωί ξεκίνησε για την εκκλησία του αγίου για να προσκυνήσει τάχατες το λείψανο και να ανάψει το καντήλι του. Ουσιαστικά όμως πήγε εκεί για να καταμετρήσει το μέρος που θα κτιζόταν το αλτάριο και να καθορίσει και τις διαστάσεις του, μήκος, πλάτος και ύψος.

Εκεί στον ναό για μια ακόμη φορά αγωνίστηκαν οι ιερείς με κάθε τρόπο, να τον αποτρέψουν από του να εκτελέσει το σχέδιο του. Άδικα, όμως. Ο άρχοντας, όχι μόνο δεν μεταπείσθηκε, αλλά και με σκληρό και βάναυσο τρόπο τους απείλησε πώς, αν του ξαναμιλούσαν γι’ αυτό το θέμα, θα τους έστελλε φυλακή στη Βενετία.

Έφυγε ο διοικητής με τη συνοδεία του, με την απόφαση την επομένη το πρωί, δηλαδή στις 12 του Νοέμβρη, οι άνθρωποι του να ερχόντουσαν να. αρχίσουν το έργο. Οι ιερείς κι ένας αριθμός πιστών έμειναν εκεί, συνεχίζοντας με δάκρυα τις παρακλήσεις τους μπροστά στην ανοικτή λάρνακα, που περιείχε το σεπτό λείψανο.

Πέρασε η μέρα. Νύχτωσε. Κοντά στα μεσάνυχτα, όπως μας διηγείται ο υπέροχος χρονικογράφος Αθανάσιος ο Πάριος, στο βιβλίο του «ΟΥΡΑΝΟΥ ΚΡΙΣΙΣ», βροντές και κεραυνοί συνταράζουν την πόλη. Ο σκοπός, που βρισκόταν στην είσοδο του φρουρίου κοντά στην πυριτιδαποθήκη βλέπει κάποιο μοναχό να προχωρεί μ’ ένα δαυλό αναμμένο στο χέρι και να μπαίνει στο Φρούριο. Πρόφτασε και του φώναξε: «Ποιός είσαι; Πού πάς»; Μια φωνή του απήντησε. «Είμαι ο Σπυρίδων».

Την ίδια ώρα τρείς φλόγες βγήκαν από το καμπαναριό της εκκλησίας ενώ ένα χέρι άρπαξε τον σκοπό και τον πέταξε στην άλλη μεριά του κάστρου. Ο σκοπός έπεσε όρθιος χωρίς να πάθει τίποτα. Ταυτόχρονα μια δυνατή, εκκωφαντική έκρηξη ακούστηκε. Και το φρούριο τινάχτηκε στον αέρα με όλα τα γύρω σπίτια. Η καταστροφή υπήρξε τρομερή. Χίλια περίπου πρόσωπα σκοτώθηκαν. Ο διοικητής Ανδρέας Πιζάνης βρέθηκε νεκρός με τον τράχηλο ανάμεσα σε δύο δοκάρια. Και ο θεολόγος σύμβουλος του, νεκρός έξω από το τειχόκαστρο μέσα σε ένα χαντάκι, στο οποίο έτρεχαν τα ακάθαρτα νερά των αποχωρητηρίων της πόλεως. Το ασημένιο πολύφωτο κανδήλι, που έκανε δώρο ο άρχοντας στην εκκλησία του αγίου, κατέπεσε με αποτέλεσμα να καταστραφεί η βάση του. Το κανδήλι κρεμάστηκε πάλι στο ίδιο μέρος, όπου βρέθηκε πεσμένο. Έτσι με αλάλητη φωνή μαρτυρεί ως σήμερα τη συμφορά, που έγινε. Και στη Βενετία, εκεί μακρυά στη Βενετία, την ίδια στιγμή έπεσε κεραυνός στο μέγαρο του Ανδρέα Πιζάνη, τρύπησε τον τοίχο κι έκαψε το πορτραίτο του άρχοντα. Την εικόνα του. Μόνο την εικόνα του.

Η τιμωρία παραδειγματική. Και το δίδαγμα από το περιστατικό μοναδικό. Η Ορθοδοξία δεν μπορεί να συγχέεται με τον παπισμό. Η Ορθοδοξία είναι φως, αλήθεια, ζωή. Ο παπισμός σκοτάδι, αίρεση, πλάνη.

Την άλλη μέρα, μετά από αυτά που συνέβησαν, ο Λατίνος επίσκοπος διέταξε να σηκώσουν τα υλικά, που μετέφεραν από μπροστά στην εκκλησία και να ματαιώσουν το έργο που σκέφθηκαν να εκτελέσουν. Την ίδια μέρα ο λαός της Κέρκυρας, μαζεμένος στον ιερό ναό του αγίου ψάλλει με αγαλλίαση και χαρά στον ακοίμητο προστάτη της νήσου”.

https://katanixi.gr/not-katapliktiki-omilia-toy-d-panagopoyloy-gia-thaymata-toy-ag-spyridona/

Πατερικός: Καταπληκτική ομιλία του Δ. Παναγόπουλου για Θαύματα του Aγ. Σπυρίδωνα

Παρουσιάστηκε ο Άγιος Σάββας ο Ηγιασμένος, το λείψανο του οποίου βρίσκονταν στην Βενετία, στον 23ο πάπα και του λέει: - Στείλε μου στο σπίτι μου, αλλιώς θα πάθεις μεγάλο κακό.

 

Ο πάπας συγκλονίστηκε, ειδοποίησε την επιτροπή για το γεγονός αυτό και έκαναν πραγματικότητα την επιθυμία του Αγίου. Έβγαλαν τα παπικά ρούχα από τον Άγιο και του φόρεσαν τα Ορθόδοξα και μάλιστα για να του βάλουν το σακάκι, σήκωσε ο ίδιος ο Άγιος Σάββας τα χέρια του!!!
Γιατί οι παπικοί, όλα αυτά μας τα αποκρύπτουν; Διότι δεν τους συμφέρει να βγάλουν γεγονότα στη φόρα, που αποδεικνύουν ότι η Ορθοδοξία είναι η μόνη αληθινή πίστη! Και μετά έχεις τον άλλον να σου λέει: - Αφού και οι παπικοί είναι χριστιανοί, γιατί να τους απορρίψουμε; Πέρα βρέχει και στην Ανατολή βροντάει...

+ Δημήτριος Παναγόπουλος

Ιεροκήρυκας

Στην φωτογραφια το λείψανο του αγίου Σάββα πάνω σε γόνδολα, σε ένα κανάλι της Βενετιάς. Στον δρόμο της επιστροφής από τα ξένα στο Σπίτι του...

Προσέρχονται να Κοινωνήσουν ανεξομολόγητοι, ανήστευτοι, ανεγκράτευτοι, ατακτοποίητοι...

 Την Μεγάλη Πέμπτη και το Μεγάλο Σάββατο είναι οι μέρες, που πολλούς ανθρώπους στέλνουν στην κόλαση. Διότι πάνε και Κοινωνούνε απροετοίμαστοι.

Εάν σας πω, ότι ένα 80% έρχονται απροετοίμαστοι, νομίζω ότι δεν μπορείτε να μου πείτε τίποτα.
Έτσι δυστυχώς προσερχόμεθα από μία συνήθεια. Αν πάτε στα χωριά, εκεί είναι που δεν υπάρχει τίποτα όρθιο.
Αλλά και εδώ στις πόλεις, άνθρωποι που δεν τους είδατε ποτέ στην Εκκλησία, οι οποίοι δεν ξέρουν που να σταθούνε, τους βλέπετε να προσέρχονται τις ημέρες αυτές. Ουρές ατελείωτες... μπαίνουν από τη μία πόρτα και από την άλλη βγαίνουν...
Προσέρχονται να Κοινωνήσουν ανεξομολόγητοι, ανήστευτοι, ανεγκράτευτοι, ατακτοποίητοι... Αυτοί είναι σύγχρονοι Εβραίοι, Χριστοκτόνοι! Όπως τότε οι Εβραίοι έχυσαν το Αίμα του Χριστού και το καταπάτησαν, έτσι και αυτοί χύνουνε μέσα στη βρώμικη ψυχή τους, το Αίμα του Χριστού και θα κατακριθούνε μίαν ημέρα. Και γι’ αυτούς έχει πει, πολύ σκληρά λόγια ο Απόστολος Παύλος: «αποθνήσκωσι ικανοί» (Α’ Κορ. 11,30), διότι δεν δοκιμάζουν τον εαυτόν τους πρώτα, αλλά προσέρχονται για χρόνια πολλά για το καλό, γιατί είναι Μεγάλη Πέμπτη, από συνήθεια, χωρίς να έχουν καμμία σχέση με τον Χριστό και χωρίς να προηγείται καμμία προετοιμασία.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυξ

Προσκυνητής (proskynitis.blogspot.com)

Δεν χρειάζεται εξυπνάδα στα Χριστιανικά θέματα. Χρειάζεται απλότητα και ταπείνωση...

  

Στη Βηθλεέμ έχει μία πόρτα, ένα μέτρο ύψος. Πρέπει να καμπουριάσεις, για να μπεις μέσα. Είναι σαν να σου λέει ο Χριστός: ''Για να εισέλθεις εδώ μέσα, στο μέρος που γεννήθηκα, για να γεννηθώ Εγώ μέσα σου, πρέπει να ταπεινωθείς. Εάν δεν ταπεινωθείς και θεωρείς τον εαυτόν σου ότι κάποιος είσαι, για εδώ μέσα δεν κάνεις. Θα ταπεινωθείς...''.

+ μακαριστός Δημήτριος Παναγόπουλος

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ: Δεν χρειάζεται εξυπνάδα στα Χριστιανικά θέματα. Χρειάζεται απλότητα και ταπείνωση... (trelogiannis.blogspot.com)

O Άγιος Σπυρίδωνας προσευχήθηκε και το μωρό αναστήθηκε! (Ιεροκήρυξ Δημήτριος Παναγόπουλος)

Κάποτε ένας φίλος του Αγίου Σπυρίδωνα καταδικάστηκε αδίκως εις θάνατο. Ο Άγιος βρισκόταν μακριά και όταν έμαθε, ότι την άλλη μέρα πρόκειται να τον εκτελέσουν, έσπευσε να τον βοηθήσει.

Αλλά είχε τέτοιο νερό από την νεροποντή, την ημέρα εκείνη, που ένα ποτάμι που επρόκειτο να περάσει, είχε ξεχειλίσει και ήταν αδύνατο να περάσει κανείς απέναντι από τη γέφυρα που υπήρχε εκεί. Ένθεν και εκείθεν περίμενε κόσμος.

Όταν ο Άγιος Σπυρίδωνας έφτασε εκεί πέρα, δίνει διαταγή στο νερό και λέει:

- Σε διατάσσει ο Δεσπότης Χριστός να σταματήσεις, διότι πρέπει να πάω να βοηθήσω τον φίλο μου.

Και το νερό σταμάτησε τη ροή του! Και ο Άγιος πέρασε απέναντι.

Είδανε το θαύμα οι άλλοι που ήτανε εκεί και έτρεξαν μαζί του μέσα στην πόλη, να αναγγείλουν το γεγονός αυτό. Το έμαθε και αυτός που είχε καταδικάσει αδίκως τον φίλο του Αγίου, με αποτέλεσμα να τον φοβηθεί και να δώσει εντολή να ελευθερώσουν τον κατάδικο φίλο του Αγίου.

Κάποτε μια μη Ορθόδοξη μάνα, έφερε το νεκρό μωρό της, στον Άγιο Σπυρίδωνα, να το αναστήσει. Ο Άγιος βρέθηκε σε δύσκολη θέση, γιατί το μωρό ήταν αβάπτιστο και θεώρησε σωστό να ρωτήσει τον βοηθό διάκονό του (δείτε τί ταπείνωση είχε ο Άγιος!), για το τί έπρεπε να κάνει. Εκείνος του είπε:

- Γέροντα να κάνεις, ό,τι κάνεις και στα άλλα ζητήματα, να κάνεις δηλαδή προσευχή.

Πράγματι ο Άγιος Σπυρίδωνας προσευχήθηκε και το μωρό αναστήθηκε! Η μάνα βλέποντας το μωρό της, να επανέρχεται στη ζωή, τόσο πολύ χάρηκε και συγκινήθηκε, που δεν άντεξε και πέθανε!

Προσεύχεται τότε ο Άγιος και γι' αυτήν και την ανασταίνει! Στη συνέχεια την κατηχεί και βαπτίζεται η μάνα, μαζί με το μωρό της. Αυτός ήταν ο Άγιος Σπυρίδωνας!

Ιεροκήρυξ Δημήτριος Παναγόπουλος

Πηγή

Προσοχή στη συνείδηση

 

Δημήτριος Παναγόπουλος

Εάν, αγαπητέ, θέλεις τη σωτηρία σου, φρόντισε ν’ ακούς τη συνείδησή σου. Κάνε πάντα όσα σου λέει και θα δεις μεγάλη ωφέλεια.
Η συνείδηση γίνεται αγαθή με την προσοχή, λέει ο άγιος Μάρκος, και η προσευχή γίνεται καθαρή με τη συνείδηση. Και τα δύο εξαρτώνται το ένα από το άλλο, γιατί έτσι είναι φτιαγμένα από τον Θεό.
Όταν ο Θεός έκανε τον άνθρωπο, έθεσε μέσα του και έναν θεϊκό λογισμό, φωτεινό σαν σπινθήρα, για να φωτίζει τον νου και να τον κάνει να ξεχωρίζει το καλό από το κακό.
Φύλαγε πάντα τη συνείδησή σου καθαρή σαν καθρέφτη. Φρόντιζε πάντα για τη σωτηρία της ψυχής σου κόβοντας τις αμαρτωλές επιθυμίες σου και δείχνοντας υποταγή και υπακοή τέλεια στη συνείδησή σου μέχρι τέλους της ζωής σου. Πρόσεχε μήπως η συνείδησή σου σού λέει έτσι και συ πράττεις αλλιώς.
Ο Μέγας Βασίλειος λέει ότι: «Είναι μέγα αγαθό και βοηθάει πολύ στο να μην αμαρτάνουμε και στο να μην κάνουμε σφάλματα κάθε ημέρα, το να εξετάζουμε κάθε βράδυ τα έργα της ημέρας μέσα στη συνείδησή μας και να βρίσκουμε πού κάναμε σφάλματα και τι καλό μπορούσαμε να πράξουμε και δεν το πράξαμε. Αυτή την τακτική τηρούσε ο Ιώβ και για τον εαυτό του και για τα παιδιά του. Ο καθημερινός έλεγχος των πράξεών μας από τη συνείδησή μας φωτίζει πολύ εκείνον που εξετάζει τον εαυτό του».

Ας φροντίζουμε πάντοτε, αγαπητοί, να προφυλάγουμε τη συνείδησή μας όσο καιρό βρισκόμαστε σε αυτόν τον κόσμο, και ας μην της δίνουμε το δικαίωμα να μας κατακρίνει για κανένα πράγμα. Ας μην πνίγουμε τη φωνή της για οτιδήποτε, όσο μικρό και αν είναι αυτό.

Πρέπει να έχουμε υπόψη μας, ότι από τα μικρά ξεκινάει κανείς και φτάνει στα μεγάλα. Διότι όταν αρχίσει να δικαιολογείται, λέγοντας: «Δεν βαριέσαι, τι πειράζει αν πω αυτόν τον λόγο; Τι πειράζει αν φάω εκείνο το λίγο, το τοσοδά, και σε τι θα με βλάψει αν δω το τάδε;», ε, από τι πειράζει τούτο και τι πειράζει εκείνο, αποκτά κανείς κακή συνήθεια και ύστερα φτάνει στο σημείο να καταφρονεί και τα μεγάλα και βαρύτερα και καταθάβει τη συνείδησή του.

Έτσι, λοιπόν, από λίγο λίγο προχωρούμε βαθύτερα στο κακό και κινδυνεύουμε να γίνουμε τελείως αναίσθητοι.

Γι’ αυτό ας προσέχουμε και τα παραμικρά, διότι δεν είναι καθόλου μικρά όταν δημιουργούν μέσα μας κατάσταση συνήθειας. Ας προφυλαγόμαστε από τα ελαφριά, όσο καιρό είναι ελαφριά, για να μη γίνουν βαριά. Διότι τόσο οι αγαθοεργίες, όσο και οι αμαρτίες, από μικρές αρχίζουν αλλά σε μεγάλες καταλήγουν.

Η προφύλαξη της συνειδήσεώς μας μάς φέρνει μεγάλο κέρδος, διότι η προφύλαξή της σημαίνει διατήρηση της καθαρότητάς της απέναντι στον Θεό και απέναντι στον πλησίον, λέει ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης.

Από το περιοδικό «Όσιος Φιλόθεος της Πάρου» τ. 16, εκδ. Ορθ. Κυψέλης, σελ. 24.

Πατερικός: Προσοχή στη συνείδηση (paterikos.blogspot.com)