Δεν τους πήρε πολύ χρόνο. Μετά τη συμφωνία μεταξύ Τραμπ και Πούτιν για το ντίζελ, η οποία δεν θα κάνει πολλά για να μειώσει τις τιμές των καυσίμων ακόμη και στις ΗΠΑ, οι αυστηρά αμερικανικής κατεύθυνσης εφημερίδες συμπεριφέρονται σαν προδομένοι εραστές, που έχουν μείνει στη μέση του πολεμοχαρούς οργασμού τους. Η La Repubblica, η οποία αν δεν ήταν εφημερίδα θα ήταν ξενοδοχείο με την ώρα, ανακάλυψε ότι η λέξη «Δύση» είναι κατά κάποιο τρόπο παραπλανητική και διφορούμενη επειδή περιλαμβάνει τόσο την Ευρώπη όσο και τις Ηνωμένες Πολιτείες σε μια συμμαχία που ίσως χρειάζεται να επανεξεταστεί επειδή -ακούστε, ακούστε- η ίδια η έκφραση «Δυτικές αξίες» κρύβει την αμερικανική ηγεμονία. Εύρηκα! Η La Repubblica ανακάλυψε ζεστό νερό όπως ο Αρχιμήδης, έναν αιώνα αργότερα. Το ανακαλύπτει επειδή αυτή η σχέση αληθινού αποικισμού, ακόμη και πνευματικής, θέτει σε κίνδυνο τον πόλεμο στην Ουκρανία, τον οποίο η Ευρώπη διεξήγαγε στον απόηχο των αμερικανικών εμμονών, αλλά ο οποίος στη συνέχεια, δεδομένης της ουσιαστικής ήττας του ΝΑΤΟ, έχει γίνει ζήτημα ζωής και θανάτου για τις ελίτ του.
Το άρθρο λέει μια αλήθεια που ήταν προφανής σε όλους εδώ και δεκαετίες, ακόμη και πριν από τη γέννηση της Repubblica: «Η Δύση, τελικά, είναι το ευγενικό όνομα που έχουμε δώσει στην αμερικανοποίηση του κόσμου μέσω της παγκοσμιοποίησης. Είναι το διπλωματικό πέπλο που καλύπτεται από μια σχέση εξουσίας ». Το ανακάλυψαν αυτό με τον Τραμπ, χτυπημένο στο δρόμο προς το Κίεβο, όχι προς τη Δαμασκό. Αλλά αμέσως μετά, μας λέει επίσης το αξιολύπητο ψέμα της εποχής, δηλαδή ότι «σήμερα οι πιο ένθερμοι υπερασπιστές της Δύσης, στην Ευρώπη, είναι οι υπέρμαχοι της κυριαρχίας». Αυτή είναι μια εξαιρετική ανοησία για πολλούς λόγους, πρώτα και κύρια επειδή αυτοθωρακίζεται με έναν παγκοσμιοποιητικό νεολογισμό, ο οποίος, όπως σχεδόν όλη η Νέα Ομιλία, προέρχεται από την Αμερική ή από αμερικανοποιημένους διανοητικούς κύκλους, και του οποίου το νόημα είναι πάντα ασαφές: φαίνεται να στοχεύει όσους αισθάνονται άβολα με την παράδοση της κυριαρχίας στις Βρυξέλλες, αλλά ουσιαστικά παίρνει το πραγματικό του νόημα και σκοπό από τον νεοφιλελευθερισμό, ο οποίος κηρύττει την υποβάθμιση του κράτους στο ελάχιστο δυνατό. Αλλά είναι επίσης ένα de facto ψέμα, επειδή το μεγαλύτερο κόμμα υπέρ της κυριαρχίας στην Ευρώπη είναι το AfD, το οποίο υποστηρίζει την έξοδο της Γερμανίας από το ΝΑΤΟ, ένα από τα δομήματα μέσω των οποίων εκφράζεται πιο δυναμικά η αμερικανική ηγεμονία. Από την άλλη πλευρά, ο ηγέτης της γαλλικής αριστεράς, Μελανσόν, εκφράζει αρκετές απόψεις υπέρ της κυριαρχίας σχετικά με το μέλλον της Γαλλίας και την ανάγκη της χώρας να ανακτήσει την αυτονομία της, ιδίως την οικονομική της αυτονομία, εντός της ΕΕ.
Σε κάθε περίπτωση, αυτό το ρήγμα στη Δύση μαρτυρά το τέλος του παγκοσμιισμού που η Repubblica θα ήθελε να υπερασπιστεί με αυτό το ξέσπασμα. Συνεπώς, παλεύουμε συνεχώς με μια εργαλειακή υποκουλτούρα που κρύβει την προέλευσή της και την ετερογένεια των στόχων της και ως εκ τούτου είναι μάταιη, όπως σχεδόν όλες οι παγκοσμιοποιητικές ιδεολογίες. Αλλά πάνω απ 'όλα, αναγκάζεται συνεχώς, αφενός, να επαναλαμβάνει τα τροπάρια που εξυπηρετούν το status quo των Βρυξελλών και, αφετέρου, να διορθώνει συνεχώς την πορεία της. Έτσι, συνειδητοποιεί την κατάσταση της Κόκκινης Βασίλισσας στην Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων: τρέχει λαχανιασμένη, αλλά δεν κουνιέται ούτε εκατοστό. Ποιος θα θυμάται αυτό το άρθρο σε έναν μήνα από τώρα, όταν ίσως ο ίδιος συγγραφέας θα εκθειάζει την Αμερική; Η ομορφιά της αστάθειας και της αστάθειας του Τραμπ είναι ότι τα λεγόμενα μέσα ενημέρωσης πρέπει να τον ακολουθήσουν στο γαϊτανάκι. Αν κάνει ειρήνη με τον Ζελένσκι, κάτι που πιθανότατα θα συμβεί μετά τις 3 Νοεμβρίου, την ημέρα των ενδιάμεσων εκλογών, η Δύση θα είναι και πάλι μια αξιοπρεπής και ελκυστική λέξη.
Το άρθρο λέει μια αλήθεια που ήταν προφανής σε όλους εδώ και δεκαετίες, ακόμη και πριν από τη γέννηση της Repubblica: «Η Δύση, τελικά, είναι το ευγενικό όνομα που έχουμε δώσει στην αμερικανοποίηση του κόσμου μέσω της παγκοσμιοποίησης. Είναι το διπλωματικό πέπλο που καλύπτεται από μια σχέση εξουσίας ». Το ανακάλυψαν αυτό με τον Τραμπ, χτυπημένο στο δρόμο προς το Κίεβο, όχι προς τη Δαμασκό. Αλλά αμέσως μετά, μας λέει επίσης το αξιολύπητο ψέμα της εποχής, δηλαδή ότι «σήμερα οι πιο ένθερμοι υπερασπιστές της Δύσης, στην Ευρώπη, είναι οι υπέρμαχοι της κυριαρχίας». Αυτή είναι μια εξαιρετική ανοησία για πολλούς λόγους, πρώτα και κύρια επειδή αυτοθωρακίζεται με έναν παγκοσμιοποιητικό νεολογισμό, ο οποίος, όπως σχεδόν όλη η Νέα Ομιλία, προέρχεται από την Αμερική ή από αμερικανοποιημένους διανοητικούς κύκλους, και του οποίου το νόημα είναι πάντα ασαφές: φαίνεται να στοχεύει όσους αισθάνονται άβολα με την παράδοση της κυριαρχίας στις Βρυξέλλες, αλλά ουσιαστικά παίρνει το πραγματικό του νόημα και σκοπό από τον νεοφιλελευθερισμό, ο οποίος κηρύττει την υποβάθμιση του κράτους στο ελάχιστο δυνατό. Αλλά είναι επίσης ένα de facto ψέμα, επειδή το μεγαλύτερο κόμμα υπέρ της κυριαρχίας στην Ευρώπη είναι το AfD, το οποίο υποστηρίζει την έξοδο της Γερμανίας από το ΝΑΤΟ, ένα από τα δομήματα μέσω των οποίων εκφράζεται πιο δυναμικά η αμερικανική ηγεμονία. Από την άλλη πλευρά, ο ηγέτης της γαλλικής αριστεράς, Μελανσόν, εκφράζει αρκετές απόψεις υπέρ της κυριαρχίας σχετικά με το μέλλον της Γαλλίας και την ανάγκη της χώρας να ανακτήσει την αυτονομία της, ιδίως την οικονομική της αυτονομία, εντός της ΕΕ.
Σε κάθε περίπτωση, αυτό το ρήγμα στη Δύση μαρτυρά το τέλος του παγκοσμιισμού που η Repubblica θα ήθελε να υπερασπιστεί με αυτό το ξέσπασμα. Συνεπώς, παλεύουμε συνεχώς με μια εργαλειακή υποκουλτούρα που κρύβει την προέλευσή της και την ετερογένεια των στόχων της και ως εκ τούτου είναι μάταιη, όπως σχεδόν όλες οι παγκοσμιοποιητικές ιδεολογίες. Αλλά πάνω απ 'όλα, αναγκάζεται συνεχώς, αφενός, να επαναλαμβάνει τα τροπάρια που εξυπηρετούν το status quo των Βρυξελλών και, αφετέρου, να διορθώνει συνεχώς την πορεία της. Έτσι, συνειδητοποιεί την κατάσταση της Κόκκινης Βασίλισσας στην Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων: τρέχει λαχανιασμένη, αλλά δεν κουνιέται ούτε εκατοστό. Ποιος θα θυμάται αυτό το άρθρο σε έναν μήνα από τώρα, όταν ίσως ο ίδιος συγγραφέας θα εκθειάζει την Αμερική; Η ομορφιά της αστάθειας και της αστάθειας του Τραμπ είναι ότι τα λεγόμενα μέσα ενημέρωσης πρέπει να τον ακολουθήσουν στο γαϊτανάκι. Αν κάνει ειρήνη με τον Ζελένσκι, κάτι που πιθανότατα θα συμβεί μετά τις 3 Νοεμβρίου, την ημέρα των ενδιάμεσων εκλογών, η Δύση θα είναι και πάλι μια αξιοπρεπής και ελκυστική λέξη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου