Ὁμολογία πίστεως

                                        

Ὁμολογία πίστεως

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Πολλοὶ ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ στὴ χώρα μας ἔχομεν μειωμένο ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν πίστη τους, χωρὶς αὐτὸ νὰ σημαίνει ὅτι τὴν ἀρνοῦνται ἢ τὴν ἀλλάζουν μὲ ἄλλη θρησκευτικὴ πίστη, ποὺ ἔχουν οἱ ἐγκατεστημένοι στὴν πατρίδα μας ἀλλοδαποί. Οἱ Ἕλληνες σπάνια ἀλλαξοπιστοῦν. Εἶναι ἀδιανόητο νὰ γίνει κάποιος μουσουλμάνος, ἀλλὰ καὶ παπικὸς ἢ προτεστάντης. Οἱ ἐξαιρέσεις στὸν κανόνα δὲν μᾶς ἀνησυχοῦν ἰδιαίτερα. Ὑπάρχουν βέβαια πνευματικοὶ κίνδυνοι. Ἡ χαλάρωση στὴν ἠθική, ἡ ἄμβλυνση τοῦ ὀρθοδόξου ἤθους, ἡ λήθη καὶ ἡ διαστρέβλωση τῶν ἐντολῶν καὶ γενικὰ ἡ περιφρόνηση τῆς παράδοσης τῆς Ἐκκλησίας.

Ἐπικίνδυνοι ἐπίσης εἶναι καὶ οἱ πολιτικοί, ποὺ νομοθετοῦν ἀντίθετα ἀπὸ τὶς ἐντολὲς τοῦ Εὐαγγελίου, ἀκολουθώντας τοὺς Εὐρωπαίους, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶναι ὀρθόδοξοι, ἀλλὰ αἱρετικοὶ χωρὶς ἰδιαίτερη ἀναφορὰ στὸ Θεό.

Ὅλους αὐτοὺς τοὺς κινδύνους ἡ Ἐκκλησία πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζει μὲ ψυχραιμία, σταθερότητα, χωρὶς κοσμικοὺς συμβιβασμοὺς καὶ μὲ τρόπο ποὺ νὰ ἀναφέρει δυσ­πιστία στὰ ὅσα τῆς ὑπόσχονται οἱ πολιτικοὶ καὶ οἱ ἐξουσιαστὲς τοῦ πλούτου, ποὺ μὲ τὴν ὑποκρισία καλύπτουν τὴν ἀπιστία τους καὶ τὸ πάθος τους κατὰ τῆς Ἐκκλησίας. Μέσα σὲ αὐτὴ τὴ ζοφερὴ κατάσταση τῆς κοινωνίας οἱ κληρικοὶ καὶ οἱ εὐσεβεῖς χριστιανοὶ βιώνουν ἄγριες συμπεριφορές, ποὺ τοὺς θλίβουν καὶ ἀνησυχοῦν γιὰ ὅ,τι συμβαίνει. Οἱ προβληματισμοὶ εἶναι πολλοὶ καὶ οἱ ἀπογοητεύσεις περισσότερες.

Ἡ Ἐκκλησία στέλνει τὸ σωτήριο μήνυμά της μὲ τὸ κήρυγμα, προφορικὸ καὶ γραπτό, μὲ τὸ φωτεινὸ παράδειγμα τῶν κληρικῶν καὶ τὸν ἐνάρετο βίο τῶν συνειδητῶν χριστιανῶν. Τὸ μήνυμα ἐπίσης τὸ στέλνει καὶ μὲ τὸν ἔλεγχο καὶ τὴν ἀντίδραση. Νὰ βλέπουν οἱ καλοπροαίρετοι ἄνθρωποι ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἀγρυπνεῖ, ἐλέγχει στοργικὰ καὶ τοὺς περιμένει.

Ὁ συμβιβασμὸς τῶν κληρικῶν μὲ τοὺς ἰσχυρούς τῆς γῆς τοὺς ἀπομακρύνει ἀπὸ τὴν πίστη καὶ τοὺς ὁδηγεῖ στὴν περιφρόνηση ἀπὸ τὸ λαό, ὁ ὁποῖος δὲν θέλει νὰ συμπλέουν μὲ τοὺς πολιτικοὺς καὶ πλουσίους καὶ νὰ ἀπολαμβάνουν τὰ ὑλικὰ ἀγαθά, τὴν ὥρα ποὺ οἱ ἴδιοι στεροῦνται τὰ στοιχειώδη τῆς ζωῆς.

Ὁ ἅγιος Παΐσιος προέτρεπε τοὺς χριστιανοὺς καὶ εἰδικότερα τοὺς Μητροπολίτες, τοὺς κληρικοὺς καὶ τοὺς μοναχοὺς νὰ ὁμολογοῦν τὴν πίστη τους καὶ νὰ ἀντιδροῦν στὰ διάφορα σχέδια τῶν ἀντιχρίστων καὶ στὴν περιφρόνηση τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τοὺς ἄθεους καὶ κατὰ κόσμον σοφούς, ποὺ θορυβοῦν ὡς κύμβαλα ἀλαλάζοντα, γιὰ νὰ ἐντυπωσιάζουν τὸν ἀνυποψίαστο λαό, νὰ τὸν ἀπομακρύνουν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ νὰ τὸν ὁδηγήσουν στὴν εἰδωλολατρία τῆς τέχνης, τῆς ἐπιστήμης, στὶς ἐνήδονες ἀπασχολήσεις καὶ τὴ φιλοχρηματία, ποὺ γενικὰ ὑποβαθμίζουν τοὺς ἀνθρώπους. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ δὲν ἔχουν καμιὰ ἀναφορὰ στὸ Θεὸ καὶ φυσικὰ καμιὰ ἐλπίδα αἰώνιας ζωῆς. Εἶναι νὰ τοὺς λυπᾶται κανείς, γιατί μὲ τὴ θέλησή τους καταντοῦν τυφλὰ ὄργανα τοῦ διαβόλου, ὁ ὁποῖος μὲ χίλιους τρόπους τοὺς ἐπηρεάζει καὶ τοὺς ὁδηγεῖ στὸ σκοτάδι, ἐνῷ ἔξω ὁ ἥλιος λάμπει!

Ὅλα αὐτὰ εἶναι κατανοητὰ ἀπὸ τοὺς καλοπροαίρετους χριστιανούς, ποὺ ἔχουν φόβο Θεοῦ, χρειάζεται ὡστόσο μία πνευματικὴ τόνωση καὶ μία διαρκής προσπάθεια. Πρέπει νὰ μπεῖ στὴν καθημερινὴ λίστα τῶν καθηκόντων τους ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν καὶ ταπεινὰ νὰ δοξάζουν τὸν οὐράνιο Πατέρα, νὰ ἐλπίζουν ὅτι τὰ πράγματα συνεχῶς θὰ βελτιώνονται καὶ πολλοὶ ἄνθρωποι θὰ βρίσκουν τὸ δρόμο τῆς σωτηρίας, θὰ γίνονται συνειδητοὶ χριστιανοὶ καὶ θὰ ἐντάσσονται στὴν Ἐκκλησία.

Ορθόδοξος Τύπος

http://aktines.blogspot.com/2022/10/blog-post_32.html

Ο ΑΓΙΟΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΑΠΑΝΤΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΚΑΤΑΚΡΙΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ ΟΤΑΝ ΟΜΟΛΟΓΟΥΝ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΤΟΥΣ

 
Είπε ο Άγιος Επιφάνιος, επίσκοπος Κωνσταντίας Κύπρου: “Δεν είμαστε συνήγοροι του Θεού, όταν υπερασπιζόμαστε την πίστη μας, αλλά, αν με σεβασμό μιλάμε για την αλήθεια, αυτό το κάνουμε για το δικό μας πνευματικό συμφέρον, ώστε να μην πεθάνουμε.”

 Ο μεγάλος αυτός Άγιος της Κύπρου συνοψίζει επιγραμματικά τον αγώνα των παραδοσιακών πιστών οι οποίοι ομολογούν την πίστη τους σε καιρούς δίσεκτους οικουμενιστικούς. Τον λόγο αυτό του Αγίου Επιφάνιου πρέπει να τον λάβουν σοβαρά υπόψη όσοι επιπλήττουν τους παραδοσιακούς πιστούς και προβάλλουν έωλα επιχειρήματα για να τους αναγκάσουν να σιωπήσουν. 

“Είστε πρόβατα και όχι ποιμένες και δη επίσκοποι της Εκκλησίας”, μας λένε. “Επομένως πώς τολμάτε να αναλαμβάνετε το ρόλο του υπερασπιστή της πίστεως;” 

Ο Άγιος Επιφάνιος το εξηγεί με σαφήνεια: Όχι επειδή το έχει ανάγκη ο Θεός αλλά επειδή το έχουμε ανάγκη εμείς. 

 Η Ομολογία της πίστεως είναι εκ των ων ουκ άνευ για την εξασφάλιση της σωτηρίας μας. Είναι μέρος του αγώνα της μετανοίας που κάνουμε. 

Γι’ αυτό ακριβώς και θα συνεχίσουμε -όσο το επιτρέπει ο Άγιος Θεός- να διαμαρτυρόμαστε για τα οικουμενιστικά ανοίγματα.
πηγή 

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΝΟΥΝΗ: Η ΨΕΥΔΟ-ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ Ο ΚΑΛΑΜΑΡΙΣΤΙΚΟΣ ΕΘΝΟΦΥΛΕΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΣΙΓΟΝΤΑΡΟΣΧΙΣΜΑΤΙΚΩΝ “ΖΗΛΩΤΩΝ”!

Ἡ ψευδο-ὁμολογία καί ὁ καλαμαρίστικος Ἐθνοφυλετισμός τῶν σιγονταρο-Σχισματικῶν “Ζηλωτῶν”!

Διαβάσαμεν δυστυχῶς, ἀπό τό ἀποτυχημένο ἱστολόγιο τῶν “Ἀποτει[υ]χι[σ]μένων Ζηλωτῶν” μερικά ἄστοχα καί Ἐθνοφυλετικά παραληρήματα πού ὑποτιμοῦσιν τούς Κυπρίους ἀδελφούς/ές, μητέρες καί πατέρες Χριστιανούς (θεολόγους καί ἡγουμένους) τῆς νῆσου τῶν Ἁγίων!

Δέν  φτάνει τούς ἀνεπρόκοπους “καλαμαρᾶδες Ζηλωτές”, ὅτι ἀσκοῦν ἀδιάκριτα τήν ἀνίερο «Ἀποτείχιση», δηλ. τήν ἀντιπατερική καί ἀντικανονική ἀποτείχιση, αὐτήν πού φλερτάρει καί συνουσιάζεται μέ πολυποίκιλες σχισματικοαιρετικές κάστες καί σωρηδόν παρασυναγωγές, μέμφονται οἱ ταλαίπωροι, ἀλλά  καί «πολυμήχανοι», τούς ἔντιμους καί ἀξιόλογους παραδοσιακούς θεολόγους καί ἅγιους Γέροντες τῆς νῆσου Κύπρου, διά τήν ἀναντίλεκτον ὁμολογιακήν καί ἀντιρρητικήν στάση των, ἐξάπαντος κατά τῶν δύο παναιρετικῶν ἄκρων, ἐκείνων:  τοῦ “Διαθρησκειακοῦ Οἰκουμενισμοῦ” καί τοῦ “Διαχριστιανικοῦ Ζηλωτισμοῦ”!

Δέν τούς φτάνει, πού ἀπό πνευματική ἀμβλυωψία καί θεολογική ἀνεπάρκεια, ἤ-μᾶλλον καλύτερα- ἀπό θεολογική ἀμορφωσιά, δέν δύνανται οἱ ἀξιόκλαυστοι, νά ἀνακαλύψουσιν τήν Ἱερά μέση καί Βασιλική Ὁδόν, ἀλλά μάλιστα λοιδωροῦσιν καί κατακρίνουσιν, ἐξάπαντος συκοφαντικᾶ,  ὅσους παραδοσιακούς θεολόγους Κληρικούς καί λαϊκούς, μᾶς διδάκουσιν ἐν δυνάμει ἀλλά καί ὡς ὄφειλαν, τήν Ἁγιοπνευματική καί Χαρισματική Διάκριση ἐπί τῶν δύο παναιρετικῶν ἄκρων...

Δέν τούς φτάνει πού παρερμηνεύουν ἀνόητα, προτεσταντόπληκτα καί Γιεχωβίτικα: α) τό ἱερόν Εὐαγγέλιον,

β) τούς ἱερούς Κανόνες καί γ) τήν Θεόπνευστη Πατερική Γραμματεία, διατυπώνουσιν καί προωθοῦσιν σύν τίς ἄλλοις, ἐθνοφυλετικά αἱρετικολογήματα, μέ φανερότατην ἐμπάθεια καί μένος κατά τῶν Χριστιανῶν τῆς Κύπρου!

Πολλῶ δέ μᾶλλον περιττόν καί νά τό ἀναφέρωμεν, ὅτι μᾶς συσκοτίζουσιν, κραυγαλέως, μέ τά «ἀποτειχισμένα» φληναφήματά των, μιᾶς καί εἶναι φανερόν πλέον, εἰς ὅλον τό σύμπαν, ὅτι δέν ἔχουσιν τήν ὁντολογικήν ἁγιότητα, δηλ. τίς Χαρισματικές προϋποθέσεις καί τά ἀπλανή μεθοδολογικά κριτήρια καθῶς καί τό ὀρθόδοξον δογματολογικόν ἦθος τῶν ὅσων Θεοφόρων καί Ἁγίων Πατέρων, οἱ ὁποῖοι ἄσκησαν διαχρονικά, ἐξάπαντος τό Εὐαγγελικό καί Ἱεροκανονικό δικαίωμα των, περί τῆς παντελοῦς καί ὁλοκληρωτικῆς διακοπῆς τῶν Πνευματικῶν καί Λειτουργικῶν σχέσεων των μέ τήν διοικοῦσα κακόδοξον καί αἱρετίζουσαν Ἱεραρχίαν τῆς ἑκάστοτε Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, καί αὐτό ἐνεργεῖτο, ὡς «ἄχρι καιροῦ» καί δῆ προσωρινά...!

Γνωρίζω, κύριε «ἀμήχανε» Ὀδυσσέα Τσολογιάννη, ἕναν ἅγιο Κύπριο Ἡγούμενο, πού εἶναι τέλειος μιμητής καί «ἐπόμενος τοίς ἁγίοις Πατράσιν»: Ὁ ἅγιος Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου καί Γέροντας τῆς νῆσου Κύπρου, ὁ Ἀρχιμ. Ἀθανάσιος Σταυροβουνιώτης.

Μέ τό νά μηδενίζετε ὅμως, κ. Ὀ.Τ., σέ τέτοιον καί ἀπόλυτον βαθμό, πάντες τούς ἀδελφούς Κυπρίους θεολόγους καί ἡγουμένους τῆς Κύπρου, εἶναι πολύ πιθανόν καί ἐξάπαντος ἀπότοκο, πέραν τῆς θλιβερᾶς καί πλανερῆς ἀποτειχι(σ)μένης προπαγάνδας σας, καί ἐκ τοῦ αἱρετικοῦ ἑλλαδικοῦ σωβινισμοῦ, ἤ καί ἀνούσιου καλαμαρίστικου ἐθνικισμοῦ.

Μιά χαρά μᾶς τά γράφουσιν τότε, οἱ ἐν λόγῳ-ἀδίκως κατηγορούμενοι-Κύπριοι θεολόγοι, τόσον ὁ κ. Παναγιώτης Τελεβάντος ὅσον καί ὁ κ. Ἀνδρέας Κυριακοῦ· μιᾶς καί καταφέρονται δίκαια, εὔλογα καί ἱεροπολεμικά: κατά τῶν

ἑωσφορικῶν καί λεγομένων «ΔΥΟ ΑΚΡΩΝ», τουτέστιν α΄) κατά τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί β΄)  κατά τοῦ Προτεσταντόπληκτου-σχισματικοαιρετικοῦ “Ζηλωτισμοῦ”...!

Τό πρόβλημα κ. Ὀδυσσέα μου, μᾶλλον βρίσκεται σέ ἐσᾶς προσωπικά: Μᾶλλον ὡς ψυχικόν κόμπλεξ, ἤ καί ψυχολογικόν σύμπλεγμα (κυρίως προσέξτε τήν αἵρεσι καί πλάνη, τοῦ Ἐθνοφυλετισμοῦ, πού ἐκπηγάζει μέ τήν θλιβερᾶ ὑποτίμηση καί ἐμπάθεια «κατά πάντων καί πασῶν» τῶν Ρωμηῶν τῆς Κύπρου), καί σέ ὅσους φυσικά ἔχουσιν σχισματικές τάσεις πρός τά αἱρετικά «ΔΥΟ ἄκρα» (“Οἰκουμενισμοῦ/Ζηλωτισμοῦ”)· πολλῶ δέ μᾶλλον, ἄς προσέξωμεν ἄπαντες, ὅταν πρόκειται, περί τῆς ἀποτυχημένης καί ἐκείνης τῆς προβληματικῆς-ἀντιπατερικῆς  “Ἀποτείχισις” (μέ σχισματικές τάσεις καί «ἰδιωτικές» προεκτάσεις) πού σαφῶς, κατακρίνει ἀδίκως καί ἀντικανονικῶς, τούς «ἐντειχισμένους» καί ἀγωνισάμενους Χριστιανούς, δηλ. ὅλους ὅσους ἐπιθυμοῦσιν νά πολεμοῦσιν, «ἐντός τῶν ἱερῶν τοιχῶν» καί πολεμηστρῶν, τῆς Ἐκκλησίας.

Λοιπόν φίλοι καί φίλες: «Στῶμεν καλῶς καί ἀπλανῶς»!

Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη

apologitikaa.

Ὁ ἐπίσκοπος Ἀχρίδος Νικόλαος, ἀπευθυνόμενος στοὺς παπόδουλους Οικουμενιστές ὑπέρμαχους τῆς ἕνωσης τῶν «ἐκκλησιῶν» καὶ στὸν τρόπο, ποὺ χρησιμοποιοῦν γιὰ νὰ τὴν πετύχουν, ἔλεγε τὰ ἑξῆς:

 «Ὅλοι θέλουμε νὰ δώσει ὁ Θεὸς ἑνότητα πίστεως στὸν κόσμο. Μὰ ἐσεῖς τὰ μπερδεύετε τὰ πράγματα. Ἄλλο ἡ συμφιλίωση τῶν ἀνθρώπων καὶ ἄλλο ἡ συμφιλίωση τῶν θρησκειῶν. Ὁ Χριστιανισμὸς ἐπιβάλλει ν᾽ ἀγαπᾶμε μὲ ὅλη μας τὴν καρδιὰ τοὺς πάντες, ὅποια πίστη καὶ ἂν ἔχουν! Συγχρόνως ὅμως μᾶς διατάζει νὰ κρατᾶμε ἀλώβητη τὴν πίστη μας καὶ τὰ δόγματά της. Σὰν χριστιανοὶ πρέπει νὰ ἐλεεῖτε ὅλο τὸν κόσμο, ὅλους τοὺς ἀνθρώπους! Ἀκόμη καὶ τὴ ζωή σας νὰ δώσετε γι᾽ αὐτούς. Ἀλλὰ τὶς ἀλήθειες τοῦ Χριστοῦ δὲν ἔχετε τὸ δικαίωμα νὰ τὶς θίξετε. Γιατὶ δὲν εἶναι δικές σας. Ἡ πίστη τοῦ Χριστοῦ δὲν εἶναι ἰδιοκτησία μας νὰ τὴν κάνουμε ὅ,τι θέλουμε».

orthodox-voice

Ἀδυνατεῖ ὁ παντοδύναμος!

Μοιάζει ἀπίστευτο. Καὶ ὁπωσδήποτε θὰ τὸ θεωρούσαμε βλασφημία νὰ ποῦμε κάτι  τέτοιο γιὰ τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, τὸν παντοδύναμο Θεό μας. Ὅμως ἀκριβῶς  ἡ λέξη αὐτὴ ὑπάρχει μέσα στὸ Εὐαγγέλιο. Μᾶς τὴν παραδίδει ὁ εὐαγγελιστὴς  Μάρκος, καὶ ἀσφαλῶς δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τὴν ξεπεράσει ὁ ἀναγνώστης χωρὶς νὰ  νιώσει μέσα του συγκλονισμό, ἂν βέβαια μελετᾶ μὲ προσοχὴ καὶ  ἐγρήγορση πνευματικὴ τὴν Ἁγία Γραφή.

Μιὰ λέξη στὴν ἀρνητική της μορφή: «Οὐκ ἠδύνατο»!

Δὲν  μποροῦσε! Δὲν μποροῦσε ὁ Χριστός;

Τί δὲν μποροῦσε; Νὰ κάνει θαύματα δὲν μποροῦσε! Τὸ λέει καθαρὰ ὁ Εὐαγγελιστής: «Καὶ οὐκ ἠδύνατο ἐκεῖ οὐδεμίαν δύναμιν ποιῆσαι...»  (Μάρκ.ς΄5-6).

Εἶχε πάει στὴν πατρίδα του, τὴ Ναζαρέτ, ὁ Κύριος μαζὶ  μὲ τοὺς μαθητές Του. Κι ὅταν στὴ Συναγωγὴ τὸ Σάββατο τοὺς μίλησε, οἱ Ναζαρηνοὶ σκανδαλίστηκαν καὶ μὲ γογγυσμὸ καὶ ἀγανάκτηση ἄρχισαν νὰ κρυφομιλοῦν μεταξύ τους: «Ποῦ τὴ βρῆκε αὐτὸς τέτοια σοφία καὶ δύναμη νὰ  ἐπιτελεῖ θαύματα; Μέχρι πρὶν ἀπὸ λίγο καιρὸ δὲν ἦταν  μαζί μας, μαραγκὸς ἄσημος, ἀπὸ ἄσημους γονεῖς καταγόμενος;». Ψιθύριζαν καὶ ἀπιστοῦσαν, δὲν εἶχαν καμιὰ  διάθεση νὰ Τὸν ἀποδεχθοῦν ὡς ἀπεσταλμένο ἀπὸ τὸν  Θεό. Τοὺς τὸ εἶπε ἐξάλλου καθαρὰ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος: «Οὐκ  ἔστι προφήτης ἄτιμος εἰ μὴ ἐν τῇ πατρίδι αὐτοῦ» (στίχ. 4).

Πουθενὰ ἀλλοῦ δὲν ἀρνοῦνται νὰ τιμήσουν ἕναν προφήτη παρὰ μόνο στὴν πατρίδα του. Καὶ ἐλυπεῖτο ὁ Χριστός μας γιὰ τὴν πώρωση τῆς καρδιᾶς τους «καὶ ἐθαύμαζε διὰ τὴν ἀπιστίαν αὐτῶν» (στίχ. 6). Ἔνιωθε ἔκπληξη μεγάλη, ἀπορία γιὰ τὴν ἀπιστία τους. Καὶ τελικὰ «οὐκ ἠδύνα- το», δὲν μποροῦσε ἐκεῖ νὰ κάνει κανένα θαῦμα, παρὰ μόνο σὲ λίγους ἀρρώστους ἔβαλε τὰ χέρια Του καὶ τοὺς θεράπευσε.

«Οὐκ ἠδύνατο»! Φοβερό, συγκλονιστικό! Ἐπειδὴ αὐτοὶ δὲν εἶχαν πίστη, ὁ

Χριστὸς δὲν μποροῦσε... Βέβαια, πρέπει νὰ κατανοήσουμε σωστὰ τὴν ἔννοια τοῦ ρήματος. Ὄχι ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν εἶχε τὴ δύναμη νὰ κάνει θαῦμα,  ἀλλὰ ὅτι ἡ ἀπιστία τους γινόταν ἐμπόδιο στὸ νὰ ἐνεργήσει ἐπάνω τους αὐτὴ ἡ δύναμη τοῦ Χριστοῦ.

Διότι αὐτὸ ἀκριβῶς συμβαίνει πάντοτε  μὲ τὸν παντοδύναμο Κύριο καὶ τὸν ἀδύναμο ἄνθρωπο: Προκειμένου ἡ πανσθενὴς Χάρις Του, ἡ δύναμη, ἡ θεϊκὴ ἐνέργεια νὰ ἔλθει στὸν ἄνθρωπο, νὰ σκηνώσει μέσα του καὶ νὰ ἐπιφέρει τὰ ἀγαθά της ἀποτελέσματα, χρειάζεται ἀπαραιτήτως ἡ συνέργεια τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ἑκούσια ἀποδοχὴ αὐτῆς τῆς δυνάμεως τοῦ Θεοῦ, τῆς Χάριτός Του. Ἂν αὐτὸς ὁ παράγων δὲν ὑπάρξει, τότε ἡ Χάρις ἀδρανεῖ, δὲν μπορεῖ νὰ ἐνεργήσει.

Καὶ ἀκριβῶς ἡ συνέργεια αὐτὴ τοῦ ἀνθρώπου δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἡ πίστη του. Πίστη στὴν παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ. Πίστη στὴν ἀγαθὴ πρόνοιά Του.  Πί τη ζωντανή, ζέουσα, φλογερή. Αὐτὴ εἶναι ἡ δική του συνέργεια.

Τὸ ἐκπληκτικὸ αὐτὸ ρῆμα ποὺ χρησιμοποιεῖ ὁ Εὐαγγελιστής, μᾶς ὁδηγεῖ μὲ φυσικὸ τρόπο στὸ συμπέρασμα ὅτι τὸ κλειδὶ προκειμένου νὰ δοῦμε τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ νὰ ἐνεργεῖ στὴ ζωή μας – μὲ ἄλλα λόγια τὸ θαῦμα – τὸ κατέχουμε ἐμεῖς καὶ ὄχι ὁ Θεός. Ἡ πίστη ἡ δική μας ξεκλειδώνει τοὺς κρουνοὺς τῆς Χάριτος, φέρνει τὸ θαῦμα στὴ ζωή μας, ἐνῶ ἀντίθετα ἡ ἀπιστία μας τοὺς κλειδώνει, δένει τὰ χέρια τοῦ Θεοῦ. Τέτοια ἐξουσία μᾶς ἔχει δώσει ὁ Θεός: νὰ Τοῦ δένουμε ἢ νὰ Τοῦ λύνουμε τὰ χέρια, νὰ Τὸν ἀφήνουμε ἢ νὰ Τὸν ἐμποδίζουμε νὰ μπεῖ στὴ ζωή μας.

Πῶς νὰ μπεῖ ὁ Θεὸς στὴ ζωή μας, ὅταν δὲν Τοῦ ἀφήνουμε περιθώρια; Πῶς νὰ μᾶς βγάλει ἀπὸ τὰ ἀδιέξοδά μας, ὅταν ὅλα προσπαθοῦμε νὰ τὰ λύσουμε μὲ τὴ λογική μας καὶ τὶς δικές μας ἐνέργειες; Ἀσφάλειες ἀπὸ δῶ, ἐπενδύσεις ἀπὸ κεῖ, οἰκογενειακοὶ προγραμματισμοὶ ἀπ’ τὴν ἄλλη (δηλαδὴ «ἕνα παιδὶ καὶ πολὺ εἶναι»), ποῦ περιθώριο γιὰ τὸν Θεὸ μετά; Καὶ ἔπειτα παλεύουμε νὰ ξεπεράσουμε τὶς κρίσεις μας: οἰκονομικές, οἰκογενειακές, κοινωνικές, θεσμῶν, ἀξιῶν. Ἀδιέξοδα ἀπὸ παντοῦ. Σφίξιμο, πνίξιμο. Ἀπελπισία.

Τί πίστη εἶχε ὁ κόσμος παλαιότερα! Γινόταν ξηρασία, ἀνομβρία ἐπὶ μῆνες, κι ἔλεγαν «θὰ κάνουμε λιτανεία». Καὶ τὴν ἡμέρα ποὺ εἶχε καθορισθεῖ γιὰ τὴ λιτανεία, ἔβγαιναν οἱ ἄνθρωποι ἀπ’ τὰ σπίτια τους – ὁ ἥλιος νὰ καίει πάνω ἀπ’ τὰ κεφάλια τους – κι ἔπαιρναν μαζί τους καὶ τὶς ὀμπρέλες! Πῶς μετὰ ὁ Θεὸς νὰ μὴν ἀνταποκριθεῖ βλέποντας τέτοια πίστη; Ἦταν δυνατόν; Μποροῦσε νὰ τοὺς ἀφήσει νὰ διαψευσθοῦν στὶς ἐλπίδες τους πρὸς αὐτόν; Δὲν θὰ ἦταν καθόλου ἀσέβεια νὰ ποῦμε ὅτι ἡ ζωντανὴ αὐτὴ πίστη «ἐξανάγκαζε» τὸν Θεό. Πῶς ὄχι, μετὰ ἀπὸ τὸ παράδειγμα ποὺ ἀναφέραμε;

Ἂν στὰ ἀδιέξοδά μας, εἴτε προσωπικά, εἴτε οἰκογενειακά, εἴτε τοῦ ἔθνους μας, δὲν βλέπουμε τὴν ἐπέμβαση τοῦ Θεοῦ, ὁ λόγος δὲν εἶναι ὅτι ὁ Θεὸς μᾶς ξέχασε ἢ ὅτι ὁ Θεὸς δὲν μπορεῖ. Ὁ λόγος εἶναι ὅτι ἡ δική μας ἀπιστία, δηλαδὴ ἡ μὴ ἀνάθεση τῆς ζωῆς μας στὸ Θεό, ἀλλὰ μόνο στὴ λογικὴ καὶ τὴν ἐπιστήμη μας, κλειδώνει τὴ δύναμή Του, τὴν ἐπενέργεια τῆς θείας Χάριτος, τὸ θαῦμα στὴ ζωή μας.

Ὁ Κύριος εἶναι παντοδύναμος. Τὸ θέμα εἶναι μὲ μᾶς. Θὰ Τοῦ παραχωρήσουμε ἄραγε τὸ δικαίωμα νὰ μπεῖ στὴ ζωή μας; Θὰ Τοῦ τὴν ἀναθέσουμε μὲ τέλεια ἐμπιστοσύνη καὶ ἐλπίδα στὴν ἀγαθή Του πρόνοια;

Τότε θὰ δοῦμε θαύματα. Ἀπανωτὰ θαύματα στὴ ζωή μας.

“Ο ΣΩΤΗΡ” 15 Ἰουλίου 2013
ΑΚΤΙΝΕΣ

Οι κατά Θεόν ησυχαστές και οι εγκόσμιοι καθησυχαστές

Γέροντα, τα διάφορα κινήματα, οι διαμαρτυρίες πού γίνονται από τους Χριστιανούς έχουν κάποιο αποτέλεσμα;
- Ή παρουσία των Χριστιανών είναι πλέον ομολογία πίστεως. Μπορεί κανείς με την προσευχή να βοηθήσει περισσότερο, αλλά την σιωπή του θα την εκμεταλλευθούν οι άλλοι και θα πουν. «Ό τάδε και ό τάδε δεν διαμαρτυρήθηκαν, επομένως είναι με το μέρος μας· συμφωνούν μαζί μας». Αν δεν αρχίσουν μερικοί να χτυπούν το κακό, να ελέγχουν δηλαδή αυτούς πού σκανδαλίζουν τους πιστούς, θα γίνει μεγαλύτερο κακό. Έτσι θα τονωθούν λίγο οι πιστοί, άλλα και θα εμποδιστούν λίγο όσοι πολεμούν την Εκκλησία.
Ή Εκκλησία δεν είναι δικό τους καΐκι, να κάνουν βόλτες· είναι το σκάφος τού Χριστού. Αυτοί είναι κατακριτέοι. Το μόνο πού τους ενδιαφέρει είναι να έχουν μεγάλο μισθό, πολυτελές αυτοκίνητο, να τρέχουν στις διασκεδάσεις... Και ύστερα κάνουν νόμο να παντρεύονται με πολιτικό γάμο, νομιμοποιούν τις αμβλώσεις...
Τι θα κάνη ό Θεός, άλλο θέμα.
Και με τις βλάσφημες ταινίες πού παρουσιάζουν, θέλουν να γελοιοποιήσουν τον Χριστό. Το κάνουν, για να πουν «αυτός ήταν ο Χριστός, τώρα θα έρθει ό Μεσσίας», και να παρουσιάσουν μετά τον «Μεσσία» τους. Εκεί το πάνε.
- Οι άνθρωποι, Γέροντα, τα πιστεύουν και βλάπτονται!
- Ό βλαμμένος βλάπτεται. Τα πιστεύει, γιατί θέλει να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα και να ανάπαυση τον λογισμό του. Με όλα αυτά τα βλάσφημα πάνε να δικαιολογήσουν ηθικές αταξίες. Το έχουν παρακάνει. Είχαν κάνει μήνυση ότι ή ταινία «Ό τελευταίος πειρασμός» προσβάλλει την θρησκεία και οι εισαγγελείς είπαν. «Δεν είναι τίποτε». Τέτοιες βλασφημίες δεν ακουστήκαν ποτέ! Για μας ή διαμαρτυρία για την βλάσφημη εκείνη ταινία ήταν ομολογία πίστεως. Βέβαια με όλα αυτά τα βλάσφημα γίνεται και ένα καλό· χωρίζει ή ήρα από το σιτάρι, κοσκινίζεται ό κόσμος.
- Υπάρχουν, Γέροντα, κάποια θέματα για τα όποια πρέπει να αμύνεται κανείς, είτε ως άτομο είτε ως ομάδα, και κάποια για τα όποια δεν πρέπει; Π.χ. εσείς, όταν σας είπαν ότι είστε αιρετικός, απαντήσατε, ενώ σ' άλλες κατηγορίες σιωπήσατε.
- Αυτό το λένε οι Άγιοι Πατέρες, δεν είναι ότι το λέω εγώ. Οποιαδήποτε άλλη κατηγορία με βοηθάει στην πνευματική ζωή, ενώ το «αιρετικός» με χωρίζει από τον Χριστό.

- Γέροντα, πώς θα βοηθηθούν οι άνθρωποι με τόσα πού γίνονται στον κόσμο;

- Εκείνος πού θέλει να βοηθηθεί, βοηθιέται με τιποτένια πράγματα. Π.χ. κουνιέται ένα κανδήλι ή κουνιέται ό ίδιος ολόκληρος με έναν σεισμό και συνέρχεται. Όσοι δεν πιστεύουν, γίνονται χειρότεροι, όταν ακούν ότι θα γίνει πόλεμος ή κάποια καταστροφή. «Δώσ' του, σού λέει, να γλεντήσουμε, γιατί χάνουμε την ζωή», οπότε το ρίχνουν τελείως έξω. Άλλοτε ακόμη και οι αδιάφοροι, όταν άκουγαν λ.χ. ότι θα γίνει πόλεμος, συνέρχονταν και άλλαζαν ζωή. Τώρα είναι πολύ λίγοι αυτοί. Παλιά το έθνος μας ζούσε πνευματικά, γι' αυτό και ό Θεός το ευλογούσε και οι Άγιοι μάς βοηθούσαν Με θαυμαστό τρόπο, και νικούσαμε τους εχθρούς μας, οι οποίοι πάντοτε ήταν περισσότεροι από εμάς. Σήμερα λέμε πώς είμαστε Ορθόδοξοι, άλλα δυστυχώς συχνά Μόνον το όνομα «Ορθόδοξος» έχουμε και όχι ζωή ορθόδοξη.

Ρώτησα έναν Πνευματικό με κοινωνική δράση,με ένα σωρό πνευματικοπαίδια κ.λπ.:«Τι ξέρεις για μία βλάσφημη ταινία;». «Δεν ξέρω τίποτε», μού είπε. Δεν ήξερε τίποτε και είναι σε μεγάλη πόλη. Κοιμίζουν τον κόσμο. Τον αφήνουν έτσι, για να μη στενοχωριέται και να διασκεδάζει. Μην τυχόν πεις ότι θα γίνει πόλεμος ή ότι θα γίνει ή Δευτέρα Παρουσία και γι' αυτό πρέπει να ετοιμασθούμε, μην τυχόν στενοχωρηθούν οι άνθρωποι. Σαν Μερικές γριές πού λένε «Μη μιλάς για θάνατο· Μόνο για χαρές και για βαφτίσια να μιλάς», σαν να μην τις περιμένει θάνατος. Έτσι νιώθουν μία ψεύτικη χαρά. Ενώ, αν σκέφτονταν ότι το τάδε γεροντάκι πού έμενε λίγο πιο κάτω πέθανε χθες, ό άλλος είναι στα τελευταία του και θα πεθάνει, μεθαύριο θα γίνει τού τάδε το  μνημόσυνο πού ήταν και πολύ νεότερος από αυτές, θα σκέφτονταν τον θάνατο και θα έλεγαν: «Πρέπει να εξομολογηθώ, να ετοιμασθώ πνευματικά, γιατί  μπορεί κι εμένα σε λίγο να με καλέσει ό Χριστός για την άλλη ζωή». Διαφορετικά, έρχεται ύστερα ο θάνατος και τις παίρνει ανέτοιμες.

"Άλλοι πάλι από... «καλωσύνη» λένε: «Στους αιρετικούς μη λέτε ότι είναι στην πλάνη, για να δείξουμε αγάπη». Και έτσι τα ισοπεδώνουν όλα. Αν ζούσαν αυτοί στα πρώτα χρόνια τού Χριστιανισμού, δεν θα είχαμε ούτε έναν Άγιο. Έλεγαν τότε στους Χριστιανούς: «Ρίξε μόνο λιβάνι στην φωτιά και μην άρνήσαι τον Χριστό». Δεν το δέχονταν. «Κάνε μόνον πώς ρίχνεις». Δεν το δέχονταν. «Μη μιλάς για τον Χριστό και πήγαινε ελεύθερος σε άλλο μέρος», και δεν το δέχονταν. Σήμερα βλέπεις έναν νερόβραστο κόσμο.

Γέροντα, όταν λέει ό Απόστολος Παύλος «Ό καρπός τον Πνεύματος εστίν αγάπη, χαρά» εννοεί ότι ή χαρά είναι τεκμήριο σωστής ζωής;

- Ναι, γιατί υπάρχει κοσμική χαρά και θεϊκή χαρά. Όταν κάτι δεν είναι πνευματικό, καθαρό, δεν μπορεί να υπάρχει αληθινή χαρά και ειρήνη στην καρδιά. Ή χαρά πού αισθάνεται ένας πνευματικός άνθρωπος δεν είναι ή κοσμική χαρά πού επιζητούν πολλοί σήμερα. Να μην τα μπλέκουμε τα πράγματα. Οι Άγιοι είχαν τέτοιου είδους χαρά πού ζητάμε εμείς; Ή Παναγία είχε τέτοια χαρά; Ό Χριστός γελούσε; Ποιος Άγιος πέρασε από αυτήν την ζωή χωρίς πόνο; Ποιος Άγιος είχε τέτοια χαρά πού επιδιώκουν πολλοί Χριστιανοί της εποχής μας, πού δεν θέλουν να ακούσουν τίποτε δυσάρεστο, για να μη στενοχωρηθούν, να μη χάσουν την ηρεμία τους;

Αν θέλω να μη στενοχωρηθώ, για να είμαι χαρούμενος, να μη χαλάσω την ησυχία μου, για να είμαι πράος, τότε είμαι αδιάφορος! Άλλο πραότητα πνευματική και άλλο πραότητα από αδιαφορία. Λένε μερικοί: «Πρέπει να είμαι χαρούμενος, γιατί είμαι Χριστιανός. Να είμαι ήρεμος, γιατί είμαι Χριστιανός». Αυτοί δεν είναι Χριστιανοί. Το καταλάβατε; Αυτό είναι αδιαφορία, είναι κοσμική χαρά. Όποιος έχει αυτά τα κοσμικά στοιχεία, δεν είναι πνευματικός άνθρωπος.

Ό πνευματικός άνθρωπος είναι όλος ένας πόνος. Πονάει δηλαδή για καταστάσεις, για ανθρώπους, αλλά ανταμείβεται γι' αυτόν τον πόνο με θεία παρηγοριά. Νιώθει πόνο, αλλά νιώθει μέσα του θεία παρηγοριά, γιατί κάνει ρίψεις με ευλογίες ό Θεός από τον Παράδεισο στην ψυχή και αγάλλεται ό άνθρωπος από την θεϊκή αγάπη. Αυτή είναι ή χαρά, ή πνευματική χαρά, πού δεν εκφράζεται και πλημμυρίζει την καρδιά. Το παράδειγμα μιλάει.

(Γ.Παϊσιος Λόγοι τόμος Β΄)
πηγή : Τρελο-Γιάννης

Ἡ ὁμιλία τοῦ Jonathan Jackson κάνει τὸν γύρο τοῦ κόσμου!

Πᾶς οὒν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω καγώ ἐν αὐτῶ ἔμπροσθέν του Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς!
Ὅλοι ἔχουν μείνει ἄφωνοι μὲ τὴν ἀπίστευτη πραγματικὰ ὁμιλία τοῦ Jonathan Jackson κατὰ τὴν τελετὴ ἀπονομῆς τῶν βραβείων Emmy. Διεθνῆ μέσα μαζικῆς ἐνημέρωσης παίζουν καὶ ξαναπαίζουν τὸ βίντεο τοῦ γνωστοῦ ἠθοποιοῦ θαυμάζοντας καὶ σχολιάζοντας τὸ θάρρος του νὰ ὁμολογήσει τὴν ὀρθόδοξη πίστη τοῦ μπροστὰ σὲ ἑκατοντάδες ἄλλους ἠθοποιοὺς καὶ ὑπὸ τὸ βλέμμα ἑκατομμυρίων Ἀμερικανῶν καὶ ὄχι μόνο τηλεθεατῶν ποὺ παρακολουθοῦσαν τὴν τελετή. Ἤδη στὸ βιογραφικό του στὴν διαδικτυακὴ ἐγκυκλοπαίδεια wikipedia προστέθηκε τὸ ἑξῆς ἀπόσπασμα: In his acceptance speech for his 2012 Emmy for Outstanding Supporting Actor in a Drama Series he thanked the monks on Mount Athos.
Τελικὰ ὁ Θεὸς στέλνει τοὺς ἀνθρώπους του σὲ ὅλους τους τομεῖς καὶ ἐπαγγέλματα καὶ μᾶς καλεῖ νὰ τοὺς μιμηθοῦμε. Μᾶς στέλνει παραδείγματα ἀνδρείας δείχνοντας τὸν.... δρόμο σὲ μᾶς τοὺς δειλούς. Ἕνας ἄνθρωπος μόνος του κατάφερε μὲ μία φράση καὶ μία κίνηση νὰ μιλᾶ ὁλόκληρη ἡ ὑφήλιος γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὸ Ἅγιον Ὅρος. Ἡ στάση αὐτὴ τοῦ Jonathan σίγουρα ἀξίζει καὶ εἶναι ἐφάμιλλη μὲ πολλὰ κηρύγματα...

Στὸ παραπάνω βίντεο δεῖτε τὸν παγκοσμίου φήμης ἠθοποιὸ νὰ  κάνει τὸν Σταυρό του καὶ νὰ εὐχαριστεῖ τὴν Ἁγία Τριάδα κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ἀπονομῆς τῶν Βραβείων Emmy μπροστὰ σὲ ἑκατοντάδες ἄλλους ἠθοποιοὺς καὶ ὑπὸ τὸ βλέμμα ἑκατομμυρίων τηλεθεατῶν. Στὸ τέλος μάλιστα τὴ σύντομης ὁμιλίας τοῦ εὐχαριστεῖ θερμά τους Ἁγιορεῖτες μοναχοὺς ποὺ προσεύχονται γιὰ ὅλο τὸν κόσμο. Αὐτὴ κι ἂν εἶναι ὁμολογία πίστεως!

Πηγή: Ρωμαίϊκο Οδοιπορικό

Σχόλιο αναγνώστη στο Ρωμαίϊκο Οδοιπορικό: Ψάχνοντας για τον Jackson βρήκα αυτό!!
http://www.nytimes.com/2011/01/13/sports/football/13polamalu.html?_r=1
Τους γιούς του τους βάφτισε Παΐσιο και Εφραίμ...

ΟΙ ΑΠΕΙΛΕΣ ΤΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ

Θύμα τους ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος και η Ελληνική Εκκλησία! Πρoς γνώσιν και συμμόρφωσιν. Το Φανάρι θέλει προσοχή, πότε λειτουργεί σαν φάρος, πότε σαν κόκκινο φανάρι. Θέλει μεγάλη προσοχή και μάλλον ο κ. Ιερώνυμος δεν την διαθέτει!

Ας δούμε τους ελιγμούς του κ. Βαρθολομαίου! Ο διάλογος και οι επαφές με τους ετεροδόξους έχουν εγκριθεί από την Γ' προσυνοδική πανορθόδοξο Διάσκεψη (1986). Όμως η «ομολογία πίστεως» που κηρύσσεται παράνομη δεν αντιδρά στον διάλογο. Ούτε οι υπόλοιποι αντιδρώντες! (η ομολογία πίστεως πήρε πάνω της τελικώς όλη την διαφωνία, παρανόμως, είναι γεγονός). Η διαφωνία όλων μας με το Φανάρι δεν αφορά τον διάλογο, αλλά την Συμφωνία!

Διότι οι Επιτροπές υπογράφουν συμφωνίες, τέλειωσαν τον διάλογο. Και υπογράφουν συμφωνίες χωρίς να ενημερώνουν κανέναν. ΚΑΝΕΝΑΝ. Ούτε τους επισκόπους, ούτε την Εκκλησία της Ελλάδος, ούτε τους πιστούς. (Ποιος ασχολείται, οι πιστοί ή είναι πρόβατα ή γουρούνια)! Η διαφωνία αφορά την Θεολογική παραχάραξη της πίστεως μας, για να καταστεί δυνατή η συμφωνία!

Και εάν ο κ. Βαρθολομαίος ευθύνεται για την παράκαμψη της Συνόδου και για την σύναψη συμφωνιών, η παραχάραξη της θεολογίας μας βαραίνει τον κ. Ζηζιούλα! (Πόσο άσχημος είναι στ’ αλήθεια! Τί καθρεφτίζει άραγε αυτή η αποτρόπαιη ασχήμια του “ανθρώπου”;)

Διαμαρτύρεται και ο κ. Ζηζιούλας λοιπόν, ο αγαθός. Πως ο διάλογος είναι νόμιμος. Φοβερός ο διάλογος του του κ. Ζηζιούλα. Θα μείνει στην Ιστορία! Να προσφέρει γή και ύδωρ και οι εμπλεκόμενοι στον διάλογο να θέλουν και άλλα! Το ανησυχητικό σημείο όμως, η αποκάλυψη που κάνει στην επιστολή του, διότι ο Θεός αγαπάει τον κλέφτη αλλά και τον νοικοκύρη, είναι πώς αφού συμφωνήσαμε για το πρωτείο της πρώτης χιλιετίας σχετικά εύκολα, έχουμε μία μεγάλη δυσκολία, για την δεύτερη χιλιετία. Την ΟΥΝΙΑ!

Μόνον η Ουνία είναι το ανυπέρβλητο πρόβλημα κατά τον “όμορφο” κ. Ζηζιούλα. Μόνον η Ουνία μας χωρίζει και μας εμποδίζει ν’ αγαπηθούμε! Κύριε ελέησον!

Συμπερασματικά πρέπει να χωνέψουμε όλοι μας επιτέλους πως πιστοί λαϊκοί δεν υπάρχουν πλέον. Εκκλησία είναι το Ράσο! Ακόμη και η “ομολογία” πίστεως αφορά τους Ρασοφόρους! Το θέμα όμως παραμένει. Υπάρχουν άραγε Ρασοφόροι πιστοί; Διότι έστω κι έτσι θα μπορούσε να λειτουργήσει κάτι! Υπάρχουν;

Αμέθυστος