Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βασίλειος Ταμιωλάκης - Η διδασκαλία των Πατέρων της Εκκλησίας για τον αντίχριστο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βασίλειος Ταμιωλάκης - Η διδασκαλία των Πατέρων της Εκκλησίας για τον αντίχριστο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 7 Μαρτίου 2025

ΤΑΜΙΩΛΑΚΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ - Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ (2)

Το βιβλίο είναι διδακτορική διατριβή που υποβλήθηκε στο τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. Σύμβουλος καθηγητής του συγγραφέα ήταν ο γνωστός καθηγητής Δογματικής Θεολογίας Δημήτριος Τσελεγγίδης.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

1) Η καταπληκτική επικαιρότητα που παρουσιάζει το θέμα στη σύγχρονη εποχή
Είναι αδιαμφισβήτητο ότι η υπόθεση του Αντιχρίστου είναι ένα θέμα που παρουσιάζει μια καταπληκτική επικαιρότητα. Αυτό δεν είναι δύσκολο να το διαπιστώσει κάποιος. Αρκεί να ρίξει μια ματιά στην θρησκευτική βιβλιογραφία.

Απ’ το 1950 και μετά, μόνο στο χώρο της Ελληνικής Χριστιανικής Ορθόδοξης βιβλιογραφίας έχουν εκδοθεί δεκάδες βιβλία σχετικά με τον Αντίχριστο και τους έσχατους χρόνους3. Και, σ’ αυτά δεν συμπεριλαμβάνουμε και όσα εξετάζουν αυτό το θέμα μαζί με άλλα θέματα, ή διάφορα φαιδρά που έχουν κυκλοφορήσει από αστρολόγους κ.τ.λ.. Και, δίκαια, διερωτάται κάποιος: Για πόσα άλλα θέματα της χριστιανικής πίστης έχει κυκλοφορήσει παρόμοιος αριθμός βιβλίων; Ακόμη πιο εντυπωσιακός, όμως, είναι ο αριθμός των αντιτύπων που έχουν πουληθεί. Οι πωλήσεις του βιβλίου του π. Νεκταρίου Μουλατσιώτη « Πότε θα έλθει η Β΄ παρουσία του Κυρίου μας; » έχουν ξεπεράσει τον αριθμό των 300.000 αντιτύπων4. Πρόκειται για νούμερο εντυπωσιακό για τα δεδομένα της διακίνησης του θρησκευτικού - και όχι μόνο - βιβλίου στην Ελλάδα. Αξιοσημείωτος είναι και ο διάλογος που διεξάγεται γύρω απ’ το χάραγμα του Αντιχρίστου με αρκετά βιβλία και άρθρα να δημοσιεύονται γι’ αυτό το θέμα5.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στο εξωτερικό, όπου τα νούμερα είναι ακόμη πιο εντυπωσιακά και, ειδικά, στην Αμερική, η οποία, το δίχως άλλο, είναι το επίκεντρο των διεθνών εξελίξεων6. Στο www.Armageddonbooks.com, ένα ειδικό θεματικό ψηφιακό βιβλιοπωλείο μπορεί κάποιος να δει μια λίστα με εκατοντάδες σχετικούς τίτλους ( βιβλία ή ψηφιακούς δίσκους ) που αφορούν σε εσχατολογικά θέματα7. Το βιβλίο « The Late, Great Planet Earth » των Hall Lindsay και C.C. Carlson συμπεριλαμβάνεται στη λίστα της wikipedia με τα 100 εμπορικότερα βιβλία-μελέτες αριθμώντας πωλήσεις που ανέρχονται στον αριθμό των 28 εκκατομυρίων αντιτύπων8. Υπήρξε η μελέτη ( non fiction book ) με τις μεγαλύτερες πωλήσεις την δεκαετία του 70. Και θεωρείται πως καθόρισε αυτήν την δεκαετία αλλά και την αμερικανική σκέψη γενικότερα9.

Το πιο πρόσφατο χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η επιτυχημένη πορεία της σειράς « Left Behind » των Tim Lahaye και Jerry Jenkins. Τα 13 βιβλία αυτής της σειράς ανήκουν στο είδος του λεγόμενου « christian fiction », που αυτόν τον καιρό έχει πολύ μεγάλη πέραση στην Αμερική. Τα βιβλία αυτά περιγράφουν τις περιπέτειες κάποιων ανθρώπων που αγωνίζονται την εποχή του Αντιχρίστου να σώσουν τον κόσμο και την ψυχή τους, και έχουν πωλήσεις που, συνολικά, ξεπερνούν, μέχρι στιγμής, τα εξήντα πέντε εκατομμύρια αντίτυπα10. Οι συγγραφείς λόγω της εκπληκτικής επιτυχίας της σειράς αλλά και της πίεσης που δέχτηκαν απ’ το κοινό προχώρησαν στην έκδοση και τριών άλλων βιβλίων με τους ίδιους πρωταγωνιστές ενώ κυκλοφόρησαν και ένα βιβλίο με ιστορίες ανθρώπων, που εξ αιτίας της ανάγνωσης των βιβλίων έγιναν πιο συνειδητοί Χριστιανοί11. Επίσης, κυκλοφόρησε μια σειρά 40 βιβλίων για παιδιά, με τον γενικό τίτλο « kids left behind », και ένα εικονιστόρημα ( graphic novel ). Και όλα αυτά μια εποχή που σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία, το 93% των βιβλίων που εκδίδονται στην Αμερική δεν καταφέρνει να ξεπεράσει σε πωλήσεις τα χίλια αντίτυπα. To 2006 κυκλοφόρησε και σχετικό παιχνίδι για Η/Υ, το « Left behind Εternal Forces », βασισμένο στο σενάριο της ομώνυμης σειράς βιβλίων12. Έχουν κυκλοφορήσει και άλλα τέτοια βιβλία, όπως η τριλογία « The Christ clone trilogy » του James Beauseigneur που δεν πέτυχαν, όμως, τόσο εντυπωσιακές πωλήσεις13.

Η επιτυχία των βιβλίων αυτού του είδους είχε και την ανάλογη συνέχεια στην κινηματογραφική και τηλεοπτική οθόνη. Έτσι, κάποια βιβλία της σειράς « Left Behind » έχουν, ήδη, γίνει ταινίες με τη συμμετοχή γνωστών ηθοποιών και έχουν κυκλοφορήσει σε DVD με εκατομμύρια πωλήσεων. Συνολικά, έχουν γυριστεί τουλάχιστον 16 Χριστιανικές ταινίες με θέμα τον Αντίχριστο και τους έσχατους καιρούς και, συνέχεια, γυρίζονται και άλλες14. Όλες αυτές οι ταινίες, και άλλες παρόμοιες που δεν αναφέρουμε, έχουν εμπνευστεί από τη χριστιανική διδασκαλία και, παρά το ότι, συνήθως, περιέχουν διάφορα προτεσταντικά στοιχεία και διδασκαλίες ανοίκειες προς την Ορθόδοξη Παράδοση, όπως π.χ. το δόγμα της Αρπαγής ( Rapture )15, ή την θεωρία για τον κώδικα της Βίβλου ( Bible code )16, έχουν και αρκετά θετικά στοιχεία17. Επίσης, κυκλοφορούν και πολλά ντοκυμαντέρ με θέμα τον Αντίχριστο ή το τέλος του κόσμου παραγωγής του History Channel ή διαφόρων προτεσταντών ιεροκηρύκων, όπως π.χ. του Tex Marrs, τα περισσότερα εκ των οποίων γυρίστηκαν την τελευταία δεκαετία18.

Ανάλογος θόρυβος γύρω απ’ τον Αντίχριστο υπάρχει και στο διαδίκτυο. Αποτελεί ένα απ’ τα προσφιλέστερα θρησκευτικά θέματα και τις πιο συνήθεις αναζητήσεις θρησκευτικού ενδιαφέροντος με μεγάλο αριθμό ιστοσελίδων σχετικής θεματολογίας και ανάλογο αριθμό « επισκέψεων » σε αυτές τις ιστοσελίδες.
Ακόμη και στην Μουσική διαπιστώσαμε μια εσχατολογική προσδοκία. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ο Bob Dylan. Σε πολλά τραγούδια του συναντάμε εσχατολογικές αναφορές ενώ κάποια τραγούδια του, όπως το « When He returns », ή το « Are you ready » έχουν καθαρά εσχατολογικό περιεχόμενο. Το τραγούδι του « Man of Peace » αναφέρεται και στην έλευση του Αντιχρίστου19.

Οι αιτίες της ιδιαίτερης επικαιρότητας του θέματος του Αντιχρίστου στις μέρες μας20 είναι οι διεθνείς πολιτικές εξελίξεις τον προηγούμενο αιώνα, η ανάπτυξη της τεχνολογίας, η μόλυνση του περιβάλλοντος, η διάχυτη ανησυχία και ο φιλοσοφικός προβληματισμός σχετικά με την απειλή της απόλυτης τυραννίας και, τέλος, η ελεύθερη δράση των σκοτεινών δυνάμεων στο δυτικό κόσμο σε συνδυασμό με την εξαγγελία από μέρους τους του τέλους του Χριστιανισμου και της εμφάνισης ενός νέου Μεσσία-Χριστού.

Οι διεθνείς εξελίξεις του προηγούμενου αιώνα που έφεραν το θέμα στο προσκήνιο της επικαιρότητας είναι τρεις. Η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, το φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης και η ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ το πρώτο μισό του 20ου αιώνα σήμανε, πραγματικά, το συναγερμό για όσους ασχολούνταν με την υπόθεση των προφητειών και την μελέτη των σημείων των καιρών, και πυροδότησε μια σειρά από συζητήσεις σχετικές με το θέμα που μας ενδιαφέρει21. Και όχι αδικαιολόγητα.

Για 20 σχεδόν αιώνες αποτελούσε πάγια χριστιανική θέση πως ο λαός του Ισραήλ ήταν καταδικασμένος να περιπλανάται χωρίς δική του κρατική υπόσταση μακρυά από τη γη των προγόνων του, τη « γη της επαγγελίας », λόγω του ρόλου που έπαιξε στη Σταύρωση του Χριστού22. Αυτή η τιμωρία του θα διαρκούσε μέχρι το τέλος των καιρών. Η απόκτηση κρατικής υπόστασης από το Ισραήλ ήταν παραδοσιακά συνδεδεμένη στη συνείδηση των Χριστιανών με το πρόσωπο του Αντιχρίστου, ο οποίος θα αποκαθιστούσε πάλι τον Ισραήλ στην παλιά του δόξα. Ήταν, λοιπόν, φυσικό η δημιουργία του κράτους του Ισραήλ να ερμηνευτεί από πολλούς ως το προανάκρουσμα της έλευσης του θηρίου.

Σήμερα, στα περισσότερα βιβλία που ασχολούνται με το θέμα του Αντιχρίστου, η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ θεωρείται - καλώς ή κακώς, θα εξετάσουμε διεξοδικά στην οικεία ενότητα - ως προδρομικό σημείο της εμφάνισης του Αντιχρίστου, ως ένδειξη ότι « το τέλος πλησιάζει ».

Το φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης υπήρξε η δεύτερη πολιτική εξέλιξη που έπαιξε ρόλο στην τοποθέτηση του θέματος του Αντιχρίστου σε υψηλή θέση στην επικαιρότητα. Είναι γνωστή η πορεία με την οποία εμφανίστηκε η λεγόμενη παγκοσμιοποίηση. Η εκμηδένιση των αποστάσεων, η προώθηση της συνεργασίας μεταξύ των κρατών, και μια άλλη σειρά λόγων που, όμως, δεν είναι του παρόντος να αναφέρουμε, γέννησαν αυτό το φαινόμενο. Ο πλανήτης μας είναι πλέον μια παγκόσμια γειτονιά. Κάθε τι, που συμβαίνει σε μια μικρή γωνιά του, προκαλεί το ενδιαφέρον όλου του υπόλοιπου κόσμου.

Το φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης θεωρήθηκε ως προδρομικό σημείο της έλευσης του Αντιχρίστου υπό την εξής έννοια: Η εικόνα του Αντιχρίστου, όπως περιγράφεται στην Αγία Γραφή, είναι η εικόνα ενός στυγνού τυράννου που θα εξουσιάζει ολόκληρη την οικουμένη, όλες τις φυλές, τα έθνη και τα γένη του κόσμου23. Ήταν, λοιπόν, λογικό το φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης, με το οποίο πραγματώνεται μια κάποια « συγκέντρωση των εξουσιών », και στο οποίο ενυπάρχει και καλλιεργείται η ιδέα μιας παγκόσμιας κυβέρνησης, να θεωρηθεί ως ένα προδρομικό σημείο της έλευσης του Αντιχρίστου24. Με απλά λόγια. Μια παγκοσμιοποιημένη κοινωνία, και πολύ περισσότερο μια παγκόσμια κοινότητα θα πρέπει να έχει και έναν παγκόσμιο ηγέτη. Ο Αντίχριστος, θα είναι ένας παγκόσμιος τύραννος. Οι συνειρμοί είναι απλοί25.

Η τρίτη πολιτική εξέλιξη που πυροδότησε το ενδιαφέρον για την υπόθεση του Αντιχρίστου είναι η δημιουργία της Ευρωπαϊκής ένωσης. Σύμφωνα με την επικρατούσα ερμηνεία της προφητείας του Δανιήλ ο Αντίχριστος θα επανενώσει τα κατακερματισμένα τμήματα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και θα κυβερνήσει ως νέος Βασιλεύς της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας26.

Με τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής ένωσης, για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, μεγάλο μέρος των εδαφών της παλαιάς Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας υπήχθηκε σ’ έναν ενιαίο οικονομικό και πολιτικό σχηματισμό με την προοπτική να δημιουργηθεί στο μέλλον ένα ενιαίο κράτος. Και στην περίπτωση αυτή οι συνειρμοί ήταν απλοί. Η Ευρωπαϊκή Ένωση θεωρήθηκε ως ο πολιτικός φορέας του οποίου ο Αντίχριστος θα ηγηθεί στο μέλλον. Το ενδεχόμενο να ενταχθεί το Ισραήλ στην Ευρωπαική Ένωση, που συζητείται στα διάφορα πολιτικά fora, εντείνει την φιλολογία γύρω από αυτήν την θεωρία.

Η ιδέα αυτή καλλιεργήθηκε ιδιαίτερα και αναπτύχθηκε στις Η.Π.Α., όπου, ούτως ή άλλως, ανέκαθεν υπήρχε η αντίληψη ότι η Αμερικάνοι είναι ο « νέος Ισραήλ », ο εκλεκτός του Θεού λαός, ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση αντιμετωπιζόταν ως πιθανό αντίπαλο δέος27. Οι προφητείες ταίριαζαν ή φαίνονταν να ταιριάζουν, οπότε τα υπόλοιπα είναι απλή ιστορία.


Σήμερα, η άποψη ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θα αποτελέσει τον πολιτικό σχηματισμό του οποίου θα ηγηθεί ο Αντίχριστος, αποτελεί πεποίθηση πολλών Αμερικανικών Χριστιανικών ομάδων και όχι μόνο. Σε κάποιες περιπτώσεις διαποτίζει το ιδεολογικό-πολιτικό υπόβαθρο διαφόρων οργανώσεων και τροφοδοτεί θεωρίες και σενάρια συνωμοσίας. Ένα γνωστό σενάριο που προέρχεται από αυτήν την θεωρία θέλει την επίσημη κυβέρνηση των Η.Π.Α. να υπάγεται υπό την παγκόσμια εξουσία του Αντιχρίστου και την πολιτοφυλακή ή διάφορες παραστρατιωτικές οργανώσεις, τα γνωστά « militia », να κάνουν ένοπλη αντίσταση στον Αντίχριστο. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν άνθρωποι που εκπαιδεύονται σε διάφορες τεχνικές πολέμου προκειμένου να αποτελέσουν τους πυρήνες της ένοπλης αντίστασης στις δυνάμεις του Αντιχρίστου στην περίπτωση που η κυβέρνηση των Η.Π.Α. υπογράψει την υπαγωγή της στην παγκόσμια κυβέρνηση που θα βρίσκεται υπό τον έλεγχό του28.

Τον προηγούμενο αιώνα, όμως, εκτός απ’ τις εξελίξεις στο χώρο της διεθνούς πολιτικής έλαβαν χώρα και εξελίξεις στον τομέα της επιστήμης και της τεχνολογίας. Αυτές οι εξελίξεις είναι και η δεύτερη αιτία επικαιρότητας του θέματος του Αντιχρίστου. Η αλματώδης ανάπτυξη της τεχνολογίας, ειδικά, τον προηγούμενο αιώνα, και, ιδιαίτερα, κάποιες συγκεκριμένες εφευρέσεις θεωρήθηκε πως αποτελούν την εκπλήρωση κάποιων προφητειών της Αποκάλυψης.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η τεχνολογία που επιτρέπει την εγχάραξη κάποιου αριθμού ή πληροφοριών με ηλεκτρονικό τρόπο ή την εμφύτευση μικροτσίπ στο ανθρώπινο σώμα. Η τεχνολογία αυτή, που επιδιώκεται να εφαρμοστεί καθολικά στην ανθρωπότητα φέρνει στον νου το χάραγμα του Αντιχρίστου και όχι αδικαιολόγητα θεωρήθηκε πως θα συνδέεται με κάποιο τρόπο με αυτό. Η φημολογούμενη ύπαρξη του 666 στο σύστημα αρίθμησης με « ραβδοκώδικες » ( barcode system ) ενίσχυσε όλα αυτά τα σενάρια29.

Υπάρχει μια ολόκληρη σειρά από επιστημονικές ανακαλύψεις που θεωρούνται πως αποτελούν την εκπλήρωση εικόνων της Αποκάλυψης. Έτσι π.χ. τα αεροπλάνα και τα ελικόπτερα θεωρούνται πως είναι οι ακρίδες που περιγράφονται στο ένατο κεφάλαιο της Αποκάλυψης30. Οι υποστηρικτές αυτών των απόψεων ισχυρίζονται πως αν ο Ευαγγελιστής Ιωάννης έβλεπε ένα ελικόπτερο και καλούνταν να το περιγράψει με το λεξιλόγιο του πρώτου μ.Χ. αιώνα θα το περιέγραφε μ’ αυτόν τον τρόπο. Το « μανιτάρι » που δημιουργείται με την έκρηξη της ατομικής βόμβας παραλληλίστηκε με τον καπνό του φρέατος της αβύσσου της πέμπτης σάλπιγγας της Αποκάλυψης31. Και είναι γεγονός πως υπάρχει εκπληκτική ομοιότητα της εικόνας της έκρηξης με τις τοιχογραφίες που δημιουργήθηκαν αρκετούς αιώνες νωρίτερα για να απεικονίσουν αυτό το αποκαλυπτικό θέμα, ομοιότητα που σχολιάστηκε και σχολιάζεται έντονα από πολλούς.
Ανεξάρτητα απ’ την πίστη που δείχνει κάποιος σε όλες αυτές τις απόψεις, ένα είναι σίγουρο. Η Αποκάλυψη, που πάντοτε ερμηνευόταν με βάση τα δεδομένα που είχε στην διάθεσή του ο ερμηνευτής, σήμερα ερμηνεύεται με βάση τα σύγχρονα επιστημονικά και τεχνολογικά δεδομένα. Έτσι, επι παραδείγματι η εικόνα της χάραξης του ανθρώπου με πυρωμένο σίδηρο, που προέρχεται απ’ τη Ρωμαϊκή εποχή έχει δώσει πλέον την θέση της σε μια εικόνα απόλυτα σύγχρονη, εμπνευσμένη από τα πιο πρόσφατα τεχνολογικά επιτεύγματα, μια εικόνα που βασίζεται σε μια ερμηνεία εναρμονισμένη με τα πιο σύγχρονα δεδομένα και πρότυπα.
Όχι άσχετη με την εξέλιξη της τεχνολογίας είναι και η τρίτη αιτία επικαιρότητας του θέματος που δεν είναι άλλη απ’ την μόλυνση του περιβάλλοντος. Η μόλυνση του περιβάλλοντος, συνέπεια της αλόγιστης χρήσης της τεχνολογίας από τον άνθρωπο, θεωρήθηκε πως αποτελεί την εκπλήρωση προφητειών της Αποκάλυψης, και προκάλεσε την διατύπωση σεναρίων σχετικών με το τέλος του κόσμου, το οποίο, σύμφωνα με την Χριστιανική διδασκαλία συνδέεται με τον Αντίχριστο.
Στην Αποκάλυψη προφητεύεται μια μόλυνση του περιβάλλοντος και μια « επανάσταση » των στοιχείων της φύσης. Έτσι, αναφέρεται π.χ. πως « εμολύνθη το τρίτον της θαλάσσης », ή πως οι άνθρωποι « εκαυματίσθησαν καύμα μέγα ».
Αλλά και στον εσχατολογικό λόγο του Κυρίου αναφέρεται π.χ. πως ο ήλιος θα σκοτισθεί και τα αστέρια θα σβήσουν. Όλες αυτές οι αναφορές που μέχρι πριν μερικές δεκαετίες ακούγονταν απίστευτες, σήμερα με την μόλυνση του περιβάλλοντος και την νέα πραγματικότητα που αντιμετωπίζει πλέον η ανθρωπότητα απέκτησαν εντελώς καινούργιο νόημα. Παλαιότερα, ο άνθρωπος ακόμη και αν το επεδίωκε δεν θα μπορούσε να μολύνει το έν τρίτον των υδάτων της γήινης σφαίρας. Σήμερα, απλά, αντιμετωπίζουμε αυτήν την πραγματικότητα.
Άλλες σχετικές αναφορές της Αποκάλυψης, ερμηνεύονται και αυτές με παρόμοιο τρόπο, με βάση τα σύγχρονα δεδομένα σχετικά με την μόλυνση του περιβάλλοντος. Έτσι, π.χ. οι βλάβες που προκαλεί η ηλιακή ακτινοβολία χωρίς την προστασία του στρώματος του όζοντος, εξ αιτίας της φθοράς που έχει αυτό υποστεί από διάφορες χημικές ουσίες, θεωρήθηκε πως είναι το κλειδί της ερμηνείας του χωρίου για το « καύμα μέγα ». Σύμφωνα με μια άλλη ερμηνευτική πρόταση της ίδιας σχολής ο ήλιος και τα αστέρια δεν θα σκοτισθούν. Απλά, το φως τους δεν θα φτάνει στη γη καθώς ένα νέφος από καπνούς, πυρηνική στάχτη ή κάτι άλλο, θα εμποδίζει το φως τους να φτάσει στη γη. Και πάει λέγοντας.

Συνεχίζεται

Σημειώσεις

Τετάρτη 14 Οκτωβρίου 2020

ΤΑΜΙΩΛΑΚΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ - Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ (40)

 Συνέχεια από Τρίτη, 13 Οκτωβρίου 2020

Επίλογος

Στην εργασία μας εκθέσαμε την διδασκαλία των Πατέρων τής Εκκλησίας για τον Αντίχριστο. Το θέμα που επιλέξαμε να πραγματευτούμε είναι ένα θέμα ευρύτατο. Δεν θέσαμε περιορισμό όσον αφορά την περιοχή ή τον χρόνο δράσης των Πατέρων τα κείμενα τών οποίων εξετάσαμε διότι θέλαμε να έχουμε μια ολοκληρωμένη άποψη τής πατερικής διδασκαλίας για τον Αντίχριστο και όχι μια μερική και αποσπασματική. Το αλάθητο τής Εκκλησίας ευρίσκεται στην οικουμενική και διαχρονική πατερική συμφωνία και όχι στην συμφωνία λίγων μόνο Πατέρων μιας συγκεκριμένης περιοχής και μιας συγκεκριμένης χρονικής περιόδου.

Επίσης, επιλέξαμε, να μην περιορίσουμε την έρευνά μας σε ένα ή σε λίγα υποθέματα τού θέματος του Αντιχρίστου. Και αυτή η απόφασή μας καθορίστηκε απ’ την επιθυμία μας για συνολική πληροφόρηση πάνω στο ζήτημα της πατερικής διδασκαλίας για τον Αντίχριστο. Θέλαμε την όλη εικόνα και όχι ένα τμήμα της. Τα διάφορα υποθέματα συνδέονται μεταξύ τους. Η σωστή πραγμάτευση τού ενός, συχνά, απαιτεί επαρκή ανάπτυξη του άλλου. Για να συμπληρώσεις ένα παζλ πρέπει να διαθέτεις όλα τα κομμάτια. Βέβαια, είναι απαράβατος κανόνας πως ό,τι κερδίζεις σε εύρος το χάνεις σε βάθος.

Κάποια θέματα θα μπορούσαν να αναπτυχθούν περισσότερο, όπως π.χ. το χάραγμα του Αντιχρίστου ή το φαινόμενο της αποστασίας στη σύγχρονη εποχή. Κάτι τέτοιο, όμως, θα ξέφευγε απ’ τα όρια της παρούσης εργασίας. Θεωρούμε, πάντως, πως όλα τα θέματα αναπτύχθηκαν με επάρκεια.

Αξίζει, τέλος, να σημειωθεί πως το θέμα του Αντιχρίστου έχει και μια ιδιαιτερότητα. Η απόλυτη ερμηνεία των προφητειών γίνεται μετά την εκπλήρωσή τους. Επομένως, η γνώση που αποκτούμε για την εποχή του Αντιχρίστου απ’ την συστηματική έρευνα της διδασκαλίας των Πατέρων πάντοτε θα παραμένει σχετική και ελλιπής σε σχέση με την γνώση που θα προκύπτει, καθώς τα πρωτότυπα γεγονότα θα εκτυλίσσονται στο μέλλον. Έτσι, όσο προχωράμε προς αυτήν την εποχή, στοιχεία της σχετικής πατερικής διδασκαλίας που σήμερα μας φαίνονται δυσνόητα, θα γίνονται σαφή και καταληπτά.

Αν είναι αλήθεια πως η μεγαλύτερη επιτυχία τού Σατανά είναι να πείσει τον άνθρωπο ότι δεν υπάρχει, τότε η μεγαλύτερη νίκη του αντιχρίστου διαβόλου θα είναι να πείσει την ανθρωπότητα πως κανένας Αντίχριστος δεν πρόκειται να έρθει, πως ο Αντίχριστος είναι ένας μύθος. Κάποιους τούς έχει ήδη πείσει, ειδικά, στο χώρο της Δυτικής Θεολογίας. Ωστόσο, στον χώρο της Ορθόδοξης Δογματικής Θεολογίας τέτοιες απόψεις δεν χωράνε. Οι πολυάριθμες πατερικές μαρτυρίες δεν επιτρέπουν ούτε σκιά αμφισβήτησης της μελλοντικής έλευσης του θηρίου. Επομένως, όλες οι καθαρά συμβολικές και αλληγορικές ερμηνείες των σχετικών κειμένων της Αγίας Γραφής με βάση την μέθοδο της υψηλής κριτικής ( higher criticism ) θα πρέπει να κατανοηθούν σαν τέχνασμα του αντιχρίστου Σατανά και όχι σαν συνεισφορά στην επιστήμη της Θεολογίας. Άλλωστε, τί είδους Θεολογία μπορούν να παράγουν άνθρωποι που αμφισβητούν την αλήθεια, την γνησιότητα και την Θεοπνευστία του βασικού κειμένου της Χριστιανικής πίστης, της Αγίας Γραφής;

Στη σύγχρονη εποχή το θέμα τού Αντιχρίστου βρίσκεται, αναμφισβήτητα, στην επικαιρότητα περισσότερο από οποτεδήποτε άλλοτε στην ιστορία. Αυτό το γεγονός γεννά μια ευθύνη και συνιστά μια πρόκληση τόσο για την διοίκηση της Εκκλησίας όσο και για την σύγχρονη Θεολογική – και όχι μόνο – σκέψη και διανόηση. Μια ευθύνη, που δεν μπορεί ούτε πρέπει να αγνοηθεί. Και μια πρόκληση, μπροστά στην οποία κανείς δεν μπορεί να μείνει απαθής.

Ας έρθουμε, όμως, στο ζητούμενο• στο « διά ταύτα »• στο « τί δέον γενέσθαι ». Πιστεύουμε πως, κατ’ αρχήν, θα πρέπει να ενημερωθεί ο χριστιανικός λαός σχετικά με αυτό το ζήτημα. Το απαιτούν οι καιροί, το ζητά το ίδιο το χριστεπώνυμο πλήρωμα. Η θέση που συχνά ακούμε « εγώ ασχολούμαι με τον Χριστό δεν ασχολούμαι με τον Αντίχριστο », μπορεί ίσως να κατανοηθεί σαν ατομική στάση για λόγους αδυναμίας ή προσωπικής επιλογής, σε καμία περίπτωση, όμως, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή σαν ενδεδειγμένη θέση της θεολογικής διανόησης ή της ηγεσίας της Εκκλησίας. Κατ’ αρχήν διότι αν κάποιος ασχολείται με τον Χριστό, αναγκαστικά, θα ασχοληθεί και με τον εσχατολογικό λόγο ή το Ιω. 5,43. Άλλωστε, δεν είναι φρόνιμο να μην ασχολείσαι με κάποιον που, ούτως ή άλλως, ασχολείται μαζί σου. Όταν κάποιος σου επιτίθεται, δεν μπορείς να μην ασχολείσαι. Και, όπως δείξαμε στην σχετική ενότητα, οι Πατέρες προτρέπουν την μελέτη των σημείων του Αντιχρίστου. Επομένως, η πατερική περί Αντιχρίστου διδασκαλία μπορεί και πρέπει να γίνει κτήμα των πιστών. Και γι’ αυτό το σκοπό θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν τα πιο σύγχρονα μέσα. Η ιδιαίτερη επικαιρότητα και δημοφιλία του θέματος δύναται να αξιοποιηθεί και για την μετάδοση του συνόλου του ευαγγελικού μηνύματος.

Η ηγεσία της Εκκλησίας, όσον αφορά τη στάση της απέναντι σε θέματα που σχετίζονται με το θέμα του Αντιχρίστου, μέχρι τώρα έχει επιδείξει αξιοθαύμαστη εγρήγορση, νηφαλιότητα και υπευθυνότητα. Καλείται να συνεχίσει να πορεύεται « επί ξυρού ακμής » αποφεύγοντας τόσο την ανεύθυνη αντιχριστομανία και τρομολαγνεία όσο και τον ράθυμο εφησυχασμό και την τεμπέλικη αδιαφορία. Θα πρέπει με σύνεση και προσήλωση να εξακολουθήσει να βαδίζει πάνω στην βασιλική οδό αποφεύγοντας τις παρεκκλίσεις προς τα δεξιά ή προς τα αριστερά.

Η επαλήθευση προφητειών της Αποκάλυψης στις μέρες μας αποδεικνύει την αλήθεια της Εκκλησίας μας, αυξάνει το κύρος της και, ταυτόχρονα, καθιστά επίκαιρο και ισχυροποιεί τον λόγο της. Αυτό της παρέχει μια δυνατότητα για παρέμβαση στα πράγματα. Αν η Εκκλησία είχε, ανέκαθεν, την υποχρέωση να ενεργεί προς όφελος της ανθρωπίνης κοινωνίας για κάθε θέμα και σε όλα τα επίπεδα, πολύ περισσότερο, έχει αυτήν την υποχρέωση σήμερα. Σήμερα, που η κοινωνία την χρειάζεται περισσότερο. Σήμερα, που ακόμη και οι αδιάφοροι θρησκευτικά άνθρωποι βλέπουν με δέος τις προφητείες της Εκκλησίας να πραγματοποιούνται. Ειδικά, στο ζήτημα της οικολογίας αλλά και της διαφύλαξης της ελευθερίας του ανθρωπίνου προσώπου, ο ρόλος που καλείται να διαδραματίσει είναι κάτι περισσότερο από σημαντικός.

Απ’ την άλλη, η Εκκλησία, οπωσδήποτε, δεν πρέπει να παγιδευτεί στο ρόλο της Κασσάνδρας. Ούτε να πέσει θύμα του φαινομένου της αυτοεκπληρούμενης προφητείας και να διευκολύνει, ή έστω να επιτρέψει με την απάθειά της την έλευση μιας απειλής για την ανθρωπότητα, που μπορεί και να μην έχει σχέση με τα εσχατολογικά γεγονότα. Πρέπει να υπερβεί κάθε αίσθημα δειλίας και ηττοπάθειας. Η Εκκλησία που γνωρίζει τα προβλήματα, πριν αυτά προκύψουν, έχει και τις απαντήσεις γι’ αυτά τα προβλήματα. Η αντίσταση στον κάθε αντίχριστο και όχι λιγότερο στον Αντίχριστο των εσχάτων πρέπει να είναι πρωταρχικό καθήκον και κύρια αποστολή της, αν η εντολή « αντίστητε τῷ διαβόλω » έχει, όπως και έχει, διαχρονική αξία. Άλλωστε, η αντίσταση στον Αντίχριστο κατά την πρώτη περίοδο της παρουσίας του θα είναι επιτρεπτή, ή εν πάση περιπτώσει δεν θα διώκεται. Και ο Αντίχριστος θα έχει περιορισμένη δύναμη. Θα γνωρίσει το πικρό συναίσθημα της ήττας στη μάχη του ενάντια στους δύο προφήτες. Ακόμη και στη δεύτερη περίοδο της παρουσίας του ο Αντίχριστος θα έχει να αντιμετωπίσει εκτός απ’ τις θεήλατες πληγές και την απόρριψη και την οργή των πρώην συμμάχων του.

Επίσης, η Εκκλησία οφείλει να προλαμβάνει τις εξελίξεις και όχι το αντίθετο. Γι’ αυτό απαιτείται συνεχής ενημέρωση πάνω σε οποιαδήποτε εξέλιξη που συνδέεται με το θέμα, εγρήγορση, προετοιμασία και κατάρτιση σχεδίου δράσης πριν ανακύψουν τα διάφορα σχετικά προβλήματα.

Η παγκοσμιοποίηση της αντίδρασης απέναντι στις επιθέσεις αντιχριστιανικών κέντρων πρέπει να οριστεί ως ζητούμενο. Απ’ τη στιγμή που έχουν παγκοσμιοποιηθεί οι προκλήσεις, είναι αυτονόητο πως θα πρέπει να παγκοσμιοποιηθούν και οι απαντήσεις προς αυτές. Η προσπάθεια αποχριστιανισμού είναι σε γενικές γραμμές και φυλασσομένων των εξαιρέσεων παγκόσμια. Παγκόσμια λοιπόν οφείλει να είναι και η αντίδραση σ’ αυτήν την προσπάθεια. Απαιτείται συντονισμός και συνεργασία μεταξύ των Ορθοδόξων Χριστιανικών Εκκλησιών. Μια απόφαση, ένα κείμενο κάποιου πανορθοδόξου οργάνου θ’ αποτελούσε και ένα ισχυρό επιχείρημα στις διαπραγματεύσεις των τοπικών Εκκλησιών με τις τοπικές κυβερνήσεις. Η συννενόηση σε κάποιο βαθμό και με άλλες Χριστιανικές ομολογίες πάνω σ’ αυτό το θέμα δεν θα πρέπει να αποκλείεται.

Η έλευση του Αντιχρίστου και των αποκαλυπτικών δεινών έχει προφητευθεί και είναι βέβαιο πως, κάποτε, θα συμβεί. Ωστόσο, ο χρόνος της εκπλήρωσης των προφητειών εξαρτάται σε κάποιο βαθμό και από εμάς. Όσο η κοινωνία προσεγγίζει ποιοτικά και πνευματικά τον Αντίχριστο, τόσο τον προσεγγίζει και χρονικά. Όσο περισσότερο βυθίζεται στην αποστασία, τόσο διευκολύνει την άνοδο του Αποστάτη απ’ τα τάρταρα του Άδου. Βαδίζοντας, ή μάλλον τρέχοντας προς τον Αντίχριστο είναι βέβαιο πως θα τον συναντήσει γρηγορότερα.

Απ’ την άλλη, μια ανάσχεση της αποστασίας θα επέφερε καθυστέρηση της έλευσης του θηρίου. Μια πνευματική απομάκρυνση απ’ το πνεύμα του Αντιχρίστου θα είχε ως συνέπεια και την χρονική απομάκρυνση της παρουσίας του. Οφείλουμε, λοιπόν, και γι’ αυτό το λόγο να αγωνιστούμε κατά του κινήματος του αντιχριστισμού. Άλλωστε, το « Γενηθήτω το θέλημά Σου, ὡς ἐν οὐρανῷ καί ἐπί τῆς γῆς »(Μθ. 6,10) είναι ένα διαρκές ζητούμενο για την Εκκλησία. Και εδώ ανακύπτει και το ζήτημα της προσωπικής μας ευθύνης. Η πορεία της κοινωνίας είναι η συνισταμένη της πορείας των ατόμων που την απαρτίζουν. Επομένως, σε κάποιο βαθμό όλοι ελκύουμε ή απομακρύνουμε τον Αντίχριστο πνευματικά και χρονικά όχι μόνο στον ατομικό μας βίο αλλά και στο κοινωνικό γίγνεσθαι.

Βέβαια, σε τελική ανάλυση, την μάχη με τον αντίχριστο δεν μπορείς να την αποφύγεις. Ακόμη και αν δεν ζήσουμε την εποχή του Αντιχρίστου των εσχάτων, όλοι μας καλούμαστε καθημερινά να αντιπαλαίσουμε το πνεύμα του αντιχρίστου, που δρα και ενεργεί διαχρονικά. Και έχουμε να αντιμετωπίσουμε και τους εκπροσώπους του, τους ποικίλους αντιχρίστους που ολοένα και αυξάνονται. Στην ουσία πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο, τον Σατανά. Αυτός είναι ο κύριος αντίπαλος. Γι’ αυτό και θεωρούμε πως η γνώση της ιστορίας του Αντιχρίστου μπορεί να βοηθήσει τον πιστό και στον προσωπικό του καθημερινό πνευματικό αγώνα. Γιατί, έτσι, ο Χριστιανός γνωρίζει τον αντίπαλό του. Και είναι γνωστό πως προϋπόθεση μιας αποτελεσματικής μάχης είναι η γνώση του αντιπάλου. Πράγματι, μέσα απ’ την ιστορία του Αντιχρίστου, γνωρίζουμε ποιός, πραγματικά, είναι ο Σατανάς. Είναι υποκριτής, όπως υποκριτής θα είναι ο Αντίχριστος. Είναι δόλιος και ψεύτης, όπως δόλιος και ψεύτης θα είναι και ο Αντίχριστος. Και μισεί τον άνθρωπο μ’ ένα απύθμενο μίσος, όπως θα μισήσει την ανθρωπότητα το τέρας της Αποκάλυψης στο τέλος των καιρών.

« Σοφίας ου κατισχύσει ποτέ κακία »(Σοφία Σολομώντος, 7,30). Η ιστορία του Αντιχρίστου είναι σε τελική ανάλυση μια τραγική γι’ αυτόν ιστορία. Διότι, όσο και αν υψωθεί προσωρινά, η τελική του πτώση θα είναι αβυσσαλέα και μόνιμη. Η δύναμή του είναι μηδαμινή μπροστά στη δύναμη του Θεού. Και το μήνυμα της Αγίας Γραφής είναι μήνυμα ελπίδας. Ωστόσο, υπάρχει κάτι που εμείς οι Χριστιανοί θα πρέπει να φοβόμαστε απ’ τον Αντίχριστο. Θα πρέπει να φοβόμαστε μήπως πέσουμε θύματα της απάτης του, θα πρέπει να φοβόμαστε μήπως γίνουμε σαν κι αυτόν, μήπως γίνουμε αντίχριστοι. Διότι το χειρότερο δεν είναι να σε βασανίζει ο Αντίχριστος ή κάποιος αντίχριστος. Το χειρότερο είναι να είσαι εσύ ο αντίχριστος. Και αυτό δεν μπορεί να μας το επιβάλλει κανείς. Η πνευματική μας πορεία εξαρτάται, αποκλειστικά, από εμάς. Είναι στο χέρι μας. Εμείς ορίζουμε την ψυχή μας. Η τελική έκβαση του πνευματικού μας αγώνα θα καθοριστεί απ’ την προθυμία και την αγωνιστικότητά μας. Πάντως, πρέπει να παραδεχθούμε πως ο Αντίχριστος θα είναι ένας, εξαιρετικά, δύσκολος αντίπαλος. Αλλά, πολύ περισσότερο, ο Χριστός θα είναι ένας θαυμάσιος, ένας υπέροχος βοηθός, ένας ισχυρότατος σύμμαχος, το σημαντικότερο, ένας στοργικότατος πατέρας. Με την βοήθειά Του θα μπορέσουμε να νικήσουμε τον προαιώνιο εχθρό του ανθρωπίνου γένους. Το φως της αγάπης του Χριστού θα νικήσει το σκότος του μίσους του Αντιχρίστου. Διότι « σοφίας ου κατισχύσει ποτέ κακία ».


Τελος και τω θεω δοξα!!!


Τρίτη 13 Οκτωβρίου 2020

ΤΑΜΙΩΛΑΚΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ - Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ (39)

 Συνέχεια από: Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2020

ΤΡΙΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΔΡΑΣΗΣ ΚΑΙ Η ΣΥΝΤΡΙΒΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ


10) Ο θρίαμβος τής Εκκλησίας

Η συντριβή του Αντιχρίστου θα είναι ο θρίαμβος της Εκκλησίας. Την ένδοξη νίκη του Χριστού θα αναγγείλει το σημείο του σταυρού που θα ανατείλει σ’ ολόκληρη τη γη απ’ την Ανατολή ως τη Δύση λάμποντας περισσότερο απ’ τον ήλιο1457. Τότε « σάλπιγξ ηχήσει μέγα καί τα θεμέλια της γης σεισθήσονται »1458. Οι Άγγελοι θα επισυνάξουν όλα τα έθνη και θα τα οδηγήσουν στο βήμα του Κριτού1459. Πύρινος ποταμός κυλά ορμητικά σαν άγρια θάλασσα και κατακαίει όρη και βουνά, και ο ουρανός τυλίγεται σαν βιβλίο και όλη η γη κατακαίεται. Ο Κύριος έρχεται σαν αστραπή απ’ τον Ουρανό με ανείκαστη δόξα, με τάγματα αγγέλων να προπορεύονται « πάντες φλόγες πυρός ὄντες »1460.

Τότε οι δίκαιοι θα λάμψουν σαν τον ήλιο και οι αμαρτωλοί θα γίνουν κατηφείς και σκυθρωποί. Αναρίθμητες στρατιές Αγγέλων, Άγιοι και Δίκαιοι που κρύφτηκαν στα σπήλαια την εποχή του Αντιχρίστου και δεν δέχτηκαν την σφραγίδα του χαίρονται χαρά μεγάλη και αγάλλονται με τον Νυμφίο Χριστό. Ο Άγιος Εφραίμ σημειώνει: « Φθορά γάρ πᾶσα ἐλήλαται,… αἰώνιον ἔσται ἀεί τό πολίτευμα, ἀτελεύτητον, ἄτρεπτον »1461.

Στην ευρύτερη χριστιανική γραμματεία ο Οικουμένιος γράφει πως όλοι οι δίκαιοι, όσοι αγίασαν προ νόμου, όσοι αγίασαν « εν νόμω » και όσοι νίκησαν το θηρίο, τον Αντίχριστο, θα άδουν την επινίκιο ωδή του Μωυσέως και την ωδή του Αρνίου1462: « Ἄσωμεν τῷ Κυρίῳ ἐνδόξως γάρ δεδόξασται. Ἵππον καί ἀναβάτην ἔρριψεν εἰς θάλασσαν. Βοηθός καί σκεπαστής ἐγένετό μοι εἰς σωτηρίαν »1463• « μεγάλα καί θαυμαστά τά ἔργα σου, Κύριε ὁ Θεός ὁ παντοκράτωρ. Δίκαιαι καί ἀληθιναί αἱ ὁδοί σου, ὁ βασιλεύς τῶν ἐθνῶν. Τίς οὐ μή φοβηθῇ, Κύριε, καί δοξάσει τό ὄνομά σου; Ὅτι μόνος ὅσιος, ὅτι πάντα τά ἔθνη ἥξουσι καί προσκυνήσουσιν ἐνώπιόν σου, ὅτι τα δικαιώματά σου ἐφανερώθησαν »1464. O συγγραφεύς του « Περί Συντελείας », απευθυνόμενος στους αναγνώστες του, γράφει για την Βασιλεία των Δικαίων: « Ἔγνωτε χαράν ἀδιάδοχον, ἔγνωτε βασιλείαν ἀσάλευτον, ἔγνωτε τρυφήν ἀγαθῶν τέλος μή ἔχουσαν »1465.

Αιώνια δοξολογία θα ακολουθήσει στην αιώνια βασιλεία του Κυρίου. Διότι δοξολογία πρέπει στο Αρνίον.

« Καί αὐτοί λαός αὐτοῦ ἔσονται, καί αὐτός ὁ Θεός μετ’ αὐτῶν ἔσται, 

καί ἐξαλείψει ἀπ’ αὐτῶν ὁ Θεός πᾶν δάκρυον ἀπό τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν

καί ὁ θάνατος οὐκ ἔσται ἔτι, οὔτε πένθος οὔτε κραυγή οὔτε πόνος οὐκ ἔσται ἔτι ὅτι τά πρῶτα ἀπῆλθον…

Ἰδού καινά ποιῶ πάντα »1466.

Σημειώσεις
1457. Μθ. 24,30, « Καί τότε φανήσεται τό σημεῖον τοῦ ὑιοῦ τοῦ ἀνθρώπου ἐν οὐρανῷ », Θεοφυλάκτου Βουλγαρίας, Εις το κατά Ματθαίον, P.G. 124, 416. Στην ευρύτερη χριστιανική γραμματεία βλ. και Περί Συντελείας, XXXVI, σελ. 290, « τό γάρ σημεῖον τοῦ σταυροῦ ἀπό ἀνατολῶν ἕως δυσμῶν ἀνατελεῖ ὑπέρ τήν λαμπρότητα τοῦ ἡλίου καί μηνύσει τοῦ κριτοῦ τήν ἔλευσιν καί τήν ἐπιφάνειαν … ».
1458. Στιχηρό των αίνων της Κυριακής της Απόκρεω, Ήχος πλ. του Β΄, Τριώδιον Κατανυκτικόν, Εκδόσεις Φως, Αθήναι α.χ., σελ. 35.
1459. Μθ. 24,31, « Καί ἀποστελεῖ τούς ἀγγέλους αὐτοῦ μετά σάλπιγγος μεγάλης, καί ἐπισυνάξουσιν τούς ἐκλεκτούς αὐτοῦ ἐκ τῶν τεσσάρων ἀνέμων ἀπ’ ἄκρων τῶν οὐρανῶν ἕως τῶν ἄκρων αὐτῶν ».
1460. Εφραίμ, Λόγος εις την Παρουσίαν του Κυρίου, σελ. 127.
1461. Ρωμανού, Εις τήν Β΄ Παρουσίαν, ΚΑ΄, σελ. 274, « Φθορά γάρ πᾶσα ἐλήλαται,… αἰώνιον ἔσται ἀεί τό πολίτευμα, ἀτελεύτητον, ἄτρεπτον ».
1462.  Βλ. Οικουμενίου, Ε.Α., VIII, σελ. 205.
1463. Εξ. 15,1-2.
1464. Αποκάλυψη 15,3-4.
1465. Περί Συντελείας, XLIII, σελ. 293.
1466. Απ. 21,3-5.

«Θα συμβούν γεγονότα πολλά. Ίσως προλάβετε να ζήσετε και εσείς πολλά από τα σημεία, που γράφει η Αποκάλυψη. Σιγά – σιγά αρκετά αρχίζουν και βγαίνουν. Φωνάζω ο ταλαίπωρος πριν από τόσα χρόνια. Είναι φοβερή, εξωφρενική η κατάσταση. Η παλαβομάρα έχει ξεπεράσει τα όρια. Ήρθε η αποστασία και μένει τώρα να έρθει «ὁ υἱὸς τῆς ἀπωλείας» (Β΄ Θεσσαλονικείς 2, 3).

Θα γίνει τρελοκομείο. Μέσα στην αναμπουμπούλα που θα επικρατεί, θα ξεσηκωθεί κάθε κράτος να κάνει ό,τι του λέγει ο λογισμός. Ο Θεός να βάλει το χέρι του, τα συμφέροντα των μεγάλων να είναι τέτοια που θα μας βοηθήσουν. Κάθε λίγο θα ακούμε κάτι καινούργιο. Θα βλέπουμε να γίνονται τα πιο απίθανα, τα πιο παράλογα πράγματα. Μόνον, που τα γεγονότα θα περνάνε τάκα – τάκα (γρήγορα). Οικουμενισμός, κοινή αγορά, ένα κράτος μεγάλο, μια θρησκεία στα μέτρα τους. Αυτά είναι σχέδια διαβόλων.

Οι Σιωνιστές ετοιμάζουν κάποιον Μεσσία. Γι΄ αυτούς ο Μεσσίας είναι βασιλιάς, δηλαδή θα κυβερνήσει εδώ στη γη. Οι Ιεχωβάδες, και αυτοί αποβλέπουν σε έναν βασιλιά επίγειο. Θα παρουσιάσουν οι Σιωνιστές έναν, και οι Ιεχωβάδες θα τον δεχθούν. Θα πουν «αυτός είναι». Θα γίνει μεγάλη σύγχυση. Μέσα στην σύγχυση αυτή όλοι θα ζητούν έναν Μεσσία, για να τους σώσει. Και τότε θα παρουσιάσουν κάποιον που θα πει : «Εγώ είμαι ο Ιμάμης, εγώ είμαι ο πέμπτος Βούδας, εγώ είμαι ο Χριστός, που περιμένουν οι Χριστιανοί, εγώ είμαι αυτός, που περιμένουν οι Ιεχωβάδες, εγώ είμαι ο Μεσσίας των Εβραίων. Πέντε «εγώ» θα έχει……. Ο αντίχριστος θα είναι ο αναμενόμενος, κατά κάποιον τρόπον, ενσαρκωμένος διάβολος, που θα παρουσιασθεί στον ισραηλιτικό λαό ως Μεσσίας και θα πλανήσει τον κόσμο.

Έρχονται δύσκολα χρόνια. Θα έχουμε δοκιμασίες μεγάλες. Θα έχουν μεγάλο διωγμό οι χριστιανοί. Και βλέπεις, οι άνθρωποι ούτε καν καταλαβαίνουν ότι ζούμε στα σημεία των καιρών, ότι προχωρεί το σφράγισμα. Είναι σαν να μη συμβαίνει τίποτε. Γι΄ αυτό λέγει η Γραφή ότι θα πλανηθούν και οι εκλεκτοί (Ματθαίος 24, 24 και Μάρκος 13, 22). Όσοι δεν έχουν καλή διάθεση δεν θα φωτισθούν και θα πλανηθούν στα χρόνια της αποστασίας. Γιατί, όποιος δεν έχει Θεία Χάρη, δεν έχει πνευματική διαύγεια, όπως και ο διάβολος».

ΠΗΓΗ : ΣΩΤΗΡΧΟΣ Μ.Π., ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ ΕΝΑΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΓΙΟΣ, εκδ. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, ΑΘΗΝΑ 2009, σ. 56 κ.ε.


Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2020

ΤΑΜΙΩΛΑΚΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ - Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ (38)

 Συνέχεια από: Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2020

ΤΡΙΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΔΡΑΣΗΣ ΚΑΙ Η ΣΥΝΤΡΙΒΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ


9) Η θεωρία τής χιλιετίας

Η διατύπωση της θεωρίας περί χιλιετούς βασιλείας των Δικαίων οφείλεται σε εσφαλμένη ερμηνεία του εικοστού κεφαλαίου της Αποκάλυψης. Το δέκατο ένατο κεφάλαιο της Αποκάλυψης κλείνει με την ρίψη του θηρίου και του Ψευδοπροφήτου στην λίμνη του πυρός ( Απ. 19,17-21). Στο εικοστό κεφάλαιο που ακολουθεί περιγράφεται η χιλιετής φυλάκιση του σατανά και η βασιλεία των δικαίων γι’ αυτό το χρονικό διάστημα. Μετά τα χίλια έτη της βασιλείας των δικαίων ο Σατανάς λύεται, συνάσσει τα έθνη Γωγ και Μαγώγ και επιτίθεται κατά της πόλης των Αγίων. Πυρ κατεβαίνει απ’ τον ουρανό και κατακαίει αυτόν και τα έθνη που συμμάχησαν μαζί του. Ο Σατανάς ρίπτεται στην λίμνη που καίγεται με πυρ και θείον. Αυτή ακριβώς η θέση της περικοπής στο κείμενο ξεγέλασε κάποιους ερμηνευτές που θεώρησαν πως τα γεγονότα που περιγράφονται στο εικοστό κεφάλαιο θα συμβούν μετά τα όσα περιγράφονται στο 19ο κεφάλαιο. Παρερμηνεύοντας και άλλες αναφορές της Αγίας Γραφής, όπως π.χ. τις σχετικές με την δεύτερη Ανάσταση ή το δεύτερο θάνατο και συνδυάζοντας διάφορα αγιογραφικά χωρία, υποστήριξαν την θεωρία περί εγκόσμιας χιλιετούς βασιλείας.
Ο πρώτος που διετύπωσε την θεωρία της χιλιετίας ήταν ο αιρετικός Κήρινθος, αυτός, όμως, που την διέδωσε ευρύτερα μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας ήταν ο Παππίας. Σύμφωνα με τον Ευσέβιο, ο Παππίας, ενώ ήταν αρχαίος μαθητής, δεν ήταν ιδιαίτερα έξυπνος. Η μικρόνοιά του τον οδήγησε στην διατύπωση εσφαλμένων θέσεων, οι οποίες λόγω της παλαιότητας και της θέσης του ως μαθητού των μαθητών του Χριστού, θεωρήθηκαν έγκυρες και διαδόθηκαν. Στην συνέχεια ο Αιγύπτιος επίσκοπος Νέπως και άλλοι διετύπωσαν παρόμοιες θέσεις1443. Ωστόσο, πρέπει να επισημανθεί πως ποτέ η χιλιετία δεν υπήρξε η μόνη εσχατολογική θέση. Ακόμη και στους πρώτους εκκλησιαστικούς χρόνους παράλληλα με την θεωρία της χιλιετίας κηρυσσόταν και η ορθή εσχατολογική διδασκαλία1444. Επίσης, δεν είναι άσκοπο να σημειωθεί πως η θεωρία της χιλιετίας διατυπώθηκε και ως αντίδραση σε διδασκαλίες που περιφρονούσαν την ύλη και το ανθρώπινο σώμα. Στην άποψη περί χιλιετίας αντέδρασαν, κυρίως, οι Ωριγένης, Άγιος Διονύσιος Αλεξανδρείας και, αργότερα οι Άγιοι Αυγουστίνος και Ιερώνυμος αλλά και πολλοί άλλοι. Τελικά, η Εκκλησία απέρριψε την υπόθεση της χιλιετίας και, μάλιστα, διετύπωσε την ορθή διδασκαλία για το τέλος του κόσμου στο σύμβολο της πίστεως με την προσθήκη των λόγων « οὗ τῆς βασιλεῖας οὐκ ἔσται τέλος »1445.
Πολλά επιχειρήματα διατυπώθηκαν για να ανατρέψουν την θεωρία της χιλιετίας. Κατ’ αρχήν δεν έχει ισχυρή αγιογραφική βάση. Στηρίζεται σε μία μόνο περικοπή, το εικοστό κεφάλαιο της Αποκάλυψης. Δεν υπάρχουν άλλες γραφικές μαρτυρίες που να την ενισχύουν. Σύμφωνα με άλλα χωρία της Αγίας Γραφής που αναφέρονται στην Δευτέρα Παρουσία, η Βασιλεία του Θεού που έρχεται με την Β΄ Παρουσία του Χριστού δεν θα έχει τέλος1446. Η συντέλεια του κόσμου και η Β΄ Παρουσία συμβαίνουν ταυτόχρονα και ακολουθεί η αιώνια Βασιλεία του Θεού.
Εξάλλου, για τη μοναδική περικοπή της Αποκάλυψης στην οποία στηρίχτηκε η χιλιαστική δοξασία, τελικά, επικράτησε η αλληγορική ερμηνεία. Ο Άγιος Διονύσιος Αλεξανδρείας αγωνίστηκε κατά της χιλιαστικής ερμηνείας της Αποκάλυψης. Ο Άγιος Αυγουστίνος ανέτρεψε την θεωρία της χιλιετίας στην Πολιτεία του Θεού. Ο Άγιος Ιερώνυμος στην διόρθωση της ερμηνείας του Βικτωρίνου στην Αποκάλυψη παρέλειψε το κείμενο που αναφερόταν στην χιλιετία και το αντικατέστησε με χωρία του Αυγουστίνου που δίνουν την ορθόδοξη ερμηνεία των χωρίων. Επίσης, σύμφωνα με την πατερική παράδοση δεν μπορούμε να μιλάμε για χρονική διαδοχή των γεγονότων που  περιγράφονται στην Αποκάλυψη. Αυτό είναι κάτι που επισημαίνουν οι άγιοι Βικτωρίνος και Ιερώνυμος και επαναλαμβάνεται στην πατερική ερμηνευτική παράδοση της Αποκάλυψης1447. Βέβαια, ο Άγιος Βικτωρίνος, όπως ήδη αναφέραμε, ερμήνευσε χιλιαστικά την συγκεκριμένη περικοπή. Ωστόσο, η χιλιαστική του ερμηνεία διορθώθηκε για να παραθεωρηθεί τελείως στην συνέχεια1448.
Το βασικό σφάλμα των υποστηρικτών των χιλιαστικών δοξασιών είναι η εφαρμογή της κυριολεκτικής ερμηνείας σε μια περικοπή που είναι εμφανές πως πρέπει να ερμηνευτεί αλληγορικά. Επικρίνοντας την πείσμονα επιμονή τους στην κυριολεκτική ερμηνεία των χιλίων ετών αυτής της περικοπής ο Άγιος Εφραίμ με κάποια αγανάκτηση επισημαίνει πως αν το μεγαλύτερο σχεδόν μέρος απ’ όσα γράφει ο Ιωάννης στην Αποκάλυψη, τα είπε « εν παραβολή και αινίγματι », τότε και τα χίλια έτη τα ανέφερε συμβολικά. Και απευθυνόμενος προς τους οπαδούς του χιλιασμού γράφει: « Αλλά εσύ απαιτείς από μένα την αναφορά των χιλίων ετών; Και εγώ θα απαιτήσω από σένα την λυχνία, την λευκή ψήφο, την χλιαρήν πόσιν και τον εμετό που ανέφερε συμβολικά απευθυνόμενος στις επτά εκκλησίες. Αν μου ζητάς εξηγήσεις για την πρώτη ανάσταση των χιλίων ετών και εγώ θα σου ζητήσω εξηγήσεις για τον ωχριούντα ίππον… ». Και συνεχίζει: « Δος μοῖ τάς ἐπτά φιάλας και λάβε τά χίλια ἔτη. Ἀπόδειξον γυναίκα εἶναι πόλιν, καγώ σοῖ περί τῶν χιλίων ἐτών παρέξομαι ἀπόδειξιν… Μή πόλις γεννᾶ; Μή γεννήσασα γίνεται Ἰερουσαλήμ; Μη θηρίον ἐστίν ὁ ἄνθρωπος τῆς ἀνομίας; »1449.
Ένα άλλο πρόβλημα, που επισημαίνει ο Άγιος Εφραίμ, είναι πως, αν δεχθούμε αυτήν την θεωρία, δημιουργείται πρόβλημα και σε διάφορα άλλα θέματα από διδασκαλίες που σχετίζονται μ’ αυτήν. Σύμφωνα με αυτές τις χιλιαστικές αντιλήψεις υπάρχουν δύο θάνατοι, δύο αναστάσεις και δύο ημέρες κρίσης. Άλλοι Χριστιανοί θα είναι στον ουρανό, άλλοι στον Παράδεισο και άλλοι στην Ιερουσαλήμ. Δημιουργείται ένα, πραγματικά, ευφάνταστο σενάριο1450.
Η σωστή ερμηνεία της περικοπής είναι η εξής: Το δέσιμο του Σατανά είναι η μείωση της δύναμης του Σατανά με την πρώτη Παρουσία του Κυρίου. Το λύσιμο είναι η έλευση του Αντιχρίστου1451. Στην ευρύτερη χριστιανική γραμματεία επαναλαμβάνεται η ίδια θέση, καθώς οι Οικουμένιος, Ανδρέας και Αρέθας, απορρίπτουν την θεωρία της χιλιετούς βασιλείας των δικαίων. Η χιλιετής βασιλεία είναι το διάστημα που θα μεσολαβήσει μεταξύ της ενανθρώπησης του Κυρίου και της έλευσης του Αντιχρίστου1452.
Στην απόρριψη της θεωρίας της χιλιετίας συνέβαλε και το ότι οι οπαδοί της έδιναν σ’ αυτήν μια μάλλον υλική διάσταση1453. Επίσης, η χιλιετία συνδέθηκε με χριστολογική αίρεση, που μείωνε το πρόσωπο του Ιησού Χριστού, αφού, σύμφωνα με πολλούς οπαδούς αυτής της αίρεσης, ο Χριστός, μετά το τέλος της χιλιετίας, θα έπαυε να βασιλεύει1454.  Αυτή η σύνδεση υπήρξε και η κύρια αιτία της σχετικής αναφοράς στο σύμβολο της πίστεως1455. Τέλος, θεωρήθηκε πως η διδασκαλία της χιλιετίας προετοιμάζει και την έλευση του Αντιχρίστου1456.

Σημειώσεις

1443. Βλ. Αγουρίδου, ο.π., σελ. 444 και Αντωνοπούλου Αναστασίου, Χιλιασμός και χριστιανικά δόγματα, Πάτραι 1946, σελ. 14-19.
1444. O Hill E. Charls στο έργο του Regnum Caelorum, Patterns of Millenial Thought in early Christianity, ( Grand Rapids: Eerdmans, 2001 ) αποδεικνύει πως από τον πρώτο ήδη αιώνα υπήρχαν αρκετές μη χιλιαστικές εσχατολογίες. 
1445. Βλ. Seraphim Rose, Contemporary signs of the end of the world.
1446. Βλ. Δαν. 2,44 και 7,14, Μθ. 25,46.

Κυριακή 11 Οκτωβρίου 2020

ΤΑΜΙΩΛΑΚΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ - Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ (37)

 Συνέχεια από: Τετάρτη, 7 Οκτωβρίου 2020

ΤΡΙΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΔΡΑΣΗΣ ΚΑΙ Η ΣΥΝΤΡΙΒΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ


7) Η συντριβή τού Αντιχρίστου

Το τέλος του Αντιχρίστου περιγράφεται στην πατερική γραμματεία με περισσή σαφήνεια και όχι λιγότερη παραστατικότητα. Οι Πατέρες αναπτύσσουν τη διδασκαλία τους βασιζόμενοι στα χωρία Δαν. 7,11(1414), Ησ. 11,1(1415). 14,15(1416). 26,10(1417), Β΄ Θεσ. 2,8(1418) και Απ. 19,20-21 και 20,10(1419).

Η κατάργηση τού Αντιχρίστου θα συμβεί ταυτόχρονα με την Β΄ Παρουσία του Κυρίου. Αυτό αποτελεί σταθερή πατερική θέση που στηρίζεται, κυρίως, στην όραση του εβδόμου κεφαλαίου του Δανιήλ, το Ησ. 26,10 και το Β΄ Θεσ. 2,8. Βέβαια, έχει διατυπωθεί και μια άλλη άποψη, που συνδέεται με την χιλιαστική ερμηνεία της σχετικής περικοπής της Αποκάλυψης και, σταδιακά, απορρίφθηκε από την Εκκλησία1420.

Σύμφωνα με το κείμενο της Β΄ Θεσ. η κατάργηση του Αντιχρίστου θα συντελεστεί πρώτον, με την πνοή τού στόματος τού Κυρίου και, δεύτερον, με την « επιφάνεια » τής παρουσίας Του: « Ἀναλώσει τῷ πνεύματι τοῦ στόματος αὐτοῦ καί καταργήσει τῇ ἐπιφανείᾳ τῆς παρουσίας αὐτοῦ », γράφεται στο ιερό κείμενο.

Κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό ο Αντίχριστος θα καταργηθεί και από μόνη την παρουσία του Κυρίου1421. Οι Άγιοι Θεοφύλακτος Βουλγαρίας και Ιωάννης ο Χρυσόστομος περιγράφουν πώς θα γίνει η κατάργηση του Αντιχρίστου με την « επιφάνεια » της παρουσίας του Χριστού. « Όπως, ακριβώς, όταν ξεσπά πυρκαγιά, η φωτιά και μόνο με την έλευσή της ναρκώνει, ακινητοποιεί και καταστρέφει τα μικρά ζωύφια, ενώ αυτά βρίσκονται ακόμη μακρυά της, έτσι και ο Χριστός και μόνο με την παρουσία του θα καταργήσει και θα αφανίσει τον Αντίχριστο. Αρκεί να παρουσιαστεί ο Κύριος και όλη η δυναστεία του Αντιχρίστου θα έχει ήδη χαθεί. Ο Χριστός θα τερματίσει την απάτη και μόνο με την εμφάνισή του »1422, γράφει ο Χρυσορρήμων.

Η έκφραση « τῷ πνεύματι τοῦ στόματος αὐτοῦ » που αναφέρει ο Απόστολος Παύλος, δίνει μια ανθρωπομορφική εικόνα που εκφράζει και διασαφηνίζει αυτή την πραγματικότητα. Η δοτική « τῷ πνεύματι » ερμηνεύεται απ’ τους Πατέρες με δύο τρόπους. Είτε ως « τῷ ἐπιτάγματι » σαν να προστάζει ο Χριστός και αμέσως να καταργείται ο Αντίχριστος, είτε ως « τῷ ἐμπνεῦσαι καί ἐμφυσῆσαι », οπότε ο Αντίχριστος καταργείται με το φύσημα του Κυρίου. Και στις δυο περιπτώσεις δηλώνεται το ίδιο πράγμα, η κατάργηση του Αντιχρίστου.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος αναφέρει πως ο Αντίχριστος θα καταργηθεί « τῶ ἐπιτάγματι »1423 του Χριστού. Το ίδιο γράφει και ο Θεοδώρητος Κύρου: Ο Κύριος « φθέγξεται μόνον, καί πανωλεθρίᾳ παραδώσει τόν ἀλιτήριον »1424. Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός γράφει πως ο Χριστός θα καταργήσει τον Αντίχριστο « τῷ ῥήματι τοῦ στόματος αὐτοῦ »1425. Οι Άγιοι Βικτωρίνος, Ιερώνυμος, Αυγουστίνος και Βέδας γράφουν πως ο Κύριος θα καταργήσει τον Αντίχριστο με την πνοή του στόματός του1426. Ο Άγιος Θεοφύλακτος Βουλγαρίας σημειώνει πως ο Χριστός θα καταργήσει τον Αντίχριστο « τῷ ἐπιτάγματι μόνῳ, ἤτοι τῷ ἐμφυσήματι τῷ Πνεύματι Ἁγίῳ γέμοντι »1427.

Τρία είναι τα κύρια στοιχεία που αξίζει να προσέξουμε στο θέμα τής κατάργησης του Αντιχρίστου.

Το πρώτο είναι το στοιχείο του αιφνιδιασμού. Το αιφνίδιον τής έλευσης του Κυρίου. Όπως, ήδη, αναφέραμε, στη σχετική ενότητα, η Β΄ Παρουσία θα έλθει σε άγνωστο και ανύποπτο χρόνο, ξαφνικά και αιφνιδιαστικά, « ως κλέπτης εν νυκτί ». Βέβαια, απ’ την έλευση τού Αντιχρίστου, οι « ειδότες », οι χριστιανοί θα γνωρίζουν ότι ο χρόνος της Β΄ παρουσίας του Κυρίου πλησιάζει. Κανείς, όμως, δεν θα είναι σε θέση να προσδιορίσει τον ακριβή χρόνο της. Πολύ περισσότερο ο Αντίχριστος που, σύμφωνα με τον Όσιο Εφραίμ, θα έχει τη γελοία ψευδαίσθηση, πως θα μπορέσει να αντισταθεί στην έλευση του Χριστού1428.

Το δεύτερο στοιχείο που αξίζει να προσέξουμε είναι το « ακαριαίον » και « στιγμιαίον » της κατάργησης του Αντιχρίστου. Κατά την Β΄ Παρουσία μια ολόκληρη σειρά γεγονότων θα συντελεσθεί, μέσα σε μια μόνο στιγμή, « εν ριπή οφθαλμού ». Δηλαδή μέσα σε χρονικό διάστημα αντίστοιχο αυτού που απαιτείται για το στιγμιαίο ανοιγόκλειμα των οφθαλμών. Μέσα σ’ αυτό το διάστημα θα συμβούν η καύση των στοιχείων, η αναγέννηση του κόσμου, η ανάσταση των νεκρών, η συγκέντρωση των ανθρώπων και, βέβαια, η κατάργηση του Αντιχρίστου.

Ταυτόχρονα, λοιπόν, με την επιφάνεια του Δεσπότου Χριστού ο Αντίχριστος θα καταργηθεί και θα γίνει φανερή η απάτη του. « Σαφῶς ἔδειξεν, ὡς εὐθύς ὁ Δεσπότης ἐπιφανείς, φροῦδον ἀποφανεῖ τόν ἀλάστορα, καί τοῖς αἰωνίοις παραδώσει κολαστηρίοις »1429, γράφει ο Θεοδώρητος Κύρου. Θα ηττηθεί μαζί με τον πάτρωνά του διάβολο « θάττον ή λόγος »1430, δηλαδή σε χρόνο μικρότερο απ’ αυτόν που απαιτείται για την άρθρωση ενός λόγου. Ο Αντίχριστος με τον υπασπιστή του δεν θα προλάβουν καν να αντικρύσουν την φοβερή δόξα Αυτού τον οποίο πολέμησαν, το μεγαλείο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. « Ζώντες ἐβλήθησαν εἰς τήν λίμνην τήν καιομένην ἐν θείῳ »1431, γράφεται στην Αποκάλυψη.

Το τρίτο στοιχείο που αξίζει να προσέξουμε είναι η καταπληκτική ευκολία με την οποία θα επιτευχθεί η ήττα του Αντιχρίστου. Η καταπληκτική ταχύτητα, το « στιγμιαίον » και « ακαριαίον » της κατάργησης του Αντιχρίστου καταδεικνύει και την εκπληκτική ευκολία με την οποία αυτή θα επιτευχθεί. Και, ταυτόχρονα, μαρτυρεί την φοβερή υπεροχή τής δύναμης τού Χριστού απέναντι στην αδυναμία τού Αντιχρίστου. Με την εικόνα τής κατάργησης τού Αντιχρίστου « τῷ πνεύματι τοῦ στόματος τοῦ Κυρίου », επίσης, καταδεικνύεται, όσο είναι, βέβαια, δυνατόν, το μέγεθος της Δεσποτικής δυνάμεως1432.

Σ’ αυτό το σημείο οφείλουμε να επισημάνουμε πως η συντριβή του Αντιχρίστου θα συμβεί κατά τρόπο εκ διαμέτρου αντίθετο προς τον αντίστοιχο με τον οποίο θα έχει επιβληθεί. Όπως είδαμε, ο Αντίχριστος θα κυριαρχήσει μετά από μακρόχρονη και επίπονη προσπάθεια και μέσα από μια όχι σύντομη ούτε εύκολη διαδικασία εξαπάτησης, ψεύδους, εξαναγκασμού και διωγμών. Αντίθετα, θα καταργηθεί σε μία μόνο στιγμή με αφάνταστη ευκολία και μόνο απ’ την Παρουσία του Κυρίου. Έτσι, όπως, χαρακτηριστικά, γράφει ο ιερός Δαμασκηνός, ο Αντίχριστος αποδεικνύεται ψεύτικος τόσο απ’ την αρχή όσο και απ’ το τέλος της παρουσίας του1433.

8) Η καταδίκη του Αντιχρίστου.

Η καταδίκη του Αντιχρίστου θα είναι απόλυτη. Οι λέξεις « αναλώσει » και « καταργήσει », που αναφέρονται στη Β΄ Θεσ/νικείς περιέχουν μια φοβερή δύναμη που δεν αφήνει περιθώρια αμβισβήτησης της ολοκληρωτικής ήττας του Αντιχρίστου. Χαρακτηριστικές είναι και άλλες εκφράσεις που χρησιμοποιούν οι Πατέρες για να περιγράψουν τη συντριβή του Αντιχρίστου, όπως, « ἀργόν ποιήσει »1434, « καταλύει »1435, « τέλος, κατάργησις καί ἀπώλεια »1436.

Οι Άγιοι Ρωμανός και Εφραίμ και ο συγγραφεύς του Περί Συντελείας, ως πιο ποιητικοί, περιγράφουν με περισσή παραστατικότητα την καταδίκη του Αντιχρίστου ενώπιον του θρόνου του Θεού. « Τότε ο δόλιος τύραννος, δεμένος απ’ τους αγγέλους οδηγείται προ του βήματος. Μαζί του οδηγούνται οι βοηθοί του, και όσοι πειθάρχησαν σ’ αυτόν και δέχτηκαν το χάραγμά του, μαζί με τους δαίμονες και όλους, γενικά, τους ασεβείς και αμαρτωλούς. Και δίδει ο Βασιλεύς την εναντίον τους καταδικαστική απόφαση τής αιώνιας κατάκρισης. Και παραδίδονται στο πυρ τό άσβεστον καί τον σκώληκα τον ακοίμητον και το σκότος το εξώτερον »1437, γράφει ο Άγιος Εφραίμ. Κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό το πυρ στο οποίο θα παραδοθούν δεν θα είναι σαν το γήινο πυρ αλλά θα είναι « οἷον εἰδείη Θεός »1438.

Στην Αποκάλυψη η καταδίκη του διαβόλου περιγράφεται στο Απ. 19,20, όπου εμφανίζονται ο Αντίχριστος με τον υπασπιστή του και τον διάβολο να βάλλονται « ζῶντες » στην κάμινο του πυρός « τήν καιομένην ἐν πυρί και θείῳ »1439.

Στην ευρύτερη χριστιανική γραμματεία ενδιαφέρον παρουσιάζει η θέση του Ανδρέα Καισαρείας πως ο Αντίχριστος και ο Υπασπιστής του σε αντίθεση με όλους τους άλλους ανθρώπους δεν θα παραστούν στο φοβερό κριτήριο του Θεού, δεν θα έλθουν « εις κρίσιν », αλλά ως δυσεβείς και αντίθεοι θα αποπεμφθούν κατευθείαν « εις κατάκρισιν ». Η αναφορά της Αποκάλυψης πως ο Αντίχριστος με τον υπασπιστή του θα βληθούν « ζῶντες » 1440 στην κάμινο του πυρός σημαίνει πως αυτοί οι δύο δεν θα προλάβουν να υποστούν τον κοινό θάνατο, δηλαδή τον χωρισμό της ψυχής απ’ το σώμα, αλλά θα απαθανατιστούν « ἐν ριπῇ ὀφθαλμοῦ » και με άφθαρτο πλέον σώμα θα βληθούν στη γέενα του πυρός όπου θα φλέγονται αιωνίως. Αυτή η « ἀπαθανάτισις » δεν θα είναι τίποτε άλλο απ’ τη « μεταλλαγή » που αναφέρει ο Απόστολος Παύλος στην Α΄ Θεσσαλονικείς πως θα  υποστούν « ἐν ἀτόμω, ἐν ριπῇ ὀφθαλμοῦ » όσοι θα είναι ζωντανοί κατά την Β΄ παρουσία. Πρόκειται για την αλλαγή των σωμάτων από υλικά και φθαρτά σε πνευματικά και άφθαρτα. Μετά την αλλαγή θα παραδοθούν στο πυρ της γεένης1441.

Η κατάργηση τού Αντιχρίστου θα αποτελέσει και την τελική και καλύτερη απόδειξη τού ψεύδους και τής απάτης του Αντιχρίστου. Δεν θα υπάρχουν πλέον περιθώρια συζητήσεων και αμφισβητήσεων. Η κατάργηση του Αντιχρίστου θα είναι γεγονός. Και η απάντηση σε όσους θα έχουν δεχθεί την απάτη. Και ο θρίαμβος της Εκκλησίας1442.

Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2020

ΤΑΜΙΩΛΑΚΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ - Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ (36)

Συνέχεια από Τρίτη, 6 Οκτωβρίου 2020

ΤΡΙΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΔΡΑΣΗΣ ΚΑΙ Η ΣΥΝΤΡΙΒΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ


6) Οι κλητοί και οι εκλεκτοί.

Ένα ερώτημα που απασχόλησε τους Πατέρες της Εκκλησίας ήταν, ποιοί θα αντιμετωπίσουν τον τρομερό πειρασμό των εσχάτων χρόνων και του Αντιχρίστου. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, δίκαια, αναρωτιέται : « Αν και μόνο η ακοή και η σκέψη αυτών  των καταστάσεων προκαλεί φόβο, φρίκη και δέος στην ψυχή των ανθρώπων, και, μάλιστα, ενώ λέγονται με συγκατάβαση, ποιός θα αντέξει τότε, όταν συμβαίνουν στην πραγματικότητα; »1368. Αλλά και ο Όσιος Εφραίμ ομολογεί πως η σκέψη τής εποχής των εσχάτων τον έκανε να αισθανθεί το φυσιολογικό αίσθημα του φόβου1369. Και διατυπώνει το ίδιο ερώτημα: « Τίς ἄρα ἔχων οὕτως ψυχήν ἀδαμαντίνην, ὥστε φέρειν γενναίως ἅπαντα τά σκάνδαλα; Τίς ἄρα ἐστίν οὕτως, ὠς προεῖπον, ἄνθρωπος, ἵνα πάντες Ἄγγελοι μακαρίσωσιν αὐτόν; ».

Αυτά τα ερωτήματα είναι ρητορικά, και εκφράζουν θαυμασμό για τους Χριστιανούς των εσχάτων που θα σταθούν όρθιοι απέναντι στο θηρίο. Η απάντηση δίνεται απ’ τους ίδιους τους Πατέρες που ερωτούν. Αυτοί που θα αντιμετωπίσουν τον Αντίχριστο στους έσχατους καιρούς θα είναι άνθρωποι οχυρωμένοι με πνευματικό τείχος, ασάλευτοι στην πίστη, που θα έχουν στην ψυχή τους τεκμήριο, την αγία παρουσία του μονογενούς Υιού του Θεού. Θα είναι άνθρωποι με αδαμάντινες ψυχές, άξιοι των επαίνων των Αγγέλων1370, « πανΆγιοι και πάμπιστοι » με την καρδιά τους προσηλωμένη στον Θεό χωρίς δισταγμό. Χωρίς φόβο θα αποκρούσουν όλα τα ερωτήματα του Αντιχρίστου καταφρονώντας τα βασανιστήρια και τις φανταστικές τερατουργίες του1371. Θα είναι άνδρες και γυναίκες γενναίας ψυχής, ψυχής που θα μπορεί να συγκρατηθεί ανάμεσα σε πολλά σκάνδαλα. Διότι και λίγο αν ολιγωρήσει κανείς, με ευκολία θα πολιορκηθεί και θα γίνει αιχμάλωτος των ψευτοθαυμάτων του Αντιχρίστου1372.

Δεν θα ήταν άστοχο, αν λέγαμε πως όλοι αυτοί οι χαρακτηρισμοί είναι, ταυτόχρονα, και οδηγίες προς τους Χριστιανούς για την ζωή που θα πρέπει να τους χαρακτηρίζει, προκειμένου να μείνουν ασάλευτοι, αν ζήσουν την εποχή του Αντιχρίστου. Ωστόσο, σε άλλα σημεία οι Πατέρες, δίνουν οδηγίες πιο άμεσα και ξεκάθαρα, για το πώς θα πρέπει να προετοιμαζόμαστε, για να αντιμετωπίσουμε τους πειρασμούς των εσχάτων.

α) Ο τρόπος με τόν οποίο θα αντιμετωπίσουν οι Χριστιανοί τούς πειρασμούς τών εσχάτων

Για την αντιμετώπιση του πειρασμού του Αντιχρίστου οι Χριστιανοί θα πρέπει να είναι κατάλληλα προετοιμασμένοι. Τα όπλα με τα οποία θα δυνηθούν οι Χριστιανοί να πολεμήσουν τον Αντίχριστο είναι η θεωρία και πράξη της Χριστιανικής Εκκλησίας. Άλλωστε, αυτά τα δύο είναι στην ουσία αχώριστα.

Το πρώτο λοιπόν όπλο των Χριστιανών θα είναι η διδασκαλία των σημείων του Αντιχρίστου και η θεωρητική κατάρτιση πάνω στο ζήτημα των εσχάτων και της έλευσης του θηρίου. Όπως ήδη δείξαμε σε άλλο σημείο της εργασίας μας, ο Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων θεωρεί απαραίτητο οι Χριστιανοί να διδάσκονται τα σημεία του Αντιχρίστου, ώστε να τον αναγνωρίσουν, όταν έλθει, και να μην πλανηθούν1373. Το ίδιο λέγει και ο Άγιος Εφραίμ1374. Ο Άγιος Αυγουστίνος γράφει πως αυτοί που θα νικήσουν τον διάβολο την εποχή του Αντιχρίστου θα βοηθηθούν απ’ τις Γραφές και την χάρη του Θεού1375.

Το δεύτερο όπλο των Χριστιανών θα είναι η έντονη πνευματική ζωή και η εγρήγορση. Επίσης, η πνευματική γνώση και το χάρισμα της διακρίσεως των πνευμάτων. Ο Άγιος Εφραίμ τονίζει ιδιαίτερα την σημασία του ενάρετου και χριστιανικού βίου ως προϋπόθεσης για την τήρηση της σωστής στάσης στο ζήτημα του Αντιχρίστου. Η γνωσιολογική ενημέρωση δεν αρκεί. Η ενημέρωση θα ωφελήσει αυτόν που έχει πνευματικά ενδιαφέροντα. Οι υλικοί άνθρωποι, ακόμη και αν τους παρασχεθεί η σχετική ενημέρωση, απλά, δεν θα δώσουν σημασία και θα αποστραφούν αυτόν που τους λέει την αλήθεια1376. Κατά τον Όσιο Εφραίμ χρειαζόμαστε πολλά δάκρυα και προσευχές για να μπορέσουμε να μείνουμε εδραίοι και να αντιμετωπίσουμε με επιτυχία τους πειρασμούς του Αντιχρίστου1377. Απαιτείται ακλόνητη πίστη, αμετακίνητος λογισμός και  σταθερότητα. Δεν πρέπει να είμαστε « χαύνοι » αλλά έτοιμοι για αγώνα1378.

Αν η αγιότητα συνιστάται σε κάθε εποχή, στους έσχατους καιρούς θα είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητη. Ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς ερωτά ρητορικά: « Ποταπούς δέ δεῖ ἡμᾶς εἶναι ἐν ἁγίαις ἀναστροφαῖς καί εὐσεβείαις, προσδοκῶντας τήν παρουσίαν τῆς τοῦ Θεοῦ ἡμέρας; »1379. Κατά τον Άγιο Εφραίμ η απόρριψη της μέριμνας αυτής της ζωής θα οπλίσει τους Χριστιανούς με δύναμη1380. Ο Άγιος Αυγουστίνος τονίζει τη σημασία της ταπείνωσης. Ο Χριστιανός πρέπει να είναι ταπεινός και να επιζητεί όχι τη δική του δόξα αλλά τη δόξα του Θεού, όπως ο Χριστός απέδιδε δόξα στον Πατέρα1381.

Η πνευματική γνώση και το χάρισμα της διάκρισης των πνευμάτων θα είναι στοιχεία « εκ των ων ουκ άνευ » για την αναγνώριση του Αντιχρίστου. Κατά τον Ιερό Χρυσόστομο είναι αναγκαίο να έχουμε το χάρισμα του Αγίου Πνεύματος που ονομάζεται « διάκρισις πνευμάτων », για να μπορούμε με γνώση να διακρίνουμε τα πνεύματα, ώστε στο ένα – το Θεϊκό – να πιστεύουμε, και στο άλλο – το δαιμονικό – να αντιστεκόμαστε.1382 Σύμφωνα με τον όσιο Εφραίμ, τον Αντίχριστο θα καταλάβουν αυτοί που έχουν πνευματική γνώση1383.

Οι ίδιες απόψεις συναντώνται και στην ευρύτερη χριστιανική γραμματεία. Κατά τον συγγραφέα του « Περί Συντελείας » στους έσχατους καιρούς θα σωθούν όσοι ακούν με προσοχή τις Θείες Γραφές, τις κρατούν στα χέρια τους και τις κατανοούν με το μυαλό τους1384. Για τον Αρέθα η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη είναι οι δύο πτέρυγες που θα επιτρέψουν στην Εκκλησία να πετάξει μακρυά από τον πειρασμό του Αντιχρίστου1385. Ειδικά, η υπενθύμιση της παροδικότητας του Αντιχρίστου και της τρομερής υπεροχής του Χριστού θα συμβάλει στην κατανίκηση του φυσιολογικού αισθήματος του φόβου. Ο Οικουμένιος γράφει χαρακτηριστικά: « Οὐ μην φοβητέον φησί τό ἀπηνές καί ψυχοφθόρον θηρίον, τόν Ἀντίχριστον κἄν ἀπειλῇ καί δρᾷ χαλεπώτερα. Ἦλθε γάρ, φησίν, ἡ ὥρα τῆς κρίσεως αὐτοῦ »1386. Σχετικά με την άσκηση στην αρετή απ’ τους Χριστιανούς του τέλους των καιρών ο συγγραφεύς του Περί Συντελείας γράφει: « Ὁρᾶς οἵαν νηστείαν καί προσευχήν ἐκτελέσουσι τότε οἱ ἅγιοι »1387.

β) Ποιοί θα πλανηθούν απ’ τον Αντίχριστο

Αν η επαρκής θεωρητική και πρακτική γνώση του Χριστιανισμού είναι η αιτία της μη πλάνησης των Χριστιανών, η έλλειψη του ζεύγους πράξεως και θεωρίας θα είναι η αιτία της πτώσης των οπαδών του θηρίου. Αυτοί, λοιπόν, που θα πλανηθούν απ’ τον Αντίχριστο θα είναι :

1) Όσοι δεν θα έχουν θεωρητική Θεολογική κατάρτιση1388.

2) Όσοι είναι ασταθείς και άστατοι στον νου.

Κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό θα εξαπατηθούν και θα χωριστούν απ’ τον ζωντανό Θεό αυτοί που θα έχουν σαθρή καί αστήρικτη την βάση της διανοίας τους1389. Σύμφωνα με τον Θεοδώρητο, στα ολέθρια δίχτυα του Αντιχρίστου δεν θα πιαστούν όλοι αλλά μόνο αυτοί που θα έχουν ασταθή και εύκολη στο να εξαπατηθεί γνώμη1390.

3) Όσοι έχουν γήινο φρόνημα και είναι προσκολημμένοι στις γήινες υποθέσεις.

Κατά τον Όσιο Εφραίμ αυτοί που είναι δεμμένοι με την ύλη, ακόμη και αν ακούσουν την αλήθεια, δεν θα πιστεύουν αλλά θα βδελύσσονται αυτόν που τους μιλάει1391.

4) Όσοι, ούτως ή άλλως, δεν θα είναι άξιοι σωτηρίας.

Κατά τους ιερό Χρυσόστομο, Θεοδώρητο Κύρου, Άγιο Αυγουστίνο και Άγιο Θεοφύλακτο Βουλγαρίας ο Αντίχριστος δεν θα επικρατήσει σε όλους αλλά μόνο σ’ αυτούς που από μόνοι τους είναι άξιοι απωλείας και θα στερούσαν τη σωτηρία απ’ τους εαυτούς τους ακόμη και χωρίς την παρουσία του Αντιχρίστου. Θα τον ακολουθήσουν οι απειθείς, αυτοί που θα κολάζονταν, ακόμη καί αν δεν ερχόταν ο Αντίχριστος1392.

Κατά τον Άγιο Αυγουστίνο θα πλανηθούν αυτοί που θα είναι άξιοι να πλανηθούν, αυτοί που θα αφήσουν τους εαυτούς τους να πλανηθούν1393. Αναφερόμενος ο Θεόδωρος ο Στουδίτης στους « Μοιχειανούς », όπως τους χαρακτηρίζει, λέγει: « Όσοι υποπέσουν σε αυτήν την αίρεση – επικεντρώνει την προσοχή του στην υποταγή της Εκκλησίας στη θέληση της πολιτικής εξουσίας –, αν ζούσαν την εποχή του Αντιχρίστου, θα έπιπταν στην λατρεία του. Καί όσοι μένουν όρθιοι και αγωνίζονται κατά της αίρεσης, αν ζούσαν την εποχή του Αντιχρίστου, θα νικούσαν »1394.

5) Όσοι θα έχουν εγκαταλείψει τον Θεό.

Ερμηνεύοντας ο Άγιος Θεοφύλακτος Βουλγαρίας τον λόγο του Αποστόλου Παύλου

« Καί πέμψει αὐτοῖς ἐνέργειαν πλάνης … » διευκρινίζει  πως δεν θα είναι ο Θεός υπεύθυνος της πλάνης των οπαδών του Αντιχρίστου αλλά οι ίδιοι. Γράφει χαρακτηριστικά:

« Πρῶτον ἐκεῖνοι ἀπώσαντο τήν ἀλήθειαν, καί τότε ἐγκατέλιπεν αὐτούς ὁ Θεός, καί ἐκράτησεν αὐτῶν τό ψεῦδος ». Θα δεχτούν την πλάνη και θα πιστέψουν στο ψεύδος όσοι δεν έμειναν στην αλήθεια1395.

6) Όσοι έχουν υπερήφανο φρόνημα

Κατά τον ιερό Αυγουστίνο, όσοι επιδιώκουν τη δική τους δόξα, όπως και ο Αντίχριστος θα αποδίδει δόξα στον εαυτό του, κινδυνεύουν να οδηγηθούν στην παγίδα του Αντιχρίστου1396. Προφανώς, όντες όμοιοί του, θα τον συμπαθήσουν και θα τον ακολουθήσουν.

Στην ευρύτερη χριστιανική γραμματεία αναφέρονται παρόμοιες απόψεις. Η έλλειψη θεολογικής κατάρτισης θα είναι μια αιτία πλάνης των ανθρώπων. Κατά τον Αρέθα θα εξαπατηθούν απ’ τον Αντίχριστο αυτοί που είναι κάλπικοι καί ακούν τις προφητείες για την έλευση του Χριστού με ραθυμία1397. Θα τον ακολουθήσουν αυτοί που δεν θα έχουν διδαχθεί την θεολογία της Ιστορίας, δηλαδή πώς κυριαρχούσε ο Σατανάς πρίν την έλευση του Χριστού, πώς νικήθηκε με την πρώτη Παρουσία του και πώς θα ηττηθεί ξανά στους έσχατους χρόνους1398.

Τονίζεται, επίσης, πως ο υλόφρων βίος θα οδηγήσει στον Αντίχριστο. Σύμφωνα με τον συγγραφέα του Περί Συντελείας θα ακολουθήσουν τον Αντίχριστο αυτοί που θα είναι δέσμιοι των βιωτικών υποθέσεων και δεμένοι με την επιθυμία του παρόντος αιώνος, της εφήμερης πραγματικότητας1399. Κατά τον Αρέθα Καισαρείας θα πλανηθούν απ’ τον Αντίχριστο αυτοί που δεν θα δείχνουν καμία φροντίδα για την ουράνια δόξα αλλά θα είναι προσκολημμένοι στην γήινη « εστία » και θα έχουν υιοθετήσει έναν κτηνώδη τρόπο ζωής1400, όσοι θα άγονται και φέρονται στο παιχνίδι της ζωής φρονώντας τα γήινα1401.

Θα πλανηθούν όσοι είναι « χαλαροί » και « επιφανειακοί » Χριστιανοί. Κατά τον Κλήμεντα τον Αλεξανδρέα θα πλανηθούν οι « κλητοί » και όχι οι εκλεκτοί1402. Το ίδιο γράφει και ο Αρέθας που σημειώνει πως απ’ τους Χριστιανούς θα ακολουθήσουν τον Αντίχριστο αυτοί που η κλήση του Χριστού δεν έφθασε μέχρι τα βάθη της καρδιάς τους αλλά τους άγγιξε μόνο επιφανειακά και ακροθιγώς, τόσο ώστε να συναριθμηθούν με τους Χριστιανούς. Θα πλανηθούν αυτοί που υπήρξαν μεν κλητοί αλλά δεν συναριθμήθηκαν με τους εκλεκτούς1403.

Γίνεται αναφορά και στο χάρισμα της διάκρισης των πνευμάτων. Ο Αρέθας σημειώνει πως οι περισσότεροι άνθρωποι θα πλανηθούν, διότι δεν θα έχουν συνηθίσει να διακρίνουν την αλήθεια από το ψεύδος, « διά τό μή ἔχειν διακριτικήν ἔξιν ἀληθείας καί ψεύδους »1404.

Οι Πατέρες δεν φαίνονται ιδιαίτερα αισιόδοξοι σχετικά με τους αριθμούς αυτών  που θα αντισταθούν τον Αντίχριστο και αυτών που θα τον ακολουθήσουν. Οι δεύτεροι θα είναι περισσότεροι. Σύμφωνα με την Διδαχή των δώδεκα Αποστόλων και τον Ρωμανό τον Μελωδό πολλοί θα είναι αυτοί που θα ακούσουν την φωνή του Αντιχρίστου και θα τον ακολουθήσουν1405. Ο Αγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, εκφράζοντας την θλίψη του για τον μικρό αριθμό που συντάχθηκε με το δίκαιο στο γνωστό ζήτημα της εποχής του, γράφει πως κάτι ανάλογο θα συμβεί και στα έσχατα. Το ποσοστό, τόσο αυτών που στην εποχή του αντιστέκονταν στην ανομία, όσο και αυτών που θα αντισταθούν στον Αντίχριστο στο τέλος των καιρών, θα είναι μικρό1406.

γ) Διακριτικά γνωρίσματα τής Β΄ Παρουσίας τού Κυρίου από την παρουσία τού Αντιχρίστου

Αναφερθήκαμε στην πατερική προτροπή για θεωρητική κατάρτιση των Χριστιανών γύρω απ’ την υπόθεση του Αντιχρίστου. Κάθε Χριστιανός πρέπει να διδαχθεί έναν τρόπο που θα τον προφυλάξει απ’ την πλάνη του Αντιχρίστου.

Ένας εύκολος και απλούστατος τρόπος προφύλαξης απ’ την πλάνη του Αντιχρίστου αλλά και των διαφόρων ψευδοχρίστων που θα έλθουν πριν από Αυτόν, είναι η γνώση του τρόπου της Β΄ παρουσίας του Κυρίου και η επισήμανση των σημείων στα οποία αυτή διαφέρει απ’ την παρουσία του Αντιχρίστου και των ποικίλων ψευδοχρίστων. Μ’ αυτόν τον τρόπο ο Χριστιανός οδηγείται στην αναγνώριση του Αντιχρίστου αρνητικώς, με την μέθοδο της εις άτοπον απαγωγής. Καταλαβαίνει ότι αυτός που έχει μπροστά του δεν είναι ο Χριστός. Επομένως, είναι κάποιος ψευδόχριστος ή ο Αντίχριστος.

Ο ίδιος ο Κύριος περιέγραψε στους μαθητές του τον τρόπο της Β΄ Παρουσίας Του.

« Ὥσπερ γάρ ἡ ἀστραπή ἐξέρχεται ἀπό Ανατολῶν καί φαίνεται ἕως δυσμῶν, οὕτως ἔσται καί ἡ παρουσία τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου »1407, γράφεται στο κατά Ματθαίον. Στα πατερικά κείμενα αναφέρεται πως ο Χριστός κατά την Β΄ Παρουσία Του θα έλθει « εν δόξη » απ’ τον Ουρανό, και θα εμφανιστεί μέσα σε μια στιγμή σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Επομένως, όποιος δεν έλθει μ’ αυτόν τον τρόπο είναι πλάνος και απατεώνας.

Ως σημεία και κριτήρια αναγνώρισης τής Β΄ παρουσίας τού Κυρίου τίθενται :

1) Το στοιχείο της εξ ουρανού ελεύσεως.

Ο Χριστός θα έρθει απ’ τον ουρανό και όχι απ’ τη γη, όπως ο Αντίχριστος. Οποιοσδήποτε παρουσιάζεται στη γη και ισχυρίζεται ότι είναι ο Χριστός είναι είτε κάποιος ψευδόχριστος είτε ο Αντίχριστος1408.

2) Το στοιχείο της ταυτόχρονης παγκόσμιας παρουσίας.

Η Β΄ Παρουσία του Κυρίου δεν θα είναι τοπική αλλά παγκόσμια. Ολόκληρη η ανθρωπότητα θα δει τον Κύριο να κατεβαίνει απ’ τον ουρανό και θα συγκεντρωθεί σε μια στιγμή γύρω του. « Πώς φαίνεται η αστραπή; », ερωτά ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Και δίνει, αμέσως, ο ίδιος την απάντηση: « Δεν χρειάζεται κάποιον να την αναγγείλει, αλλά σε ολόκληρη την οικουμένη φαίνεται μέσα σε μια στιγμή, καί σε όσους κάθονται  στις οικίες και σε όσους βρίσκονται στους γυναικωνίτες. Έτσι, θα είναι και εκείνη η Παρουσία, θα φαίνεται παντού ταυτόχρονα από την λάμψη της Θείας δόξης »1409.

Αντίθετα η παρουσία του Αντιχρίστου θα είναι τοπικά περιορισμένη. Ο Αντίχριστος δεν  θα βρίσκεται σε δύο σημεία ταυτόχρονα.

3) Το στοιχείο της στιγμιαίας παγκόσμιας παρουσίας.

Η Β΄ παρουσία του Κυρίου θα είναι αιφνίδια, άμεση και στιγμιαία. Θα συμβεί μέσα σε μία στιγμή, « ἐν ριπῇ ὀφθαλμοῦ », « ὡς ἡ ἀστραπή ». Αντίθετα, η παρουσία του Αντιχρίστου θα επιβληθεί σταδιακά, σε ένα μακρύ χρονικό διάστημα.

4) Το στοιχείο της δόξης.

Ο Χριστός θα έλθει περιβεβλημένος την καταπληκτική αίγλη της θεότητας, μέσα σε φωτεινές νεφέλες, δορυφορούμενος από μυριάδες αγγέλων1410. Δεν θα έρθει, όπως στην Πρώτη Του Παρουσία, στην Βηθλεέμ και σε μια μικρή γωνιά της Οικουμένης, χωρίς να τον γνωρίζει κανείς. Αλλά θα έλθει φανερά καί με κάθε επισημότητα , έτσι ώστε να μην χρειάζεται κανέναν να τον αναγγείλει1411. Αντίθετα, ο Αντίχριστος θα έλθει ως κοινός άνθρωπος.

Γνωρίζοντας αυτές τις διαφορές ο Χριστιανός, δεν θα πέσει στην παγίδα του Αντιχρίστου.

Στην ευρύτερη χριστιανική γραμματεία αναφέρονται οι ίδιες απόψεις. Στο αμφιβαλλόμενο έργο του Μ. Αθανασίου, « Προς Αντίοχον », αναφέρεται πως στην Β΄ Παρουσία ολόκληρη η ανθρωπότητα θα συγκεντρωθεί σ’ ένα τόπο και ο Κύριος θα βρίσκεται στο μέσον αυτής της συνάθροισης « ὑπό πάντων ὁρώμενος »1412. Επομένως, όποιος ισχυρίζεται ότι είναι ο Χριστός και δεν βρίσκεται ξαφνικά μέσα σε μια στιγμή σ ολόκληρο τον κόσμο είναι δίχως αμφιβολία ψευδόχριστος ή ο Αντίχριστος1413. Μ’ αυτόν τον τρόπο ο κάθε Χριστιανός δύναται να προφυλαχθεί από την πλάνη.

Τρίτη 6 Οκτωβρίου 2020

ΤΑΜΙΩΛΑΚΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ - Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ (35)

 Συνέχεια από: Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2020

ΤΡΙΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΔΡΑΣΗΣ ΚΑΙ Η ΣΥΝΤΡΙΒΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ


5) Η « μεγάλη θλίψις » 

δ) 
Οι καταστροφικοί πόλεμοι

Το δεύτερο στοιχείο τής « Μεγάλης Θλίψης » - το πρώτο είναι η επανάσταση τής φύσης – θα είναι οι καταστροφικοί πόλεμοι που θα ξεσπάσουν στο τέλος τής Ιστορίας. Οι πόλεμοι αυτοί, όπως ήδη αναφέραμε στη σχετική ενότητα, θα έχουν ξεκινήσει ήδη πριν απ’ την έλευση τού Αντιχρίστου. Οι πρώτοι αυτοί πόλεμοι αναφέρονται στον εσχατολογικό λόγο τού Κυρίου και ανήκουν στις « αρχές ωδίνων » 1322.

Στη συνέχεια η έλευση τού Αντιχρίστου θα πυροδοτήσει μια σειρά πολέμων μεταξύ αυτού και όσων δεν θα δεχθούν να υποταχθούν στην εξουσία του. Πρόκειται για τον πόλεμο μεταξύ τού Αντιχρίστου και των τριών βασιλέων που, επίσης, εξετάσαμε. Όμως τα χειρότερα δεν θα έχουν έλθει ακόμη. Οι βασιλείς τής εποχής θα μάχονται μεταξύ τους με αποτέλεσμα η πρωτεύουσα και η βασιλεία τού Αντιχρίστου να καταστραφούν1323. Η κατάσταση στη γη θα είναι εφιαλτική.

Στην ευρύτερη χριστιανική γραμματεία συναντώνται παρόμοιες απόψεις. Μετά την επικράτηση τού Αντιχρίστου θα έχουμε την μεγαλύτερη πολεμική έξαρση στην ιστορία  της ανθρωπότητας. Στην τελευταία αναθεώρηση τής ερμηνείας του Αγίου Βικτωρίνου αναφέρεται πως θα εμφανιστούν και άλλα στρατεύματα που θα αντιπαρατεθούν στα στρατεύματα του Αντιχρίστου και θα υπάρξουν πολλά θύματα και απ’ τις δύο παρατάξεις1324. Όπως, χαρακτηριστικά, γράφει ο Ανδρέας, την εποχή του Αντιχρίστου τα έθνη Γωγ και Μαγώγ, στα οποία θα αναφερθούμε στη συνέχεια, θα κινούνται το ένα εναντίον του άλλου στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, σ’ ολόκληρη την οικουμένη. Βασιλείς που θα απειθούν στην κυριαρχία του Αντιχρίστου θα κατακόπτονται « πανστρατιά ». Τέλος θα γίνονται και διάφορες σφαγές κατά τόπους1325. Έθνος θα ξεσηκώνεται με πολεμική διάθεση ενάντια σε άλλο έθνος, και θα  συγκροτούνται ναυμαχίες στη θάλασσα καί πεζομαχίες στην ξηρά, με αποτέλεσμα το αίμα να χύνεται και να κοκκινίζει τα ποτάμια και τις θάλασσες1326.

Βιβλική βάση τής σχετικής διδασκαλίας για τους πολέμους είναι ο εσχατολογικός λόγος του Κυρίου, στον οποίο ήδη αναφερθήκαμε, το Δανιήλ 7,24, όπου γίνεται αναφορά στην καταστροφή των τριών βασιλέων και διάφορα χωρία τής Αποκάλυψης. Πιο συγκεκριμένα, στα Απ. 6,3-4 αναφέρεται πως με το άνοιγμα της δεύτερης σφραγίδας εμφανίζεται ο δεύτερος ιππεύς πάνω σε « ίππο πυρός » κρατώντας ένα σπαθί. Αυτός θα αρπάξει την ειρήνη απ’ τη γη και οι άνθρωποι θα σκοτώνουν ο ένας τον άλλο1327. Πόλεμοι αναφέρονται και στα πλαίσια της τέταρτης σφραγίδας. Ο θάνατος πάνω σε χλωρό ίππο αποκτά εξουσία πάνω στο έν τέταρτο της γης και οι άνθρωποι πεθαίνουν από ποικίλους λόγους μεταξύ των οποίων και ο πόλεμος1328.

Κορύφωση αυτού τού παροξυσμού πολεμικής βίας θα είναι ένας πόλεμος, μια εσχατολογική μάχη, η έσχατη, ίσως, μάχη στην ιστορία της ανθρωπότητας, μια σύγκρουση μυθικών διαστάσεων, ο θρυλικός και περίπυστος Αρμαγεδδών. Ο πόλεμος του Αρμαγεδώνος προφητεύεται στην έκτη πληγή του 16ου κεφαλαίου της Αποκάλυψης1329. Το σκηνικό ανοίγει με την ξήρανση του μεγάλου ποταμού Ευφράτη1330. Η ξήρανση του ποταμού και η μετατροπή του σε βατό ξηροπόταμο θα γίνει « κατά θείαν συγχώρησιν »1331 προκειμένου να διευκολυνθεί η διέλευση των βασιλέων τών « από Ανατολής Ηλίου » εθνών ώστε να προχωρήσουν στον αναμεταξύ τους πόλεμο και την εξολόθρευση τών υπολοίπων ανθρώπων1332.

Οι βασιλείς που θα συγκεντρωθούν θα είναι κατ’ αρχήν οι « βασιλείς της Οικουμένης όλης » και « οι βασιλείς οι από Ανατολής ηλίου », η διάβαση των οποίων θα διευκολυνθεί απ’ την ξήρανση του Ευφράτη. Ως πιθανότερη ερμηνεία αυτής της αναφοράς προβάλλεται απ’ τους Ανδρέα και Αρέθα η άποψη πως η Αποκάλυψη αναφέρεται σε φύλα που θα ξεκινήσουν απ’ τις περιοχές των Σκυθών, τα έθνη Γωγ και Μαγώγ που αναφέρονται και σε άλλο σημείο της Αποκάλυψης1333. Ως περιοχή των Σκυθών Γωγ και Μαγώγ οριζόταν κυρίως η Σκυθία, δηλαδή η περιοχή της Άπω Ανατολής και του Καυκάσου. Σύμφωνα με μια άλλη ερμηνεία ο Αντίχριστος μαζί με συμμάχους του θα εξορμήσουν απ’ τα Ανατολικά μέρη της Περσίας, όπου υπάρχουν Εβραίοι απ’ τη φυλή του Δαν.

Η σύναξη τόσων βασιλέων προκειμένου να πολεμήσουν μεταξύ τους παρουσιάζεται στην Αποκάλυψη σαν αποτέλεσμα κάποιου είδους θαυματοποιίας τών δαιμόνων1334. Τα σημεία που θα διενεργηθούν απ’ τον διάβολο θα εμφυσήσουν πολεμικό οίστρο στους βασιλείς όλης της οικουμένης1335.

Έτσι λοιπόν, οι « από Ανατολής ηλίου » βασιλείς1336 και οι « βασιλείς της οικουμένης όλης »1337 θα συγκεντρωθούν στον τόπο που ονομάζεται « Αρμαγεδών ». Η λέξη αυτή είναι στην ουσία μεταφορά στην ελληνική γλώσσα της εβραϊκής φράσης « χαρ μεγγίντο » που σημαίνει « όρος της Μεγιδώ ». Πρόκειται για εβραϊκό τοπωνύμιο. Η Μεγιδώ είναι μια πόλη στην πεδιάδα Εσδραλών, στους πρόποδες του όρους Κάρμηλος. Στην ιστορία τής περιοχής έχουν καταγραφεί 14 μάχες.

Η λέξη « Αρμαγεδών » κατά τους Οικουμένιο, Ανδρέα Καισαρείας και Αρέθα Καισαρείας σημαίνει επίσης και « διακοπή » ή « διακοπτομένη »1338 . Η ονομασία δεν  είναι τυχαία. Ο τόπος φέρει αυτή τη συγκεκριμένη και όχι άλλη προσωνυμία απ’ την φοβερή σφαγή όσων θα συγκεντρωθούν εκεί, απ’ την « κοπή » όλων των εθνών που με την καθοδήγηση του διαβόλου « του τοις ανθρωπίνοις αίμασι χαίροντος » θα συγκεντρωθούν εκεί και θα κατασφαγούν1339.

Στη σύγχρονη βιβλιογραφία ο πόλεμος του Αρμαγεδώνος συνδέεται με την έκτη σάλπιγγα της Αποκάλυψης1340 και την επιδρομή των εθνών Γωγ και Μαγώγ1341. Και διατυπώνονται ερμηνείες και σενάρια βασισμένα στα γεωπολιτικά δεδομένα του σήμερα. Σχολιάζονται τα φράγματα του Ευφράτη και το πρόβλημα της διαχείρισης των υδάτινων πόρων στην περιοχή, το τεράστιο πλήθος του στρατού – στο Απ. 9,16 αναφέρεται ο αριθμός των 200 εκατομμυρίων – που θα μπορούσε να παρατάξει η Κίνα, τα συμφέροντα της Ρωσίας στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και άλλα γεωστρατηγικά δεδομένα1342.

ε) H εξολόθρευση τής ανθρωπότητας

Ένα άλλο στοιχείο τής Μεγάλης Θλίψης θα είναι η εξολόθρευση τής ανθρωπότητας με ποικίλους θανάτους1343. Σε διαφόρους τόπους θα επικρατούν λιμοί1344. Οι άνθρωποι θα πεθαίνουν απ’ την πείνα και τη δίψα1345. Φοβεροί λοιμοί θα πλήξουν κάθε χώρα και τόπο1346.

Όλα αυτά σε συνδυασμό με τους σεισμούς, τους πολέμους και τα υπόλοιπα δεινά της συντελείας θα έχουν ως αποτέλεσμα πολλούς και ποικίλους θανάτους. Στην Αποκάλυψη αναφέρεται πως ο τέταρτος ιππεύς της Αποκάλυψης θα θανατώσει το έν τέταρτον των ανθρώπων με ποικίλους τρόπους1347. Κάποιοι θα πεθαίνουν και απ’ την υπερβολική θλίψη και τον φόβο1348.

Ενδιαφέρουσες απόψεις συναντώνται και στην ευρύτερη χριστιανική γραμματεία. Κατά τον Οικουμένιο στα έσχατα θα υπάρχουν διάφοροι τρόποι θανάτου, οι περισσότεροι εκ των οποίων θα παραχθούν δια πυρός1349. Ο Ανδρέας Καισαρείας στα πλαίσια της ερμηνείας του Απ. 9,15 μιλά για πονηρούς δαίμονες που θα σκοτώσουν το εν τρίτον της ανθρωπότητας1350.

Γενικότερα, οι συνέπειες τής διαταραχής τής φυσικής τάξης και των νόμων τού σύμπαντος θα είναι τραγικές και καταστροφικές για την ανθρωπότητα και θα διαμορφώσουν σε συνδυασμό και με άλλες παραμέτρους μια αφόρητη κατάσταση. Η ανθρωπότητα θα περιέλθει σε δεινή θέση, καθώς θα αντιμετωπίζει μια σειρά από καταστροφές. Πολλοί θα πεθάνουν, ενώ άλλοι θα βιώνουν με οδύνη την μεγαλύτερη τραγωδία της ανθρώπινης ιστορίας.

ς) Εικόνες τής « μεγάλης θλίψης » τών εσχάτων από τούς Πατέρες.

Οι Άγιοι Ιππόλυτος, Ρωμανός και Εφραίμ περιγράφουν με πολύ χαρακτηριστικές εικόνες την « Μεγάλη Θλίψη » της εποχής τών εσχάτων. Εδώ θα παραθέσουμε μια σύνθεση κειμένων τους σε μετάφραση, ώστε να λάβουμε μια εικόνα της κατάστασης που θα επικρατεί στο τέλος των καιρών.

« Τότε κάθε θλίψη θα κυριαρχήσει στον κόσμο »1351. « Και πένθος θα συνέχει τα πέρατα »1352. « Από παντού θα ακούγονται πολλές νηπίων οιμωγές, Πατέρων και μητέρων οδυρμοί, γυναικών και παρθένων ολολυγμοί, αδελφών και συγγενών κοπετοί »1353.

Η οδύνη θα είναι τέτοια που οι άνθρωποι δεν θα είναι εις θέσιν να θρηνήσουν τους νεκρούς τους καθώς και οι ίδιοι θα αντιμετωπίζουν αδυσώπητο το φάσμα του θανάτου. Και ποιός ποιόν θα πενθήσει τότε; Ο αδελφός δεν θα πενθεί τον αδελφό, γιατί και αυτός θα προσδοκά τον θάνατο. Η μητέρα δεν θα πενθεί για τη θυγατέρα της καθώς και αυτή θα αντικρύζει μπροστά της το φάσμα του θανάτου. Αλλά ούτε και ο πατέρας δεν θα πενθεί τον υιό του διότι θα φοβάται μήπως και ο ίδιος θανατωθεί1354.

Τότε κάθε ψυχή θα θρηνήσει φοβερά και με οδύνη θα στενάξει. Τότε όλοι θα αντικρύσουν μια απαραμύθητη θλίψη που θα τους συνέχει νύχτα και μέρα1355.

Έξω απ’ τις οικίες θα επικρατεί φόβος και μέσα θα κυριαρχεί τρόμος κατά τη διάρκεια της ημέρας αλλά και της νύχτας. Πτώματα θα υπάρχουν στις πλατείες αλλά και στους οίκους πτώματα. Δυσωδία στις πλατείες και στους οίκους δυσωδία. Πείνα και δίψα, φωνή κλαυθμού παντού, τόσο στις κατοικίες όσο και στους δημόσιους χώρους1356.

Όταν οι άνθρωποι συναντώνται μεταξύ τους, ο πατέρας με τον υιό του, η μητέρα με τη θυγατέρα της, οι αδελφοί και οι φίλοι μεταξύ τους, θα ξεσπούν σε κλάματα, θα αγκαλιάζονται και έτσι αγκαλιασμένοι θα πεθαίνουν και οι δύο1357.

Οι άνθρωποι θα γίνουν σαν σκιές. Θα μαραθεί το κάλλος απ’ τα πρόσωπα όλων των ανθρώπων και η όψη τους θα είναι όμοια με αυτή των νεκρών. Η ομορφιά των γυναικών θα γίνει και αυτή βδελυκτή. Θα μαραθεί κάθε άνθρωπος αλλά και η επιθυμία των ανθρώπων1358.

Ο πολύς χρυσός, ο άργυρος και τα μεταξωτά ενδύματα σε τίποτε δεν θα ωφελήσουν τον κάτοχό τους. Γι’ αυτό και θα ρίπτονται στις πλατείες και κανείς δεν θα βρίσκεται, έστω να τα αγγίξει, διότι όλα θα είναι πλέον βδελυκτά1359.

Θλίψη και φόβος θα είναι τα συναισθήματα που θα επικρατούν καθώς θα συμβαίνουν « θάνατοι διάφοροι επι της γης ». Τα νήπια θα ξεψυχούν στους κόλπους των μητέρων τους. Οι μητέρες θα πεθαίνουν πάνω απ’ τα παιδιά τους. Ολόκληρες οικογένειες θα πεθαίνουν στις αγορές και δεν θα βρίσκεται εκείνος που θα τους ενταφιάσει1360.

Το πρωί οι άνθρωποι με οδύνη και στεναγμούς θα εύχονται να έρθει η εσπέρα για να αναπαυθούν και να λάβουν κάποια άνεση. Και όταν αυτή έρχεται, θα αναρωτιούνται με πικρότατα δάκρυα, πότε, άραγε, θα ξημερώσει, για να αποφύγουν τη θλίψη που τους καταπιέζει1361.

Και δεν θα υπάρχει τόπος να καταφύγουν ή να κρυφτούν. « Τετάρακται γάρ τα σύμπαντα, ἡ θάλασσα και ἡ ξηρά »1362, σημειώνει, χαρακτηριστικά, ο Άγιος Εφραίμ. Καί πού θα κρυφτεί, τότε, ο άνθρωπος; Καί σε ποιόν θα εναποθέσει την μοίρα των παιδιών του; Και πού θα καταθέσει τα χρήματά του για να τα διασώσει, όταν δεν θα μπορεί να σώσει ούτε την ίδια την ζωή του;

Στην απόγνωσή τους θα μεταβαίνουν απ’ την Ανατολή στη Δύση και απ’ τη Δύση στην Ανατολή, για να σωθούν, αλλά και πάλι δεν θα μπορούν να βρουν τόπο για να κρυφτούν απ’ την μεγάλη θλίψη1363. Όλοι οι ζωντανοί θα μακαρίζουν με δάκρυα τους νεκρούς που ετάφησαν πριν έλθει στη γη η « Μεγάλη Θλίψις »1364.

Στην ευρύτερη χριστιανικη γραμματεία ο συγγραφεύς του Περί Συντελείας χρησιμοποιεί παρόμοιες εικόνες. Όπως, χαρακτηριστικά, γράφει, οι άνθρωποι θα απευθυνθούν προς αυτούς και θα πουν : « Ανοίξτε τους τάφους και δεχτείτε εμάς τους αθλίους. Ανοίξτε τις θήκες σας και υποδεχτείτε τους ελεεινούς συγγενείς και γνωστούς σας. Μακάριοι είστε εσείς, διότι δεν είδατε αυτές τις ημέρες. Μακάριοι διότι δεν προλάβατε να αντικρύσετε αυτόν τον οδυνηρό βίο, ούτε τον απαραμύθητο λοιμό, ούτε την αδήριτη ανάγκη που συνέχει τις ψυχές μας »1365. Εκείνες τις ημέρες ο θρήνος θα είναι απαραμύθητος, ο κλαυθμός άμετρος, οι στεναγμοί άπαυστοι1366. Σ’ ολόκληρη την ανθρωπότητα θα επικρατεί σκότος « και θρήνος επί θρήνον και ουαί επί ουαί »1367.

Όλες αυτές οι περιγραφές, έχουν μια τρομερή λογοτεχνική δύναμη. Ασκούν μια απόκοσμη και τρομακτική γοητεία. Συνεπαίρνουν το είναι του αναγνώστη. Τον συγκλονίζουν συθέμελα.

Κυριακή 4 Οκτωβρίου 2020

ΤΑΜΙΩΛΑΚΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ - Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ (35)

 Συνέχεια από: Πέμπτη, 1 Οκτωβρίου 2020

ΤΡΙΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΔΡΑΣΗΣ ΚΑΙ Η ΣΥΝΤΡΙΒΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ


5) Η « μεγάλη θλίψις » 

γ) Η επανάσταση τής φύσης (συνέχεια). 

viii) Σκοτισμός τού ηλίου, τής σελήνης και τών άστρων.

Αναφέρεται απ’ τον Άγιο Εφραίμ, o οποίος γράφει πως οι φωστήρες του ουρανού και τα άστρα θα πενθούν για το γένος των βροτών1280. Κατά τον Άγιο Βέδα ο κόσμος θα χτυπηθεί με σκοτάδι και φόβο, όπως συνέβη κατά την Σταύρωση του Κυρίου1281. Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός γράφει πως ο ήλιος και το φεγγάρι θα σκοτεινιάσουν1282.
Ο Άγιος Βέδας γράφει γι’ αυτήν την πληγή στα πλαίσια της ερμηνείας του στην 6η σφραγίδα1283 και, κυρίως στην 4η σάλπιγγα της Αποκάλυψης1284. Άλλα σχετικά χωρία  είναι τα Ιωήλ 3,41285, Μθ. 24,291286 - όπου ο Χριστός αναφέρει την προφητεία του Ιωήλ - και Απ. 8,12.
Και αυτή η πληγή έχει ιστορικό προηγούμενο. Η επιβολή σκότους ως τιμωρίας δεν είναι κάτι το ασυνήθιστο στη βιβλική ιστορία. Η τιμωρία αυτή παρουσιάζει κάποια ομοιότητα προς την 9η απ’ τις δέκα πληγές της Αιγύπτου• την πληγή του ψηλαφητού σκότους που περιγράφεται στα χωρία Εξ. 10, 21-29. Κάτι που αξίζει να σημειωθεί είναι πως στην περίπτωση της 9ης πληγής του Φαραώ το σκότος εκάλυπτε μόνο την περιοχή των Αιγυπτίων και όχι των Εβραίων. Όπως, χαρακτηριστικά, αναφέρεται και στη Σοφία Σολομώντος1287 το σκοτάδι είχε προκαλέσει τρομερό φόβο στους Αιγυπτίους, φόβο που επέτειναν οι διάφοροι ήχοι που άκουγαν και που δεν μπορούσαν να ερμηνεύσουν, εμφανίσεις διαφόρων φαντασμάτων με σκυθρωπά πρόσωπα και το βάρος της ένοχης συνείδησής τους. Το σκότος αυτό ήταν εικόνα του μελλοντικού σκότους που τους επιφυλασσόταν. Και ο τρόμος που τους είχε καταλάβει τους ταλαιπώρησε πολύ περισσότερο από αυτό καθαυτό το σκότος. Η ανάγνωση των βιβλικών περικοπών που αναφέρονται στήν ένατη πληγή του Φαραώ μπορεί να δώσει μια εικόνα και για την πληγή του σκότους των εσχάτων.
Στην ευρύτερη χριστιανική γραμματεία αναφέρεται ως ιστορικό προηγούμενο και το σκότος που έγινε « από έκτης ώρας έως ενάτης » κατά τη Σταύρωση του Κυρίου, όταν κάθε ουράνιο φως φαινόταν να έχει αφανιστεί1288. Για την προφητεία του Ιωήλ και την επανάληψή της στον εσχατολογικό λόγο του Κυρίου ισχύει το σχήμα της μερικής και απόλυτης εκπλήρωσης. Μερική εκπλήρωση είχαμε στην Σταύρωση του Κυρίου, απόλυτη θα έχουμε στο τέλος του κόσμου. Για τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα με το άνοιγμα της εβδόμης σφραγίδας1289 ισχύει κάτι ανάλογο. Είναι ενθύμησις των όσων συνέβησαν στην σταύρωση – η συγγραφή της Αποκάλυψης είναι μεταγενέστερη του γεγονότος της Σταύρωσης – και προφητεία όσων θα συμβούν στο τέλος του κόσμου1290.
Ενδιαφέρον παρουσιάζουν και τα σχόλια στην 4η σάλπιγγα της Αποκάλυψης που γράφονται απ’ τους Οικουμένιο, Ανδρέα και Αρέθα. Η αναφορά της Αποκάλυψης για απώλεια μόνο του ενός τρίτου του ηλιακού, σεληνιακού και αστρικού φωτός καταδεικνύει την φιλανθρωπία του Θεού, ο οποίος με αυτήν την μερική μόνο και όχι ολοκληρωτική τιμωρία, ουσιαστικά θα απευθύνει στους ανθρώπους πρόσκληση για μετάνοια, επιστροφή και μεταμέλεια1291.
Η μερική αυτή σκότωση της τέταρτης σάλπιγγας θα είναι μια προδρομική κατάσταση1292, ένα « πρωτολείον », κατά τον Αρέθα, της Β΄ Παρουσίας1293. Και θα είναι μια τρόπον τινά προειδοποίηση. Θα ισοδυναμεί με το άνοιγμα μιας θύρας μετανοίας, την παροχή μιας τελευταίας ευκαιρίας. Με το φόβο των όσων θα συμβαίνουν ο Θεός θα καλεί την ανθρωπότητα σε μετάνοια 1294.
Άλλωστε, όπως επισημαίνει ο Ανδρέας, ο Θεός επιτρέποντας να υποφέρουν οι άνθρωποι κατά το έν τρίτον του ημερονυκτίου « λεληθότως », τους παρηγορεί κατά το μέρος που υπολείπεται, που είναι και το μεγαλύτερο. Επομένως, ούτε τότε ο Θεός θα επιφέρει την τιμωρία « άκρατη »1295.
Σύμφωνα, πάλι, με τον Αρέθα η συσκότιση του ενός τρίτου μόνο του φωτός γίνεται και « εις έμφασιν της υπεραγίας Τριάδος », η οποία εξ αιτίας της υπερβολικής προς τον κόσμο χρηστότητας, δεν θα επιφέρει παντελή τιμωρία σε αυτούς που αξίζει να τιμωρηθούν αλλά θα την επιφέρει « ἰσαρίθμως ἑαυτῇ »1296.
Ένα ζήτημα που προκύπτει σ’ αυτό το σημείο, είναι, αν η μείωση του φωτός αφορά στη χρονική διάρκεια ή στη δύναμη εκπομπής του φωτός. Κατά τον Ανδρέα η πληγή του ενός τρίτου του ηλιακού, σεληνιακού, και αστρικού φωτός ισοδυναμεί με σκότος κατά το εν τρίτον του χρονικού διαστήματος της ημέρας και της νυκτός αντίστοιχα1297.
Όπως και να ΄χει, είναι πιθανόν και στο ζήτημα του σκοτισμού του ηλίου, της σελήνης και των άστρων να υπάρξει μια κλιμάκωση, αφού τα σχετικά χωρία του Ιωήλ, του εσχατολογικού λόγου του Κυρίου και της έκτης σφραγίδας της Αποκάλυψης κάνουν λόγο, απλά, για σκοτισμό των ουρανίων σωμάτων. Δηλαδή, μπορεί, αρχικά, να απολεσθεί το ένα τρίτο του φωτός και στη συνέχεια να έχουμε πλήρη σκοτισμό της γης. Αξίζει, επίσης, να αναφέρουμε την παρατήρηση του Αρέθα ότι δεν θα επικρατήσει σκότος στον ήλιο, τη σελήνη και τα άστρα αλλά στην « περίγειον κτίσιν » που δέχεται το φως από αυτά τα ουράνια σώματα1298.

ix) Πτώσεις άστρων

Αναφέρεται απ’ τους Αγίους Αυγουστίνο, Γρηγόριο Παλαμά και Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό. Βιβλικά στηρίζεται στα Μθ. 24,39(1299), Μρ.13,25(1300), Λκ 21,25(1301), και Απ. 6,13(1302). 8,8-11(1303). 9,1(1304).
Οι ευαγγελιστές Ματθαίος και Μάρκος αναφέρονται σε πτώση άστρων και  σάλευση των ουρανών ενώ ο Λουκάς μιλά για « σημεία εν άστροις ». Ο Άγιος Αυγουστίνος γράφει πως είναι πιθανόν να πρόκειται για το φαινόμενο μετεωριτών και αναφέρει, μάλιστα, τα λόγια του Βιργιλίου, « Εἶδον ἀστέρα χαράσσοντα μεγάλην αὔλακα φωτός καί ἐξαφανιζόμενον εἰς τά δάση τῆς Ἴδης »1305. Κατά τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά τα άστρα θα πέσουν σαν απερίγραπτοι κεραυνοί πάνω στις κεφαλές όσων θα έχουν πιστέψει στον Αντίχριστο, ώστε να τιμωρηθούν πρώτα με αυτά στα οποία προσήλωσαν το νου τους και για τα οποία πείστηκαν στον Αντίχριστο1306. Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός έλεγε, απλά, ότι « τα άστρα θα πέσουν απ’ τον Ουρανό »1307. Στην ευρύτερη χριστιανική γραμματεία ο συγγραφεύς του Περί Συντελείας κάνει λόγο για « άστρων παρατροπάς » 1308, ενώ οι Οικουμένιος, Ανδρέας Καισαρείας και Αρέθας Καισαρείας1309 αναφέρονται σ’ αυτήν κατά την ερμηνεία τους στην έκτη σφραγίδα της Αποκάλυψης1310.

x) Ιοβόλα καί σαρκοφάγα ερπετά καί θηρία

Σύμφωνα με τον Όσιο Εφραίμ, σαν να μην έφταναν οι υπόλοιπες θλίψεις και τα βάσανα, θα εμφανιστούν και ιοβόλα θηρία και ερπετά που θα δαγκώνουν τους ανθρώπους1311. Ως βιβλική βάση αυτής της πληγής θα μπορούσαν να θεωρηθούν  η τέταρτη σφραγίδα και οι αναφορές στις ακρίδες και τους ίππους της Αποκάλυψης1312.

xi) Πληγές πού αναφέρονται μόνο στην ευρύτερη χριστιανική γραμματεία

Στην ευρύτερη χριστιανική γραμματεία αναφέρονται και άλλες πληγές. « Καύσωνες απαραμύθητοι » 1313, « χειμώνος αταξίαι »1314, « παγετοί διάφοροι »1315, ακαταστασία των εποχών1316, παύση ανέμων1317, βολίδες « ταλαντιαίας » χαλάζης που θα πίπτουν απ’ τον ουρανό πάνω στη γη και τους ανθρώπους1318, αστραπές και βροντές 1319, έλκος κακόν και πονηρόν1320. Οι περισσότερες από αυτές βασίζονται στην κατά γράμμα ερμηνεία χωρίων της Αποκάλυψης1321.