α) Η ανακάλυψη της Αμερικής και υπόθεση περί της λογοτεχνίας του διαστήματος

DIE ENTDECKUNG AMERIKAS UND DIE SACHE MIT DER WELTRAUM-LITERATUR

Gotthard Günther

Η Αμερική ανακαλύφθηκε το 1492. Αν δούμε την ημερομηνία αυτή από την οπτική γωνία της ιστορίας του κόσμου, τότε ανακαλύπτεται εντυπωσιακά αργά. Γιατί όμως είναι έτσι; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό υποδεικνύει ένα από τα πιό ενδιαφέροντα αινίγματα του ανθρώπινου πολιτισμού. Στην πραγματικότητα η Αμερική ανακαλύφθηκε τουλάχιστον 5 φορές, και κάποιοι ερευνητές βρίσκουν ένα ακόμα πιό μεγάλο αριθμό. Όλες αυτές οι ανακαλύψεις είναι φυσικά πριν τον Κολόμβο, και ξεχάστηκαν σχεδόν την ίδια στιγμή που έγιναν. Για μια χρονική περίοδο φαινόταν πως κανείς δεν ήθελε να ανακαλύψει αυτήν την νέα ήπειρο, και πάλι έρχεται το ερώτημα: γιατί είναι έτσι; Στις επόμενες σελίδες θα γίνει προσπάθεια να βρεθεί απάντηση στο ερώτημα. Αν η απάντηση είναι έστω και στο περίπου σωστή, θα ρίξει ένα ενδιαφέρον φως στις λογοτεχνικές πτυχές και βαθύτατες σημασίες της αμερικανικής, ούτω καλουμένης Science-Fiction λογοτεχνίας. 

Θέλουμε να αρχίσουμε με κάποιες εισαγωγικές ιστορικές έννοιες. Είναι γενικά γνωστό πως η ιστορία μπορεί να χωριστεί χοντρικά σε δύο εποχές. Η πρώτη είναι η εποχή του πρωτόγονου πολιτισμού, ενώ η δεύτερη περιλάμβανει την ανάπτυξη διαφόρων υψηλών πολιτισμών, οι πιο σημαντικοί των οποίων είναι ο κινεζικός, ο ινδικός, ο ελληνο-ρωμαϊκός και ο δυτικός. 
Το βασικό χαρακτηριστικό ενός πρωτόγονου πολιτισμού είναι πως με κανένα τρόπο δεν είναι γεωγραφικά περιορισμένος σε μία περιοχή ή τοπίο, ή και σε μία ήπειρο ακόμη. Εκτείνεται σε όλη μας την γη και γι' αυτό έχει μια πλανητική διάδοση. Βασικά είναι ένας πρωτόγονος πολιτισμός ο ίδιος παντού στη γη. Αυτή όμως η συμπεριληπτική τάση δεν ισχύει για τους υψηλούς πολιτισμούς. Αυτοί είναι περιορισμένοι σε μία συγκεκριμένη γεωγραφικά κλειστή περιοχή (π.χ στην ινδική υπο-ήπειρο, την λεκάνη της Μεσογείου κτλ), έχουν τις ρίζες τους, για να χρησιμοποιήσουμε μια έκφραση του ΄Οσβαλντ Σπέγκλερ, στην «μητέρα γη» τους. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που δικαιολογεί το γιατί είναι κατάλληλο να μιλάμε στον ενικό για τον πρωτόγονο πολιτισμό, ενώ πρέπει να εφαρμόζουμε πάντα τον πληθυντικό όταν θέλουμε να μιλήσουμε γενικά για «υψηλούς πολιτισμούς». 

Αυτοί οι πολιτισμοί έχουν την πατρίδα τους σε διάφορα μέρη του ανατολικού ημισφαιρίου. Το γεγονός ότι το δυτικό ημισφαίριο, εκτός από δύο αποτυχημένες προσπάθειες μιας ανώτερης μορφής ύπαρξης(πολιτισμοί των Μάγια και των Ίνκας), δεν ανέδειξε ποτέ με την αληθινή σημασία της λέξεως ένα υψηλό πολιτισμό, είναι βαθιάς σημασίας. Αυτή η σημασία δεν μπορεί να είναι υπερβολική όταν λαμβάνεται υπόψιν στην αξιολόγηση του ιστορικού μέλλοντος της αμερικάνικης ηπείρου. Περί αυτού αργότερα.

Όλοι οι ανώτεροι πολιτισμοί του ανατολικού ημισφαιρίου δείχνουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Είναι κεντρομόλα προσανατολισμένοι. Αν βρίσκονται σε δυτικές περιοχές εκείνου του ημισφαιρίου, τότε βλέπουν συναισθηματικά άλλα και μεταφυσικά προς την ανατολή. Αν βρίσκονται στην ανατολή, τότε ο σωτήρας έρχεται οπωσδήποτε από την δύση. Ο μαχαγιάνα βουδισμός μας λέει πως Surkhavativyuha, ο παράδεισος βρίσκεται στα δυτικά. Ακόμα πιο ανατολικά, οι Μογγόλοι κατακτητές κινούνταν πάντα προς τα δυτικά. Από την άλλη όμως στην δύση, είναι η φήμη "Ex Oriente Lux" που καθορίζει την κατεύθυνση του ευρωπαϊκού πολιτισμού για πάνω από μία χιλιετία. 

Ίσως αξίζει τον κόπο να δούμε από πιο κοντά εκείνη την αινιγματική κίνηση προς την ανατολή, την κατεύθυνση που κυριαρχούσε στον δυτικό πολιτισμό, όχι μόνο μέχρι το 1500 (ίσως και πιο μετά ακόμη), αλλά που ήδη στην εποχή της έναρξης του ελληνο-ρωμαϊκού πολιτισμού ήταν μια πραγματικότης. Η σημερινή κατανόηση της γεωγραφίας είναι μόνο μερικές εκατοντάδες χρόνια παλιά και στις παλαιότερες ιστορικές περιόδους ήταν πλήρως άγνωστη. Σε εκείνα τα μακρυνά χρόνια η γεωγραφία ήταν κάτι μεταφυσικό. Η γη ήταν σχεδόν πλήρως ανεξερεύνητη και η σκέψη γεωγραφικών αποστάσεων ξυπνούσε μαγικούς και μυθολογικούς συνειρμούς. Πίσω από τον γνωστό ορίζοντα εκτείνονται θαυμαστοί κόσμοι. Εκεί βρισκόταν η φωλιά των δαιμόνων ή τα ευλογημένα λειβάδια του παραδείσου. Μόνο σε μακρυνές χώρες μπορούσε να βρει κανείς το πηγάδι της αιώνιας νεότητος ή να υποστεί ναυάγιο στον πονηρό βράχο των σειρήνων. 

Ο κόσμος ήταν προς όλες τις κατευθύνσεις ανοικτός. Σε κάθε ναυτικό της αρχαιότητας όμως λεγόταν: «τράβα προς την ανατολή»! Στην ανατολή θα βρεις αμέτρητους θησαυρούς από χρυσάφι και ασήμι. Μόνο τα κύματα του ανατολικού ωκεανού ξεβράζουν στους πρόποδες του βουνού των διαμαντιών. Η ανατολή είναι γεμάτη θαύματα. Οι γυναίκες της είναι οι πιο εξαίσιες στον κόσμο. Από την ανατολή έρχεται όλη η σοφία και εκεί ίσως φας από το ουράνιο μάννα». Τόσο ισχυρή ήταν η ορμή προς την ανατολή, ώστε ήδη ο Δαρείος, ο Πέρσης κατακτητής της Αιγύπτου, έδωσε εντολή να ανοιχτεί ένα κανάλι μεταξύ του Νείλου και της Ερυθράς θάλασσας και έτσι ένωσε την Μεσόγειο με τον Ινδικό ωκεανό (Ηρόδοτος, 460 π.Χ.). Αυτό το κανάλι ήταν πλωτό ακόμα και στην εποχή των ρωμαίων αυτοκρατόρων Μάρκου Αυρήλιου και Σεπτήμιου Σεβήρου. Το νησί Γιάβα είχε ανακαλυφθεί από τον Έλληνα θαλασσοπόρο Ιάμβολο, και υπάρχουν εύπιστες ιστορίες πως αραβικά πλοία διέπλευσαν τον Ειρηνικό ωκεανό και την ακτή της Κίνας (Αμπου Ζεηντ Σιραφ).

Όλα τα όνειρα και οι επιθυμίες εκείνων των πρώϊμων ανώτερων πολιτσμών στρέφονταν προς την ανατολή και ποτέ στη δύση. Να φυλάγεσαι από την δύση, έλεγαν στους ναυτικούς. Ακατονόμαστοι κίνδυνοι παραμονεύουν στα βαθιά των δυτικών θαλασσών. Αιώνια νύχτα κρεμιέται πάνω από τα κύματά της, και όποιος τολμήσει να πάει εκεί δεν θα ξαναγυρίσει. Αυτά τα νερά της κολάσεως, λέει ο μύθος, κατάπιαν μάλιστα ενα ολόκληρο πολιτισμό: την Ατλαντίδα. 

Εκτός από την αποστολή του νουμίδη βασιλιά Γιούμπα και μερικών άλλων τυχοδιωκτών από την Καρθαγένη που οδήγησαν στην ανακάλυψη των Καναρίων νήσων, ο Ατλαντικός ωκεανός είχε μείνει ανεξερεύνητος. Την εποχή των Ρωμαίων λεγόταν Mare tenebrosum, δηλαδή θάλασσα του σκοταδιού (Seneca Liber Suaser I, p2) και ο Festus Avienus υποστηρίζει πως κανένα πλοίο δεν έπλευσε εκεί. Αυτό το αιώνιο τραγούδι "πλεύσε ανατολικά, δεν μπορείς να διαπλεύσεις τον δυτικό ωκεανό" συνόδευε σαν μουσική υπόκρουση ολόκληρη την άνοδο του δυτικού πολιτισμού. 

Ο δρόμος του Γιβράλταρ ήτανε σύμβολο του τέλους του κόσμου. Ο Μασούντι, ένας από τους παλαιότερους άραβες γεωγράφους, μας διηγείται: "στα σύνορα όπου αυτές οι δύο θάλασσες συναντιούνται, η Μεσόγειος και ο ωκεανός δηλαδή, τοποθέτησε ο βασιλιας Χίρακε (Ηρακλής), ο γίγαντας, στήλες από χαλκό και πέτρα. Στις στήλες αυτές βρίσκονται επιγραφές και μορφές, που με τα χέρια δείχνουν πως δεν μπορεί κανείς να πάει παραπέρα" (Meadows of gold and mines of gems, Ed. A. Sprenger, London 1841).

Ο τρόμος μεγαλώνει και ο δυτικός ωκεανός αστράφτει με όλα τα χρώματα του καθαρτηρίου πυρός. Ακούμε για τις παραμυθένιες θαλασσοπορείες του Αγίου Brandan (587 μ.Χ.), ο οποίος για να ξεπληρώσει τις αμαρτίες του ταξίδευε 7 χρόνια στις θάλασσες αυτές. «Ανακάλυψε» μια μακρυνή παραλία, πλούσια σε φρούτα αλλά που κατοικούνταν από διαβόλους και το νερό του ωκεανού ήταν σαν κόλλα, και δύσκολα μπορούσε κανείς να κινηθεί (Mare Pigrum). Ο Δάντης αφήνει τον Οδυσσεα του να υποστεί τα βάσσανα της κολάσεως, γιατί τόλμησε να περάσει τις στήλες του Ηρακλέους και να πλεύσει στον Ατλαντικό ωκεανό. 

Υπάρχει μια πολύ διαδεδομένη θεωρία ότι οι ναυτικοί δεν διέπλεαν τον ατλαντικό σε προγενέστερες ιστορικές περιόδους γιατί δεν είχαν πυξίδα. Αυτό είναι ένα αρκετά βλακώδες επιχείρημα, που πολύ βρωμάει σαν υλιστική σκέψη. Είναι γι αυτό ιστορικά λανθασμένο. Στην Ευρώπη ήταν γνωστή η πυξίδα γύρω στο 1190 μ.Χ. Εκείνη την εποχή αναφέρεται σε ένα ποίημα του Guyot από την Προβηγκία. Επιπλέον μιλά γί' αυτή ο καρδινάλιος Jacque de Vitry το έτος 1218, ο οποίος εξηγεί πως η μαγνητική βελόνα είναι ένα πολύ χρήσιμο όργανο για τους ναυτικούς. Και διερωτάται κανείς γιατί έπρεπε να περάσουν άλλοι τρεις αιώνες μέχρι να ανοιχτεί ο Κολόμβος στις Αντίλες; Υπό αυτή την οπτική γωνία το επιχείρημα της πυξίδας μας δίνει και μία άλλη ανάποδη συσχέτιση. Γιατί δεν μπορεί κανείς να διαπλεύσει τον ατλαντικό χωρίς πυξίδα; Η τέχνη της ναυσιπλοΐας στην ανοικτή θάλασσα, και μάλιστα χωρίς την βοήθεια της μαγνητικής βελόνας είχε ανακαλυφθεί από τον Ίππαλο, ένα Έλληνα ναυτικό, ο οποίος διέπλευσε τον ινδικό ωκεανό απο το Άντεν μέχρι την ακτή Μαλαμπάρ. Αυτό το ταξείδι έγινε τον πρώτο μ.Χ. αιώνα. Και γνωρίζουμε με απόλυτη ακρίβεια πως η πυξίδα δεν χρησιμοποιήθηκε στον ινδικό ωκεανό για σκοπούς προσανατολισμού, μέχρι τον 13ο αιώνα. Σε όλη όμως αυτή την περίοδο γινόνταν ταξείδια στον ωκεανό αυτό μεταξύ Γιάβας και ακτών της Αφρικής. 

Η άγνοια για την λειτουργία της μαγνητικής βελόνας δεν είναι οπωσδήποτε εξήγηση για το ότι το πέλαγος του ατλαντικού έμεινε εγκατειλημένο κατά την διάρκεια πολλών αιώνων όπου υπήρχαν τοπικοί πολιτισμοί. Αυτό που την ανθρωπότητα στην πραγματικότητα απέτρεπε να πλεύσει στον δυτικό ωκεανό ήταν ένας μεταφυσικός τρόμος, που τρέφοταν απο μια έντονη εσωτερική πεποίθηση, πως ήταν ηθικά κακό να πλεύσει κανείς προς τα δυτικά. Η πίστη πως ένας άνδρας δεν είχε εκεί τίποτα να ψάξει, κατείχε παγκόσμια σημασία. Όποιος όμως το προσπαθούσε εκτιθόταν στις πιο περίεργες τιμωρίες. Έτσι διηγόντουσαν πως απο τα βάθη του ατλαντικού έβγαινε ξαφνικά ένα τεράστιο χέρι που θα τραβούσε το πλοίο προς το μέρος του. 

Όλα αυτά πρέπει να γνωρίζει κανείς για να καταλάβει την ιδιαίτερη μοίρα των προκολομβιανών ανακαλύψεων της Αμερικής. Ο πρώτος Ευρωπαίος που πιθανόν είδε την Αμερική ήταν ο Bjarne Herjulfson που γύρω στο 1000 μ.Χ. έπλευσε προς την Γροιλανδία. Παραπλανήθηκε και ανακάλυψε προς τα νοτιοδυτικά μια ξένη παραλία. Ο Leif Erikson ο οποίος τον επόμενο χρόνο ακολούθησε την πορεία του Herjulfson, έφτασε στην ήπειρο. Οι Βίκινγκς έζησαν αρκετά χρόνια στην Vinland, και μετά επιχειρούσαν επανειλημμένα πλεύσεις από την Γροινλανδία προς την ήπειρο. Η τελευταία έγινε το 1347! Η Ευρώπη όμως δεν πήρε είδηση για όλα αυτά. 

Η τρίτη ανακάλυψη έγινε το 1390 από τους Βενετσιάνους αδελφούς Νικολό και Αντόνιο Zeno. Φαίνεται πως είναι ένα αυθεντικό ιστορικό γεγονός, ακόμα και αν προηγουμένως είχε αμφισβητηθεί, ότι ο Αντόνιο όχι μόνο πήγε στη νέα γη αλλά και στη νέα Σκοτία. Το πιο σημαντικό στοιχείο σε σχέση με την ανακάλυψη από τους αδελφούς, μου φαίνεται πως είναι το γεγονός πως και στη Βενετία ακόμη, που ήταν τότε ηγετικό κέντρο ναυσιπλοΐας, δεν υπάρχει καμιά αναφορά για το ταξείδι αυτό. Η πρώτη αναφορά είναι του 1558. Δηλαδή πάνω απο 150 χρόνια μετά το τέλος εκείνου του ταξειδιού!

Όπως φαίνεται έγινε μια ακόμη ανακάλυψη από την ανατολή. Είναι η αποστολή "Hyitrimannaland". Οι αναφορές γι' αυτήν είναι πολύ αόριστες. Μια παλιά και ξεχασμένη ιρλανδική παράδοση μιλά για μια μεγάλη ήπειρο, που μερικές φορές ονομάζεται «Μεγάλη Ιρλανδία». 

Είναι ένα αδιάσειστο γεγονός πως η Αμερική ανακαλύφθηκε αρκετές φορές πριν τον Κολόμβο και πως η Ευρώπη θα μπορούσε να είχε λάβει γνώση του πράγματος, αν το ήθελε. Όμως μια ασυνείδητη ώθηση επέβαλε να παρακούσει όλες τις ειδήσεις για εκείνη την τρομακτική περιοχή. Αυτή η συναισθηματική εμμονή διήρκεσε μέχρι τα χρόνια του Κολόμβου και μπορεί να εντοπισθεί και στους επόμενους αιώνες. Αξίζει λοιπόν από αυτή την οπτική να δούμε τους λόγους του ταξειδιού του Κολόμβου. Ούτε ο ίδιος ούτε κανένας σύγχρονός του πίστευε πως θα βρισκόταν μια καινούρια ήπειρος. Ο σκοπός του ήταν να βρεί ένα πιο σύντομο δρόμο προς την Ινδία. Αυτό σημαίνει πως και το δικό του ταξείδι βρισκόταν κάτω από την πεποίθηση Ex Oriente Lux. Είναι διασκεδαστικό, αν το σκεφτεί κανείς, πως από αυτή την οπτική γωνία φαίνεται η ανακάλυψη του δυτικού ημισφαιρίου ως σφάλμα-πλάνη του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Όπως ήδη επισημάνθηκε, έπαψε η μεταφυσική απόρριψη της δύσης ακόμα και μετά την ανακάλυψη της Αμερικής από τον Κολόμβο. Εν τέλει διοχετεύτηκε σε άλλα κανάλια. Συμπτωματικό για το γεγονός αυτό είναι η έντονη συζήτηση στους εκκλησιαστικούς κύκλους, αν οι ιθαγενείς της αμερικανικής ηπείρου μπορούν να θεωρηθούν άνθρωποι ή ζώα. Κανένας που διέπλευσε από το Άντεν προς τα ανατολικά, δεν είπε ποτέ ότι οι κατοικοι της Γιαβα ή Κανφα (Κίνα) δεν είναι ανθρώπινα όντα. 

Για να το πούμε σύντομα: η γνώση για την ύπαρξη του δυτικού ημισφαιρίου είχε απωθηθεί στην Ευρώπη, για όσο καιρό αυτό ήταν δυνατό. Την ίδια ιστορία μπορεί να διηγηθεί κανείς και για την πλευρά του Ειρηνικού της Αμερικής. Παλιοί γιαπωνέζικοι χάρτες δείχνουν το περίγραμμα μιας ηπείρου που μόνο Αμερική μπορεί να είναι. Και από την προκολομβιανή εποχή προέρχεται ένας παγκόσμιος χάρτης από έναν Ινδό χαρτογράφο, που δείχνει μια μακρά λωρίδα γης που εκτείνεται απο την αρκτική μέχρι την ανταρκτική. Αυτή η ήπειρος φέρει το όνομα Suvama Bhumi. Αλλά και εδώ φαίνεται πως και εδώ, μετά την εποχή του πρωτόγονου πολιτισμού δεν υπήρχε καμιά επαφή πέρα στον ειρηνικό ωκεανό. Σε συμφωνία με εκείνη την κεντρομόλα αίσθηση προσανατολισμού, στράφηκαν δυτικά όσοι πολιτισμοί ήταν στο ανατολικό ημισφαίριο. Στην αρχή του 5ου μ.Χ. αιώνα βρίσκουμε κινέζικα πλοία στα λιμάνια της Κεϋλάνης και στο δέλτα του Ευφράτη. Αν και η πυξίδα χρησιμοποιήθηκε για ναυσιπλοία στην κίτρινη θάλασσα ήδη απο την δυναστεία Τσιν (265-416 μ.Χ.), οι Κινέζοι δεν προσπάθησαν ποτέ να διαπλεύσουν τον ειρηνικό. 

Για να το παρουσιάσουμε με πολύ λίγες λέξεις: ο πρωτόγονος πολιτισμός είχε επεκταθεί σε όλη την γη. Είχε συμπεριλάβει και την αμερικανική ήπειρο. 

Από την άνοδο όμως τοπικών ανωτέρων πολιτισμών, ήταν το δυτικό ημισφαίριο μέχρι εκείνο το καθυστερημένο σημείο του 1492 εντελώς απομονωμένο. 

Παραμένει ένα από τα μεγάλα αινίγματα της παγκόσμιας ιστορίας, πως στη διάρκεια μιας συγκεκριμένης ιστορικής ανάπτυξης του ανθρώπου, η αμερικανική ήπειρος φαινόταν ανεπιθύμητη. Το δυτικό ημισφαίριο δεν έχει μερίδα στην εποχή τοπικών πολιτισμών και την απέχθεια που συνδέεται με την εποχή. 

Στα επόμενα θα γίνει μια προσπάθεια να λυθεί το αίνιγμα αυτό. Ο συγγραφέας ελπίζει, πως η προτιθέμενη θεωρία θα ρίξει λίγο φως στην μελλοντική ιστορική μοίρα της Αμερικής, και πως θα μας κάνει πιο ξεκάθαρη την καθ' αυτό πνευματική παραγωγή της Αμερικής, δηλαδή την λογοτεχνία Science Fiction (μυθιστόρημα από την περιοχή της επιστήμης και της τεχνολογίας). 

Ας θυμηθούμε εκ νέου την διαφορά μεταξύ πρωτόγονου πολιτισμού και της ομάδας των ανώτερων πολιτισμών. Ο πρώτος έχει πραγματικά παγκόσμια διάδοση. Δεν γνωρίζει κλιματικούς, σε σχέση με την ράτσα, ή γεωγραφικούς περιορισμούς, και έχει επεκταθεί σε όλες τις ηπείρους του πλανήτη. Επίσης φαίνεται πως δεν έχει κανένα χρονικό περιορισμό. Υπάρχει εδώ και χιλιάδες χρόνια. Από την άλλη κάθε ανώτερος πολιτισμός ξεκινά, όπως μας έδειξε ο Όσβαλντ Σπέγκλερ, με ένα βαθιά ριζωμένο φόβο για τον χώρο και τον χρόνο. Από εκεί προκύπτουν ιστορικές μορφές ζωής με αυστηρά περιορισμένη διάρκεια, όπως και μια απελπιστική προσκόλληση σε συγκεκριμένες γεωγραφικές περιοχές. «Ανθίζει στο έδαφος ενός επακριβώς καθορισμένου τοπίου, όπου σαν φυτό είναι δεμένος». Από εδώ προκύπτει λογικά πως ένας ανώτερος πολιτισμός δεν μπορεί απλά να μεταφυτευθεί σε άλλη γη, πόσο μάλλον σε άλλη ήπειρο. 

(Συνεχίζεται) 

Μετάφραση: Πέτρος Χαραλάμπους 

Σχόλιο  Περί τίνος η σοβαρή προειδοποίηση του συγγραφέως; Περί της προχωρημένης ήδη κατασκευής ενός νέου πολιτισμού, πλανητικού, ο οποίος θα στηρίζεται στην ελεύθερη χρήση της φαντασίας, αντί των αισθητηρίων, την θέση των οποίων παίρνουν τα μαθηματικά. Ένας πολιτισμός που από το ξεκίνημά του είναι η αντιστροφή του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού.
Από τον Αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό στον Ρωμαϊκό εγκατελείφθη η τραγωδία και ο νοητός κόσμος, ο εαυτός και η αλήθεια σαν μέτρο, την θέση των οποίων πήραν η πραγματικότης και η δύναμις! Ο Αμερικάνικος πολιτισμός που αντικαθιστά τον Ευρωπαϊκό, εγκαταλείπει και την πραγματικότητα και στη θέση της δυνάμεως τοποθετεί την υπερ-δύναμη. Την θέση της ουσίας της πραγματικότητος, που είναι η επιστήμη του Είναι, η οντολογία, παίρνει η Λογική. Η οποία άρχισε ήδη να κατασκευάζει τους μύθους της και τη θρησκεία της! Η Λογική, η γνωστή υπηρέτρια της κακοδαιμονίας μας, της εξουσίας, των δικαιωμάτων, της υπάρξεως, της επαναστάσεως, του μονοδιάστατου συγχρόνου ανθρώπου. Και η νέα λογοτεχνία της επιστημονικής Φαντασίας κατευθύνει ήδη συνειδητά ή ασυνείδητα την τεχνολογία!

Μας αποκαλύπτει όμως και κάτι πολύ σημαντικό ο συγγραφεύς του άρθρου: ο πρωτόγονος πολιτισμός είναι παγκόσμιος. Από πάντοτε. Ο ανώτερος είναι τοπικός, από πάντοτε, ή καθολικός ακριβέστερα. Και ακριβώς πάνω σ’ αυτόν τον πρωτόγονο παγκόσμιο πολιτισμό στηρίζεται η παγκοσμιοποίηση. Δεν είναι τυχαίο πως διαθέτει την coca-cola και το Hollywood σαν κατακτητικό κριό. Μας αποκαλύπτει επίσης πως ο σύγχρονος πολιτισμός της Αμερικής είναι η αντιστροφή τού Ευρωπαϊκού. Εξελίσσοντας την διαλεκτική του Hegel, του δούλου και του αφέντη, ο οποίος δίδαξε για πρώτη φορά στην ανθρωπότητα πως η άρνηση είναι θέση.

Ένας αντι-πολιτισμός, υψηλού τεχνολογικού επιπέδου, στηριγμένος στην αντι-ύλη! Με την οποία κατασκευάζεται ήδη η νέα ανθρώπινη Φύση, η οποία καταλαμβάνει ήδη θέσεις εξουσίας, νομοθετεί, κάνει τέχνη και αναρριχάται μέχρι των υπουργείων εξωτερικών διαφόρων σημαντικών χωρών. Ιδού αντί-στροφα ποιούμε πάντα!

Όλες οι σύγχρονες “Θεολογίες” και “φιλοσοφίες” της υπερβάσεως της Φύσεως και του εκσυγχρονισμού ανοίγουν τον δρόμο του αντι-πολιτισμού.

Μάς αποκαλύπτεται επίσης ότι η Νέα Γή ανεκαλύφθη μετά τήν οριστική πτώση τής Πόλης στά χέρια τής βαρβαρότητος.

Αμέθυστος

Η ελευθερία, ο Θρασύμαχος και το αντίστροφο κράτος από Ρομπέρτο Πεκιόλι

«Φτωχή πατρίδα που συνθλίβεται από τις καταχρήσεις εξουσίας, από κακόφημους ανθρώπους, που δεν ξέρουν τι είναι η σεμνότητα.
Νομίζουν ότι είναι ισχυροί και αυτό που κάνουν είναι εντάξει μαζί τους, και όλα ανήκουν σε αυτούς».

Πριν από τριάντα χρόνια, ο Φράνκο Μπατιάτο καταλάβαινε τα πάντα, ίσως ο τελευταίος μεγάλος μιας Ιταλίας τόσο παρακμιακής που δεν παρατηρεί πλέον την παρακμή της. Φτωχή πατρίδα και φτωχός κόσμος, από τον οποίο αφαιρείται η ελευθερία, η δικαιοσύνη και η αλήθεια. Ποιος νοιάζεται, είμαστε (ακόμα) ζωντανοί, εμβολιασμένοι και η απαγόρευση κυκλοφορίας έχει αναβληθεί κατά μία ώρα. Αλληλούια. Εν τω μεταξύ, οι απόψεις ενός αρχιεπισκόπου, του Monsignor Viganò, έχουν αφαιρεθεί από το Youtube. Η λακωνική δήλωση της πύλης, που ανήκει στην Google, μόνο για να φρεσκάρει τη μνήμη, έχει ως εξής: «Διαπιστώσαμε ότι το περιεχόμενο παραβιάζει τους κανόνες για την παραπληροφόρηση στον ιατρικό τομέα».

Υπάρχει, επομένως, μια «επίσημη» αλήθεια, αδιαμφισβήτητη για την ιατρική, αν οι λέξεις εξακολουθούν να έχουν νόημα: μια ιατρική δικτατορία, εκτός από τη δικτατορία της τεχνολογίας και της επιτήρησης, της οποίας οι γίγαντες της Big Tech είναι οι πρωταγωνιστές, και την οικονομική δικτατορία που ασκείται από τους αφέντες του χρήματος. Συμπτωματικά, αυτά είναι πάντα τα ίδια θέματα, τα οποία έχουμε αρχίσει να ονομάζουμε "Dominion" (power, authority, area of control). Η απώλεια των ελευθεριών – στον πληθυντικό – προχωρά με ταχείς ρυθμούς: ο βάτραχος είναι τώρα αρκετά βρασμένος ώστε να μην μπορεί να πηδήξει από το τηγάνι στο οποίο τον έριξαν οι άρχοντες. Δεν μας ενδιαφέρει εδώ μια συζήτηση σχετικά με τις έννοιες της ελευθερίας και της αλήθειας. Αρκεί να επιστήσουμε την προσοχή στις τεράστιες αντιφάσεις του συστήματος στο οποίο ζούμε. Σύντομα στην Ιταλία - μέσω του νομοσχεδίου Zan - η αρχή της πραγματικότητας θα απαγορευτεί. Ένας Φινλανδός βουλευτής και ένας Λουθηρανός επίσκοπος από την ίδια χώρα δικάζονται και αντιμετωπίζουν φυλάκιση επειδή παραθέτουν τη Βίβλο και την αρχή, που ποτέ δεν αμφισβητήθηκε από κανέναν πολιτισμό για τις αποδείξεις της, ότι «αρσενικό και θηλυκό τα δημιούργησε».

Μια επίθεση στα θεμέλια της αλήθειας και της συγκεκριμένης ελευθερίας λαμβάνει χώρα από μια κυριαρχία που έχει γίνει βιοκρατικότητα, εξουσία πάνω στη ζωή μας, φυσική και πνευματική, η οποία μας οδηγεί πίσω στις απαρχές του πολιτισμού μας, ιδιαίτερα στο Βιβλίο Ι της Πολιτείας του Πλάτωνα. Ο Σωκράτης βρίσκεται σε διαμάχη σχετικά με την ιδέα της δικαιοσύνης με τον Θρασύμαχο, έναν σοφιστή που υποστήριξε μια θέση ή το αντίθετό της, ανάλογα με την αμοιβή του, εν ολίγοις, έναν «διανοούμενο» της αρχαίας Ελλάδας. Ο Θρασύμαχος, αυτή τη φορά, είναι ασυνήθιστα σαφής και αιχμηρός, και το επιχείρημά του εξακολουθεί να ισχύει, μετά από είκοσι πέντε αιώνες. «Λέω ότι η δικαιοσύνη δεν είναι παρά αυτό που ωφελεί τους ισχυρότερους. Κάθε κυβέρνηση κάνει τους νόμους που την ωφελούν καλύτερα. (...) Μόλις τελειώσουν, οι κυβερνήτες δηλώνουν τι είναι καλό για τους υπηκόους τους και τιμωρούν εκείνους που παραβιάζουν τις εντολές τους ως παραβάτες του νόμου και ένοχους αδικίας. Αυτό, λοιπόν, καλέ άνθρωπε, είναι αυτό που λέω ότι είναι εξίσου δίκαιο σε όλες τις πόλεις, αυτό που ωφελεί την καθιερωμένη κυβέρνηση, η οποία είναι η κυρίαρχη δύναμη. Αυτός που σκέφτεται καλά πρέπει να αναγνωρίσει ότι αυτό είναι εξίσου σωστό παντού, αυτό που ωφελεί τον ισχυρότερο».

Υπάρχει ακόμα ελευθερία, συγκεκριμένα, η αρχέγονη και φυσική ικανότητα που μας δίνει τη δύναμη να σκεφτόμαστε και να αποφασίζουμε; Εξακολουθεί να επιτρέπεται να επιχειρηματολογούμε διαφορετικά από την κυρίαρχη, μοναδική και αποδεκτή σκέψη, να αμφισβητούμε την επίσημη εκδοχή, είτε πρόκειται για πανδημία, εμβολιασμούς, θεωρία φύλου ή οποιοδήποτε άλλο αστικό και ηθικό ζήτημα, ή είμαστε καταδικασμένοι σε πολιτικό θάνατο για ομοιομορφία; Είμαστε ελεύθεροι στον σημερινό κόσμο ή υποκείμεθα σε μια νέα τάξη πραγμάτων που κατάφερε να μετατρέψει την υποταγή, τη δουλεία, τη σκλαβιά και τη φυλάκιση σε κάτι ασήμαντο, μάταιο, λεπτό, ακόμη και απαλό, αποδεκτό ως όφελος και αναπόφευκτο; Οι απαντήσεις είναι δυσάρεστες, αλλά δεν μπορούν να παραμείνουν αναπάντητες.

Όλα όσα θεωρούσαμε δεδομένα ή κεκτημένα δεν είναι πλέον έτσι. Ο σεισμός έχει συμβεί, το σπίτι έχει καταστραφεί, αλλά ακόμα δεν το πιστεύουμε, και αυτό είναι το πραγματικό δράμα: η δυσπιστία του υπηρέτη.

Τα λεγόμενα φιλελεύθερα και δημοκρατικά καθεστώτα επιφέρουν μια αλλαγή εκ των άνω σε τέτοιο μέγεθος που έχουν γίνει αγνώριστα. Οι «διακοσμητικές» μορφές εξακολουθούν να υφίστανται λόγω τών οποίων δεν μπορούμε να επιβεβαιώσουμε ότι το σημερινό καθεστώς είναι ολοκληρωτικό, αλλά πρέπει να φωνάξουμε ότι πρόκειται για μια κοινωνία ελέγχου και επιτήρησης στην οποία οι χώροι, όλο και πιο περιορισμένοι καθημερινά – της ελευθερίας – παρακολουθούνται μέσω μηχανισμών πρωτοφανούς κοινωνικού εξαναγκασμού, οι οποίοι υπαινίσσονται την ιδιωτική, οικεία και καθημερινή ζωή. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η πανδημία έχει επιταχύνει διαδικασίες που έρχονται από μακριά.

Αν, λοιπόν, όλο και πιο συχνά λογοκρινόμαστε, μας επιτίθενται, μας καταγγέλλουν και γι' αυτό ζούμε –στην πραγματικότητα– ως παράνομοι, αυτό δεν είναι παρά η επιβεβαίωση του επιχειρήματος του Θρασύμαχου. Μια οπισθοδρόμηση είκοσι πέντε αιώνων. Η εξουσία δεν χτυπά τους αντιπάλους της για τα λάθη τους, αλλά για τους λόγους τους, έτσι ώστε οι διώξεις και η καταστολή να είναι αποδείξεις του γεγονότος ότι οι αντιφρονούντες έχουν δίκιο, του Σωκράτη, το σωστό «ηθικό» δίκιο. Ας μην ξεχνάμε ότι στην Αθήνα, ο εφευρέτης της πρώτης δημοκρατίας, ο θεμελιωτής της ευρωπαϊκής ηθικής διώχθηκε ως διαφθορέας της νεολαίας. Το πρώτο παράδειγμα μιας αντιστροφής, ή, όπως μας αρέσει να λέμε με ένα εύκολο αστείο, ενός «αντίστροφου κράτους», παρά ενός κράτους δικαίου.

Το να έχεις διαφορετικές απόψεις για τους νόμους περί «φύλου», την κλιματική έκτακτη ανάγκη, τον γάμο ομοφυλοφίλων, τον μνησικακούμενο φεμινισμό, τη συμπεριληπτική γλώσσα, την τρανσεξουαλικότητα, την άμβλωση, την ευθανασία, την πολυπολιτισμικότητα, τη μετανάστευση, την οικολογική μετάβαση, με μια λέξη, η διαφωνία με την επίσημη «προοδευτική» αφήγηση, αποτέλεσμα της καταραμένης συμμαχίας μεταξύ της Κυριαρχίας και της μεταμαρξιστικής κουλτούρας, κοστίζει ακριβά, διαπράττοντας μια σειρά ιδεολογικών εγκλημάτων στη νέα κατηγορία των «εγκλημάτων μίσους», των οποίων η εξουσία είναι ταυτόχρονα δικαστής και κατήγορος. Σύντομα θα γίνει έγκλημα η επιβεβαίωση της ύπαρξης της «πολιτικής ορθότητας», τόσο πολύ  θα έχει γίνει η κοινή λογική ενός πληθυσμού που έχει γίνει κρετινοποιημένη και ζωώδης πληβεία. Η ιστορία του παρελθόντος ελέγχεται από ένα μοναδικό και αδιαμφισβήτητο επίσημο όραμα που επιβάλλεται από τα κράτη, υποβαθμισμένα σε αστυνομικούς σκέψης στην υπηρεσία της Κυριαρχίας, των οποίων ο εχθρός είναι ακόμη και η πραγματικότητα.

Η τραγωδία δεν είναι ότι συμβαίνει αυτό – η εξουσία, μας εξήγησε ο Θρασύμαχος, είναι πάντα η ίδια – αλλά ότι δεν χτυπάει ούτε ένα βλέφαρο (δεν κουνιέται φύλλο). Ένας Ισπανός βουλευτής διέγραψε το προφίλ του στο Twitter επειδή είπε ότι «ένας άνδρας δεν μπορεί να μείνει έγκυος». Σε κάνει να γελάς πικρά ενθυμούμενος το εξώφυλλο ενός εβδομαδιαίου περιοδικού με μια ζωγραφιά ενός γενειοφόρου άνδρα με κοιλιά εγκυμοσύνης και τη λεζάντα "η διαφορετικότητα είναι πλούτος". Δεν υπάρχει τίποτα το επιλήψιμο, για να διαμαρτυρηθεί κανείς, στη μέθοδο: το εβδομαδιαίο περιοδικό, μέσα στην ελευθερία, έχει το πλήρες δικαίωμα να δημοσιεύει αυτό που πιστεύει. Γιατί, όμως, η ελευθερία είναι μονόδρομος σήμερα; Γιατί πολλοί, ειδικά οι «αφυπνισμένοι», αδυνατούν να συλλάβουν την αντίφαση του κηρύγματος της «διαφορετικότητας» και την ίδια στιγμή της άρνησής της άκαμπτα, σε εκείνους που δεν μοιράζονται το νοητικό τους σύμπαν; Η διπλή σκέψη του Όργουελ συν τον Θρασύμαχο ενώθηκαν για να επιτύχουν την «αντίστροφη κατάσταση».

Το βασικό ερώτημα είναι: πώς συνέβη αυτό; Υπάρχουν πολλαπλά επίπεδα απόκρισης. Ας περιοριστούμε στη νομική πτυχή, δηλαδή στο ταξίδι από την ελευθερία σκέψης και λόγου που κερδήθηκε με κόπο στο αντίθετό της. Στο μέλλον, νομικοί, κοινωνιολόγοι και φιλόσοφοι θα συζητήσουν εκτενώς για την απίστευτη απόσταση μεταξύ των γενικών διακηρύξεων της ελευθερίας και της καθημερινής πρακτικής, για την προφανή αντίθεση (εμφανής, δυστυχώς, μόνο σε εκείνους που έχουν μάτια για να δουν και μυαλό για να σκεφτούν) μεταξύ των υψηλότερων, πιο επίσημων, διακηρύξεων αρχής, των συνταγμάτων που τις αποδέχονται και του κανονιστικού συστήματος που τις αρνείται στη ρίζα τους, χωρίς να συμβαίνει στους νομικούς εμπειρογνώμονες να επισημάνουν την ασυνέπεια. Ο Θρασύμαχος πάλι: αυτό που μετράει είναι η εξουσία, η κυριαρχία και η καταναγκαστική δύναμη που εκφράζει, της οποίας ο μηχανισμός των κρατών είναι ο κοσμικός βραχίονας.

Ένα πολύ ισχυρό εργαλείο αποδόμησης είναι ο θριαμβευτικός νομικός θετικισμός. Για πολλούς, υπάρχει ένας φυσικός νόμος, εγγεγραμμένος στην ανθρώπινη ψυχή, προγενέστερος οποιουδήποτε νομικού συστήματος, στον οποίο πρέπει να συμμορφώνεται ο νόμος, μια επιστήμη προικισμένη με ηθική καμπυλότητα και πρόθεση. Αντίθετα, ο νομικός θετικισμός, ο οποίος στον εικοστό αιώνα εξαπλώθηκε μέσω της «καθαρής θεωρίας» του νόμου του Hans Kelsen, επιβεβαιώνει ότι το ius (το δίκαιο) είναι ουσιαστικά καταναγκαστικό και πρέπει να διαχωριστεί από οποιαδήποτε ηθική διάσταση. Αυτό που έχει σημασία είναι ένας νόμος να διαμορφώνεται και να εγκρίνεται μέσω των ισχυουσών διαδικασιών, να είναι «τυπικά» νόμιμος, ανεξάρτητα από το πόσο σωστός και δίκαιος είναι. Είναι η κεφαλαιώδης διάκριση μεταξύ «νομιμότητας» (συμμόρφωση με τις επιταγές του γραπτού κανόνα) και νομιμότητας (προσκόλληση στις επιταγές του φυσικού νόμου). Η νίκη του νομικού θετικισμού αποκλείει τη συζήτηση για το τι είναι «σωστό/δίκαιο», αναφερόμενος στη σοφιστεία που βάζει ο Πλάτωνας στο στόμα του Θρασυμάχου.

Οι μεγάλες διακηρύξεις αρχής, από τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη της Γαλλικής Επανάστασης μέχρι την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου του 1948 έχουν μια επικρατούσα δομή του φυσικού νόμου: δηλαδή, επιβεβαιώνουν δικαιώματα που ο άνθρωπος κατέχει ως τέτοιος και που δεν μπορούν να καταπατηθούν. Τα σύγχρονα συντάγματα ακολουθούν την ίδια προσέγγιση. Γιατί, λοιπόν, το κράτος δικαίου – αυτό όπου δεν υπάρχει «nullum crimen, nulla poena, sine lege stricta et scripta» (κανένα έγκλημα, καμία τιμωρία χωρίς σαφή και γραπτό νόμο) – αρνείται στους κώδικες αυτό που είχε διακηρύξει με μεγάλες σάλπιγγες στον θεμελιώδη νόμο στον οποίο όλοι οι άλλοι θα έπρεπε να συμμορφώνονται;

Το παράδειγμα της αντίφασης είναι το ιταλικό σύνταγμα. Η πρώτη παράγραφος του άρθρου 2 είναι πολύ σαφής: «Η Δημοκρατία αναγνωρίζει και εγγυάται τα απαραβίαστα δικαιώματα του ανθρώπου». Σύμφωνα με τη Διακήρυξη του 1948, κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα στη ζωή, την ελευθερία και την προσωπική ασφάλεια, την ελευθερία σκέψης, συνείδησης και θρησκείας. Η διαχείριση του κορωνοϊού, που δικαιολογείται από την κατάσταση εξαίρεσης, επιβεβαιώθηκε χωρίς να ακολουθηθούν τυπικές διαδικασίες (επομένως, αυστηρά μιλώντας, δεν ισχύει, είναι άκυρος με τη νομολογιακή έννοια!) έχει δημιουργήσει ένα χάος στις «αθάνατες αρχές». Στο όνομα της «γυμνής ζωής» ή στο όνομα του κέρδους του ισχυρότερου;

Ταυτόχρονα, προωθείται απαγορευτική νομοθεσία που ουσιαστικά αρνείται τα δικαιώματα της ελευθερίας που εκφράζονται στο άρθρο 21 (Καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις σκέψεις του μέσω του λόγου, της γραφής και κάθε άλλου μέσου διάδοσης). Τα άρθρα 13 έως 18 παραβιάζονται συστηματικά από την αρχή της ιογενούς έκτακτης ανάγκης (και όχι μόνο), ή ίσως και όχι, αφού ο νομοθέτης έχει φροντίσει να προβλέπει εξαιρέσεις που θεσπίζονται κατά καιρούς από το νόμο. Δεδομένου ότι είναι ο κυρίαρχος που αποφασίζει, και γι'αυτόν μερικές προνομιούχες κάστες νομικών εμπειρογνωμόνων, το αντίστροφο κράτος επεκτείνεται. Ειδικά όσον αφορά τα ζητήματα που η εποχή μας θεωρεί «ευαίσθητα»: τη σεξουαλική σφαίρα, τα ζητήματα της φυλής, της εθνικότητας και της εδαφικής ταυτότητας. Στην Ιταλία, περνάμε από τον νόμο Mancino, ο οποίος τιμωρεί κάθε «διάκριση», στην ποινικοποίηση ως ρητορική μίσους, οποιασδήποτε αξιολόγησης διαφορετικής από την τρέχουσα όσον αφορά το «φύλο», τα βιοηθικά και τα αστικά ζητήματα (γάμος και υιοθεσία ομοφυλοφίλων).

Είμαστε κάτοχοι «ανθρώπινων» δικαιωμάτων που μας αρνούνται ή περιορίζονται αυστηρά ως «πολίτες». Το να σκέφτεσαι, έλεγε η Ρόζα Λούξεμπουργκ, σημαίνει σχεδόν πάντα να «σκέφτεσαι διαφορετικά». Στην Ιταλία δεν έχουμε φτάσει ακόμα στις αγγλοσαξονικές τρέλες όσον αφορά την «κουλτούρα ακύρωσης» (είναι θέμα χρόνου, δεδομένης της προδοσίας της Εκκλησίας και της αδράνειας των πολιτικών δυνάμεων), αλλά η φίμωση δεν είναι λιγότερο σιδερένια. Η αυταρχική εκτροπή προχωρά γιγαντιαία στην αδιαφορία της πλειοψηφίας και στην ανίσχυρη απογοήτευση εκείνων που δεν γνωρίζουν πλέον σε ποιες αρχές να απευθυνθούν. Δεν αναφερόμαστε σε γελοία ζητήματα, όπως το να θεωρεί ποινικό αδίκημα να σηκώνει κανείς το δεξί του χέρι στον ρωμαϊκό χαιρετισμό εβδομήντα έξι χρόνια μετά το τέλος του καθεστώτος που αγαπούσε αυτή τη χειρονομία, αλλά σε πιο ουσιαστικά ζητήματα.

Είναι πρόσφατη είδηση ότι ορισμένοι Ιταλοί κατηγορήθηκαν για περιφρόνηση του αρχηγού του κράτους επειδή εξέφρασαν αρνητικές πολιτικές αξιολογήσεις για το έργο του. Εδώ είναι ένα άλλο ισχυρό στοιχείο αντίφασης: μια δημοκρατία που αυτοανακηρύσσεται δημοκρατική για να μιλήσει άσχημα για τον πρόεδρο (εκτός από την προσβολή, φυσικά) δεν εμπίπτει στα προνόμια που προστατεύονται από το άρθρο 21. Είναι ένα κατάλοιπο του εκτελεστικού κώδικα Rocco της φασιστικής εποχής, ο οποίος εξακολουθεί να εξυπηρετεί τις εξουσίες όταν τους βολεύει. Σε περίπτωση περιφρόνησης του Προέδρου της Δημοκρατίας, το άρθρο 278 του Ποινικού Κώδικα έχει ως εξής: «Όποιος προσβάλλει την τιμή ή το κύρος του Προέδρου της Δημοκρατίας τιμωρείται με φυλάκιση από ένα έως πέντε έτη». Έχει ανησυχητικά προφίλ γενικότητας, σε μια περίοδο κατά την οποία το αδίκημα είναι αυτό που «αντιλαμβάνεται» ο αποδέκτης, το οποίο αποτελεί τη βάση του νόμου για την ομοφοβία και εν μέρει του νόμου Mancino.

Στην προκειμένη περίπτωση, τα «ενοχοποιητικά» κείμενα εκφράζουν σκληρή κριτική, αλλά όχι προσωπικές προσβολές που συνδέονται με τη γκρίζα σφαίρα τιμής και γοήτρου, εκτός αν κάποιος θεωρεί ότι απαγορεύεται κάθε κριτική. Σήμερα είναι «προσβολή» του Προέδρου, σήμερα και αύριο είναι «ρητορική μίσους», διακρίσεις, μέχρι ξενοφοβία και ρατσισμό, όλες τυχαίες περιπτώσεις, δηλαδή αυθαίρετες ή συνδεδεμένες με υποκειμενικά συναισθήματα. Ακόμη και μια απεχθής αλλά σαφής απαγόρευση είναι προτιμότερη από τα προπετάσματα καπνού και τις νομικές στρεβλώσεις, τον προθάλαμο της «αντίστροφης κατάστασης».

Επιπλέον, ένα φρικτό, ριζικά αθεϊστικό όραμα της φύσης, του ανθρώπου και της ζωής που ενώνει τα δύο ισχυρότερα ρεύματα σκέψης στην τελευταία Δύση: τον φιλελευθερισμό και τον μεταμαρξισμό, είναι νικητής. Η φύση γίνεται ένα βασίλειο του Χάους και το καθήκον του ανθρώπου (προοδευτικού και αφυπνισμένου) είναι να υπαγορεύει κανόνες. Ο Marco Malaguti γράφει: «Στο προοδευτικό όραμα, όλα πρέπει να είναι κανονιστικά, διαφορετικά η ανομία θα εξαπλωθεί. Από αυτή την άποψη, η φύση είναι κοπριά, ένα πυώδες σμήνος βιολογικού πύου, μια πληγή στο σώμα του Τίποτα, όπως το όρισε ο Georg Büchner. «Τίποτα δεν ικανοποιεί περισσότερο τον προοδευτικό πολιτικό», προσθέτει, «από μια κοινωνία που παύει να αυτορυθμίζεται προκειμένου να υπακούει αυτόματα, σαν να ήταν οικιακή συσκευή».

Όλη η ρητορική περί προσωπικής ελευθερίας αποκαλύπτεται γι' αυτό που είναι σήμερα, μια απάτη, ένα ρητορικό τέχνασμα, ο δούρειος ίππος για να καταστρέψει την ελευθερία εκ των έσω. Ας μην ξεχνάμε ότι τα πιο ένθερμα κοπάδια της, οι λεγόμενοι διανοούμενοι, είναι προσωπικότητες που τείνουν πολύ περισσότερο προς τον ολοκληρωτισμό από τους απλούς ανθρώπους. Προφανώς, είναι οι φωτισμένοι, οι σοφοί, οι «αφυπνισμένοι», τέλειοι και καλοπληρωμένοι υπηρέτες της Κυριαρχίας.

Σε μια ζοφερή εικόνα, είμαστε όλοι υπόλογοι σε δίκη, όλοι ένοχοι ανεξάρτητα, ακόμη και υπόλογοι για πράξεις που διέπραξαν οι πρόγονοί μας. Ένας νέος συγκαλυμμένος αυταρχισμός προχωρά αλματωδώς, καταδικάζοντας και τιμωρώντας σκέψεις, λόγια και συναισθήματα, στα οποία βρισκόμαστε στο έλεος αυτοαποκαλούμενων προσβεβλημένων ανθρώπων στους οποίους δεν μπορούμε να αντιταχθούμε σε τίποτα. Σε ποιο δικαίωμα, σε ποια αρχή μπορούμε να προσφύγουμε; Δεν υπάρχει δικαστής στο Βερολίνο, αλλά ένας Ιακωβίνος κατήγορος και μια γκιλοτίνα φτιαγμένη από δυσφήμιση, οικονομική καταστροφή, κοινωνική απομόνωση και, φυσικά, τείχη φυλακών.

Δεν γνωρίζουμε πιο υποκριτική και καφκική εποχή από αυτή. Στη Δίκη, ο Φραντς Κάφκα αφηγείται την ιστορία ενός ανθρώπου που διώκεται και συλλαμβάνεται από μια απόμακρη, απρόσιτη αρχή, χωρίς να αποκαλύπτεται η φύση του εγκλήματος του. Η κατάσταση γίνεται παθητικά αποδεκτή από τους άλλους χαρακτήρες, ένα σημάδι αναπόφευκτου, ένα είδος μηχανικού φαινομένου. Ο ορθολογισμός και η διαύγεια του Τζόζεφ Κ., του οποίου η κατάσταση ως ενόχου αψηφά κάθε λογική, δεν έχει κανένα αποτέλεσμα. Ελπίζουμε να κάνουμε λάθος, να είμαστε υπερβολικά απαισιόδοξοι στον οίκτο μας, αλλά αυτό είναι το προαίσθημα για το εγγύς μέλλον.

Για το λόγο αυτό, η έκκλησή μας είναι ένα ακραίο κάλεσμα για υπεράσπιση, αποκατάσταση και επανεκκίνηση των μεγάλων θεμάτων του νόμου, της ελευθερίας και του προσώπου, σε συνδυασμό με την απόρριψη ενός κόσμου στον οποίο ο υποκειμενικός, οικείος και ιδιωτικός χώρος απαλλοτριώνεται από εμάς. Εσείς και εγώ ως άνθρωποι έχουμε το φυσικό δικαίωμα στη ζωή, την ελευθερία, τη συνείδηση και έναν υπαρξιακό, ηθικό και πρακτικό χώρο που είναι μη διαθέσιμος, άυλος για την Κυριαρχία. Δεν μας έκαναν για να ζούμε σαν κτήνη.

La libertà, Trasimaco e lo Stato di rovescio - Ricognizioni (www-ricognizioni-it.translate.goog)

 «Λέω ότι η δικαιοσύνη δεν είναι παρά αυτό που ωφελεί τους ισχυρότερους. Κάθε κυβέρνηση κάνει τους νόμους που την ωφελούν καλύτερα. (...) Μόλις τελειώσουν, οι κυβερνήτες δηλώνουν τι είναι καλό για τους υπηκόους τους και τιμωρούν εκείνους που παραβιάζουν τις εντολές τους ως παραβάτες του νόμου και ένοχους αδικίας. Αυτό, λοιπόν, καλέ άνθρωπε, είναι αυτό που λέω ότι είναι εξίσου δίκαιο σε όλες τις πόλεις, αυτό που ωφελεί την καθιερωμένη κυβέρνηση, η οποία είναι η κυρίαρχη δύναμη. Αυτός που σκέφτεται καλά πρέπει να αναγνωρίσει ότι αυτό είναι εξίσου σωστό παντού, αυτό που ωφελεί τον ισχυρότερο».

α) Η ανακάλυψη της Αμερικής και υπόθεση περί της λογοτεχνίας του διαστήματος

Θέλουμε να αρχίσουμε με κάποιες εισαγωγικές ιστορικές έννοιες. Είναι γενικά γνωστό πως η ιστορία μπορεί να χωριστεί χοντρικά σε δύο εποχές. Η πρώτη είναι η εποχή του πρωτόγονου πολιτισμού, ενώ η δεύτερη περιλάμβανει την ανάπτυξη διαφόρων υψηλών πολιτισμών, οι πιο σημαντικοί των οποίων είναι ο κινεζικός, ο ινδικός, ο ελληνο-ρωμαϊκός και ο δυτικός. 
Το βασικό χαρακτηριστικό ενός πρωτόγονου πολιτισμού είναι πως με κανένα τρόπο δεν είναι γεωγραφικά περιορισμένος σε μία περιοχή ή τοπίο, ή και σε μία ήπειρο ακόμη. Εκτείνεται σε όλη μας την γη και γι' αυτό έχει μια πλανητική διάδοση. Βασικά είναι ένας πρωτόγονος πολιτισμός ο ίδιος παντού στη γη. Αυτή όμως η συμπεριληπτική τάση δεν ισχύει για τους υψηλούς πολιτισμούς. Αυτοί είναι περιορισμένοι σε μία συγκεκριμένη γεωγραφικά κλειστή περιοχή (π.χ στην ινδική υπο-ήπειρο, την λεκάνη της Μεσογείου κτλ), έχουν τις ρίζες τους, για να χρησιμοποιήσουμε μια έκφραση του ΄Οσβαλντ Σπέγκλερ, στην «μητέρα γη» τους. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που δικαιολογεί το γιατί είναι κατάλληλο να μιλάμε στον ενικό για τον πρωτόγονο πολιτισμό, ενώ πρέπει να εφαρμόζουμε πάντα τον πληθυντικό όταν θέλουμε να μιλήσουμε γενικά για «υψηλούς πολιτισμούς».

Η ελευθερία, ο Θρασύμαχος και το αντίστροφο κράτος Ρομπέρτο Πετσιόλι

"Φτωχή πατρίδα που συνθλίβεται από τις καταχρήσεις εξουσίας, από κακόφημους ανθρώπους, που δεν ξέρουν τι είναι η σεμνότητα.
Νομίζουν ότι είναι ισχυροί και αυτό που κάνουν είναι εντάξει μαζί τους, και όλα ανήκουν σε αυτούς».

Πριν από τριάντα χρόνια, ο Φράνκο Μπατιάτο καταλάβαινε τα πάντα, ίσως ο τελευταίος μεγάλος μιας Ιταλίας τόσο παρακμιακής που δεν παρατηρεί πλέον την παρακμή της. Φτωχή πατρίδα και φτωχός κόσμος, από τον οποίο αφαιρείται η ελευθερία, η δικαιοσύνη και η αλήθεια. Ποιος νοιάζεται, είμαστε (ακόμα) ζωντανοί, εμβολιασμένοι και η απαγόρευση κυκλοφορίας έχει αναβληθεί κατά μία ώρα. Αλληλούια. Εν τω μεταξύ, οι απόψεις ενός αρχιεπισκόπου, του Monsignor Viganò, έχουν αφαιρεθεί από το Youtube. Η λακωνική δήλωση της πύλης, που ανήκει στην Google, μόνο για να φρεσκάρει τη μνήμη, έχει ως εξής: «Διαπιστώσαμε ότι το περιεχόμενο παραβιάζει τους κανόνες για την παραπληροφόρηση στον ιατρικό τομέα».

Υπάρχει, επομένως, μια «επίσημη» αλήθεια, αδιαμφισβήτητη για την ιατρική, αν οι λέξεις εξακολουθούν να έχουν νόημα: μια ιατρική δικτατορία, εκτός από τη δικτατορία της τεχνολογίας και της επιτήρησης, της οποίας οι γίγαντες της Big Tech είναι οι πρωταγωνιστές, και την οικονομική δικτατορία που ασκείται από τους αφέντες του χρήματος. Συμπτωματικά, αυτά είναι πάντα τα ίδια θέματα, τα οποία έχουμε αρχίσει να ονομάζουμε "Dominion". Η απώλεια των ελευθεριών – στον πληθυντικό – προχωρά με ταχείς ρυθμούς: ο βάτραχος είναι τώρα αρκετά βρασμένος ώστε να μην μπορεί να πηδήξει από το τηγάνι στο οποίο τον έριξαν οι άρχοντες. Δεν μας ενδιαφέρει εδώ μια συζήτηση σχετικά με τις έννοιες της ελευθερίας και της αλήθειας. Αρκεί να επιστήσουμε την προσοχή στις τεράστιες αντιφάσεις του συστήματος στο οποίο ζούμε. Σύντομα στην Ιταλία - μέσω του νομοσχεδίου Zan - η αρχή της πραγματικότητας θα απαγορευτεί. Ένας Φινλανδός βουλευτής και ένας Λουθηρανός επίσκοπος από την ίδια χώρα δικάζονται και αντιμετωπίζουν φυλάκιση επειδή παραθέτουν τη Βίβλο και την αρχή, που ποτέ δεν αμφισβητήθηκε από κανέναν πολιτισμό για τις αποδείξεις της, ότι «αρσενικό και θηλυκό τα δημιούργησε».

Μια επίθεση στα θεμέλια της αλήθειας και της συγκεκριμένης ελευθερίας λαμβάνει χώρα από μια κυριαρχία που έχει γίνει βιοκρατικότητα, εξουσία πάνω στη ζωή μας, φυσική και πνευματική, η οποία μας οδηγεί πίσω στις απαρχές του πολιτισμού μας, ιδιαίτερα στο Βιβλίο Ι της Πολιτείας του Πλάτωνα. Ο Σωκράτης βρίσκεται σε διαμάχη σχετικά με την ιδέα της δικαιοσύνης με τον Θρασύμαχο, έναν σοφιστή που υποστήριξε μια θέση ή το αντίθετό της, ανάλογα με την αμοιβή του, εν ολίγοις, έναν «διανοούμενο» της αρχαίας Ελλάδας. Ο Θρασύμαχος, αυτή τη φορά, είναι ασυνήθιστα σαφής και αιχμηρός, και το επιχείρημά του εξακολουθεί να ισχύει, μετά από είκοσι πέντε αιώνες. «Λέω ότι η δικαιοσύνη δεν είναι παρά αυτό που ωφελεί τους ισχυρότερους. Κάθε κυβέρνηση κάνει τους νόμους που την ωφελούν καλύτερα. (...) Μόλις τελειώσουν, οι κυβερνήτες δηλώνουν τι είναι καλό για τους υπηκόους τους και τιμωρούν εκείνους που παραβιάζουν τις εντολές τους ως παραβάτες του νόμου και ένοχους αδικίας. Αυτό, λοιπόν, καλέ άνθρωπε, είναι αυτό που λέω ότι είναι εξίσου δίκαιο σε όλες τις πόλεις, αυτό που ωφελεί την καθιερωμένη κυβέρνηση, η οποία είναι η κυρίαρχη δύναμη. Αυτός που σκέφτεται καλά πρέπει να αναγνωρίσει ότι αυτό είναι εξίσου σωστό παντού, αυτό που ωφελεί τον ισχυρότερο».

Υπάρχει ακόμα ελευθερία, συγκεκριμένα, η αρχέγονη και φυσική ικανότητα που μας δίνει τη δύναμη να σκεφτόμαστε και να αποφασίζουμε; Εξακολουθεί να επιτρέπεται να επιχειρηματολογούμε διαφορετικά από την κυρίαρχη, μοναδική και αποδεκτή σκέψη, να αμφισβητούμε την επίσημη εκδοχή, είτε πρόκειται για πανδημία, εμβολιασμούς, θεωρία φύλου ή οποιοδήποτε άλλο αστικό και ηθικό ζήτημα, ή είμαστε καταδικασμένοι σε πολιτικό θάνατο για ομοιομορφία; Είμαστε ελεύθεροι στον σημερινό κόσμο ή υποκείμεθα σε μια νέα τάξη πραγμάτων που κατάφερε να μετατρέψει την υποταγή, τη δουλεία, τη σκλαβιά και τη φυλάκιση σε κάτι ασήμαντο, μάταιο, λεπτό, ακόμη και απαλό, αποδεκτό ως όφελος και αναπόφευκτο; Οι απαντήσεις είναι δυσάρεστες, αλλά δεν μπορούν να παραμείνουν αναπάντητες.

Όλα όσα θεωρούσαμε δεδομένα ή κεκτημένα δεν είναι πλέον έτσι. Ο σεισμός έχει συμβεί, το σπίτι έχει καταστραφεί, αλλά ακόμα δεν το πιστεύουμε, και αυτό είναι το πραγματικό δράμα: η δυσπιστία του υπηρέτη.

Τα λεγόμενα φιλελεύθερα και δημοκρατικά καθεστώτα επιφέρουν μια αλλαγή εκ των άνω σε τέτοιο μέγεθος που έχουν γίνει αγνώριστα. Οι «καλλυντικές» μορφές εξακολουθούν να υφίστανται λόγω τών οποίων δεν μπορούμε να επιβεβαιώσουμε ότι το σημερινό καθεστώς είναι ολοκληρωτικό, αλλά πρέπει να φωνάξουμε ότι πρόκειται για μια κοινωνία ελέγχου και επιτήρησης στην οποία οι χώροι, όλο και πιο περιορισμένοι καθημερινά – της ελευθερίας – παρακολουθούνται μέσω μηχανισμών πρωτοφανούς κοινωνικού εξαναγκασμού, οι οποίοι υπαινίσσονται την ιδιωτική, οικεία και καθημερινή ζωή. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η πανδημία έχει επιταχύνει διαδικασίες που έρχονται από μακριά.

Αν, λοιπόν, όλο και πιο συχνά λογοκρινόμαστε, μας επιτίθενται, μας καταγγέλλουν και γι' αυτό ζούμε –στην πραγματικότητα– ως παράνομοι, αυτό δεν είναι παρά η επιβεβαίωση του επιχειρήματος του Θρασύμαχου. Μια οπισθοδρόμηση είκοσι πέντε αιώνων. Η εξουσία δεν χτυπά τους αντιπάλους της για τα λάθη τους, αλλά για τους λόγους τους, έτσι ώστε οι διώξεις και η καταστολή να είναι αποδείξεις του γεγονότος ότι οι αντιφρονούντες έχουν δίκιο, του Σωκράτη, το σωστό «ηθικό». Ας μην ξεχνάμε ότι στην Αθήνα, ο εφευρέτης της πρώτης δημοκρατίας, ο θεμελιωτής της ευρωπαϊκής ηθικής διώχθηκε ως διαφθορέας της νεολαίας. Το πρώτο παράδειγμα μιας αντιστροφής, ή, όπως μας αρέσει να λέμε με ένα εύκολο αστείο, ενός «αντίστροφου κράτους», παρά ενός κράτους δικαίου.

Το να έχεις διαφορετικές απόψεις για τους νόμους περί «φύλου», την κλιματική έκτακτη ανάγκη, τον γάμο ομοφυλοφίλων, τον μνησικακούμενο φεμινισμό, τη συμπεριληπτική γλώσσα, την τρανσεξουαλικότητα, την άμβλωση, την ευθανασία, την πολυπολιτισμικότητα, τη μετανάστευση, την οικολογική μετάβαση, με μια λέξη, η διαφωνία με την επίσημη «προοδευτική» αφήγηση, αποτέλεσμα της καταραμένης συμμαχίας μεταξύ της Κυριαρχίας και της μεταμαρξιστικής κουλτούρας, κοστίζει ακριβά, διαπράττοντας μια σειρά ιδεολογικών εγκλημάτων στη νέα κατηγορία των «εγκλημάτων μίσους», των οποίων η εξουσία είναι ταυτόχρονα δικαστής και κατήγορος. Σύντομα θα γίνει έγκλημα η επιβεβαίωση της ύπαρξης της «πολιτικής ορθότητας», τόσο πολύ  θα έχει γίνει η κοινή λογική ενός πληθυσμού που έχει γίνει κρετινοποιημένη και ζωώδης πληβεία. Η ιστορία του παρελθόντος ελέγχεται από ένα μοναδικό και αδιαμφισβήτητο επίσημο όραμα που επιβάλλεται από τα κράτη, υποβαθμισμένα σε αστυνομικούς σκέψης στην υπηρεσία της Κυριαρχίας, των οποίων ο εχθρός είναι ακόμη και η πραγματικότητα.

Η τραγωδία δεν είναι ότι συμβαίνει αυτό – η εξουσία, μας εξήγησε ο Θρασύμαχος, είναι πάντα η ίδια – αλλά ότι δεν χτυπάει ούτε ένα βλέφαρο. Ένας Ισπανός βουλευτής διέγραψε το προφίλ του στο Twitter επειδή είπε ότι «ένας άνδρας δεν μπορεί να μείνει έγκυος». Σε κάνει να γελάς πικρά ενθυμούμενος το εξώφυλλο ενός εβδομαδιαίου περιοδικού με μια ζωγραφιά ενός γενειοφόρου άνδρα με κοιλιά εγκυμοσύνης και τη λεζάντα "η διαφορετικότητα είναι πλούτος". Δεν υπάρχει τίποτα για να διαμαρτυρηθεί κανείς στη μέθοδο: το εβδομαδιαίο, στην ελευθερία, έχει το πλήρες δικαίωμα να δημοσιεύει αυτό που πιστεύει. Γιατί, όμως, η ελευθερία είναι μονόδρομος σήμερα; Γιατί πολλοί, ειδικά οι «αφυπνισμένοι», αδυνατούν να συλλάβουν την αντίφαση του κηρύγματος της «διαφορετικότητας» και την ίδια στιγμή της άρνησής της άκαμπτα, σε εκείνους που δεν μοιράζονται το νοητικό τους σύμπαν; Η διπλή σκέψη του Όργουελ συν τον Θρασύμαχο ενώθηκαν για να επιτύχουν την «αντίστροφη κατάσταση».

Το βασικό ερώτημα είναι: πώς συνέβη αυτό; Υπάρχουν πολλαπλά επίπεδα απόκρισης. Ας περιοριστούμε στη νομική πτυχή, δηλαδή στο ταξίδι από την ελευθερία σκέψης και λόγου που κερδήθηκε με κόπο στο αντίθετό της. Στο μέλλον, νομικοί, κοινωνιολόγοι και φιλόσοφοι θα συζητήσουν εκτενώς για την απίστευτη απόσταση μεταξύ των γενικών διακηρύξεων της ελευθερίας και της καθημερινής πρακτικής, για την προφανή αντίθεση (εμφανής, δυστυχώς, μόνο σε εκείνους που έχουν μάτια για να δουν και μυαλό για να σκεφτούν) μεταξύ των υψηλότερων, πιο επίσημων, διακηρύξεων αρχής, των συνταγμάτων που τις αποδέχονται και του κανονιστικού συστήματος που τις αρνείται στη ρίζα τους χωρίς να συμβαίνει στους νομικούς εμπειρογνώμονες να επισημάνουν την ασυνέπεια. Ο Θρασύμαχος πάλι: αυτό που μετράει είναι η εξουσία, η κυριαρχία και η καταναγκαστική δύναμη που εκφράζει, της οποίας ο μηχανισμός των κρατών είναι ο κοσμικός βραχίονας.

Ένα πολύ ισχυρό εργαλείο αποδόμησης είναι ο θριαμβευτικός νομικός θετικισμός. Για πολλούς, υπάρχει ένας φυσικός νόμος, εγγεγραμμένος στην ανθρώπινη ψυχή, προγενέστερος οποιουδήποτε νομικού συστήματος, στον οποίο πρέπει να συμμορφώνεται ο νόμος, μια επιστήμη προικισμένη με ηθική καμπυλότητα και πρόθεση. Αντίθετα, ο νομικός θετικισμός, ο οποίος στον εικοστό αιώνα εξαπλώθηκε μέσω της «καθαρής θεωρίας» του νόμου του Hans Kelsen, επιβεβαιώνει ότι το ius είναι ουσιαστικά καταναγκαστικό και πρέπει να διαχωριστεί από οποιαδήποτε ηθική διάσταση. Αυτό που έχει σημασία είναι ένας νόμος να διαμορφώνεται και να εγκρίνεται μέσω των ισχυουσών διαδικασιών, να είναι «τυπικά» νόμιμος, ανεξάρτητα από το πόσο σωστός είναι. Είναι η κεφαλαιώδης διάκριση μεταξύ «νομιμότητας» (συμμόρφωση με τις επιταγές του γραπτού κανόνα) και νομιμότητας (προσκόλληση στις επιταγές του φυσικού νόμου). Η νίκη του νομικού θετικισμού αποκλείει τη συζήτηση για το τι είναι «σωστό», αναφερόμενος στη σοφιστεία που βάζει ο Πλάτωνας στο στόμα του Θρασυμάχου.

Οι μεγάλες διακηρύξεις αρχής, από τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη της Γαλλικής Επανάστασης μέχρι την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου του 1948 έχουν μια επικρατούσα δομή του φυσικού νόμου: δηλαδή, επιβεβαιώνουν δικαιώματα που ο άνθρωπος κατέχει ως τέτοιος και που δεν μπορούν να καταπατηθούν. Τα σύγχρονα συντάγματα ακολουθούν την ίδια προσέγγιση. Γιατί, λοιπόν, το κράτος δικαίου – αυτό όπου δεν υπάρχει «nullum crimen, nulla poena, sine lege stricta et scripta» (κανένα έγκλημα, καμία τιμωρία χωρίς σαφή και γραπτό νόμο) αρνείται στους κώδικες αυτό που είχε διακηρύξει με μεγάλες σάλπιγγες στον θεμελιώδη νόμο στον οποίο όλοι οι άλλοι θα έπρεπε να συμμορφώνονται;

Το παράδειγμα της αντίφασης είναι το ιταλικό σύνταγμα. Η πρώτη παράγραφος του άρθρου 2 είναι πολύ σαφής: «Η Δημοκρατία αναγνωρίζει και εγγυάται τα απαραβίαστα δικαιώματα του ανθρώπου». Σύμφωνα με τη Διακήρυξη του 1948, κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα στη ζωή, την ελευθερία και την προσωπική ασφάλεια, την ελευθερία σκέψης, συνείδησης και θρησκείας. Η διαχείριση του κορωνοϊού, που δικαιολογείται από την κατάσταση εξαίρεσης, επιβεβαιώθηκε χωρίς να ακολουθηθούν τυπικές διαδικασίες (επομένως, αυστηρά μιλώντας, δεν ισχύει με τη νομολογιακή έννοια!) έχει δημιουργήσει ένα χάος στις «αθάνατες αρχές». Στο όνομα της «γυμνής ζωής» ή στο όνομα του κέρδους του ισχυρότερου;

Ταυτόχρονα, προωθείται απαγορευτική νομοθεσία που ουσιαστικά αρνείται τα δικαιώματα της ελευθερίας που εκφράζονται στο άρθρο 21 (Καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις σκέψεις του μέσω του λόγου, της γραφής και κάθε άλλου μέσου διάδοσης). Τα άρθρα 13 έως 18 παραβιάζονται συστηματικά από την αρχή της ιογενούς έκτακτης ανάγκης (και όχι μόνο) ή ίσως όχι, αφού ο νομοθέτης έχει φροντίσει να προβλέπει εξαιρέσεις που θεσπίζονται κατά καιρούς από το νόμο. Δεδομένου ότι είναι ο κυρίαρχος που αποφασίζει, και γι 'αυτόν μερικές προνομιούχες κάστες νομικών εμπειρογνωμόνων, το αντίστροφο κράτος επεκτείνεται. Ειδικά όσον αφορά τα ζητήματα που η εποχή μας θεωρεί «ευαίσθητα»: τη σεξουαλική σφαίρα, τα ζητήματα της φυλής, της εθνικότητας και της εδαφικής ταυτότητας. Στην Ιταλία, περνάμε από τον νόμο Mancino, ο οποίος τιμωρεί κάθε «διάκριση», στην ποινικοποίηση ως ρητορική μίσους, οποιασδήποτε αξιολόγησης διαφορετικής από την τρέχουσα όσον αφορά το «φύλο», τα βιοηθικά και τα αστικά ζητήματα (γάμος και υιοθεσία ομοφυλοφίλων).

Είμαστε κάτοχοι «ανθρώπινων» δικαιωμάτων που μας αρνούνται ή περιορίζονται αυστηρά ως «πολίτες». Το να σκέφτεσαι, έλεγε η Ρόζα Λούξεμπουργκ, σημαίνει σχεδόν πάντα να «σκέφτεσαι διαφορετικά». Στην Ιταλία δεν έχουμε φτάσει ακόμα στις αγγλοσαξονικές τρέλες όσον αφορά την «κουλτούρα ακύρωσης» (είναι θέμα χρόνου, δεδομένης της προδοσίας της Εκκλησίας και της αδράνειας των πολιτικών δυνάμεων), αλλά η φίμωση δεν είναι λιγότερο σιδερένια. Η αυταρχική εκτροπή προχωρά γιγαντιαία στην αδιαφορία της πλειοψηφίας και στην ανίσχυρη απογοήτευση εκείνων που δεν γνωρίζουν πλέον σε ποιες αρχές να απευθυνθούν. Δεν αναφερόμαστε σε γελοία ζητήματα, όπως το να θεωρεί ποινικό αδίκημα να σηκώνει κανείς το δεξί του χέρι στον ρωμαϊκό χαιρετισμό εβδομήντα έξι χρόνια μετά το τέλος του καθεστώτος που αγαπούσε αυτή τη χειρονομία, αλλά σε πιο ουσιαστικά ζητήματα.

Είναι πρόσφατη είδηση ότι ορισμένοι Ιταλοί κατηγορήθηκαν για περιφρόνηση του αρχηγού του κράτους επειδή εξέφρασαν αρνητικές πολιτικές αξιολογήσεις για το έργο του. Εδώ είναι ένα άλλο ισχυρό στοιχείο αντίφασης: μια δημοκρατία που αυτοανακηρύσσεται δημοκρατική για να μιλήσει άσχημα για τον πρόεδρο (εκτός από την προσβολή, φυσικά) δεν εμπίπτει στα προνόμια που προστατεύονται από την τέχνη. 21. Είναι ένα κατάλοιπο του εκτελεστικού κώδικα Rocco της φασιστικής εποχής, ο οποίος εξακολουθεί να εξυπηρετεί τις εξουσίες που είναι όταν τους βολεύει. Σε περίπτωση περιφρόνησης του Προέδρου της Δημοκρατίας, το άρθρο 278 του Ποινικού Κώδικα έχει ως εξής: «Όποιος προσβάλλει την τιμή ή το κύρος του Προέδρου της Δημοκρατίας τιμωρείται με φυλάκιση από ένα έως πέντε έτη». Έχει ανησυχητικά προφίλ γενικότητας, σε μια περίοδο κατά την οποία το αδίκημα είναι αυτό που «αντιλαμβάνεται» ο παραλήπτης, το οποίο αποτελεί τη βάση του νόμου για την ομοφοβία και εν μέρει του νόμου Mancino.

Στην προκειμένη περίπτωση, τα «ενοχοποιητικά» κείμενα εκφράζουν σκληρή κριτική, αλλά όχι προσωπικές προσβολές που συνδέονται με τη γκρίζα σφαίρα τιμής και γοήτρου, εκτός αν κάποιος θεωρεί ότι απαγορεύεται κάθε κριτική. Σήμερα είναι «προσβολή» του Προέδρου, σήμερα και αύριο είναι «ρητορική μίσους», διακρίσεις, μέχρι ξενοφοβία και ρατσισμό, όλες τυχαίες περιπτώσεις, δηλαδή αυθαίρετες ή συνδεδεμένες με υποκειμενικά συναισθήματα. Ακόμη και μια απεχθής αλλά σαφής απαγόρευση είναι προτιμότερη από τις αναθυμιάσεις και τις νομικές στρεβλώσεις, τον προθάλαμο της «αντίστροφης κατάστασης».

Επιπλέον, ένα φρικτό, ριζικά αθεϊστικό όραμα της φύσης, του ανθρώπου και της ζωής που ενώνει τα δύο ισχυρότερα ρεύματα σκέψης στην τελική Δύση: τον φιλελευθερισμό και τον μεταμαρξισμό, είναι νικητής. Η φύση γίνεται ένα βασίλειο του Χάους και το καθήκον του ανθρώπου (προοδευτικού και αφυπνισμένου) είναι να υπαγορεύει κανόνες. Ο Marco Malaguti γράφει: «Στο προοδευτικό όραμα, όλα πρέπει να είναι κανονιστικά, διαφορετικά η ανομία θα εξαπλωθεί. Από αυτή την άποψη, η φύση είναι κοπριά, ένα πυώδες σμήνος βιολογικού πύου, μια πληγή στο σώμα του Τίποτα, όπως το όρισε ο Georg Büchner. «Τίποτα δεν ικανοποιεί περισσότερο τον προοδευτικό πολιτικό», προσθέτει, «από μια κοινωνία που παύει να αυτορυθμίζεται προκειμένου να υπακούει αυτόματα, σαν να ήταν οικιακή συσκευή».

Όλη η ρητορική περί προσωπικής ελευθερίας αποκαλύπτεται γι' αυτό που είναι σήμερα, μια απάτη, ένα ρητορικό τέχνασμα, ο δούρειος ίππος για να καταστρέψει την ελευθερία εκ των έσω. Ας μην ξεχνάμε ότι τα πιο ένθερμα κοπάδια της, οι λεγόμενοι διανοούμενοι, είναι προσωπικότητες που τείνουν πολύ περισσότερο προς τον ολοκληρωτισμό από τους απλούς ανθρώπους. Προφανώς, είναι οι φωτισμένοι, οι σοφοί, οι «αφυπνισμένοι», τέλειοι και καλοπληρωμένοι υπηρέτες της Κυριαρχίας.

Σε μια ζοφερή εικόνα, είμαστε όλοι υπόλογοι σε δίκη, όλοι ένοχοι ανεξάρτητα, ακόμη και υπόλογοι για πράξεις που διέπραξαν οι πρόγονοί μας. Ένας νέος συγκαλυμμένος αυταρχισμός προχωρά αλματωδώς, καταδικάζοντας και τιμωρώντας σκέψεις, λόγια και συναισθήματα, στα οποία βρισκόμαστε στο έλεος αυτοαποκαλούμενων προσβεβλημένων ανθρώπων στους οποίους δεν μπορούμε να αντιταχθούμε σε τίποτα. Σε ποιο δικαίωμα, σε ποια αρχή επικαλούμαστε Δεν υπάρχει δικαστής στο Βερολίνο, αλλά ένας Ιακωβίνος κατήγορος και μια γκιλοτίνα φτιαγμένη από δυσφήμιση, οικονομική καταστροφή, κοινωνική απομόνωση και, φυσικά, τείχη φυλακών.

Δεν γνωρίζουμε πιο υποκριτική και καφκική εποχή από αυτή. Στη Δίκη, ο Φραντς Κάφκα αφηγείται την ιστορία ενός ανθρώπου που διώκεται και συλλαμβάνεται από μια απόμακρη, απρόσιτη αρχή, χωρίς να αποκαλύπτεται η φύση του εγκλήματος του. Η κατάσταση γίνεται παθητικά αποδεκτή από τους άλλους χαρακτήρες, ένα σημάδι αναπόφευκτου, ένα είδος μηχανικού φαινομένου. Ο ορθολογισμός και η διαύγεια του Τζόζεφ Κ., του οποίου η κατάσταση ως ενόχου αψηφά κάθε λογική, δεν έχει κανένα αποτέλεσμα. Ελπίζουμε να κάνουμε λάθος, να είμαστε υπερβολικά απαισιόδοξοι στον οίκτο μας, αλλά αυτό είναι το προαίσθημα για το εγγύς μέλλον.

Για το λόγο αυτό, η έκκλησή μας είναι ένα ακραίο κάλεσμα για υπεράσπιση, αποκατάσταση και επανεκκίνηση των μεγάλων θεμάτων του νόμου, της ελευθερίας και του προσώπου, σε συνδυασμό με την απόρριψη ενός κόσμου στον οποίο ο υποκειμενικός, οικείος και ιδιωτικός χώρος απαλλοτριώνεται από εμάς. Εσείς και εγώ ως άνθρωποι έχουμε το φυσικό δικαίωμα στη ζωή, την ελευθερία, τη συνείδηση και έναν υπαρξιακό, ηθικό και πρακτικό χώρο που είναι μη διαθέσιμος, άυλος για την Κυριαρχία. Δεν μας έκαναν να ζούμε σαν κτήνη.

La libertà, Trasimaco e lo Stato di rovescio - Ricognizioni (www-ricognizioni-it.translate.goog)

 «Λέω ότι η δικαιοσύνη δεν είναι παρά αυτό που ωφελεί τους ισχυρότερους. Κάθε κυβέρνηση κάνει τους νόμους που την ωφελούν καλύτερα. (...) Μόλις τελειώσουν, οι κυβερνήτες δηλώνουν τι είναι καλό για τους υπηκόους τους και τιμωρούν εκείνους που παραβιάζουν τις εντολές τους ως παραβάτες του νόμου και ένοχους αδικίας. Αυτό, λοιπόν, καλέ άνθρωπε, είναι αυτό που λέω ότι είναι εξίσου δίκαιο σε όλες τις πόλεις, αυτό που ωφελεί την καθιερωμένη κυβέρνηση, η οποία είναι η κυρίαρχη δύναμη. Αυτός που σκέφτεται καλά πρέπει να αναγνωρίσει ότι αυτό είναι εξίσου σωστό παντού, αυτό που ωφελεί τον ισχυρότερο».

α) Η ανακάλυψη της Αμερικής και υπόθεση περί της λογοτεχνίας του διαστήματος

Θέλουμε να αρχίσουμε με κάποιες εισαγωγικές ιστορικές έννοιες. Είναι γενικά γνωστό πως η ιστορία μπορεί να χωριστεί χοντρικά σε δύο εποχές. Η πρώτη είναι η εποχή του πρωτόγονου πολιτισμού, ενώ η δεύτερη περιλάμβανει την ανάπτυξη διαφόρων υψηλών πολιτισμών, οι πιο σημαντικοί των οποίων είναι ο κινεζικός, ο ινδικός, ο ελληνο-ρωμαϊκός και ο δυτικός. 
Το βασικό χαρακτηριστικό ενός πρωτόγονου πολιτισμού είναι πως με κανένα τρόπο δεν είναι γεωγραφικά περιορισμένος σε μία περιοχή ή τοπίο, ή και σε μία ήπειρο ακόμη. Εκτείνεται σε όλη μας την γη και γι' αυτό έχει μια πλανητική διάδοση. Βασικά είναι ένας πρωτόγονος πολιτισμός ο ίδιος παντού στη γη. Αυτή όμως η συμπεριληπτική τάση δεν ισχύει για τους υψηλούς πολιτισμούς. Αυτοί είναι περιορισμένοι σε μία συγκεκριμένη γεωγραφικά κλειστή περιοχή (π.χ στην ινδική υπο-ήπειρο, την λεκάνη της Μεσογείου κτλ), έχουν τις ρίζες τους, για να χρησιμοποιήσουμε μια έκφραση του ΄Οσβαλντ Σπέγκλερ, στην «μητέρα γη» τους. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που δικαιολογεί το γιατί είναι κατάλληλο να μιλάμε στον ενικό για τον πρωτόγονο πολιτισμό, ενώ πρέπει να εφαρμόζουμε πάντα τον πληθυντικό όταν θέλουμε να μιλήσουμε γενικά για «υψηλούς πολιτισμούς». 

α) Η ανακάλυψη της Αμερικής και υπόθεση περί της λογοτεχνίας του διαστήματος

DIE ENTDECKUNG AMERIKAS UND DIE SACHE MIT DER WELTRAUM-LITERATUR

Gotthard Günther

Η Αμερική ανακαλύφθηκε το 1492.[ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ, ΜΕ ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ] Αν δούμε την ημερομηνία αυτή από την οπτική γωνία της ιστορίας του κόσμου, τότε ανακαλύπτεται εντυπωσιακά αργά. Γιατί όμως είναι έτσι; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό υποδεικνύει ένα από τα πιό ενδιαφέροντα αινίγματα του ανθρώπινου πολιτισμού. Στην πραγματικότητα η Αμερική ανακαλύφθηκε τουλάχιστον 5 φορές, και κάποιοι ερευνητές βρίσκουν ένα ακόμα πιό μεγάλο αριθμό. Όλες αυτές οι ανακαλύψεις είναι φυσικά πριν τον Κολόμβο, και ξεχάστηκαν σχεδόν την ίδια στιγμή που έγιναν. Για μια χρονική περίοδο φαινόταν πως κανείς δεν ήθελε να ανακαλύψει αυτήν την νέα ήπειρο, και πάλι έρχεται το ερώτημα: γιατί είναι έτσι; Στις επόμενες σελίδες θα γίνει προσπάθεια να βρεθεί απάντηση στο ερώτημα. Αν η απάντηση είναι έστω και στο περίπου σωστή, θα ρίξει ένα ενδιαφέρον φως στις λογοτεχνικές πτυχές και βαθύτατες σημασίες της αμερικανικής, ούτω καλουμένης Science-Fiction λογοτεχνίας. 

Θέλουμε να αρχίσουμε με κάποιες εισαγωγικές ιστορικές έννοιες. Είναι γενικά γνωστό πως η ιστορία μπορεί να χωριστεί χοντρικά σε δύο εποχές. Η πρώτη είναι η εποχή του πρωτόγονου πολιτισμού, ενώ η δεύτερη περιλάμβανει την ανάπτυξη διαφόρων υψηλών πολιτισμών, οι πιο σημαντικοί των οποίων είναι ο κινεζικός, ο ινδικός, ο ελληνο-ρωμαϊκός και ο δυτικός. 
Το βασικό χαρακτηριστικό ενός πρωτόγονου πολιτισμού είναι πως με κανένα τρόπο δεν είναι γεωγραφικά περιορισμένος σε μία περιοχή ή τοπίο, ή και σε μία ήπειρο ακόμη. Εκτείνεται σε όλη μας την γη και γι' αυτό έχει μια πλανητική διάδοση. Βασικά είναι ένας πρωτόγονος πολιτισμός ο ίδιος παντού στη γη.[Η ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ] Αυτή όμως η συμπεριληπτική τάση δεν ισχύει για τους υψηλούς πολιτισμούς. Αυτοί είναι περιορισμένοι σε μία συγκεκριμένη γεωγραφικά κλειστή περιοχή (π.χ στην ινδική υπο-ήπειρο, την λεκάνη της Μεσογείου κτλ), έχουν τις ρίζες τους, για να χρησιμοποιήσουμε μια έκφραση του ΄Οσβαλντ Σπέγκλερ, στην «μητέρα γη» τους. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που δικαιολογεί το γιατί είναι κατάλληλο να μιλάμε στον ενικό για τον πρωτόγονο πολιτισμό, ενώ πρέπει να εφαρμόζουμε πάντα τον πληθυντικό όταν θέλουμε να μιλήσουμε γενικά για «υψηλούς πολιτισμούς». 

Αυτοί οι πολιτισμοί έχουν την πατρίδα τους σε διάφορα μέρη του ανατολικού ημισφαιρίου. Το γεγονός ότι το δυτικό ημισφαίριο, εκτός από δύο αποτυχημένες προσπάθειες μιας ανώτερης μορφής ύπαρξης(πολιτισμοί των Μάγια και των Ίνκας), δεν ανέδειξε ποτέ με την αληθινή σημασία της λέξεως ένα υψηλό πολιτισμό, είναι βαθιάς σημασίας. Αυτή η σημασία δεν μπορεί να είναι υπερβολική όταν λαμβάνεται υπόψιν στην αξιολόγηση του ιστορικού μέλλοντος της αμερικάνικης ηπείρου. Περί αυτού αργότερα.

Όλοι οι ανώτεροι πολιτισμοί του ανατολικού ημισφαιρίου δείχνουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Είναι κεντρομόλα προσανατολισμένοι. Αν βρίσκονται σε δυτικές περιοχές εκείνου του ημισφαιρίου, τότε βλέπουν συναισθηματικά άλλα και μεταφυσικά προς την ανατολή. Αν βρίσκονται στην ανατολή, τότε ο σωτήρας έρχεται οπωσδήποτε από την δύση. Ο μαχαγιάνα βουδισμός μας λέει πως Surkhavativyuha, ο παράδεισος βρίσκεται στα δυτικά. Ακόμα πιο ανατολικά, οι Μογγόλοι κατακτητές κινούνταν πάντα προς τα δυτικά. Από την άλλη όμως στην δύση, είναι η φήμη "Ex Oriente Lux" που καθορίζει την κατεύθυνση του ευρωπαϊκού πολιτισμού για πάνω από μία χιλιετία. 

Ίσως αξίζει τον κόπο να δούμε από πιο κοντά εκείνη την αινιγματική κίνηση προς την ανατολή, την κατεύθυνση που κυριαρχούσε στον δυτικό πολιτισμό, όχι μόνο μέχρι το 1500 (ίσως και πιο μετά ακόμη), αλλά που ήδη στην εποχή της έναρξης του ελληνο-ρωμαϊκού πολιτισμού ήταν μια πραγματικότης. Η σημερινή κατανόηση της γεωγραφίας είναι μόνο μερικές εκατοντάδες χρόνια παλιά και στις παλαιότερες ιστορικές περιόδους ήταν πλήρως άγνωστη. Σε εκείνα τα μακρυνά χρόνια η γεωγραφία ήταν κάτι μεταφυσικό. Η γη ήταν σχεδόν πλήρως ανεξερεύνητη και η σκέψη γεωγραφικών αποστάσεων ξυπνούσε μαγικούς και μυθολογικούς συνειρμούς. Πίσω από τον γνωστό ορίζοντα εκτείνονται θαυμαστοί κόσμοι. Εκεί βρισκόταν η φωλιά των δαιμόνων ή τα ευλογημένα λειβάδια του παραδείσου. Μόνο σε μακρυνές χώρες μπορούσε να βρει κανείς το πηγάδι της αιώνιας νεότητος ή να υποστεί ναυάγιο στον πονηρό βράχο των σειρήνων. 

Ο κόσμος ήταν προς όλες τις κατευθύνσεις ανοικτός. Σε κάθε ναυτικό της αρχαιότητας όμως λεγόταν: «τράβα προς την ανατολή»! Στην ανατολή θα βρεις αμέτρητους θησαυρούς από χρυσάφι και ασήμι. Μόνο τα κύματα του ανατολικού ωκεανού ξεβράζουν στους πρόποδες του βουνού των διαμαντιών. Η ανατολή είναι γεμάτη θαύματα. Οι γυναίκες της είναι οι πιο εξαίσιες στον κόσμο. Από την ανατολή έρχεται όλη η σοφία και εκεί ίσως φας από το ουράνιο μάννα». Τόσο ισχυρή ήταν η ορμή προς την ανατολή, ώστε ήδη ο Δαρείος, ο Πέρσης κατακτητής της Αιγύπτου, έδωσε εντολή να ανοιχτεί ένα κανάλι μεταξύ του Νείλου και της Ερυθράς θάλασσας και έτσι ένωσε την Μεσόγειο με τον Ινδικό ωκεανό (Ηρόδοτος, 460 π.Χ.). Αυτό το κανάλι ήταν πλωτό ακόμα και στην εποχή των ρωμαίων αυτοκρατόρων Μάρκου Αυρήλιου και Σεπτήμιου Σεβήρου. Το νησί Γιάβα είχε ανακαλυφθεί από τον Έλληνα θαλασσοπόρο Ιάμβολο, και υπάρχουν εύπιστες ιστορίες πως αραβικά πλοία διέπλευσαν τον Ειρηνικό ωκεανό και την ακτή της Κίνας (Αμπου Ζεηντ Σιραφ).

Όλα τα όνειρα και οι επιθυμίες εκείνων των πρώϊμων ανώτερων πολιτσμών στρέφονταν προς την ανατολή και ποτέ στη δύση. Να φυλάγεσαι από την δύση, έλεγαν στους ναυτικούς. Ακατονόμαστοι κίνδυνοι παραμονεύουν στα βαθιά των δυτικών θαλασσών. Αιώνια νύχτα κρεμιέται πάνω από τα κύματά της, και όποιος τολμήσει να πάει εκεί δεν θα ξαναγυρίσει. Αυτά τα νερά της κολάσεως, λέει ο μύθος, κατάπιαν μάλιστα ενα ολόκληρο πολιτισμό: την Ατλαντίδα. 

Εκτός από την αποστολή του νουμίδη βασιλιά Γιούμπα και μερικών άλλων τυχοδιωκτών από την Καρθαγένη που οδήγησαν στην ανακάλυψη των Καναρίων νήσων, ο Ατλαντικός ωκεανός είχε μείνει ανεξερεύνητος. Την εποχή των Ρωμαίων λεγόταν Mare tenebrosum, δηλαδή θάλασσα του σκοταδιού (Seneca Liber Suaser I, p2) και ο Festus Avienus υποστηρίζει πως κανένα πλοίο δεν έπλευσε εκεί. Αυτό το αιώνιο τραγούδι "πλεύσε ανατολικά, δεν μπορείς να διαπλεύσεις τον δυτικό ωκεανό" συνόδευε σαν μουσική υπόκρουση ολόκληρη την άνοδο του δυτικού πολιτισμού. 

Ο δρόμος του Γιβράλταρ ήτανε σύμβολο του τέλους του κόσμου. Ο Μασούντι, ένας από τους παλαιότερους άραβες γεωγράφους, μας διηγείται: "στα σύνορα όπου αυτές οι δύο θάλασσες συναντιούνται, η Μεσόγειος και ο ωκεανός δηλαδή, τοποθέτησε ο βασιλιας Χίρακε (Ηρακλής), ο γίγαντας, στήλες από χαλκό και πέτρα. Στις στήλες αυτές βρίσκονται επιγραφές και μορφές, που με τα χέρια δείχνουν πως δεν μπορεί κανείς να πάει παραπέρα" (Meadows of gold and mines of gems, Ed. A. Sprenger, London 1841).

Ο τρόμος μεγαλώνει και ο δυτικός ωκεανός αστράφτει με όλα τα χρώματα του καθαρτηρίου πυρός. Ακούμε για τις παραμυθένιες θαλασσοπορείες του Αγίου Brandan (587 μ.Χ.), ο οποίος για να ξεπληρώσει τις αμαρτίες του ταξίδευε 7 χρόνια στις θάλασσες αυτές. «Ανακάλυψε» μια μακρυνή παραλία, πλούσια σε φρούτα αλλά που κατοικούνταν από διαβόλους και το νερό του ωκεανού ήταν σαν κόλλα, και δύσκολα μπορούσε κανείς να κινηθεί (Mare Pigrum). Ο Δάντης αφήνει τον Οδυσσεα του να υποστεί τα βάσσανα της κολάσεως, γιατί τόλμησε να περάσει τις στήλες του Ηρακλέους και να πλεύσει στον Ατλαντικό ωκεανό. 

Υπάρχει μια πολύ διαδεδομένη θεωρία ότι οι ναυτικοί δεν διέπλεαν τον ατλαντικό σε προγενέστερες ιστορικές περιόδους γιατί δεν είχαν πυξίδα. Αυτό είναι ένα αρκετά βλακώδες επιχείρημα, που πολύ βρωμάει σαν υλιστική σκέψη. Είναι γι αυτό ιστορικά λανθασμένο. Στην Ευρώπη ήταν γνωστή η πυξίδα γύρω στο 1190 μ.Χ. Εκείνη την εποχή αναφέρεται σε ένα ποίημα του Guyot από την Προβηγκία. Επιπλέον μιλά γί' αυτή ο καρδινάλιος Jacque de Vitry το έτος 1218, ο οποίος εξηγεί πως η μαγνητική βελόνα είναι ένα πολύ χρήσιμο όργανο για τους ναυτικούς. Και διερωτάται κανείς γιατί έπρεπε να περάσουν άλλοι τρεις αιώνες μέχρι να ανοιχτεί ο Κολόμβος στις Αντίλες; Υπό αυτή την οπτική γωνία το επιχείρημα της πυξίδας μας δίνει και μία άλλη ανάποδη συσχέτιση. Γιατί δεν μπορεί κανείς να διαπλεύσει τον ατλαντικό χωρίς πυξίδα; Η τέχνη της ναυσιπλοΐας στην ανοικτή θάλασσα, και μάλιστα χωρίς την βοήθεια της μαγνητικής βελόνας είχε ανακαλυφθεί από τον Ίππαλο, ένα Έλληνα ναυτικό, ο οποίος διέπλευσε τον ινδικό ωκεανό απο το Άντεν μέχρι την ακτή Μαλαμπάρ. Αυτό το ταξείδι έγινε τον πρώτο μ.Χ. αιώνα. Και γνωρίζουμε με απόλυτη ακρίβεια πως η πυξίδα δεν χρησιμοποιήθηκε στον ινδικό ωκεανό για σκοπούς προσανατολισμού, μέχρι τον 13ο αιώνα. Σε όλη όμως αυτή την περίοδο γινόνταν ταξείδια στον ωκεανό αυτό μεταξύ Γιάβας και ακτών της Αφρικής. 

Η άγνοια για την λειτουργία της μαγνητικής βελόνας δεν είναι οπωσδήποτε εξήγηση για το ότι το πέλαγος του ατλαντικού έμεινε εγκατειλημένο κατά την διάρκεια πολλών αιώνων όπου υπήρχαν τοπικοί πολιτισμοί. Αυτό που την ανθρωπότητα στην πραγματικότητα απέτρεπε να πλεύσει στον δυτικό ωκεανό ήταν ένας μεταφυσικός τρόμος, που τρέφοταν απο μια έντονη εσωτερική πεποίθηση, πως ήταν ηθικά κακό να πλεύσει κανείς προς τα δυτικά. Η πίστη πως ένας άνδρας δεν είχε εκεί τίποτα να ψάξει, κατείχε παγκόσμια σημασία. Όποιος όμως το προσπαθούσε εκτιθόταν στις πιο περίεργες τιμωρίες. Έτσι διηγόντουσαν πως απο τα βάθη του ατλαντικού έβγαινε ξαφνικά ένα τεράστιο χέρι που θα τραβούσε το πλοίο προς το μέρος του. 

Όλα αυτά πρέπει να γνωρίζει κανείς για να καταλάβει την ιδιαίτερη μοίρα των προκολομβιανών ανακαλύψεων της Αμερικής. Ο πρώτος Ευρωπαίος που πιθανόν είδε την Αμερική ήταν ο Bjarne Herjulfson που γύρω στο 1000 μ.Χ. έπλευσε προς την Γροιλανδία. Παραπλανήθηκε και ανακάλυψε προς τα νοτιοδυτικά μια ξένη παραλία. Ο Leif Erikson ο οποίος τον επόμενο χρόνο ακολούθησε την πορεία του Herjulfson, έφτασε στην ήπειρο. Οι Βίκινγκς έζησαν αρκετά χρόνια στην Vinland, και μετά επιχειρούσαν επανειλημμένα πλεύσεις από την Γροινλανδία προς την ήπειρο. Η τελευταία έγινε το 1347! Η Ευρώπη όμως δεν πήρε είδηση για όλα αυτά. 

Η τρίτη ανακάλυψη έγινε το 1390 από τους Βενετσιάνους αδελφούς Νικολό και Αντόνιο Zeno. Φαίνεται πως είναι ένα αυθεντικό ιστορικό γεγονός, ακόμα και αν προηγουμένως είχε αμφισβητηθεί, ότι ο Αντόνιο όχι μόνο πήγε στη νέα γη αλλά και στη νέα Σκοτία. Το πιο σημαντικό στοιχείο σε σχέση με την ανακάλυψη από τους αδελφούς, μου φαίνεται πως είναι το γεγονός πως και στη Βενετία ακόμη, που ήταν τότε ηγετικό κέντρο ναυσιπλοΐας, δεν υπάρχει καμιά αναφορά για το ταξείδι αυτό. Η πρώτη αναφορά είναι του 1558. Δηλαδή πάνω απο 150 χρόνια μετά το τέλος εκείνου του ταξειδιού!

Όπως φαίνεται έγινε μια ακόμη ανακάλυψη από την ανατολή. Είναι η αποστολή "Hyitrimannaland". Οι αναφορές γι' αυτήν είναι πολύ αόριστες. Μια παλιά και ξεχασμένη ιρλανδική παράδοση μιλά για μια μεγάλη ήπειρο, που μερικές φορές ονομάζεται «Μεγάλη Ιρλανδία». 

Είναι ένα αδιάσειστο γεγονός πως η Αμερική ανακαλύφθηκε αρκετές φορές πριν τον Κολόμβο και πως η Ευρώπη θα μπορούσε να είχε λάβει γνώση του πράγματος, αν το ήθελε. Όμως μια ασυνείδητη ώθηση επέβαλε να παρακούσει όλες τις ειδήσεις για εκείνη την τρομακτική περιοχή. Αυτή η συναισθηματική εμμονή διήρκεσε μέχρι τα χρόνια του Κολόμβου και μπορεί να εντοπισθεί και στους επόμενους αιώνες. Αξίζει λοιπόν από αυτή την οπτική να δούμε τους λόγους του ταξειδιού του Κολόμβου. Ούτε ο ίδιος ούτε κανένας σύγχρονός του πίστευε πως θα βρισκόταν μια καινούρια ήπειρος. Ο σκοπός του ήταν να βρεί ένα πιο σύντομο δρόμο προς την Ινδία. Αυτό σημαίνει πως και το δικό του ταξείδι βρισκόταν κάτω από την πεποίθηση Ex Oriente Lux. Είναι διασκεδαστικό, αν το σκεφτεί κανείς, πως από αυτή την οπτική γωνία φαίνεται η ανακάλυψη του δυτικού ημισφαιρίου ως σφάλμα-πλάνη του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Όπως ήδη επισημάνθηκε, έπαψε η μεταφυσική απόρριψη της δύσης ακόμα και μετά την ανακάλυψη της Αμερικής από τον Κολόμβο. Εν τέλει διοχετεύτηκε σε άλλα κανάλια. Συμπτωματικό για το γεγονός αυτό είναι η έντονη συζήτηση στους εκκλησιαστικούς κύκλους, αν οι ιθαγενείς της αμερικανικής ηπείρου μπορούν να θεωρηθούν άνθρωποι ή ζώα. Κανένας που διέπλευσε από το Άντεν προς τα ανατολικά, δεν είπε ποτέ ότι οι κατοικοι της Γιαβα ή Κανφα (Κίνα) δεν είναι ανθρώπινα όντα. 

Για να το πούμε σύντομα: η γνώση για την ύπαρξη του δυτικού ημισφαιρίου είχε απωθηθεί στην Ευρώπη, για όσο καιρό αυτό ήταν δυνατό. Την ίδια ιστορία μπορεί να διηγηθεί κανείς και για την πλευρά του Ειρηνικού της Αμερικής. Παλιοί γιαπωνέζικοι χάρτες δείχνουν το περίγραμμα μιας ηπείρου που μόνο Αμερική μπορεί να είναι. Και από την προκολομβιανή εποχή προέρχεται ένας παγκόσμιος χάρτης από έναν Ινδό χαρτογράφο, που δείχνει μια μακρά λωρίδα γης που εκτείνεται απο την αρκτική μέχρι την ανταρκτική. Αυτή η ήπειρος φέρει το όνομα Suvama Bhumi. Αλλά και εδώ φαίνεται πως και εδώ, μετά την εποχή του πρωτόγονου πολιτισμού δεν υπήρχε καμιά επαφή πέρα στον ειρηνικό ωκεανό. Σε συμφωνία με εκείνη την κεντρομόλα αίσθηση προσανατολισμού, στράφηκαν δυτικά όσοι πολιτισμοί ήταν στο ανατολικό ημισφαίριο. Στην αρχή του 5ου μ.Χ. αιώνα βρίσκουμε κινέζικα πλοία στα λιμάνια της Κεϋλάνης και στο δέλτα του Ευφράτη. Αν και η πυξίδα χρησιμοποιήθηκε για ναυσιπλοία στην κίτρινη θάλασσα ήδη απο την δυναστεία Τσιν (265-416 μ.Χ.), οι Κινέζοι δεν προσπάθησαν ποτέ να διαπλεύσουν τον ειρηνικό. 

Για να το παρουσιάσουμε με πολύ λίγες λέξεις: ο πρωτόγονος πολιτισμός είχε επεκταθεί σε όλη την γη. Είχε συμπεριλάβει και την αμερικανική ήπειρο. 

Από την άνοδο όμως τοπικών ανωτέρων πολιτισμών, ήταν το δυτικό ημισφαίριο μέχρι εκείνο το καθυστερημένο σημείο του 1492 εντελώς απομονωμένο. 

Παραμένει ένα από τα μεγάλα αινίγματα της παγκόσμιας ιστορίας, πως στη διάρκεια μιας συγκεκριμένης ιστορικής ανάπτυξης του ανθρώπου, η αμερικανική ήπειρος φαινόταν ανεπιθύμητη. Το δυτικό ημισφαίριο δεν έχει μερίδα στην εποχή τοπικών πολιτισμών και την απέχθεια που συνδέεται με την εποχή. 

Στα επόμενα θα γίνει μια προσπάθεια να λυθεί το αίνιγμα αυτό. Ο συγγραφέας ελπίζει, πως η προτιθέμενη θεωρία θα ρίξει λίγο φως στην μελλοντική ιστορική μοίρα της Αμερικής, και πως θα μας κάνει πιο ξεκάθαρη την καθ' αυτό πνευματική παραγωγή της Αμερικής, δηλαδή την λογοτεχνία Science Fiction (μυθιστόρημα από την περιοχή της επιστήμης και της τεχνολογίας). 

Ας θυμηθούμε εκ νέου την διαφορά μεταξύ πρωτόγονου πολιτισμού και της ομάδας των ανώτερων πολιτισμών. Ο πρώτος έχει πραγματικά παγκόσμια διάδοση. Δεν γνωρίζει κλιματικούς, σε σχέση με την ράτσα, ή γεωγραφικούς περιορισμούς, και έχει επεκταθεί σε όλες τις ηπείρους του πλανήτη. Επίσης φαίνεται πως δεν έχει κανένα χρονικό περιορισμό. Υπάρχει εδώ και χιλιάδες χρόνια. Από την άλλη κάθε ανώτερος πολιτισμός ξεκινά, όπως μας έδειξε ο Όσβαλντ Σπέγκλερ, με ένα βαθιά ριζωμένο φόβο για τον χώρο και τον χρόνο. Από εκεί προκύπτουν ιστορικές μορφές ζωής με αυστηρά περιορισμένη διάρκεια, όπως και μια απελπιστική προσκόλληση σε συγκεκριμένες γεωγραφικές περιοχές. «Ανθίζει στο έδαφος ενός επακριβώς καθορισμένου τοπίου, όπου σαν φυτό είναι δεμένος». Από εδώ προκύπτει λογικά πως ένας ανώτερος πολιτισμός δεν μπορεί απλά να μεταφυτευθεί σε άλλη γη, πόσο μάλλον σε άλλη ήπειρο. 

(Συνεχίζεται) 

Μετάφραση: Πέτρος Χαραλάμπους 

Σχόλιο  Περί τίνος η σοβαρή προειδοποίηση του συγγραφέως; Περί της προχωρημένης ήδη κατασκευής ενός νέου πολιτισμού, πλανητικού, ο οποίος θα στηρίζεται στην ελεύθερη χρήση της φαντασίας, αντί των αισθητηρίων, την θέση των οποίων παίρνουν τα μαθηματικά. Ένας πολιτισμός που από το ξεκίνημά του είναι η αντιστροφή του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού.
Από τον Αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό στον Ρωμαϊκό εγκατελείφθη η τραγωδία και ο νοητός κόσμος, ο εαυτός και η αλήθεια σαν μέτρο, την θέση των οποίων πήραν η πραγματικότης και η δύναμις! Ο Αμερικάνικος πολιτισμός που αντικαθιστά τον Ευρωπαϊκό, εγκαταλείπει και την πραγματικότητα και στη θέση της δυνάμεως τοποθετεί την υπερ-δύναμη. Την θέση της ουσίας της πραγματικότητος, που είναι η επιστήμη του Είναι, η οντολογία, παίρνει η Λογική. Η οποία άρχισε ήδη να κατασκευάζει τους μύθους της και τη θρησκεία της! Η Λογική, η γνωστή υπηρέτρια της κακοδαιμονίας μας, της εξουσίας, των δικαιωμάτων, της υπάρξεως, της επαναστάσεως, του μονοδιάστατου συγχρόνου ανθρώπου. Και η νέα λογοτεχνία της επιστημονικής Φαντασίας κατευθύνει ήδη συνειδητά ή ασυνείδητα την τεχνολογία!

Μας αποκαλύπτει όμως και κάτι πολύ σημαντικό ο συγγραφεύς του άρθρου: ο πρωτόγονος πολιτισμός είναι παγκόσμιος. Από πάντοτε. Ο ανώτερος είναι τοπικός, από πάντοτε, ή καθολικός ακριβέστερα. Και ακριβώς πάνω σ’ αυτόν τον πρωτόγονο παγκόσμιο πολιτισμό στηρίζεται η παγκοσμιοποίηση. Δεν είναι τυχαίο πως διαθέτει την coca-cola και το Hollywood σαν κατακτητικό κριό. Μας αποκαλύπτει επίσης πως ο σύγχρονος πολιτισμός της Αμερικής είναι η αντιστροφή τού Ευρωπαϊκού. Εξελίσσοντας την διαλεκτική του Hegel, του δούλου και του αφέντη, ο οποίος δίδαξε για πρώτη φορά στην ανθρωπότητα πως η άρνηση είναι θέση.

Ένας αντι-πολιτισμός, υψηλού τεχνολογικού επιπέδου, στηριγμένος στην αντι-ύλη! Με την οποία κατασκευάζεται ήδη η νέα ανθρώπινη Φύση, η οποία καταλαμβάνει ήδη θέσεις εξουσίας, νομοθετεί, κάνει τέχνη και αναρριχάται μέχρι των υπουργείων εξωτερικών διαφόρων σημαντικών χωρών. Ιδού αντί-στροφα ποιούμε πάντα!

Όλες οι σύγχρονες “Θεολογίες” και “φιλοσοφίες” της υπερβάσεως της Φύσεως και του εκσυγχρονισμού ανοίγουν τον δρόμο του αντι-πολιτισμού.

Μάς αποκαλύπτεται επίσης ότι η Νέα Γή ανεκαλύφθη μετά τήν οριστική πτώση τής Πόλης στά χέρια τής βαρβαρότητος.

ΚΑΘΙΣΤΑΤΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ΦΑΝΕΡΗ Η ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗΣ ΗΜΙΜΑΘΕΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΚΥΡΙΕΥΣΕ ΤΗΝ ΕΛΙΤ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ ΣΕΡΝΟΜΕΝΗ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ. ΦΙΛΟ-ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ, ΘΕΟΛΟΓΟΥΝΤΕΣ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΠΟΥΛΗΣΑΝ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΤΑΛΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ, ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΤΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ ΕΝΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟΥ ΤΗΣ ΩΡΑΣ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ, ΔΙΑ ΤΩΝ ΒΙΝΤΕΟ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΛΑΙΦ ΣΤΑΙΛ ΤΗΣ ΜΥΚΟΝΟΥ.

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΛΟΙΠΟΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΤΣΟΥΝΑΜΙ ΠΟΥ ΠΑΡΑΣΥΡΕΙ ΣΤΟΝ ΠΝΙΓΜΟ, ΜΩΡΟΦΙΛΟΔΟΞΟΥΣ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΚΑΙ ΤΡΙΤΗΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ ΥΠΟΔΟΥΛΟΜΕΝΟΥΣ ΣΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΑΛΑΘΗΤΟΥ."κανένα δόγμα δεν θα εκφράζει αλήθειες έξω από τον άνθρωπο, ικανό να καθορίσει τη συμπεριφορά και την τάξη τών πραγμάτων. Αντίθετα, κάθε θρησκεία θα είναι ισοδύναμη, ως καθαρό προϊόν του ανθρώπινου πνεύματος" Οποιαδήποτε αναφορά στό παρελθόν θεωρείται εχθρική πράξη, πολεμική, αρνητική.

Αμέθυστος