Είναι δύσκολο να το πιστέψει κανείς: παρά το γεγονός ότι το επίπεδο ηλιθιότητας στον δημόσιο διάλογο έχει φτάσει σε επίπεδα αδιανόητα μόλις πριν από μια δεκαετία, η ανάγνωση για τoύς θριάμβους του ουκρανικού στρατού αφήνει κάποιον να νιώθει σαστισμένος, αηδιασμένος από τη συστηματική χρήση ψεμάτων και απωθημένος από προκατασκευασμένες ψευδαισθήσεις. Και αναρωτιέται κανείς γιατί, εν μέσω αυτής της νικηφόρας εποχής, ο Ζελένσκι απομάκρυνε τον Στρατηγό Σύρσκι, Αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων, και Αρχηγό του Επιτελείου Στρατού Γκνάτοφ. Αυτό συμβαίνει ενώ οι λαϊκές διαμαρτυρίες μαίνονται για την απόλυση, πριν από δύο εβδομάδες, του Υπουργού Άμυνας Μιχαήλ Φεντόροφ, ορκισμένου εχθρού του Σύρσκι. Είναι μια απεγνωσμένη προσπάθεια του ηγέτη του Κιέβου να ανέβει ξανά την κατηφόρα στην οποία πέφτει: Ο Φεντόροφ ήταν στην πραγματικότητα υπέρ της επένδυσης ό,τι είχε απομείνει στην κατασκευή μη επανδρωμένων αεροσκαφών, δεδομένου ότι η αναγκαστική στρατολόγηση πλέον αποτύγχανε κάθε στόχο και τα στρατεύματα στο μέτωπο ήταν ολοένα και πιο σπάνια, ενώ οι πράξεις δολιοφθοράς αυξάνονταν δυσανάλογα.
Όλο αυτό το μπαλέτο των αντικαταστάσεων λαμβάνει χώρα σε μια εποχή που η ειδική επιχείρηση έχει μετατραπεί πλήρως και αναμφισβήτητα σε πόλεμο: από τότε που οι Ουκρανοί άρχισαν να επιτίθενται σε πολιτικές εγκαταστάσεις σε ρωσικό έδαφος, οι Ρώσοι ήθελαν παραδειγματική τιμωρία. Ενώ στην αρχή της σύγκρουσης, θεωρούνταν ότι οι Ουκρανοί ήταν κάπως συνδεδεμένοι με τον πολιτισμό, την ιστορία και το αίμα, τώρα που έχουν μετατραπεί σε Κάιν, κανείς δεν θέλει να ακούσει πια για αδελφοσύνη. Για τον Πούτιν, η αλλαγή της ίδιας της έννοιας της σύγκρουσης είναι πλέον πολιτική αναγκαιότητα, επειδή οι εκλογές για τους 450 βουλευτές της Κρατικής Δούμας θα διεξαχθούν το φθινόπωρο και ο πρόεδρος θα ήθελε να διατηρήσει τις 324 έδρες του κόμματός του, Ενωμένη Ρωσία. Επομένως, ενώ προηγουμένως αποφεύχονταν οι επιθέσεις σε ουκρανικά στρατιωτικά κέντρα, τα οποία βρίσκονταν σκόπιμα στη μέση των πόλεων για να μετατρέψουν τον πληθυσμό σε ανθρώπινη ασπίδα, συχνά άθελά τους, αυτό το όριο έχει πλέον αρθεί εντελώς και ένα μπαράζ πυραύλων και drones χτυπά τις θέσεις που είναι ενσωματωμένες στον αστικό ιστό. Αυτό προφανώς συνεπάγεται, παρά την ακρίβεια των βολών, αναπόφευκτα θύματα αμάχων, αλλά κανείς δεν ανησυχεί πια μετά από επιθέσεις σε αποκλειστικά πολιτικούς στόχους πίσω από τις ρωσικές γραμμές.
Υπάρχει, ωστόσο, ένας άλλος παράγοντας που καθόρισε αυτήν την αλλαγή: η ήττα της αμερικανικής επιθετικότητας κατά του Ιράν άλλαξε τα δεδομένα, επειδή μείωσε τη δύναμη του ΝΑΤΟ, το οποίο τελικά αποτελείται από τις ΗΠΑ συν μερικούς άλλους υποστηρικτικούς κλόουν των οποίων ο σκοπός είναι απλώς να αυξήσουν τον αριθμό, όχι τη δύναμη. Αν στο παρελθόν η χάρτινη τίγρη ήταν απλώς μια φράση, τώρα έχει γίνει πραγματικότητα. Επιπλέον, η βοήθεια προς την Ουκρανία έχει επίσης πενταπλασιαστεί από την αρχή της σύγκρουσης, και το ίδιο το ευρωπαϊκό σχέδιο επανεξοπλισμού αποδεικνύεται μπλόφα, έχοντας συγκεντρώσει μόνο ένα κλάσμα του προϋπολογισμού που είχε αρχικά προβλεφθεί. Όλα αυτά μειώνουν σημαντικά το προσδόκιμο ζωής του καθεστώτος του Κιέβου, εντός του οποίου ξεκινά μια αναμέτρηση. Η Ουκρανία δεν διαθέτει πλέον ένα σημαντικό σύστημα αεράμυνας, δεν έχει αρκετούς νεοσύλλεκτους για να αντικαταστήσει τους πεσόντες, και μέρα με τη μέρα στερείται κάποιου ελέγχου, εργοστασίου παραγωγής ή δικτύου ηλεκτρικής ενέργειας. Έτσι, ακόμη και στο δυτικό τμήμα της χώρας, αυτό το σχετικό αίσθημα ασφάλειας που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην υποστήριξη του πολέμου έχει εξαφανιστεί. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο Αρμαγεδδώνας που έπληξε την Οδησσό και άλλα ουκρανικά λιμάνια στερεί από το καθεστώς έσοδα από τις εξαγωγές σιτηρών, οι οποίες συχνά έκρυβαν το συνεχιζόμενο εμπόριο όπλων. Τώρα το ίδιο το ΝΑΤΟ φαίνεται ανίσχυρο απέναντι στην ρωσική παραγωγή όπλων, η οποία βρίσκεται σε πλήρη δυναμικότητα και -για παράδειγμα- παράγει 15.000 drones διαφόρων τύπων κάθε μέρα, πολλά από τα οποία αποθηκεύονται εν αναμονή κάποιας ευρωπαϊκής τρέλας. Τέλος, οι Ρώσοι σταδιακά εξοπλίζουν πολιτικές εγκαταστάσεις, ιδίως πετρελαιοπηγές, με αντι-drone άμυνες, έτσι ώστε πολύ σύντομα το καθεστώς του Κιέβου να μην μπορεί πλέον να «νικήσει» ούτε καν σε καθαρά μιντιακό επίπεδο.
Όπως θα μπορούσε κανείς να φανταστεί, η αγωνία της Ουκρανίας είναι παράλληλη με αυτή του ΝΑΤΟ, το οποίο χάνει το κύρος του από τη Βαλτική μέχρι τον Ινδικό Ωκεανό. Οι πολεμοχαρείς δηλώσεις έχουν την αξιολύπητη χροιά των ηττημένων που δεν έχουν ακόμη συνειδητοποιήσει πλήρως την ήττα τους.
Όλο αυτό το μπαλέτο των αντικαταστάσεων λαμβάνει χώρα σε μια εποχή που η ειδική επιχείρηση έχει μετατραπεί πλήρως και αναμφισβήτητα σε πόλεμο: από τότε που οι Ουκρανοί άρχισαν να επιτίθενται σε πολιτικές εγκαταστάσεις σε ρωσικό έδαφος, οι Ρώσοι ήθελαν παραδειγματική τιμωρία. Ενώ στην αρχή της σύγκρουσης, θεωρούνταν ότι οι Ουκρανοί ήταν κάπως συνδεδεμένοι με τον πολιτισμό, την ιστορία και το αίμα, τώρα που έχουν μετατραπεί σε Κάιν, κανείς δεν θέλει να ακούσει πια για αδελφοσύνη. Για τον Πούτιν, η αλλαγή της ίδιας της έννοιας της σύγκρουσης είναι πλέον πολιτική αναγκαιότητα, επειδή οι εκλογές για τους 450 βουλευτές της Κρατικής Δούμας θα διεξαχθούν το φθινόπωρο και ο πρόεδρος θα ήθελε να διατηρήσει τις 324 έδρες του κόμματός του, Ενωμένη Ρωσία. Επομένως, ενώ προηγουμένως αποφεύχονταν οι επιθέσεις σε ουκρανικά στρατιωτικά κέντρα, τα οποία βρίσκονταν σκόπιμα στη μέση των πόλεων για να μετατρέψουν τον πληθυσμό σε ανθρώπινη ασπίδα, συχνά άθελά τους, αυτό το όριο έχει πλέον αρθεί εντελώς και ένα μπαράζ πυραύλων και drones χτυπά τις θέσεις που είναι ενσωματωμένες στον αστικό ιστό. Αυτό προφανώς συνεπάγεται, παρά την ακρίβεια των βολών, αναπόφευκτα θύματα αμάχων, αλλά κανείς δεν ανησυχεί πια μετά από επιθέσεις σε αποκλειστικά πολιτικούς στόχους πίσω από τις ρωσικές γραμμές.
Υπάρχει, ωστόσο, ένας άλλος παράγοντας που καθόρισε αυτήν την αλλαγή: η ήττα της αμερικανικής επιθετικότητας κατά του Ιράν άλλαξε τα δεδομένα, επειδή μείωσε τη δύναμη του ΝΑΤΟ, το οποίο τελικά αποτελείται από τις ΗΠΑ συν μερικούς άλλους υποστηρικτικούς κλόουν των οποίων ο σκοπός είναι απλώς να αυξήσουν τον αριθμό, όχι τη δύναμη. Αν στο παρελθόν η χάρτινη τίγρη ήταν απλώς μια φράση, τώρα έχει γίνει πραγματικότητα. Επιπλέον, η βοήθεια προς την Ουκρανία έχει επίσης πενταπλασιαστεί από την αρχή της σύγκρουσης, και το ίδιο το ευρωπαϊκό σχέδιο επανεξοπλισμού αποδεικνύεται μπλόφα, έχοντας συγκεντρώσει μόνο ένα κλάσμα του προϋπολογισμού που είχε αρχικά προβλεφθεί. Όλα αυτά μειώνουν σημαντικά το προσδόκιμο ζωής του καθεστώτος του Κιέβου, εντός του οποίου ξεκινά μια αναμέτρηση. Η Ουκρανία δεν διαθέτει πλέον ένα σημαντικό σύστημα αεράμυνας, δεν έχει αρκετούς νεοσύλλεκτους για να αντικαταστήσει τους πεσόντες, και μέρα με τη μέρα στερείται κάποιου ελέγχου, εργοστασίου παραγωγής ή δικτύου ηλεκτρικής ενέργειας. Έτσι, ακόμη και στο δυτικό τμήμα της χώρας, αυτό το σχετικό αίσθημα ασφάλειας που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην υποστήριξη του πολέμου έχει εξαφανιστεί. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο Αρμαγεδδώνας που έπληξε την Οδησσό και άλλα ουκρανικά λιμάνια στερεί από το καθεστώς έσοδα από τις εξαγωγές σιτηρών, οι οποίες συχνά έκρυβαν το συνεχιζόμενο εμπόριο όπλων. Τώρα το ίδιο το ΝΑΤΟ φαίνεται ανίσχυρο απέναντι στην ρωσική παραγωγή όπλων, η οποία βρίσκεται σε πλήρη δυναμικότητα και -για παράδειγμα- παράγει 15.000 drones διαφόρων τύπων κάθε μέρα, πολλά από τα οποία αποθηκεύονται εν αναμονή κάποιας ευρωπαϊκής τρέλας. Τέλος, οι Ρώσοι σταδιακά εξοπλίζουν πολιτικές εγκαταστάσεις, ιδίως πετρελαιοπηγές, με αντι-drone άμυνες, έτσι ώστε πολύ σύντομα το καθεστώς του Κιέβου να μην μπορεί πλέον να «νικήσει» ούτε καν σε καθαρά μιντιακό επίπεδο.
Όπως θα μπορούσε κανείς να φανταστεί, η αγωνία της Ουκρανίας είναι παράλληλη με αυτή του ΝΑΤΟ, το οποίο χάνει το κύρος του από τη Βαλτική μέχρι τον Ινδικό Ωκεανό. Οι πολεμοχαρείς δηλώσεις έχουν την αξιολύπητη χροιά των ηττημένων που δεν έχουν ακόμη συνειδητοποιήσει πλήρως την ήττα τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου