Η ΠΑΡΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ (Κυριακή Β΄ Νηστειών)

 π. Δημητρίου Μπόκου

                                            

  Η ΠΑΡΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ

Πότε ἄρχισε καὶ πότε ἔληξε ἡ εἰκονομαχία; Ἡ ἀρχή της συμπίπτει μὲ τὴ δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου. Τὸ τέλος της; Δὲν ἦρθε ἀκόμα. Ἀφότου ὁ Θεὸς ἔβαλε τὴν εἰκόνα του στὸ πρόσωπο τοῦ ἀνθρώπου, ἄρχισε ὁ πόλεμος γιὰ τὴν ἀποκαθήλωσή της. Γιὰ νὰ μὴ φτάσει ποτὲ στὸν ὕψιστο προορισμό της: Τὴ θέωση. Γι’ αὐτὸ καὶ τιμοῦμε σήμερα τὸν μεγάλο Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας μας, τὸν ἅγιο Γρηγόριο, ἀρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης, τὸν Παλαμᾶ, ποὺ κατ’ ἐξοχὴν ἀγωνίσθηκε γιὰ τὴν τελικὴ ἀποκατάσταση τῆς εἰκόνας τοῦ Θεοῦ, γιὰ τὴν ἐπάνοδο τοῦ ἀνθρώπου στὸν τρόπο τῆς θείας ζωῆς (Κυριακὴ Β΄ Νηστειῶν).

Ἡ εἰκονομαχία διεξάγεται σὲ κάθε ἐποχὴ μὲ τὸν δικό της κυριολεκτικὸ καὶ μεταφορικὸ τρόπο. Ἡ καταστροφὴ τῶν ἱερῶν εἰκόνων δὲν παύει ποτὲ νὰ εἶναι κατὰ βάθος ὁ ἀμείλικτος πόλεμος γιὰ τὴ συντριβὴ τοῦ ἀνθρώπου, τῆς ἐπὶ γῆς εἰκόνας τοῦ Θεοῦ.

Ἡ ἐποχή μας δὲν θὰ μποροῦσε φυσικὰ νὰ ἀποτελεῖ ἐξαίρεση. Συγκεντρώνει λοιπὸν τὰ πυρὰ μὲ σφοδρότητα καὶ στοὺς δύο τομεῖς: Βεβηλώνει τὶς ἅγιες εἰκόνες, γιὰ νὰ μπορέσει νὰ ἐξαχρειώσει τὸν «κατ’ εἰκόνα» Θεοῦ ἄνθρωπο.

Οἱ ἀντίθεες δυνάμεις βυσσοδομοῦν ἀδιάκοπα γιὰ τὴ συστηματικὴ ἐξαφάνιση τῶν εἰκόνων, τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καὶ ὅλων τῶν ἱερῶν μας συμβόλων. Γνωρίζοντας τὴ μεγάλη τους ἀξία, τὴ βαθειὰ ἐπίδραση ποὺ ἀσκοῦν στὴν ἀνθρώπινη ψυχή, τὶς παραποιοῦν βάναυσα, τὶς ἀπογυμνώνουν ἀπὸ τὴν ἱερότητά τους. Ὀχυρωμένοι πίσω ἀπὸ τὴν καλλιτεχνικὴ δῆθεν ἀσυλία οἱ ἀποδομητὲς τῶν εἰκόνων, ἀδίστακτοι, δημιουργοῦν φρικαλέα τερατουργήματα, παραμορφώνοντας ἄκρως προσβλητικὰ καὶ βλάσφημα τὰ ἱερὰ πρόσωπα τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγίας, τῶν ἁγίων μας.

Τὰ «καλλιτεχνικὰ» αὐτὰ ἀποκυήματα τῆς πολλάκις «ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις περιπεσούσης» «ὑψηλῆς» τάχα τέχνης, ἡ θολὴ πολιτιστικὴ ὑποκουλτούρα, ἀλλὰ καὶ ὁ αἰσχρὸς κρατικοδίαιτος μηχανισμός, ὠθούμενοι ἀπὸ ἀντιχριστιανικὸ μένος ἀπροκάλυπτα, διολισθαίνοντας ὕπουλα στὸν ἀπεχθῆ ὁλοκληρωτισμὸ τῆς νέας ἐποχῆς, σπεύδουν μὲ ἀναίσχυντη, ἀσύστολη σπουδὴ νὰ τὰ χαρακτηρίσουν ἀναφανδὸν ἔργα τέχνης, μνημεῖα πολιτιστικῆς κληρονομιᾶς! Καὶ σὲ τέτοια «καλλιτεχνήματα» δὲν μπορεῖ νὰ ἀσκηθεῖ καμμιὰ λογοκρισία! Ἡ θεὰ τέχνη πάντα στὸ ἀπυρόβλητο!

Γιατί ὅμως ἡ ἀσέβεια, ἡ βλασφημία, ἡ ἀναισχυντία, ἡ ἀντίθεη λύσσα παραμορφώνουν μόνο τὸν Χριστὸ καὶ ὅσα εἶναι τοῦ Χριστοῦ; Γιατί δὲν παραμορφώνουν καὶ δὲν προσβάλλουν μὲ τὸν ἴδιο τρόπο τὰ θεωρούμενα ἱερὰ πρόσωπα τῆς θρησκευτικῆς πίστης τῶν Ἑβραίων, τῶν Ἰσλαμιστῶν, τῶν Ἰνδουϊστῶν καὶ ἄλλων; Μήπως γιατὶ ἐκεῖ θὰ ζητηθεῖ ἄμεσα «ἐπὶ πίνακι» ἡ κεφαλὴ τῶν «καλλιτεχνῶν»; Ἐνῶ ἐδῶ, τί καλά! Τὰ «ζιζάνια» εἶναι ἐξασφαλισμένα ἀπὸ τὴ βία τῶν «ἐκλεκτῶν»!

Στόχος τους ἀποκλειστικὸς εἶναι μόνο ὁ Χριστός, γιατὶ μόνο αὐτὸς εἶναι ἡ ἀλήθεια. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸν μισεῖ τὸ ψεῦδος, ὁ κάθε ψεύτικος ἄνθρωπος. Ἀλλὰ ὁ Χριστὸς εἶναι καὶ ὁ μόνος ποὺ παρέχει στοὺς ἀρνητές του πλήρη ἐλευθερία, τὸ δικαίωμα νὰ τὸν βρίζουν ἀτιμωρητί. Καὶ ὀρθότατα πράττει.

Καὶ εἶναι ἄφθαστο μεγαλεῖο του αὐτό, τρομακτικὴ δύναμη. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸν πολεμοῦν, φοβοῦνται τὴ δύναμη αὐτή.

Δὲν συναινοῦμε στὴ βία. Ἀλλὰ μήπως σιωποῦμε μπρὸς στὴν ἀνήκουστη αὐτὴ βλασφημία;

Τότε καὶ «οἱ λίθοι κεκράξονται»!

ΑΚΤΙΝΕΣ: Η ΠΑΡΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ (Κυριακή Β΄ Νηστειών)

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΜΑΣ  Ο ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΑΠΟΚΑΤΕΣΤΗΣΕ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΟΔΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΖΩΗΣ. ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΕ ΤΗΝ ΧΑΜΕΝΗ ΕΙΚΟΝΑ ΕΝΕΚΕΝ ΤΗΣ ΠΤΩΣΕΩΣ ΕΝΔΥΟΝΤΑΣ ΧΡΙΣΤΟ ΤΟΝ ΕΣΩ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΡΟΣΦΕΡΟΝΤΑΣ ΣΕ ΟΠΟΙΟΝ ΘΕΛΕΙ ΤΗΝ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ Η ΟΠΟΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΚ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΟΥΤΟΥ.

ΑΣ ΜΗΝ ΝΤΡΟΠΙΑΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΓΡΗΓΟΡΙΟ ΑΠΟΔΙΔΟΝΤΑΣ ΤΟΥ ΤΙΣ ΑΝΩΜΑΛΙΕΣ ΤΟΥ ΖΗΖΙΟΥΛΑ.

ΕΝΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΗΣ ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΕ ΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ. ΚΑΙ ΑΔΙΑΦΟΡΟΙ ΕΠΕΣΑΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΑΝ.

Ανώνυμος είπε...

Πρμ Ϛʹ, 3 – 20
Ποίει, υἱέ, ἃ ἐγώ σοι ἐντέλλομαι, καὶ σῴζου· ἥκεις γὰρ εἰς χεῖρας κακῶν διὰ σὸν φίλον, ἴσθι μὴ ἐκλυόμενος, παρόξυνε δὲ καὶ τὸν φίλον σου, ὃν ἐγγυήσω. Μὴ δῷς ὕπνον σοῖς ὄμμασι, μηδὲ ἐπινυστάξῃς σοῖς βλεφάροις, ἵνα σώζῃ ὥσπερ δορκὰς ἐκ βρόχων, καὶ ὥσπερ ὄρνεον ἐκ παγίδος. Ἴθι πρὸς τὸν μύρμηκα, ὦ ὀκνηρέ, καὶ ζήλωσον, ἰδὼν τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ καὶ γενοῦ ἐκείνου σοφώτερος. Ἐκείνῳ γάρ, γεωργίου μὴ ὑπάρχοντος, μηδὲ τὸν ἀναγκάζοντα ἔχων, μηδὲ ὑπὸ δεσπότην ὤν, ἑτοιμάζεται θέρους τὴν τροφήν, πολλήν τε ἐν τῷ ἀμητῷ ποιεῖται τὴν παράθεσιν. Ἢ πορεύθητι πρὸς τὴν μέλισσαν, καὶ μάθε ὡς ἐργάτις ἐστί, τὴν τε ἐργασίαν ὡς σεμνὴν ποιεῖται, ἧς τοὺς πόνους βασιλεῖς τε καὶ ἰδιῶται πρὸς ὑγείαν προσφέρονται· ποθεινὴ δέ ἐστι πᾶσι, καὶ περίδοξος, καί περ οὖσα τῇ ῥώμῃ ἀσθενής, τὴν σοφίαν τιμήσασα προήχθη. Ἕως τίνος, ὦ ὀκνηρέ, κατάκεισαι; πότε δὲ ἐξ ὕπνου ἐγερθήσῃ; Ὀλίγον μὲν ὑπνοῖς ὀλίγον δὲ κάθησαι, μικρὸν δὲ νυστάζεις, ὀλίγον δὲ ἐναγκαλίζῃ χερσὶ στήθη, εἴτʼ ἐμπαραγίνεταί σοι, ὥσπερ κακὸς ὁδοιπόρος, ἡ πενία, καὶ ἡ ἔνδεια, ὥσπερ ἀγαθὸς δρομεύς. Ἐὰν δὲ ἄοκνος ἦς, ἥξει ὥσπερ πηγὴ ὁ ἀμητός σου, ἡ δὲ ἔνδεια, ὥσπερ κακὸς δρομεὺς ἀπαυτομολήσει. Ἀνὴρ ἄφρων καὶ παράνομος πορεύεται ὁδοὺς οὐκ ἀγαθάς, ὁ δʼ αὐτὸς ἐννεύει ὀφθαλμῷ, σημαίνει δὲ ποδί, διδάσκει δὲ νεύμασι δακτύλων. Διεστραμμένη καρδία τεκταίνεται κακά, ἐν παντὶ καιρῷ ὁ τοιοῦτος ταραχὰς συνίστησι πόλει. Διὰ τοῦτο ἐξαπίνης ἔρχεται ἡ ἀπώλεια αὐτοῦ, διακοπὴ καὶ συντριβὴ ἀνίατος, ὅτι χαίρει ἐπὶ πᾶσιν, οἷς μισεῖ ὁ Κύριος, συντρίβεται δὲ διʼ ἀκαθαρσίαν ψυχῆς. Ὀφθαλμὸς ὑβριστοῦ, γλῶσσα ἄδικος, χεῖρες ἐκχέουσαι αἷμα δικαίου, καὶ καρδία τεκταινομένη λογισμοὺς κακούς, καὶ πόδες ἐπισπεύδοντες κακοποιεῖν, ἐξολοθρευθήσονται. Ἐκκαίει ψευδῆ μάρτυς ἄδικος, καὶ ἐπιπέμπει κρίσεις ἀνὰ μέσον ἀδελφῶν. Υἱέ, φύλασσε νόμους πατρός σου, καὶ μὴ ἀπώσῃ θεσμοὺς μητρός σου

ΟΙ ΔΥΟ ΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ (π. Δημητρίου Μπόκου)

Όταν ηχήσει το ουράνιο κέλευσμα, η φωνή του αρχαγγέλου και η εσχάτη σάλπιγγα του Θεού, κατά την ημέρα Κυρίου την μεγάλη και επιφανή (Ιωήλ 2, 11), συγκλονιστικά γεγονότα θα λάβουν χώρα «εν ατόμω, εν ριπή οφθαλμού». Θα συναχθούν ενώπιον του Χριστού όλα τα έθνη. «Πάντες παραστησόμεθα τω βήματι του Χριστού» (Ρωμ. 14, 10). Όλοι οι άνθρωποι που έζησαν και θα ζήσουν επί της γης. Από τον Αδάμ μέχρι τον τελευταίο άνθρωπο της εσχάτης γενεάς. Και θα κριθούν οι πάντες από τον κριτή του κόσμου, τον Χριστό (Κυριακή της Απόκρεω).

Αυτό σημαίνει ότι σε μια και μόνη στιγμή θα γίνει η ανάσταση των νεκρών και η τελική κρίση. «Σαλπίσει γαρ, και οι νεκροί εγερθήσονται άφθαρτοι». Οι νεκροί θα ξαναπάρουν τα σώματά τους άφθαρτα και αθάνατα. Όμοια με το αναστημένο σώμα του Χριστού. «Καθώς εφορέσαμεν την εικόνα του χοϊκού, φορέσομεν και την εικόνα του επουρανίου». Δεν είναι δυνατόν φθαρτό σώμα, από σάρκα και αίμα, να κληρονομήσει τη Βασιλεία του Θεού, ούτε η φθορά να κληρονομήσει την αφθαρσία. «Δει γαρ το φθαρτόν τούτο ενδύσασθαι αφθαρσίαν και το θνητόν τούτο ενδύσασθαι αθανασίαν».

Όσοι όμως θα ζουν κατά τη στιγμή της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού, δεν θα πεθάνουν, αλλά θα αλλάξουν αμέσως, παίρνοντας σώμα άφθαρτο, αντί του φθαρτού που είχαν ενόσω ζούσαν. Θα εκπληρωθεί τότε ο λόγος που αναφέρεται στην Αγία Γραφή για την κατάργηση, την πλήρη εξαφάνιση του θανάτου: «Κατεπόθη ο θάνατος εις νίκος» (Α΄ Κορ. 15, 48-55). Στο εξής δεν θα υπάρχει θάνατος, αλλά ζωή αιώνια.

Θα αναστηθούν οι πάντες, με όποιον τρόπο κι αν πέθανε ο καθένας. Αυτοί που φαγώθηκαν από τα θηρία και δεν έμεινε ούτε ίχνος από το σώμα τους. Αυτοί που πνίγηκαν στη θάλασσα. Αυτοί που κάηκαν στη φωτιά. Αυτοί που αποτεφρώθηκαν στα ναζιστικά κρεματόρια, ή που αποτεφρώνονται οικεία βουλήσει σήμερα, αντί να ταφούν. Τα σώματα όλων θα ανασυντεθούν με την παντοδύναμη ενέργεια του Θεού. «Και έδωκεν η θάλασσα τους νεκρούς τους εν αυτή, και ο θάνατος και ο άδης τους νεκρούς τους εν αυτοίς, και εκρίθησαν έκαστος κατά τα έργα αυτών» (Αποκ. 20, 13).

Η ανάσταση όμως των νεκρών θα έχει διαφορετική σημασία για τον καθένα. Ο ευαγγελιστής Ιωάννης (5, 29) μιλάει για δύο αναστάσεις. «Εκπορεύσονται οι τα αγαθά ποιήσαντες εις ανάστασιν ζωής, οι δε τα φαύλα πράξαντες εις ανάστασιν κρίσεως». Άλλοι για να ζήσουν αιώνια, άλλοι για να κριθούν και να καταδικασθούν. Οι πρώτοι θα αρπαγούν πάνω σε σύννεφα, «εν νεφέλαις», για να προϋπαντήσουν «συν πάσι τοις αγίοις» τον Κύριο στον αέρα και να ανεβούν μαζί του στον ουρανό. Οι δεύτεροι θα αναστηθούν για να περάσουν από δικαστήριο και καταδίκη.

Ο Χριστός τα προλέγει αυτά με εικόνες και παραβολές. Παριστάνει τη συντέλεια του κόσμου με θερισμό, κατά τον οποίο οι θεριστές άγγελοι θα θερίσουν πρώτα τα ζιζάνια, «πάντας τους ποιούντας την ανομίαν». Άχυρα και ζιζάνια θα δεθούν σε δεμάτια και θα κατακαούν «εις την κάμινον του πυρός». Ενώ το σιτάρι θα συναχθεί στην αποθήκη του Θεού. Ο ίδιος ο Χριστός είναι ο γεωργός με το φτυάρι στο χέρι, που διαχωρίζει μέσα στο αλώνι του το σιτάρι από το άχυρο.

Ο διαχωρισμός αυτός θα διασπάσει πολλούς επίγειους δεσμούς, όσο στενοί κι αν είναι. Δύο θα κοιμούνται στο ίδιο κρεβάτι, δύο θα αλέθουν στον ίδιο μύλο, δύο θα εργάζονται στον ίδιο αγρό, ο ένας θα παραλαμβάνεται για να προϋπαντήσει τον Κύριο, ο άλλος θα εγκαταλείπεται για να ριχτεί στο πυρ το άσβεστο (Ματθ. 3, 12. 13, 30-50. Λουκ. 17, 34-36).

Εμείς; Προετοιμαζόμαστε για ανάσταση ζωής ή για ανάσταση κρίσεως;

ΟΙ ΔΥΟ ΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ (π. Δημητρίου Μπόκου) | ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΓΝΩΣΕΩΝ ΚΑΙ ΕΥΣΕΒΕΙΑΣ-ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ

Μήπως κάποιος από σας είναι Θεός;

                               

  Κομβικό σημείο στη θεολογική πορεία της Εκκλησίας μας αποτελεί η διδασκαλία του επιφανούς θεολόγου αγίου Γρηγορίου Παλαμά, αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης (14ος αι.). Είναι ο κατ’ εξοχήν εκφραστής της μεγάλης ησυχαστικής μας παράδοσης.
  Ο ησυχασμός είναι το δυναμικότερο πνευματικό ρεύμα της εκκλησιαστικής ζωής και αποβλέπει στην άνοδο του ανθρώπου μέχρι το ανώτατο πνευματικό στάδιο, που είναι η θέωση, η αγαπητική δηλαδή ένωση με τον Θεό (και όλα τα δημιουργήματά του).
 Είναι η αληθινή κοινωνία, ο έρωτας προς όλους, η έξοδος από την ατομικότητα και τη ναρκισσιστική μόνωση, η τέλεια αγάπη.

  Σκοπός μας δηλαδή δεν είναι η ηθικοποίηση, το να γίνουμε απλώς καλύτεροι, δικαιότεροι, εγκρατέστεροι, ηθικότεροι. Ο αυτόνομος ηθικισμός (συνήθως φίλαυτος) περιορίζει τον άνθρωπο. Δεν του δίνει πραγματική ικανοποίηση. Αφήνει μέσα του ένα κενό. Η απόκτηση αρετών είναι απλώς ο δρόμος, το προστάδιο. Όχι ο τελικός σκοπός. Ο μεγάλος στόχος που έβαλε ο Θεός στον άνθρωπο, είναι η θέωση. Όχι μια εξωτερική, συναισθηματική προσέγγιση του Θεού, αλλά μια πραγματική, οντολογική ένωση μαζί του, μια αληθινή μετοχή θείας και ανθρώπινης φύσης. Το τολμηρότερο όραμα, η ύψιστη κλήση και πρόκληση του Θεού προς τον άνθρωπο. Δεν θα σφάλουμε αν πούμε, ότι η θέωση είναι ο αντίποδας του ηθικισμού.

 Καμμιά φιλοσοφία ή θρησκεία δεν μπόρεσε ποτέ να μας δώσει κάτι υψηλότερο. Καμμιά δεν μπορεί να ανταποκριθεί στον εσώτερο πόθο μας για κάτι τόσο μεγάλο και αληθινό. Ο άνθρωπος είναι «κεκελευσμένος θεός».Προορισμένος να γίνει θεός, κατά μετοχή στη Θεία Χάρη. Κάτι τέτοιο, εντός της Εκκλησίας και μόνο μπορεί να επιτευχθεί. Γι’ αυτό άλλωστε και όχι για κάτι άλλου πάρχει η Εκκλησία. Από οργανισμούς με ενδοκοσμικές μόνο βλέψεις ασφυκτιούμε.

 Η προοπτική της θέωσης επηρεάζει άμεσα και τον τρόπο θέασης και αντιμετώπισης των συνανθρώπων μας. Αν βλέπουμε μπροστά μας (και όχι βέβαια απέναντί μας) υποψήφιους θεούς, ο σεβασμός, η αγάπη, η καλωσύνη μας θα αυξηθούν κατακόρυφα. Ακόμα και για την πιο θρυμματισμένη, άσημη, τιποτένια, περιθωριοποιημένη ανθρώπινη ύπαρξη. Την επόμενη φορά που πειρασμός παραγκωνισμού ή κατάργησης των άλλων σηκώσει κεφάλι μέσα μας, ας κάνουμε στον εαυτό μας το ερώτημα:

 «Μήπως κάποιος ανάμεσά τους είναι θεός;» Και ας δώσουμε την πιο επαναστατική όντως απάντηση: «Μα, φυσικά, είναι όλοι τους θεοί»!
Καλή Σαρακοστή!

π.Δημητρίου Μπόκου

Προσκυνητής: Μήπως κάποιος από σας είναι Θεός; (proskynitis.blogspot.com)

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΑΤΡΑΓΟΥΔΑ!!!

Κυριακή Στ’ Λουκά, Πρεσβυτέρου Αθανασίου Μηνά.

«…ὑπήντησεν αὐτῷ ἀνήρ τις…ὅς εἶχε δαιμόνια..». Ἕνας ἀπό τούς χειρότερους ἐχθρούς τῆς ψυχῆς μας καί ἐξαιρετικά χειρότερος ἀπό τούς ἄλλους, εἶναι ὁ ἀρχέκακος Σατανᾶς, πού ἔγινε μέ τήν ἀποστασία καί τήν πτώση, ἀγγελιοφόρος τῆς κακίας του πρός τούς ἀνθρώπους, μέ τήν πονηρή συμβουλή του.

Κατέστη ἐχθρός τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ καί τοῦ Χριστοῦ· κηρυγμένος ἀντίπαλος τῆς ἀληθείας, ἡ καθ’αὑτό κακία, ὁ νεκροποιός, καθ’ ὅσον ἐπεθύμησε ὑπερήφανα νά ἐξομοιωθεῖ μέ τόν Δημιουργό Του, ἀπό Τόν ὁποῖο ὅμως ἐγκαταλείφθηκε δίκαια, ὅσο αὐτός πρῶτος Τόν εἶχε ἐγκαταλείψει.

Συνεπῶς, ἁγία γερόντισσα, ἀλλοίμονο στόν ἄνθρωπο, ὅταν δέν δέχεται, σώματι καί ψυχῇ, τήν ἄκτιστον οὐράνιον Χάριν, πού ταμειοῦχος εἶναι ἡ Ἁγία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία. Σ’ αὐτήν τήν περίπτωση, τό σῶμα ἐξουσιάζεται ἀπό τά πονηρά πνεύματα πού κατοικοῦν μέσα, ὅπως ἀναγνώσαμε σήμερα καί ἡ ψυχή ὁδηγεῖται ἐκεῖ πού εἶναι οἱ δαιμονικές δυνάμεις.

Ἐν τούτοις, θεωροῦμε ἀδελφοί ὅτι ἡ ἄσκηση τῶν ἀρετῶν, μέ τήν πίστη στόν Χριστό, πού ἐνεργεῖται κυρίως μέ τήν ἀγάπη, φαίνεται, ὅτι ἐξουδετερώνει τό ἄσβεστο πῦρ πού ἔχει ἀναφθεῖ μόνο γιά τούς δαίμονες· αὐτοί ἔχουν ἀμετάβλητη τήν ἕξη τῆς κακίας καί προφανῶς αὐτό τό μῖσος στρέφεται ἐναντίον τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων, πού συνδέουν τή γνώμη τους ἀμετανόητα καί συμφωνοῦν ἐθελοντικά, ὥστε νά συμβιώνουν μέ τούς πονηρούς ἀγγέλους. Ἔτσι ἀκοῦμε σήμερα στήν ἐρώτηση: «Τί σοί ἐστιν ὄνομα; Ὁ δέ εἶπε· λεγεών·». Φοβερό καί νά τ’ ἀκούει κανείς!!!

Ἀλλ’ ἡ παρουσία τοῦ Χριστοῦ μας, δόξα σοι ὁ Θεός, ἀποδεικνύεται καταλυτική καί καθιστᾶ ἔκπτωτο καί ἀνίσχυρο ὅλο τό πονηρό καί δαιμονικό αὐτό γένος. Ἔκπτωτο καί ἔσχατο, διότι ἐνῶ πρωτύτερα ἦταν πάνω ἀπό ἐμᾶς, ἀπομακρύνθηκε τόσο πολύ ἀπό αὐτό τό ἀξίωμα καί τόσο ὀλιγότερο ἀπό ἐμᾶς ἔγινε, ὥστε νά μήν ἐλπίζει καθόλου τήν ἐπιστροφή του στήν προτέρα ἰσάγγελη τάξη πού ἔχει ὑποσχεθεῖ σ’ ἐμᾶς ὁ Θεός. Δείχνει ἀκόμη ὅτι, τό δαιμονικό αὐτό γένος εἶναι ἀνίσχυρο ἐνώπιον τῶν πιστῶν ὀρθοδόξων, πού, διά τῆς Χάριτος τοῦ Χριστοῦ, κυλιέται καί καταπατεῖται στά πόδια μας, μή ἔχοντας καμμίαν ἐξουσίαν καί κακίαν, ἐναντίον ἡμῶν τῶν χριστιανῶν.

Πρίν τόν Χριστό, χωρίς Αὐτόν καί ἐκτός Αὐτοῦ, οἱ ἄνθρωποι πορεύονταν ἀνοχύρωτοι μέσα στήν ἁμαρτία καί τόν θάνατο, βασανιζόμενοι ἀπό τόν διάβολο. Ὁ Κύριος τόν ὀνόμασε «ὁ θεός τοῦ αἰῶνος τούτου»· ἐφ’ ὅσον ὁ κόσμος « ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται».1

Ἐν τούτοις, ἀδελφοί μου, ὅλα αὐτά ἕως τήν ἔλευση τοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο μας, ἕως τήν ἐμφάνιση καί τή θαυμαστή θεανθρώπινη οἰκονομία τῆς σωτηρίας, ἡ ὁποία ἔγκειται, στήν νίκη τοῦ Σωτῆρος Ἰησοῦ ἐπί τοῦ διαβόλου καί ἐπί τῆς ὑπερδυνάμεώς του, τόν θάνατο.

Ἀρκεῖ, ἁγία γερόντισσα, ἡ νοερή καί λογική φύση τῆς ψυχῆς, ἐπειδή, μόνο αὐτή ἔχει νοῦ καί λόγο καί πνεῦμα ζωοποιό, αὐτή μόνο καί ἔχει δημιουργηθεῖ κατ’ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, νά πάψει νά πορεύεται μέσα στήν ἁμαρτία καί τόν θάνατο. Ἡ πίστις, ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ ἐν σαρκί ἐρχόμενος στόν κόσμο, ἀναδεικνύει τό πλάσμα τοῦ Θεοῦ, ἱματισμένο καί μέ σωφροσύνη, διηγούμενο ὅσα εὐεργετικά ἐποίησε καί ποιεῖ ὁ Ἰησοῦς, ἀναδεικνύοντας, ἡ Χάρις, τόν καθένα, κήρυκα καί Εὐαγγελιστή τῆς ἀληθείας καί τῆς δικαιοσύνης τοῦ Χριστοῦ καί Θεοῦ.

Ἀδελφοί μου, ἄς ἀποφύγουμε τό λοιπόν, τήν ἐναντίωση πρός τόν Θεόν καί Πλάστη, πράττοντας μέ τήν δική μας βούληση, τήν ἀμαρτία. Ἐπίσης, ἀλλοίμονον, οὔτε νά συνευδοκοῦμε ἤ νά συμπορευόμαστε μέ τούς ἐχθρούς τοῦ Χριστοῦ. Τό τέλος ἐγγύς· ὁ Κύριος εἶπε: «Οἱ ἄνθρωποι στούς ἐσχάτους καιρούς, θά ὁμοιάζουν μ’ ἐκείνους πρίν τόν κατακλυσμό τοῦ Νῶε καί μ’ αὐτούς πρίν τήν καῦσι τῶν πόλεων στά Σόδομα».

Προφανῶς λοιπόν χρειάζεται νά ἀποφεύγουμε τήν, πρός τά χειρότερα, σχέση καί τήν πτώση σ’ αὐτά, ἀπ’ ὅπου προξενεῖται αἰσχύνη καί ἀτιμία στήν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, ἀποξενώνοντας καί ἐξορίζοντας τό πλάσμα ἀπό τόν πλάστη καί Δημιουργό, Ἰησοῦ , τόν Σωτῆρα.

Ὁ Χριστός εἶναι ἡ ὄντως μακαρία καί ἀληθινή Ζωή. Τό Φῶς τοῦ κόσμου· ἡ ἀνάπαυση καί ἡ χαρά. Παρακαλῶ ἀδελφοί μου· ἄς μείνουμε ἑνωμένοι στήν Ἁγίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησία, «σύν πᾶσι τοῖς Ἁγίοις», μέ τήν κοινωνία τοῦ Πνεύματος καί τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ Πατρός καί τήν Χάριν τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, σέ ὑπερηνωμένη κοινωνία.

Στῶμεν καλῶς, στῶμεν μετά φόβου· «ἄνθρωποι πονηροί καί γόητες, προκόψουσιν ἐπί τό χεῖρον, πλανῶντες καί πλανώμενοι», κατά τόν Ἅγιον Ἀπόστολο Παῦλο. Ὅπως ἐπίσης καί ὁ ἴδιος Ἀπόστολος, εἶπε: «Ζῶ γάρ οὐκέτι ἑμαυτῷ, ζῆ δέ ἐν ἐμοί, Χριστός».

Σ’ Αὐτόν ἡ Δόξα, ἡ Τιμή, ἡ Βασιλεία εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.

1(A’ Ἰωάν. 5, 19)

Κυριακή Στ’ Λουκά, Πρεσβυτέρου Αθανασίου Μηνά. | ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ (wordpress.com)

π. Δημητρίου Μπόκου

  Ὁ Χριστὸς διέσχισε τὴ θάλασσα τῆς Γαλιλαίας καὶ ἦλθε στὴν περιοχὴ τῶν Γαδαρηνῶν (ἢ Γεργεσηνῶν ἢ Γερασηνῶν), ἀπέναντι ἀπὸ τὴν Καπερναούμ. Ἐκεῖ συνάντησε καὶ θεράπευσε ἕνα δαιμονισμένο ἄνθρωπο, ποὺ βρισκόταν σὲ ἄθλια κατάσταση λόγῳ τῆς κατοχῆς του ἀπὸ πλῆθος πονηρῶν πνευμάτων. Ὁ ταλαίπωρος ἐκεῖνος δὲν ἔμενε σὲ σπίτι, ἀλλὰ στὰ μνήματα. Τὸν ἔδεναν μὲ ἁλυσίδες, ἀλλὰ ἔσπαγε μὲ ὑπερφυσικὴ δύναμη τὰ σιδερένια δεσμά. Κάτω ἀπὸ τὴ δαιμονικὴ ἐπήρεια πετοῦσε τὰ ροῦχα του καὶ περιπλανιόταν στὴν ἔρημο γυμνὸς (Κυριακὴ ΣΤ΄ Λουκᾶ).

  Στὴν ἐποχή μας τέτοιες διηγήσεις προκαλοῦν συνήθως θυμηδία. Τὸ σπουδαγμένο καὶ προοδευμένο πνεῦμα μας ἀπορρίπτει κάθε ἀναφορὰ σὲ πνεύματα, σὲ δαίμονες, στὸν διάβολο. Ἀλλὰ καὶ σὲ καλὰ πνεύματα, σὲ ἀγγέλους, στὸν Θεό. Καθετὶ ὑπερφυσικὸ τίθεται ἐν ἀμφιβόλῳ. Ὁ ἄνθρωπος θέτει τὰ πάντα ὑπὸ τὴν κρίση τῆς θεοποιημένης πλέον λογικῆς του. Ὅ,τι δὲν μπορεῖ νὰ ἐξηγηθεῖ λογικά, μπαίνει στὸ περιθώριο. Ἡ λογική μας, θαυμάσιο δῶρο τοῦ Θεοῦ, ἀντὶ νὰ μετριοφρονεῖ μπρὸς στὰ πολλὰ ἀνεξερεύνητα ἀκόμα μυστήρια τοῦ φυσικοῦ κόσμου, κάνει τὸ λάθος νὰ νομίζει ὅτι τὸ βεληνεκές της μπορεῖ νὰ ἐκταθεῖ ἀκόμα καὶ στὸν χῶρο τοῦ ὑπερφυσικοῦ.

Προσκυνητής: Κυριακή ΣΤ΄ Λουκά-Η ΔΑΙΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ (proskynitis.blogspot.com)

Κυριακὴ ΙΓ ́ Ματθαίου-Τί θέλουμε λοιπόν; Τον Θεὸ ἢ ἁπλῶς τα δῶρα του, την κληρονομιά του;

 π.Δημητρίου Μπόκου

  Ἕνας ἄρχοντας φύτεψε ἀμπελώνα, τὸν ἐμπιστεύθηκε στοὺς γεωργούς του καὶ ἔφυγε γιὰ ἄλλη χώρα. Κατὰ τὸν καιρὸ τῆς συγκομιδῆς ἔστειλε τοὺς δούλους του νὰ πάρουν τοὺς καρπούς, ἀλλὰ οἱ γεωργοὶ τοὺς κακοποίησαν, χωρὶς νὰ τοὺς δώσουν τίποτε. Ξαναέστειλε ἄλλους δούλους, περισσότερους, ἀλλὰ ἔγινε πάλι τὸ ἴδιο. Τέλος ἔστειλε τὸν υἱό του, μήπως καὶ τὸν σεβαστοῦν καὶ τὸν ντραποῦν περισσότερο ἀπὸ τοὺς δούλους. Οἱ γεωργοὶ ὅμως τὸν ἀπέκτειναν, γιὰ νὰ σφετεριστοῦν τὴν κληρονομιά του (Κυριακὴ ΙΓ ́ Ματθαίου).

Στὴν παραβολὴ αὐτὴ περιγράφεται ἡ σχέση τῶν ἀνθρώπων μὲ τὸν Θεό. Οἱ ἐργάτες τοῦ ἀμπελώνα εἴμαστε ὅλοι οἱ ἄνθρωποι. Ὁ Θεὸς μᾶς ἔβαλε μέσα στὸ χωράφι του νὰ ἐργαζόμαστε σύμφωνα μὲ τὶς ὁδηγίες του. Τὸ ἀμπέλι ἀνήκει στὸν Θεό. «Τοῦ Κυρίου ἡ γῆ καὶ τὸ πλήρωμα αὐτῆς». Ὅμως αὐτὸ δὲν εἶναι ἀπολύτως ἀποδεκτὸ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ προσπαθοῦν νὰ οἰκειοποιηθοῦν ὅ,τι μποροῦν περισσότερο ἀπὸ τὴν ἰδιοκτησία τοῦ Θεοῦ. Ἀρχικὰ καρποῦνται τὰ πλούσια ἀγαθά της καὶ ἐν συνεχείᾳ ἀποπειρῶνται νὰ τὴν κληρονομήσουν ἐξ ὁλοκλήρου. Βγάζουν τὸν νόμιμο κληρονόμο ἀπέξω. Τὸν ἐξουδετερώνουν γιὰ νὰ περιέλθει ἡ κληρονομιά του σ’ αὐτούς.

Ἡ κατάσταση αὐτὴ δείχνει μιὰ δυσαρμονία, μιὰ ρήξη στὴ σχέση μὲ τὸν Θεό. Ἀντὶ νὰ καλλιεργεῖται μιὰ σχέση κοινωνίας μὲ τὸν Θεό, ἐντείνεται ἡ κίνηση ἀνεξαρτητοποίησης ἀπὸ αὐτόν. Τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα διαιωνίζεται. Ὁ ἄνθρωπος προσπαθεῖ νὰ ὠφεληθεῖ ὅσο πιὸ πολὺ μπορεῖ ἀπὸ τὸν Θεό, νὰ πάρει ὅ,τι μπορεῖ περισσότερο. Καὶ μπορεῖ νὰ μὴν φτάνει ὁ καθένας μας νὰ «ἀποκτείνει» τὸν Θεό, ἀλλὰ σὲ κάποιο βαθμὸ τὸν κρατᾶμε ἐσκεμμένα ἔξω ἀπὸ τὴ ζωή μας. Τὰ δῶρα του εἶναι εὐπρόσδεκτα, μᾶς ἀρέσει νὰ ἀπολαμβάνουμε τὰ ἀγαθά του, ἀλλὰ δὲν θέλουμε τὸν χορηγό τους. Ἀγαπᾶμε τὴν κτίση, μὰ ὄχι τὸν κτίσαντα. Βάζουμε στὸ μάτι μόνο τὴν κληρονομιά του.

Συνηθίσαμε ἔτσι νὰ ἀπευθυνόμαστε στὸν Θεό, μόνο γιὰ νὰ τοῦ ζητοῦμε. Γράφει ὁ γέροντας Τρύφωνας τοῦ Βάσον, ὅτι π. χ. ἀκοῦμε γιὰ βροχὴ τὸ Σαββατοκύριακο, ἐνῶ ἐμεῖς ἔχουμε προγραμματίσει πεζοπορία στὸ βουνό. Παρακαλοῦμε λοιπὸν νὰ μᾶς ἐξασφαλίσει δυὸ ἡλιόλουστες μέρες, γιὰ νὰ ἀπολαύσουμε τὴν ἐκδρομή μας. Τὸ ἀεροπλάνο μας τροχοδρομεῖ στὸν διάδρομο ἀπογείωσης. Προσευχόμαστε γιὰ ἀσφαλῆ πτήση. Μαλώσαμε μὲ τὸν προϊστάμενό μας σήμερα. Προσευχόμαστε νὰ μὴ βρεθοῦμε ἄνεργοι τὴ Δευτέρα. Δηλαδὴ «ἡ προσευχή μας περιστρέφεται γύρω ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας: Τί θέλουμε, τί χρειαζόμαστε, τί φοβόμαστε. Ὡστόσο, ὁ Θεὸς ποὺ μᾶς κάλεσε νὰ καλλιεργήσουμε μιὰ προσωπικὴ σχέση μαζί Του δὲν εἶναι ὁ Ἅη-Βασίλης καὶ ἡ δική μας προσευχητικὴ ζωὴ δὲν πρέπει νὰ θυμίζει τὰ γράμματα ποὺ τοῦ στέλνουν τὰ παιδιά, γιὰ νὰ τοῦ ποῦν τὶς ἐπιθυμίες τους...

Πότε εἴπαμε γιὰ τελευταία φορὰ στὸν Θεὸ ὅτι τὸν ἀγαποῦμε; Πότε καθίσαμε μπροστὰ στὶς εἰκόνες προσευχόμενοι, ζητώντας ἁπλὰ ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ ἔρθει στὴ ζωή μας καὶ νὰ μᾶς γεμίσει μὲ τὸν Ἑαυτό του; ...Ὁ Χριστὸς μᾶς ἀποκάλυψε τὸν Θεὸ ὡς στοργικὸ Πατέρα, ὁ ὁποῖος θέλει τὰ παιδιά του νὰ τοῦ ἀνταποδίδουν αὐτὴ τὴν ἀγάπη. Δὲν τὴν ἀπαιτεῖ, γιατὶ τότε δὲν θὰ ἦταν γνήσια ἀγάπη... Θὰ περιμένουμε λοιπὸν νὰ ἔρθει τὸ τέλος τῆς ζωῆς μας, ἢ θὰ ποῦμε στὸν Θεὸ τώρα ὅτι τὸν ἀγαποῦμε καὶ ἐπιθυμοῦμε νὰ ἐπικοινωνοῦμε μαζί του; Γιατὶ μιὰ μονόπλευρη σχέση δὲν εἶναι κὰν σχέση» (Μικρὰ ἑωθινά, ἐκδ. Ἐν πλῷ, σ. 217-219).

Τί θέλουμε λοιπόν; Τὸν Θεὸ ἢ ἁπλῶς τὰ δῶρα του, τὴν κληρονομιά του;

Προσκυνητής: Κυριακὴ ΙΓ ́ Ματθαίου-Τί θέλουμε λοιπόν; Τον Θεὸ ἢ ἁπλῶς τα δῶρα του, την κληρονομιά του; (proskynitis.blogspot.com)

Και αυτό το βλέμμα θα είναι η χειρότερη κόλαση..!

 

Ο Κύριος μόλις έχει συλληφθεί μετά το προδοτικό φίλημα του Ιούδα στον κήπο της Γεθσημανή και εν τω μέσω της νυκτός έχει οδηγηθεί «εις τον οίκον του αρχιερέως». Ο Πέτρος, ακολουθώντας από μακριά, μπαίνει στην αυλή του αρχιερέως και ανακατεύεται με τον όχλο και τους υπηρέτες, που λόγω του ψύχους ανάβουν φωτιά να ζεσταθούν. 

Εκεί όμως, εντελώς απροσδόκητα, μπρος στις καχύποπτες ερωτήσεις των υπηρετών αρνείται τρεις φορές τον Χριστό. Την τρίτη μάλιστα φορά προσπαθεί με όρκους και αναθέματα να αποσείσει από πάνω του κάθε υποψία για ενδεχόμενη σχέση και γνωριμία του με τον Χριστό. Αμέσως τότε λάλησε ο πετεινός.
Τη στιγμή εκείνη «στραφείς ο Κύριος ενέβλεψε τω Πέτρω». Ενώ βρισκόταν ενώπιον του αρχιερέως, ανακρινόμενος υπό του Συνεδρίου, στρέφεται ελαφρά προς τον Πέτρο. Το βλέμμα του, διατρέχοντας το ανώνυμο πλήθος, αναζητεί μακριά στην αυλή το βλέμμα του Πέτρου. Και το συναντάει. Η θάλασσα του πόνου και της θλίψης που ξεχυνόταν από το βλέμμα του Χριστού, κάνει τον Πέτρο να ανανήψει αυτοστιγμεί.
Ο Χριστός δεν ρίχνει κανένα κεραυνό στον Πέτρο, δεν του επιβάλλει καμμιά τιμωρία για την άρνησή του. Του δείχνει απλώς πόσο πόνεσε. Η χειρότερη κόλαση για τον Πέτρο ήταν το βλέμμα εκείνο του Χριστού. Αποτέλεσμα: «Και εξελθών έξω ο Πέτρος έκλαυσε πικρώς».

Το σκηνικό αντιστρέφεται τώρα. Ο Υιός του ανθρώπου έρχεται «επί των νεφελών του ουρανού μετά δυνάμεως και δόξης πολλής».
Συνοδεύεται από όλους τους αγγέλους του και κάθεται «επί θρόνου δόξης αυτού». Τα σύμπαντα τρέμουν. Ο ουρανός και η γη παρέρχονται. «Πάντες ως ιμάτιον παλαιωθήσονται». Πετιούνται σαν ρούχο παλιό και ανακαινίζονται. 

«Ο πρώτος ουρανός και η πρώτη γη απήλθον». Οι νεκροί ανασταίνονται. Τα πάντα αλλάζουν. Αναλλοίωτος και αιώνιος παραμένει μόνο ο Χριστός, «αεί ων, ωσαύτως ων», «χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας», «ο ων και ο ην και ο ερχόμενος».
Οι πάντες, επουράνιοι, επίγειοι, υποχθόνιοι, κλίνουν γόνυ ενώπιόν του περίτρομοι, αναγνωρίζουν ότι ένας και μόνο είναι ο Κύριος, «εις άγιος, εις Κύριος, Ιησούς Χριστός». Κάθε αλαζονεία και έπαρση ισοπεδώνονται.

 «Ημέρα γαρ Κυρίου επί πάντα υβριστήν και υπερήφανον... Και πεσείται ύψος ανθρώπων και υψωθήσεται Κύριος μόνος εν τη ημέρα εκείνη».

Και όμως! Ο φοβερός αυτός Κριτής δεν έρχεται για να ανάψει τις φωτιές και τα καζάνια της κόλασης. Δεν έρχεται για να ρίξει τους κεραυνούς του πάνω στους καταραμένους αμαρτωλούς. Δεν είναι ο κατά τον Όμηρο «νεφεληγερέτα Ζευς», που συμμαζώνει τα απειλητικά μαύρα σύννεφα, που κραδαίνει τους κεραυνούς «με φοβέρες και μ’αίματα» και εξαπολύει ανελέητα τη θεία νέμεση πάνω στην «ύβριν»
του ανθρώπου. 

 Δεν έρχεται για να τιμωρήσει και να βγάλει το άχτι του πάνω στους αποστάτες και αρνητές.
 Έρχεται να κλάψει για τελευταία φορά για τα τέκνα του, αυτά που ποτέ δεν σταμάτησε να αγαπάει, να τα συμμαζεύει πάντα στην αγκαλιά του, «ον τρόπον επισυνάγει η όρνις τα νοσσία εαυτής υπό τας πτέρυγας», αλλά που με δική τους αμετάκλητη και αιώνια επιλογή θέλησαν να ζήσουν μακριά του.

 Τότε θα δούμε όλοι ότι στο βλέμμα του Χριστού δεν θα αστράφτει η φλόγα και η δίψα της εκδίκησης, αλλά ο ίδιος απροσμέτρητος εκείνος πόνος, η θλίψη και η αγάπη, με τα οποία κοίταξε τον Πέτρο τη στιγμή της άρνησής του.

 Και αυτό το βλέμμα θα είναι η χειρότερη κόλαση. Οδυνηρότερη από κάθε βάσανο, από κάθε φωτιά που μπορεί να φανταστεί κανείς.

Καλύτερα να μας ρίξει μύριους κεραυνούς, παρά να αντικρύσουμε το δακρυσμένο εκείνο βλέμμα του Χριστού. Και μετά να χάσουμε για πάντα την ευκαιρία να βλέπουμε το γαλήνιο ήμερο πρόσωπό του.

Βάλε μας, Κύριε, μ’ αυτούς που θα βλέπουν αιώνια «του σου προσώπου το κάλλος το άρρητον»!

π. Δημητρίου Μπόκου

Προσκυνητής: Και αυτό το βλέμμα θα είναι η χειρότερη κόλαση..! (proskynitis.blogspot.com)

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΗΡΩΑΣ;

 

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΗΡΩΑΣ;

π. Δημητρίου Μπόκου

Η συγγραφέας Μαργαρίτα Καραπάνου έζησε μικρή στη Γαλλία και, λόγω της μητέρας της, γνώρισε τους μεγάλους συγγραφείς και καλλιτέχνες του 20ου αιώνα, Σάρτρ, Καμί, Μποβουάρ, Πικάσο. Σε μια συνέντευξη ρωτήθηκε:

- Αυτοί οι άνθρωποι που γνωρίσατε στη Γαλλία, σας φαίνονταν ευτυχισμένοι;

Και απαντά:

- Ευτυχισμένος, είναι μία λέξη που δεν την ξέρω. Ήταν άνθρωποι που είχαν κάνει αυτό που ήθελαν. Οι περισσότεροι από αυτούς που θαυμάζουμε είχαν φερθεί άσχημα στα παιδιά τους. Ο Καμί, ας πούμε, φέρθηκε άσχημα στο γιο του. Ο Πικάσο έλεγε στη μαμά μου: «Γιατί έχεις την κόρη σου μαζί σου; Εγώ έχω μία κόρη που ζει είκοσι λεπτά από εδώ και δεν την έχω δει ποτέ»! Ήταν οι ήρωες του κόσμου, δεν τους ένοιαζε τίποτα πέραν του εαυτού τους… Δεν θα ήθελα να είχα τη ζωή τους (Στ. Θεοδωράκη, Οι άνθρωποί μου, σελ. 56-57).

Νὰ λοιπόν τί «υψηλές» φιλοσοφίες ακολουθούσαν αυτά τα μεγάλα πνεύματα της εποχής μας. Δεν τους ένοιαζε τίποτα πέραν του εαυτού τους. Θεός τους ήταν ο εαυτός τους. Οι άλλοι, όπως έλεγε ο Σάρτρ, ήταν η κόλασή τους. Και επειδή όλοι σήμερα επιδιώκουν αυτό ακριβώς, την απόλυτη ικανοποίηση του εαυτού τους, γι’ αυτό τέτοιοι άνθρωποι αποτελούν τους ήρωες του καιρού μας.

Όμως τί σόι ήρωες μπορεί να είναι όσοι ζουν υποταγμένοι στις εγωκεντρικές απαιτήσεις της φύσης τους; Λένε οι άγιοι, ότι τέτοιοι άνθρωποι ζουν ακόμα στο φυσικό επίπεδο. Σωστό, καλό και φυσικό θεωρούν ό,τι υπαγορεύει η φύση τους. Ποιά φύση όμως; Όχι αυτή βέβαια που βγήκε «καλή λίαν» από τα χέρια του Δημιουργού, αλλ’ αυ­τή που προέκυψε από την παρακοή των Πρωτοπλάστων. Μετά την πτώση στην αμαρτία. Μια φύση γεμάτη πάθη και επιθυμίες πονηρές, εγκλωβισμένη στον εμπαθή εγωκεντρισμό. Αυτά πλέον θεωρεί ως καλό ο άνθρωπος, αφού είναι φυσικά πράγματα κατά τη γνώμη του.

Έτσι λοιπόν δεν κατανοεί τί νόημα π.χ. έχει να αγαπά, όταν δεν έχει να κερδίσει κάτι. Όλα περνούν μέσα απ’ το κόσκινο του ωφελιμισμού και της χρησιμοθηρίας. Γι’ αυτὸ και ως κατ’ εξοχήν αμαρτία λογίζεται ο εγωκεντρισμός. Που οδηγεί τον άνθρωπο σιγά-σιγά σε απανθρωπία. Συνήθως τον παρομοιάζουμε τότε με ζώο, θεωρούμε κτηνωδία αυτή τη στάση ζωής. Και ξεχνάμε ότι τα ζώα έχουν κάποιες συμπεριφορές που υπερέχουν σε ασύγκριτο βαθμό από τις δικές μας.

Σε ένα απ’ τὰ εγκώμια του Επιταφίου (Β΄ Στάση) ψάλλομε το εξής αξιοθαύμαστο: «Ώσπερ πελεκάν τετρωμένος την πλευράν σου, Λόγε, σους θανόντας παίδας εζώωσας, επιστάξας ζωτικούς αυτοίς κρουνούς». Δηλαδή: «Πληγωμένος στην πλευρά σου Λόγε (=Χριστέ), όπως ο πελεκάνος, εζωοποίησες τα νεκρά σου τέκνα, στάζοντας πάνω τους ζωτικούς κρουνούς (= το αίμα Σου)».

Τί κάνει δηλαδή ο πελεκάνος; Τρυπάει με το ράμφος την πλευρά του και με το αίμα του δίνει ζωή στα μικρά του, όταν τα δαγκώσει δηλητηριώδες φίδι. Και αυτή του η ενέργεια παραβάλλεται, ούτε λίγο ούτε πολύ, με τη σταυρική θυσία του Χριστού μας.

Όταν ο ιοβόλος δράκοντας με το θανατηφόρο δηλητήριο της αμαρτίας επέφερε και σε μας τον θάνατο, ο Χριστός τρύπησε την άχραντη πλευρά του και έσταξε πάνω μας το ζωογόνο αίμα του. Η πληγωμένη πλευρά του μεταβλήθηκε σε ζωτικό κρουνό, σε πηγή ζωής που εξουδετέρωσε τον ιό της αμαρτίας. Ο πελεκάνος λοιπόν, με την αξιοζήλευτη αγάπη του για τα παιδιά του, γίνεται εικόνα της ανείπωτης αγάπης του Θεού για το πλάσμα του.

Μπροστά σε τέτοιον ηρωισμό και αυτοθυσία που δείχνουν, διδαγμένα απ’ τον Δημιουργό τους, τα ζώα, έχουμε το θράσος εμείς με τις εγωκεντρικές μας συμπεριφορές να λεγόμαστε ήρωες;

(ΛΥΧΝΙΑ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ, αρ. φ. 357, Απρ. 2013)

Αντιύλη

Ι. Ναός Αγ. Βασιλείου, 481 00 Πρέβεζα

Τηλ. 26820 25861/23075/6980 898 504

e-mail: antiyli.gr@gmail.com

Διαδίδω την «Αντιύλη»

Εκτυπώνω/προωθώ σε φιλικά μου e-mails

Πατερικός: ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΗΡΩΑΣ; (paterikos.blogspot.com)

ΜΙΜΗΤΕΣ ΘΕΟΥ

 

ΜΙΜΗΤΕΣ ΘΕΟΥ, π. Δημητρίου Μπόκου

Με τρόπο άκρως παιδαγωγικό ο νομοθέτης Χριστός οδηγεί τον κόσμο του από τις εύκολες ασκήσεις στις δύσκολες. Διαβαθμίζει τον νόμο του και αποκαλύπτει το θείο του θέλημα σταδιακά, ανάλογα με τις πνευματικές προϋποθέσεις και τον βαθμό δεκτικότητας των ανθρώπων κάθε εποχής. Ο άνθρωπος είναι οικοδομή του Θεού. Ο Χριστός τη χτίζει μεθοδικά ως σοφός αρχιτέκτων. Αυτό μας θυμίζει και το ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής (Β΄ Λουκά).

Έβαλε αρχικά ως θεμέλιο κάτι εφικτό για τους παλιότερους ανθρώπους, που ζούσαν σε πνευματικά αφιλόξενο κόσμο, σε ειδωλολατρία, δυναστευόμενοι από πρωτόγονα πάθη. Είπε: «Αγαπήσεις τον πλησίον σου και μισήσεις τον εχθρόν σου». Όταν φανερώθηκε ο ίδιος στον κόσμο, πρόσθεσε και το υπόλοιπο της οικοδομής. Δίδαξε τον νόμο της αγάπης προς όλους και κυρίως, πράγμα πρωτάκουστο, προς τους εχθρούς. «Αγαπάτε τους εχθρούς υμών».

Αυτό είναι το επιστέγασμα της οικοδομής. Η κορυφή της τελειότητας. Η ομοίωση με τον Θεό. «Έσεσθε ουν υμείς τέλειοι, ώσπερ ο Πατήρ υμών ο ουράνιος τέλειός εστιν». Και για να μην γίνει καμμιά παρεξήγηση ως προς την υφή και το ποιόν αυτής της τελειότητας, επεξηγεί: «Γίνεσθε ουν οικτίρμονες, καθώς και ο Πατήρ υμών οικτίρμων εστίν». Η ευσπλαχνία, η συμπόνια, η αγάπη προς όλους είναι αυτό που μας ομοιώνει με τον Θεό.

Δύσκολα πράγματα, θα πει κανείς. Όντως, ο Χριστός μας καλεί να βγούμε από τον εαυτό μας. Να ξεχάσουμε τις φυσικές, αυθόρμητες αγάπες που έχουμε, αλλά μόνο για μερικούς. Αυτές δεν έχουν καμμιά αξίωση ανταμοιβής απ’ τον Θεό, αφού ξεφυτρώνουν μόνες τους, χωρίς κανένα κόπο από μας και μας αρέσουν άλλωστε τόσο πολύ. Ο Χριστός ζητάει να αγαπήσουμε πολύ πιο πέρα, ακόμα και όποιον δεν μας αρέσει. Κι ακόμα παραπέρα: Τον εχθρό μας.

Ο Χριστός βέβαια δεν μας ζητάει κάτι διαφορετικό από ό,τι έκανε ο ίδιος για μας. Ομοιώθηκε πρώτα Εκείνος με μας σε όλα (πλην της αμαρτίας). Φρόντισε να ομοιωθεί «κατά πάντα τοις αδελφοίς». Ήρθε στη δική μας κατάσταση. «Μετέσχε παραπλησίως των αυτών», σε όλη την φθορά και τον θάνατο που είχε επισυμβεί στη φύση μας. Κι ακόμα: Δεν ντρέπεται καθόλου να μας ονομάζει αδελφούς του. Από απέραντη αγάπη για μας, παρότι υπήρξαμε εχθροί του.

Όταν λοιπόν μας καλεί σε ομοίωση μαζί του, ζητάει απλώς η συμπεριφορά μας να είναι όμοια με τη δική του επί της γης. Μιμητές του Θεού γινόμαστε, όταν περιπατούμε κι εμείς «εν αγάπη, καθώς και ο Χριστός ηγάπησεν ημάς και παρέδωκεν εαυτόν υπέρ ημών».

Καλή εβδομάδα!

Πατερικός: ΜΙΜΗΤΕΣ ΘΕΟΥ (paterikos.blogspot.com)

Ο ΑΠΑΛΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ

  1. ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΕΠΤΑΗΜΕΡΟ (19-25 ΣΕΠ. 2021)

Ο ΑΠΑΛΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ

π. Δημητρίου Μπόκου

Ο άγιος Σιλουανός, που εορτάζει μαζί με την αγία πρωτομάρτυρα Θέκλα και την Παναγία την Μυρτιδιώτισσα (24 Σεπτ.), ήταν Ρώσος (κατά κόσμον Συμεών Ιβάνοβιτς Αντόνωφ),γεννήθηκε το 1866, μόνασε επί 46 έτη στο Άγιον Όρος (στο ρωσικό μοναστήρι του ΑγίουΠαντελεήμονος) και εκοιμήθη το 1938. Υπήρξε άνθρωπος με βαθειά μετάνοια, γνήσια ταπεινοφροσύνη, αδιάλειπτη προσευχή και έντονη αγάπη για όλο τον κόσμο. 

Η χαρισματική πνευματική του ζωή έγινε γνωστή χάρις στον άλλο άγιο της εποχής μας Σωφρόνιο Σαχάρωφ, που έγραψε και δημοσίευσε τη βιογραφία και τις διδαχές του αγίου Σιλουανού.

Αρκετά περιστατικά σημάδεψαν από νωρίς τη ζωή του νεαρού Συμεών και τον έσπρωξαν να επιλέξει τον μοναστικό βίο. Ιδιαίτερο ρόλο στην πορεία του έπαιξε το παράδειγμα τουπατέρα του. 

Διηγείται ο ίδιος ο άγιος Σιλουανός: «Εγώ στο πνευματικό μέτρο του πατέρα μου δεν έφτασα. Εκείνος ήταν εντελώς αγράμματος και έλεγε ακόμα και το “Πάτερ ημών” με λάθη (το είχε μάθει εξ ακοής στην Εκκλησία), αλλά ήταν πράος και σοφός άνθρωπος».

Η οικογένειά τους ήταν πολυμελής: Ο πατέρας, η μητέρα, πέντε γιοί και δύο θυγατέρες.

Ζούσαν αγαπημένοι. Τα μεγαλύτερα αγόρια εργάζονταν με τον πατέρα. Μια φορά, κατά τον θερισμό, ήταν η σειρά του Συμεών να ετοιμάσει φαγητό για το μεσημέρι. Αυτός λησμόνησε ότι ήταν ημέρα Παρασκευή και έβρασε χοιρινό κρέας και έφαγαν όλοι. Πέρασε μισός χρόνος. Τον χειμώνα, μια γιορτινή μέρα, ο πατέρας λέει στον Συμεών με ένα ήρεμο χαμόγελο: «Θυμάσαι, παιδί μου, που μας έβρασες χοιρινό κρέας στο χωράφι; Ήταν Παρασκευή, ξέρεις, και το έτρωγα σαν να ήταν πτώμα». «Και γιατί δεν μου το είπες τότε;» ρώτησε ο Συμεών. «Δεν ήθελα, παιδί μου, να σε συγχύσω».

Διηγούμενος ο άγιος Σιλουανός γεγονότα από τη ζωή του στο πατρικό του σπίτι, πρόσθετε: «Να, τέτοιο γέροντα (πνευματικό οδηγό) θα ήθελα να έχω: Ποτέ δεν θύμωνε και ήταν πάντοτε μετρημένος και ήσυχος. Σκεφθείτε, έκανε υπομονή μισό χρόνο και βρήκε την κατάλληλη στιγμή, ώστε να με διορθώσει και να μη με συγχύσει».

ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ: Ο ΑΠΑΛΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ (elekklesia.blogspot.com)

ΟΤΑΝ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΚΑΘΟΤΑΝ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΜΑΣ

π. Δημητρίου Μπόκου

Κατά το Μάιο του 1929, τα λίγα χωράφια του χωριού και τα αμπέλια του κινδύνευαν να καταστραφούν τελείως από την επιδρομή αμέτρητων παμφάγων ακρίδων. Τρόπος να τις διώξουν δεν υπήρχε, ούτε μέσο να τις καταστρέψουν. Τα χτήματα ήταν στην απόλυτη κυριαρχία της φοβερής ακρίδας. Όλοι οι χωρικοί έβλεπαν με δέος, πόνο και απελπισία την επικείμενη καταστροφή. Μόνο ο πανάγαθος Θεός μπορούσε να βοηθήσει με το άπειρο έλεός του και με τις ικεσίες της προστάτιδάς μας Παναγίας της Πυρσόγιαννης.

Το ίδιο απόγευμα οι κάτοικοι του χωριού, με πρώτο τον ιερέα παπα-Ηλία Παπακώστα, πηγαίνουν ασθμαίνοντας να φέρουν τη θαυματουργό εικόνα της Παναγίας για να γλυτώσει η Χάρη της τα χτήματα από την ολική καταστροφή και εξαφάνιση.

Όλο το βράδυ έψαλαν με κατάνυξη και με ιδιαίτερη προσοχή τη μεγάλη Παράκληση και πουρνό-πουρνό, ψάλλοντας σε όλο τον δρόμο το «Εν τη Γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας, εν τη Κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες, Θεοτόκε…», τη μετέφεραν στο χωριό μας και στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου. Γονατιστοί μέσα στο ναό έψαλαν τη μεγάλη Παράκληση και πήραν Αγιασμό, για να ραντίσουν τα δοκιμασμένα από τη λαίλαπα των ακρίδων χτήματα. Στο τέλος όλο το χωριό με επικεφαλής τον ιερέα παπα-Ηλία Παπακώστα, ψάλλοντας συνεχώς και ικετεύοντας, έφεραν τη θαυματουργή Εικόνα έξω από τον Ναό του Αγίου Μηνά, με πρόσωπο προς τα χτήματα και προσεύχονταν για να κάνει το θαύμα η Παναγία μας.

Και ω των θαυμασίων σου, Μητέρα του Θεού, Μητέρα της ψυχής μας και προστασία όλων!

Οι ακρίδες, σύννεφα ολόκληρα, φεύγοντας από τα χτήματα, έπεφταν στον Σαραντάπορο ποταμό και πνίγονταν. Η φωνή απελπισίας, η θερμή ικεσία και παράκληση των συγχωριανών εισακούσθηκε. Η Παναγία μας, η προστάτις όλων των πονεμένων, έσωσε για μια ακόμη φορά το χωριό μας. Δοξασμένο ας είναι το άγιο όνομά της!

(Ελεύθερη παράθεση από το βιβλίο: Νικολάου Τσίπα, Σεργιάνισμα στους χώρους και στην ιστορία της Πυρσόγιαννης).

Τέτοια γινόντουσαν τις εποχές που οι άνθρωποι είχαν μονάχα τον γείτονα και τον Θεό. Τον γείτονα για τα πέρα-δώθε, τον Θεό για τα δύσκολα. Είτε χαρά είχαν είτε λύπη, εκεί θα έτρεχαν. Έλεγαν π.χ. οι Φαρασιώτες της Καππαδοκίας, οι συμπατριώτες του αγίου Παϊσίου: «Εμείς στην πατρίδα μας τί θα πει γιατρός δεν ξέραμε. Στον Χατζεφεντή τρέχαμε (στον άγιο Αρσένιο, που τους διάβαζε κάποια ευχή και γίνονταν καλά). Στην Ελλάδα μάθαμε από γιατρούς, αλλ’ αν τα πούμε αυτά εδώ στους ντόπιους, τους φαίνονται παράξενα».

Ο Θεός, η Παναγία και οι Άγιοι, ήταν η απαντοχή τους, η παρέα, το αποκούμπι τους. Μ’ αυτούς τα λέγανε, μ’ αυτούς τρωγόντουσαν νύχτα και μέρα. Στον Θεό λέγαν την καλημέρα τους με το που άνοιγαν τα μάτια τους, σ’ αυτόν και την καληνύχτα τους. Ο μεγάλος Μακρυγιάννης διηγείται πως μάλωσε κάποτε, φτωχό παιδί, με τον Αϊ-Γιάννη τον Πρόδρομο, πικραμένος από την ανθρώπινη κακία. Και μια με τις απειλές, μια με τα παρακάλια, έκαμα, λέει, τις συμφωνίες μου με τον άγιο, να με βοηθήσει αυτός να προκόψω, κι εγώ να του φτιάξω καινούργια την εκκλησία του.

Ο ατίθασος Καραϊσκάκης είχε την Παναγία την Προυσιώτισσα, την «Κυρά της Ρούμελης», σαν μάνα του. Στο μοναστήρι της είχε τη μόνιμη κατοικία του. Της μιλούσε με απόλυτη οικειότητα. Με τη γνωστή του αμετροέπεια, χαριεντίζονταν μαζί της με απλότητα, όταν ασήμωσε την εικόνα της, μετά από μια θεραπεία του από τους πυρετούς και τις θέρμες που τον τσάκιζαν αδιάκοπα: «Γυναίκα δεν είσαι και συ, Μεγαλόχαρη; Έπρεπε, βλέπεις, να σου τάξω μπιχλιμπίδια για να με κάνεις καλά!»

Αυτά δείχνουν σχέση. Οικεία, ζεστή σχέση. Ο Θεός, οι άγιοι, μα ιδιαίτερα η Παναγία, δεν ήταν κάποιοι ξένοι, άγνωστοι, μα σπιτικοί, οι δικοί τους άνθρωποι. Μέλη της οικογένειάς τους. Δεν βάδιζαν μόνοι τον τραχύ δρόμο της ζωής τους, αλλά παρέα με τους αγίους τους, «συν πάσι τοις αγίοις». Οικοδέσποινα, νοικοκυρά σε κάθε σπίτι, είχαν πάντα τη Μεγαλόχαρη. Σε κάθε συμφορά, την Παναγιά καλούσαν πρώτη-πρώτη να συνδράμει. Δεν ήταν γάμος και χαρά, που να μη ζητήσουν με τα όμορφα τραγούδια τους να παρευρεθεί κι εκείνη στη χαρούμενη συντροφιά τους.

–  Έλα Θεέ και Παναγιά με τον Μονογενή σου,

κι ευλόγα μας τούτ’ την δουλειάν, που ’ναι ’πο την βουλήν σου…

Δεν ήταν πόνος και καημός, που δεν θα τον ακουμπούσαν στα πόδια της πιο πονεμένης μάνας του κόσμου. Τα δάκρυα της Παναγιάς για τον μοναχογιό της, γίνονταν βάλσαμο και παρηγοριά, ένα με τα δικά τους δάκρυα. Έσμιγε το πικρό μοιρολόι τους με τον θρήνο της Μεγάλης Μάνας τους.

–  Άρχοντες, αφουγκράστε μου της Δέσποινας τον θρήνον,

πώς κλαίει τον Μονογενή εις τον Σταυρόν εκείνον…

Δεν έβαζαν ψωμί στο στόμα τους, αν δεν καλούσαν Χριστό και Παναγιά συντροφιά στο τραπέζι τους, αχώριστους συνδαιτυμόνες τους.

–  Σε τουτ’ την τάβλα που ’μαστε, σε τούτο το τραπέζι,

τον Άγγελο φιλεύουμε και το Χριστό κερνάμε

και την Παρθένα Δέσποινα διπλά την προσκυνάμε,

να μας χαρίσει τα κλειδιά, κλειδιά του Παραδείσου,

ν’ ανοίξω τον Παράδεισο, να μπω να σεργιανίσω,

να δω τους πλούσιους πώς περνούν και τους φτωχούς τί κάνουν…

Και η Παναγιά; Να μη συντρέχει, όταν τ’ αγαπημένα της παιδιά την προσκαλούν; Να μη σκοτώνεται να τα σκεπάσει, όταν απελπισμένα τη φωνάζουν; Σχέση αγάπης, βλέπεις, είναι αυτή, αμφίδρομη, πώς να φανεί αδιάφορη; Αισθάνεται μάνα κι αυτή για όσους αισθάνονται παιδιά της. Ξεχειλίζει ο μητρικός της πόθος για μας.

Εμείς όμως; Σήμερα που δεν μας νοιάζει ο γείτονας και τον Θεό δεν τον ντρεπόμαστε μήτε τον θέλουμε, που νοιώθουμε τάχα δυνατοί και άτρωτοι στον, παρά ταύτα, ετοιμόρροπο τενεκεδένιο μας παράδεισο, θα παραμείνουμε αδιάφοροι σε μια τέτοια μητέρα; Που καταδέχεται να μας θεωρεί, όχι κάποιους μακρινούς, αλλά καταδικούς της οικείους, λατρεμένους της συγγενείς; Πού θα ξαναβρούμε μια τέτοια αγάπη;

«Συγγενούς οικειότητος μη επιλάθη, Δέσποινα…»

Εορτή Κοιμήσεως Θεοτόκου

Αύγουστος 2018

theomitoriko

π. Δημήτριος Μπόκος, «΄Εστιν ουν Ελλάς και η Μακεδονία»

«΄Εστιν ουν Ελλάς και η Μακεδονία»

(αρχαίος γεωγράφος Στράβων)

Οι αρχαίοι Μακεδόνες θεωρούσαν

και ονόμαζαν τον εαυτό τους Έλληνες

π. Δημητρίου Μπόκου

Σε επιστολή του προς τον ηττημένο βασιλιά της Περσίας Δαρείο ο Μέγας Αλέξανδρος, τη στιγμή που έχει συντρίψει για δεύτερη φορά τον πολυάριθμο περσικό στρατό στη μάχη της Ισσού, διατρανώνει ότι

Η Μακεδονία είναι κομμάτι της Ελλάδας.

Και ότι ό ίδιος είναι ηγεμόνας των Ελλήνων.

«Οι πρόγονοί σου, λέγει στον Δαρείο, εισέβαλαν στη Μακεδονία και την υπόλοιπη Ελλάδα («εις Μακεδονίαν και εις την άλλην Ελλάδα», [άρα χωρίς τη Μακεδονία είναι μισή και όχι ολόκληρη η Ελλάδα]) και μας προξένησαν καταστροφές, χωρίς εμείς να τους έχουμε κάμει προηγουμένως κανένα κακό· «εγώ δε των Ελλήνων ηγεμώνκατασταθείς» (=αφού εμένα οι Έλληνες με όρισαν για αρχηγό τους) εισέβαλα στην Ασία, επειδή ήθελα να τιμωρήσω τους Πέρσες, εφόσον εσείς πρώτοι αρχίσατε τις εχθροπραξίες» (Αρριανού, Αλεξάνδρου Ανάβασις, 2, 14, 4).

Αλλά και κατά τη μάχη του Γρανικού ποταμού που είχε προηγηθεί, είχε συλλάβει αιχμαλώτους Έλληνες μισθοφόρους που πολεμούσαν με το μέρος των Περσών. Αυτούς ο Αλέξανδρος απέστειλε δεμένους με χειροπέδες στη Μακεδονία για να δουλεύουν ως σκλάβοι, επειδή, παρά τις κοινές αποφάσεις των Ελλήνων (και όχι Μακεδόνων και Ελλήνων) και μολονότι ήταν Έλληνες, πολέμησαν για χάρη των βαρβάρων κατά της Ελλάδας (και όχι ειδικά κατά της Μακεδονίας). Πουθενά δηλαδή δεν διαστέλλονται οι Μακεδόνες από τους άλλους Έλληνες. Και από τα λάφυρα της μάχης έστειλε ο Αλέξανδρος τριακόσιες ασπίδες-αφιέρωμα στον Παρθενώνα με το επίγραμμα: «Αλέξανδρος και οι Έλληνες (πλην Λακεδαιμονίων)» από τα λάφυρα των βαρβάρων που κατοικούν την Ασία (Αρριανός, 1, 16, 6-7).

Ο Μέγας Αλέξανδρος και οι Μακεδόνες του είχαν πλήρη συνείδηση ότι ήταν Έλληνες.

Ελλάδα είναι και η Μακεδονία, βοούν οι πρόγονοί μας Έλληνες (Στράβων). Ακούμε οι Νεοέλληνες;

4 Φεβρ. 2018 

ΑΚΤΙΝΕΣ