Αγία Γαβριηλία: «Εσύ αδελφέ μου, λίγα πήρες από τον Θεό; Τι ανταπέδωσες στον Κύριο γι’ αυτά»;

Αγία Γαβριηλία (1897-1992).

Αγίων και Γερόντων παραινέσεις
04.06.2026

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Για το Φως και το Σκότος

Γερόντισσα Γαβριηλία: Η δύναμις του Σκότους δεν έχει δύναμη παρά μόνο όταν δεν είμεθα απόλυτα ενωμένοι μεσ’ στην καρδιά μας με τον Θεό.

Τ*: Μα μπορούμε να είμαστε απόλυτα ενωμένοι με τον Θεό;

Γ.Γ: Μπορούμε. Αποδεχόμεθα ότι ο Χριστός ήρθε για να μας σώσει από την αμαρτία. Αποδεχόμεθα ότι έχυσε το Αίμα του για μας. Αποδεχόμεθα ότι μας εμφύσησε το Πνεύμα Του, που είχαμε χάσει με την πτώση, όταν αναγεννηθήκαμε…

Άρα, είμεθα αναγεννημένοι κι ο αναγεννημένος άνθρωπος, λέει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, δεν αμαρτάνει· Πας ο γεγεννημένος εκ του Θεού αμαρτίαν ου ποιεί… και… ου δύναται αμαρτάνειν ότι εκ Θεού γεγέννηται.

Πιο πάνω όμως λέει ότι όποιος λέει ότι δεν είναι αμαρτωλός είναι ψεύτης και πλανάται. Εάν είπωμεν ότι αμαρτίαν ουκ έχομεν, εαυτούς πλανώμεν και η αλήθεια ουκ έστιν εν ημίν…

Με άλλα λόγια, η αμαρτία μεν υπάρχει, αλλά το να υποκύπτει κανείς σ’ αυτήν, δεν είναι ίδιον του αναγεννημένου ανθρώπου. Δηλαδή η αμαρτία θα έρθει να σε παιδεύσει, οι πειρασμοί θα έρθουν γύρω-γύρω, η Δύναμις του Σκότους θα έρθει αυτό πρέπει να το παραδεχτούμε, γιατί έρχεται…

Στους Αγίους ήρθε. Και σε μας έρχεται, κάθε μέρα. Έρχεται ή σαν μία σκέψη, η με ορισμένους ανθρώπους που καμιά φορά την αντιπροσωπεύουν. Κάποτε έτσι, κάποτε αλλιώς. Όπως λέει ο Άγιος Πέτρος, και σε Άγγελο Φωτός μεταμορφώνεται ο Δαίμων για να πιάσει τους ανθρώπους.

Αλλά με το Παράδειγμα του Χριστού, μπορούμε να υπερνικήσουμε όλα αυτά, φτάνει να έχουμε όλο τον καιρό το Αίμα και την Θυσία του Χριστού μέσα στην ψυχή μας.

Είναι τότε πολύ δύσκολο να υποκύψουμε. Πολλές φορές θαρρούμε ότι επειδή δεν βλέπουμε ορατά τον Κύριο, όπως Τον βλέπανε στα χρόνια του, ότι δεν είναι πλάι μας.

Όμως είναι πλάι μας με το Πνεύμα Του. Αν θελήσουμε να Τον φωνάξουμε και μέσα μας μπορεί να έρθει να κατοικήσει. Τότε, δεν έχει πέραση η Δύναμη αυτή.

Δηλαδή θα προσπαθήσει να δράσει (εκεί είναι και η μεγάλη δύναμή της) αλλά εμείς δεν θα την ανεχθούμε, δεν θα υποκύψουμε. Γιατί ο Χριστός είπε: «Πορεύου και από του νυν μηκέτι αμάρτανε».

Ουδέποτε είπε ο Χριστός: «Κάνε υπομονή, και θα γίνεις καλά».

Ούτε είπε καμιά φορά: «Αυτή η αρρώστια σε καλό θα σου βγεί, θα σε βοηθήσει»…

Όχι! Έλεγε αμέσως: «Αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι», και τέλειωσε!

Τ: Δηλαδή, λέτε ότι αν ο άνθρωπος είναι γεμάτος από τον Χριστό, είναι πια στην θέλησή του το Ποιον θα δεχθεί μέσα του.

Γ.Γ. Βεβαίως! Αυτήν την ελευθερία με την οποία μας έπλασε ο Θεός, δεν την έχει καταλάβει ο άνθρωπος. Καμιά φορά ακούς: «Γιατί ο Θεός δεν βλέπει αυτό ή εκείνο το κακό;» Μα διότι ο Θεός μας έκανε ελευθέρους. Αν μας είχε κάνει σκλάβους, ε, τότε…

Τ: Τι γίνεται όμως με τις περιπτώσεις που δεν ευθύνονται οι άνθρωποι γι’ αυτό που περνούν;

Γ.Γ. Αυτό το πρόβλημα κι αυτό το ερώτημα, είναι αιώνιο. Εννοώ το μη υπεύθυνο θύμα… Το μικρό παιδί…

Ο Χριστός, όταν Τον ρώτησαν για τον Τυφλό, αν αμάρτησε αυτός ή οι γονείς του που γεννήθηκε τυφλός, απάντησε ότι ούτε αυτός, ούτε οι γονείς του, αλλά έγινε για να δοξαστεί το όνομα του Θεού με το θαύμα που έκανε αμέσως μετά. Ο πατέρας και η μητέρα ενός ανάπηρου παιδιού, υποφέρουν και πληγώνονται πιο πολύ απ’ ό,τι το παιδί τους.

Μια φορά ήμουν στην Αμερική και μου ζήτησαν να πω μερικά λόγια παρηγορητικά σε γονείς καθυστερημένων παιδιών. Στο τέλος, ήρθαν κοντά μου και μου ομολογήσαν, άλλοι ότι ήταν χλιαροί στην πίστη τους κι άλλοι ότι ήταν έτοιμοι να πάρουν διαζύγιο πριν το παιδί κι ότι τόσο πολύ πληγώθηκαν και λυπήθηκαν, που ενώθηκαν ξανά, κι από κει που δεν ήταν Χριστιανοί, έγιναν.

Χάρη σ’ ένα καθυστερημένο παιδί!

Αλλά και στο Άσυλο Ανιάτων να πάμε, θα δούμε ανθρώπους κατάκοιτους εδώ και 18-20 χρόνια, που όταν τους ρωτήσεις, σου λένε: «Δόξα τω Θεώ, είμαι καλά»!

Τ: Κι εμείς, και τα ’χουμε όλα και καλά είμαστε και…

Γ.Γ. Ναι! Αυτή είναι η μεγάλη μας αχαριστία. Η τεράστια αχαριστία. Και γι’ αυτό όταν ακούω έναν άνθρωπο να παραπονιέται επειδή ο τάδε δεν του έδειξε ευγνωμοσύνη, παρ’ όλα τα καλά που του έκανε, λυπάμαι.

Θα ήθελα να του πω:
«Εσύ αδελφέ μου, λίγα πήρες από τον Θεό; Τι ανταπέδωσες στον Κύριο γι’ αυτά;… Ούτε τον αδελφό σου βοήθησες, ούτε τίποτε. Και με το λίγο που έκανες σε κάποιον, περιμένεις τα χίλια ευχαριστώ».

Δεν είμαστε εντάξει. Καθόλου. Ο αναγεννημένος άνθρωπος λοιπόν, αυτός που ξέρει την στιγμή που μπήκε μέσα του ο Χριστός, εκείνος είδε το σύμπαν ολόκληρο να αλλάζει.

Δεν βλέπεις πια τον παλιό σου άνθρωπο ως ζωντανό. Τον βλέπεις ως νεκρό. Κι απλό κείνη τη στιγμή πια, σε κάθε κρίσιμη κατάσταση, περιμένεις κι αναρωτιέσαι: Αν ήταν παρών και ορατός ο Κύριος, τι θα έκανες; Θα έκανες αυτό; Αν ήταν παρών, θα έκανες το άλλο; Κι αυτό σε φυλάει από κάθε αμαρτία.

Τ: Δηλαδή νοιώθετε συνέχεια την παρουσία του;

Γ.Γ: Αυτό είναι! Κι όταν είσαι μόνος σου, Τον αισθάνεσαι και μέσα σου, και τότε γίνεται η προσευχή μία κατάστασις, κι όχι μία πράξις μόνο. Τότε πια, έχεις την ηρεμία κι αυτήν την γαλήνη που θέλει ο Θεός από τα παιδιά Του. Γιατί σου λέει «ίνα τέκνα φωτός γένησθε». Όχι σκοταδιού

* Συνομιλία με την Τ. Μηναιοπούλου, Αθήνα, δεκαετία 70-80.

Απόσπασμα από το βιβλίο η «Γερόντισσα Γαβριηλία, η Ασκητική της Αγάπης» των εκδόσεων Πορφύρα.

Αγία Γαβριηλία: «Εσύ αδελφέ μου, λίγα πήρες από τον Θεό; Τι ανταπέδωσες στον Κύριο γι' αυτά»; - Pemptousia

Τὸ Πρόσωπο τοῦ Φωτὸς Εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὸν Ἅγιο Σωφρόνιο

                                                         Τὸ Πρόσωπο τοῦ Φωτὸς
                                           Εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὸν Ἅγιο Σωφρόνιο
                                                                Μοναχὴ Γαβριηλία

πηγή:εδώ

Ὅποιος εἶδε τὸ Ἄκτιστο Φῶς καὶ ἀναγνώρισε στὸ Φῶς αὐτὸ τὸν Χριστό, αὐτὸς ποτὲ πλέον δὲν θὰ μπορέσει νὰ ἀρνηθεῖ τὴ γνώση ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ ἀληθινὸς Θεός, ὁ Δημιουργὸς τοῦ κόσμου.¹

Ὁ Χριστὸς ἦταν τὸ κέντρο τῆς ζωῆς τοῦ ἁγίου Σωφρονίου. Κατὰ τὴν πρώιμη παιδική ἡλικία του εἶχε τὴν ἐμπειρία τοῦ Ἀκτίστου Φωτός. Στὴν ἐφηβεία ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὴν ἀληθινὴ πίστη καὶ στράφηκε πρὸς τὸ σκοτάδι τῆς ἀνυπαρξίας. Ὁ Χριστὸς ὅμως τὸν ἀναζήτησε καὶ στὸ σκοτάδι εἰσέδυσε λεπτὴ ἀκτίνα Φωτός, στὴν ὁποία ὁ Ἅγιος ἀναγνώρισε τὸν Δημιουργό του. Ἀπὸ ἐκείνη τὴ στιγμὴ καὶ γιὰ ὅλη τὴν ὑπόλοιπη ζωή του, μὲ φλογερὴ προσευχὴ μετανοίας, ἐπιζητοῦσε νὰ γίνει ἐγγὺς τοῦ Χριστοῦ καὶ ὁ Κύριος εἰσάκουσε τὴ δεήσή του, χαρίζοντάς του καὶ πάλι τὴ χάρη τῆς θεωρίας τοῦ Ἀκτίστου Φωτὸς καὶ τῆς σπάνιας δωρεᾶς τῆς προσευχῆς, κατὰ τὴν ὁποία ὁ Ἴδιος ὁ Χριστὸς προσευχόταν μέσα του.
Ὅταν τὸ Πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ -καθώς ἐστιν- ἀποκαλύπτεται σὲ ἐμᾶς, μένουμε μὲ τόσο βαθειὰ αἴσθηση γι’ Αὐτόν, ποὺ καθετὶ ἄλλο ὠχριᾶ καὶ τότε ἀρχίζει μιὰ νὲα περίοδος στὴ ζωή μας. Ἔχοντας ἀγαπήσει τὸν Χριστό, τὸν Δημιουργό μας, ἔχοντας δεῖ τὸ Πρόσωπό Του, θὰ ἐμπνευστοῦμε μὲ πύρινη ἔμπνευση γιὰ ὅλη μας τὴ ζωή.[2]

Πρὸς τὸ τέλος τῆς μακρᾶς ζωῆς του ὁ ἅγιος Σωφρόνιος συνέγραψε τὴν πνευματική αὐτοβιογραφία του καθὼς καὶ κάποια ἀκόμη βιβλία, ὅπου περιέγραψε τὴν ἐσωτερική του πορεία καὶ ἐμπειρία γιὰ τὴν ὠφέλεια τῶν ἄλλων. Ὅμως ὁ λόγος κάποτε δὲν ἐπαρκεῖ νὰ ἀποδώσει αὐτὸ ποὺ μπορεῖ νὰ διηγηθεῖ ἡ εἰκόνα, ποὺ ἀπὸ μόνη της μπορεῖ νὰ ἐκφράσει χιλιάδες λέξεις.
Ὁ ἅγιος Σωφρόνιος ζωγράφισε ἀρκετὲς εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ. Δαπανοῦσε πολλὲς ὧρες ἀναζητώντας προσεκτικὰ τὸ σωστὸ βλέμμα, τὴν ὀρθὴ ἀπόδοση τοῦ φωτός, τῆς ταπείνωσης, τῆς πραότητας, ὅπως ἐπίσης καὶ τὴ σωστὴ ἔκφραση τῆς Θείας ἰσχύος τοῦ ὑπερκόσμιου αἰωνίου, ἐνδεδυμένου τὴν ἀνθρώπινη μορφή. Ὡστόσο ποτὲ δὲν ἔμενε πλήρως ἰκανοποιημένος μὲ τὸ ἀποτέλεσμα. Παρατηροῦσε ὅτι ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποδώσει κάποιος μόνο ἐν μέρει τὸν Χριστὸ καὶ ὅτι ἡ εἰκόνα Του λειτουργεῖ ὡς ἐφαλτήριο· βλέπουμε στὴν εἰκόνα τὸ πρόσωπό Του καὶ ὁ νοῦς μας ἀνάγεται ἀπείρως ὑψηλότερα, πέρα ἀπὸ αὐτή, πρὸς τὸν Δημιουργό μας.
Παρὰ τὴν ἔντονη ἀναζήτησή του νὰ ἀπεικονίσει τὸν Χριστό, ὁ ἅγιος Σωφρόνιος δὲν ἔπαψε νὰ προσπαθεῖ νὰ ζωγραφίσει τὴν εἰκόνα Του, ἐλπίζοντας κάθε φορὰ νὰ ἀποδώσει κάτι περισσότερο ἀπὸ Ἐκεῖνον.
Ἔρεισμα καὶ πρότυπο γιὰ τὸν ἅγιο Σωφρόνιο ὑπῆρξε ἡ Σινδόνη τοῦ Τορίνο, τὴν ὁποὶα θεωροῦσε ὡς φωτογραφία δοσμένη ἀπὸ τὸν Θεὸ σὲ μιὰ ἐποχὴ τεχνολογικῆς ἐξέλιξης, ὅταν ἡ γῆ στράφηκε ταχύτερα πρὸς τὴν ἀρχὴ τοῦ τέλους. Κι ὅμως, ὅλως παραδόξως, πρὶν ἀκόμη ἐμφανισθεῖ ἡ ἀρνητικὴ ἀποτύπωσή της στὸν σκοτεινὸ θάλαμο τοῦ ἰταλοῦ φωτογράφου Σεκόντο Πία τὸ 1898, ἡ πλειοψηφία τῶν εἰκόνων, τῶν τοιχογραφιῶν καὶ τῶν ψηφιδωτῶν τῶν παλαιότερων ἁγιογράφων φέρουν σχεδὸν ταυτόσημα χαρακτηριστικὰ μὲ τὴ φωτογραφία Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ὁ Χριστὸς ἀποκάλυψε τὸν ἑαυτό Του σὲ πολλοὺς ταπεινοὺς ζωγράφους στὸ παρελθόν, μὲσα στὸ ἀέναο ρεῦμα τῆς Παράδοσεως. Αὐτὴ εἶναι καὶ ἡ ὁδὸς ποὺ ἀκολούθησε καὶ ὁ ὅσιος Γέροντας, ἴσως ὅμως μὲ ἕναν δικό του ἰδιαίτερο τρόπο.
Ὁ ἁπλὸς ἁγιογράφος τίθεται στὴ διακονία τοῦ προσώπου ποὺ σκοπεύει νὰ ἀπεικονίσει ἤ ὅταν πρόκειται γιὰ παραστάσεις ἑορτῶν, στὸ πνεῦμα τοῦ γεγονότος. Μὲ προσοχὴ καὶ προσευχή, κατὰ τὸ μέτρο τῶν δυνατοτήτων του, ἀρχίζει νὰ δημιουργεῖ. Τὸ πιὸ σημαντικό εἶναι νὰ κρατήσει ταπεινὴ στάση, γιατί, ὅταν ὑπερισχύει τὸ ἐγώ, χάνεται ἡ ἐπαφὴ μὲ τὸν εἰκονιζόμενο Ἅγιο καὶ τὸ ἔργο παύει πλέον νὰ φέρει
πνευματικὴ χροιά. Εἶναι σκληρὴ καὶ ἀπαιτητικὴ ἐργασία, μὲ τὴν ἔννοια ὅτι ὁ ἴδιος πρέπει νὰ ἀρνηθεῖ κάθε ἀλλότρια σκέψη ὡς πρὸς τὸ ἐπικείμενο ἱερὸ ἔργο. Σὲ σπάνιες περιπτώσεις δημιουργεῖται κάποια σύνδεση μεταξὺ αὐτοῦ καὶ τοῦ αἰώνιου προσώπου ποὺ ἀπεικονίζεται. Σὲ τέτοιες στιγμὲς μεταδίδεται στὸν ἁγιογράφο μιὰ μικρὴ γεύση αἰωνιότητος ποὺ ταπεινώνει τὸ πνεῦμα του, ἐφόσον φέρει χαρακτήρα κρίσεως. Κατοπτεύει τὸ ὑπερκόσμιο καὶ γεύεται τὸ αἰώνιο. Κι ἂν αὐτὸ συμβαίνει σὲ ἕναν ἁπλὸ ἁγιογράφο, πόσο μᾶλλον ἰσχύει γιὰ ἐκεῖνον ποὺ ἦρθε σὲ ἄμεση ἐπαφὴ μὲ τὸν Χριστό, εἴτε μέσῳ τῆς θεωρίας τοῦ Προσώπου Του, εἴτε μὲ τὴν ἔλλαμψη τοῦ Ἀκτίστου Φωτός. Σὲ αὐτὴ τὴν περίπτωση τὸ βάρος τῆς εὐθύνης νὰ ἀποδοθεῖ ὅσο τὸ δυνατὸν εὐκρινέστερα τὸ θεωρούμενο Πρόσωπο, εἶναι ἀπείρως μεγαλύτερο ἀπὸ ὅτι γιὰ τὸν καλλιτέχνη ποὺ ἁπλῶς ἀκολουθεῖ πρότυπα ἢ προγενέστερες ἀποκαλύψεις ἀποτυπωμένες σὲ εἰκόνες.
Ὁ ἅγιος Σωφρόνιος εἶχε δεχθεῖ τὴ σπάνια δωρεὰ τῆς θεωρίας τοῦ Ἀκτίστου Φωτός, ἀλλὰ καὶ τῆς προσωπικῆς συναντήσεως μὲ τὸν Ζῶντα Χριστό. Ἡ πνευματικὴ αὐτὴ κατάσταση χάρισε στὸν Γέροντα ἕναν σπάνιο συνδιασμὸ βαθειᾶς θεογνωσίας καὶ λεπτῆς καλλιτεχνικῆς αἴσθησης, γεγονὸς ποὺ ἔκανε τὸν Γέροντα νὰ ξεχωρίζει κατὰ πολὺ ἀπὸ τὰ μέτρα κάθε συνηθισμένου ἁγιογράφου. Ὁ κλῆρος του ἦταν νὰ ἀποδώσει πιστὰ τὴν προσωπική του ἐμπειρία μὲ τὸν Χριστὸ καὶ νὰ καταστήσει τὸ Πρόσωπό Του προσιτὸ σὲ ὅλους.
Ὁ ἴδιος ἀφιέρωνε πολλές ὧρες ἐπίπονης ἐργασίας γιὰ κάθε εἰκόνα ἢ τοιχογραφία τοῦ Δημιουργοῦ του καὶ συχνὰ ἔκανε προπαρασκευαστικὰ σχέδια καὶ μελέτες στὸ χαρτί, πρὶν ξεκινήσει τὸ βασικὸ ἔργο. Ὅλα τὰ βασάνιζε μὲ μεγάλη ἔνταση προσευχῆς, γνωρίζοντας ὁ ἴδιος πὼς οἱ ἄνθρωποι θὰ στρέψουν τὸ βλέμμα τους
στὴν εἰκόνα τοῦ Σωτῆρος ἐπιζητώντας βοήθεια, διόρθωση καὶ καθοδήγηση.
Οἱ φορητὲς εἰκόνες καὶ οἱ τοιχογραφίες περνοῦσαν ἀπὸ διάφορα στάδια ποὺ πολλὲς φορὲς ἐξέπλητταν καὶ προκαλοῦσαν ἀπορία στὸν θεατή. Ὁ ἅγιος Σωφρόνιος ἔλεγε στοὺς μοναχοὺς καὶ στὶς μοναχὲς τῆς Μονῆς του ποτὲ νὰ μὴν κρίνουν ἕνα ἔργο πρὶν ὁλοκληρωθεῖ.
Δυστυχῶς, μόνο τὰ ἔργα τῶν τελευταίων ἐτῶν τῆς ζωῆς του καταγράφηκαν στὶς διάφορες φάσεις τῆς ἐξέλιξής τους. Κάποιες ἀπὸ τὶς φωτογραφίες αὐτοῦ τοῦ βιβλίου ἀντανακλοῦν τὰ στάδια ἑνὸς ἔντονου ἀγώνα, τὸν ὁποῖο αἰσθάνεται κανείς, ὅταν τὶς παρατηρεῖ. Αὐτὸ γίνεται ἰδιαίτερα φανερὸ στὸ Πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ στὸν Μυστικὸ Δεῖπνο, ποὺ βρίσκεται στὸν Ναὸ τοῦ ὁσίου Σιλουανοῦ, τοῦ πνευματικοῦ διδασκάλου τοῦ ἁγίου Σωφρονίου.
Οἱ παλαιότερες εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ ἔχουν μιὰ ἐλαφρὰ αἴσθηση αὐστηρότητας, παρουσιάζοντάς Τον ὡς τὸν Νικητὴ τοῦ θανάτου.
Μὲ τὸ πὲρασμα τῶν χρόνων, ὅμως, τὸ Πρόσωπό Του ἀποκτᾶ ἔκφραση περίλυπης ἀγάπης Τὸ Πρόσωπο τοῦ Κυρίου στὸν Μυστικὸ Δεῖπνο φέρει τὸ αἰώνιο βλέμμα τοῦ Δημιουργοῦ τοῦ κόσμου λίγο πρὶν ἀπὸ τὸ Πάθος Του.
Διακρίνεται πάλι ἡ αἴσθηση τῆς ἐπικείμενης νίκης ἔναντι τοῦ θανάτου, ἡ ἔκφραση τῆς «εἰς τέλος» ἀγάπης Του γιὰ τὸ πλάσμα Του, ἀλλὰ καὶ τῆς βαθειᾶς λύπης Του γιὰ τὴν πτώση του.
Γιὰ νὰ τὸ καταφέρει αὐτό, ὁ Γέροντας, ὄντας ὁ ἴδιος σχεδὸν ἐννενήντα χρονῶν, ἐργάστηκε γιὰ ἡμέρες ἀδιάκοπα ἐπάνω στὴ σκαλωσιά.
Καθηλωμένος γιὰ ὧρες ἐπιχειροῦσε μὲ πολλὴ προσοχὴ νὰ ἀποδώσει εὐκρινέστερα τὴν ἔκφραση τοῦ Κυρίου, προσθέτοντας χρώμα ἢ χαράσσοντας ἐλαφρὰ τὴν τοιχογραφία προκειμένου νὰ ἀναδείξει μερικὰ φωτεινὰ σημεῖα, διορθώνοντας τὴν ἔκφραση τῶν ματιῶν, τῶν φρυδιῶν, τὸ περίγραμμα τῶν μαλλιῶν καὶ γενικὰ τὴν τονικότητα τοῦ ἔργου. Ὁ ἀναγνώστης μπορεῖ νὰ ἀντιληφθεῖ ἐν μέρει τὴν προσπάθεια τοῦ Ἁγίου σὲ ὅλη τὴν πορεία τῆς ἀναζήτησης τοῦ Ἀληθινοῦ Προσώπου.
Κατὰ τὸ τελικὸ στάδιο, ὅταν ἡ μορφὴ τοῦ Προσώπου τοῦ Κυρίου ἦταν ἕτοιμη, ὁ ἅγιος Σωφρόνιος μοῦ ζήτησε νὰ ἀνέβω στὴ σκαλωσιά, ἐνῶ ὁ ἴδιος, καθισμένος στὸν κυρίως Ναὸ καὶ χρησιμοποιώντας κυάλια θεάτρου, μὲ καθοδηγοῦσε προσεκτικὰ στὴ λεπτὴ προσαρμογὴ τοῦ περιγράμματος τῆς μορφῆς στὸ χρυσὸ φόντο. Τὸ περίγραμμα τῆς μορφῆς ἐπηρεάζει πολὺ σημαντικὰ τὴν ἔκφραση στὸ σύνολό της.
Τὸ συγκεκριμένο Πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ στὴν τοιχογραφία τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου ἔρχεται νὰ συμπληρώσει τὶς γραφὲς τοῦ Ὁσίου:
ἐκεῖ ποὺ οἱ λέξεις σταματοῦν, παίρνει τὸν λόγο ἡ εἰκόνα. Μέσω αὐτῆς τῆς τοιχογραφίας μπορεῖ κάποιος νὰ γίνει μέτοχος τῆς ἐγγύτητας τοῦ ἁγίου Γέροντα πρὸς τὸν Χριστό. Ἀπὸ κάθε σημεῖο τοῦ Ναοῦ μπορεῖ ὁ πιστὸς νὰ αἰσθανθεῖ ὅτι τὸ βλέμμα τοῦ Χριστοῦ ἀπευθύνεται σὲ αὐτὸν προσωπικὰ καὶ σὲ ὅλους. Ὁ Κύριος κοιτάζει μὲ ἀγάπη «εἰς τέλος» μὲ ἀγαθότητα, μὲ ἄκρα ταπείνωση, καλώντας ὅλους τοὺς πιστοὺς σὲ προσωπικὴ κοινωνία μαζί Του. Στὴν εἰκόνα αὐτὴ ὁ ἅγιος Σωφρόνιος ἔδωσε ὅλο τὸν ἑαυτό του. Ἄδειασε τὸν ἑαυτό του γιὰ χάρη τῶν ἄλλων, μὲ τὴν ἐλπίδα νὰ ὠφεληθοῦν ἔστω καὶ λίγοι ἐκπληρώνοντας ἔτσι τὴν
προσευχὴ τοῦ Γέροντός του, ὁσίου Σιλουανοῦ: Δέομαί Σου, ἐλεήμον Κύριε, ἵνα γνωρίσωσί Σε ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ πάντες οἱ λαοὶ τῆς γῆς.[3]
Μερικὰ χρόνια ἀργότερα, ἀφοῦ εἶχε ἀπεικονίσει τὸ Πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ στὸν Μυστικὸ Δεῖπνο καὶ καθὼς ἀκόμη ἀναζητοῦσε νὰ ἀποδώσει τὴ μορφὴ τοῦ Προσώπου μὲ τρόπο ἐπάξιο, ἔκανε ἕνα σχέδιο μὲ μολύβι γιὰ μιὰ νέα εἰκόνα ποὺ ἐπρόκειτο νὰ τοποθετηθεῖ στὸ τέμπλο τοῦ Ναοῦ ποὺ προαναφέρθηκε. Τὸ σχέδιο αὐτὸ μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ ἡ κορωνίδα τῶν ἔργων του. Ἔχει τὴν πλησιέστερη ἔκφραση μὲ αὐτὴ ποὺ ζητοῦσε νὰ ἀποδώσει στὸν Χριστό. Ἡ ἀποτύπωση τῆς εἰκόνας στὸ ξύλο ὅμως, δὲν ἀπέδωσε μὲ τὴν ἴδια διαφάνεια τὸν αἰώνιο χαρακτήρα τοῦ Σωτῆρος. Ὡστόσο, ἡ εἰκόνα αὐτὴ στὸ τέμπλο τοῦ Ναοῦ τοῦ ὁσίου Σιλουανοῦ ἔχει κάτι ἰδιαίτερο. Κανένας φωτογραφικὸς φακὸς δὲν μπορεῖ νὰ συλλάβει τὴν Παρουσία ποὺ συνοδεύει τὴν εἰκόνα αὐτή.
Θὰ λέγαμε ὅτι ἡ ἀόρατη αὐτὴ διάσταση ὀφείλεται στὶς προσευχὲς ποὺ ἀπηύθυναν οἱ πιστοὶ πρὸς τὴν εἰκόνα στὸ πέρασμα τοῦ χρόνου καὶ ἰδιαίτερα στὶς προσευχές τοῦ ὁσίου Γέροντος. Γενικὰ παρατηροῦμε ὅτι ἡ φωτογραφία δὲν μπορεῖ νὰ ἀποδώσει τὴν πραγματικὴ αἴσθηση καὶ διάσταση ποὺ ἔχει ἡ εἰκόνα αὐτή. Ἡ προσωπικὴ ἐμπειρία εἶναι ἀναντικατάστατη.
Ἐν τέλει, τὸ σχέδιο τῆς ἐν λόγῳ εἰκόνας παραμένει ἡ πιὸ βαθειὰ καὶ δυνατὴ ἀπεικόνιση τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὸν Γέροντα. Μέσα ἀπὸ τὸ Πρόσωπο αὐτὸ ἂς ἀξιωθοῦμε νὰ γνωρίσουμε καὶ νὰ βρεθοῦμε ἐγγύτερα στὸν Δημιουργὸ καὶ Σωτήρα, Ἰησοῦ Χριστό, διὰ τῶν πρεσβειῶν τοῦ ὁσίου θεράποντός Αὐτοῦ, Γέροντος Σωφρονίου.

[1]. Ἀρχιμανδρίτου Σωφρονίου, Hearken my Beloved Brethren, Tolleshunt Knights: Stavropegic Monastery of St John the Baptist, 2021, p. 55.
[2]. Ο.π, σελ.98
[3]. Ἀρχιμανδρίτου Σωφρονίου, Ὁ ἅγιος Σιλουανὸς ὁ Ἀθωνίτης, Ἱερὰ Μονὴ Τιμίου Προδρόμου, Ἔσσεξ Ἀγγλίας, 172018 p. 355

Τὸ Πρόσωπο τοῦ φωτός
Εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὸν Ἅγιο Σωφρόνιο
Ἀδελφὴ Γαβριηλία

μικρό ωρολόγιο: Τὸ Πρόσωπο τοῦ Φωτὸς Εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὸν Ἅγιο Σωφρόνιο

Αγία Γαβριηλία: «Και τι γίνεται με την μοιχεία»;

Αγία Γαβριηλία.
Θαυμαστές Διηγήσεις

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Η γερόντισσα είχε αυτό το χάρισμα της διακρίσεως, που το απέκτησε μετά από πολύ πόνο και πολλή προσευχή, δίχως φυσικά αυτό να σημαίνει ότι λειτουργούσε πάντοτε άψογα. Σίγουρα όμως λειτουργούσε με φόβο Θεού και βαθύ αίσθημα ευθύνης απέναντι στον κάθε άνθρωπο που ο Χριστός επέτρεπε να συναντήσει.

Αυτό το ένοιωθε κάθε άνθρωπος που πήγαινε στο ταπεινό της κελλάκι, από το οποίο έφευγε χαρούμενος ό,τι βάρος και αν είχε στην ψυχή του και προπαντός έφευγε δίχως το δυσβάσταχτο για τον καθένα μας φορτίο των ενοχών.

Δεν υπήρχε κανένα είδος κρίσης ποτέ και για τίποτε. Αυτό δεν σημαίνει σε καμιά περίπτωση ότι συμφωνούσε με το στραβό ή την αμαρτία, ήθελε όμως να χαλαρώσει τον συνάνθρωπό της, το πρόσωπο με το οποίο επέτρεπε η αγάπη του Θεού να συνομιλεί.

Έτσι, σίγουρος πια ο συνομιλητής ότι δεν θα τον «φάει» η μοναχή, άνοιγε, «άδειαζε» στην κυριολεξία την ψυχή του έχοντας απέναντί του όχι την γερόντισσα αλλά τον ίδιο τον εαυτό του, αφού εκείνη δεν μιλούσε, μόνο συμμετείχε.

Είχε εντελώς κενώσει τον εαυτό της, έβλεπε στα μάτια και στην ψυχή τού συνομιλητή της και «ταξίδευε» μαζί του, στον πόνο του, στην χαρά του, στην αγωνία του. Έλεγε συχνά χαρούμενη «εγώ και ο Θεός πάνω στην γη» και το ίδιο ίσχυε για κάθε πρόσωπο που συναντούσε.

Χτίζοντας αυτή την γέφυρα επικοινωνίας με τους ανθρώπους μπορούσε κατά περίπτωση ή να σιωπήσει ή να μιλήσει, πάντα κατόπιν προσευχής και με ένα σκοπό. Την σωτηρία του πλησίον, σε καμιά περίπτωση την δική της προβολή και επιβεβαίωση.

Έτσι συνέβη και με την κυρία Μ.Κ., κοσμική γυναίκα, αριστοκράτισσα, κοσμοπολίτισσα, πολύ μορφωμένη και πολύ πλούσια και δραστήρια αλλά με πολλές πνευματικές ανησυχίες και απίστευτα πλούσιο εσωτερικό κόσμο. Η κυρία αυτή πήγε αμέριμνη να γνωρίσει την γερόντισσα Γαβριηλία συστημένη από μια φίλη της γερόντισσας, και κυριολεκτικά «πιάστηκε στην φάκα» της ατέλειωτης αγάπης του Χριστού. Πήγε σαν πριγκίπισσα και βγήκε σαν μαθητούδι.

Ακόμη και σήμερα διηγείται κλαίγοντας την σκηνή της πρώτης συνάντησης στο ταπεινό διαμέρισμα στα Πατήσια:
«Μια γελαστή, σκυφτή από τα χρόνια γερόντισσα με καταγάλανα μάτια μου άνοιξε την πόρτα ‘πετώντας’ και με καλωσόρισε με ένα πλατύ χαμόγελο».

Σε λίγο βρέθηκαν καθισμένες η μία απέναντι στην άλλη, κρατώντας η μία το χέρι της άλλης και αφού είπε η κυρία πολλά και ενδιαφέροντα, ξαφνικά η γερόντισσα καθισμένη στην μικρή της πολυθρονίτσα τής αποκάλυψε ωμά αλλά με λεπτό και απαλό τρόπο – άλλωστε ποτέ δεν μιλούσε σε πρώτο πρόσωπο, έλεγε συνήθως «είπε κάποιος, μου είπε κάποιος» – κάτι από την προσωπική ζωή της εν λόγω κυρίας.

Της είπε επί λέξει:
«Ξέρετε, ήρθε κάποια στιγμή μια κυρία και, αφού μιλήσαμε αρκετά και τα είπαμε ένα χεράκι, της λέγω: ‘και τι γίνεται με την μοιχεία’»;

Η κυρία αυτή ακούγοντας αυτά τα απρόσμενα λόγια κυριολεκτικά τα έχασε. Ήταν χωρισμένη και συζούσε με έναν άλλο άνθρωπο επίσης χωρισμένο και ποτέ δεν της είχε περάσει από το μυαλό ότι κάνει κάτι κακό, ότι αυτό θεωρείται μοιχεία.

Η γερόντισσα που είχε «διαβάσει» την ψυχή της καλοπροαίρετης αλλά άσχετης αυτής κυρίας, θέλοντας να την βοηθήσει και να της δώσει χρόνο να καταλάβει τι της αποκάλυπτε, σηκώθηκε αμέσως από την καρεκλίτσα της και σιωπηλή γύρισε προς την μεριά του τραπεζιού, όπου άρχισε να τακτοποιεί σε ένα βάζο τα λουλούδια που η κυρία της είχε μόλις προσφέρει:
«Η σιωπή ήταν εκκωφαντική, βαριά και αμείλικτη. Την έκοβες με το μαχαίρι. Η γλυκιά μέχρι εκείνη την στιγμή γερόντισσα ύψωσε τείχος! Πάγωσα! Αχ, σκέφτηκα, για μένα θα το λέει. Μα πάλι, πώς; Εγώ έχω χωρίσει, δεν έχω πει ποτέ ψέματα στην ζωή μου, το απεχθανόμουν. Τι συμβαίνει»;

Και ενώ η κυρία, ράκος πλέον, σκεφτόταν όλα αυτά, πριν προλάβει να την καταλάβει απόγνωση που τα άκουγε πρώτη φορά στην ζωή της να της αποκαλύπονται από αυτή την κατά τα άλλα γλυκιά μοναχή, άκουσε τα προτρεπτικά και συνάμα λυτρωτικά λόγια της γερόντισσας:
«Να πάτε να εξομολογηθείτε στον πατέρα Г.».

Η γερόντισσα, μπαίνοντας βαθιά μέσα στην καρδιά της, ένοιωσε ότι αυτός ο ιερέας θα την ανάπαυε. Αυτό το έκανε πολύ συχνά. Πρότεινε στους ανθρώπους τον πνευματικό που θεωρούσε ότι θα ανάπαυε τον συνομιλητή της.

Και, αν τελικά διαψευδόταν και δεν ήταν ο κατάλληλος, δεν κατηγορούσε κανέναν κληρικό, μόνο φρόντιζε να τους στείλει σε άλλον λέγοντας απλά: «Δεν είναι για σένα».

Και μία φορά να την επισκεπτόσουν, έμπαινε βαθιά μέσα στην ψυχή σου, σε ακολουθούσε παντού. Η κυρία Μ.Κ. συνάντησε από τότε αρκετές φορές την γερόντισσα. Τα λόγια της, η αγάπη της, η ανεκτικότητά της, η καλοσύνη της, η χαρά της, η προτροπή της να πάει να εξομολογηθεί, της χάραξαν πορεία προς το φως, προς τον Χριστό μας, αλλά τόσο ειρηνικά και απαλά που συνειδητοποίησε τα λάθη της δίχως να τρομάξει ή να απελπιστεί.

Σημειώνει με νοσταλγία και ευγνωμοσύνη:
«Σίγουρα, ήδη από την πρώτη συνάντηση με την γερόντισσα, είχα διδαχτεί όλα όσα μετά συνειδητοποίησα. Κάθε της λέξη ήταν σαν μια σταγόνα ποτιστικής βροχής σε ένα ξερό δέντρο… Ένοιωθα ότι κυκλοφορούσε το Άγιο Πνεύμα από την παρουσία της. Δεν μπορώ να εξηγήσω αλλιώς την δική μου μεταμόρφωση σε υπάκουο, αγαθό παιδάκι, εγώ γυναίκα ‘μορφωμένη’ που άκουγε αληθινά παραμυθητικά λόγια».

Η Αγία Γαβριηλία τιμάται στις 28 Μαρτίου.

Από το βιβλίο η «Γερόντισσα της χαράς, Μοναχή Γαβριηλία Παπαγιάννη», της Μοναχής Φιλοθέης, Ηγουμένης Ιερού Ησυχαστηρίου «Παναγία των Βρυούλων».

Αγία Γαβριηλία: «Και τι γίνεται με την μοιχεία»; - Pemptousia

Η Αγία Γαβριηλία συζητά με τον π. Γαβριήλ Τσάφο

Ο π. Γαβριήλ Τσάφος† φιλοξενεί την Αγία Γαβριηλία (Παπαγιάννη). Η φιλοξενία έγινε στο Εκκλησάκι του Αγίου Ανδρέα Πατησίων (Λευκωσίας)

το ηxητικό είναι από εδώ: agiazoni.gr/sound-post/ο-π-γαβριήλ-τσάφος†-φιλοξενεί-την-αγί/ και η επεξεργασία έγινε από το αντίφωνο.

Η Αγία Γαβριηλία συζητά με τον π. Γαβριήλ Τσάφο (youtube.com)

Η αγία Γαβριηλία για τις ανατολικές θρησκείες

 

Αγία Γαβριηλία (1897-1992).

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Σε μια εποχή που οι Έλληνες «φλέρταραν» με την τόση ξένη για το πνεύμα μας ινδική φιλοσοφία, η κυρία Μ.Κ. άσχετη τότε με το τι πραγματικά είναι η Ορθοδοξία, ρώτησε την γερόντισσα ποια η διαφορά μας από τους Ινδούς.

Η γερόντισσα απάντησε έξυπνα και κάπως αινιγματικά, αλλά επί της ουσίας:
«Εμείς οι Έλληνες, όταν γεννιόμαστε στην κούνια μας ακόμη, πνίγουμε τα φίδια. Και όταν μεγαλώσουμε και συναντήσουμε τον Θεό, γινόμαστε τόσοι δα! Οι Ινδοί γεννιούνται στην άκρη του δρόμου, κάτι κουρελάκια. Και όταν μεγαλώσουν και συναντήσουν τον Θεό, νομίζουν ότι είναι οι ίδιοι Θεοί»!

Σε άλλους πάλι που ήταν μπερδεμένοι και νόμιζαν ότι μπορούν εύκολα και ανώδυνα να ασχοληθούν με την ινδική φιλοσοφία και θρησκεία ήταν απόλυτη:
«Τι δουλειά έχουμε εμείς με διάφορες ξένες φιλοσοφίες που δεν ταιριάζουν στην φιλοσοφία και την ψυχοσύνθεσή μας»;

Θεωρούσε και θέμα αξιοπρέπειας, ειδικά για μας τους Έλληνες, που είχαμε ένα πολύ υψηλού πολιτισμού παρελθόν και είμαστε πιο έτοιμοι να αφομοιώσουμε την χριστιανική διδασκαλία, να μην ασχολούμαστε με αυτές τις ξένες προς εμάς φιλοσοφίες.

Έλεγε, επίσης:
«Εμείς που γνωρίζουμε τον Χριστό αλλά ψάχνουμε σε ανατολικές φιλοσοφίες ή σε τεχνικές όπως η γιόγκα είναι σαν να έχουμε τελειώσει το Πανεπιστήμιο και ζητάμε πάλι να πάμε στο δημοτικό».

Από το βιβλίο η «Γερόντισσα της χαράς, Μοναχή Γαβριηλία Παπαγιάννη», της Μοναχής Φιλοθέης, Ηγουμένης Ιερού Ησυχαστηρίου «Παναγία των Βρυούλων».

Η αγία Γαβριηλία για τις ανατολικές θρησκείες | Πεμπτουσία (pemptousia.gr)

ΠΟΛΥΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΗ Θ.ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ-ΚΑΛΥΜΝΟΣ 14.4.2024

Εις την Αγία Γαβριηλία

Ποια ήταν η Γερόντισσα Γαβριηλία; Και ποιον εξυπηρετεί η αγιοκατάταξή της; Η Γερόντισσα Γαβριηλία μέσα από ηχητικά ντοκουμέντα όπου μιλάει η ίδια.

 

Ποια ήταν η Γερόντισσα Γαβριηλία; Και ποιον εξυπηρετεί η αγιοκατάταξή της; Η Γερόντισσα Γαβριηλία μέσα από ηχητικά ντοκουμέντα όπου μιλάει η ίδια.

Ευαγγελία Παπανικολάου, Δρ. Θεολογίας

Σε συνέχεια προηγούμενης εργασίας;;; μας για τη μακαριστή γερόντισσα Γαβριηλία με θέμα τον Κριτικό σχολιασμό του βιβλίου «Η Γερόντισσα της χαράς»[i], προχωρούμε στην παρούσα μελέτη, εξετάζοντας τη σχέση της γερόντισσας με τους ετερόδοξους και τους αλλόθρησκους μέσα από ηχητικά ντοκουμέντα όπου μιλάει η ίδια. Σε εκείνη την εργασία, συν τοις άλλοις, είχαμε επισημάνει ότι το πρώτο βιβλίο που γράφτηκε γι’ αυτήν, «Η ασκητική της αγάπης», είναι η βιογραφία της, γιατί πολλοί το είχαν αμφισβητήσει. Όμως και στα δύο βιβλία που αναφέρονται στη γερόντισσα, την «Ασκητική της αγάπης» της ομώνυμης μοναχής Γαβριηλίας και τη «Γερόντισσα της χαράς» της μοναχής Φιλοθέης, περνούν αλλότριες με την Ορθοδοξία διδασκαλίες. Και παρατηρούνται δύο τάσεις. Από τη μια μεριά και τα δύο βιβλία συνεχώς προβάλλονται κατά κόρον. Πιο πολύ προβάλλεται «Η ασκητική της αγάπης», η οποία δεν αμφισβητείται πλέον από αυτούς που την προβάλλουν ότι είναι η αυθεντική βιογραφία της γερόντισσας[ii]. Από τη άλλη συνεχίζουν να υπάρχουν αυτοί που διαχωρίζουν τα βιβλία και κυρίως το βιβλίο «Ασκητική της αγάπης» από την ίδια τη γερόντισσα Γαβριηλία, προβάλλοντας ως επιχείρημα ότι το βιβλίο γράφτηκε από μια πρώην μοναχή και κατόπιν αποσχηματισμένη, η οποία έγραψε για τη γερόντισσα τα γεγονότα όπως τα αντιλαμβανόταν η ίδια. Γι’ αυτό ανατρέξαμε σε ηχητικά βίντεο όπου μιλάει η ίδια η γερόντισσα Γαβριηλία, ζητώντας να διαπιστώσουμε από την ίδια αν είναι έτσι όπως την παρουσιάζουν τα 2 βιβλία. Έχει όντως περιπέσει σε πλάνες ή έτσι την περιέγραψαν οι δύο συγγραφείς; Μήπως περιέγραψαν τη γερόντισσα όπως θα ήθελαν οι ίδιες να είναι και αδικούν το πρόσωπό της; Μήπως τελικά της αποδίδουν πράγματα που δεν ισχύουν; Αυτό θα εξετάσουμε στη συνέχεια.

Τα κατωτέρω στοιχεία, που παραθέτουμε[iii], η Γερόντισσα τα ομολογεί σε μεγάλη ηλικία σε ραδιοφωνικές εκπομπές ως έναν απολογισμό ζωής για τον οποίο θα έπρεπε να καυχιέται.

Η σχέση της γερόντισσας Γαβριηλίας με τους Χριστιανούς άλλων δογμάτων

Υπήρξε διευθύντρια σχολείου της αίρεσης των Κουακέρων.

Στο https://www.youtube.com/watch?v=uz3wGO2TPGM&list=TLPQMjExMjIwMjNrWx4TaZC7uA&index=2 στο 0,52^ο λεπτό, παραδέχεται ότι κάποτε διηύθυνε ένα σχολείο της προτεσταντικής αιρετικής κίνησης των Κουακέρων στη Θεσσαλονίκη. Πώς κατείχε την τόσο νευραλγική θέση της διευθύντριας ενός σχολείου αυτής της αίρεσης; Μπορεί κάποιος να πιστέψει ότι οι απόψεις της δεν ταυτίζονταν πλήρως με αυτές των Κουακέρων, για να κατέχει αυτή τη θέση;[iv]

Συναναστροφή με ετεροδόξους και συμμετοχή στις ακολουθίες τους.

Στο https://www.youtube.com/watch?v=_UfUuihoTmQ από το 
22.33ο λεπτό εκθειάζει τη γνωριμία της με τον Βαπτιστή πάστορα Λούθερ Κινγκ. Λέει ότι τον θαύμαζε, πήγαινε στην εκκλησία του και ότι ήταν από τους πιο σπάνιους ανθρώπους. Χωρίς να αρνιόμαστε τη διεθνή αξία της προσωπικότητας του Λούθερ Κινγκ και τους κοινωνικούς του αγώνες, δεν δεχόμαστε ότι αυτός είναι λόγος συμμετοχής ενός ορθοδόξου και δη μοναχού στις αιρετικές ακολουθίες, που αυτός τελούσε. Οι κοινωνικοί αγώνες δεν αποτελούν άλλοθι για συμμετοχή σε συμπροσευχές.

Επίσης στο ίδιο στο 31.30ο λεπτό παραδέχεται ότι πήγαινε αδιάκριτα σε ορθόδοξες ή εκκλησίες ετεροδόξων όπου και συμμετείχε στις ακολουθίες τους[v]! Ποιον Χριστό λάτρευε αλήθεια, όταν συμπροσευχόταν μαζί τους;

Στο 54ο λεπτό διαπιστώνουμε ότι δεν έχει κανέναν ενδοιασμό να πάει μαζί με ένα γκρουπ από Γερμανούς ιεραποστόλους, όταν προσκλήθηκε από αυτούς. Ποιον Χριστό, όμως, ευαγγελιζόταν; Τον ίδιο με αυτόν των Γερμανών;

Και στο 59.55ο λεπτό παραδέχεται ότι συχνά συναναστρεφόταν με ετεροδόξους. Και όχι μόνο συναναστρεφόταν αδιάκριτα με διαμαρτυρόμενους ή παπικούς, αλλά αυτοί έφταναν να την βάζουν στη θέση της πολλές φορές! «Όσες φορές πήγα σε ευρωπαϊκές ή αμερικάνικες χώρες με διαμαρτυρόμενους ή καθολικούς εδώ κι εκεί, εκείνοι μ’ έβαζαν εμένα στη θέση μου. Όταν γίνονταν η ώρα 6 το βράδυ, (μου έλεγαν) τώρα εσείς μπορείτε να αποσυρθείτε ως μοναχή, εμείς θα πάμε να διασκεδάσουμε….». Αλήθεια πόσο ταιριάζει η θέση μιας ορθόδοξης μοναχής σε τέτοια περιβάλλοντα; Και περίμενε να πάρει μαθήματα πώς έπρεπε μια μοναχή να συμπεριφέρεται από αιρετικούς; Μια μοναχή μόνη χωρίς Γερόντισσα, χωρίς πνευματικό σε τέτοια περιβάλλοντα; Τι μοναχικό ιδεώδες προβάλλει;

Όταν συναναστρεφόταν με αυτούς τους ετερόδοξους, γιατί άραγε ποτέ δεν έλαβε υπ’ όψιν της τα λόγια του μαθητή της αγάπης, που μας τονίζει «εἴ τις ἔρχεται πρός ὑμᾶς καί ταύτην τήν διδαχήν οὐ φέρει, μή λαμβάνετε αὐτόν εἰς οἰκίαν, καί χαίρειν αὐτῷ μή λέγετε» (Β´ Ἰωάν. 10); Αυτή που τόσο επαγγελόταν την αγάπη, είχε περισσότερη αγάπη από τον Ευαγγελιστή της αγάπης; Ποιος άγιος της Εκκλησίας μας συναναστρεφόταν με αιρετικούς, πήγαινε ιεραποστολή με αιρετικούς και συμμετείχε στις ακολουθίες τους;

Κι ενώ οι πράξεις της δεν είναι σύμφωνες με την πίστη μας, αντιθέτως εξυπηρετούν άριστα τις οικουμενιστικές πρακτικές του Οικουμενικού Πατριαρχείου και τις αποφάσεις της Συνόδου της Κρήτης όπου όλες οι ετερόδοξες Ομολογίες χαρακτηρίστηκαν Εκκλησίες. Χαρακτηριστικά ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος στην ομιλία του το 2008 στην Ελβετία, την έδρα του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών, αντιμετώπισε τις ετερόδοξες ομολογίες όχι ως αιρετικές αλλά ως κανονικές Εκκλησίες και τόνισε ότι επιβαλλόταν να αναζωπυρωθεί και να ενισχυθεί η μεταξύ των Εκκλησιών αγάπη και να μη θεωρούνται μεταξύ τους ως ξένες και αλλότριες, αλλά ως συγγενείς και οικείες εν Χριστώ[vi]. Κι αυτό επισημοποιήθηκε το 2016 στο Κολλυμπάρι, αν και αρκετοί ήταν αυτοί που ήταν αντίθετοι με τις «συμπροσευχές, τους λειτουργικούς ασπασμούς και οτιδήποτε άλλο δίνει την εντύπωση “ότι είμεθα το ίδιο“»[vii]. Για τη Γερόντισσα όλοι είμαστε το ίδιο, εν ονόματι της αγάπης. Αγάπη είναι, όμως, και το επιχείρημα της παναίρεσης του Οικουμενισμού[viii]. Όμως η αγάπη δεν μπορεί να αποδεσμευτεί από την αλήθεια, που είναι ο Χριστός, γιατί τότε καταντά αγαπολογία.

Η σχέση της Γερόντισσας Γαβριηλίας με τους αλλόθρησκους

................................................................

Δεν χωράει αμφιβολία, με βάση τα παραπάνω ντοκουμέντα, ότι η αγιοκατάταξη της γερόντισσας Γαβριηλίας συμβάλλει στη αποδοχή των αποφάσεων της Ψευδο-Συνόδου του Κολλυμπαρίου και έχει στόχο να εκμηδενίσει τις εύλογες διαμαρτυρίες του πληρώματος της Εκκλησίας για την αδιάκριτη σύμπλευση με ετερόδοξους και αλλόθρησκους και τις συμπροσευχές μαζί τους. Είμαστε πεπεισμένοι ότι εξυπηρετεί άριστα στην αγιολογική κάλυψη όλων των οικουμενιστικών πρακτικών του Πατριάρχη και προετοιμάζει την τέλεια επικράτηση της Παναίρεσης του Οικουμενισμού, διαχριστιανικού και διαθρησκειακού, αφού η τιμή ενός αγίου είναι η μίμησις του αγίου.

Τελικά, όμως, φρονούμε ότι η ίδια δεν είναι παρά ένα θύμα, αφού χρησιμοποιήθηκε η κοινωνική της προσφορά ως άλλοθι για την πλήρη άλωση και προσάρτηση της Ορθοδοξίας στο άρμα του Οικουμενισμού. Δεν είναι τυχαίο ότι κυρίως αυτοί που την προβάλλουν διακρίνονται από το ίδιο πνεύμα.

Τι συμβαίνει λοιπόν με αυτή; Με βάση όλα τα ανωτέρω ντοκουμέντα που παραθέσαμε, ποιο είναι το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγουμε; Μπορεί να θεωρηθεί Αγία της Ορθοδοξίας; Σίγουρα όχι.

Πρόκειται για την πρώτη «Αγία του Οικουμενισμού»[xviii]!

Η συνέχεια:ΑΚΤΙΝΕΣ: Ποια ήταν η Γερόντισσα Γαβριηλία; Και ποιον εξυπηρετεί η αγιοκατάταξή της; Η Γερόντισσα Γαβριηλία μέσα από ηχητικά ντοκουμέντα όπου μιλάει η ίδια. (aktines.blogspot.com)

ΘΑ ΘΕΛΑΜΕ ΠΟΛΥ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΑΜΕ ΠΟΙΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΤΩΝ ΘΕΟΛΟΓΙΚΩΝ ΣΧΟΛΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΥΠΑΡΧΟΝΤΕΣ ΤΗΣ ΔΙΔΑΞΕ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΜΕΘΟΔΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ. ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ Ο ΠΟΛΥΣ ΖΗΣΗΣ ΕΜΑΘΕ ΤΗΝ ΜΕΘΟΔΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ, ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΕΡΓΑΖΕΤΑΙ ΑΚΟΜΗ, ΣΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΑ.

ΕΚΤΟΣ ΚΑΙ ΑΝ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΟΡΘΟΔΟΞΗ. ΚΑΘΟΛΟΥ ΑΦΥΣΙΚΟ ΣΤΙΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΩΣ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΙΚΟ ΜΑΝΔΥΑ ΤΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΗ.

ΘΑΥΜΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΤΡΕΜΠΕΛΑ ΔΕΝ ΤΙΜΑΤΑΙ ΕΝΑΣ ΕΤΕΡΟΔΟΞΟΣ; ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ ΜΕ ΚΑΤΑΝΥΞΗ ΤΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΤΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΙΑΚΩΝ ΔΕΝ ΠΡΟΔΙΔΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ; ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ;

ΜΟΛΙΣ ΧΤΕΣ ΑΚΟΥΓΑΜΕ ΤΟΥΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ, ΚΑΙ ΤΟΝ ΦΩΤΙΣΜΕΝΟ ΚΛΗΡΟ, ΕΝ ΧΟΡΩ, ΝΑ ΙΣΧΥΡΙΖΟΝΤΑΙ ΟΤΙ ΑΓΑΠΟΥΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΤ' ΕΙΚΟΝΑ ΘΕΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΕΝΟ, ΟΧΙ ΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑ. ΔΕΝ ΒΛΕΠΟΥΝ ΜΕΣΑ ΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟ;

Η ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ, ΟΠΩΣ ΑΡΕΣΚΕΣΤΕ ΕΣΕΙΣ ΟΙ ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΝΑ ΤΗΝ ΟΝΟΜΑΖΕΤΕ, ΕΙΔΕ ΤΑ ΑΓΕΦΥΡΩΤΑ ΚΕΝΑ ΤΟΥ ΚΛΗΡΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΑΣ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΕ.

ΣΤΑ ΚΑΤΑΦΥΓΙΑ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΕΦΤΑΣΑΝ ΑΚΟΜΗ ΟΙ ΤΡΑΓΙΚΕΣ ΤΗΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ.

ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ, ΘΑ ΘΕΛΑΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΕΞΗΓΗΣΟΥΝ ΠΩΣ ΑΠΟΔΕΧΟΝΤΑΙ ΜΕ ΕΥΛΑΒΕΙΑ ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ ΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΡΧΗΓΟΥΣ ΤΩΝ ΑΛΗΘΙΝΩΝ ΖΗΛΩΤΩΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ, ΟΤΙ ΗΜΟΥΝ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΗΜΟΥΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ.

Πρώτη εορτή της Αγία Γαβριηλίας και το πνευματικό της κληροδότημα!

 Στέλιος Κούκος

Αγία Γαβριηλία (1897-1992).

Ένας λαός που γεννά αγίους είναι ανίκητος! Ανίκητος γιατί ο άγιος είναι ταυτισμένος με την ταπείνωση! Και η ταπείνωση «ου γινώσκει ηττηθήναι υπό τίνος» -για να παραφράσουμε τον αββά Ισαάκ τον Σύρο! Δεν μπορεί, δηλαδή, να ηττηθεί από κανέναν! Άλλωστε η ταπείνωση έχει αδελφάκι της την αγάπη και αυτό υπερδιπλασιάζει την δύναμη και την έντασή της!

Και ορίστε το πρόσωπο της αγάπης και της ταπείνωσης η Αγία Γαβριηλία Παπαγιάννη (1897-1992) να ασκεί την θεοπρεπή της υπέρβαση με τις αρετές αυτές σε διάφορα μήκη και πλάτη της γης. Μια ιδιαίτερα ξεχωριστή περίπτωση! Πάντα έτοιμη για την επόμενη αποστολή της. Να περιμένει να δεχτεί την κλήση του Θεού.

Χωρίς να επιτρέπει στον εαυτό της να αρνηθεί!

Έλεγε πάντα «ναι» σε ό,τι της ζητούσαν και άφηνε στον Θεό την έκβαση και την εξέλιξη της δικής προθυμίας! Ένα ναι, λοιπόν, όπως αυτό που αναφέρει ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στον Ξεπεσμένο του δερβίση: «Το Ναι το ήμερον, το ταπεινόν, το πράον, το Ναι το φιλάνθρωπον».

Κωνσταντινουπολίτισσα αρχόντισσα η ίδια η οποία έπεσε οικειοθελώς στα πόδια του Χριστού και έτσι «αγόταν και φερόταν» σαν φτερό ή κλαράκι και καλύτερα λουλουδάκι στον άνεμο της θείας χάριτος! Είχε καταλάβει και, μάλιστα, το δίδασκε πως όταν αφεθούμε ελεύθεροι στα χέρια του Θεού «θα μας πλάσει όπως Εκείνος θέλει να είμαστε».

Και η αγία μας παραδόθηκε στην φωνή του Κυρίου την οποία προσπαθούσε συνέχεια να ακούει, ενώ βρισκόταν συγχρόνως πλάι στον πονεμένο συνάνθρωπό της. Με τα χέρια της που μιλούσαν ή ακόμη έκαναν θαύματα, αφού ασκούσε την φυσιοθεραπεία προσευχόμενη. Πώς να μην γίνονται θαύματα!

Ένα παράδειγμα και μια ομολογία γι’ αυτό ήταν η περίπτωση ενός δημοσίου υπαλλήλου από την Κρήτη ο οποίος είχε πόνους στα πόδια και κατέφυγε κοντά της. Κάποια στιγμή και, ενώ σταμάτησε να πηγαίνει για τις θεραπείες του, επισκέφτηκε την αγία ο αδελφός του και της είπε ότι βρισκόταν ψυχιατρείο. Και μάλιστα αρνιόταν να φάει και τους είπε, πως θα φάει μόνον, όταν τον επισκεφθεί η «κυρία με τα χέρια που προσεύχονται και προσευχηθεί για μένα»! Και πράγματι ο ψυχικά ασθενής μετά από την επίσκεψή της άρχισε να τρώει!

Μια Ελληνίδα που έζησε πολλά χρόνια στο εξωτερικό, μέσα σε ιδιαίτερα σκληρές και αντίξοες συνθήκες, όπως στο βομβαρδισμένο Λονδίνο κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, στις Ινδίες και την Αφρική, προσφέροντας με μόνη «ανταμοιβή» την φιλοξενία και την πληρωμή των ναύλων της! Έτσι, πώς να μην εντυπωσιάζονται οι αλλόθρησκοι και οι αλλόδοξοι με την άνεσή της να προσφέρεται και να προσφέρει! Μια αγία προσφορά!

Η μικροκαμωμένη μοναχή Γαβριηλία είχε το χάρισμα της εμψυχώτριας των ανθρώπων καθοδηγώντας τους πνευματικά. Και, βεβαίως, δεν τους φούσκωνε το εγώ και το υπερεγώ τους, όπως μπορεί να κάνει ένας κατά κόσμον εμψυχωτής, όπου στο τέλος ο καθοδηγούμενος μπορεί και να εξωκείλει εντελώς και να φτάσει στην απόγνωση και την απελπισία ή ακόμη και την παραφροσύνη.

Ξεχωριστό ενδιαφέρον με τα πιο πάνω παρουσιάζει η εξέλιξη της ψυχικής υγείας του δημοσίου υπαλλήλου ο οποίος κλείστηκε στο ψυχιατρείο. Ας ακούσουμε όμως την Αγία Γαβριηλία:
«Και τότε δυστυχώς, οι ιατροί [οι ψυχίατροι] δεν συνιστούσαν τίποτε, φυσικά, που έχει σχέση με τον Θεό. Έτσι, μετά την ψυχιατρική θεραπεία που του κάναν, του συνέστησαν ακριβώς τον ίδιο τρόπο ζωής που ζούσε και πριν, κι αυτός συνέχισε να ζει την ζωή του, χωρίς φρένο…».

Και όταν μετά από αρκετά χρόνια η Αγία Γαβριηλία ρώτησε να μάθει τι κάνει τα νέα γι’ αυτόν ήταν απελπιστικά…

Η Αγία Γαβριηλία ασκούσε αγιοπνευματική καθοδήγηση και ήξερε ποια ήταν τα όρια μέσα στα οποία πρέπει να κινηθεί ο άνθρωπος για να είναι ο εαυτός του, να μην σπάσει, αλλά να ανεβαίνει συνεχώς την κλίμακα των αρετών. Η ταπείνωση και η αγάπη ήταν η δική της «διαλεκτική», όπως και το άφημα στα χέρια του Θεού -που προαναφέραμε. Κάτι στο οποίο ασκήθηκε και η ίδια ιδιαίτερα δίνοντας μεγάλες και επίπονες εξετάσεις υπομονής και εγκαρτέρησης! Αυτό κιόλας την χαρίτωσε!

Έτσι, το εγώ της τέθηκε στην υπηρεσία του Θεού και των ανθρώπων σε μια ιδιόμορφη άκρα ταπείνωση! Με την όλη δράση της και αρχικά διά μέσου των χεριών της και της φυσιοθεραπείας αποσκοπούσε στην καρδιά του ανθρώπου, ενώ όταν προχώρησε στην πνευματική ζωή απέβλεπε κατευθείαν στην καρδιά, κερδίζοντας την ψυχή του ανθρώπου, τον όλο άνθρωπο.

Και βεβαίως, ποτέ δεν αποσκοπούσε σε κάτι προσωπικό και σε οποιοδήποτε δικό της κέρδος.

Η αγία ήταν ένας ιδιαίτερος πόλος έλξης για πολλούς ανθρώπους και ιδιαίτερα για νέους οι οποίοι ενθουσιάζονταν με την προσωπικότητά της, την χάρη, δηλαδή που εξέπεμπε. Και πώς να μην εκπέμπει την θεία χάρη αφού νοιαζόταν και προσευχόταν για τους συνομιλητές της!

Έτσι η Εκκλησία μας απέκτησε ακόμη μία αγία, έναν ακόμη μεσίτη ανάμεσα στην γη και τον ουρανό, μεταξύ των ανθρώπων και του Θεού.

Σήμερα τιμάται για πρώτη φορά η μνήμη της μετά την αγιοκατάταξή της από τον Οικουμενικό μας Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο και την Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου τον Οκτώβριο του 2023.

Ο λαός του Θεού το πλήρωμα της άκτιστης Εκκλησίας, όπως θα έλεγε ο Άγιος Πορφύριος, χαίρει και πάλιν χαράν μεγάλη! Σαν να νιώθει πως η αλυσίδα η μετάγουσα από την γη στον ουρανό πυκνώνει πιο πολύ και γίνεται πιο σταθερή και ευρύχωρη για όσους θέλουν να κάνουν αυτό το υπέροχο ταξείδι της πνευματικής αναψυχής! Της σωτηρίας της ψυχής!

Σήμερα, ίσως, να πανηγυρίζουν πιο πολύ οι γυναίκες! Σίγουρα, όμως, μαζί και όλο το πλήρωμα της Εκκλησίας και όσοι έζησαν την Αγία Γαβριηλία από κοντά. Όσοι δέχτηκαν την πνευματική της εμψύχωση, την ευλογία και την χάρη του Θεού που απέπνεε!

Η Ελλάδα, η χώρα και πατρίδα μας, η πρωτεύουσα του οπού γης ελληνισμού που γεννά αγίους μπορούμε να πούμε πως ταυτίζεται με τον λαό του Θεού; Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό, αφού αρχίσαμε το κείμενό μας με την φράση, «Ένας λαός που γεννά αγίους είναι ανίκητος»!

Μπορεί, λοιπόν, η πατρίδα μας να ταυτίζεται με τον λαό του Θεού για να είναι ανίκητη και να μην αλώνεται συνεχώς από ποικίλα δεινά και περιστάσεις και να σπαράσσει «ένεκα των αμαρτιών του γένους ημών»; Το ερώτημα μένει ανοικτό…

Δι’ ευχών της νέας αγίας μας, Αγίας Γαβριηλίας, και των λοιπών αγίων του καιρού της, δηλαδή τους αγίους του 20ού αιώνα, ας εντρυφήσουμε στο ποικίλο πνευματικό τους κληροδότημα και ας αναδειχθούμε και εμείς γνήσια παιδιά τους, ευλογημένα, χαριτωμένα!

Παιδιά του Θεού, όπως υπήρξαν και οι ίδιοι, όπως τους είδαμε, τους γνωρίσαμε και τους ψηλαφίσαμε! Άλλωστε και οι «Έλληνες αεί παίδες εισίν»!

Πρώτη εορτή της Αγία Γαβριηλίας και το πνευματικό της κληροδότημα! | Πεμπτουσία (pemptousia.gr)

Γερόντισσα Γαβριηλία - Μέρος 05 - Ομιλεί η ίδια σε ραδιοφωνική εκπομπή της Εκκλησίας της Ελλάδος

Πηγή: https://www.youtube.com/watch?v=_DYiTIwe0MM&t=5s

Γερόντισσα Γαβριηλία - Μέρος 04 - Ομιλεί η ίδια σε ραδιοφωνική εκπομπή της Εκκλησίας της Ελλάδος

Πηγή: https://www.youtube.com/watch?v=uz3wGO2TPGM&t=11s

Μια αγία στο στόμα του Λύκου & της Φτώχιας!...

Το παρόν έχει ανεβεί σε πολλά blogs. 

Το παίρνουμε από το Vatopaidi

Η Γερόντισσα Γαβριηλία Παπαγιάννη, γεννήθηκε στις 2/15 Οκτωβρίου του 1897 (ημέρα εορτασμού των Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης) στην Κωνσταντινούπολη. Ο πατέρας της ήταν εύπορος ξυλέμπορος κι έζησε σε ένα περιβάλλον με πολλές ανέσεις στην Πόλη, στο Φανάρι. Ήταν ένα χαριτωμένο κοριτσάκι, γεμάτο αγάπη για όλον τον κόσμο. Τις ημέρες που το αρχοντικό των Παπαγιάννη «δεχόταν», η χαρά της μικρής Αυρηλίας (το όνομά της πριν δεχτεί την μοναχική κουρά) έτρεχε αμέσως για ν’ ανοίξει και να υποδεχθεί εκείνη τους επισκέπτες.
Ήταν το τέταρτο και το τελευταίο παιδί της οικογένειας. Από τα αδέλφια της η μεγάλη, η Βασιλική, ήταν εκείνη που της πρωτομίλησε για τον Θεό. Μαζί με τα παραμύθια που της διάβαζε, της έλεγε ιστορίες από το Ευαγγέλιο και την Παλαιά Διαθήκη. Μια μέρα λοιπόν, της είπε ότι ο Θεός είναι «πανταχού Παρών» κι ότι κι αν κάνουμε Εκείνος το βλέπει… Τότε η μικρή Αυρηλία, που ήταν 4-5 χρονών, τα έχασε και με τρομαγμένη φωνή ρώτησε: « Κι αν πάω και κλειστώ μέσα σ’ εκείνο το ντουλάπι, θα με βρει»; «Ναι» της λέει. «Καλά, κι αν γίνω μικρή-μικρή και μπω σ’αυτό το σπιρτόκουτο κι εκεί θα με βλέπει»; «Κι εκεί». Τότε κατάλαβε ότι η ζωή είναι σοβαρή υπόθεση κι ότι δεν μπορούμε να κάνουμε συνέχεια πράγματα του κεφαλιού μας κι αταξίες, μα πρέπει να είμαστε καλά παιδιά γιατί μας βλέπει «Εκείνος που είναι παντού»! Ξέσπασε τότε σε κλάματα και χώθηκε στην αγκαλιά της αδελφής της. «Δηλαδή, πάει, χάθηκα»!!! ["Νεκρός για τον κόσμο": προφανώς αυτός δεν ήταν ο καλύτερος τρόπος να μάθει για το Θεό ένα κοριτσάκι. Περνώντας τα χρόνια, αυτός ο παιδικός φόβος αντικαταστάθηκε στην καρδιά της με τη Μεγάλη Αγάπη.]
Τα χρόνια περνούσαν και η μικρή Αυρηλία αγαπούσε όλον τον κόσμο κι όλος ο κόσμος την αγαπούσε! Μετά το γυμνάσιο, έφυγε για να συνεχίσει τις Σπουδές της στην Ελβετία στην Σχολή Γεωπονικής του Estavayer-Le-Lac. Αγαπούσε ιδιαίτερα τα φυτά και κυριολεκτικά μέχρι το τέλος της ζωής της «μιλούσε» μαζί τους και λες κι έβλεπε κάθε φορά την ανταπόκριση τους.
Το 1923 βρίσκεται οικογενειακώς στην Θεσσαλονίκη. Εκεί μπαίνει στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, ως Ακροάτρια στην Φιλοσοφική Σχολή. Μετά το τέλος των σπουδών τις φθάνει στην Αθήνα και η πρώτη της φροντίδα ήταν να πιάσει κάποια δουλειά. Έπιασε λοιπόν δουλειά σε μια ψυχιατρική κλινική όπου παρέμεινε έναν μόνον χρόνο. Έπειτα ακολούθησε η Αγγλία, μόνη με μοναδική περιουσία μια χάρτινη λίρα Αγγλίας… Η εν Χριστώ περιπέτεια της μόλις άρχιζε… Εκεί βρήκε διάφορες εργασίες, ενώ παράλληλα βοηθούσε πλήθος απόρων και ανέργους, επίσης φρόντιζε δωρεάν πολλούς φτωχούς. 

Κι έρχεται το 1954, η χρονιά σταθμός στην πνευματική της ζωή. Ήταν 24 Μαρτίου την ημέρα που έφυγε για την άλλη ζωή η μητέρα της. Για κείνη, μόλις άρχιζε η Μεγάλη περιπέτεια της Πίστης στον Χριστό. Από κει και πέρα ξεκίνησε η μεγάλη ιεραποστολή της στις πέντε ηπείρους της υφηλίου. Το 1954 πήγε στην Ινδία όπου και παρέμεινε 5 χρόνια. 
Ήταν μεγάλος σταθμός στην ζωή της και η ίδια αγαπούσε ιδιαίτερα την Ινδία. Εκεί βοηθούσε ακατάπαυστα πλήθος λεπρών και αρρώστων ["Νεκρός": ήταν ικανότατη φυσιοθεραπεύτρια και ιδιαίτερα ποδοθεραπεύτρια (επέλεξε να ειδικευτεί στα πόδια, επειδή θεωρούνται το πιο "ταπεινό" σημείο του σώματος, και ας θυμηθούμε ότι ο Κύριος έπλυνε τα πόδια των μαθητών Του στο μυστικό δείπνο] και τους έδειχνε απεριόριστη αγάπη! Όλοι την αγαπούσαν και την φώναζαν αδελφή Λίλα. Στο καθημερινό της κουραστικό πρόγραμμα ήταν απαραίτητη η δίωρη ανάγνωση της Αγίας Γραφής και πολλές ώρες προσευχής. Είχε απόλυτη εμπιστοσύνη στον Θεό και γι’ αυτό ποτέ δεν κρατούσε χρήματα πάνω της. Όλα της τα έδινε εκείνος, έλεγε, εκείνη το μόνο που έκανε ήταν να αφεθεί στα χέρια Του. Αεροπορικά εισιτήρια, τροφή, κατάλυμα και ότι άλλο της χρειαζόταν της το έδινε ο Θεός. Βοηθούσε πλήθος ανθρώπων ενώ ήταν η αιτία πολλοί άνθρωποι να βαφτιστούν Ορθόδοξοι. Ποτέ δεν μιλούσε σε άλλους για τον Χριστό αν δεν της το ζητούσαν οι ίδιοι. Έκανε σημαντικές γνωριμίες (Μητέρα Τερέζα, Sivananda, Baba Amte [Ινδός δικηγόρος & ανθρωπιστής, που παράτησε την ταχτοποιημένη ζωή του και, με πολλή προσωπική εργασία και αγώνα, ίδρυσε μαζί με την οικογένειά του ένα χωριό κατοικίας & περίθαλψης λεπρών στη ζούγκλα. Η συνεργασία και η φιλία του με τη Γερόντισσα τον βοήθησε να εκτιμήσει την Ορθοδοξία, ενώ ώς τότε γνώριζε μόνο τον "αποικιοκρατικό" χριστιανισμό της Δύσης... Έτσι, σε κάποιο συνέδριο, διακήρυξε δημόσια: "Δεν είμαι χριστιανός, ομολογώ όμως ότι περπατώ σκυφτά στη σκιά του σταυρού" (βλ. Η ασκητική της αγάπης, σελ. 190-193)]).

H εικόνα της φωτογραφίας βρισκεται στον Ι.Ναό του αγίου Ιννοκεντίου του Ιρκούτσκ που υπάγεται στο Πατριαρχείο Μόσχας και βρίσκεται στο Ντητρότιτ των ΗΠΑ. Από αριστερά προς τα δεξιά εικονίζονται η αγία Μαρία Σκόμπτσοβα, η τυφλή οσία της Μόσχας Ματρώνα και η γερόντισσα Γαβριηλία Παπαγιάννη (πηγή Misha).

Την καλούσαν σε διάφορες χώρες για να μιλήσει για τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό και πραγματικά άφηνε τα πλήθη άλαλα. Μετά την Ινδία βρέθηκε στα Ιμαλάια για έναν χρόνο με λιτή τροφή, μόνη μόνω τω Θεώ, σε ώρες ατελείωτης προσευχής. Η ίδια έλεγε αργότερα ότι εκείνο τον χρόνο έζησε τον ησυχαστικό μοναχισμό χωρίς καν να το γνωρίζει! Πίστευε πλέον ότι έκανε το θέλημα του Θεού όταν ξαφνικά της ήρθε το μήνυμα από τους αγγέλους, όπως η ίδια έλεγε, «τώρα είσαι σε θέση να πας για Μοναχή». 
Τότε κατάλαβε ότι ο μοναχισμός είναι ένας ιδιαίτερος και ανώτερος τρόπος ζωής. Η ίδια άφησε το θέμα ανοιχτό και πίστευε ότι ο Θεός για άλλη μια φορά θα την οδηγούσε. Συναντήθηκε λοιπόν με έναν κύριο ο οποίος της ζήτησε να την συνοδεύσει στην Βηθανία σ’ ένα μοναστήρι. Τα ναύλα για άλλη μια φορά βρέθηκαν με θαυματουργικό τρόπο κι έτσι πήγε στην Βηθανία, σε ηλικία 62 ετών (!), όπου ξεχώρισε για την αγάπη και την υπομονή της. Κι εκεί που νόμιζε ότι αυτή θα ήταν πλέον η ζωή της άρχισε πάλι τα ταξίδια για να βοηθήσει, να μιλήσει για τον Χριστό και να αγαπηθεί από όλον τον κόσμο. Ακολουθεί η Αθήνα όπου έκανε εγχείρηση για να θεραπευτεί από την 100% τύφλωση του αριστερού ματιού της. Όταν έγινε η εγχείρηση «εγένετο φως». 

Παρέμεινε στην Αθήνα στην Ιερά Μονή Ευαγγελίστριας, την Νέα Ιερουσαλήμ, όπως η ίδια έλεγε. Μέσα από το μοναστήρι αλληλογραφούσε και βοηθούσε πολλούς ανθρώπους. Ακολουθεί η Αφρική, η Αθήνα, όπου έμεινε στο σπίτι των αγγέλων, όπως το αποκαλούσαν τα πνευματικά της παιδιά, όπου κάθε μέρα δεχόταν πονεμένους ανθρώπους και τους βοηθούσε, η Αίγινα και η Λέρος, όπου και εκοιμήθη σε ηλικία 95 ετών, στις 28 Μαρτίου του 1992 ανασηκώνοντας τα χέρια της στον ουρανό… Εκείνη την στιγμή τα πνευματικά της παιδιά άκουσαν καθαρότατα μια νεανική φωνή να τραγουδά μια μελωδία άγνωστη, χαρμόσυνη, Αγγελική… Αυτό κράτησε μόλις λίγα δευτερόλεπτα και μετά μια σιωπή πλημμύρισε το κελί της…
Όλες οι καμπάνες της Λέρου χτυπούσαν πένθιμα και στην κηδεία της παρευρέθη πολύς λαός. Εψάλλη η Εξόδιος Ακολουθία για Μεγαλόσχημο Μοναχή και την ώρα που την συνοδεύσανε Μοναχές στον τάφο ο Δεσπότης θέλησε να δει για τελευταία φορά το πρόσωπο της. Κανείς δεν ανέπνεε. Όσοι το είδανε, κάνανε τον Σταυρό τους και λένε ότι δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψουν το πρόσωπο του ανθρώπου που είδανε…
Η Γερόντισσα Γαβριηλία ήταν ένας σπάνιος άνθρωπος με απεριόριστη αγάπη προς τον πλησίον. Αξιώθηκε επίσης και της απόκτησης του διορατικού χαρίσματος. Έλεγε ότι κάποτε οι άγγελοι της είπαν ότι αυτό που μετράει πιο πολύ είναι το ποσόν και το ποιόν της αγάπης που δίνεις στους άλλους χωρίς διακρίσεις! Όλοι την ρωτούσαν πως ήταν δυνατόν να αγαπάει τόσο πολύ ακόμα και τους αγνώστους και πως ήταν δυνατόν να κάνει υπακοή σε όλον τον κόσμο και να ταξιδεύει συνεχώς για να βοηθήσει έστω και έναν μόνο άνθρωπο. Δίκαια λοιπόν η ζωή της χαρακτηρίζεται ως η ασκητική της αγάπης! 

Κάποτε την είχε χαρακτηρίσει ένας ξένος ιεραπόστολος «κακή χριστιανή», γιατί σε αντίθεση με τους άλλους ιεραπόστολους στην Ινδία, άλλων θρησκειών που γνωρίζανε πολλές ντόπιες διαλέκτους εκείνη δεν ήξερε καμία και μιλούσε μόνο Αγγλικά και αυτή του απάντησε ότι ξέρει πέντε γλώσσες: Η πρώτη είναι το χαμόγελο, η δεύτερη τα δάκρυα, η τρίτη είναι το άγγιγμα, η τέταρτη είναι η προσευχή και η πέμπτη είναι η αγάπη. Μ’ αυτές τις πέντε γλώσσες γύριζε όλον τον κόσμο. Τότε ο ιεραπόστολος της ζήτησε να ξαναπεί αυτές τις «πέντε γλώσσες» για να της γράψει…
Ας έχουμε όλοι την ευχή της.

ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ: Μια αγία στο στόμα του Λύκου & της Φτώχιας!... (o-nekros.blogspot.com)

ΕΧΟΥΜΕ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΝΕΟΦΑΝΗ ΚΡΙΤΗ

Γερόντισσα Γαβριηλία. Η νεοφανής Οσία ως «πρόσωπον αντιλεγόμενον».

Έρευνα πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου (χημικού)

Το δεύτερο βιβλίο που κυκλοφόρησε ως δεύτερη βιογραφία της Γερόντισσας είναι το βιβλίο «: «Ἡ Γερόντισσα τῆς χαράς – Μοναχή Γαβριηλία Παπαγιάννη» της μοναχής Φιλοθέης (Ιερά Μονή Βρυούλων).Και το βιβλίο αυτό δέχτηκε σκληρή κριτική από τον πρωτ.Βασίλειο Κοκολάκη.

Όπως γράφει ο π.Βασίλειος  και στο βιβλίο αυτό συναντούμε άλλες αλλότριες διδασκαλίες, όπως:

. Επικίνδυνη επικοινωνία με αγγέλους, θέα αγγέλων…

. Εκμετάλλευση αγαθών λόγων· τα καλά περιστασιακά λόγια κάποιων γερόντων για την γερόντισσα Γαβριηλία ή η απλή επικοινωνία μαζί της δεν σημαίνει και αναγνώριση μίας αγιότητας σ’αυτήν.

. Ινδουιστική στάση ζωής. «…όταν σε ακούω, εγώ δεν υπάρχω, προσπαθώ να γίνω εσύ, ώστε να μπορέσω να σε καταλάβω και να σε βοηθήσω, οπότε ποιος να κουραστεί, αφού εγώ δεν υπάρχω;» (σελ. 51)

 -Αμνήστευση ομοφυλοφιλίας· Στη σελ. 55-56 αναφέρεται η συγγραφέας σε περίπτωση ομοφυλόφιλου που εκμυστηρεύθηκε το πάθος του στη γερόντισσα. Η αντιμετώπισή του, σύμφωνα με τα γραφόμενα, έγινε τόσο αγαπητικά, μα τόσο, που ούτε καν του είπε η γερόντισσα πως πρόκειται για αμαρτία. Αντιθέτως του είπε μεταξύ άλλων «ο έρωτας είναι ένα όχημα του Θεού για να φτάσουμε στην αγάπη προς το πρόσωπό Του. …όταν ζήσεις με έναν άνθρωπο πολύ και τον αγαπήσεις πολύ, μετά, όταν τον χάσεις, είναι πολύ δύσκολο… Και συνεχίζει ο παθών και της λέει: αυτός ο άνθρωπος που συνυπήρχαμε στο Λονδίνο, τώρα που ήμουν διακοπές, δεν ήθελε να με βλέπει και μου έλεγε η γερόντισσα, για να με παρηγορήσει “Μη στεναχωριέσαι! Και τα παντρεμένα ζευγάρια κάνουν αποχή κάποιες περιόδους του χρόνου!”».

-Διορατικό δήθεν χάρισμα: Σε άλλο σημείο του βιβλίου θεωρείται διορατικό χάρισμα της γερόντισσας το ότι ρώτησε κάποτε μία παντρεμένη “τι γίνεται με τη μοιχεία;” και όντως αυτή η γυναίκα είχε υποπέσει στο αμάρτημα της μοιχείας.

. Ακύρωση της κολάσεως· σελ. 104: «ο Θεός ξέρει και θα τους σώσει όλους». Τότε ακυρώνεται η αιώνια κόλαση ή είναι απλώς προς εκφοβισμό;

. Ισοτιμία γερόντισσας με πνευματικούς · σελ. 113: «…Αφού ρωτάς εμένα, ρωτάς και τον πατέρα Χ… Να κάνεις ο, τι σου πεί ο πατήρ Χ… Εσύ ρωτάς για να δεις τι σε συμφέρει. Εφ᾽ όσον δεν έχεις εμπιστοσύνη, να καταλήξεις εσύ σε αυτό που θέλεις».

σελ. 115: «Μπορεί ο πνευματικός να δώσει ευλογία για κάτι και ο Θεός να παρεμβαίνει με τους δικούς του τρόπους και να γίνεται εμπόδιο σε κάτι που εμείς έχουμε προγραμματίσει. Αρκεί εμείς να έχουμε εμπιστοσύνη στον Θεό»… «Ο Θεός θέλει αυτό που θέλουμε, αρκεί να είναι για το καλό μας». Τι συμπέρασμα βγαίνει τελικά; Κάνω υπακοή στον πνευματικό μου ή στις παρεμβάσεις; Ποιος ορίζει τι είναι για το καλό μας και πως θα το καταλάβω;…σελ. 118: «ο Θεός δεν είναι τύραννος να θέλει το αντίθετο από αυτό που θέλουμε εμείς». Πολύ επικίνδυνες προτάσεις. Κάποιες φορές θέλει το αντίθετο από το δικό μας, αφού και δεν ξέρουμε τι ζητάμε, αλλά κι αν όντως είναι για το καλό μας.

. Ατομοκεντρική θυσία· σελ. 130: «Αγάπα τον διπλανό σου αλλά όχι παραπάνω από τον εαυτό σου, γιατί έχεις υποχρέωση στο σαρκίο σου, να μην το εκθέτεις σε κίνδυνο». Αυτό μας διδάσκει η θυσία του Χριστού ή ενός αγίου;

. Χωρίς σχόλια · σελ. 131: «Δεν έχει γεννηθεί ακόμη ο άνθρωπος που θα με λυπήσει».

Η Γαβριηλία γύρισε τον κόσμο περίπου οκτώ φορές, κατά τη διάρκεια της ζωής της, προσφέροντας τη διακονία της στους λεπρούς και κηρύσσοντας την αγάπη με το έργο της, ώστε πολλοί χαρακτήρισαν τα ταξίδια της αυτά ως ιεραποστολικά και την ίδια ως ιεραπόστολο. Ωστόσο η ορολογία αυτή δεν ανταποκρίνεται ακριβώς στην πραγματικότητα, διότι ο τρόπος που ταξίδεψε, οι συνθήκες παραμονής της στην Ασία και η σιωπή που τήρησε, δεν ανήκε στο πλαίσιο του καθιερωμένου ιεραποστολικού μοντέλου, τουλάχιστον κατά τα συνήθη πρότυπα του πλαισίου της Ορθοδοξίας. Ήταν όλη της η ζωή και στάση που κήρυττε την αγάπη «προς πάντας» και όχι κάποια συγκεκριμένη διδασκαλία. Ήταν μια χαρισματική προσωπικότητα, ταγμένη αφ’ εαυτής να προσφέρει ανακούφιση σε κάθε πάσχοντα αδελφό, ως ξεχείλισμα του εσωτερικού πλούτου της αγάπης της , και όχι εντεταλμένη από κάποια εκκλησιαστική υπηρεσία. Η Γαβριηλία ταξίδευε μόνη της και με δική της πρωτοβουλία, χωρίς δηλαδή να είναι απεσταλμένη από την ελληνική ή κάποια άλλη Ορθόδοξη Εκκλησία. Όσο πρόσφερε τις υπηρεσίες της δεν είχε κάποια θεσμική εκκλησιαστική θέση, δεν είχε καν καρεί μοναχή. Επέλεγε τις περιοχές δραστηριοποίησής της με κριτήριο τις νοσηλευτικές ανάγκες και τα ιατρικά προβλήματα που αντιμετώπιζαν οι ντόπιοι και διέμενε για όσο χρόνο έκρινε ή ίδια, χωρίς συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα. Δεν κήρυττε το Ευαγγέλιο, όπως είθισται να κάνουν οι ιεραπόστολοι, ούτε προσπάθησε να μυήσει στο χριστιανισμό ή να βαπτίσει κάποιους ντόπιους ή να κτίσει εκκλησίες. Καθόλη τη διάρκεια της θαυμαστής δραστηριότητάς της παρέμεινε λαϊκή με μοναδικό στόχο την ανακούφιση των πασχόντων….»

ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΛΥΓΙΖΕ ΑΠΟ ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΔΙΩΓΜΩΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΟΙ ΓΝΗΣΙΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΑΠΑΙΤΟΥΝ ΑΔΕΙΕΣ ΑΠΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΣ ΑΛΑΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΕΩΣ, ΜΑΣΟΝΟΥΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ Ή ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ ΛΥΣΣΑΣΜΕΝΟΥΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ. ΤΟΝ ΒΑΡΑΒΒΑ, ΤΟΝ ΒΑΡΑΒΒΑ.

ἘΞΟΧΩΤΑΤΕ,
Ἐντός μόλις ἑνός μηνός ἀπό τῆς ἐμφανίσεώς σας εἰς τήν πολιτικήν σκηνήν τῆς Ἑλλάδος κατωρθώσατε νά καταγάγετε περιφανῆ νίκην ἀναδειχθείς ἀρχηγός τοῦ κόμματος τῆς ἀξιωματικῆς ἀντιπολιτεύσεως αὐτῆς.
ἘΚ ΜΕΡΟΥΣ τῆς Μητρός Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας, τῆς τροφοῦ καί τιθηνοῦ τοῦ Γένους, καί ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΣ σᾶς συγχαίρομεν καί εὐχόμεθα ἡ ἡγεσία σας ἐπί κεφαλῆς τοῦ ΣΥΡΙΖΑ καί ἡ ὅλη πολιτική σας δρᾶσις νά προάγουν τά συμφέροντα τῆς Ἑλλάδος καί τοῦ προσφιλοῦς εἰς ἡμᾶς λαοῦ της καί νά εἶναι συμβολή εἰς τήν σταθερότητα ἐν τῇ περιοχῇ καί εἰς τήν ἐπικράτησιν τῆς εἰρήνης ἐν τῷ κόσμῳ, ὑπέρ τῆς ὁποίας ἀδιαλείπτως εὔχεται ἡ Ἐκκλησία.
Ἐπί δέ τούτοις, συγχαίροντες καί αὖθις τῇ ΥΜΕΤΕΡΑ ΕΞΟΧΟΤΗΤΙ ἐπικαλούμεθα ἐπ᾿ αὐτήν καί ἐπί τούς συνεργάτας αὐτῆς τήν χάριν καί τό ἄπειρον ἔλεος τοῦ Θεοῦ.
Τῆς ὑμετέρας ἐριτίμου Ἐξοχότητος
διάπυρος πρός Θεόν εὐχέτης
+ Ὁ Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖος

Γερόντισσα Γαβριηλία - Μέρος 03 - Ομιλεί η ίδια σε ραδιοφωνική εκπομπή της Εκκλησίας της Ελλάδος

Γερόντισσα Γαβριηλία - Ομιλεί η ίδια σε ραδιοφωνική εκπομπή της Εκκλησίας της Ελλάδος - Μέρος 03

Πηγή: https://www.youtube.com/watch?v=rUhw9ICGiO4

Γερόντισσα Γαβριηλία - Μέρος 02 - Ομιλεί η ίδια σε ραδιοφωνική εκπομπή της Εκκλησίας της Ελλάδος

Γερόντισσα Γαβριηλία - Ομιλεί η ίδια σε ραδιοφωνική εκπομπή της Εκκλησίας της Ελλάδος. Αγάπη και Σιωπή κ.α.

Πηγη: https://www.youtube.com/watch?v=FJZsOgKwm8Q

Γερόντισσα Γαβριηλία - Μέρος 01 - Ομιλεί η ίδια σε ραδιοφωνική εκπομπή της Εκκλησίας της Ελλάδος

Γερόντισσα Γαβριηλία - Ομιλεί η ίδια σε ραδιοφωνική εκπομπή της Εκκλησίας της Ελλάδος για το τί ειναι ζωή, θάνατος, το Άγιο Πνεύμα κ.α.

Πηγή: https://www.youtube.com/watch?v=a1uwsgRTGjw

Γερόντισσα Γαβριηλία Παπαγιάννη (ομιλεί η ίδια)

Η Μοναχή Γαβριηλία Παπαγιάννη έγινε Αγία – Ποιοι την κατηγορούσαν για πρακτικές “Γκουρού”

Η Γερόντισσα Γαβριηλία Παπαγιάννη
Ιερά Μητρόπολη Λέρου, Καλύμνου, Αστυπάλαιας Γεώργιος Ι. Χρυσούλης

Στο Αγιολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας εντάχθηκε η μοναχή Γαβριηλία Παπαγιάννη. Η ζωή της σε όλο τον πλανήτη, η στάση της απέναντι σε όλες τις θρησκείες, και η κριτική που της ασκήθηκε για “γκουρουϊσμό και διαλογισμό”.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΕΜΕΤΗΣ 05 Οκτωβρίου 2023 12:18

Στην απόφαση της αγιοκατάταξης στο Αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Μοναχής Γαβριηλίας Παπαγιάννη προέβη παμψηφεί η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, όπως έκανε γνωστό η Ιερά Μητρόπολη Λέρου, Καλύμνου και Αστυπαλαίας.

Η Αγία Γερόντισσα Γαβριηλία Παπαγιάννη (Κωνσταντινούπολη, 2/15 Οκτωβρίου 1897 – Λέρος, 28 Μαρτίου 1992) ήταν Ελληνορθόδοξη μοναχή, γνωστή ως πνευματική οδηγός, με ιδιαίτερη φροντίδα σε φτωχούς και ασθενείς. Ήταν η δεύτερη γυναίκα που εισήχθη σε ελληνικό πανεπιστήμιο και ήταν εκπαιδευμένη φυσιοθεραπεύτρια πριν ξεκινήσει το θρησκευτικό της αξίωμα σε ηλικία 60 ετών.

Αναλυτικά η ανακοίνωση της Ιεράς Μητρόπολεως Λέρου, Καλύμνου και Αστυπαλαίας:

“Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Λέρου Καλύμνου Ἀστυπαλαίας φέρεται εἰς γνῶσιν τοῦ φιλοθρήσκου Λαοῦ, ὅτι κατόπιν σχετικῶν ἐνεργειῶν πρὸς τὴν Μεγάλην τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν, τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον, ἡ Ἁγία καὶ Ἱερὰ Σύνοδος, προτάσει καὶ προτροπῇ τῆς Αὐτοῦ Θειοτάτης Παναγιότητος τοῦ Αὐθέντου καὶ Δεσπότου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, ἀπεφάσισε παμψηφεὶ τὴν Ἁγιοκατάταξιν τῆς Ὁσιοτάτης Μοναχῆς Γαβριηλίας Παπαγιάννη εἰς τὸ Ἁγιολόγιον τῆς κατ’ Ἀνατολὰς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. ᾞς τὴν μεσιτείαν πρὸς τὸν Τριαδικὸν Θεὸν πάντες ἡμεῖς ἐπικαλούμεθα.

Ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις ἀνέθεσεν εἰς τὸν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Ρόδου κ. Κύριλλον τὴν συγγραφὴν τῆς Ἱερᾶς Ἀκολουθίας Αὐτῆς.

Ἁγία τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπὲρ πάντων ἡμῶν”.

Ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ3 για τη ζωή της, παρακάτω:

Η ζωή της

Η Αυρηλία Παπαγιάννη γεννήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 1897 στην Κωνσταντινούπολη. Μεγάλωσε στην Πόλη και έζησε εκεί μέχρι που η οικογένειά της απελάθηκε κατά τη διάρκεια της ανταλλαγής πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας το 1923 και έφθασε στη Θεσσαλονίκη. Εισήλθε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και όπως αναφέραμε, έγινε η δεύτερη γυναίκα που έγινε ποτέ δεκτή σε ελληνικό πανεπιστήμιο όπου απέκτησε πτυχίο στη φιλοσοφία. Είχε προηγουμένως αποφοιτήσει με πτυχίο στην βοτανική σε ελβετικό πανεπιστήμιο. Η ίδια είχε άλλωστε μεγάλη αγάπη για τα φυτά με τα οποία όπως έλεγε, “μιλούσε”.

Το 1932 μετακόμισε στην Αθήνα αναλαμβάνοντας την φροντίδα των φιλοξενουμένων του γηροκομείου μέχρι το 1938 όταν μετακόμισε στην Αγγλία για σπουδές ποδολογίας και φυσιοθεραπείας, όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Το 1945, η Αυρηλία Παπαγιάννη επέστρεψε στην Ελλάδα και άρχισε να συνεργάζεται με την Αμερικανική Γεωργική Σχολή και την Υπηρεσία Ανακούφισης Φίλων στη Θεσσαλονίκη, μέχρι το 1947, όταν μετακόμισε στην Αθήνα και άνοιξε ιατρείο φυσιοθεραπείας. Για μια δεκαετία λειτουργούσε το γραφείο της χρησιμοποιώντας κεφάλαια από πελάτες της που πλήρωναν προκειμένου να παρέχει βοήθεια στους απόρους. Μετά το θάνατο της μητέρας της, το 1954, έλαβε “όρκο φτώχειας” και παραχώρησε όλα τα εγκόσμια υπάρχοντά της.

Το επόμενο έτος μετακόμισε στην Ινδία την οποία και αγάπησε, για να εργαστεί με τους φτωχούς και να βοηθήσει έναν ακτιβιστή κοινωνικό λειτουργό, τον Baba Amteμ στην προσφορά του με τις κοινότητες λεπρών στην Ινδία.

Μετά από τέσσερα χρόνια δωρεάν φυσιοθεραπείας σε απόρους, η Αυρηλία μετέβη στα όρη των Ιμαλαΐων, περνώντας έντεκα μήνες ως ερημίτρια. Το 1960 έφτασε στην Κοινότητα της Αναστάσεως του Κυρίου της Βηθανίας όπου και δέχτηκε την μοναχική κουρά. Μετά την τριετή δοκιμασία της ως μοναχή, η Παπαγιάννη έλαβε το όνομα Γαβριηλία.

Εν συνεχεία στάλθηκε στην Κοινότητα Ταϊζέ στη Γαλλία από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Αθηναγόρα, όπου η αποστολή της εκεί ήταν σύντομη. Στη συνέχεια, στάλθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου περιόδευσε σε εθνικές ελληνικές κοινότητες σε δεκαεπτά Πολιτείες και συνόδευσε πολλούς ψυχικά ασθενείς σε ψυχιατρικά νοσοκομεία στην Ευρώπη.

Μετά από σχεδόν μια δεκαετία περιοδειών, ομιλιών και προσφοράς στους ασθενείς, στάλθηκε στην Ανατολική Αφρική για τρία χρόνια για να κάνει ιεραποστολικό έργο.

Μετά από σύντομη ανάθεση εργασίας στη Γερμανία, η αδελφή Γαβριηλία στάλθηκε πίσω στην Ινδία, όπου παρέμεινε για τρία χρόνια. Το 1979 της παραχωρήθηκε η χρήση ενός διαμερίσματος στην Αθήνα και έγινε “Γερόντισσα”, όπου και συνήθιζε να δίνει συμβουλές σε κόσμο που την επισκεπτόταν. Κοντά στο τέλος της ζωής της, αποσύρθηκε σε ένα ερημητήριο στην Αίγινα, αλλά όταν εμφάνισε λέμφωμα Hodgkin επέστρεψε στην Αθήνα. Μετά τη θεραπεία της εγκατέλειψε την Αθήνα δύο χρόνια πριν από το θάνατό της και μετακόμισε στο νησί της Λέρου. Πέθανε στο νησί στις 28 Μαρτίου 1992.

Στις βιογραφίες της αναφέρεται πως “ποτέ δεν μιλούσε σε άλλους για τον Χριστό, αν δεν της το ζητούσαν οι ίδιοι”.

Οι σκληροπυρηνικές αντιδράσεις

Η Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς σε ανακοίνωσή της αναφερόταν σε βιβλίο για την Γαβριηλία, το οποίο περιέγραφε τη ζωή και τη δράση της και είχε μπει στο στόχαστρο της κριτικής του π. Βασίλειου Σπηλιόπουλου. Πρόκειται για το βιβλίο “Ασκητική της Αγάπης” και η κριτική του Β. Σπηλιόπουλου χρονολογείται μάλιστα από το 2006, ωστόσο η Μητρόπολη Πειραιώς είχε ανασύρει τις “προειδοποιήσεις” της προ πενταετίας, όταν είχε ανακύψει συζήτηση σχετικά με την επερχόμενη αγιοποίηση της γερόντισσας.

Η ανακοίνωση επικαλείται την κριτική του παραπάνω ιερέα, η οποία κατηγορεί τη γερόντισσα για “γκουρουϊσμό” και την εφαρμογή των πρακτικών του.

Μεταξύ άλλων η κριτική αναφέρει, σε ένα άλμα λογικής: “το βιβλίο αυτό στοχεύει στην προώθηση του λαϊκού Οικουμενισμού, στην προώθηση δηλαδή ανάμεσα στους απλούς Ορθοδόξους Χριστιανούς, κληρικούς και λαϊκούς, της διδασκαλίας ότι όλες οι θρησκείες κατέχουν μέρος της αληθείας και συνεπώς, όχι μόνο δεν δικαιούμεθα να απορρίπτουμε τις διάφορες διδασκαλίες τους, αλλά έχουμε χρέος ιερό να τις αποδεχθούμε, ώστε να φθάσουμε κάποτε στην επιθυμητή, για τους φορείς αυτής της ιδέας, ένωση όλων των θρησκειών σε μία. Αποτελεί, άρα, πράξη μίσους, φανατισμού η ‘φονταμενταλισμού’, κατά τη μοντέρνα ορολογία, και μισαλλοδοξίας η εμμονή στα δόγματα, τους κανόνες και τις παραδόσεις της Εκκλησίας μας και η απόρριψη των υπολοίπων ομολογιών και δοξασιών, φαινόμενο που, κατά τη συγγραφέα, οφείλεται σε διάφορα κόμπλεξ και φοβίες που μας διακατέχουν”.

Η κριτική εστιάζει στο γεγονός πως η γερόντισσα φέρεται να είχε καλές σχέσεις με ανθρώπους διαφορετικών θρησκειών και να μην επιχειρεί να τους προσηλυτίζει.

Αναφέρεται πως στο βιβλίο για την Γαβριηλία γίνεται αναφορά σε “πάμπολλους αλλοθρήσκους και ετεροδόξους φίλους της Γερόντισσας, με τους οποίους διατήρησε σχέσεις σ’ όλη της τη ζωή, χωρίς ωστόσο να τους μεταστρέψει, ή έστω να καταβάλει την παραμικρή προσπάθεια. Αντίθετα, τους θεωρεί συχνά και ως αγίους (π.χ. σελ. 212 και 407) ή υπόδειγμα χριστιανών (σ. 72) και γι’ αυτό συνομιλεί μαζί τους για τον Θεό, (για ποιό Θεό άραγε;)”.

Σε άλλο σημείο, η κριτική αναφέρει: “…γίνεται λόγος για την προσκύνηση των τζαμιών και ότι αυτή «δεν αντιβαίνει στο πνεύμα του βιβλίου, αφού οι Μουσουλμάνοι, οι Ινδουϊστές αλλά και οι Εβραίοι έχουν τον Θεό μέσα τους και οδηγούνται από το ίδιο πνεύμα του Θεού, όπως η ίδια η Γαβριηλία υποστηρίζει», (σελ.6). Συγκεκριμένα γράφεται επί λέξει: «Μου έλεγαν πολλές φορές: Γιατί θεωρείς τους Ινδούς σαν δικούς σου, ή τους Μουσουλμάνους, ή τους Εβραίους; Μα γιατί εγώ βλέπω τον ίδιο τον Χριστό μέσα τους, που ίσως συνειδητά δεν τον γνώρισαν ακόμα…Και έβλεπα πολλούς από αυτούς με τις πράξεις τους να κάνουν αυτό που τους οδηγούσε να κάνουν το πνεύμα του Θεού…», (σελ. 325)”.

Παράλληλα, η κριτική κατηγορούσε τη γερόντισσα για πρακτικές όπως η χορτοφαγία, η θετική σκέψη και ο διαλογισμός, που φέρεται πως εφάρμοζε στη ζωή της. καθώς και για τις υπηρεσίες που προσέφερε “με τα χέρια της”, πράγμα που φυσικά και αιτιολογείται καθώς ήταν φυσικοθεραπεύτρια.

Ανάλογη κριτική είχε διατυπώσει και ο π. Βασίλειος Κοκολάκης που έχει καταφερθεί εναντίον πρακτικών όπως η γιόγκα, ως μη αποδεκτές από την ορθόδοξη θρησκεία. Ο Β. Κοκολάκης εξετάζει άλλο βιβλίο για τη Γαβριηλία, την “Ἀσκητική της Αγάπης” όπου όπως λέει, “αμνηστεύεται η ομοφυλοφιλία”. Παράλληλα, στηλιτεύεται η “ατομοκεντρική θυσία” που παραβίαζε η γερόντισσα κατά την κριτική, καθώς -βάσει των βιογραφιών της- η ίδια δίδασκε την απαραίτητη αγάπη στον εαυτό ως αποδοχή, για να μπορέσει κανείς να σταθεί στους άλλους.

Πηγή: https://www.news247.gr/ellada/i-monaxi-gavriilia-papagianni-egine-agia-poioi-tin-katigorousan-gia-praktikes-gkourou/

ΚΑΠΟΙΟΣ ΕΙΧΕ ΠΑΘΕΙ - π. Εφραὶμ Τριανταφυλλόπουλος

                    

ΚΑΠΟΙΟΣ ΕΙΧΕ ΠΑΘΕΙ
ψύχωση μὲ τὰ τελώνια. Ἔτρεμε ἀπὸ τὸν φόβο του ἂν καὶ τῆς ἐκκλησίας ἄνθρωπος. Καὶ ρώτησε τὴν Ὁσία -πλέον- Γερόντισσα Γαβριηλία τὶ θὰ κάνουμε μὲ τὰ τελώνια.

Διαβλέποντας τὴ δυσκολεμένη ψυχή του τοῦ λέει:

"Μὲ τὰ τελώνια; Ἐγὼ ὅταν ἀνεβαίνω θὰ τοὺς πῶ: ποῦ εἶστε βρέ; Δὲν σᾶς βλέπω γιατὶ εἶμαι μέσα στὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι νὰ λὲς καὶ σύ"!
μαρτυρία Γ.Τ.

ΥΓ Καὶ κακότητα καὶ ἀφύσικη μανία δείχνουν κάποιοι καὶ μόνον ποὺ ἄκουσαν γιὰ τὴν ἁγιοκατάταξή της. Εἶναι ἡ πρώτη φάση τῆς ἐργασίας ποὺ κάνει ἡ Ἁγία Γαβριηλία μέσα τους.

Σπάει τὸ ἀπόστημα δεκαετιῶν αὐτοδικαίωσης καὶ ἀναδίδεται ἀπὸ ἐκεῖ ἡ πνευματική ... μοσχοβολιά τους!

π. Εφραὶμ Τριανταφυλλόπουλος

Αναστάσιος: ΚΑΠΟΙΟΣ ΕΙΧΕ ΠΑΘΕΙ - π. Εφραὶμ Τριανταφυλλόπουλος (anastasiosk.blogspot.com)