Πηγή: Μαουρίτσιο Μουρέλι
Η κακεντρεχής αποστροφή των δυτικών κυβερνητικών ελίτ προς τη Ρωσική Ομοσπονδία έχει πολλά κίνητρα. Ανάμεσα στα πολλά, υπάρχει ένα που λαμβάνεται ελάχιστα ή καθόλου υπόψη.
Πρώτον, ας αναρωτηθούμε.
Ποιοι είναι οι άνθρωποι που αποτελούν αυτές τις ελίτ και τι (ποιος) τους επιτρέπει να καταλαμβάνουν τις θέσεις που κατέχουν; Μας λένε ότι είναι οι νόμιμοι εκπρόσωποι της «φιλελεύθερης δημοκρατίας», που σημαίνει με τη «δημοκρατία» τη βούληση του λαού και με τη «φιλελεύθερη» και τον σχετικό «φιλελευθερισμό» την υψηλότερη έκφραση της ατομικής ελευθερίας. Στην πραγματικότητα, όλο αυτό το κυβερνητικό προσωπικό είναι εκπρόσωποι των διαφόρων πλουτοκρατικών κύκλων του υψηλού χρηματοπιστωτικού συστήματος, των οποίων είναι μεροκαματιάρηδες και για λογαριασμό των οποίων διαχειρίζονται το... «αγρόκτημα». Κανένας από αυτούς δεν είναι ιδεαλιστής. Επιλέγονται από πλουτοκρατικά φυτώρια όπως η BlackRock (βλ., για παράδειγμα, τον Γερμανό καγκελάριο Merz) και διευκολύνονται στην πολιτική τους σταδιοδρομία. Μέσω διαφόρων τεχνασμάτων, οι ψηφοφόροι έχουν την ψευδαίσθηση ότι τους έχουν επιλέξει μέσω μιας δημοκρατικής διαδικασίας. Η λειτουργία αυτών των capataz (χρησιμοποιώ αυτήν την ετυμολογία επειδή ταιριάζει: στις πορτογαλικές αποικίες, οι capataz ήταν επιβλέποντες που επιλέγονταν μεταξύ Αφρικανών σκλάβων για να επιβλέπουν τις εργασίες στις φυτείες, το αντίστοιχο των kapos στα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης) είναι ακριβώς η διατήρηση του κοινωνικοπολιτικού μοντέλου που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των πλουτοκρατών, η παρακολούθηση και η τιμωρία όσων επαναστατούν ενάντια στο σύστημα.
Το κύριο πρόβλημα για αυτούς τους capataz είναι η αντιμετώπιση εναλλακτικών κοινωνικοπολιτικών μοντέλων. Το σύστημα που υπερασπίζονται σαφώς δεν λειτουργεί, δεν υποστηρίζει τα συμφέροντα και τις ανάγκες των κυβερνωμένων και, με κάθε μέρα που περνά, βρίσκεται σε ολοένα και μεγαλύτερη κρίση. Η ΕΕ φλέγεται, από την Ισπανία, μέσω της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Ιταλίας, μέχρι τα ίδια τα σύνορα της ΕΕ, όπως στη Σερβία και την Αλβανία, όπου υπάρχει κρίση, ο πληθυσμός βρίσκεται σε συνεχή και κυκλική εξέγερση. Με άλλα λόγια, το σύστημα βρίσκεται σε οργανική αποσύνθεση, η καταστολή γίνεται ολοένα και πιο σκληρή. Αντίθετα, το εναλλακτικό πολιτικό και κοινωνικό σύστημα όπως αυτό της Ρωσικής Ομοσπονδίας χαρακτηρίζεται από υψηλό επίπεδο κοινωνικής συνοχής και απολαμβάνει λαϊκής υποστήριξης, την οποία οι επιστάτες προφανώς αρνούνται. Μια ισχυρή μυστικοποίηση αντικειμενικών δεδομένων διακινείται από τους τρομπετίστες των μέσων ενημέρωσης.
Εδώ στη Δύση, όσον αφορά τη Ρωσική Ομοσπονδία, δεν υπάρχει καμία κατανόηση των συστημάτων εκπαίδευσης, υγειονομικής περίθαλψης και συντάξεων, ούτε καν της φορολογικής της δομής. Δεν γίνονται συγκρίσεις μεταξύ του δικού τους και του δικού μας, δεν υπάρχουν αναφορές ή έρευνες από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης. Δεν υπάρχει καμία πληροφορία για τον απλό λόγο ότι μια τέτοια σύγκριση θα ήταν ανελέητη, ειδικά για την Ιταλία.
Το ρωσικό πολιτικό σύστημα δεν είναι τέλειο. Σίγουρα, υπάρχουν ολιγάρχες και περιοχές όπου υπάρχει διαφθορά. Αυτά είναι τα υπολείμματα του υπερφιλελεύθερου συστήματος που μόλυνε τη Ρωσία μεταξύ 1990 και 2000. Αλλά ένα πράγμα είναι σίγουρο: έχει ανεγερθεί ένα αδιαπέραστο φράγμα ανάσχεσης μεταξύ των ολιγαρχών και της κυβέρνησης (συμπεριλαμβανομένου του Κοινοβουλίου). Εάν υπάρχουν διαφθορές, αυτές ασκούνται εκτός της περιμέτρου εντός της οποίας χρηματοδοτούνται οι δημόσιες επιχειρήσεις: δρόμοι, γέφυρες, σιδηροδρομικές γραμμές και σταθμοί, διυλιστήρια, υποδομές... εν ολίγοις, πολιτικά και στρατιωτικά έργα. Όταν κάποιος επιχειρεί να παραβιάσει την περίμετρο, έχει καταλήξει πολύ άσχημα σε χρόνο μηδέν, χωρίς να αποκλείεται να πηδήξει από ένα παράθυρο. Η παρανομία (διαφθορά), στο βαθμό που συμβαίνει, συμβαίνει στον ιδιωτικό τομέα προς όφελος του ιδιωτικού τομέα (όπως οι κατασκευές) ή στο εμπόριο.
Αν τύχει να επισκεφθείτε τη Ρωσία έστω και για μια μέρα ως τουρίστας, θα παρατηρήσετε πόσο ειρηνική είναι η ατμόσφαιρα, τόσο στις πόλεις όσο και στα χωριά. Και σε πόλεις όπως η Μόσχα ή η Αγία Πετρούπολη, υπάρχει κοινωνική ζωή υψηλού επιπέδου, τόσο πολιτιστική όσο και καλλιτεχνική, καθώς και σε χώρους ψυχαγωγίας, όπως νυχτερινά κέντρα και κλαμπ, και χώρους συναυλιών για νέους.
Θα συναντήσετε πολλούς φοιτητές από το εξωτερικό. Από την Ευρωπαϊκή Ένωση, 3.000 έως 6.000 έρχονται στη Ρωσία (μια μείωση λόγω κυρώσεων που περιορίζουν την πρόσβαση στο διαδίκτυο και τη χρήση ΑΤΜ) για να σπουδάσουν ρωσική γλώσσα και λογοτεχνία, διεθνείς σχέσεις και κλασική τέχνη/μουσική. από την Ασία και την ΚΑΚ, 280.000 έως 300.000 φοιτούν σε σχολές μηχανικής, ιατρικής, οικονομικών και ξένων γλωσσών (ρωσόφωνες). από την Αφρική, 30.000 έως 35.000 σπουδάζουν ιατρική, μηχανική και μαθήματα που καλύπτονται από κρατικές υποτροφίες. από την Αμερική και άλλες χώρες, 5.000 έως 8.000 φοιτητές σπουδάζουν σε τεχνικά, επιστημονικά και ανθρωπιστικά προγράμματα. Και όταν όλοι αυτοί οι φοιτητές —με τους οποίους μπορείς να συνομιλήσεις και να αποκομίσεις θετικές εντυπώσεις από τη ζωή στη Ρωσία— επιστρέφουν στις χώρες καταγωγής τους, μόλις αναφέρουν τις εμπειρίες τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, γίνονται αυτόματα, για τους τρομπετίστες, «ρωσικά bots» (ψεύτικοι λογαριασμοί που δημιουργούνται από το Κρεμλίνο). Είναι ενοχλητικό όταν οι τουρίστες και οι φοιτητές που επιστρέφουν από τη Ρωσία μιλούν για την ομορφιά και τη λειτουργικότητα του ρωσικού συστήματος, για την ευχάριστη ζωή σε πόλεις όπου οι κακοποιοί, οι ληστές και οι βιαστές δεν οργίζονται, οι δρόμοι είναι καθαροί και δεν υπάρχει καμία καταστροφή που διαπράττουν οι ταραξίες.
Αλλά αν όλα είναι γενικά ενοχλητικά για τους απλούς ρωσοφοβικούς πολίτες, για τους capataz είναι θανατηφόρο δηλητήριο: όλα αυτά θέτουν υπό αμφισβήτηση το δυτικό πλουτοκρατικό μοντέλο, τη «φιλελεύθερη δημοκρατία», εν ολίγοις το Σύστημα, με αποτέλεσμα η Ρωσική Ομοσπονδία να είναι ένα πιο ελεύθερο και πιο ανθρώπινο μοντέλο, ένα σύστημα που λειτουργεί και αυξάνει την κοινωνική συνοχή.
Από εδώ πηγάζει η δυσαρέσκεια, η πικρία, η απίστευτη αφήγηση των επιτρόπων της ΕΕ. Και όλα αυτά ξεπερνούν τα γεωπολιτικά ζητήματα, τον πόλεμο στην Ουκρανία, τις ανοησίες του Τραμπ κ.λπ. Πρόκειται για την πιστοποίηση ότι το δυτικό μοντέλο δεν μπορεί να ανταγωνιστεί το ρωσικό, όπως ακριβώς δεν μπορεί να ανταγωνιστεί το κινεζικό. Πρόκειται για την πιστοποίηση της διακινδύνευσης των ίδιων των συμφερόντων των εργοδηγών: θέσεις εργασίας και θέσεις.
Και δεν είναι μόνο αυτό... θα το συζητήσουμε ξανά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου