Πηγή: Βιντσέντσο Κόστα
Ό,τι δεν μπορεί να αλλάξει μπορεί μόνο να καταστραφεί.
Αν στερήσεις από τους ανθρώπους τη δυνατότητα να αλλάξουν, αν τους περιορίσεις σε ένα στενό και ασφυκτικό περίβλημα όπου όλα έχουν ήδη αποφασιστεί, καταστρέφεις τη δυνατότητα ενός πολιτικού σχεδίου.
Κάθε πολιτικό σχέδιο είναι μη ρεαλιστικό, φαρσικό, μη ρεαλιστικό. Μια καθαρή άσκηση σαλονιού. Στερούμενο αξιοπιστίας.
Οι άνθρωποι μπορεί ακόμη και να συμφωνούν, αλλά είναι ρεαλιστές και ξέρουν ότι είναι φαντασία.
Η λαϊκή συνείδηση έχει συνειδητοποιήσει ολοένα και περισσότερο ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει και, ως εκ τούτου, ότι η φιλελεύθερη δημοκρατία είναι μια άχρηστη φάρσα.
Αυτή είναι η βάση όλων των τρεχόντων φαινομένων: η βία, οι συγκρούσεις, η ψήφος διαμαρτυρίας.
Όταν η ανάγκη για αλλαγή δεν μπορεί να πάρει τη μορφή ενός πολιτικού σχεδίου, όταν η ελπίδα για αλλαγή πεθαίνει, η απελπισία και ο θυμός παραμένουν. Είναι
άσκοπο να διαφωνούμε και να ηθικολογούμε για μεμονωμένα φαινόμενα.
Αλλά είναι επίσης μη ρεαλιστικό να αυταπατόμαστε ότι αυτά είναι σημάδια μιας αρχής, μιας αναζωογόνησης της πολιτικής. Για δύο λόγους εκτός από αυτούς που αναφέρθηκαν.
1) είναι εκρήξεις θυμού που είναι αδύνατο να ενοποιηθούν σε ένα σχέδιο αλλαγής. Δεν καθοδηγούνται από θετική επιβεβαίωση, ένα ιδανικό, μια ζωή που επιδιώκει να επιβληθεί. Είναι απλώς αντιδραστικά. Δεν είναι συλλογικά φαινόμενα, αλλά μαζικά φαινόμενα.
Δεν τα περιφρονώ. Αντιθέτως. Είναι σημαντικά φαινόμενα επειδή ο θυμός είναι μια αντίδραση σε μια απαλλοτρίωση των δυνατοτήτων της ζωής. Περιορίζει το αίσθημα του προσωπικού σεβασμού. Αλλά δεν υπερασπίζεται μια κοινότητα. Μπορεί να εξελιχθεί ή όχι προς αυτή την κατεύθυνση, αν δημιουργήσει σύνδεση, αν ανακαλύψει ξανά μορφές του ανήκειν. Διαφορετικά, θα είναι, και πιστεύω ότι θα είναι, μια λάμψη στο τηγάνι, ακολουθούμενη από πολλές άλλες λάμψη στο τηγάνι.
Ενάντια σε κάτι, δεν είναι τίποτα. Αλλά χωρίς το «για κάτι», δεν διαρκεί.
2) Είναι μια έκφραση ατομικού θυμού αλλά όχι μια έκφραση συλλογικού θυμού. Ο καθένας διαμαρτύρεται για τον εαυτό του, αλλά όχι για έναν λαό στον οποίο ανήκει. Οι πολιτικοί αγώνες σε αυτή την εποχή μπορεί πιθανώς να είναι μόνο αυτού του τύπου, αλλά επιφέρουν μια βαθιά μετατόπιση στην έννοια του πολιτικού αγώνα και του λαϊκού αγώνα. Δεν μπορεί να υπάρξει λαϊκός αγώνας χωρίς έναν λαό με τη δική του ταυτότητα.
Αυτό που βλέπουμε δεν είναι η αρχή: είναι ένα ακόμη στάδιο στην αποσύνθεση των κοινωνιών μας, μια αποσύνθεση που έγινε αναπόφευκτη από το ελιτίστικο κλείσιμο των τελευταίων 40 ετών.
Οι άνθρωποι δεν μπορούν πλέον να το αντέξουν, παρόλο που ξέρουν ότι δεν μπορούν να αλλάξουν. Από αυτή την αντίφαση προκύπτει αυτό που βλέπουμε.
Αυτό που τους κινεί είναι ο θυμός και η απελπισία, μια κραυγή «χαθείτε Σαμψών και όλοι οι Φιλισταίοι».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου