Ο επίσκοπος Μελέτιος υπήρξε από τους ελάχιστους που συνέλαβε την οδυνηρή πραγματικότητα της ιδρυματοποίησης της Εκκλησίας. Είχε την οξύνοια να αντιληφθεί ότι το βάρος μιας δήθεν "παράδοσης" συνθλίβει το γνήσιο ευαγγελικό μήνυμα. Διέθετε τη διανοητική εντιμότητα να καταλάβει πως έχουμε δημιουργήσει μια "ατμοσφαιρική" Ορθοδοξία κατάλληλη μόνο για ψυχολογική επανάπαυση ή για "ευλαβή" πολεμική. Υπήρξε τόσο διορατικός ώστε να επισημαίνει μια Εκκλησία χωρίς Χριστό.
ΧΩΡΙΣ ΧΡΙΣΤΟ Ή ΧΩΡΙΣ ΠΙΣΤΟ; ΠΟΙΟΣ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΧΡΙΣΤΟ; ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΔΙΔΑΞΕΙΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΕΧΕΙΣ, ΝΑ ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΣΕ ΓΝΩΡΙΖΕΙ!! ΝΑ ΣΕ ΕΧΕΙ ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΕΙ!!! ΔΙΟΡΑΤΙΚΟΣ Ή ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΚΟΣ;
ΔΕΝ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΗ ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟ;. ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΤΟΥΣ ΜΕ ΤΗΝ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ. ΔΕΝ ΕΦΑΡΜΟΣΕ ΤΟΝ ΜΥΘΟ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗΑ ΑΡΘΟΥΡΟΥ; ΜΕ ΤΟΥΣ ΙΠΠΟΤΕΣ ΤΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ; ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΙ ΚΑΘΑΡΟΙ ΤΗ ΚΑΡΔΙΑ ΟΤΙ ΑΥΤΟΙ ΤΟΝ ΘΕΟ ΟΨΟΝΤΑΙ. ΤΟΝ ΕΙΔΑΤΕ ΕΣΕΙΣ ΟΙ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΤΕΣ ΘΕΡΜΕ; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΚΟΠΟΣ ΣΑΣ;
ΜΕΡΟΣ ΕΝΑΤΟ: Ο Έλληνας άνθρωπος στην ιστορική του εξέλιξη
I ΕΙΣΑΓΩΓΗ (7η συνέχεια)
Η οργανική αλήθεια των πρωτόγονων γλωσσών
Η τύχη των γλωσσών είναι διαφορετική, αλλά μια πρωτογενής αυθεντική γλώσσα που διατηρείται από τον εκάστοτε λαό έχει σίγουρα ένα μεγάλο πλεονέκτημα: μόνο αυτή θα έχει οργανική αλήθεια, ενώ οι υιοθετημένες γλώσσες εμφανίζονται ακρωτηριασμένες και αναμεμιγμένες με θραύσματα από ιδιοτυπίες και τρόπους σκέψης της λαϊκής/εθνικής γλώσσας. Η ανάμειξη των λαών είναι συχνά γόνιμη και ευεργετική σε άλλους τομείς, αλλά σίγουρα όχι στον τομέα της γλώσσας. Όλες όμως οι πρωτογενείς γλώσσες, ακόμη και οι φτωχότερες, διαθέτουν εκείνη τη συγκεκριμένη δομή, που μας επιτρέπει να τις ονομάζουμε οργανικές· μερικές ωστόσο ξεχωρίζουν γιατί είναι οργανικά όμορφες και πλούσιες.Καθώς δε η αρχαιότερη διασωθείσα μορφή τους τείνει να είναι η πλουσιότερη, κι εμείς στην πραγματικότητα ποτέ δεν γνωρίζουμε τη γένεση, αλλά μόνο το μαρασμό και την αμβλύτητα, η προέλευση των γλωσσών παραμένει ένα ελεύθερο φιλοσοφικό ή και φυσιολογικό πρόβλημα, ένα πεδίο υποθέσεων. Οι φτωχότερες πρωτογενείς γλώσσες δεν αποδεικνύουν τίποτε για τον τρόπο γένεσης των πλουσιότερων, διότι δεν εμποδίστηκαν απλώς λόγω κάποιας κακοτυχίας να ωριμάσουν και έτσι παρέμειναν σε απλούστερο επίπεδο, αλλά εκ προοιμίου (a priori) είναι προδιαγεγραμμένες σε μεγαλύτερη φτώχεια.
Η ομορφιά και ο πλούτος της ελληνικής γλώσσας
Ήταν άραγε μια σταδιακή εξέλιξη, π.χ. από το ρήμα, ή μια ταυτόχρονη, συγκρίσιμη με την ξαφνική δημιουργία των κρυστάλλων; Η βούληση και η δύναμη για μια ορισμένη ανάπτυξη μέχρι τις πιο μικρές λεπτομέρειες έπρεπε ασφαλώς να κείτονται ήδη ως δυνατότητα στον σπόρο, τόσο βέβαιο όσο το πουλί μέσα στο αυγό. Αλλά ακόμη και αν υποθέσουμε την ύπαρξη της προδιάθεσης και της έμφυτης κατασκευής, διασπαρμένης μάλιστα ομοιόμορφα σε όλο τον λαό, ίσως θα πρέπει να δεχτούμε ότι υπήρξε ένας ιδιαίτερα προικισμένος κλάδος με μια εξαιρετικά προικισμένη κύρια οικογένεια, από τους οποίους ο λαός συνολικά κατόπιν υιοθέτησε τις ολοκληρωμένες μορφές, επειδή ήσαν απολύτως ταιριαστές και πλασμένες σύμφωνα με το έμφυτο πνεύμα του. Ακόμη και αν παραδεχθούμε ότι η εξέλιξη ξεκίνησε από το ρήμα, εγείρεται το νέο ερώτημα αν οι κλίσεις ή το λεξιλόγιο ήταν το πρωιμότερο, ή αν αμφότερα σταθεροποιήθηκαν ταυτόχρονα· σε κάθε περίπτωση, και στον λεξιλογικό πλούτο ανακύπτουν τα ίδια ερωτήματα όπως και στον κόσμο των μορφών: κατά πόσο προέκυψε βαθμιαία ή μέσω μιας αιφνίδιας ωρίμανσης ή μέσω τοπικών εξομαλύνσεων.
Tο πρόβλημα της προέλευσης των γλωσσών
Θα είναι πάντοτε εξαιρετικά δύσκολο να σχηματίσουμε κάποια εικόνα της διαδικασίας. Αναρωτιέται κανείς: προς τι αυτός ο τεράστιος πλούτος του οργανισμού σε τόσο πρώιμη εποχή, όταν, με το δικό μας μέτρο, δεν μπορούσε ακόμη να είναι αναγκαίος; Προς τι αυτό το παιχνίδι με εκείνη την αφθονία, την πληθώρα μορφών; Προς τι, λ.χ., η πολυτέλεια του δυϊκού αριθμού; Πρέπει να μεταφερθούμε σε μια εποχή όπου το αυτί και η αίσθηση ήταν απείρως φρέσκα και ευαίσθητα, όπου η γλώσσα επιθυμούσε, για χάρη της δικής της ηδονής, να είναι όσο το δυνατόν πιο πλούσια, πιο ζωντανή. Αν το εργαλείο είχε γεννηθεί μόνο μέσω της πρακτικής χρήσης (με την έννοια της αναγκαιότητας και της σκοπιμότητας), δύσκολα θα είχε επιτύχει την ομοιομορφία σε ολόκληρο τον λαό· θα υπήρχε μια γλώσσα των ευφυών και μια των «αμβλύνοων» ή «απλοϊκών», και η γλώσσα θα έφερε τα ίχνη μιας τόσο φτωχής απαρχής, ιδίως μέσω αναγνωρίσιμων δανεισμένων ξένων εκφράσεων. Γενικά η χρήση σίγουρα δεν δημιουργεί τη γλώσσα, αλλά την αμβλύνει.
Η διατήρηση της γλώσσας
Μέσα στις πλούσιες πρωτογενείς γλώσσες τίθεται κατόπιν το ερώτημα: σε ποιο σημείο αυτές σταθεροποιούνται από μεγάλα και διαρκή πνευματικά έργα ή ιερές γραφές; Και εδώ τείνουμε να συμφωνήσουμε με την άποψη ότι η ελληνική γλώσσα σταθεροποιήθηκε λογοτεχνικά σε μια ακόμη πολύ ευνοϊκή περίοδο ανάπτυξης, ουσιαστικά με τους προδρόμους του Ομήρου και από τον ίδιο τον Όμηρο· έτσι ένα τέτοιο σημείο της εξέλιξης θα καταγραφόταν τότε. Ωστόσο η έννοια της καθιέρωσης μέσω τέτοιων έργων χρειάζεται ακριβέστερη εξέταση· η λαϊκή αλλαγή ή διαφθορά της γλώσσας δεν θα είχε ίσως αποτραπεί ούτε από τον Όμηρο, αν επρόκειτο να επέλθει, όπως οι Βέδες, παρά το υψηλό τους κύρος, δεν μπόρεσαν να εμποδίσουν από πολύ νωρίς τη βαθύτατη μεταβολή των σανσκριτικών, και οι σημερινοί Κόπτες δεν καταλαβαίνουν πλέον τα κοπτικά λειτουργικά τους κείμενα. Και στην ουσία ο Όμηρος αποτελεί μια σταθεροποίηση σε σχέση με την θεώρηση των μεταγενέστερων γενεών. Το αποφασιστικό βρίσκεται μάλλον στο ότι ο μεγάλος πολιτισμός έπεσε σε μια εποχή όπου η γλώσσα διέθετε ακόμη όλο τον πλούτο και την πλήρη ομορφιά της. Αυτό δεν είναι μόνο ζήτημα έμφυτης διάθεσης, αλλά κυρίως ζήτημα τύχης. Ανάμεσα στα πολλά που είχαμε εμείς οι Γερμανοί και δεν μπορέσαμε να διατηρήσουμε, ανήκει –όπως αποδεικνύει η γοτθική– ο πλούτος των μορφών και η πλούσια ευφωνία/μελωδικότητα, που η γλώσσα κατείχε σε μια εποχή όπου ακόμη δεν είχε γνωρίσει ανώτερη λογοτεχνική σταθεροποίηση. Αντίθετα, τα μεσαιωνικά αριστουργήματα (της γερμανικής γλώσσας) είναι γραμμένα σε μια γλώσσα που δεν διέθετε πλέον τα πρωταρχικά φωνήεντα, αλλά είχε χάσει πολύ περισσότερα· και τούτο ήταν αλλιώς στους Έλληνες.
Ωστόσο υπήρξε σε μια πιο άτονη πρωτογενή γλώσσα ένας Ησαΐας και σε μια υιοθετημένη γλώσσα ένας Σαίξπηρ· και αρκεί αυτοί να θεωρούνται κορυφές της εθνικής ικανότητας. Μπορεί βέβαια να ειπωθούν πολλά και σε αυτές τις γλώσσες, αλλά δεν μπορεί να μεταφραστεί ούτε μια σελίδα του Πλάτωνα στα εβραϊκά· και το να πρέπει κανείς να υπερνικήσει ένα άτονο όργανο απαιτεί δύναμη, που στη συνέχεια χάνεται στην άμεση επικοινωνία με το πνευματικό. Στους Έλληνες όμως η ανατροφοδότηση της ήδη υπάρχουσας γλώσσας πάνω στο έθνος δεν μπορεί να θεωρηθεί αρκετά μεγάλη· σε αυτό έχουν πλεονέκτημα έναντι όλων των άλλων. Αν δεν είχε σωθεί τίποτε άλλο από αυτούς παρά μόνο η γλώσσα τους, αυτό θα ήταν από ψυχολογική άποψη ήδη το πιο καταπληκτικό φαινόμενο· και ο ιστορικός, που οφείλει να διατηρεί και να καλλιεργεί μέσα του όσο μπορεί περισσότερο το χάρισμα του θαυμασμού, θα πρέπει ενώπιον ενός τόσο εκθαμβωτικού παιχνιδιού, όπως εκείνο που η ελληνική γλώσσα ασκεί με τα ίδια της τα μέσα στον Αριστοφάνη, να διαπιστώνει πάντοτε ότι εδώ πρόκειται για κάτι που καμία άλλη γλώσσα δεν μπόρεσε να κατορθώσει.
ΤΙ ΝΑ ΛΕΕΙ Ο ΘΕΡΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΜΟΥΣΟΣ ΠΡΕΒΕΖΗΣ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΙΣΧΥΡΙΖΟΝΤΑΙ ΟΤΙ ΟΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΒΟΗΘΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ, ΟΤΑΝ Η Κ.Δ., Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ, ΕΙΝΑΙ Η ΚΛΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΒΑΣΙΛΕΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΚ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΟΥΤΟΥ. ΠΩΣ ΝΑ ΜΙΜΗΘΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΥΣΗ Η ΟΠΟΙΑ ΜΕΤΕΦΡΑΣΕ ΑΠΟ ΤΑ ΛΑΤΙΝΙΚΑ; ΜΙΑ ΗΔΗ ΝΕΚΡΗ ΓΛΩΣΣΑ;
Πάψαμε προ πολλού να ζούμε έναν υπαρξιακό Χριστιανισμό, παρά μόνο προβάλλουμε έναν ιδρυματικό Χριστιανισμό, δέσμιο της κεκτημένης συνήθειας και του παρελθόντος. Και (με λύπη πολλή το λέω), δεν έχουμε καμία δικαιολογία γι’ αυτό.
Δεν ήμουν παιδί, ήξερα να εκμεταλλεύομαι τις ψευδαισθήσεις. (Λουίζ Γκλύκ)
Όταν μιλάς με πολιτικούς αντιλαμβάνεσαι γιατί δεν πάει μπροστά η Ελλάδα. Εσύ έχεις στο νου σου τα προβλήματα της χώρας και εκείνοι το συμφέρον του κόμματός τους. Εσύ διερωτάσαι ποιες είναι οι κατάλληλες λύσεις και πώς θα εφαρμοσθούν και εκείνοι την ίδια ώρα αναλογίζονται πώς το κόμμα τους θα βγει ζωντανό από την όποια συγκεκριμένη ‘πολεμική’ συνθήκη του δημόσιου βίου. Όσοι πολίτες αγαπούν και πονάνε τον τόπο τους, με λίγα λόγια, βρίσκονται αντιμέτωποι με κάποιους που επικεντρώνονται μόνο στην πολιτική τους επιβίωση. Ασύμβατες τροχιές.
"Ιδιοτέλεια, Φόβος, Ανευθυνότητα. Αυτά κατ’ εμέ απαρτίζουν το τρίπτυχο της εκκλησιαστικής μας κουλτούρας."
Η μακρόχρονη εμπειρία μου με τα εκκλησιαστικά πράγματα μέ έχει εφοδιάσει με την επίγνωση ότι συμβαίνει ακριβώς το ίδιο, απλώς σε ατομικό επίπεδο. Μιλάω με αρχιμανδρίτες για αλλαγές που φρονώ ότι χρειάζεται να γίνουν και εκείνοι σκέφτονται ότι, αν τις υποστηρίξουν, δεν θα γίνουν ποτέ επίσκοποι. Συζητώ με μητροπολίτες για τα απαραίτητα ανανεωτικά βήματα και εκείνοι διστάζουν διότι η κρυφή ατζέντα τους είναι να γίνουν ο επόμενος αρχιεπίσκοπος. Άλλοι δρόμοι, είμαστε αλλού ο καθένας. Μέ έχει εκπλήξει σε ποιο βαθμό το πλάνο ζωής τους έχει καθορίσει και τον τρόπο του σκέπτεσθαι. (Φυσικά και με έγγαμους κληρικούς συμβαίνει αυτό, για άλλα μικροσυμφέροντα: πώς θα αποκτήσουν ή θα διατηρήσουν την εύνοια του επισκόπου, πώς δεν θα έλθουν σε σύγκρουση με τον προϊστάμενο της ενορίας κ.ά.). Είναι η ατομική ιδιοτέλεια η μόνη αιτία για την οποία τίποτε δεν αλλάζει στην Εκκλησία μας; Όχι, υπάρχει και άλλη – ο φόβος. Από τότε που εμφανίσθηκε το διαδίκτυο οι φονταμενταλιστές οργιάζουν με φωνές και ύβρεις, διαδίδοντας κατηγορίες για προδοσία της Ορθοδοξίας κ.ο.κ. Τα δίκτυά τους μεταφέρουν με ακαριαία ταχύτητα την τρομοκρατική τους ψυχοπαθολογία, από το σπίτι μιας καλοπροαίρετης χριστιανικής οικογένειας μέχρι την έρημο του Αγίου Όρους. Αποτελεί ακράδαντη πεποίθησή μου πως οι επίσκοποί μας φοβούνται – όχι ότι έχουν οι ίδιοι ανανεωτικές προθέσεις (πλην ελαχίστων), αλλά ίσως δεν θα γίνονταν εμπόδιο σε ανανεωτικές απόπειρες κληρικών αν δεν επιθυμούσαν διακαώς να μη μπουν στο στόχαστρο των εκκλησιαστικών τρομοκρατών. Όμως εξελέγησαν για να είναι ηγέτες, όχι φοβισμένοι ουραγοί."Κυριολεκτικά, όπως έχω γράψει επανειλημμένα, η Εκκλησία μας κατάντησε όμηρος των φονταμενταλιστών. Ειδικά τις τελευταίες δεκαετίες έχουμε πάει πίσω αντί να προχωρούμε μπροστά. Και όσο εκπέμπεις το μήνυμα ότι τους φοβάσαι, τόσο αυτοί ενθαρρύνονται. Είναι απλό."
Ο ιστότοπος ετούτος, λοιπόν, ερευνά γιατί ο λαός εγκαταλείπει σταδιακά την Εκκλησία. Μήπως διότι η Εκκλησία μας, όπως είναι τώρα, αποτελεί απλώς ένα απομεινάρι του παρελθόντος; Μήπως επειδή δεν υπάρχει η βούληση να αλλάξει;
Κοιτάξτε γύρω σας. Οι Ορθόδοξες τοπικές Εκκλησίες είναι διχασμένες διότι προτιμούν να κάνουν γεωπολιτική αντί για επανευαγγελισμό.
Οι εκκλησιαστικές ανακοινώσεις γίνονται σε ‘ξύλινο’ γραφειοκρατικό ύφος, όπου απουσιάζουν και η αλήθεια και η συμπόνοια.
Συνοδικές αποφάσεις και εγκύκλιοι εκδίδονται ‘στο πόδι’, χωρίς μελέτη, χωρίς διαβούλευση, χωρίς γνώμη ειδικών.
Οι εκλογές μητροπολιτών ακόμη (πήραμε ήδη 25 χρόνια από τον εικοστό πρώτο αιώνα!) διεξάγονται με κρυφές συναλλαγές, εύνοιες, υποχρεώσεις, ισορροπίες κτλ, δηλαδή με αναξιοκρατία. (Σημειώστε πως εν γένει η αναξιοκρατία αποτελεί ενδημική πληγή της ελληνικής κοινωνίας, τον κύριο λόγο για τον οποίοι οι επιστήμονες του εξωτερικού δεν επιστρέφουν, κατά δηλώσεις τους).
Επίσης, επιλέγουμε και χειροτονούμε κληρικούς στην τύχη, χωρίς κριτήρια, χωρίς ψυχολογική αξιολόγηση της ωριμότητας. Και όταν αργότερα σφάλλουν και σκανδαλίζουν αρκούμαστε να τους τιμωρούμε, δίχως να μαθαίνουμε το παραμικρό από τα λάθη μας.
Η γλώσσα της λατρείας συνεχίζει να λειτουργεί ως απολίθωμα, την ώρα που όλοι οι άλλοι Ορθόδοξοι χρησιμοποιούν την σύγχρονη μορφή της – δεν πειράζει που δεν καταλαβαίνει κανείς, αρκεί να τηρείται το υποτιθέμενο χρέος μας προς το παρελθόν μας! (Στο βιβλίο μου Σύνεσις και παράνοια αναπτύσσω το θέμα διεξοδικά).
Γίνονται πολλά καλά πράγματα στην Εκκλησία μας, εννοείται. Αλλά μεμονωμένα, εξαιτίας συγκεκριμένων ατόμων. Απουσιάζει κάθε έννοια στρατηγικής. Και έτσι προστίθεται και τρίτο αίτιο, η ανευθυνότητα και η προχειρότητα.
Ιδιοτέλεια, Φόβος, Ανευθυνότητα. Αυτά κατ’ εμέ απαρτίζουν το τρίπτυχο της εκκλησιαστικής μας κουλτούρας. Και ένα μόνο τους θα ήταν αρκετό για να αδρανοποιήσει τους μηχανισμούς αλλαγής. Με τα τρία μαζί η παρουσία μας στο σήμερα έχει παραλύσει.
"Προτάσεις και ιδέες υπάρχουν και κατατίθενται διαρκώς. Διάθεση να ασχοληθούμε λείπει."
Είχα γράψει προ ετών ότι ως Εκκλησία χάσαμε την ευκαιρία να προσεγγίσουμε τη γενιά της μεταπολίτευσης. Τώρα παρατηρούμε σε αργή κίνηση να χάνεται η επαφή, όχι μόνο με τα παιδιά τους, αλλά με τα εγγόνια τους. Πρόκειται για τη μεταμοντέρνα γενιά. Αν για τους 40άρηδες και 50άρηδες η Εκκλησία είναι συνειρμικά συνυφασμένη με μεσαιωνικές εμμονές και με οικονομικά σκάνδαλα, για τους εφήβους και νέους του σήμερα είναι απλώς ‘ούφο’. Κάτι άσχετο και ακατανόητο, που δεν αξίζει ούτε λίγα δευτερόλεπτα προσοχής.
Γιατί; Διότι πάψαμε προ πολλού να ζούμε έναν υπαρξιακό Χριστιανισμό, παρά μόνο προβάλλουμε έναν ιδρυματικό Χριστιανισμό, δέσμιο της κεκτημένης συνήθειας και του παρελθόντος. Και (με λύπη πολλή το λέω), δεν έχουμε καμία δικαιολογία γι’ αυτό. Παλιότερα, όταν εγώ ήμουν παιδί, όντως δεν διαθέταμε ούτε θεολογία κατάλληλη ούτε πρόσωπα. Τότε ήμασταν στάσιμοι από αληθινή φτώχεια.
Αλλά από τότε έχει συμβή κοσμογονία. Η θεολογική ανανέωση με την οποία ευλογηθήκαμε, αναχωνευμένη πλέον μέσα από το έργο σύγχρονων θεολόγων, κληρικών και λαϊκών, μάς έχει προσφέρει άφθονες δυνατότητες αναπροσανατολισμού.
Προτάσεις και ιδέες υπάρχουν και κατατίθενται διαρκώς. Διάθεση να ασχοληθούμε λείπει. Το τρίπτυχο συμφερόντων, φόβου, και ανευθυνότητας κυβερνά τις πράξεις μας και τις στοχεύσεις μας. Συνεπώς η απάντησή μου στα ερωτήματα δεν μπορεί να είναι μονοσήμαντη. Χρειαζόμαστε δέσμη μέτρων και τομών, που θα εμπνέονται όμως από στρατηγική.
Η ιστορία δεν περιμένει. Γενιές χάνονται, ενόσω εμείς μεριμνούμε για ιερατικές και αρχιερατικές στολές, ψάλλουμε φήμες, ασκούμε κολακεία, και μαζεύουμε τυχερά. Και επαναπαυόμαστε σε όσους συμφωνούν μαζί μας. Γι’ αυτό πολύτιμη εδώ θα γίνει η ζύμωση με τους θεολόγους καθηγητές – είναι τα στελέχη εκείνα που δέχονται καθημερινά τις πιέσεις της εποχής μας, ενσαρκωμένες σε πρόσωπα.
Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Θερμός Ο π. Βασίλειος Θερμός ειναι Ψυχίατρος παιδιών καί εφήβων. Δρ. Θεολογικής Σχολής του Παν/μιου Αθηνών. Αναπληρωτής καθηγητής στην Ανωτάτη Εκκλησιαστική Ακαδημία Αθηνών
Στην Ιρλανδία, το νέο λεξιλόγιο για τη Λειτουργία θα χρησιμοποιεί πιο συμπεριληπτική γλώσσα στα βιβλικά αναγνώσματα, κάτι που θα πρέπει να « προσελκύει τους πιστούς πιο κοντά στον Λόγο του Θεού », εξηγεί ο Πατέρας Neil Xavier O'Donoghue , εκτελεστικός γραμματέας λειτουργικής για τους Ιρλανδούς επισκόπους.
Εξήγησε ότι οι αλλαγές που έγιναν στα αναγνώσματα της Λειτουργίας θα έχουν « πιο συμπεριληπτική » γλώσσα και δεν θα αποκλείουν τις γυναίκες όπως στις προηγούμενες μεταφράσεις.
Με βάση την Αναθεωρημένη Νέα Βίβλο της Ιερουσαλήμ (RNJB) του 2019 , το ενημερωμένο κείμενο θα αντικαταστήσει το λεξιλόγιο που βασίζεται στη Βίβλο της Ιερουσαλήμ , η οποία χρησιμοποιείται για πάνω από πενήντα χρόνια. Μεταξύ των αλλαγών, για παράδειγμα, είναι η αντικατάσταση ορισμένων όρων όπως «άνδρας», «άνδρες» με εκφράσεις όπως «άνδρες και γυναίκες», «αδελφές και αδελφοί» ή «λαός».
Ο Πατέρας O'Donoghue πρόσθεσε ότι η μετάφραση είναι « πιο συμπεριληπτική » και δεν είναι « αφυπνισμένη ». Αλλά όπως σχολιάζει σωστά το InfoCatolica , είναι σαφές ότι μόνο αυτή η ιδεολογία μπορεί να οδηγήσει σε ένα τέτοιο έργο.
Ο ειδικός εξήγησε επίσης ότι « όταν χρειάζεται να χρησιμοποιηθεί ο όρος «άνθρωπος», χρησιμοποιείται η λέξη «άνθρωπος», αλλά μερικές φορές χρησιμοποιείται και ένας άλλος όρος. Πρόκειται για μια πιο μελετημένη χρήση της γλώσσας ».
Και κατέληξε λέγοντας: « Δεν νομίζω ότι η μετάφραση RNJB είναι σωστή. Νομίζω ότι είναι απολύτως φυσιολογικό στα τυπικά αγγλικά να λέμε ότι υπάρχει διαφορά μεταξύ των όρων «αδελφοί» και «Αδελφοί και αδελφές». Αν ρωτήσετε «πόσους αδελφούς και αδελφές έχετε;», είναι μια διαφορετική ερώτηση από το «πόσους αδελφούς έχετε;» « Θα έλεγα ότι η μετάφραση RNJB λαμβάνει περισσότερο υπόψη το γεγονός ότι η Βίβλος απευθύνεται τόσο σε άνδρες όσο και σε γυναίκες ».
Η δημόσια διαβούλευση στην Ιρλανδία έδειξε ισχυρή υποστήριξη για αυτήν την προσέγγιση, με πάνω από 150 ατομικές συνεισφορές και σχεδόν όλους τους 20 οργανισμούς να ανταποκρίνονται υπέρ της χρήσης συμπεριληπτικής γλώσσας όπου είναι σκόπιμο.
Αυτή η απόκλιση Woke θα εξαχθεί επίσης καί στόν υπόλοιπο καθολικό κόσμο.
Το πρόγραμμα ανάγνωσης είναι μια κοινή πρωτοβουλία των Επισκοπικών Διασκέψεων της Ιρλανδίας, της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας. Οι επίσκοποι των τριών χωρών έχουν προσκληθεί να εξετάσουν και να σχολιάσουν τα προκαταρκτικά κείμενα, τα οποία αναθεωρούνται επί του παρόντος από μια ομάδα εργασίας που αποτελείται από ειδικούς στην Αγία Γραφή και τη λειτουργική.
Ο πατέρας O'Donoghue τόνισε ότι το ενημερωμένο κείμενο στοχεύει στην ενίσχυση μιας βαθύτερης σύνδεσης με τις Ιερές Γραφές: «Η ιδέα είναι ότι οι Καθολικοί αυξάνουν την εκτίμησή τους για τον Λόγο του Θεού, για να έχουν μια βαθύτερη συνάντηση με τον Χριστό στον Λόγο του Θεού όταν παρακολουθούν τη Λειτουργία. Το νέο λεξικό είναι μια ευκαιρία για λειτουργική διαμόρφωση .
Ένα βαθύ σφάλμα προοπτικής .
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος χρησιμοποίησε αυτόν τον όμορφο τύπο: Η Αγία Γραφή είναι σαν μια επιστολή που στέλνει ο Πατέρας στα παιδιά του στο προσκύνημά τους στη γη. Θα ήθελε κανείς ίσως να αλλάξει τα λόγια μιας αρχαίας επιστολής επειδή δεν προσαρμόζονται στις ιδιοτροπίες της στιγμής;
Αλλά το κύριο πρόβλημα είναι ότι η Αγία Γραφή είναι μια Αποκάλυψη του Θεού, ένα γεγονός, τοποθετημένο στον χρόνο, ακόμη και αν το περιεχόμενό της απευθύνεται σε όλους. Η αλλαγή των τύπων σημαίνει επίθεση στην έμπνευση του Αγίου Πνεύματος που μας τους μετέδωσε όπως είναι.
Αυτό σημαίνει ότι το Άγιο Πνεύμα που τους «υπαγόρευσε», εμπνευσμένο σύμφωνα με τη θεολογική γλώσσα, δεν θα ήταν ικανό να αγκαλιάσει όλες τις εποχές και να εξετάσει τη δική μας. Με άλλα λόγια, σημαίνει λογοκρισία.
Αυτό τελικά καταδεικνύει την αδυναμία μας να εξηγήσουμε σωστά την Αγία Γραφή και να την αποδεχτούμε όπως είναι, δηλαδή, χωρίς συμπεριλήψεις. Κάθε εποχή, ξεκινώντας από τους Αποστόλους, απαιτεί μια τέτοια εξήγηση, και αυτή δεν μπορεί να επιτευχθεί αλλάζοντας ή μετασχηματίζοντας το κείμενο.
[...] Τα λειτουργικά κείμενα δεν είναι λογικοκρατούμενα· ξεχειλίζουν από την ψυχή των δημιουργών τους. Αλλά ακριβώς μια ζημιά που υπέστη η Εκκλησία μας από το παρωχημένο γλωσσικό ιδίωμα είναι ότι αποξενωθήκαμε από τις ψυχολογικές προϋποθέσεις εκείνων που τα δημιούργησαν. Διαβάζουμε για τη γυναίκα που κλαίγοντας τις αμαρτίες της έρριξε μύρο στον Χριστό και φιλούσε τα πόδια του και τα σκούπιζε με τα μαλλιά της, μια σκηνή που σπαρταρά από συναίσθημα, και στη συνέχεια στο κήρυγμα άψυχα και άνοστα μιλάμε «για την αγάπην που έδειξε ο Κύριος γενικώς προς την γυναίκα» ή για «την δύναμιν της μετανοίας»! Αν ήμαστε παρόντες μάλλον θα σοκαριζόμαστε ή θα νοιώθαμε τουλάχιστον αμήχανα.
Όταν ψάλλουμε το εξαίσιο εγκώμιο «ω, γλυκύ μου έαρ...» ποιος από μας μεταφέρει τον εαυτό του νοερά στην κατάσταση εκείνη που η μάνα φωνάζει στο νεκρό γιο της την απαράμιλλη κραυγή «ω, γλυκειά μου άνοιξη»; Αν ήμαστε αυτόπτες μάρτυρες σε τέτοια σκηνή είναι πιθανό να μεταποιούμαστε πνευματικά κάτω από την καταλυτική δύναμη των γλωσσικών σημαινόντων και των συνοδευόντων αυτά συναισθημάτων• σήμερα είναι αδύνατο αυτό να λάβει χώρα, αντίθετα βλέπουμε να γράφεται πως στη Λατρεία μας δεν υπάρχει θέση για το συγκινησιακό στοιχείο!
Μήπως ο συγγραφέας μας τελικά άθελά του υπερασπίζεται μιαν άψυχη «λογική» ψευδομετοχή που φυσικά καταντά δοκητική; Μόλις αποξενωθούμε από τις ψυχολογικές προϋποθέσεις όσων δημιούργησαν τα λατρευτικά κείμενα, ανοίγει αμέσως ο δρόμος για το επόμενο στάδιο: να αποξενωθούμε και από τις πνευματικές προϋποθέσεις τους.
Ο εκκλησιαστικός ιστορικός Σωζομενός καταγράφει σκηνή από την Κύπρο: ο επίσκοπος Λήδρας Τριφύλλιος κηρύττει πάνω στο θαύμα θεραπείας του παραλύτου και θεωρεί άπρεπο και λαϊκό να ονομάσει το κρεβάτι «κράβατον», οπότε προτιμά να το πει «σκίμποδα» ως λογιώτερο. Ο παρευρισκόμενος άγιος Σπυρίδων διακόπτει και τον επιτιμά: «συ είσαι ανώτερος του Κυρίου και ντρέπεσαι να μεταχειρισθής τα λόγια του;»
Κλείνοντας την συστηματική ανασκευή των επιχειρημάτων του κ. Σχοινά, χωρίς πολλά λόγια θα θεωρήσω μπούμερανγκ τον ισχυρισμό του πως η μετάφραση «θα αγγίσει τον ευσεβισμό, ο οποίος στη βαθύτερη ουσία του είναι η πρόταξη της ατομικής πνευματικότητος έναντι της εκκλησιαστικής, η προτεραιότητα της ατομικής διάνοιας έναντι του καθολικού εκκλησιαστικού νου»!
Στην πραγματικότητα, ο ευσεβισμός της ατομικής «πνευματικότητας» (να μην ξεχνάμε τα εισαγωγικά) έχει ήδη έγκατασταθή στο εκκλησιαστικό σώμα, ως εύλογο αποτέλεσμα της ιδιώτευσης των πιστών κατά τη λατρεία. Χαμένος μέσα στην άγνοιά του ο πιστός, στην καλύτερη περίπτωση ασχολείται με την ατομική του προσευχή• λέει τα δικά του λόγια στον Θεό αλλά δεν προσεύχεται με την ίδια τη Λατρεία όπως προοριζόταν να γίνεται. (Πόσοι πιστοί π. χ. δέονται πράγματι την ανάλογη στιγμή «υπέρ πλεόντων, οδοιπορούντων, νοσούντων, καμνόντων, αιχμαλώτων» ; ) στη χειρότερη περίπτωση ταξιδεύει στις σκέψεις του και στις προλήψεις του, εις δόξαν της «παραδόσεως»!
Τέλος, εις επιστέγασμα των επιχειρημάτων του, ο συγγραφέας μας ισχυρίζεται ότι ο ισχύων αρχαίος λειτουργικός λόγος θεραπεύει και ψυχολογικά προβλήματα! Ποιες αποδείξεις προσάγονται γι' αυτό ; Καμμία. Κάτι άκουσε να του λένε, κάτι έχει νοιώσει και ο ίδιος. Ποια είναι η πραγματικότητα ; α) οι περισσότεροι μένουν ανεπηρέαστοι από τη Λατρεία και όπως μπαίνουν έτσι βγαίνουν, β) άλλοι, καταλαβαίνοντας ελάχιστα από τα λεγόμενα, ωφελούνται ψυχολογικά από την ευλογία και τον κόπο της συμμετοχής, καθώς και από την ιλαρή ατμόσφαιρα του ναού και τις εικόνες, γ) άλλοι, πάλι μη κατανοώντας τα λεγόμενα, ωφελούνται από την παράλληλη ατομική τους προσευχή η οποία δυστυχώς έχει αντικαταστήσει ολοκληρωτικά την κοινή, αλλά η φιλανθρωπία του Θεού την δέχεται.
ΔΕΝ ΜΕΤΑΦΡΑΖΕΤΑΙ Η ΠΟΙΗΣΗ. Ο ΑΡΧΑΙΟΣ ΔΕΝ ΔΙΕΘΕΤΕ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ, ΕΓΩ. Ο ΝΕΟΣ ΔΕΝ ΔΙΑΘΕΤΕΙ ΨΥΧΗ. ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΤΟ ΕΛΥΣΑΝ ΤΑ ΜΕΓΑΦΩΝΑ ΤΩΝ ΝΑΩΝ. ΔΕΝ ΞΕΧΩΡΙΖΟΥΝ ΠΛΕΟΝ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ. ΟΙ ΝΑΟΙ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΝΟΝΤΑΙ ΠΛΕΟΝ ΣΕ ΜΕΓΑΡΑ ΜΟΥΣΙΚΗΣ.
Ανώνυμος είπε...
Η χάρις του Ιησού Χριστού, και η αγάπη του Θεού, και η κοινωνία του Αγίου Πνεύματος είη μετά πάντων υμών. Αμήν!» Β΄ Κορινθίους ιγ:13
Ο Θερμός αναφέρετε στα όσα γίνονται αντιληπτά από τις αισθήσεις, μέσα στο ναό, τίποτε άλλο, Και η Χάρις του Κυρίου,;;;
Εάν αυτός μπορεί γιατί δεν δείχνει στους ανθρώπους πως να αλλάζουν, να μην είναι ίδιοι όταν βγαίνουν όπως όταν μπαινουν
ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΕΡΜΟ ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΤΟΝ ΠΡΟΣΚΥΝΑ ΣΑΝ ΕΙΔΩΛΟ ΕΙΝΑΙ ΧΛΙΑΡΟΣ, ΣΑΝ ΝΕΚΡΟΣ
"Παλαιότερα έλεγαν: "Κοιτάξτε τη γιαγιά που πηγαίνει κάθε πρωί στις έξι στη λειτουργία".
Σήμερα δεν ξέρω αν υπάρχουν ακόμη τέτοιες γιαγιάδες. Παλιά υπήρχαν. Τι νομίζετε ότι ξέρει αυτή η γιαγιά από φιλοσοφία ή θεολογία; Δεν ξέρει τίποτα, κι όμως πιστεύει. Είναι αλήθεια. Αλλά ακριβώς επειδή πιστεύει, εκείνη γνωρίζει τέλεια τη διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στον Θεό στον οποίο πιστεύει όταν πηγαίνει το πρωί στη λειτουργία και σε οποιονδήποτε ισχυρό αυτού του κόσμου — είτε είναι υπουργός, είτε βουλευτής, είτε δήμαρχος, είτε κάποιος ικανός να προσφέρει χάρες.
Αλλά εκείνη η γιαγιά, μέσα στην άγνοιά της, έχει απολύτως ξεκάθαρη αυτή τη διαφορά.
Το να έχεις ξεκάθαρη αυτή τη διαφορά σημαίνει ότι έχεις έμμεσα μέσα σου όλα τα preambula fidei, όλη τη θεολογία και όλη τη μεταφυσική, διότι η θεολογία και η μεταφυσική δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ρητή διατύπωση αυτής της επίγνωσης, που είναι έμμεσα παρούσα σε όποιον έχει πίστη.
Επομένως, τα προκαταρκτικά είναι "προκαταρκτικά" με την έννοια ότι αποτελούν προϋποθέσεις — είτε ρητές, αν κάποιος γίνεται φιλόσοφος ή θεολόγος, είτε σιωπηρές, εσωτερικά παρούσες σε όποιον έχει απλώς πίστη και δεν είναι επαγγελματίας ούτε φιλόσοφος ούτε θεολόγος."
ΟΙ ΠΙΣΤΟΙ ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ. ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΖΗΖΙΟΥΛΑ. ΤΗΣ ΕΤΕΡΟΤΗΤΟΣ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΕ ΤΟΝ ΚΛΗΡΟ.
Bishopoque
(…και εκ του Υιού … και εκ του Επισκόπου!)
5. Πάντως, εφ’ όσον «ο Επίσκοπος είναι εικών του Χριστού, δεν μπορούμε να παρακάμψουμε την εικόνα του και να πάμε απευθείας στο πρωτότυπο … Με άλλα λόγια, δεν μπορούμε να προσευχόμαστε στον Χριστό (σημείωση: απ’ ευθείας), αλλά πρέπει να παρεμβάλλεται η εικόνα του Επισκόπου» (σ. 7). «Υπάρχουν βέβαια ακόμη πολλοί που βλέπουν στο πρόσωπο του Επισκόπου τον ίδιο τον Χριστό, αλλά ο αριθμός τους μειώνεται διαρκώς και χάνεται η εικονολογική αντίληψη των δρωμένων της Θείας Ευχαριστίας» (σ. 8)
Εορτασμός της σύγχρονης Θείας Λειτουργίας Υπάρχει μια πορεία που ξεκινά στις 4 Δεκεμβρίου 1963 (η δημοσίευση του Καταστατικού της Δεύτερης Βατικανής Συνόδου για τη Λειτουργία, Sacrosanctum Concilium) και εκτείνεται έως τις 9 Ιουλίου 2025 (ο εορτασμός της Λειτουργίας Pro custodia creationis από τον Λέοντα ΙΔ΄ στους κήπους του Castel Gandolfo).Πρόκειται για μια συνεχή και συνεκτική γραμμή κατά μήκος της οποίας η Λειτουργία έχει σταδιακά χάσει -αν όχι ουσιαστικά, τουλάχιστον στην αντίληψη των ιερέων και των πιστών- την ταυτότητά της ως αναίμακτης αναπαράστασης της λυτρωτικής Θυσίας του Χριστού και έχει λάβει τον χαρακτήρα μιας αδελφικής συγκέντρωσης που στοχεύει στη διάδοση προκαθορισμένου περιεχομένου με το οποίο θα διαμορφωθεί η νοοτροπία και η συμπεριφορά των συμμετεχόντων. Τίποτα δεν θα μπορούσε να είναι πιο ξένο, επομένως, από την αληθινή φύση και το νόημα της καθολικής λατρείας, με την οποία η Εκκλησία αποδίδει στον Θεό την λατρεία που Του οφείλεται, Τον ευχαριστεί για όλα τα οφέλη Του, Τον εξευμενίζει για τους αμαρτωλούς και αποκτά τα αγαθά που χρειάζεται προς όφελος όλης της ανθρωπότητας. Μια καλά σχεδιασμένη επανάσταση...
Το Sacrosanctum Concilium (§ 36) είχε ορίσει τη διατήρηση της λατινικής γλώσσας. Ωστόσο, δεδομένου τής μεγάλης ωφέλειας για τον λαό από την ευρύτερη χρήση της εθνικής γλώσσας, είχε δώσει άδεια να εισαχθεί σε ορισμένα μέρη της Λειτουργίας. Στις 7 Μαρτίου 1965 (δηλαδή, λίγο περισσότερο από ένα χρόνο αργότερα), ο Παύλος ΣΤ΄ τέλεσε με μεγάλη έμφαση, στη ρωμαϊκή ενορία του Ognissanti, την πρώτη Λειτουργία που μεταφράστηκε στα ιταλικά σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό: ολόκληρη την ιεροτελεστία, εκτός από τον Κανόνα. Το Missale Romanum ("Ρωμαϊκό Μηναίο" ή "Ρωμαϊκό Λειτουργικό") που δημοσιεύτηκε εκείνο το έτος εφάρμοζε ήδη πολύ γενναιόδωρα τις συνοδικές οδηγίες, οι οποίες επομένως θα μπορούσαν να θεωρηθούν ότι είχαν εφαρμοστεί πλήρως. Αντ' αυτού, το έργο της ειδικής Συνόδου συνεχίστηκε χωρίς λόγο μέχρι την άνοιξη του 1969, όταν δημοσιεύτηκε ένα εντελώς νέο Missale Romanum. Δεν επρόκειτο για μια απλή μεταρρύθμιση και μετάφραση του Missale Romanum του 1570, αλλά μάλλον για μια εντελώς νέα ιεροτελεστία στην οποία το καθολικό δόγμα για τη Λειτουργία δεν εκφραζόταν πλέον επαρκώς, όπως σημειώνουν με κύρος οι Καρδινάλιοι Bacci και Ottaviani στο βιβλίο τους "Σύντομη Κριτική Εξέταση του Novus Ordo Missae".
Το έργο του πολύ μεγάλου Συμβουλίου (το οποίο περιελάμβανε έξι Προτεστάντες πάστορες) είχε διεξαχθεί με ξέφρενη βιασύνη, η οποία είχε οδηγήσει, όπως κατέθεσαν ορισμένα μέλη, στην αντιμετώπιση εξαιρετικά λεπτών ζητημάτων με συγκλονιστική επιφανειακή προσέγγιση και με τρομακτική επιπολαιότητα. Για να επιβάλλει τις αλλαγές, ο διευθυντής της αναταραχής, μονσινιόρ Αννιμπάλε Μπουγκνίνι, είχε εξαπατήσει συστηματικά τον Πάπα λέγοντάς του ότι αυτό ήθελε η επιτροπή, και τα μέλη της επιτροπής λέγοντάς τους ότι αυτό ήθελε ο Πάπας. Η νέα τελετή, ειδικά σχεδιασμένη ώστε ακόμη και οι αιρετικοί να μπορούν να τη χρησιμοποιούν για το Ιερό Δείπνο τους, παρουσιάστηκε με ένα αποστολικό καταστατικό που όριζε τη Λειτουργία ως σύναξη (= συγκέντρωση) του λαού του Θεού. Στην πραγματικότητα, η βούλα Quo primum tempore, με την οποία ο Άγιος Πίος Ε΄ είχε εκδώσει το Missale Romanum που είχε αναμορφώσει (1570), απαγόρευε αμετάκλητα οποιαδήποτε τροποποίησή του. Συνεπώς, μια άλλη τελετή επινοήθηκε από την αρχή, πολύ παρόμοια με αυτήν που επεξεργάστηκε ο Κράνμερ [Αγγλικανός] (1549).
... και επιβλήθηκε από πάνω.
Αν στην Αγγλία το αγγλικανικό καθεστώς είχε εξαλείψει την αληθινή Λειτουργία εξαλείφοντας με απάνθρωπες ποινές τους ιερείς και τους επισκόπους που συνέχιζαν να την τελούν, οι συνεργάτες του Μοντίνι (Παύλου ΣΤ΄) τους γκετοποίησαν με κάθε τρόπο, πιθανώς γνωρίζοντας ότι το καταστατικό Missale Romanum (1969) στερούνταν νομικής αξίας και ότι, δυνάμει της βούλας του Αγίου Πίου Ε΄, κανένας ιερέας δεν μπορούσε να υποχρεωθεί να προσφέρει την Ιερή Θυσία με τρόπο διαφορετικό από αυτόν που καθόρισε ο ίδιος. Ο μόνος τρόπος για να εορταστεί το νέο Missale, με άλλα λόγια, ήταν μέσω της de facto επιβολής, καθώς δεν μπορούσε να θεσπιστεί καμία de iure υποχρέωση. Η λεγόμενη λειτουργική μεταρρύθμιση, επομένως, γεννήθηκε ως απάτη και μπορούσε να θεσπιστεί μόνο μέσω μιας μαζικής κατάχρησης εξουσίας που αξιοποιούσε την υπακοή στον Πάπα, σχεδόν σαν ο Βικάριος του Χριστού να είχε απόλυτη εξουσία και να μην ήταν δεσμευμένος από τον σεβασμό της Παράδοσης, την οποία όφειλε πιστά να φυλάει και να μεταδίδει.
Σύγχρονες εξελίξεις
Αυτό που μας ενδιαφέρει τώρα είναι η πορεία που, εξαλείφοντας τον θυσιαστικό χαρακτήρα της Λειτουργίας, της έχει δώσει αυτόν ενός εορτασμού της φύσης με πανθεϊστικό χρώμα. Πρόκειται για μια πραγματική επανάσταση, ή μάλλον, για μια αντιστροφή της κατεύθυνσης: αν προηγουμένως τα στοιχεία της δημιουργίας χρησιμοποιούνταν από τον άνθρωπο για να λατρεύει τον Θεό, τώρα η θρησκεία τίθεται στην υπηρεσία της δημιουργίας. Μια πολύ σαφής ένδειξη αυτού, στην τελετή του Μπουγκνίνι [η φράση «λειτουργία του Μπουγκνίνι» είναι ένας ειρωνικός ή επικριτικός χαρακτηρισμός που χρησιμοποιείται κυρίως από παραδοσιακούς Καθολικούς για να αναφερθούν στη μεταρρυθμισμένη Θεία Λειτουργία που θεσπίστηκε μετά τη Β΄ Σύνοδο του Βατικανού — συγκεκριμένα στον Novus Ordo Missae (Νέο Τύπο Λειτουργίας του 1969)], είναι η πλήρης αφαίρεση των προσευχών που συνοδεύουν την Προσφορά/Προσκομιδή , οι οποίες εκφράζουν κατηγορηματικά το νόημα της Θυσίας. Στη θέση τους, τοποθετήθηκε μια εβραϊκή φόρμουλα για την ευλογία του γεύματος (!), επιπλέον τροποποιημένη: ο Βασιλιάς του σύμπαντος του αρχικού έγινε ο Θεός του σύμπαντος, μια καμπαλιστική φόρμουλα που ταυτίζει τη θεότητα με τον ορατό κόσμο. Με ένα χτύπημα, η θυσία μετατράπηκε σε ένα απλό συμπόσιο και ο αποδέκτης της λατρείας αντικαταστάθηκε από ένα επαναστατικό πνεύμα, από το πνεύμα της εξέγερσης. Όχι μόνο αυτό, αλλά εξαφανίστηκε και η μετουσίωση : Οι καρποί της γης και του έργου του ανθρώπου πρέπει να γίνουν για εμάς (όχι από μόνοι τους;) τροφή αιώνιας ζωής και ποτό σωτηρίας .
Ερχόμενοι στο σήμερα
Έτσι, η Πραγματική Παρουσία επισκιάζεται επίσης ακριβώς τη στιγμή που ξεκινά το θυσιαστικό μέρος της Λειτουργίας, που τώρα ονομάζεται Ευχαριστιακή Λειτουργία, δηλαδή ευχαριστία στον Θεό (;) για τα δώρα της φύσης. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε ιερέας θέτει αυτή την πρόθεση, αποκλείοντας θετικά τη σωστή: η γνήσια πίστη, σε εκείνους που την έχουν διατηρήσει, επιτρέπει στην πραγματικότητα να τελείται η τελετή με ένα καθολικό όραμα, παρά τις παραμορφώσεις και τις ελλείψεις της. Η οπτική των νομοθετών, ωστόσο, φαίνεται ριζικά διαφορετική, όπως προκύπτει από την ανάλυση του νέου τύπου λειτουργικού (όπως συνήθως ονομάζεται) Pro custodia creationis. Η εξαιρετική έμφαση που δίνεται στη δημοσίευσή του εγείρει την υποψία ότι οι προθέσεις των υποστηρικτών του πηγαίνουν πολύ πιο πέρα από ό,τι δηλώνεται: με το πρόσχημα ότι ζητούν από τον Δημιουργό να μας βοηθήσει να διατηρήσουμε το έργο Του, στην πραγματικότητα, υπονοείται η ιδέα ότι ο κόσμος από κάτω είναι ο τελικός σκοπός του ανθρώπου και του εαυτού του, με τη διάσταση της υπέρβασης να απουσιάζει εντελώς (απουσιάζει πλήρως η υπερβατική διάσταση).Τα κείμενα, με λίγη προσπάθεια, μπορούν επίσης να ερμηνευθούν με καθολική έννοια, σύμφωνα με την δοκιμασμένη τεχνική της διφορούμενης διατύπωσης. Το γεγονός είναι ότι πάρα πολλά στοιχεία ωθούν προς μια εμμενεντιστική ανάγνωση, ξεκινώντας από το γεγονός ότι, στο Σύνολο , ο Χριστός δεν ονομάζεται Υιός του Θεού ή Δημιουργός Λόγος, αλλά μάλλον ο πρωτότοκος όλης της κτίσης. Η έκφραση είναι αναμφισβήτητα Παυλική (βλ. Κολ. 1:15), αλλά ο Απόστολος την τοποθετεί σε ένα πλαίσιο στο οποίο επιβεβαιώνει χωρίς καμία αμφιβολία τη θεϊκή Του φύση και λειτουργία ως αρχή της δημιουργικής δράσης, ενώ εδώ κινδυνεύει να Τον κάνει να εμφανίζεται στο ίδιο επίπεδο με την κτίση. Λέγεται επίσης ότι σε Αυτόν ο Πατέρας κάλεσε τα πάντα στην ύπαρξη μόνος του, με πλήρη λήθη του υπερφυσικού σκοπού του έργου Του. Το αντικείμενο του αιτήματος, λοιπόν, είναι να το διατηρήσουμε με αγάπη, υπάκουο στην πνοή της ζωής του Πνεύματος Του : το Άγιο Πνεύμα φαίνεται να περιορίζεται σε μια απλή αρχή της φυσικής ζωής, ενώ φαίνεται ότι η αγάπη πρέπει να κατευθύνεται προς τα δημιουργήματα. Σε αυτή την ανεστραμμένη προοπτική, τι σημαίνει να ζητάμε από τον Πατέρα (όπως αναφέρει η Προσευχή για τις Προσφορές)
Να ολοκληρώσει το έργο της δημιουργίας Του στους καρπούς της γης και των χεριών μας, ώστε, μεταμορφωμένα από το Άγιο Πνεύμα, να γίνουν για εμάς η τροφή και το ποτό της αιώνιας ζωής; Το ψωμί και το κρασί δεν είναι πλέον δώρα της Πρόνοιας, η οποία συντηρεί και ρυθμίζει τον κόσμο προς όφελός μας, αλλά εμφανίζονται ως φυσικά αποτελέσματα της αυτόνομης δραστηριότητας της γης και του ανθρώπου, ο οποίος φαίνεται να τίθεται ως αντίπαλος του Δημιουργού, όπως υποδηλώνει η παράλληλη αναφορά των χεριών του Θεού και των δικών μας. Τι, σε αυτό το πλαίσιο, είναι η αιώνια ζωή που εξασφαλίζεται από την τροφή και το ποτό; Τι είναι οι νέοι ουρανοί και η νέα γη που, σύμφωνα με την Προσευχή μετά την Κοινωνία, περιμένουμε; Σε τι συνίσταται η ενότητα, η επίδραση του Μυστηρίου και η κοινωνία με τον Θεό και τους αδελφούς και τις αδελφές μας, της οποίας η αύξηση επιδιώκεται; Το συμπέρασμα είναι σαφές: ότι μαθαίνουμε να ζούμε κατάλληλα με όλα τα πλάσματα ...
Συμπέρασμα
Με απλά λόγια, ο Δημιουργός καλείται να δημιουργήσει τον Παράδεισο στη γη, αφού, προφανώς, αυτός στον Ουρανό δεν μας ενδιαφέρει πλέον - αν υποθέσουμε ότι αυτοί οι κύριοι πιστεύουν σε αυτόν. Η αλλοίωση της καθολικής λατρείας (που ορίζεται από τον Λέοντα ΙΔ΄, στο κήρυγμά του, ως αναπαράσταση της ζωής) και η επακόλουθη διάβρωση της πίστης φτάνουν εδώ στο αποκορύφωμα εκείνης της παραβολής, της οποίας το επίσημο σημείο εκκίνησης είναι το 1963: η ιδεολογική ανοησία (η οποία στην πραγματικότητα καμουφλάρει ένα καμπαλιστικό όραμα) έχει πλέον σβήσει, στις συνειδήσεις πολλών Καθολικών, όχι μόνο τη θυσιαστική φύση της Λειτουργίας, αλλά, μαζί με αυτήν, και τις ίδιες τις έννοιες της αμαρτίας και της λύτρωσης, καθώς και την επίγνωση της αναγκαιότητας αλλαγής της ζωής κάποιου και της συμμόρφωσής της με τις θείες Εντολές. Η μία αληθινή θρησκεία έχει έτσι επιστρέψει στην αγκαλιά του ψεύτικου Ιουδαϊσμού, ο οποίος διώκει τους Χριστιανούς από την αρχή και σήμερα πραγματοποιεί γενοκτονία. Είμαστε βέβαιοι ότι η νέα μορφή Λειτουργίας που εξετάζεται εδώ έχει γίνει δεκτή με μεγάλη ανακούφιση από τους Καθολικούς της Γάζας.
Πόσο σημαντικό είναι να κατανοούμε τη γλώσσα της λατρείας; Τι γεννά πρώτα η πίστη: την κατανόηση ή την εμπιστοσύνη; Η γλωσσική αναγέννηση είναι ανθρώπινη ευκολία ή καλύτερη κατανόηση των κειμένων;
Με τον Αρχιμ. Θεοδόσιο Μαρτζούχο, κληρικό της Ι. Μ. Νικοπόλεως και Πρεβέζης
Η αποξένωση του σύγχρονου ανθρώπου από τη λειτουργική γλώσσα της Εκκλησίας είναι γεγονός. Το χάσμα ανάμεσα στη γλωσσική κατανόηση και την εμπειρία του Θεού είναι μία πληγή στην πνευματική ζωή του πιστού. Η ανάγκη μετάφρασης και ουσιαστικής κατήχησης λείπουν από την ζωή των πιστών, με αποτέλεσμα να υπάρχει διαφορά μεταξύ λειτουργικού τύπου και της αληθινής σχέσεως με τον Χριστό.
«Ο Αρχηγός πρέπει να είναι σκληρός. Αλλά σκληρός στον εαυτό του. Όταν θα του έρθουν αρνητικά τα πράγματα, δυσχείμερα, τότε θα σταθή καλύτερα… Ο Αρχηγός πρέπει να προαισθάνεται τους νέους χρόνους που έρχονται, και να μιλάη γι’ αυτούς. Να κηρύττη, να προφητεύη …[ΜΕ ΣΑΜΠΑΝΙΑ Ή ΧΩΡΙΣ;] Τον Αρχηγό πολλές φορές δεν τον κατανοούν, μένει μόνος και είναι τραχύ το έργον του, να πείση, να ερμηνεύση τα δέοντα … Ημείς ακούομεν τους αιώνας, και απαντώμεν εις τους αιώνας. Και όπως εις το πλοίον ο Κυβερνήτης λέγει εις τον Πηδαλιούχον «γραμμή», κι’ απαντά αυτός «γραμμή», έτσι κι’ εμείς ακούομε «Γραμμή» και απαντώμεν: «Γραμμή» … Ημείς βλέπομεν τα επερχόμενα, και πιστεύομεν εις τα επερχόμενα, και οφείλομεν να εργασθώμεν δια τα επερχόμενα».
Κάθε Πέμπτη, ο Χρήστος Δεμέτης και η ψυχολόγος Εύη Καραγεώργου καταγράφουν τα ταμπού και τα στερεότυπα της ελληνικής κοινωνίας και προσπαθούν να τα “φωτίσουν” μιλώντας με ανθρώπους που έχουν “συνδεθεί” με αυτά. Συζητήσεις για στερεότυπα που λίγο – πολύ έχουν αγγίξει όλους μας, για τα ταμπού που μας ταλαιπωρούν, αλλά και για τις κοινωνικές παθογένειες που έχουν έρθει στην επικαιρότητα το τελευταίο διάστημα.
Ο Αλέξανδρος Καριώτογλου, Πρεσβύτερος στον ναό του αγίου Νικολάου Ραγκαβά στην Πλάκα, μιλάει για τη διαφορά πίστης και δογματισμού, για τις γυναίκες στην Εκκλησία, τις λειτουργίες στη Δημοτική, την αποδοχή της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας και τι σημαίνει τελικά “αμαρτία”.
“Έχει ο Θεός”: Μια φράση που θα μπορούσε να ακουστεί αρκετά παθητικά αν κανείς την βλέπει μέσα από τα στεγανά του δογματισμού. Από την άλλη, υπάρχει και η ενεργητική αποδοχή. Η αποδοχή του λάθους, της αδυναμίας, και η προσπάθεια για διαρκή αλλαγή βρίσκοντας κανείς νόημα στην πίστη στον συνάνθρωπο, στη δύναμη της αλληλεγγύης, αλλά και στον “θεό” που κάπου κρύβεται μέσα μας, ή αρνούμαστε να τον δούμε. “Πιστός είναι αυτός που εφαρμόζει την αλληλεγγύη και την αποδοχή στην πράξη” μας λέει ο π. Αλέξανδρος Καριώτογλου, που φιλοξενήσαμε στη “Χώρα των Στερεοτύπων”, εν μέσω μιας συζήτησης για τη θρησκεία, τη διαφορετικότητα, τη δική του “επαναστατικότητα” και την ομαδική και προσωπική μας Ανάσταση.
Πρόκειται για τον θεολόγο και Πρεσβύτερο στον ιστορικό ναό του αγίου Νικολάου Ραγκαβά στην Πλάκα που είχε τεθεί σε αργία προ δύο ετών με τεράστιο κύμα συμπαράστασης να εκφράζεται προς το μέρος του και τελικά να επιστρέφει στα καθήκοντά του. Ένας άνθρωπος που έχει στήσει μια ενορία δημοκρατικών διαδικασιών, με ομιλίες, συμμετοχή των πιστών σε διαδικασίες και χορωδίες, με δράσεις αλληλεγγύης στις γειτονιές, με χορούς και γιορτές, με μυστήρια στη δημοτική γλώσσα, με ανοιχτά μάτια και για ανθρώπους διαφορετικών θρησκειών. Και φυσικά, είναι ο ιερέας που βάφτισε παιδί ομόφυλου ζευγαριού, δείχνοντας τον δρόμο.
Όπως μας λέει, μεταξύ άλλων, “η διασύνδεση Κράτους και Εκκλησίας έχει δημιουργήσει πολλά προβλήματα”, παραδέχεται πως η Εκκλησία διατηρεί ακόμη πυλώνες συντήρησης στους κόλπους της, ενώ απομυθοποιεί την αμαρτία, στέλνοντας ένα υπέροχο μήνυμα για την Ανάσταση. Είτε πιστεύει κανείς, είτε όχι, αξίζει να τον ακούσει καθώς περιγράφει μια Εκκλησία που σίγουρα θα έφερνε πολύ περισσότερο κόσμο στο πλάι της, με διαφάνεια και ταπεινότητα σε όλα τα επίπεδα. Να σημειωθεί πως ο Αλέξανδρος Καριώτογλου χειροτονήθηκε στα 66 του μετά τη συνταξιοδότησή τους ως καθηγητής και σχολικός σύμβουλος και λειτουργεί αφιλοκερδώς.
αν δεν βιώσουμε τα λάθη μας δεν θα μπορέσουμε να πιστέψουμε στην Ανάστασή μας
Ο Αλέξανδρος Καριώτογλου με δικά του λόγια: οι άνθρωποι έρχονται για να ακούσουν τα μυστήρια στη δημοτική φέρνουμε ψυχοθεραπευτές για θέματα σχέσεων, για ζητήματα πένθους, έχουμε καλεσμένους για θέματα φιλοσοφίας όταν διαλύουμε τις δεισιδαιμονίες οι άνθρωποι απελευθερώνονται δεν με ενδιαφέρουν τα ωραία άμφια, με ενδιαφέρει να είμαστε ένα Σώμα οι ΛΟΑΤΚΙ άνθρωποι είναι αδελφοί μας, δεν αποκλείεται κανένας η Εκκλησία είναι ένας χώρος συντήρησης, διαιωνίζονται αγκυλώσεις, εγώ για παράδειγμα δεν μπορώ το καπέλο η σύνδεση Κράτους και Εκκλησίας έχει δημιουργήσει πολλά προβλήματα ο δογματισμός είναι το να κολλάμε σε κάτι, το δόγμα είναι μόνο η πρακτική εφαρμογή της Πίστης πιστός είναι αυτός που εφαρμόζει την αλληλεγγύη και την αποδοχή στην πράξη υπάρχουν ιερείς που ενδιαφέρονται μόνο για το ύφασμα που έχουν τα άμφιά τους τώρα που είσαι έφηβος, να αναζητάς πάντα την αλήθεια η Εκκλησία δεν θα έπρεπε να παρεμβαίνει στα προγράμματα εκπαίδευσης η αμαρτία είναι η λαθεμένη στόχευση στη ζωή, αυτό που έλεγαν και οι Αρχαίοι Έλληνες ο Χριστιανισμός δεν είναι θρησκεία, όλες οι θρησκείες έχουν τις τελετουργίες. Ο Χριστιανισμός είναι ο τρόπος ζωής για να βρει κανείς την αλήθεια, ένας δύσκολος δρόμος πρέπει να απενοχοποιήσουμε τους ανθρώπους, νομίζουν πως η συντήρηση της ενοχής είναι επιταγή του Χριστού αν δεν βιώσουμε τα λάθη μας δεν θα μπορέσουμε να πιστέψουμε στην Ανάστασή μας στη Θεία Λειτουργία μας, όταν ο ψάλτης θα διαβάσει τον Απόστολο, αμέσως μετά μια κοπέλα θα διαβάσει τον Απόστολο σε μετάφραση
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΑΜΦΙΑ ΑΛΛΑ ΤΙ ΕΙΝΑΙ; ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ; ΧΡΙΣΤΙΑΝ-ΙΣΜΟΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΦΩΣ.
ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ – ΑΛΛΟΣ ΕΝΑΣ ΣΤΟΧΟΣ ΤΟΥ ΥΠΟΥΛΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΛΕΓΟΜΕΝΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗΣ «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ», ΔΗΛΑΔΗ ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΝΕΚΡΩΣΗΣ.
Δείτε πόσο απαξιωτικά ομιλεί για την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ ο κρατικοδίαιτος Δημητριάδος Ιγνάτιος, ο οποίος δεν εκπροσωπεί κανέναν άλλον εκτός από τους χρηματοδότες του. ΔΕΝ ΕΚΠΡΟΣΩΠΕΙ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΔΕΝ ΕΚΠΡΟΣΩΠΕΙ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ, ο οποίος ζυγίζει τον γνήσιο ΖΩΟΔΟΤΗ λόγο του Ευαγγελίου με την εγκεφαλική γνώση των προτεσταντών με τους οποίους συναγελάζεται.
Εμείς θέλουμε την γλώσσα του Ευαγγελίου διότι αυτή μας αγιάζει, το νόημα της οποίας μας αποκαλύπτει το Άγιο Πνεύμα όσο και όποτε είμαστε έτοιμοι να καταλάβουμε. Έτσι εμείς καταλάβαμε τους Χαιρετισμούς, το Ψαλτήρι, τα πάντα.
Να παραιτηθεί από την εμμονή του ο Δημητριάδος να θέλει να ξηλώσει την Παράδοση και να χτυπήσει την γλώσσα του Ευαγγελίου για να μην έχουμε την πηγή να πάμε να δούμε αν το νερό που μας δίνουν είναι καλό ή όχι.
Αντί να θέσει αίτημα διδαχής της ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΗΣ ΠΛΟΥΣΙΑΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ στο ποίμνιο για να το ενισχύσει, ζητά την αντικατάστασή της με αμπελοφιλοσοφίσματα μπαζωμένων ανθρώπων. ΜΕΓΑ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΩΤΗΡΙΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ.
Ο Μητροπολίτης Δημητριάδος Ιγνάτιος και η σφηκοφωλιά τριγύρω του καταξεσκίζουν το Σώμα της Εκκλησίας και μας προκαλούν μεγάλη θλίψη σε τούτους τους δύσκολους καιρούς που έχουμε ανάγκη την θαλπωρή της Εκκλησίας.
Αν ο Ιγνάτιος νοιώθει ότι μένει πίσω ακολουθώντας την Ορθόδοξη Παράδοση, να πάει να γίνει προτεστάντης για να εκτοξευθεί χιλιάδες έτη μπροστά σε κάποιον μακρινό πλανήτη και να μας αφήσει ήσυχους.
Μακριά από τους λυκοποιμένες, να πέσουμε όλοι στα γόνατα να παρακαλέσουμε τον Κύριο να μας απαλλάξει από τα ΦΙΔΙΑ που ζώσανε την Εκκλησία.
«Τελούμε τα Μυστήρια και τις Ακολουθίες με μία γλώσσα που πολλές φορές υποχρεωνόμαστε να δίνουμε την μετάφραση για να κατανοούν οι άνθρωποι. Την παραλάβαμε, την διασώζουμε. Μπορείτε να μου εξηγήσετε την εμμονή. Παραδείγματος χάριν, στην περίοδο του κόβιντ υιοθετήσαμε μία ευχή προσευχητική της Εκκλησίας να αναγιγνώσκεται σε όλες τις Ακολουθίες από έναν εξαίρετο συγγραφέα συνεπίσκοπό μας, πού όμως κι εμείς όταν την διαβάζαμε πολλές λέξεις δεν τις κατανοούσαμε. Αυτό είναι εμμονή στην Παράδοση; Είναι ο φόβος στην ανανέωση; Τι θα στερούσε την Εκκλησία να υιοθετήσει μία ευχή, προσευχή που να την καταλαβαίνει και ο τελευταίος πιστός μέσα στο Ναό όταν διαβάζεται για να αντιμετωπιστεί η πανδημία; Εδώ τί έχει γίνει; Έχουμε εμμονή που δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε; Φοβόμαστε; Έχουμε φοβικό σύνδρομο; Τι θα πρέπει να γίνει; Γιατί είναι όλα πολύ όμορφα αυτά. Στην πράξη, μπορείτε να μου δώσετε έναν οδηγό ώστε αύριο στην τοπική μου Εκκλησία να μπορέσω να νοιώσω ότι έχω μία παράδοση που δεν μένει πίσω αλλά προχωράει μπροστά;»
ΤΗΝ ΕΥΧΗ, ΤΗΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ, ΤΟΥΣ ΥΜΝΟΥΣ, ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΑΠΕΥΘΥΝΟΥΜΕ; ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ; ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ ΤΙ ΛΕΝΕ ΓΙΑ ΝΑ ΠΙΑΣΟΥΝ; ΠΑΛΙΜΠΑΙΔΙΣΜΟΣ. ΔΕΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥΣ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΝ;
"μπορείτε να μου δώσετε έναν οδηγό ώστε αύριο στην τοπική μου Εκκλησία να μπορέσω να νοιώσω ότι έχω μία παράδοση που δεν μένει πίσω αλλά προχωράει μπροστά;"ΑΧΡΙΣΤΟΣ. ΛΕΕΙ Ο ΚΩΜΙΚΟΣ ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΤΟ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑ ΚΑΤΩΤΕΡΟΤΗΤΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΙΑΚΑΤΕΧΕΙ. ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΩΤΕΡΟΤΗΤΑ;
Η ΓΛΩΣΣΑ ΕΙΝΑΙ Η ΚΛΙΜΑΞ ΤΗΣ ΚΑΡΡΙΕΡΑΣ ΜΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΑΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ, ΣΑΝ ΤΗΝ ΚΑΡΡΙΕΡΑ ΜΟΥ. ΙΓΝΑΤΙΟΣ Ο ΓΛΥΚΟΛΟΓΟΣ.Η ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΗ, ΣΚΛΗΡΗ ,ΤΟΥ ΧΑΛΑΕΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΕΙΟ.
Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ. Η ΟΠΟΙΑ ΔΕΝ ΚΑΤΑΓΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΒΡΑΙΚΗ. Η ΟΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΝΕΚΡΗ ΓΛΩΣΣΑ. ΑΣ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ Η ΟΠΟΙΑ ΔΟΞΑΣΕ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ.ΔΕΝ ΜΕΙΩΝΕΤΑΙ ΚΑΙ Η ΟΠΙΣΘΟΔΡΟΜΗΣΗ ΜΑΛΛΟΝ ΦΡΟΥΔΙΚΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ.
Η παγκόσμια ηγεμονία της βλακείας ξεσήκωσε επιτέλους έναν υπαινιγμό εξέγερσης και σε εμάς. Ορισμένοι διανοούμενοι, με επικεφαλής τον γλωσσολόγο Massimo Arcangeli και τον επίτιμο πρόεδρο της Accademia della Crusca, Francesco Sabatini, εξεγέρθηκαν επιτέλους με μια δημόσια έκκληση ενάντια στη μαζική προσπάθεια εισαγωγής στα σχολεία και τα πανεπιστήμια, σε θεσμικές γλώσσες και στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τού αστερίσκου, τού e ανάποδα, το ο διαγραμμένο, ή για να το θέσω εν συντομία: το schwa για την προστασία του lgbtq+. Δεν είναι ο φορολογικός κώδικας ενός ερμητικού ρομπότ αλλά είναι δύο αρκτικόλεξα που θεωρούνται ιερά, ανέγγιχτα, γιατί στοχεύουν στην εξουδετέρωση των φύλων και την ελεύθερη διέλευση από το αρσενικό στο θηλυκό και πάλι πίσω, γιά να σταματά σε όλους τους ενδιάμεσους και περιφερειακούς σταθμούς - όπως θέλεις, όπως επιθυμείς. Σύμφωνα με το νέο Παράφρονα Κανόνα, οι λέξεις πρέπει να αποσεξουαλιστούν, δηλαδή να τις απελευθερώσουν από την τελική τους κατάληξη, να τις κάνουν τελικά απροσδιόριστες, απαλλαγμένες από κάθε σεξιστική κυριαρχία. Nέες μορφές ευνουχισμού ή ζώνης αγνότητας που εφαρμόζονται στο λεξικό και στον κόσμο που περιγράφουν, για την εξάλειψη των γεννητικών οργάνων και της «φυσικής» ποικιλομορφίας του. Η ιδανική αποστολή που ζωντανεύει τη σταυροφορία του αστερίσκου και του ανεστραμμένου e είναι «να γίνει η ιταλική γλώσσα πιο περιεκτική και λιγότερο συνδεδεμένη με την ανδρική κυριαρχία». Αλλά μου φαίνεται ότι μια τέτοια γλώσσα δεν είναι περιεκτική για κανέναν, διότι αποκλείει την πραγματική και φυσική ανθρωπότητα. Τόσο στην ανδρική όσο και στη γυναικεία πλευρά, χωρίς να προσθέτει τίποτα σε τρίτου τύπου σεξουαλικούς προσανατολισμούς.
Το πιο τρομερό είναι ότι η πρωτοπορία/εμπροσθοφυλακή της μαχητικής άνοιας, το εργαστήριο αυτού του σουρεαλιστικού φυλλαδίου, δεν είναι το τμήμα κάποιας εξτρεμιστικής και ριζοσπαστικής ομάδας, αλλά το μέρος όπου ο πολιτισμός, η ελεύθερη ευφυΐα και η έρευνα πρέπει να νιώθουν σαν στο σπίτι τους: σε πανεπιστημιακούς διαγωνισμούς, σε επιτροπές εθνικών επιστημονικών προσόντων, αυτοί οι κωδικοί έχουν ήδη εγκριθεί, οι οποίοι αποδίδονται προσωρινά με ένα τελικό 3, όπως ο καθηγητής3, περιμένοντας να εισαχθεί το schwa στα πληκτρολόγια των Η/Υ και των smartphones, επειδή η τεχνολογία καθυστερεί και είναι βασικά συντηρητική και αντιδραστική, όπως η γλώσσα, η ιστορία και η φύση. Διαβάζοντάς το με αυτόν τον τρόπο φαίνεται ήδη σαν μια νίκη της γραφειοκρατίας έναντι της πραγματικής γλώσσας. Aλλά αν προσθέσετε αυτή τη σοβιετική, κινεζική πινελιά που στόχευε στη δημιουργία ενός νέου ανθρώπου, ή μάλλον ενός νέου ανθρώπου3 και μιας νέας ανθρωπότητας*,τότε καταλαβαίνεις σε ποιο άσυλο/φρενοκομείο τριγυρνάμε.
Οι υπογράφοντες του εγγράφου σημειώνουν ότι αυτή η πολλοστή πολιτικά ορθή τρέλα δεν θα μπορούσε ποτέ να εφαρμοστεί στην ιταλική γλώσσα με συστηματικό τρόπο και κινδυνεύει να βλάψει «αυτούς που πάσχουν από δυσλεξία και άλλες νευροτυπικές παθολογίες». Έχω την εντύπωση ότι εκτός από το ότι βλάπτει όσους υποφέρουν από αυτές τις παθολογίες, η μαχητική χρήση αυτής της μη γλώσσας, χειρότερης από την οργουελιανή νεογλώσσα, γεννά αυτές τις παθολογίες. Για τους υπογράφοντες, μεταξύ των οποίων ο γλωσσολόγος Luca Serianni, ο φιλόσοφος Massimo Cacciari, η Edith Bruck, ο Alessandro Barbero και άλλοι, είναι η επιβολή μιας μειοψηφίας «σε μια ολόκληρη κοινότητα ομιλητών και συγγραφέων», «επαναφέροντας αιώνες γλωσσικής και πολιτισμικής εξέλιξης». Αλλά εκτός από τη βία κατά της τρέχουσας γλώσσας και της ιστορικής της διαδρομής, ο αστερίσκος και οι αρειανοί αδερφοί του θέλουν να καταργήσουν την πραγματικότητα, με τις φυσικές και γενετικές, αλλά και ιστορικές, αστικές και πολιτισμικές διαφορές της. Περαιτέρω κακόφωνη τρέλα είναι η προσπάθεια αλλαγής των προσωπικών αντωνυμιών αντικαθιστώντας he and she με ένα l..i (με το αντίστροφο e) και να αντικαταστήσουν το director, author, reader, με direttorae, autorae, lettorae (σημείωση: το δίφθογγο ae σημαίνει ανάποδο e). Εν ολίγοις, μετά τη μακρά κατάκτηση της γυναικείας εκδοχής αυτών των ονομάτων, φτάνουμε τώρα στην παγωμένη, ακρυλική, εξωγήινη εκδοχή του βασιλείου των schwa. Ο Arcangeli προτείνει ειρωνικά τη χρήση του τελικού u, για να γίνει το σύμπαν Σαρδηνιακό, καταφεύγοντας στην τελική ασεξουαλική τοποθεσία… Αλλά τα γραφικά σημάδια, έχει δίκιο ο Serianni, δεν έχουν αντίστοιχο στην ομιλία. Και το ουδέτερο, προσθέτει ο Sabatini, δεν υπάρχει στα ιταλικά, είναι τεχνητό. Μεταξύ των πρώτων που εφάρμοσαν τη μη γλώσσα είναι η Michela Murgia που θεωρεί το scwha "ένα απαραίτητο εμπόδιο για το μάτι" για να χτυπήσει το σεξιστικό σύστημα. «Είναι ένας τρόπος για να ενεργοποιηθούν τα αντισώματα». Μου φαίνεται αντίθετα ένας τρόπος ενεργοποίησης ιών κατά του ανθρώπου. Την απώλεια της γλώσσας, τη σαφήνειά της και την αντιστοιχία της με την πραγματικότητα, τη φύση και τα στοιχεία.
Στο βιβλίο μου La Cappa ανέφερα αυτά τα νέα γενετικά τροποποιημένα ιερογλυφικά και τις βοηθητικές εκστρατείες, όπως amen πού γίνεται awomen και άλλες ομορφιές. Είμαστε πέρα από τον προοδευτικό φανατισμό, σε ένα είδος ασηπτικής Εσπεράντο που προηγείται της οριστικής έλλειψης επικοινωνίας. Ο αστερίσκος είναι σύμβολο της ιδεολογικής αφάνειας, κρύβει το αμαρτωλό φύλο, χειρότερο από τους πιο αυστηρούς ιμάμηδες. Είναι χειρότερο από μια μπούρκα, γιατί δεν κρύβει μόνο το πρόσωπο ενός ανθρώπου. εξουδετερώνει το σεξ, αποστειρώνει τα φύλα, διαγράφει τους πραγματικούς ανθρώπους, τον κόσμο, τη φύση. Είναι ζήτημα «επιφανειακής και μοδάτης αξιοπρέπειας», που διαγράφει αιώνες ιστορίας, σημειώνουν οι εξεγερμένοι διανοούμενοι. Μεταφράζω πιο άμεσα: είναι ο ισχυρισμός του radical chic να εφαρμόζεται η κουλτούρα ακυρώσεων και στον σημερινό τρόπο ομιλίας και όχι μόνο στα γεγονότα, τους χαρακτήρες και τους συγγραφείς του παρελθόντος.
Μόνο ένας αστερίσκος θα μείνει από την ανθρωπότητα.
ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΠΑΡΟΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΓΕΜΟΝΙΑ ΤΗΣ ΒΛΑΚΕΙΑΣ, ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΟΥΜΕ ΤΙΤΛΟΥΣ ΟΠΩΣ:
Η Πολιτεία προωθεί ακάθεκτη το βδελυκτό αμάρτημα της ομοφυλοφιλίας και η σιωπούσα διοικούσα Εκκλησία συναινεί και καθεύδει. ΠΟΥ ΕΠΙΜΕΝΟΥΝ ΝΑ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΚΟΜΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ Ή ΘΕΣΜΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ.
ΤΙ ΘΑ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ; ΟΤΑΝ ΟΙ ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΙ ΕΠΙΜΕΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΤΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ, ΣΕ ΜΙΑ ΓΛΩΣΣΑ Η ΟΠΟΙΑ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΣΕμα ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΓΕΣΙΑ ΤΗΣ ΒΛΑΚΕΙΑΣ;
«οι εκκλησίες-μέλη[ΤΟΥ ΠΣΕ] εισέρχονται σε πνευματικές σχέσεις για να οικοδομηθεί το Σώμα του Χριστού και να ανακαινισθεί η ζωή των εκκλησιών». Το Σώμα του Χριστού οικοδομείται από πνευματικές σχέσεις που εισέρχονται ‘’οι εκκλησίες-μέλη του Π.Σ.Ε.’’;
ΑΥΤΗ ΗΤΑΝ Η ΤΡΑΓΙΚΗ ΚΑΤΑΛΗΞΗ ΤΗΣ ΑΠΟΔΟΧΗΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΑΤΟΣ ΣΑΝ ΤΟ ΣΩΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΘΕΙ Η Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ Η Θ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ ΤΟΥ ΑΣΚΗΤΙΚΟΥ ΗΣΥΧΑΣΜΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΘΕΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΟΤΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΣΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΑΝΗΚΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΝΑΟΙ, ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥΣ.
ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΑΠΟΔΟΧΗΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΝΕΑ ΟΝΤΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΛΟΓΙΑΣ ΠΟΥ ΕΙΣΗΓΑΓΕ Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΡΧΙΑΙΡΕΣΙΑΡΧΗΣ ΖΗΖΙΟΥΛΑΣ.
Μιά οντολογία η οποία ΕΙΝΑΙ μόνο μια «φαινομενολογία του όντος», μια εξερεύνηση του τι «είναι» όπως αποκαλύπτεται. Ο Χάιντεγκερ στο πιο διάσημο κείμενό του, Είναι και Χρόνος, κάνει τη ριζική διάκριση μεταξύ οντικού και οντολογικού ή μεταξύ της ύπαρξης ως απλής «παρουσίας» (οντότητα) και της ύπαρξης ως ύπαρξης. Στόχος της σκέψης του, ειδικά στην πρώτη φάση, ήταν να αναπτύξει μια «θεμελιώδη οντολογία», η οποία είχε τις ρίζες της στην οντολογική διαφορά μεταξύ του όντος και της οντότητας, δείχνοντας δηλαδή τη μη αναγωγιμότητα του όντος σε απλά υπαρκτά. Το Είναι εδώ νοείται ως το άλλο της οντότητας, δηλαδή αυτό που κάνει δυνατή την εμφάνιση της οντότητας αλλά που ταυτόχρονα καλύπτεται σε αυτό το άνοιγμα. Επομένως, η θεμελιώδης οντολογία συνίσταται για τον Χάιντεγκερ στη σκέψη του όντος ως εκείνου που εκδηλώνεται, αποσύροντας τον εαυτό του, στο είναι: ένα ον κατανοητό, δηλαδή, όχι ως αντικείμενο, αλλά μάλλον, με μια εικόνα παρόμοια με τη νεοπλατωνική θεολογία, ως «φως» χάρη στο οποίο είναι δυνατό να δούμε αντικείμενα (δεν βλέπουμε ποτέ το ίδιο το φως, αλλά μόνο τα αντικείμενα που φωτίζονται από αυτό). Από αυτή την άποψη, ο Heidegger χρησιμοποιεί τη λέξη Lichtung, που στα γερμανικά σημαίνει «εκκαθάριση», αλλά και «φωτισμός»: είναι το ξεκαθάρισμα των όντων, με την έννοια ότι μας επιτρέπει να τούς ρίξουμε φως, αλλά είναι ένα φως που συνίσταται στο να «ακτινοβολεί» τό ίδιο και άρα να αποσύρεται ιστορικά. Αν και μπορεί να φαίνεται ότι η διαδρομή που χάραξε το Είναι και ο Χρόνος φτάνει στον στόχο της, τόσο για τη γλώσσα όσο και για τη νέα προσέγγιση του οντολογικού προβλήματος, στην πραγματικότητα είναι ένα ημιτελές έργο, καθώς ο Χάιντεγκερ καταλαβαίνει ότι το πρόβλημα του «είναι είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το πρόβλημα της γλώσσας, ή μάλλον με την ανάγκη επεξεργασίας μιας γλώσσας απαλλαγμένης από συμβιβασμούς με την παραδοσιακή μεταφυσική, η οποία είχε αναγάγει το είναι στο υπέρτατο ον μεταξύ όλων.
ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΡΙΖΑ ΤΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΠΟΥ ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ; ΚΑΤΑΝΟΟΥΜΕ ΤΗΝ ΧΟΝΔΡΟΕΙΔΗ ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΗ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ, ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΣΕ ΘΕΑΤΡΟ ΣΚΙΩΝ,ΑΠΟ ΜΕΡΟΥΣ ΤΟΥ ΧΑΙΝΤΕΓΚΕΡ. ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΑ ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΕΣ ΣΧΟΛΕΣ;
ΑΝ ΔΕΝ ΤΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ. ΟΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ.
