Και σήμερα είναι η σειρά του Νετανιάχου. Το Ισραήλ ψηφίζει τις Τρίτες για να αποφύγει να αναγκάσει τις εκλογικές επιτροπές να εργαστούν το Σάββατο, και επίσης επειδή στη Γένεση, η Τρίτη είναι η μόνη ημέρα που ο Θεός λέει δύο φορές «είναι καλό», καθιστώντας την ιδιαίτερα κατάλληλη ημέρα για μεγάλες δημόσιες εκδηλώσεις. Το λέω αυτό για να δείξω ότι ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός δεν είναι μοναδικός στο Ιράν. Αλλά είναι πραγματικά κάτι καλό; Ο υπερσιωνιστής ηγέτης διατρέχει μεγάλο κίνδυνο σε αυτόν τον γύρο των εκλογών επειδή το κόμμα του, το Λικούντ, βρίσκεται πίσω στις δημοσκοπήσεις εδώ και αρκετό καιρό, και ακριβώς για αυτόν τον λόγο, ο Νετανιάχου έχει δοκιμάσει τα πάντα για να αποφύγει την ήττα στις κάλπες. Μέχρι χθες, η προτιμώμενη επιλογή του ήταν να κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης και να επανεκκινήσει τον πόλεμο κατά του Ιράν. Τα ιρανικά αντίποινα, με τη μορφή πυραυλικών επιθέσεων και επιθέσεων με μη επανδρωμένα αεροσκάφη κατά του Ισραήλ, θα του είχαν επιτρέψει να αναβάλει τις εκλογές.
Και το έχει επιχειρήσει τρεις φορές τις τελευταίες εβδομάδες. Ο πρώτος στόχος ήταν να ωθήσει τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ να ηγηθεί μιας ακόμη επίθεσης εναντίον του Ιράν : σύμφωνα με τους Financial Times, ο ισραηλινός στρατός είχε προετοιμάσει μια πολυήμερη εκστρατεία βομβαρδισμών για το Σαββατοκύριακο της 10ης Οκτωβρίου, στοχεύοντας σταθμούς παραγωγής ενέργειας, πυρηνικές εγκαταστάσεις και στόχους του ιρανικού καθεστώτος, αλλά η επιχείρηση αναβλήθηκε αφού ο Τραμπ εναντιώθηκε στην επανέναρξη της σύγκρουσης πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ στις 3 Νοεμβρίου. Στη δεύτερη προσπάθεια, ο Νετανιάχου ήλπιζε να προκαλέσει μια βίαιη ιρανική απάντηση προσομοιώνοντας μια ισραηλινή επίθεση: δεκάδες μαχητικά αεροσκάφη πέταξαν πάνω από τη Συρία και το Ιράκ προς τα ιρανικά σύνορα, ακολουθώντας μια διαδρομή πτήσης παρόμοια με αυτή μιας επίθεσης, αλλά η Τεχεράνη δεν δέχτηκε το δόλωμα και τα αεροπλάνα επέστρεψαν στη βάση. Η τρίτη προσπάθεια του Νετανιάχου έγινε το περασμένο Σαββατοκύριακο, όταν έδωσε άμεση εντολή στον ισραηλινό στρατό να εξαπολύσει μια ακόμη επίθεση εναντίον του Ιράν. Ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου, Εγιάλ Ζαμίρ, έλαβε την εντολή, αλλά αρνήθηκε να την εκτελέσει. Επίσης, «διέρρευσε» το περιστατικό στο Channel 12 και διασφάλισε ότι η επακόλουθη κάλυψη δεν θα λογοκρίθηκε.
Εν ολίγοις, τα πράγματα φαίνονται άσχημα, αλλά δεν έχουν τελειώσει ακόμα: μια δευτερεύουσα επιλογή είναι η κήρυξη κατάστασης έκτακτης ανάγκης μετά τις εκλογές, αλλά πριν σχηματιστεί νέα κυβέρνηση. Αυτή η περίοδος θα μπορούσε να διαρκέσει από έναν έως τέσσερις μήνες. Αυτό θα του επέτρεπε να επικαλεστεί μια «κυβέρνηση εθνικής ενότητας», όπως έχει συμβεί στο παρελθόν σε καταστάσεις κρίσης, διατηρώντας τον Νετανιάχου ως πρωθυπουργό. Θα υπήρχε άφθονος χρόνος για να φτάσουμε στις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ, όταν -όπως είναι πιθανό- ένας ηττημένος Τραμπ μπορεί να θέλει να αντισταθμίσει τον ναρκισσισμό του με μια νέα επίθεση στο Ιράν, παρόλο που αυτό θα έδινε το τελειωτικό χτύπημα στην παραγωγή πετρελαίου και θα έβλαπτε μόνιμα τις σχέσεις με την Κίνα και τη Ρωσία. Πράγματι, το ευρωπαϊκό περιβάλλον ελπίζει ακριβώς σε αυτό, καθώς ενσαρκώνει μια λατρεία θανάτου και καταστροφής, το τελικό στάδιο ενός καπιταλισμού που αναζητά νέες επενδυτικές ευκαιρίες.
Αυτή η κατάσταση είναι καλά κατανοητή στη Μέση Ανατολή, σε τέτοιο βαθμό που ο δεσπότης στο Ριάντ έστειλε τον αδελφό του, υπουργό Άμυνας Χαλίντ μπιν Σαλμάν, στην Τεχεράνη για να δει αν μπορεί να επιτευχθεί εκεχειρία με τους Χούθι (τον μεγάλο σύμμαχο της Τεχεράνης), οι οποίοι καταστρέφουν το βασίλειο και κλέβουν τεράστια έσοδα από το πετρέλαιο. Θα συνοδεύεται από τον διοικητή του πακιστανικού στρατού και τον επικεφαλής των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών. Η περιοχή προσπαθεί με κάποιο τρόπο να αποκτήσει κάποια ανεξαρτησία από τις αμερικανικές και ισραηλινές παρεμβάσεις, οι οποίες έχουν αποδειχθεί θανατηφόρες για την οικονομία της περιοχής. Ωστόσο, πρέπει να ειπωθεί ότι η ήττα του Νετανιάχου, αν τελικά υλοποιηθεί, δεν θα είναι καθόλου η λύση στα προβλήματα: τα πράγματα έχουν ξεπεράσει τα όρια. Φανταστείτε ότι μετά τη νίκη του Λούλα, ο Νετανιάχου ανακοίνωσε ότι η Βραζιλία απέχει τρεις εβδομάδες από την παραγωγή μιας πυρηνικής συσκευής, κάτι που λέει για το Ιράν εδώ και 40 χρόνια. Τι μπορούμε να κάνουμε; Αυτοί είναι οι άντρες που προμηθεύει το μοναστήρι της παγκοσμιοποίησης.
Και το έχει επιχειρήσει τρεις φορές τις τελευταίες εβδομάδες. Ο πρώτος στόχος ήταν να ωθήσει τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ να ηγηθεί μιας ακόμη επίθεσης εναντίον του Ιράν : σύμφωνα με τους Financial Times, ο ισραηλινός στρατός είχε προετοιμάσει μια πολυήμερη εκστρατεία βομβαρδισμών για το Σαββατοκύριακο της 10ης Οκτωβρίου, στοχεύοντας σταθμούς παραγωγής ενέργειας, πυρηνικές εγκαταστάσεις και στόχους του ιρανικού καθεστώτος, αλλά η επιχείρηση αναβλήθηκε αφού ο Τραμπ εναντιώθηκε στην επανέναρξη της σύγκρουσης πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ στις 3 Νοεμβρίου. Στη δεύτερη προσπάθεια, ο Νετανιάχου ήλπιζε να προκαλέσει μια βίαιη ιρανική απάντηση προσομοιώνοντας μια ισραηλινή επίθεση: δεκάδες μαχητικά αεροσκάφη πέταξαν πάνω από τη Συρία και το Ιράκ προς τα ιρανικά σύνορα, ακολουθώντας μια διαδρομή πτήσης παρόμοια με αυτή μιας επίθεσης, αλλά η Τεχεράνη δεν δέχτηκε το δόλωμα και τα αεροπλάνα επέστρεψαν στη βάση. Η τρίτη προσπάθεια του Νετανιάχου έγινε το περασμένο Σαββατοκύριακο, όταν έδωσε άμεση εντολή στον ισραηλινό στρατό να εξαπολύσει μια ακόμη επίθεση εναντίον του Ιράν. Ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου, Εγιάλ Ζαμίρ, έλαβε την εντολή, αλλά αρνήθηκε να την εκτελέσει. Επίσης, «διέρρευσε» το περιστατικό στο Channel 12 και διασφάλισε ότι η επακόλουθη κάλυψη δεν θα λογοκρίθηκε.
Εν ολίγοις, τα πράγματα φαίνονται άσχημα, αλλά δεν έχουν τελειώσει ακόμα: μια δευτερεύουσα επιλογή είναι η κήρυξη κατάστασης έκτακτης ανάγκης μετά τις εκλογές, αλλά πριν σχηματιστεί νέα κυβέρνηση. Αυτή η περίοδος θα μπορούσε να διαρκέσει από έναν έως τέσσερις μήνες. Αυτό θα του επέτρεπε να επικαλεστεί μια «κυβέρνηση εθνικής ενότητας», όπως έχει συμβεί στο παρελθόν σε καταστάσεις κρίσης, διατηρώντας τον Νετανιάχου ως πρωθυπουργό. Θα υπήρχε άφθονος χρόνος για να φτάσουμε στις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ, όταν -όπως είναι πιθανό- ένας ηττημένος Τραμπ μπορεί να θέλει να αντισταθμίσει τον ναρκισσισμό του με μια νέα επίθεση στο Ιράν, παρόλο που αυτό θα έδινε το τελειωτικό χτύπημα στην παραγωγή πετρελαίου και θα έβλαπτε μόνιμα τις σχέσεις με την Κίνα και τη Ρωσία. Πράγματι, το ευρωπαϊκό περιβάλλον ελπίζει ακριβώς σε αυτό, καθώς ενσαρκώνει μια λατρεία θανάτου και καταστροφής, το τελικό στάδιο ενός καπιταλισμού που αναζητά νέες επενδυτικές ευκαιρίες.
Αυτή η κατάσταση είναι καλά κατανοητή στη Μέση Ανατολή, σε τέτοιο βαθμό που ο δεσπότης στο Ριάντ έστειλε τον αδελφό του, υπουργό Άμυνας Χαλίντ μπιν Σαλμάν, στην Τεχεράνη για να δει αν μπορεί να επιτευχθεί εκεχειρία με τους Χούθι (τον μεγάλο σύμμαχο της Τεχεράνης), οι οποίοι καταστρέφουν το βασίλειο και κλέβουν τεράστια έσοδα από το πετρέλαιο. Θα συνοδεύεται από τον διοικητή του πακιστανικού στρατού και τον επικεφαλής των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών. Η περιοχή προσπαθεί με κάποιο τρόπο να αποκτήσει κάποια ανεξαρτησία από τις αμερικανικές και ισραηλινές παρεμβάσεις, οι οποίες έχουν αποδειχθεί θανατηφόρες για την οικονομία της περιοχής. Ωστόσο, πρέπει να ειπωθεί ότι η ήττα του Νετανιάχου, αν τελικά υλοποιηθεί, δεν θα είναι καθόλου η λύση στα προβλήματα: τα πράγματα έχουν ξεπεράσει τα όρια. Φανταστείτε ότι μετά τη νίκη του Λούλα, ο Νετανιάχου ανακοίνωσε ότι η Βραζιλία απέχει τρεις εβδομάδες από την παραγωγή μιας πυρηνικής συσκευής, κάτι που λέει για το Ιράν εδώ και 40 χρόνια. Τι μπορούμε να κάνουμε; Αυτοί είναι οι άντρες που προμηθεύει το μοναστήρι της παγκοσμιοποίησης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου