Αγία Γαβριηλία (1897-1992).
Αγίων και Γερόντων παραινέσεις
04.06.2026
(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Για το Φως και το Σκότος
Γερόντισσα Γαβριηλία: Η δύναμις του Σκότους δεν έχει δύναμη παρά μόνο όταν δεν είμεθα απόλυτα ενωμένοι μεσ’ στην καρδιά μας με τον Θεό.
Τ*: Μα μπορούμε να είμαστε απόλυτα ενωμένοι με τον Θεό;
Γ.Γ: Μπορούμε. Αποδεχόμεθα ότι ο Χριστός ήρθε για να μας σώσει από την αμαρτία. Αποδεχόμεθα ότι έχυσε το Αίμα του για μας. Αποδεχόμεθα ότι μας εμφύσησε το Πνεύμα Του, που είχαμε χάσει με την πτώση, όταν αναγεννηθήκαμε…
Άρα, είμεθα αναγεννημένοι κι ο αναγεννημένος άνθρωπος, λέει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, δεν αμαρτάνει· Πας ο γεγεννημένος εκ του Θεού αμαρτίαν ου ποιεί… και… ου δύναται αμαρτάνειν ότι εκ Θεού γεγέννηται.
Πιο πάνω όμως λέει ότι όποιος λέει ότι δεν είναι αμαρτωλός είναι ψεύτης και πλανάται. Εάν είπωμεν ότι αμαρτίαν ουκ έχομεν, εαυτούς πλανώμεν και η αλήθεια ουκ έστιν εν ημίν…
Με άλλα λόγια, η αμαρτία μεν υπάρχει, αλλά το να υποκύπτει κανείς σ’ αυτήν, δεν είναι ίδιον του αναγεννημένου ανθρώπου. Δηλαδή η αμαρτία θα έρθει να σε παιδεύσει, οι πειρασμοί θα έρθουν γύρω-γύρω, η Δύναμις του Σκότους θα έρθει αυτό πρέπει να το παραδεχτούμε, γιατί έρχεται…
Στους Αγίους ήρθε. Και σε μας έρχεται, κάθε μέρα. Έρχεται ή σαν μία σκέψη, η με ορισμένους ανθρώπους που καμιά φορά την αντιπροσωπεύουν. Κάποτε έτσι, κάποτε αλλιώς. Όπως λέει ο Άγιος Πέτρος, και σε Άγγελο Φωτός μεταμορφώνεται ο Δαίμων για να πιάσει τους ανθρώπους.
Αλλά με το Παράδειγμα του Χριστού, μπορούμε να υπερνικήσουμε όλα αυτά, φτάνει να έχουμε όλο τον καιρό το Αίμα και την Θυσία του Χριστού μέσα στην ψυχή μας.
Είναι τότε πολύ δύσκολο να υποκύψουμε. Πολλές φορές θαρρούμε ότι επειδή δεν βλέπουμε ορατά τον Κύριο, όπως Τον βλέπανε στα χρόνια του, ότι δεν είναι πλάι μας.
Όμως είναι πλάι μας με το Πνεύμα Του. Αν θελήσουμε να Τον φωνάξουμε και μέσα μας μπορεί να έρθει να κατοικήσει. Τότε, δεν έχει πέραση η Δύναμη αυτή.
Δηλαδή θα προσπαθήσει να δράσει (εκεί είναι και η μεγάλη δύναμή της) αλλά εμείς δεν θα την ανεχθούμε, δεν θα υποκύψουμε. Γιατί ο Χριστός είπε: «Πορεύου και από του νυν μηκέτι αμάρτανε».
Ουδέποτε είπε ο Χριστός: «Κάνε υπομονή, και θα γίνεις καλά».
Ούτε είπε καμιά φορά: «Αυτή η αρρώστια σε καλό θα σου βγεί, θα σε βοηθήσει»…
Όχι! Έλεγε αμέσως: «Αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι», και τέλειωσε!
Τ: Δηλαδή, λέτε ότι αν ο άνθρωπος είναι γεμάτος από τον Χριστό, είναι πια στην θέλησή του το Ποιον θα δεχθεί μέσα του.
Γ.Γ. Βεβαίως! Αυτήν την ελευθερία με την οποία μας έπλασε ο Θεός, δεν την έχει καταλάβει ο άνθρωπος. Καμιά φορά ακούς: «Γιατί ο Θεός δεν βλέπει αυτό ή εκείνο το κακό;» Μα διότι ο Θεός μας έκανε ελευθέρους. Αν μας είχε κάνει σκλάβους, ε, τότε…
Τ: Τι γίνεται όμως με τις περιπτώσεις που δεν ευθύνονται οι άνθρωποι γι’ αυτό που περνούν;
04.06.2026
(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Για το Φως και το Σκότος
Γερόντισσα Γαβριηλία: Η δύναμις του Σκότους δεν έχει δύναμη παρά μόνο όταν δεν είμεθα απόλυτα ενωμένοι μεσ’ στην καρδιά μας με τον Θεό.
Τ*: Μα μπορούμε να είμαστε απόλυτα ενωμένοι με τον Θεό;
Γ.Γ: Μπορούμε. Αποδεχόμεθα ότι ο Χριστός ήρθε για να μας σώσει από την αμαρτία. Αποδεχόμεθα ότι έχυσε το Αίμα του για μας. Αποδεχόμεθα ότι μας εμφύσησε το Πνεύμα Του, που είχαμε χάσει με την πτώση, όταν αναγεννηθήκαμε…
Άρα, είμεθα αναγεννημένοι κι ο αναγεννημένος άνθρωπος, λέει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, δεν αμαρτάνει· Πας ο γεγεννημένος εκ του Θεού αμαρτίαν ου ποιεί… και… ου δύναται αμαρτάνειν ότι εκ Θεού γεγέννηται.
Πιο πάνω όμως λέει ότι όποιος λέει ότι δεν είναι αμαρτωλός είναι ψεύτης και πλανάται. Εάν είπωμεν ότι αμαρτίαν ουκ έχομεν, εαυτούς πλανώμεν και η αλήθεια ουκ έστιν εν ημίν…
Με άλλα λόγια, η αμαρτία μεν υπάρχει, αλλά το να υποκύπτει κανείς σ’ αυτήν, δεν είναι ίδιον του αναγεννημένου ανθρώπου. Δηλαδή η αμαρτία θα έρθει να σε παιδεύσει, οι πειρασμοί θα έρθουν γύρω-γύρω, η Δύναμις του Σκότους θα έρθει αυτό πρέπει να το παραδεχτούμε, γιατί έρχεται…
Στους Αγίους ήρθε. Και σε μας έρχεται, κάθε μέρα. Έρχεται ή σαν μία σκέψη, η με ορισμένους ανθρώπους που καμιά φορά την αντιπροσωπεύουν. Κάποτε έτσι, κάποτε αλλιώς. Όπως λέει ο Άγιος Πέτρος, και σε Άγγελο Φωτός μεταμορφώνεται ο Δαίμων για να πιάσει τους ανθρώπους.
Αλλά με το Παράδειγμα του Χριστού, μπορούμε να υπερνικήσουμε όλα αυτά, φτάνει να έχουμε όλο τον καιρό το Αίμα και την Θυσία του Χριστού μέσα στην ψυχή μας.
Είναι τότε πολύ δύσκολο να υποκύψουμε. Πολλές φορές θαρρούμε ότι επειδή δεν βλέπουμε ορατά τον Κύριο, όπως Τον βλέπανε στα χρόνια του, ότι δεν είναι πλάι μας.
Όμως είναι πλάι μας με το Πνεύμα Του. Αν θελήσουμε να Τον φωνάξουμε και μέσα μας μπορεί να έρθει να κατοικήσει. Τότε, δεν έχει πέραση η Δύναμη αυτή.
Δηλαδή θα προσπαθήσει να δράσει (εκεί είναι και η μεγάλη δύναμή της) αλλά εμείς δεν θα την ανεχθούμε, δεν θα υποκύψουμε. Γιατί ο Χριστός είπε: «Πορεύου και από του νυν μηκέτι αμάρτανε».
Ουδέποτε είπε ο Χριστός: «Κάνε υπομονή, και θα γίνεις καλά».
Ούτε είπε καμιά φορά: «Αυτή η αρρώστια σε καλό θα σου βγεί, θα σε βοηθήσει»…
Όχι! Έλεγε αμέσως: «Αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι», και τέλειωσε!
Τ: Δηλαδή, λέτε ότι αν ο άνθρωπος είναι γεμάτος από τον Χριστό, είναι πια στην θέλησή του το Ποιον θα δεχθεί μέσα του.
Γ.Γ. Βεβαίως! Αυτήν την ελευθερία με την οποία μας έπλασε ο Θεός, δεν την έχει καταλάβει ο άνθρωπος. Καμιά φορά ακούς: «Γιατί ο Θεός δεν βλέπει αυτό ή εκείνο το κακό;» Μα διότι ο Θεός μας έκανε ελευθέρους. Αν μας είχε κάνει σκλάβους, ε, τότε…
Τ: Τι γίνεται όμως με τις περιπτώσεις που δεν ευθύνονται οι άνθρωποι γι’ αυτό που περνούν;
Γ.Γ. Αυτό το πρόβλημα κι αυτό το ερώτημα, είναι αιώνιο. Εννοώ το μη υπεύθυνο θύμα… Το μικρό παιδί…
Ο Χριστός, όταν Τον ρώτησαν για τον Τυφλό, αν αμάρτησε αυτός ή οι γονείς του που γεννήθηκε τυφλός, απάντησε ότι ούτε αυτός, ούτε οι γονείς του, αλλά έγινε για να δοξαστεί το όνομα του Θεού με το θαύμα που έκανε αμέσως μετά. Ο πατέρας και η μητέρα ενός ανάπηρου παιδιού, υποφέρουν και πληγώνονται πιο πολύ απ’ ό,τι το παιδί τους.
Μια φορά ήμουν στην Αμερική και μου ζήτησαν να πω μερικά λόγια παρηγορητικά σε γονείς καθυστερημένων παιδιών. Στο τέλος, ήρθαν κοντά μου και μου ομολογήσαν, άλλοι ότι ήταν χλιαροί στην πίστη τους κι άλλοι ότι ήταν έτοιμοι να πάρουν διαζύγιο πριν το παιδί κι ότι τόσο πολύ πληγώθηκαν και λυπήθηκαν, που ενώθηκαν ξανά, κι από κει που δεν ήταν Χριστιανοί, έγιναν.
Χάρη σ’ ένα καθυστερημένο παιδί!
Αλλά και στο Άσυλο Ανιάτων να πάμε, θα δούμε ανθρώπους κατάκοιτους εδώ και 18-20 χρόνια, που όταν τους ρωτήσεις, σου λένε: «Δόξα τω Θεώ, είμαι καλά»!
Τ: Κι εμείς, και τα ’χουμε όλα και καλά είμαστε και…
Ο Χριστός, όταν Τον ρώτησαν για τον Τυφλό, αν αμάρτησε αυτός ή οι γονείς του που γεννήθηκε τυφλός, απάντησε ότι ούτε αυτός, ούτε οι γονείς του, αλλά έγινε για να δοξαστεί το όνομα του Θεού με το θαύμα που έκανε αμέσως μετά. Ο πατέρας και η μητέρα ενός ανάπηρου παιδιού, υποφέρουν και πληγώνονται πιο πολύ απ’ ό,τι το παιδί τους.
Μια φορά ήμουν στην Αμερική και μου ζήτησαν να πω μερικά λόγια παρηγορητικά σε γονείς καθυστερημένων παιδιών. Στο τέλος, ήρθαν κοντά μου και μου ομολογήσαν, άλλοι ότι ήταν χλιαροί στην πίστη τους κι άλλοι ότι ήταν έτοιμοι να πάρουν διαζύγιο πριν το παιδί κι ότι τόσο πολύ πληγώθηκαν και λυπήθηκαν, που ενώθηκαν ξανά, κι από κει που δεν ήταν Χριστιανοί, έγιναν.
Χάρη σ’ ένα καθυστερημένο παιδί!
Αλλά και στο Άσυλο Ανιάτων να πάμε, θα δούμε ανθρώπους κατάκοιτους εδώ και 18-20 χρόνια, που όταν τους ρωτήσεις, σου λένε: «Δόξα τω Θεώ, είμαι καλά»!
Τ: Κι εμείς, και τα ’χουμε όλα και καλά είμαστε και…
Γ.Γ. Ναι! Αυτή είναι η μεγάλη μας αχαριστία. Η τεράστια αχαριστία. Και γι’ αυτό όταν ακούω έναν άνθρωπο να παραπονιέται επειδή ο τάδε δεν του έδειξε ευγνωμοσύνη, παρ’ όλα τα καλά που του έκανε, λυπάμαι.
Θα ήθελα να του πω:
«Εσύ αδελφέ μου, λίγα πήρες από τον Θεό; Τι ανταπέδωσες στον Κύριο γι’ αυτά;… Ούτε τον αδελφό σου βοήθησες, ούτε τίποτε. Και με το λίγο που έκανες σε κάποιον, περιμένεις τα χίλια ευχαριστώ».
Δεν είμαστε εντάξει. Καθόλου. Ο αναγεννημένος άνθρωπος λοιπόν, αυτός που ξέρει την στιγμή που μπήκε μέσα του ο Χριστός, εκείνος είδε το σύμπαν ολόκληρο να αλλάζει.
Δεν βλέπεις πια τον παλιό σου άνθρωπο ως ζωντανό. Τον βλέπεις ως νεκρό. Κι απλό κείνη τη στιγμή πια, σε κάθε κρίσιμη κατάσταση, περιμένεις κι αναρωτιέσαι: Αν ήταν παρών και ορατός ο Κύριος, τι θα έκανες; Θα έκανες αυτό; Αν ήταν παρών, θα έκανες το άλλο; Κι αυτό σε φυλάει από κάθε αμαρτία.
Τ: Δηλαδή νοιώθετε συνέχεια την παρουσία του;
Θα ήθελα να του πω:
«Εσύ αδελφέ μου, λίγα πήρες από τον Θεό; Τι ανταπέδωσες στον Κύριο γι’ αυτά;… Ούτε τον αδελφό σου βοήθησες, ούτε τίποτε. Και με το λίγο που έκανες σε κάποιον, περιμένεις τα χίλια ευχαριστώ».
Δεν είμαστε εντάξει. Καθόλου. Ο αναγεννημένος άνθρωπος λοιπόν, αυτός που ξέρει την στιγμή που μπήκε μέσα του ο Χριστός, εκείνος είδε το σύμπαν ολόκληρο να αλλάζει.
Δεν βλέπεις πια τον παλιό σου άνθρωπο ως ζωντανό. Τον βλέπεις ως νεκρό. Κι απλό κείνη τη στιγμή πια, σε κάθε κρίσιμη κατάσταση, περιμένεις κι αναρωτιέσαι: Αν ήταν παρών και ορατός ο Κύριος, τι θα έκανες; Θα έκανες αυτό; Αν ήταν παρών, θα έκανες το άλλο; Κι αυτό σε φυλάει από κάθε αμαρτία.
Τ: Δηλαδή νοιώθετε συνέχεια την παρουσία του;
Γ.Γ: Αυτό είναι! Κι όταν είσαι μόνος σου, Τον αισθάνεσαι και μέσα σου, και τότε γίνεται η προσευχή μία κατάστασις, κι όχι μία πράξις μόνο. Τότε πια, έχεις την ηρεμία κι αυτήν την γαλήνη που θέλει ο Θεός από τα παιδιά Του. Γιατί σου λέει «ίνα τέκνα φωτός γένησθε». Όχι σκοταδιού
* Συνομιλία με την Τ. Μηναιοπούλου, Αθήνα, δεκαετία 70-80.
Απόσπασμα από το βιβλίο η «Γερόντισσα Γαβριηλία, η Ασκητική της Αγάπης» των εκδόσεων Πορφύρα.
Απόσπασμα από το βιβλίο η «Γερόντισσα Γαβριηλία, η Ασκητική της Αγάπης» των εκδόσεων Πορφύρα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου