Πριονίζουμε το κλαδί πάνω στο οποίο καθόμαστε

 

του Μάσιμο Φίνι 

Στα Ιμαλάια, η αποκόλληση ενός τεράστιου παγετώνα προκάλεσε μια γιγαντιαία πλημμύρα, με προσωρινό απολογισμό περισσότερους από 900 νεκρούς και 4.000 αγνοουμένους. Στις αρχές Αυγούστου, ένας σεισμός στη μακρινή Κολομβία —μακρινή σε σχέση με τα Ιμαλάια— προκάλεσε 224 θανάτους. Στην Αλγερία, πολυάριθμες πυρκαγιές δημιούργησαν ένα σύννεφο σκόνης το οποίο, μαζί με τη σκόνη της Σαχάρας, σκέπασε ολόκληρη τη χώρα του Μαγκρέμπ. Στο Μπέργκαμο, την Μπρέσια, την Πιατσέντσα, την Πάρμα και την Κρεμόνα σημειώθηκαν χαλαζοπτώσεις πρωτοφανούς έντασης για την περιοχή. Ταυτόχρονα, και σε φαινομενική αντίθεση με τα προηγούμενα, η στάθμη των υδάτων στις εκβολές του Πάδου υποχώρησε κατά αρκετά εκατοστά, προκαλώντας σοβαρές ζημιές στη γεωργία.

Ο αναγνώστης θα μπορούσε να αντιτείνει ότι παρόμοιες καταστροφές και τραγωδίες υπήρχαν πάντοτε στην ιστορία του ανθρώπου. Είναι αλήθεια — όχι όμως σε τόσο σύντομα χρονικά διαστήματα και σε τόσο διαφορετικά μεταξύ τους σημεία του πλανήτη.
Υπάρχει, επομένως, κάτι που συνδέει αυτά τα ακραία φαινόμενα. Ονομάζεται CO₂, δηλαδή διοξείδιο του άνθρακα, το οποίο, εξαιτίας της προοδευτικής εκβιομηχάνισης του πλανήτη, διοχετεύουμε στην ατμόσφαιρα σε ολοένα μεγαλύτερες ποσότητες.

Έχω την εντύπωση ότι η Γη προσπαθεί να απαλλαγεί από εκείνον τον ανησυχητικό ένοικό της που ονομάζεται άνθρωπος. Έχουμε γίνει υπερβολικά ογκώδεις και παρεμβατικοί. Κάθε άνθρωπος, αν τον εξετάσουμε μεμονωμένα, δεν καταλαμβάνει μόνο τον χώρο στον οποίο βρίσκεται· εξαιτίας της Τεχνολογίας, μοιάζει με μια τεράστια αράχνη που, καθισμένη στο κέντρο του ιστού της, εργάζεται αδιάκοπα για να τον επεκτείνει.
Με λίγα λόγια, ο άνθρωπος έχει γίνει υπερβολικά ογκώδης και βαρύς για να μπορεί να τον αντέξει η Γη. Θα έχει την τύχη των δεινοσαύρων, οι οποίοι δεν εξαφανίστηκαν εξαιτίας των παγετώνων, όπως συνήθως λέγεται, αλλά επειδή, ως σύνολο, αποτελούσαν ένα βάρος που η Γη δεν μπορούσε πλέον να σηκώσει.

Πριν από μερικές δεκαετίες βρισκόμουν στη Γουινέα-Μπισάου, ακολουθώντας έναν ιεραπόστολο, τον πατέρα Φουμαγκάλι, έναν άξιο Ξαβερινό μοναχό με τις καλύτερες προθέσεις. Ο πατέρας Φουμαγκάλι φρόντιζε τη φυλή των Φελούπε, που κατοικούσε στην περιοχή, και απελπιζόταν επειδή οι Φελούπε αρνούνταν να χρησιμοποιήσουν τη μηχανική χορτοκοπτική μηχανή του, η οποία θα μπορούσε μέσα σε λίγες ώρες να ολοκληρώσει μια εργασία για την οποία μια οικογένεια Φελούπε χρειαζόταν μία εβδομάδα.

Πίσω από αυτή την άρνηση κρύβονται βαθύτεροι λόγοι. Είναι οι ίδιοι λόγοι για τους οποίους, κατά τον Μεσαίωνα, οι αγρότες αντιστάθηκαν επί μακρόν στη χρήση της μεγάλης θεριστικής κόσας, προτιμώντας το λιγότερο αποδοτικό δρεπάνι. Η κόσα κόβει τα φυτά σύρριζα στο έδαφος, ενώ το δρεπάνι τα κόβει λίγο ψηλότερα, αφήνοντας πίσω τις καλαμιές, δηλαδή «την τροφή των φτωχών», η οποία ήταν απαραίτητη για τις λεπτές ισορροπίες όχι μόνο της μεσαιωνικής γεωργίας αλλά ολόκληρου του μεσαιωνικού κόσμου.

Δεν είναι, όμως, αυτό το ειδικότερο ζήτημα με το οποίο σκοπεύουμε να ασχοληθούμε εδώ. Για μια ευρύτερη προσέγγιση παραπέμπω στο βιβλίο μου Είχε άδικο ο ορθός λόγος;, που κυκλοφόρησε το 1985.

Ας επιστρέψουμε στους Φελούπε και στον πατέρα Φουμαγκάλι. Επειδή ο Φουμαγκάλι επέμενε, ο αρχηγός της φυλής τού εξήγησε τους λόγους της άρνησής τους:
«Για εμάς, η ζωή κυλά καλά όταν οι δυνάμεις της φύσης παραμένουν σε ισορροπία. Η μηχανή σου διαταράσσει αυτή την ισορροπία».

Εμείς οι σύγχρονοι άνθρωποι, από τη Βιομηχανική Επανάσταση και τον Διαφωτισμό και έπειτα, κάναμε ό,τι μπορούσαμε για να διαταράξουμε αυτή την ισορροπία.

Σε ένα από τα διηγήματά του, ο Ντίνο Μπουτσάτι φαντάζεται ότι η ποίηση έχει καταργηθεί. Βρισκόμαστε στα μέσα της δεκαετίας του 1950 και ο Μπουτσάτι γράφει:
«Να παράγουμε, να κατασκευάζουμε, να ωθούμε ολοένα ψηλότερα τις καμπύλες των διαγραμμάτων, να ενισχύουμε τις βιομηχανίες και το εμπόριο, να αναπτύσσουμε τις επιστημονικές έρευνες που αποβλέπουν στην αύξηση της εθνικής αποδοτικότητας, να διοχετεύουμε διαρκώς περισσότερη ενέργεια στην προοδευτική επέκταση των συναλλαγών. Τεχνική, υπολογισμός, εμπορευματική απτότητα, τόνοι, μέτρα, τιμοκατάλογοι, χρηματιστηριακές αξίες. Η παραγωγικότητα — αυτό είναι το μοναδικό πράγμα που έχει πραγματική σημασία· και είναι αδύνατον να κατανοήσει κανείς πώς η ανθρωπότητα αγνοούσε επί χιλιετίες αυτή τη θεμελιώδη αλήθεια».

Η Παραγωγικότητα, μαζί με την Τεχνολογία και την Οικονομία, αποτελεί έναν από τους θεμελιώδεις μύθους —θα έλεγα, ένα από τα ίδια τα θεμέλια— του σημερινού κόσμου.

Έχουμε φτάσει στο εξής παράδοξο: δεν παράγουμε πλέον για να καταναλώνουμε, αλλά καταναλώνουμε για να μπορούμε να παράγουμε. Ένα παράδοξο το οποίο είχε αντιληφθεί ακόμη και ο Άνταμ Σμιθ στο έργο του Ο πλούτος των εθνών του 1776, μολονότι υπήρξε ένας από τους θεωρητικούς προδρόμους και υποστηρικτές του συστήματος μέσα στο οποίο ζούμε σήμερα.

Επειδή, όμως, όλα τα πράγματα —ακόμη κι αν δεχτούμε ότι έχουν κάποιον σκοπό— έχουν αναγκαστικά και ένα τέλος, αυτό το σύστημα θα καταρρεύσει από μόνο του την ημέρα που δεν θα μπορούμε πλέον να παράγουμε, ακόμη και αν εξακολουθήσουμε να λεηλατούμε από τη Μαύρη Αφρική τους λιγοστούς πόρους που της απέμειναν ύστερα από δεκαετίες αποικιοκρατίας.

Και δεν πρόκειται να της τους επιστρέψουν τα διάφορα «Σχέδια Ματέι», που φέρουν τη σφραγίδα της Μελόνι και έχουν υιοθετηθεί και από πολλά ευρωπαϊκά κράτη. Όχι μόνο επειδή αποτελούν νέα σχέδια λεηλασίας, καλυμμένα, όπως πάντοτε, πίσω από υποκριτικά καλές προθέσεις, αλλά και επειδή, ακόμη κι αν δεχτούμε ότι μια τέτοια δραστηριότητα έχει κάποιον σκοπό, κάθε φαινόμενο —αρχίζοντας από τη συγκεκριμένη ζωή του ανθρώπου— έχει και ένα τέλος. Και στην περίπτωση του ανθρώπου, αυτό το τέλος είναι ο θάνατος.

Ασφαλώς, υπάρχουν εκείνοι που πιστεύουν ότι υπάρχει «ζωή πέρα από τη ζωή». Πρόκειται για μια πράξη πίστης, με την οποία δεν χρειάζεται να ασχοληθούμε εδώ. Καλή τύχη.

Θα έρθει η ημέρα που το σύστημα θα καταρρεύσει από μόνο του, επειδή οι εκθετικοί ρυθμοί ανάπτυξης πάνω στους οποίους στηρίζεται υπάρχουν στα μαθηματικά —σε έναν αριθμό μπορείς πάντοτε να προσθέσεις έναν ακόμη—, αλλά δεν υπάρχουν στη φύση.

Με δυο λόγια, πριονίζουμε το κλαδί του δέντρου πάνω στο οποίο καθόμαστε.

Θα μπορούσα να ξεκαρδιστώ στα γέλια, αν δεν καθόμουν κι εγώ πάνω στο ίδιο κλαδί.

Πηγή: https://www.ariannaeditrice.it/articoli/stiamo-tagliando-il-ramo-su-cui-siamo-seduti

 Είχε άδικο ο ορθός λόγος; 

Ο ΟΡΘΟΣ ΛΟΓΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΛΟΓΟΣ, ΕΧΕΙ ΔΕΘΕΙ ΧΕΙΡΟΠΟΔΑΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΕΙ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΤΟΝ ΑΙΧΜΑΛΩΤΙΣΑΝ. ΣΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗΚΕ ΩΣ ΕΞΗΣ: Η ΥΠΑΡΞΗ ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ Η ΟΠΟΙΑ ΑΙΧΜΑΛΩΤΗ ΠΛΕΟΝ ΥΠΗΡΕΤΕΙ ΤΟΝ ΘΕΟ ΧΡΟΝΟ (ΚΡΟΝΟ). ΣΤΗΝ ΑΥΓΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΥΠΗΡΧΑΝ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΑΡΑΩ ΟΙ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΕΣ ΤΩΝ ΑΣΣΥΡΙΩΝ, ΒΑΒΥΛΩΝΙΩΝ, ΧΕΤΤΑΙΩΝ, ΠΕΡΣΩΝ  ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΕΚΑΝΑΝ ΕΡΓΑ ΠΟΛΕΜΟΥΣΑΝ ΚΑΙ ΛΕΗΛΑΤΟΥΣΑΝ ΑΙΧΜΑΛΩΤΙΖΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΣΚΟΤΩΝΟΝΤΑΣ.

ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΟΥΛΕΙΑ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ ΕΙΧΑΝ ΜΑΘΗΤΕΥΣΕΙ ΣΤΟΥΣ ΙΕΡΕΙΣ ΤΩΝ ΦΑΡΑΩ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΧΑΛΔΑΙΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ. ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΝΔΡΟΜΗ ΚΑΙ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΣΤΟΙΧΕΙΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ. ΤΟΝ ΝΟΥ.  

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΚΑΙ ΘΕΟΣ ΜΑΣ. Ο ΘΕΟΣ ΛΟΓΟΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΕΛΕΥΘΕΡΩΣΑΝ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΑΠΟ ΤΑ ΠΕΠΕΡΑΣΜΕΝΑ ΔΕΣΜΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΕΩΣ ΕΞΑΓΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΟΔΗΓΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΣΤΗΝ ΒΑΣΙΛΕΙΑ,ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟ. ΓΙΑ ΟΠΟΙΟΝ ΘΕΛΕΙ. ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΜΕΤΟΧΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΗΝ ΘΕΙΑ ΠΡΟΝΟΙΑ. ΟΥΔΕΙΣ ΕΚΟΝ ΚΑΚΟΣ. 

ΣΗΜΕΡΑ Η ΟΥΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΝΟΥΣ ΞΕΧΑΣΤΗΚΑΝ Ο ΘΕΟΣ ΠΕΘΑΝΕ ΟΙ ΦΑΡΑΩ ΚΑΘΕ ΦΥΛΗΣ ΕΠΑΝΕΚΤΗΣΑΝ ΤΗΝ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΕΩΣ ΑΝΗΜΠΟΡΟΣ ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΝΟΥ ΚΤΙΖΕΙ ΠΥΡΑΜΙΔΕΣ  ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΥΠΟΣΧΟΝΤΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΗ ΑΤΟΜΙΚΟΤΗΤΑ ΠΛΕΟΝ ΤΩΝ ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΕΩΝ.

 ΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΚΟΝΤΑ.

Τώρα οι εταιρείες προσλαμβάνουν φιλοσόφους

Massimo Fini

Πηγή: Μάσιμο Φίνι

Οι εταιρείες προσλαμβάνουν ολοένα και περισσότερο φιλοσόφους. Υπάρχουν πολλοί λόγοι: η διαχείριση της πολυπλοκότητας, η καθοδήγηση της ηθικής της τεχνητής νοημοσύνης και η βελτίωση της ηγεσίας. Χωρίς να αρνούμαι την εγκυρότητα των άλλων λόγων, μου φαίνεται ότι το υποκείμενο πρόβλημα είναι η διαχείριση της πολυπλοκότητας. Σε έναν κόσμο -ειδικά τον Δυτικό, αλλά όχι μόνο- όπου οι εξειδικεύσεις αυξάνονται συνεχώς, υπάρχει ανάγκη για κάποιον που μπορεί να παράσχει μια ενιαία κατεύθυνση. Αυτός είναι ο φιλόσοφος, αλλά με τη φιλοσοφία εδώ δεν εννοούμε τη μελέτη της φιλοσοφίας, από τον Αριστοτέλη μέχρι σήμερα, αλλά την πρακτική της φιλοσοφίας. Δηλαδή, για να ανακόψουμε την κατάτμηση της σύγχρονης ζωής, καταφεύγουμε σε ένα υψηλότερο επίπεδο κατάτμησης, αυτό που παρέχει, ακριβώς, η φιλοσοφία. Δηλαδή, ένα τμήμα προστίθεται σε ένα άλλο, σαν μια γάτα που κυνηγάει την ουρά της σε μια άπειρη διαδικασία της οποίας οι επιπτώσεις είναι αδύνατο να αξιολογηθούν, εκτός από την ενστικτώδη υποψία ότι ολόκληρη αυτή η διαδικασία θα οδηγήσει σε συλλογική αυτοκαταστροφή. Στην προσπάθειά μας να απλοποιήσουμε τη ζωή μας, οι άνθρωποι την περιπλέκουν μόνο περαιτέρω. Η ψηφιακή τεχνολογία είναι ένα καλό παράδειγμα αυτού. Αχ, οι παλιές καλές εποχές που οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν το περιστέρι για να επικοινωνήσουν. Αλλά αυτό το φαινόμενο έχει βαθύτερες ρίζες. Ας πάρουμε την περίπτωση της υγείας και ας στραφούμε στην τεχνολογική ιατρική. Οι Δυτικοί είναι εξαιρετικοί στη θεραπεία κάθε είδους ασθενειών - ας πούμε, ενός γαγγραινώδους νυχιού ποδιού - αλλά αποτυγχάνουν να την ενσωματώσουν στη συνολική προσωπικότητα του ασθενούς. Η ανατολική σκέψη ακολουθεί την αντίθετη κατεύθυνση: πρώτα, αξιολογούμε το άτομο ως σύνολο και στη συνέχεια αντιμετωπίζουμε την ασθένεια που το πλήττει. Είναι γνωστό από την αυγή του χρόνου ότι το μυαλό και το σώμα είναι άρρηκτα συνδεδεμένα. Δεν μπορείς να θεραπεύσεις ένα σώμα χωρίς να ασχοληθείς με το μυαλό, ή το αντίστροφο. Το να το απαιτείς αυτό ισοδυναμεί με την προσθήκη άλλης μιας τμηματοποίησης. Παράδοξο; Ναι, αλλά η ζωή είναι ένα αιώνιο παράδοξο.

Ο Τιτσιάνο Τερζάνι ήταν απόλυτα βυθισμένος στην ανατολική σκέψη, ακόμη και στην ιατρική, αλλά όταν προσβλήθηκε από καρκίνο, κατέφυγε για θεραπεία στα καλύτερα αμερικανικά νοσοκομεία, όπου και πέθανε. Έχω αρκετούς φίλους που έκαναν αυτή την επιλογή. Απρόθυμα, πρέπει να παραδεχτώ ότι η δυτική ιατρική είναι ανώτερη, επειδή παρέχει κάτι που η ανατολική ιατρική, και γενικά καμία άλλη ιατρική, δεν μπορεί να προσφέρει: την ελπίδα. Είναι κι αυτή ψευδής, αφηρημένη και όμως πολύ συγκεκριμένη. Ομοίως, αλλά αντιστρέφοντας τους όρους, όπως ακριβώς δεν μπορεί κανείς να ζήσει μόνο με ψωμί, δεν μπορεί να ζήσει χωρίς ελπίδα. Αλλά τι αξία έχει η ελπίδα όταν η φιλοσοφία, καμία φιλοσοφία, έχει καταφέρει να απαντήσει στα αιώνια ερωτήματα του Καταλάνο: Ποιοι είμαστε; Από πού ερχόμαστε; Πού πηγαίνουμε;[ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ. ΑΠΛΩΣ Η ΔΥΣΗ ΠΑΛΕΥΕΙ ΜΑΤΑΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΣΤΑ ΜΑΡΜΑΡΕΝΙΑ ΑΛΩΝΙΑ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΠΟΣΠΑΣΕΙ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΙΣΟΠΑΛΙΑ. ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΚΟΥΣΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΙΓΕΝΗ ΑΚΡΙΤΑ. ΕΛΠΙΔΑ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΣΤΑ 90; ]

Είτε λοιπόν ζούμε στην Ανατολή είτε στη Δύση, ας ξεχάσουμε τους γιατρούς και τα νοσοκομεία, τα οποία, επιπλέον, είναι ιατρογενή. Ας ξεχάσουμε τους ατελείωτους ελέγχους στους οποίους, σύμφωνα με τη σύγχρονη ιατρική, θα πρέπει να υποβάλλουμε ετησίως. Και ας απολαύσουμε τη ζωή για ό,τι μπορεί να μας δώσει. Όλες αυτές οι προφυλάξεις είναι άχρηστες, για να μην αναφέρουμε γελοίες. Εξίσου γελοίος είναι και ο άθλιος τρόμος του θανάτου - του βιολογικού θανάτου, εννοώ, ενός άλλου πολύ σύγχρονου φαινομένου. Αν μη τι άλλο, ο τρόπος θανάτου είναι σημαντικός. Σήμερα, οι άνθρωποι γενικά πεθαίνουν σε νοσοκομεία, μόνοι, διασωληνωμένοι, βασανισμένοι από μακροχρόνιες αγωνίες που επιτρέπει η ίδια η τεχνολογική ιατρική (Ιστορία Θανάτου στη Δύση, του Philippe Ariès). Σύμφωνα με την ιταλική νομοθεσία, η οποία δεν επιτρέπει την ευθανασία, κανείς δεν μπορεί καν να αυτοκτονήσει, ακόμα κι αν το επιθυμεί. Τεράστιας σημασίας είναι οι πολύ πρόσφατες εξαιρέσεις της Εμίλια-Ρομάνια, της Σαρδηνίας και της Τοσκάνης. Πρέπει να εμπιστευτούμε την Τύχη, τον αληθινό αφέντη, μαζί με τον Χρόνο, της ζωής μας. Ένα κεραμίδι που πέφτει στο κεφάλι σου καθώς φεύγεις από το σπίτι. Για τους Λατίνους, υπήρχαν μόνο δύο αξιοπρεπείς θάνατοι: ο θάνατος στη μάχη και η αυτοκτονία. Σήμερα, ακόμη και ο θάνατος στον πόλεμο έχει γίνει δύσκολος, επειδή η άμεση αντιπαράθεση είναι σπάνια. Οι «υβριδικοί» πόλεμοι διεξάγονται με drones, υπερπυραύλους, προπαγάνδα, πληροφορίες, ψευδείς ειδήσεις εναντίον ψευδών ειδήσεων, ανεξέλεγκτα. Η σύγχρονη ιατρική, με όλους τους ελέγχους της, θα ήθελε να ζούμε ως γέροι όσο είμαστε ακόμα νέοι, ως άρρωστοι όσο είμαστε υγιείς.

Ora le aziende assumono filosofi

Τα διπλά μέτρα και σταθμά για το Αφγανιστάν και τις ΗΠΑ

Massimo Fini - 27 Αυγούστου 2026

Πηγή: Μάσιμο Φίνι

Ένα πρόσφατο ρεπορτάζ του Euronews αναφέρει ότι, σύμφωνα με μια αξιολόγηση των Ηνωμένων Εθνών που δημοσιεύθηκε τον Μάρτιο του 2024, το Αφγανιστάν, υπό τους Ταλιμπάν, έχει γίνει η πιο καταπιεστική χώρα στον κόσμο για τις γυναίκες. Παραδόξως, σύμφωνα με μια έκθεση του Linkiesta με ημερομηνία 30 Νοεμβρίου 2025, υπάρχουν εστιατόρια που λειτουργούν αποκλειστικά από γυναίκες στο Αφγανιστάν. Δεν υπάρχουν αναφορές για τέτοια εστιατόρια στη Σαουδική Αραβία, στενό σύμμαχο των Ηνωμένων Πολιτειών στην αντιιρανική τους στάση.

Τον Σεπτέμβριο του 2021, μια Αφγανή αστυνομικός σκοτώθηκε από άνδρες του ISIS. Ανακαλύφθηκε ότι διακόσιες Αφγανές γυναίκες εργάζονται σε ανώτερες θέσεις μόνο στον δικαστικό τομέα. Επομένως, φαίνεται δύσκολο να υποστηριχθεί ότι οι Αφγανές γυναίκες δεν έχουν πρόσβαση στην απασχόληση.

Ακόμη και το δικαίωμα στην εκπαίδευση δεν έχει ποτέ στερηθεί, κατ' αρχήν, στις γυναίκες. Ένα διάταγμα της «ηθικής αστυνομίας» κατά την εποχή του Μουλά Ομάρ ανέφερε: «...Εάν είναι απαραίτητο οι γυναίκες να εγκαταλείψουν το σπίτι για εκπαιδευτικούς σκοπούς, κοινωνικές ανάγκες ή κοινωνικές υπηρεσίες, πρέπει να καλύπτονται σύμφωνα με τους κανόνες της Ισλαμικής Σαρία...» Επίσης, κατά την εποχή του Μουλά Ομάρ, τα κτίρια όπου φοιτούσαν τα αγόρια έπρεπε να χωριστούν από εκείνα όπου φοιτούσαν τα κορίτσια. Οι Ταλιμπάν, στην αναμφισβήτητη σεξοφοβία τους, απαιτούσαν τα κτίρια να βρίσκονται σε μεγάλη απόσταση μεταξύ τους, αλλά, παγιδευμένοι στη δίνη του αγώνα κατά των Δυτικών και του ISIS, δεν είχαν τα μέσα ή τον χρόνο να χτίσουν αυτά τα κτίρια σε κατάλληλη απόσταση. Είχαν άλλες προτεραιότητες, και αυτό είναι κατανοητό. Αυτό, παρεμπιπτόντως, συνέβη επίσης, αν και με ελαφρώς διαφορετική μορφή, στην Ιταλία, όπου υπήρχαν μαθήματα στα οποία συμμετείχαν μόνο άνδρες μαθητές και, αντίθετα, άλλα μόνο μαθήτριες.

Αυτός ο άκαμπτος διαχωρισμός, αν και σε λιγότερο καταναγκαστική μορφή, υπήρχε και στην Ιταλία, τουλάχιστον μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1950, όταν το κίνημα των χίπις (η «Μεγάλη Ολλανδία» των Νέσκενς και Κρόιφ) μας απελευθέρωσε από αυτή την ανοησία. Οι μικτές τάξεις αποτελούσαν την εξαίρεση. Ήσουν εσύ, ο μαθητής, αυτός που αποφάσιζε σε ποιο μάθημα προτιμούσες να παρακολουθήσεις; Όχι, ήταν οι γονείς σου. Κάπως όπως, παρατραβώντας λίγο το θέμα, στην Πακιστανική κοινωνία ακόμα και σήμερα εξακολουθούν να είναι οι γονείς, η οικογένεια, που επιλέγουν τη μέλλουσα νύφη.

Δεν μπορείς να καταλάβεις την αφγανική κουλτούρα —ή, αν προτιμάς, την αφγανο-ταλιμπάν ή οποιαδήποτε άλλη κουλτούρα— αν παραμένεις εδραιωμένος στη δική σου, ξεχνώντας το δικαίωμα αυτοδιάθεσης των λαών που κατοχυρώνεται στο Ελσίνκι σε μια Συνθήκη που υπογράφηκε από σχεδόν κάθε κράτος στον κόσμο. Δηλαδή, ένας λαός μπορεί να εξελιχθεί ή όχι, ανάλογα με την ιστορία του, τις παραδόσεις του, τα έθιμά του. Ο Ζαΐφ, ένας από τους στενότερους συνεργάτες του Μουλά Ομάρ, σημείωσε στο βιβλίο του «Η ζωή μου με τους Ταλιμπάν »: «Ποτέ δεν απαιτήσαμε από τους Δυτικούς να ντύνονται με ισλαμικό τρόπο».

Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, η προσέγγιση του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου φαίνεται να αποτελεί μια προσπάθεια διαχωρισμού των φερόμενων εγκλημάτων που διέπραξαν οι Αφγανοί Ταλιμπάν, οι οποίοι τελικά υπερασπίζονταν το δικό τους παράνομα κατεχόμενο έδαφος, από τα πραγματικά εγκλήματα που διέπραξαν τα κράτη κατοχής, με επικεφαλής τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτό δηλώνεται σαφώς από τον Shaharzad Akbar, πρώην πρόεδρο της Ανεξάρτητης Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Αφγανιστάν και νυν ερευνητή στο Wolfson College της Οξφόρδης. Είναι μια προσπάθεια να λερωθούν όλοι με το ίδιο πινέλο, κρύβοντας τα εγκλήματα, συμπεριλαμβανομένων των βασανιστηρίων, των Αμερικανών κατακτητών σε ένα ενιαίο μεγάλο δοχείο. Ακόμα και σήμερα, στο Γκουαντάναμο, πρώην μαχητές Ταλιμπάν αντιμετωπίζονται με τον χειρότερο δυνατό τρόπο, που αγγίζει τα όρια, και ίσως ξεπερνά, τα βασανιστήρια. Τους στερείται η ιδιότητα του μαχητή και θεωρούνται εγκληματίες του κοινού δικαίου. Αυτό συμβαίνει στο Γκουαντάναμο, παραδόξως κουβανικό έδαφος, επειδή τα βασανιστήρια απαγορεύονται επίσημα στις Ηνωμένες Πολιτείες, με μια πολύ αμερικανική υποκρισία. Ο Akbar δήλωσε περαιτέρω: "...είναι ανησυχητικό να ακούμε ότι ο εκφοβισμός, οι απειλές και οι επιθέσεις των ΗΠΑ κατά του Δικαστηρίου επηρεάζουν τις αποφάσεις σχετικά με τις έρευνες." Ο Ακμπάρ εξήγησε περαιτέρω ότι οι οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών του Αφγανιστάν «έχουν επανειλημμένα καλέσει το ΔΠΔ να διερευνήσει πλήρως όλους τους ισχυρισμούς εντός της εντολής του», συμπεριλαμβανομένων εκείνων κατά των αμερικανικών δυνάμεων, και χαρακτήρισε τη συμπεριφορά της Ουάσιγκτον προς το Δικαστήριο καθ' όλη τη διάρκεια της έρευνας «σοκαριστική και ντροπιαστική». Με λίγα λόγια, ο νταής της Ουάσιγκτον, ένας διαταραγμένος ογδοντάχρονος άνδρας, επίσης ύποπτος για παιδοφιλία, θέλει να υποτάξει το ΔΠΔ στη θέλησή του. Άλλωστε, οι Ηνωμένες Πολιτείες, όπως η Ρωσία, η Ουκρανία και το Ισραήλ, δεν έχουν αναγνωρίσει ποτέ την εξουσία και τη νομιμότητα του ΔΠΔ. Και ακόμη και όταν αυτό μπορούσε να επιβληθεί κατά των «εγκληματιών πολέμου», στερώντας τους την ελεύθερη κυκλοφορία πέρα ​​από τα σύνορα των δικών τους κρατών, οι υπηρέτες των Γιάνκηδων το φροντίζουν. Αυτή είναι η περίπτωση, για παράδειγμα, του Νετανιάχου, ο οποίος δεν θα μπορούσε να πατήσει το πόδι του σε ιταλικό έδαφος, αλλά ο Ματέο Σαλβίνι έσπευσε να ισχυριστεί ότι, αν συνέβαινε αυτό, θα καλωσόριζε με χαρά τον εγκληματία πολέμου στη Ρώμη.

Ο Συνταγματάρχης Μουαμάρ Καντάφι είχε δίκιο όταν δήλωσε σε μια συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ότι δεν ήταν αλήθεια ότι όλα τα κράτη είναι ίσα, αλλά ότι κάποια είναι πιο ίσα από άλλα. Οι εκπρόσωποι του Συμβουλίου Ασφαλείας με δικαίωμα βέτο (οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ρωσία, η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία και η Κίνα) μπορούν να παραβιάσουν κάθε αρχή αυτού που κάποτε ονομαζόταν «διεθνές δίκαιο», χλευάζοντας τον ΟΗΕ και ακόμη και τις ανθρωπιστικές του οργανώσεις (δείτε τι συμβαίνει στην Παλαιστίνη, όπου το Ισραήλ πυροβολεί τον Ερυθρό Σταυρό και την Ερυθρά Ημισέληνο, κάτι που δεν συνέβη καν στον τελευταίο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν ακόμη και η Γερμανία του Χίτλερ σεβόταν την ουδετερότητα αυτών των οργανισμών). Ο Καντάφι τόλμησε επίσης να δηλώσει ότι η επιθετικότητα του 2001 κατά του Αφγανιστάν έπρεπε να επανεξεταστεί. Και πράγματι, ο Καντάφι δολοφονήθηκε, με τον συγκλονιστικό τρόπο που γνωρίζουμε, από Γάλλους στρατιώτες που ήθελαν να υπονομεύσουν την προνομιακή σχέση της Ιταλίας με τον Συνταγματάρχη και την ίδια την Ιταλία, η οποία, υπό την κυβέρνηση Μπερλουσκόνι, υποτάχθηκε, ενάντια στα δικά της συμφέροντα, στους Γιάνκηδες. Ο Πρωθυπουργός εκείνη την εποχή ήταν ο Μπερλουσκόνι, ο οποίος πέθανε το 2023, αλλά ο Μπερλουσκονισμός συνεχίζει να μαίνεται στην Ιταλία χάρη στους μπράβους του, από την Μελόνι μέχρι τον Ταγιάνι. Κανείς δεν ξέρει καν πού είναι θαμμένος ο Καντάφι, ή αν θάφτηκε, ή μάλλον αν το σώμα του δόθηκε ως τροφή στις ύαινες της ερήμου. Η δικαιοσύνη έχει αποδοθεί.

Τι σημαίνει όμως το εντελώς αρνητικό ρεπορτάζ του Euronews για τους «νέους Ταλιμπάν»; Ότι, παρά το καταστροφικό προηγούμενο, υπάρχουν κάποιοι στις Ηνωμένες Πολιτείες, και ίσως ακόμη και στην Ευρώπη, που θέλουν να επιτεθούν ξανά στο Αφγανιστάν, παρόλο που τα έθιμα αυτού του λαού απέχουν πλέον πολύ από εκείνα της εποχής του Μουλά Ομάρ.

Τους τελευταίους δύο αιώνες, το Αφγανιστάν έχει γίνει αντικείμενο πόθου των μεγάλων δυνάμεων: της Μεγάλης Βρετανίας, της Ρωσίας και των Ηνωμένων Πολιτειών. Αυτό δεν οφείλεται τόσο σε ιδεολογικούς λόγους (οι Αμερικανοί ενδιαφέρονταν πρωτίστως για αυτό, αλλά μόνο μετά την εμφάνιση του κινήματος των Ταλιμπάν), αλλά επειδή το Αφγανιστάν κατέχει στρατηγική γεωγραφική θέση στην Κεντρική Ασία (βλ. Chaos Asia του Ahmed Rashid, του Πακιστανού δημοσιογράφου που είναι ίσως ο μεγαλύτερος ειδικός στην κατάσταση στην περιοχή). Το Αφγανιστάν συνορεύει με το Πακιστάν στα νότια και ανατολικά, με το Ιράν στα δυτικά και με το Τουρκμενιστάν, το Ουζμπεκιστάν και το Τατζικιστάν στα βόρεια. Η ανάληψη του ελέγχου του Αφγανιστάν σημαίνει επομένως τον έλεγχο και τη διαμόρφωση των πολιτικών πολλών χωρών σε αυτήν την περιοχή. Αλλά το σημερινό ενδιαφέρον, ας πούμε, για το Αφγανιστάν έχει πολύ πιο στέρεα, και θα έλεγα ακόμη πιο λογικά, κίνητρα από τα ιδεολογικά και γεωπολιτικά του παρελθόντος. Πράγματι, έχει ανακαλυφθεί ότι το υπέδαφος του Αφγανιστάν είναι πλούσιο σε εκείνες τις «σπάνιες γαίες» των οποίων η κατοχή είναι κρίσιμη σήμερα και βρίσκεται στη ρίζα διαφόρων συγκρούσεων, για παράδειγμα αυτής μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας. Μεταξύ των «σπάνιων γαιών» είναι το λίθιο, απαραίτητο για ολόκληρη την ψηφιακή διαδικασία. Η Κίνα, η μόνη μεγάλη χώρα που, παρά το γεγονός ότι είναι γείτονας, δεν έχει επιτεθεί στο Αφγανιστάν, το έχει συνειδητοποιήσει αυτό. Για να εξάγει λίθιο, το Αφγανιστάν απαιτεί μια τεχνολογία που δεν διαθέτει, κινεζική τεχνολογία, καθώς η Κίνα δεν έχει το ίδιο υπέδαφος και επαρκή αποθέματα λιθίου. Η σύμπτωση συμφερόντων είναι επομένως εμφανής, μακριά από τη σύγχυση σχετικά με το αν υπάρχουν εστιατόρια που λειτουργούν εξ ολοκλήρου από γυναίκες στο Αφγανιστάν σήμερα. Με λίγα λόγια, η Κίνα, η οποία δεν διεξάγει πολέμους, αλλά μόνο οικονομικούς, ή το πολύ υβριδικούς, όπως αυτός, ήταν η πρώτη που έφτασε. Η σημασία αυτού του τεράστιου, και ακόμη όχι πλήρως εξερευνημένου, κόσμου αναγνωρίστηκε από τον Αμερικανό πρόεδρο Ρίτσαρντ Νίξον, ο οποίος ήταν ο πρώτος που ξεκίνησε ένα είδος «Δρόμου του Μεταξιού». Αλλά ο Νίξον είχε άσχημο πρόσωπο, δεν ήταν, σε αντίθεση με τον Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι, «όμορφος και ευγενικός», δεν είχε μια σέξι σύζυγο και καταποντίστηκε από ένα γελοίο σκάνδαλο, το Γουότεργκεϊτ (αργότερα το 1972). Η πολιτική σκυτάλη πέρασε στη συνέχεια στον Κένεντι (τον Νοέμβριο του 1960, ο Κένεντι κέρδισε τις εκλογές με μία από τις μικρότερες διαφορές στην ιστορία των ΗΠΑ μετά το Ιστορικό Ντιμπέιτ της 26ης Σεπτεμβρίου 1960) και, μετά τη σύντομη προεδρία του, στον Τζόνσον, ο οποίος συνέχισε τον καταστροφικό πόλεμο στο Βιετνάμ, την πρώτη αμερικανική ήττα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στη συνέχεια ήρθε ο ίσως ακόμη πιο οξύς πόλεμος εναντίον των Ταλιμπάν του Μουλά Ομάρ, πιο οξύς επειδή οι Βιετναμέζοι είχαν τη Ρωσία στο πλευρό τους, ενώ οι Ταλιμπάν κανέναν. Στην πραγματικότητα, είχαν ολόκληρη τη λεγόμενη «διεθνή κοινότητα» εναντίον τους, εξαιρουμένων των χωρών της Νότιας Αμερικής. Αυτό αποδεικνύει ότι όταν ένας λαός επιθυμεί πραγματικά την ανεξαρτησία του, αργά ή γρήγορα αυτή επιτυγχάνεται, ή τουλάχιστον διατηρείται. Όπως συμβαίνει με το Ιράν σήμερα. Ας προσθέσουμε ότι ο Κένεντι είχε αμφιλεγόμενες σχέσεις με την ιταλοαμερικανική μαφία (Με τον Σαμ Τζιανκάνα, ο οποίος ήταν επίσης ύποπτος για τη δολοφονία της Μέριλιν Μονρόε. Μια σκοτεινή υπόθεση που δεν έχει ποτέ αποκαλυφθεί η αλήθεια). Εν ολίγοις, ο Κένεντι παρέμεινε ένα πολικός αστέρας που καθοδηγούσε τον δυτικό κόσμο, και λόγω των αμφιλεγόμενων συνθηκών της δολοφονίας του. Όσο για τον Ρίτσαρντ Νίξον, παρέμεινε πάντα και για πάντα «Νίξον ο δήμιος», όπως ήταν γραμμένο στην άσφαλτο των μεγάλων ιταλικών πόλεων. Ήταν η νίκη του φαινομένου επί του είναι, στην οποία όλοι εμπλεκόμαστε σήμερα.

I due pesi su Afghanistan e Usa

Ο εγωισμός που επηρεάζει τη μείωση του ποσοστού γεννήσεων

από τον Massimo Fini - 20 Αυγούστου 2026

Πηγή: Μάσιμο Φίνι

Μια έκθεση της ISTAT, σε συνεργασία με το Ίδρυμα Γέννησης, πιστοποιεί μια τάση που συνεχίζεται εδώ και δεκαετίες, όχι μόνο στην Ιταλία, αλλά σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο: όλο και λιγότερα παιδιά γεννιούνται. Το ποσοστό γεννήσεων στην Ιταλία είναι 1,4. Για να επιτευχθεί μια ισορροπημένη εναλλαγή γενεών, το ποσοστό γεννήσεων θα πρέπει να υπερβαίνει, τουλάχιστον ελαφρώς, το 2%. Υποστηρίζεται ότι οι κύριες αιτίες αυτής της πτωτικής τάσης είναι οικονομικές: χαμηλοί μισθοί, επισφαλής απασχόληση και περιορισμένη κοινωνική πρόνοια. Αλλά αυτό είναι δύσκολο να διατηρηθεί. Στη Μαύρη Αφρική, η οποία σίγουρα δεν βρίσκεται σε καλή οικονομική υγεία, έχοντας λεηλατηθεί από διαδοχικούς αποικιοκρατισμούς, και τώρα από νεότερους που μεταμφιέζονται σε καλές προθέσεις, όπως τα διάφορα «σχέδια Ματέι» που δεν είναι τίποτα περισσότερο από περαιτέρω λεηλασία των πόρων αυτών των χωρών, το ποσοστό γεννήσεων είναι 4,6, με κορυφές 6 σε χώρες όπως ο Νίγηρας, η Σομαλία και το Τσαντ. Αυτό σχετίζεται στενά με την προοδευτική γήρανση του πληθυσμού. Εάν αυτό το ποσοστό συνεχιστεί, στο πολύ εγγύς μέλλον, μια χούφτα νέων θα πρέπει να στηρίξει οικονομικά και ψυχολογικά έναν στρατό ολοένα και πιο αδύναμων ηλικιωμένων, παρά τις διαβολικές μεθόδους που επινοεί η τεχνολογική ιατρική. Για τους σημερινούς νέους, ακόμη και για εκείνους που δεν είναι τόσο νέοι, η συνταξιοδότηση είναι ένα όνειρο, μια οφθαλμαπάτη, μια ανέφικτη Φάτα Μοργκάνα.
Όχι μόνο γεννιούνται λιγότερα παιδιά, αλλά γεννιούνται, ενώ είναι, σε ολοένα και πιο προχωρημένη ηλικία. Η τεχνολογική ιατρική, πάλι, έχει πείσει τις γυναίκες ότι μπορούν να κάνουν παιδιά σε οποιαδήποτε ηλικία. Αυτό δεν ισχύει. Οι γυναίκες φτάνουν στο μέγιστο της γονιμότητάς τους γύρω στην ηλικία των είκοσι επτά ετών, και στη συνέχεια σταδιακά μειώνονται. Αν θέλετε να αποκτήσετε το πρώτο σας παιδί μετά την ηλικία των σαράντα, αντιμετωπίζετε μεγάλες δυσκολίες. πρέπει να καταφύγετε σε ομόλογη γονιμοποίηση (με τους γαμέτες του ζευγαριού) ή ετερόλογη γονιμοποίηση (με εξωτερικούς δότες). Με την περαιτέρω συνέπεια ότι το παιδί δεν θα έχει να κάνει με δυνατούς, αθλητικούς γονείς, αλλά με παππούδες και γιαγιάδες με όλες τις σωματικές αδυναμίες που συνοδεύουν αυτή την ηλικία. Όποιος έχει αποκτήσει παιδί κανονικής ηλικίας, έναν γιο εννοώ (η σχέση μεταξύ πατέρα και κόρης είναι πολύ πιο περίπλοκη, όπως αυτή μεταξύ μητέρας και κόρης) ξέρει πόσο συναρπαστικό είναι να μεγαλώνεις και να εκπαιδεύεις παιδιά σε οποιοδήποτε αθλητικό άθλημα, είτε πρόκειται για ποδόσφαιρο είτε για ποδηλασία, μόνο και μόνο για να ξεπεραστεί αναπόφευκτα από αυτό. Για χρόνια, έκανα βόλτες με το ποδήλατο, μερικές φορές αρκετά μεγάλες, με τον γιο μου τον Ματέο, μέχρι που μια μέρα το άτυχο αγόρι μου είπε: «Δεν έρχομαι πια μαζί σου, μπαμπά, πας πολύ αργά!» Δεν ήταν μόνο η επίτευξη σωματικής ισότητας, αλλά και ψυχολογικής: ήταν έτοιμος να ακολουθήσει τον δικό του δρόμο. Είναι η ιστορία του Μπάμπι, του γιου του Βασιλιά του Δάσους, ο οποίος τον βοηθά και τον προστατεύει μέχρι να μπορέσει να τα βγάλει πέρα ​​μόνος του.
Η σχέση μας με τη μουσική είναι σχεδόν ανεστραμμένη. Τα παιδιά μας είναι ταυτολογικά παιδιά της εποχής τους και ακούν μουσική της εποχής τους, ντροπιασμένα με τη σειρά τους από την Ταχύτητα, έναν άλλο δαίμονα του σύγχρονου κόσμου, μαζί με την Τεχνολογία και την Οικονομία, που αλλάζουν είδη. Ακούμε μουσική που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε vintage. Μπορεί να επιτευχθεί κάποια συμφωνία για την κλασική μουσική, επειδή η κλασική μουσική, εξ ορισμού, είναι αιώνια (ειπώθηκε παρεμπιπτόντως: μετά τη Σονάτα του Σεληνόφωτος του Μπετόβεν, θα μπορούσε κανείς κάλλιστα να σταματήσει να φτιάχνει μουσική).
Λίγα παιδιά γεννιούνται, αλλά κάνουν ακόμα έρωτα οι νέοι; Χωρίς να επιστρέφουμε στον Μεσαίωνα, όπου τα παιδιά αντιπροσώπευαν επίσης ένα εργατικό δυναμικό, μέχρι πριν από λίγα χρόνια δεν ήταν ασυνήθιστο να βλέπουμε μεγάλες οικογένειες τριγύρω. Σήμερα, οι νέοι, ειδικά οι άνδρες, έχουν χίλιους τρόπους να ικανοποιήσουν τις ερωτικές τους ανάγκες χωρίς να καταφύγουν στη σωματική επαφή: υπάρχουν εξειδικευμένοι ιστότοποι, υπάρχουν εικόνες στενών σχέσεων μεταξύ ζευγαριών που, με τη συνενοχή ή την αφέλεια της γυναίκας, ταξιδεύουν συνεχώς στον ψηφιακό κόσμο. Έχουμε γίνει ένας κόσμος ηδονοβλεψιών.
Τέλος, υπάρχει ένα άλλο στοιχείο: οι άνδρες τρομοκρατούνται από την επιθετικότητα των σημερινών απελευθερωμένων και χειραφετημένων γυναικών, μια επιθετικότητα που υπήρχε πάντα, αλλά με πιο εκλεπτυσμένους και ανεπαίσθητους τρόπους. Ο ψυχολόγος που πριν από λίγα χρόνια ήταν υπεύθυνος για την επιλογή υποψηφίων για το Κίνημα των Πέντε Αστέρων μου είπε ότι ένα από τα προβλήματα, ίσως το κύριο, ήταν η ανικανότητά τους απέναντι στις γυναίκες. Ο γιατρός τους έστειλε σε έναν ειδικό ο οποίος επιβεβαίωσε ότι, σωματικά, αυτοί οι νεαροί άνδρες ήταν απόλυτα λειτουργικοί. Το πρόβλημα ήταν επομένως καθαρά ψυχολογικό, κάτι που ίσως εξηγεί την αύξηση της ανδρικής ομοφυλοφιλίας (η γυναικεία είναι πιο κρυφή, όπως ακριβώς και το φύλο τους είναι πιο κρυφό).
Στην πραγματικότητα, οι άνδρες είχαν πάντα ένα σύμπλεγμα κατωτερότητας απέναντι στις γυναίκες που, ανθρωπολογικά μιλώντας, είναι οι πραγματικοί πρωταγωνιστές της ύπαρξης, επειδή είναι αυτές που δίνουν ζωή. Ο DH Lawrence, συγγραφέας του βιβλίου «Ο Εραστής της Λαίδης Τσάτερλι», το εξηγεί αριστοτεχνικά στο βιβλίο του «Η Ράβδος του Άαρον»: «Σχεδόν όλοι οι άνδρες, την ίδια στιγμή που διεκδικούν τα εγωιστικά τους δικαιώματα ως άνδρες αφέντες, αποδέχονται σιωπηρά το γεγονός της ανωτερότητας της γυναίκας ως δότη ζωής. Πιστεύουν σιωπηρά στη λατρεία του θηλυκού. Και όσο κι αν αντιδρούν σε αυτή την πεποίθηση, απεχθάνονται τις γυναίκες τους, καταφεύγουν σε πόρνες, στο ποτό και οτιδήποτε άλλο, σε επανάσταση ενάντια σε αυτό το μεγάλο, επαίσχυντο δόγμα της ιερής ανωτερότητας της γυναίκας, δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να βεβηλώνουν τον θεό της αληθινής τους πίστης. Βεβηλώνοντας τη γυναίκα, συνεχίζουν, όσο αρνητικά κι αν είναι, να της απονέμουν τη λατρεία τους».

L'egoismo che incide sulla nostra denatalità

«Δικαιώματα» και η απόρριψη του θανάτου

Massimo Fini - 30 Απριλίου 2026

Πηγή: Μάσιμο Φίνι

Το περιοδικό 7 , επιστρέφοντας σε άριστη φόρμα, δημοσιεύει ένα ενδιαφέρον ρεπορτάζ από τη Σεούλ, της Daniela Monti. Μας ενημερώνει για την εξαιρετική αύξηση των επισκεπτών στη Νότια Κορέα, όχι για τουρισμό (στην προκειμένη περίπτωση, η Βόρεια Κορέα θα ήταν πιο ενδιαφέρουσα, αν μπορούσε κανείς να μπει) αλλά για αισθητικούς λόγους, και πάνω απ' όλα για «αργή γήρανση». Αυτή η τάση δεν έχει πολύ μακρινή προέλευση, γεννήθηκε με τη Νεωτερικότητα, νοείται ως η έλευση της σκέψης του Διαφωτισμού, και έχει μια ακριβή ημερομηνία: την Αμερικανική Διακήρυξη Ανεξαρτησίας της 4ης Ιουλίου 1776. Στην πραγματικότητα, αυτή η Διακήρυξη προϋποθέτει ένα εύλογο δικαίωμα στην « επιδίωξη » της ευτυχίας, αλλά ο σύγχρονος ατίθασος ηδονισμός την έχει μετατρέψει σε ένα πραγματικό « δικαίωμα » στην ευτυχία. Έτσι, γεννήθηκαν αδύνατα δικαιώματα, εκτός από το δικαίωμα στην ευτυχία, το δικαίωμα στην υγεία και άλλα παρόμοια δικαιώματα. Δεν υπάρχει δικαίωμα στην ευτυχία. Υπάρχει στη ζωή ενός ανθρώπου μια φευγαλέα λάμψη, πάντα μετανιωμένη, την οποία ονομάζουμε ευτυχία, όχι δικαίωμα. Δεν υπάρχει δικαίωμα στην υγεία που ούτε ο Θεός μπορεί να εγγυηθεί. μάλλον, υπάρχει δικαίωμα στην υγειονομική περίθαλψη, δηλαδή στην ιατρική περίθαλψη (ακόμα κι αν οι κυβερνήσεις μας, στους κανονισμούς τους, το αποκαλούν ανόητα «δικαίωμα στην υγεία»). Στην πραγματικότητα, όλα αυτά τα δικαιώματα, ή μάλλον τα ψευδοδικαιώματα, πηγάζουν από μια βαθύτερη ρίζα: τον φόβο του θανάτου, ή μάλλον, την απόρριψη του θανάτου, την οποία κανένας δυτικός πολιτισμός δεν έχει γνωρίσει ποτέ σε τέτοιο βαθμό, και, στην πραγματικότητα, ούτε καν ανατολικός, επειδή ο Βουδισμός προϋποθέτει τη μετενσάρκωση.

Αυτή η πορεία είχε ήδη ακολουθηθεί πριν από αρκετές δεκαετίες, ιδιαίτερα στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον προάγγελο κάθε ατιμίας. Ο Philippe Ariès, συγγραφέας του βιβλίου "Ιστορία του Θανάτου στη Δύση", έγραψε : "Τα νέα έθιμα απαιτούν να πεθαίνει κανείς αγνοώντας τον θάνατο. Και είναι η πρώτη φορά που μια κοινωνία έχει τιμήσει παγκοσμίως τους νεκρούς της αρνούμενη την κατάσταση του θανάτου". Αυτό οδηγεί στο αμερικανικό έθιμο των " γραφείων τελετών " όπου, ταριχευμένοι, με επιδέξια ρετούς πρόσωπα, τέλεια περιποιημένα χέρια, μακριά μαλλιά και στολισμένοι με κορδέλες, ο σχεδόν ζωντανός νεκρός υποδέχεται συγγενείς και φίλους υπό τον ήχο χορευτικής μουσικής. Ο προβιομηχανικός άνθρωπος, από την άλλη πλευρά, αποδεχόταν τον θάνατο ως ένα φυσικό και αναπόφευκτο γεγονός. Ο ετοιμοθάνατος θα ένιωθε φρικτά εξαπατημένος (εξαπατημένος από τον θάνατό του) αν κάποιος προσπαθούσε να κρύψει την κατάστασή του, και όταν πλησίαζε το τέλος, προετοιμαζόταν σύμφωνα με μια αρχαία τελετουργία στην οποία κυριαρχούσε η παραίτηση. Όσο για τα νεκροταφεία, ειδικά στον Μεσαίωνα, ήταν δημόσιοι χώροι για συγκεντρώσεις, συναντήσεις, παιχνίδια, χορούς, πανηγύρια και εμπόριο. Σήμερα, με λίγες εξαιρέσεις (το Μνημειακό Νεκροταφείο στο Μιλάνο, το Νεκροταφείο Σταλιένο στη Γένοβα), βρίσκονται όσο το δυνατόν πιο μακριά από τα μάτια των άλλων. Με λίγα λόγια, ο θάνατος έχει αφοριστεί, έχει απαγορευτεί, έχει απαγορευτεί. Είναι το «ανήθικο ον που δεν τολμά να πει το όνομά του», πολύ μακριά από τη βικτωριανή παιδεραστία.

Δεδομένου ότι όλα τα δικαιώματα που αναφέραμε είναι αδύνατα, υπάρχει έστω και ένα δικαίωμα, μια δυνατότητα, να επιτευχθεί η ομορφιά; Θα έλεγα ότι ναι, ειδικά σήμερα, χάρη στις κατασκευές που επινοούνται από τις κορεατικές φάρμες ομορφιάς . Ομορφιά, όχι χάρη. Όσοι δεν έχουν αυτή τη χάρη δεν μπορούν να την δώσουν στον εαυτό τους, ούτε καν να την αγοράσουν: δεν βρίσκεται στα κορεατικά σούπερ μάρκετ ομορφιάς . Είναι κάτι άφθαρτο, άφατο, δύσκολο να οριστεί. Το μόνο βέβαιο είναι ότι είναι το αντίθετο της χυδαιότητας. Είναι μια αρμονία μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού, μεταξύ του είναι και του έχειν, μεταξύ του πώς είμαστε και του πώς παρουσιάζουμε τον εαυτό μας, ενώ η χυδαιότητα είναι, σε κάθε επίπεδο, ένα ξεπέταγμα από το δέρμα κάποιου. Γι' αυτό ένας πρωτόγονος μπορεί να είναι άξεστος αλλά ποτέ χυδαίος. Η χυδαιότητα προκύπτει από μια αντίθεση, από κάτι που συγκρούεται. Ο σύγχρονος άνθρωπος είναι σχεδόν πάντα χυδαίος επειδή θέλει να είναι διαφορετικός από αυτό που είναι και, προσπαθώντας με κάθε τρόπο να κάνει τους ανθρώπους να ξεχάσουν τη ζωικότητά του, καταλήγει να την τονίζει. Αυτό είναι ξεκάθαρα εμφανές όταν παρατηρούμε ένα άτομο στο δρόμο να μιλάει σε κινητό τηλέφωνο: μοιάζει με ντυμένη και εκπαιδευμένη μαϊμού. Το χάσμα μεταξύ του εξαιρετικά τεχνολογικού περιεχομένου του αντικειμένου, το οποίο θα μπορούσε να θεωρηθεί στοιχείο της ένδυσης, και της κουλτούρας και της ανθρωπολογίας του ατόμου που το χρησιμοποιεί αναδεικνύει τη ζωώδη φύση του. Υπάρχει κάτι πρωτόγονο στη χάρη, παιδική, ειλικρινής, αγνή, αυθόρμητη, διακριτική, ανεπιτήδευτη, αυθόρμητη και, ταυτόχρονα, σκανταλιάρικη. Η χάρη, σε αντίθεση με την ομορφιά, δεν είναι στατική, αλλά δυναμική. Εκφράζεται με ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο, μια χειρονομία, μια κίνηση, και μερικές φορές ακόμη και με μια σκανταλιάρικη ατέλεια. Δεν είναι τυχαίο που η Αφροδίτη έχει στραβό βλέμμα.

I "diritti" e il rifiuto della morte

Εβραική κατάσχεση στους Αγίους Τόπους

Massimo Fini - 05/04/2026

Πηγή: Μάσιμο Φίνι

Η πρώτη φορά που πήγα στο Ισραήλ ήταν το 1972. Με έπεισε ο Νίνο Σενίγκα, ο οποίος, αν και δεν ήταν Εβραίος, ήταν πρόεδρος του συλλόγου «Φίλοι του Ισραήλ». Το γεγονός ότι δεν ήταν Εβραίος φαινόταν επίσης από τη μεγάλη γενναιοδωρία που δεν είναι τυπική για αυτή τη φυλή (μπορούμε ακόμα να πούμε «φυλή»;).

Προσγειώθηκα στο Τελ Αβίβ το βράδυ, και επειδή, όπως όλοι οι νέοι, πεινούσα πολύ - άλλωστε, ήμουν κι εγώ αγόρι, στις αρχές της δεκαετίας των είκοσι - έτρεξα για δείπνο σε ένα ωραίο μικρό εστιατόριο στην προκυμαία του Τελ Αβίβ. Όταν κοίταξα ψηλά και κοίταξα γύρω μου, είδα μια όμορφη νεολαία, επειδή τα αγόρια, χάρη στο κλίμα, ζουν κυρίως σε εξωτερικούς χώρους, και όλοι, συμπεριλαμβανομένων των κοριτσιών, υπηρετούν τη στρατιωτική θητεία και μετά γίνονται στρατιώτες. Έτσι, δεν υπήρχε στερεότυπο για τον Εβραίο με τη γαμψή μύτη. Αυτό που μου έκανε εντύπωση, ωστόσο, ήταν οι συζητήσεις που είχαν, τόσο οι νέοι όσο και οι ηλικιωμένοι. Ούτε τα παιδιά ούτε οι ενήλικες είπαν: «Δείτε πόσο έξυπνοι ήμασταν στο να χτίσουμε ένα σύγχρονο κράτος, πρακτικά από την έρημο», αλλά μάλλον ότι η Παλαιστίνη ήταν δική τους και μόνο δική τους. Άλλωστε, για τους Εβραίους, όλοι όσοι δεν είναι Εβραίοι ονομάζονται «γκογίμ», που ουσιαστικά σημαίνει «σκουπίδια». Κάπως όπως ο Τραμπ αποκαλεί τους Σομαλούς, ενώ οι Μεξικανοί είναι απαραίτητα «βιαστές». Εν ολίγοις, όσον αφορά τον ρατσισμό, ο «Εκλεκτός Λαός» δεν είναι αδιάφορος. Θα έλεγα μάλιστα ότι τον ίδρυσαν, παρόλο που αργότερα, με την άνοδο του Χίτλερ, θα έπεφταν δραματικά θύματά του.

Οποιαδήποτε συζήτηση για τους Εβραίους είναι αβέβαιη, επειδή το παραμικρό είναι αρκετό για να κατηγορηθεί κανείς για αντισημιτισμό. Μάλιστα, πρόσφατα, στις 4 Μαρτίου, η Γερουσία ενέκρινε ένα ιδιαίτερα αυστηρό νομοσχέδιο κατά του αντισημιτισμού. Πρέπει επίσης να ειπωθεί ότι οι Εβραίοι έχουν επωφεληθεί και συνεχίζουν να επωφελούνται από το Ολοκαύτωμα, μετατρέποντάς το σε βιομηχανία, όπως έγραψε με θάρρος ο Νόρμαν Φίνκελσταϊν, ένας Αμερικανοεβραίος, στο «The Holocaust Industry». Έχουν το μονοπώλιο στον πόνο. η μόνη γενοκτονία που αναγνωρίζουν είναι η δική τους, σε τέτοιο βαθμό που απαγορεύουν την αναφορά της γενοκτονίας όταν αυτή διαπράττεται εναντίον άλλων λαών, όπως συμβαίνει σήμερα, και όπως συμβαίνει εδώ και δεκαετίες, εναντίον των Παλαιστινίων.

Όταν πήγα στο Ισραήλ και στις πέντε επόμενες επισκέψεις μου, ήμουν πεπεισμένος για την κυρίαρχη αφήγηση που έβλεπε το Ισραήλ ως προπύργιο της δημοκρατίας στη Μέση Ανατολή. Άλλαξα γνώμη, και όχι μόνο σήμερα, όταν είδα τη γενοκτονία, γιατί έτσι θα έπρεπε να ονομάζεται, των κατοίκων της Γάζας. Άλλαξα γνώμη όταν επανεξέτασα ολόκληρη την ιστορία του Ιουδαϊσμού.

Οι Ρωμαίοι κατέκτησαν εδάφη, επαρχίες, απαιτούσαν την πληρωμή φόρων -ουσιαστικά, σιτηρών- και μετά κάθε λαός έκανε ό,τι ήθελε σύμφωνα με την ιστορία και τις παραδόσεις του. Μια φιλελεύθερη στάση, τολμώ να πω. Τα μόνα προβλήματα που αντιμετώπισαν, συμπτωματικά, ήταν στην Ιουδαία. Η ιστορία του Αγίου Παύλου είναι διδακτική από αυτή την άποψη. Στο δρόμο για τη Δαμασκό, εντυπωσιάστηκε από την πίστη. Φτάνοντας στην Ιερουσαλήμ, επέμεινε να πάει στον Ναό, παρά το γεγονός ότι οι ντόπιοι Χριστιανοί του έλεγαν ότι δεν ήταν πρέπον. Αλλά ο Παύλος δεν άκουγε. Ήταν ή δεν ήταν μελλοντικός Άγιος; Και έτσι πήγε στον Ναό. Αμέσως περικυκλώθηκε από Εβραίους που επρόκειτο να τον λιντσάρουν. Ο διοικητής της πλατείας παρενέβη και έσωσε τον Παύλο από τους κακοποιούς. Τον κράτησε υπό "custodia militaris", ένα είδος σύγχρονου "κατ' οίκον περιορισμού", μόνο και μόνο επειδή αν ήταν ελεύθερος να φύγει, θα τον είχαν σκοτώσει. Στη συνέχεια, ο Παύλος οδηγήθηκε στον κυβερνήτη της Ιουδαίας, Αντώνιο Φήλιξ, και κλήθηκαν επίσης οι Εβραίοι ηγέτες. Ξεκίνησε μια ατελείωτη διαμάχη μεταξύ του Παύλου και αυτών, την οποία ο Φήλιξ άκουγε με αγιασμένη υπομονή, πρέπει να πω, και την οποία θα είχα τελειώσει μετά από πέντε λεπτά. Ο Φήλιξ είπε στους Εβραίους: «Αν κατηγορούσατε αυτόν τον άνθρωπο για συγκεκριμένα, αντικειμενικά γεγονότα, θα σας άκουγα, όπως είναι σωστό, ω Εβραίοι, αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με ονόματα, με ερμηνείες. Δεν έχω όρεξη να καταδικάσω έναν άνθρωπο με βάση αυτά τα επιχειρήματα». Ο Παύλος ήταν Ρωμαίος πολίτης και ως εκ τούτου είχε το δικαίωμα να προσφύγει στον Αυτοκράτορα, που εκείνη την εποχή ήταν ο Νέρωνας. Ο Παύλος ήταν ένας καλλιεργημένος άνθρωπος, με τεράστια διεθνή εμπειρία, και ως εκ τούτου δεν θα μπορούσε να αγνοεί τις φρικαλεότητες για τις οποίες κατηγορούνταν ο Νέρωνας. Οι Ρωμαίοι εξόπλισαν ένα πλοίο και εμπιστεύτηκαν τον Παύλο στην επιμέλεια ενός ηλικιωμένου στρατιώτη που γοητεύτηκε από τον γοητευτικό κρατούμενο. Με την άφιξή του στην πρωτεύουσα, ο Παύλος δικάστηκε από το ρωμαϊκό δικαστήριο, με πρόεδρο αυτή τη φορά όχι τον Νέρωνα, ο οποίος ήταν συνηθισμένος να κοπιάζει σε δικαστικές δίκες, αλλά τον Πραιτωριανό Έπαρχο Αφράνιο Βούρο. Αθωώθηκε, ελεύθερος να κηρύξει την πίστη του, με τον μόνο περιορισμό να παραμείνει εντός των τειχών του Καπιτωλίου. Αυτός ήταν ο λατινικός, ο ρωμαϊκός και ο παγανιστικός πολιτισμός, πολύ μακριά από τις τρεις αφόρητες μονοθεϊστικές θρησκείες που εκμεταλλεύονται κάθε πρόσχημα για να διεξάγουν πόλεμο.

Πρόσφατα, οι Ισραηλινοί, δηλαδή οι Εβραίοι, εμπόδισαν τον Καρδινάλιο PierBattista Pizzaballa και τον Υφυπουργό της Αγίας Έδρας, Pietro Parolin, να τελέσουν τη Λειτουργία της Κυριακής των Βαΐων στη Βασιλική του Παναγίου Τάφου στην Ιερουσαλήμ. Ένα πρωτοφανές γεγονός από το οποίο σκανδαλίστηκαν ακόμη και οι Αμερικανοί, όχι για θρησκευτικούς λόγους αλλά επειδή φοβούνται ότι το μίσος που προκαλεί το Ισραήλ θα εξαπλωθεί και σε αυτούς, τους κύριους προστάτες του.

Θεωρητικά, και οι τρεις μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες έχουν το δικαίωμα να εκτελούν τις τελετουργίες τους, αλλά αυτό είναι ένα νομικό μυθιστόρημα. Είδα Χριστιανούς στην Ιερουσαλήμ να προσπαθούν να εκτελέσουν τις Στάσεις του Σταυρού στους δρόμους της Ιερουσαλήμ. Έτρεξαν μέσα από αυτήν, φοβούμενοι ότι μπορεί να δεχθούν επίθεση ανά πάσα στιγμή. Με λίγα λόγια, ακόμη και αν αφήσουμε στην άκρη τις Στάσεις του Σταυρού που επιχειρήθηκαν και εφαρμόστηκαν εναντίον του Χριστού, ο οποίος δεν σταυρώθηκε από τον Πόντιο Πιλάτο, τότε κυβερνήτη της Ιουδαίας, ο οποίος προσπάθησε με κάθε τρόπο να σώσει -αν μου επιτρέπετε το λογοπαίγνιο- τον «Σωτήρα», οι Εβραίοι είχαν πάντα τη συνήθεια του λιντσαρίσματος και της εκδίκησης.

Sequestro ebraico in Terrasanta

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι αληθινοί εχθροί της ειρήνης

από τον Massimo Fini

Πηγή: Μάσιμο Φίνι

Οι πραγματικοί τρομοκράτες δεν είναι το ISIS, οι αντάρτες της Χαμάς, οι Pasdaran, και ακόμη λιγότερο οι ProPal, όπως τόλμησαν να τους αποκαλέσουν κάποιοι, τουλάχιστον στην Ιταλία, η οποία, υπό την κυβέρνηση Meloni, γίνεται η ευρωπαϊκή χώρα που υποτάσσεται περισσότερο στους Yankees - νέους που διαμαρτύρονται για τη γενοκτονία που διαπράττουν στη Γάζα οι Ισραηλινοί, με την υποστήριξη των Αμερικανών προστάτων τους. Οι πραγματικοί τρομοκράτες είναι ακριβώς αυτοί οι τελευταίοι - οι Αμερικανοί, εννοώ. Δεν περνάει σχεδόν καμία μέρα χωρίς να επιτεθούν σε μια ή την άλλη χώρα, για παράδειγμα στη Βενεζουέλα, ενώ περιμένουν να βάλουν επιτέλους τέλος στην Κούβα και τον «Μπολιβαριανό σοσιαλισμό». Αυτό δεν είναι ένα ζήτημα που αφορά μόνο τον ασταθή Τραμπ, αλλά ένα ζήτημα που διατρέχει όλη την αμερικανική πολιτική τα τελευταία 25 χρόνια: η επίθεση του 1999 στη Σερβία, όταν η 11η Σεπτεμβρίου δεν είχε ακόμη έρθει ως πρόσχημα· η επίθεση του 2001 στο Αφγανιστάν, στην οποία συμμετείχαν όλοι οι σύμμαχοι, συμπεριλαμβανομένης της Ιταλίας, ακόμη και μη συμμάχοι όπως η Αλβανία· η επίθεση του 2003 στο Ιράκ, με την κατηγορία -που αργότερα αποκαλύφθηκε ότι ήταν εντελώς αβάσιμη, και μάλιστα ένα απόλυτο ψέμα- ότι ο Σαντάμ Χουσεΐν κατείχε χημικά όπλα· η επίθεση του 2007 στη Σομαλία, μέσω της Αιθιοπίας (ο Τραμπ αποκαλεί τους Σομαλούς, τουλάχιστον όσους ζουν στην Αμερική, «σκουπίδια»)· η επίθεση του 2011 στη Λιβύη του Συνταγματάρχη Μοχάμεντ Καντάφι, τα αποτελέσματα της οποίας είναι ορατά σε όλους. Όλη αυτή η βία συνέβη ενάντια στη βούληση του ΟΗΕ, το οποίο, όπως ήταν αναμενόμενο, οι Αμερικανοί θέλουν τώρα να αντικαταστήσουν με το Συμβούλιο Ειρήνης του ΟΗΕ, φαινομενικά αφιερωμένο στην ανοικοδόμηση της Γάζας, αλλά το οποίο στην πραγματικότητα είναι ένα είδος «ιδιωτικής λέσχης» εθνών υπό αμερικανική ηγεσία. Η Ουάσιγκτον έχει ήδη αφαιρέσει από τον ΟΗΕ τις λίγες εναπομείνασες εξουσίες του, εμποδίζοντας τις διάφορες υπηρεσίες αυτού που κάποτε ονομαζόταν «Κοινωνία των Εθνών» να λειτουργήσουν. Σκεφτείτε, μεταξύ άλλων, την κατάσταση στη Γάζα, όπου οι ΜΚΟ, συμπεριλαμβανομένων των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, οι οποίοι σίγουρα δεν μπορούν να κατηγορηθούν για τρομοκρατία, εμποδίζονται από τους Ισραηλινούς να έχουν πρόσβαση και, ως εκ τούτου, να παρέχουν ανθρωπιστική βοήθεια, συμπεριλαμβανομένων των προμηθειών πρωτοβάθμιας υγειονομικής περίθαλψης, αλλά πάντα με την υποστήριξη των Αμερικανών και, γενικότερα, της διεθνούς εβραϊκής κοινότητας, επομένως δεν είναι πλέον σαφές εάν ο Τραμπ κυβερνά τις Ηνωμένες Πολιτείες ή τον Μπενιαμίν Νετανιάχου (μια παρένθεση: ζήτω, ζήτω, ζήτω για την Καρόλα Ρακέτε). Τώρα, υπό το απειλητικό βλέμμα του Ντόναλντ Τραμπ (ή του Νετανιάχου;), το Ιράν έχει επιστρέψει. Τεράστιες αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις, από αέρος, ξηράς και θάλασσας, συμπεριλαμβανομένου του USS Gerald R. Ford, που θεωρείται από τους αναλυτές ως «το πιο προηγμένο πολεμικό πλοίο στον κόσμο», που χρησιμοποιείται ήδη στη Βενεζουέλα, κινούνται προς τα ιρανικά ύδατα, συμπεριλαμβανομένου του USS Abraham Lincoln, που έχει αναπτυχθεί στην Ασία. Ο Τραμπ δεν έχει ακόμη δηλώσει ότι σκοπεύει να επιτεθεί άμεσα στο Ιράν στο έδαφός του, αλλά πιο διφορούμενα, ότι «όλες οι επιλογές είναι στο τραπέζι». Αντ' αυτού, θέλει μιαΑλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη, με το πρόσχημα ή το πρόσχημα της αξιοθρήνητης κατάστασης των Ιρανών γυναικών, χωρίς να συνειδητοποιούν ή να κατανοούν πλήρως ότι αυτό δεν βοηθά τις γυναίκες της Τεχεράνης (οι οποίες, αν θέλουν να απελευθερωθούν, θα το κάνουν μόνες τους) επειδή μετατοπίζει την εστίαση του ζητήματος από το κύριο, που είναι το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Ένα ακατανόητο ζήτημα. Το Ιράν υπέγραψε τη Συνθήκη για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων, η οποία ενισχύθηκε το 2015 με συμφωνία με τον Ομπάμα, τότε πρόεδρο των ΗΠΑ: πάντα αποδεχόταν επιθεωρήσεις από τη Χάγη, οι οποίες επιβεβαίωσαν ότι ο εμπλουτισμός ουρανίου του Ιράν δεν ξεπέρασε ποτέ το 6%, το οποίο απαιτείται για πολιτικούς και ιατρικούς σκοπούς (για να κατασκευαστεί η Βόμβα, ο εμπλουτισμός πρέπει να φτάσει το 96%). Είναι σχεδόν αυτονόητο ότι το Ισραήλ δεν έχει υπογράψει ποτέ παρόμοιες συμφωνίες. Επίσημα, δεν έχει τη Βόμβα, αλλά όλοι ξέρουν ότι την έχει. Απλώς κάντε μια βόλτα στην έρημο Νεγκέβ για να δείτε τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ισραήλ. Πρόσφατα, το ζήτημα έχει επικεντρωθεί στους ιρανικούς πυραύλους που θα μπορούσαν να στοχεύσουν το Ισραήλ. Ένα άλλο πρόσχημα: οι ιρανικοί πύραυλοι είναι απολύτως ανίκανοι να διαπεράσουν τον Σιδερένιο Θόλο. Όταν το έχουν προσπαθήσει, το μόνο που έχουν καταφέρει είναι να γκρεμίσουν έναν τοίχο.

Αν οι Αμερικανοί επιτίθονταν πραγματικά στο Ιράν, και όχι απλώς το απειλούσαν, θα βρισκόμασταν στα πρόθυρα του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου. Εκτός του ότι το Ιράν έχει πληθυσμό εκατό εκατομμυρίων, όχι τριάντα δύο εκατομμυρίων όπως η Βενεζουέλα, μπορεί να βασίζεται σε ισχυρούς φίλους. Πρώτα και κύρια, την Κίνα, στην οποία προμηθεύει 1,7 βαρέλια πετρελαίου την ημέρα, και τη Ρωσία, η οποία το προστατεύει από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Κατά τη διάρκεια των δικών της Νυρεμβέργης και του Τόκιο, η βρετανική εφημερίδα The Guardian έγραψε ότι αυτές οι δίκες θα δικαιολογούνταν από τη μελλοντική συμπεριφορά των νικητών. «Ωραία. Οι απόηχοι αυτών των δικών, οι οποίες υποτίθεται ότι «θα απέκλειαν τον πόλεμο από τη ζωή της διεθνούς κοινωνίας», δεν είχαν ακόμη σβήσει όταν τα γαλλικά στρατεύματα ήδη ασφυκτιούσαν, με τη συνήθη φρικτή βιαιότητα τους, μια απεγνωσμένη προσπάθεια της Μαδαγασκάρης να απελευθερωθεί από τα αποικιακά δεσμά. Αυτό, φυσικά, δεν είναι τίποτα σε σύγκριση με αυτό που έκαναν στη συνέχεια οι ΗΠΑ και η ΕΣΣΔ, οι δύο αληθινές και μόνες νικήτριες δυνάμεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Σε περισσότερο από μισό αιώνα, οι ΗΠΑ και η ΕΣΣΔ ρήμαξαν τη Νοτιοανατολική Ασία, χρησιμοποίησαν ναπάλμ και χημικά όπλα στο Βιετνάμ, πολέμησαν στη Μέση Ανατολή μέσω μεσαζόντων και στις πλάτες άλλων, «αυτοκτόνησαν» τον Μαζάρικ και τον Αλιέντε, συνέτριψαν αιματηρά την ουγγρική εξέγερση, εισέβαλαν στην Τσεχοσλοβακία και το Αφγανιστάν, ταπείνωσαν την ελευθερία της Πολωνίας, απείλησαν την κυριαρχία της Νικαράγουας και του Ελ Σαλβαδόρ με όπλα και μυστικές υπηρεσίες, υπερασπίστηκαν και υποστήριξαν τους πιο άγριους, αιμοδιψείς και εγκληματίες δικτάτορες, για παράδειγμα, τον Σαντάμ Χουσεΐν, μόνο και μόνο για να τους απολύσουν όταν δεν ήταν πλέον ευπαρουσίαστοι, μέσω πραξικοπημάτων, οργάνωσαν δεκάδες πραξικοπήματα, υποκίνησαν και καθοδήγησαν, μέσω του «Η KGB και η CIA, ένα μεγάλο μέρος της διεθνούς τρομοκρατίας, τελικά έβαλαν τα πόδια τους και οριοθέτησαν τις ηγεμονικές τους διεκδικήσεις σε κάθε γωνιά, ακόμη και στην πιο απομακρυσμένη περιοχή του κόσμου». Έτσι έγραψα στην European στις 6 Σεπτεμβρίου 1986. Σήμερα θα μπορούσαμε να προσθέσουμε τις αμερικανικές διεκδικήσεις στη Γροιλανδία. Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν ήταν πραγματικά καλό που οι Σύμμαχοι κέρδισαν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Gli Stati Uniti, i veri nemici della pace

Προσοχή στον Τραμπ και το «απόλυτο καλό»

Massimo Fini

Πηγή: Μάσιμο Φίνι

Για μήνες, προειδοποιούσα, με πλήρη αδιαφορία, ότι η κατάσταση στη Βενεζουέλα θα επιδεινωνόταν με την εμπλοκή άλλων κρατών και άλλων δυνάμεων που δεν συνδέονται άμεσα με το Καράκας.
Αλλά γιατί κανείς δεν με ακούει ποτέ; Κι όμως, στη δουλειά μου ως μετριοπαθής Νοστράδαμος, είχα πάντα δίκιο. Για χρόνια, σε μια ατελείωτη σειρά άρθρων, προέβλεπα ότι οι Ταλιμπάν θα ανακατέλαβαν την Καμπούλ, και οι Ταλιμπάν, αν και χρειάστηκαν είκοσι χρόνια, ανακατέλαβαν την Καμπούλ. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, σε μια ανοιχτή επιστολή προς τον Κλαούντιο Μαρτέλι, τότε αναπληρωτή γραμματέα του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος (PSI), προέβλεψα ότι το κόμμα θα εξαφανιζόταν, όχι τόσο λόγω της πολιτικής του γραμμής, αλλά λόγω της αδιάκοπης διαφθοράς των βασικών του παραγόντων, συμπεριλαμβανομένου του Μαρτέλι, τον οποίο έβγαλα από τα προβλήματα για τη δωροδοκία της Conto Protezione επιστρέφοντας περίπου 800 εκατομμύρια λίρες, ένα ποσό που δεν έχω κερδίσει ποτέ σε ολόκληρη την εργασιακή μου ζωή. Στη συνέχεια ήρθε το σκάνδαλο Mani Pulite, και το PSI εξαφανίστηκε από προσώπου γης. Δεν είναι λάθος των εισαγγελέων των Καθαρών Χεριών που οι έρευνές τους επικεντρώθηκαν κυρίως στο Μιλάνο και τη γύρω περιοχή. Το γεγονός είναι ότι οι άλλες εισαγγελίες ήταν τεμπέληδες ή όχι τόσο επιμελείς. Πάρτε για παράδειγμα τη Βενετία. Ο εισαγγελέας ήταν ο Κάρλο Νόρντιο, ο νυν λεγόμενος Υπουργός Δικαιοσύνης. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, καταγράφηκαν πολύ λίγες περιπτώσεις διαφθοράς ή εκβιασμού. Είναι δυνατόν όλοι στη Βενετία να ήταν έντιμοι; Και αυτός είναι ένας από τους λόγους, από καθαρό φθόνο, που ο Νόρντιο είναι τόσο θυμωμένος με τους εισαγγελείς, στέλνοντας επιθεωρήσεις παντού επειδή δεν ήταν σε θέση ή δεν ήθελε να ασκήσει δίωξη.
Αλλά ας ξεκινήσουμε με τη Βενεζουέλα. Η γυναίκα που αντικατέστησε τον Μαδούρο, η δικηγόρος Ντέλσι Ροντρίγκεζ, δεν είναι δημοφιλής στους Αμερικανούς, οι οποίοι, κρίνοντας από τις απειλές του Τραμπ, θα ήθελαν να υποστεί την ίδια μοίρα με τον Μαδούρο και ακόμη χειρότερα. Ο Τραμπ, καλωσύνη του -αλλά ακόμη και αυτό δεν είναι σίγουρο- έχει αποκλείσει το ενδεχόμενο ο νέος πρόεδρος της Βενεζουέλας να είναι Αμερικανός. Έχει επίσης δηλώσει ότι χρειάζεται βενεζουελάνικο πετρέλαιο για την ανοικοδόμηση της ίδιας της Βενεζουέλας. Δηλαδή, πρώτα καταστρέφεις μια χώρα και μετά αρπάζεις τα οφέλη της ανοικοδόμησης με τα χρήματα αυτής της χώρας.
Εν τω μεταξύ, ο Τραμπ προχωρά απτόητος, απειλώντας να στείλει την Κολομβία στο ίδιο τέλος με τη Βενεζουέλα, αφού έχει ήδη επιτεθεί στη Νιγηρία, με ένα γελοίο πρόσχημα. Έπειτα, υπάρχει το Ιράν και, φυσικά, η Κούβα, η οποία δεν μπορεί να δεχθεί άμεση επίθεση, αλλά την οποία ο Τραμπ πιστεύει ότι μπορεί να στραγγαλίσει επειδή το πετρέλαιο της Βενεζουέλας δεν θα φτάνει πλέον σε αυτήν.
Οι χώρες της Λατινικής Αμερικής, ξεκινώντας από τη Βραζιλία του Λούλα, ανησυχούν επειδή το σχέδιο του Τραμπ είναι πολύ ευρύτερο και στοχεύει στην εξάλειψη του λεγόμενου «μπολιβαριανού σοσιαλισμού». Τέλος, υπάρχει η Γροιλανδία, την οποία ο Τραμπ θέλει να καταλάβει ή τουλάχιστον να αναλάβει για λόγους «εθνικής ασφάλειας» - τη δική του και των Ηνωμένων Πολιτειών, φυσικά.
Ο Τραμπ φαίνεται να έχει κυριευτεί από αυτό που, με ιατρικούς όρους, ονομάζεται «γεροντικός μαρασμός» ή «ψυχοκινητικό παραλήρημα». Μοιάζει με τον Χίτλερ στην ταινία του Τσάπλιν, που παίζει μπάλα με μια υδρόγειο σφαίρα. Εκτός του ότι η υδρόγειος σφαίρα του Χίτλερ περιοριζόταν στις γερμανόφωνες ευρωπαϊκές χώρες (Αυστρία, Σουδητία, Τσεχία), ενώ η υδρόγειος σφαίρα του Τραμπ περιλαμβάνει ολόκληρο τον κόσμο.
Ενώ η Ρωσία, η Κίνα και η Ισπανία έχουν καταδικάσει απερίφραστα τις αμερικανικές επιχειρήσεις στη Βενεζουέλα και γύρω από αυτήν, η Τζόρτζια Μελόνι έχει κηρύξει την αμερικανική επιθετικότητα «νόμιμη». Πάντα καταφέρνουμε να είμαστε οι πιο υποτακτικοί υπηρέτες.
Δεν θα απέκλεια καν το ενδεχόμενο αυτό το μεγάλο παιχνίδι σκακιού να περιλαμβάνει και το λιντσάρισμα των μέσων ενημέρωσης στο οποίο υποβάλλομαι αυτές τις μέρες. Η κατηγορία είναι ότι είμαι «Ναζί». Κατά τη γνώμη μου, οι Ναζί σήμερα είναι διαφορετικοί. Ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι ότι αυτές οι λέξεις, οι οποίες εμπλέκουν και τον Τραβάλιο, λαμβάνουν χώρο και φωνή από μια εφημερίδα όπως το Open, που ιδρύθηκε και εκδόθηκε από έναν έγκριτο δημοσιογράφο όπως ο Ενρίκο Μεντάνα, έναν προσηλυτισμένο στην καθολική θρησκεία αλλά εβραϊκής καταγωγής. Αλλά θα επανέλθω σε αυτό το θέμα τις επόμενες ημέρες, αν μου δοθεί η ευκαιρία.
Υπάρχουν κάποια πράγματα που μπορούν να γίνουν ενάντια σε αυτή την υπεροχή των Γιάνκηδων. Θα τα απαριθμήσω εδώ, όχι κατά σειρά σπουδαιότητας. 1) Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) θα πρέπει να απαγορεύσει στις Ηνωμένες Πολιτείες τη συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες, όπως έκανε με τη Ρωσία του Πούτιν. 2) Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ) θα πρέπει να παραπέμψει τον Τραμπ σε δίκη για «εγκλήματα πολέμου», όπως έκανε ήδη με τον Πούτιν και τον Νετανιάχου. Είναι αλήθεια ότι η Ρωσία, η Ουκρανία και το ίδιο το Ισραήλ δεν αναγνωρίζουν αυτό το δικαστήριο, για να μην αναφέρουμε τους Αμερικανούς (οι οποίοι, όπως γνωρίζουμε, δεν διαπράττουν ποτέ εγκλήματα). Ωστόσο, ένα κατηγορητήριο του ΔΠΔ θα εμπόδιζε τον Τραμπ να κινείται ατιμώρητα μεταξύ Μαρ-α-Λάγκο και Ευρώπης, όπως κάνουν ήδη ο Πούτιν και ο Νετανιάχου. Αυτό ισχύει τουλάχιστον θεωρητικά, επειδή, όσον αφορά την Ιταλία, ο Ματέο Σαλβίνι έχει δηλώσει ότι θα καλωσόριζε τον Νετανιάχου με ανοιχτές αγκάλες. 3) Να καταργηθούν οι αμερικανικές βάσεις, μερικές από τις οποίες είναι πυρηνικές, που είναι διάσπαρτες σε όλη την Ευρώπη, ιδιαίτερα στη Γερμανία αλλά και στην Ιταλία. Θα μπορούσε να γίνει; Κατά τη γνώμη μου, ναι, μέσω της βίας, καταργώντας την de facto ατιμωρησία που απολαμβάνουν οι Αμερικανοί στρατιώτες που ζουν υπό ετεροδικία. Θα ήταν μια χερσαία σύγκρουση, και ως εκ τούτου οι Αμερικανοί δεν θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τη βόμβα επειδή θα την πετούσαν στα πόδια τους. Κάποιοι μπορεί να θυμούνται, ίσως, τον πιλότο του Yankee Rambo που, θέλοντας να επιδείξει, έκοψε τα καλώδια του τελεφερίκ Cermis (20 νεκροί). Επέστρεψε στην Αμερική και δεν έχει καταδικαστεί. Το ίδιο ισχύει και για τα κορίτσια από τη Νεάπολη που βιάστηκαν από Αμερικανούς στρατιώτες που σταθμεύουν στην πρωτεύουσα της Καμπανίας. 4) Διαταγές απέλασης για αμερικανικές εταιρείες με έδρα την Ιταλία, με επακόλουθη απόσυρση ιταλικών εταιρειών που λειτουργούν στις Ηνωμένες Πολιτείες (ο Cottarelli θα μας πει αν πρόκειται για μια καθαρά ζημιογόνο επιχείρηση για την Ιταλία ή όχι). 5) Άμεση απέλαση όλων των Αμερικανών πολιτών που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στην Ιταλία, είτε είναι κάτοικοι είτε τουρίστες. Οι Αμερικανοί είναι πιο επικίνδυνοι από τους Λίβυους, τους Μαροκινούς ή τους Τυνήσιους που σκοπεύουν να εισέλθουν παράνομα στην Ιταλία, και των οποίων το μονοπάτι εμποδίζεται τακτικά από τα «όχι» του Salvini και όλων των ανθρωπολογικά ρατσιστών υποστηρικτών μας, όπως ο Feltri για παράδειγμα.
Στην Ιταλία, παρά την Giorgia Meloni, έχουν ξεφυτρώσει οργανώσεις και επιτροπές «υπέρ του Maduro». Οι διαδηλώσεις οργανώνονται γενικά από τις πολύ περιφρονημένες ομάδες «Maranza» και «υπέρ του PAL».
Αλλά σίγουρα δεν θα είμαστε εμείς οι Ευρωπαίοι, που είμαστε διχασμένοι σε όλα εκτός από το όριο στα μπουκάλια νερού, που θα εμποδίσουν την αμερικανική ηγεμονία στον κόσμο. Θα είναι η Κίνα. Ή, ίσως, ακόμη και το ISIS (και ακριβώς αυτές οι δηλώσεις μου υπέρ του ISIS έχουν σκανδαλίσει περισσότερο τις «καλές ψυχές»). Αν το ISIS αρχίσει να επιτίθεται σε χώρους διασκέδασης στη Νέα Υόρκη, όπως έκανε στην Ευρώπη το 2015, ίσως ο μέσος Αμερικανός, που συχνάζει σε αυτά τα μέρη, να αρχίσει να πιστεύει ότι οι πολιτικές του Τραμπ δεν είναι ακριβώς ιδανικές.
Το ISIS είναι ένα είδος καθρέφτη της Δύσης. Όπως ακριβώς η Δύση θέλει να επιβάλει τις αξίες της σε ολόκληρο τον κόσμο, το ISIS θέλει να επιβάλει τις δικές του. Αλλά, θα πει ο αναγνώστης, το ISIS είναι μια τρομοκρατική οργάνωση και, στα μάτια της Δύσης, αντιπροσωπεύει το Κακό όλων των κακών. Αλλά πάντα θα προτιμώ ένα Κακό που παρουσιάζεται ως τέτοιο από ένα Απόλυτο Καλό που κάνει τα ίδια πράγματα με το Κακό, αλλά κρύβεται πίσω από τα ιερά λόγια της ελευθερίας, της δημοκρατίας και της αξιοπρέπειας. Το ISIS βάζει τα σώματα και τις ζωές τους σε κίνδυνο, όχι κηφήνες, όχι οικονομικό στραγγαλισμό, όχι κάθε είδους τεχνάσματα για να κρύψει, όπως θα έλεγε ο Νίτσε, τη «θέλησή τους για εξουσία».
Πόσο θα ήθελα να μοιραστούν ο θυμός και η αηδία μου και σε όλους τους καλούς και έντιμους ανθρώπους που εργάζονται σκληρά σε ένα σύστημα που τους συντρίβει. Ίσως η εξέγερσή τους να ήταν αρκετή για να ανατρέψει το τραπέζι. Χωρίς την ανάγκη του ISIS.

Attenti a Trump e al 'Bene Assoluto'

Ο Ντόναλντ δεν σταματάει. Είναι επικίνδυνος για όλους.

από τον Massimo Fini

Πηγή: Μάσιμο Φίνι

Ήμασταν γνήσιοι προφήτες, δημοσιεύοντας χθες ένα άρθρο, γραμμένο την προηγούμενη μέρα, με τίτλο «ΗΠΑ κατά της Βενεζουέλας: Είναι αδυναμία».
Χθες το βράδυ, οι Αμερικανοί επιτέθηκαν και βομβάρδισαν το Καράκας και συνέλαβαν τον πρόεδρο της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο, μαζί με τη σύζυγό του, παρά τό ότι ο  Μαδούρο, σε μια συνέντευξη με τον Ισπανό συγγραφέα Ιγνάσιο Ραμονέτ, είχε δηλώσει διαθέσιμος για ευρύτερη συνεργασία με τις ΗΠΑ στην καταπολέμηση του λαθρεμπορίου ναρκωτικών. Αυτό είναι το πρόσχημα που χρησιμοποίησε ο Ντόναλντ Τραμπ, παραβιάζοντας κάθε κανόνα του διεθνούς δικαίου, θεσπίζοντας φανταστικές «ζώνες απαγόρευσης πτήσεων» και επιτιθέμενος σε βενεζουελανά πλοία σε διεθνή ύδατα, έχει ουσιαστικά θέσει τη Βενεζουέλα σε κατάσταση πολιορκίας. 

Αυτή είναι η δήλωση του Μαδούρο: «Αν θέλουν να μιλήσουν σοβαρά για μια συμφωνία για την καταπολέμηση του λαθρεμπορίου ναρκωτικών, είμαστε έτοιμοι... Αν θέλουν πετρέλαιο, η Βενεζουέλα είναι έτοιμη για αμερικανικές επενδύσεις, όπως με την Chevron, όποτε θέλουν, όπου θέλουν, όπως θέλουν». Χθες, ωστόσο, ο Ντόναλντ Τραμπ έδωσε το αποφασιστικό και, προς το παρόν, οριστικό χτύπημα.
Ο τίτλος του άρθρου της 3ης Ιανουαρίου, τον οποίο δεν έγραψα εγώ, ήταν τουλάχιστον εν μέρει λανθασμένος: ανέφερε ότι η επιθετικότητα των ΗΠΑ προς το Καράκας είναι ένδειξη αδυναμίας. Όχι, είναι μια επίδειξη δύναμης που, προς το παρόν, είναι αδιαμφισβήτητη (δεν συναντά καμία αντίσταση).

Για μήνες, καταγγέλλουμε, εντελώς μόνοι μας, με μια σειρά άρθρων, την αυθαιρεσία και τους κινδύνους της αμερικανικής δράσης στα ύδατα της Βενεζουέλας, και τώρα και σε έδαφος της Βενεζουέλας. Το πρώτο μας άρθρο, με ημερομηνία 21 Οκτωβρίου 2025, είχε τίτλο: «Επίθεση στη Βενεζουέλα».

Η Βενεζουέλα είναι ελκυστική για τις Ηνωμένες Πολιτείες όχι μόνο για τα τεράστια κοιτάσματα πετρελαίου της, αλλά και για το φυσικό αέριο, τον χρυσό, τα διαμάντια, τον βωξίτη, το κολτάνιο και το κοβάλτιο - όλα απαραίτητα υλικά για την ψηφιακή βιομηχανία - αλλά και επειδή η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος αγοραστής πετρελαίου της Βενεζουέλας, αντιπροσωπεύοντας σχεδόν το 4% των εισαγωγών της.

Αλλά ο Τραμπ δεν σκοπεύει να σταματήσει εκεί. Ταυτόχρονα με αυτό είναι η επίθεση στη Νιγηρία, την οποία αμφισβητεί η ίδια η νιγηριανή κυβέρνηση, με το γελοίο πρόσχημα της προστασίας των Χριστιανών που ζουν εκεί. Εν τω μεταξύ, ο Τραμπ, μη ικανοποιημένος, επανέλαβε την πρόθεσή του να επιτεθεί στο Ιράν για το πυρηνικό πρόγραμμα της ιρανικής κυβέρνησης, το οποίο στην πραγματικότητα η Τεχεράνη δεν διαθέτει παρά μόνο για πολιτικές και ιατρικές χρήσεις (για την κατασκευή της βόμβας, ο εμπλουτισμός ουρανίου πρέπει να φτάσει το 90% και, σύμφωνα με τις επιθεωρήσεις της Χάγης, τις οποίες το Ιράν έχει πάντα αποδεχτεί, ο εμπλουτισμός ουρανίου του Ιράν δεν έχει ποτέ ξεπεράσει το 6%).

Τι κάνουν οι Ευρωπαίοι, η ΕΕ και ο λεγόμενος Δυτικός κόσμος; Φώναξαν σαν κοτόπουλα που σφάζονται για την επιθετικότητα της Ρωσίας του Πούτιν κατά της Ουκρανίας, παρέχοντας στην τελευταία κάθε είδους οικονομική και στρατιωτική βοήθεια. Αλλά ο Πούτιν ήθελε πάντα να ανακτήσει το έδαφός του, την Κριμαία, και να προσαρτήσει τα ρωσόφωνα εδάφη του Ντονμπάς. Ποτέ δεν σκέφτηκε να συλλάβει τον Ζελένσκι ή να τον χτυπήσει άμεσα. Αν μη τι άλλο, οι Ουκρανοί το έκαναν αυτό με επιθέσεις στις ιδιωτικές κατοικίες του Ρώσου προέδρου.

Η κατάσταση είναι ακόμη πιο ανησυχητική επειδή ο Ντόναλντ, εκτός από το ότι ήταν ήδη ψυχωτικό και διπολικό άτομο, πρόσφατα, στα 78 του, έδειξε σαφή σημάδια πνευματικού αποπροσανατολισμού, λίγο σαν τον Μπάιντεν στα τελευταία του χρόνια ως πρόεδρος των ΗΠΑ. Και δεν χρειάζεται τίποτα, απολύτως τίποτα, για να απελευθερώσει το τεράστιο πυρηνικό του δυναμικό σε αυτόν ή εκείνον τον στόχο.

Αν υπήρξε ποτέ μια στιγμή που ήμασταν κοντά στον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι αυτή. Είναι πολύ μακριά από την κουβανική κρίση του 1962, όταν διακυβεύονταν δύο υπεύθυνες προσωπικότητες: ο Νικίτα Χρουστσόφ για τη Ρωσία και ο Φιντέλ Κάστρο για την Κούβα.

Τέλος, πρέπει να δούμε πώς θα αντιδράσουν οι χώρες της Νότιας Αμερικής, ξεκινώντας από τη Βραζιλία του Λούλα, η οποία δεν μπορεί να δεχτεί αυτό που ο Μαδούρο έχει ορίσει ως: «Ένα νέο αποικιακό, ηγεμονικό, παρεμβατικό μοντέλο... ένα μοντέλο στο οποίο οι χώρες θα πρέπει να αποδεχτούν ότι είναι αποικίες μιας υπερδύναμης, και εμείς, ο λαός, θα είμαστε υποδουλωμένοι από τους νέους αφέντες...» 

Donald non si fermerà. Un pericolo per tutti

Διπλά πρότυπα, δύο μέτρα καί σταθμά.

Massim Fini - 09/12/2025

Πηγή: Massim Fini

Για αρκετούς μήνες, πολλά αμερικανικά πολεμικά πλοία, ξεκινώντας από το πιο ισχυρό αεροπλανοφόρο τους, το Gerald Ford, μετακινήθηκαν σκόπιμα από τη Μεσόγειο (αλλά τι έκανε στη Μεσόγειο; Τα αμερικανικά πολεμικά πλοία είναι λίγο σαν μοτοσικλέτες χωρίς στάθμευση - τις βρίσκεις παντού) στον Ατλαντικό και την Καραϊβική, πλέουν στα ανοικτά των ακτών της Βενεζουέλας, και ίσως ακόμη και εντός των υδάτων της Βενεζουέλας.
Οι Αμερικανοί έχουν δημιουργήσει μια εντελώς καταχρηστική ζώνη απαγόρευσης πτήσεων, σύμφωνα με τον ΟΗΕ και τη βασική λογική, και αρκετές χώρες έχουν αναστείλει όλες τις πτήσεις προς το Καράκας. Η μέθοδος είναι πάντα η ίδια - ας την ονομάσουμε «μέθοδο του Ιράν»: πρώτα, αποδυναμώνεις οικονομικά μια χώρα που θεωρείται εχθρός και στη συνέχεια ελπίζεις σε αλλαγή καθεστώτος από μέσα. Σε αυτήν την περίπτωση, βασίζονται σε ορισμένους υψηλόβαθμους στρατιωτικούς που φέρεται να είναι αντίθετοι με τον νυν πρόεδρο της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο. Οι Αμερικανοί το είχαν ήδη επιχειρήσει αυτό το 2019, επιχειρώντας πραξικόπημα με τον Χουάν Γκουαϊδό, αλλά πήγε άσχημα. Ο «όμορφος νεαρός μηχανικός», όπως τον αποκάλεσε ο διεθνής τύπος, στην πραγματικότητα δεν είχε οπαδούς και αναγκάστηκε να φύγει πρώτα στην Κολομβία και στη συνέχεια στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το πρόσχημα για την επίθεση στη Βενεζουέλα ήταν ότι είναι ο μεγαλύτερος εξαγωγέας ναρκωτικών στον κόσμο. Αυτό είναι ψευδές. Το Καράκας δεν περιλαμβάνεται στη λίστα των μεγάλων εξαγωγέων ναρκωτικών, μια λίστα που περιλαμβάνει την Κολομβία, το Περού, τη Βολιβία, το Μεξικό, το Μαρόκο, τη Μιανμάρ, το Λάος, την Ολλανδία και το Βέλγιο. Και τις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Οι Αμερικανοί έχουν ουσιαστικά τρεις στόχους: να εκδιώξουν τον Μαδούρο, προωθώντας έτσι την αλλαγή καθεστώτος. Δύο: να κατασχέσουν τα τεράστια αποθέματα πετρελαίου της Βενεζουέλας. Τρίτον: να σταματήσουν τον λεγόμενο «Μπολιβαριανό σοσιαλισμό», ο οποίος κερδίζει έδαφος, ειδικά στη Βραζιλία υπό την κυβέρνηση του Ιγνάσιο Λούλα ντα Σίλβα, και στην ίδια τη Βενεζουέλα.
Στις αρχές Σεπτεμβρίου, οι Αμερικανοί βύθισαν ένα μικρό σκάφος σε διεθνή ύδατα, ύποπτο για μεταφορά ναρκωτικών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έντεκα άνθρωποι πέθαναν. Στη συνέχεια, ένα δεύτερο σκάφος βυθίστηκε, σκοτώνοντας περίπου εξήντα. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η διαμάχη περιστρέφεται γύρω από το αν η στρατιωτική διοίκηση των Γιάνκηδων, στη δεύτερη επίθεση, κακοποίησε τους πνιγμένους άνδρες. Αλλά αυτό δεν είναι το θέμα. Το γεγονός είναι ότι αυτά τα βυθίσματα συνέβησαν σε διεθνή ύδατα. Ο ΟΗΕ έχει καταδικάσει το περιστατικό, αλλά είναι γνωστό ότι ο ΟΗΕ είναι πλέον άσχετος, παραλυμένος από τα σταυρωτά βέτο των μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών και της Μεγάλης Βρετανίας.
Μεταξύ των απαιτήσεων του Τραμπ είναι η αντικατάσταση του Μαδούρο με έναν από τους δικούς του ανθρώπους. Είναι σαν ο Πούτιν να απαιτεί να αντικαταστήσει τον Ζελένσκι με έναν από τους δικούς του ανθρώπους. Η διαφορά, ωστόσο, είναι ότι ο Ζελένσκι έχασε τον πόλεμο, ενώ η Βενεζουέλα, τουλάχιστον προς το παρόν, δεν έχει χάσει κανέναν πόλεμο. Έχουν υπάρξει οι βυθίσεις των σκαφών που αναφέραμε, υπάρχουν πολύ σοβαρές συνεχιζόμενες απειλές, αλλά ο στρατός της Βενεζουέλας δεν έχει ρίξει ούτε μια σφαίρα.
Ποια στάση έχει κρατήσει μέχρι στιγμής η Ευρωπαϊκή Ένωση, εν μέσω γεροντικού χάους; Παρακολουθεί σιωπηλά μια πιθανή σύγκρουση που θα μπορούσε να την επηρεάσει πολύ στενά. Η Βενεζουέλα, πριν από τον Τσάβες και τώρα υπό τον Μαδούρο, είναι στενά συνδεδεμένη με τη Βραζιλία του Λούλα, και μία από τις κατηγορίες που διατυπώνονται εναντίον του Λούλα είναι ότι φυλάκισε τον προκάτοχό του, Ζαΐχ Μπολσονάρο, για την υποστήριξη των «γκαριμπέιρος», των χρυσωρύχων, οι οποίοι αποψίλωναν το τροπικό δάσος του Αμαζονίου, το οποίο παράγει το 20 έως 30 τοις εκατό του παγκόσμιου οξυγόνου. Ένα πρόβλημα, πράγματι μια τραγωδία, που επομένως αφορά κάθε χώρα στον κόσμο.
Αυτοί που ανέλαβαν δράση όχι τόσο για τον Μαδούρο όσο κατά των παραβιάσεων του διεθνούς δικαίου για τις οποίες ευθύνονται οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν ο Πούτιν και ο Σι Τζινπίνγκ. Και είναι παράδοξο ότι αυτός που φέρνει ένα μέτρο σοφίας και ηρεμίας στο χάος του σημερινού κόσμου, γεμάτου με συγκρούσεις παντού, η καθεμία πιο επικίνδυνη από την προηγούμενη, είναι ο δικτάτορας ενός κομμουνιστικού κράτους όπως η Κίνα: ο Σι Τζινπίνγκ.
Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για «εγκλήματα πολέμου» επέβαλε κυρώσεις στον Πούτιν ως επιτιθέμενο κατά της Ουκρανίας και στον Νετανιάχου για τη σφαγή που προκαλεί στη Γάζα, η οποία είναι προφανής σε όλους. Αλλά ξέχασε τον Τραμπ, ο οποίος, ως υποστηρικτής του Ισραήλ, είναι συνυπεύθυνος για αυτές τις σφαγές.
Η επιβολή κυρώσεων στον Πούτιν για την επιθετικότητα κατά της Ουκρανίας είναι σωστή και κατανοητή. Αλλά πόσες φορές το ΝΑΤΟ, το οποίο είναι ουσιαστικά ένα αμερικανικό δημιούργημα ή τουλάχιστον υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, του οποίου το Άρθρο 5 δεσμεύει τα μέλη του να επέμβουν εάν ένα από αυτά δεχθεί επίθεση ή απειληθεί, επιτέθηκε σε χώρες που δεν απειλούσαν κανέναν; Ποιος απείλησε τη Σερβία το 1999, όταν βομβαρδίστηκε από τους Αμερικανούς και άλλα μέλη του ΝΑΤΟ; Ποιος, το 2001, απείλησε το Αφγανιστάν υπό την ηγεσία των Ταλιμπάν; Ποιος απείλησε το Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν; Ποιος απείλησε τη Σομαλία της Σαμπάμπ; Ποιος, πάνω απ' όλα, απείλησε τη Λιβύη του συνταγματάρχη Μοχάμεντ Καντάφι;
Διπλά μέτρα και σταθμά. Ως συνήθως.

Due pesi, due misure

Λέων, τεχνολογία και ελευθερία

 Massimo Fini - 27 Νοεμβρίου 2025

Πηγή: Μάσιμο Φίνι

Ο Γιόζεφ Ράτσινγκερ, όταν ήταν Καρδινάλιος, δήλωσε: «Η πρόοδος δεν έχει δημιουργήσει έναν καλύτερο άνθρωπο, μια καλύτερη κοινωνία και αρχίζει να αποτελεί απειλή για την ανθρώπινη φυλή». Όταν έκανε αυτή την προκλητική δήλωση, τη δεκαετία του 1980, μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρουσα, αλλά αγνοήθηκε επειδή προφανώς ενόχλησε «τους άρχοντες του ατμού». Προσευχόμενος στον τάφο του Αγίου Φραγκίσκου στην Ασίζη, ο Πάπας Πρεβόστ επανέλαβε αυτήν την έννοια, δηλώνοντας: «Η ελευθερία απειλείται από την τεχνολογική παντοδυναμία». Αλλά ενώ ο Ράτσινγκερ σκεφτόταν «με μεγαλοπρέπεια», δηλαδή αναφερόμενος στην «πρόοδο» που επέφερε η Βιομηχανική Επανάσταση, ο Πρεβόστ την περιορίζει στο παρόν. Ο Μάουρο Μαγκάτι γράφει στην Corriere (9.11): «Ο αριθμός των μονοπρόσωπων νοικοκυριών αυξάνεται, ειδικά μεταξύ των ηλικιωμένων, αλλά και μεταξύ των νέων ενηλίκων... η οικογένεια, η οποία για γενιές ήταν το κύριο δίχτυ ασφαλείας και το κοινωνικό δίκτυο, είναι τώρα μικρότερη, πιο εύθραυστη και ασταθής. Ενώ οι βάρδιες εργασίας 24/7 καθιστούν δύσκολη ακόμη και τη συνάντηση με την οικογένεια».
Θα πρέπει να σημειωθεί, καταρχάς, ότι δεν κινδυνεύει μόνο η ελευθερία (ποιος διάολος νοιάζεται για την ελευθερία) αλλά ολόκληρος ο άνθρωπος στην ανθρώπινη φύση του, είναι το φαινόμενο του μετανθρωπισμού, το οποίο έχει έρθει δυναμικά στο προσκήνιο με την έλευση της ΑΙ, δηλαδή της Τεχνητής Νοημοσύνης.
Επιπλέον, είναι ενδιαφέρουσα η αναφορά στον Άγιο Φραγκίσκο, ο οποίος δεν είναι ο «ευάρεστος» Φραγκίσκος, δηλαδή ο προτελευταίος Πάπας, αλλά είναι, στην πραγματικότητα, ο Άγιος της Ασίζης. Αν και έζησε μεταξύ 1100 και 1200, ο Φραγκίσκος, ο πραγματικός, είναι ένας πολύ σύγχρονος άγιος. Ένας άγιος οικολόγος (Από το Άσμα των Πλασμάτων: «...Δοξασμένος Εσύ, Κύριέ μου, με όλα τα πλάσματά Σου, ιδιαίτερα Κύριε Αδελφέ Ήλιε, που είναι η ημέρα και μέσω του οποίου μας φωτίζεις. Και είναι όμορφος και λαμπερός με μεγάλη λαμπρότητα: από Εσένα, Ύψιστε, φέρει σημασία. Δοξασμένος Εσύ, Κύριέ μου, μέσω της Αδελφής Σελήνης και των αστέρων: στον ουρανό τα έπλασες καθαρά και πολύτιμα και όμορφα. Δοξασμένος Εσύ, Κύριέ μου, μέσω του Αδελφού Άνεμου και μέσω του αέρα και της συννεφιασμένης και της γαλήνιας και κάθε καιρού, μέσω του οποίου δίνεις τροφή στα πλάσματά Σου. Δοξασμένος Εσύ, Κύριέ μου, μέσω της Αδελφής Νερού, που είναι πολύ χρήσιμη και ταπεινή και πολύτιμη και αγνή. Δοξασμένος Εσύ, Κύριέ μου, μέσω του Αδελφού Φωτιάς, μέσω του οποίου φωτίζεις τη νύχτα: και είναι όμορφος και παιχνιδιάρης και εύρωστος και δυνατός. Δοξασμένος Εσύ, Κύριέ μου, μέσω της αδελφής μας Μητέρας Γης, που μας συντηρεί και μας κυβερνά, και παράγει διάφορους καρπούς με πολύχρωμα λουλούδια και βότανα...»).
Ο Άγιος Φραγκίσκος, ο πραγματικός, είναι επίσης σημαντικός επειδή είναι ένας «φτωχός» άγιος. Γιος εμπόρου, συνειδητοποίησε, αρκετά νωρίς, πώς η αγορά θα ευνοούσε τους πλούσιους εις βάρος των φτωχών. Κάτι που βιώνουμε σήμερα, στον ένατο βαθμό. Η αγορά έχει διαρρήξει και έχει σβήσει κάθε αίσθηση του ιερού, ακόμη και στις πιο παραδοσιακές γιορτές της Εκκλησίας, όπως τα Χριστούγεννα. Γνωρίζουμε εδώ και καιρό ότι τα Χριστούγεννα έχουν γίνει μια καταναλωτική γιορτή, χωρίς κανένα πνευματικό νόημα. Αλλά το γεγονός ότι ακόμη και τα φυσικά χαρακτηριστικά του Άγιου Βασίλη έχουν αλλάξει, χάρη στη συνηθισμένη Τεχνητή Νοημοσύνη, σημαίνει ότι έχουμε φτάσει στο Έβερεστ της κατανάλωσης: το πρόσωπο του Άγιου Βασίλη, εγκαταλείποντας το κλασικό ροζ πρόσωπό του, θα αντικατασταθεί από έναν κωδικό QR που, χάρη στην παρέμβαση της τεχνητής νοημοσύνης, θα αναπαράγει έναν νέο κατόπιν αιτήματος, σύμφωνα με τις επιθυμίες του πελάτη. Ούτε καν οι τάρανδοι δεν θα μείνουν μόνοι τους. Θα αντικατασταθούν από ένα ηλεκτρικό σκούτερ, με το οποίο τα παιδιά θα μπορούν να σφάζουν ηλικιωμένους στα πεζοδρόμια (αυτή είναι η μόνη θετική πτυχή). Το έλκηθρο θα αντικατασταθεί από ένα γιγάντιο, πρωτοφανές καρότσι από ανθρακονήματα.
Αλλά ας επιστρέψουμε στον Prevost. Μου φαίνεται -μπορεί να κάνω λάθος, μιλάω «in partibus infidelium»- ότι ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ κατάλαβε ένα θεμελιώδες πράγμα: ότι όσο περισσότερο η Εκκλησία γίνεται κοσμική, δηλαδή, προσαρμόζεται στην εποχή, χάνοντας την «επαγγελματική της λογική», που είναι η φροντίδα της ψυχής (αν υποθέσουμε ότι υπάρχει ψυχή, αυτό δεν με αφορά), τόσο περισσότερο χάνει τη συναίνεση, η οποία στρέφεται προς πιο πνευματικές θρησκείες όπως ο Βουδισμός, το Ισλάμ ή ακόμα και η αστρολογία. Είμαστε επομένως πολύ μακριά από τη σοφία της Εκκλησίας του Παύλου, η οποία, με ορισμένους θεσμούς, όπως η εξομολόγηση και η συγχώρεση, προλαμβάνει τον Φρόιντ και επιλύει, ή τουλάχιστον επιχειρεί να επιλύσει, ορισμένες από τις τραυματικές εσωτερικές συγκρούσεις των ανθρώπων.

Leone, la tecnologia e la libertà

Κοιτάξτε τις γυναίκες, όχι την πυρηνική ενέργεια

Massimo Fini - 01/10/2025

Πηγή: Μάσιμο Φίνι

Στην ομιλία του στον ΟΗΕ, ο Τραμπ στοχοποίησε το Ιράν για την ύπαρξη πυρηνικών εγκαταστάσεων στο έδαφός του. Το Ιράν έχει υπογράψει τη Συνθήκη για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων και έχει αποδεχτεί τις επιθεωρήσεις της ΔΟΑΕ, οι οποίες έχουν επιβεβαιώσει επανειλημμένα ότι ο εμπλουτισμός ουρανίου σε αυτές τις εγκαταστάσεις δεν υπερβαίνει το 6%· για την παραγωγή της βόμβας, απαιτείται εμπλουτισμός 90%. Το Ισραήλ δεν έχει υπογράψει τη Συνθήκη· έχει την Ατομική Βόμβα, αλλά κανείς δεν ονειρεύτηκε ποτέ να την επικυρώσει.
Οι Δυτικοί δεν έχουν καταλάβει ποτέ τον ιρανικό κόσμο, αυτό το είδος ακανόνιστου ογκόλιθου στη Μέση Ανατολή, που περιβάλλεται από αραβικές χώρες που είναι πολιτισμικά και γλωσσικά απομακρυσμένες από αυτόν. Δεν έχουν καταλάβει τίποτα επειδή, όπως συνήθως, τον έχουν ερμηνεύσει σύμφωνα με τα δικά τους πρότυπα. Ένα τραγικοκωμικό παράδειγμα είναι η υπόθεση Μπαχτιάρ-Χομεϊνί-Κερένσκι-Λένιν. Ο Μπαχτιάρ ήταν ο τελευταίος πρωθυπουργός υπό τον Σάχη, αλλά ήταν ήδη έντονα επικριτικός του καθεστώτος επειδή ένιωθε ότι η επανάσταση του Χομεϊνί ήταν στον αέρα. Η εφημερίδα L'Unità έγραψε: Μπαχτιάρ = Κερένσκι, Χομεϊνί = Λένιν. Η ευρωπαϊκή αριστερά, μάλιστα, πίστευε ότι ο Μπαχτιάρ ήταν μια προτύπωση του Κερένσκι και ο Χομεϊνί του Λένιν, ότι, εν ολίγοις, εξέφραζε, με ισλαμικό τρόπο, ένα αντιδυτικό και πάνω απ' όλα αντιαμερικανικό κίνημα (στη γλώσσα του Χομεϊνί, οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν «Ο Μεγάλος Σατανάς»). Ο Χομεϊνί αμέσως διευκρίνισε ότι υπήρχαν δύο «Μεγάλοι Σατανάδες»: ο αμερικανικός και ο σοβιετικός. Υπάρχουν δύο πολύ ενδιαφέρουσες επιστολές που έστειλε ο Χομεϊνί εκείνη την περίοδο στον Γκορμπατσόφ και τον Πάπα Βοϊτίλα, τόσο φλογερές που εκδόθηκαν στην Ιταλία από την Edizioni del Veltro σε ημι-κρυφή μορφή, σχεδόν παράνομα, τόσο εκρηκτικές θεωρούνταν. Στον Γκορμπατσόφ, ο Χομεϊνί μίλησε μόνο με πνευματικούς όρους, ουσιαστικά λέγοντάς του: «Αν θέλεις πραγματικά να καταλάβεις κάτι για τη θρησκεία, έλα σε εμάς, στο Πανεπιστήμιο του Κομ, πέρασε δέκα χρόνια εκεί, και τότε, ίσως, μπορούμε να ασχοληθούμε σοβαρά με το θέμα». Στον Βοϊτίλα, ωστόσο, μίλησε μόνο για υλικά πράγματα και τα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα της Εκκλησίας (το σκάνδαλο του IOR* δεν είχε έρθει ακόμα).
Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι το Ιράν είναι στην πραγματικότητα η αρχαία Περσία, πάνω στην οποία, μετά την έλευση του κηρύγματος του Μωάμεθ, το σιιτικό Ισλάμ επικάθισε. Εκείνη την εποχή, το Ράδιο Τεχεράνη μου έπαιρνε συχνά συνεντεύξεις και οι ιρανικές εφημερίδες αναπαρήγαγαν τα γραπτά μου αυτολεξεί (αλλά όταν αναφερόμουν στον Χομεϊνί, πρόσθεσαν με έμφαση «είθε ο Αλλάχ να τον έχει πάντα δοξασμένο»). Ρώτησα μια καλοσυνάτη δημοσιογράφο γιατί το καθεστώς του Χομεϊνί τόσο σφοδρά αντι-Ταλιμπάν και αντι-Αφγανιστάν. «Στο κάτω κάτω», τηε είπα, «οι δύο λαοί σας βρίσκονται στην ίδια κατάσταση υπό τη βίαιη πίεση των Αμερικανών». Η δημοσιογράφος μου επεσήμανε ότι το Αφγανιστάν και το Ιράν, παρά το γεγονός ότι είναι γείτονες, είναι δύο αντίθετοι κόσμοι: οι Ταλιμπάν είναι ως επί το πλείστον Σουνίτες, οι Ιρανοί είναι Σιίτες.
Αυτή η περσική καταγωγή είναι που δίνει στους Ιρανούς μια πολύ ισχυρή εθνική ταυτότητα. Ακόμα και οι Πασνταράν (Φρουροί της Επανάστασης), που τον είχαν ανατρέψει, σεβόντουσαν τον Σάχη: επειδή ήταν Πέρσης.
Την περίοδο που ήμουν στην Τεχεράνη για να πάρω συνέντευξη από την κόρη του Χομεϊνί, Ζάκρα Μουσταφάβι (συνέντευξη που αναπαρήγαγε αργότερα ο Μίνο Νταμάτο στην εκπομπή του "Αναζητώντας την Κιβωτό", σε παγκόσμια αποκλειστικότητα με μεγάλη δημοσιότητα, αλλά ο Νταμάτο κατάφερε να μην με αναφέρει ποτέ ονομαστικά), συνέβη κάτι περίεργο. Σε μια ραδιοφωνική εκπομπή όπου τηλεφωνούσαν ακροατές και ακροάτριες, ήταν συνηθισμένο ο δημοσιογράφος να ρωτά ποια ήταν η αγαπημένη γυναικεία μορφή· η υποχρεωτική απάντηση ήταν: Φατιμά, η κόρη του Μωάμεθ. Αλλά μία από αυτές τις γυναίκες είπε: "Η Φατίμα είναι μια φιγούρα πολύ μακρινή στο χρόνο. Προτιμώ να ταυτίζομαι με την Ουσίν". Η Ουσίν ήταν η ηρωίδα μιας ιαπωνικής σειράς που προβαλλόταν στην ιρανική τηλεόραση εκείνες τις εβδομάδες. Ξέσπασε κόλαση. Ο Χομεϊνί δεν είχε τηλεόραση ή ραδιόφωνο, μόνο ένα κρεβάτι και ένα χαλάκι προσευχής, οπότε δεν είχε παρακολουθήσει την εκπομπή. Αλλά επειδή οι φανατικοί υπάρχουν πάντα, κάποιος πήγε να του πει για το τρομερό γεγονός: η γυναίκα καταδικάστηκε σε θάνατο, ο παρουσιαστής αποκλείστηκε από όλα τα μέσα ενημέρωσης, και ούτω καθεξής. Η γυναίκα δεν βρέθηκε ποτέ, ο παρουσιαστής ζήτησε συγγνώμη, λέγοντας ότι είχε παρεξηγήσει και είχε καταλάβει λάθος, και αυτό ήταν όλο. Επειδή ο νόμος της Σαρία έχει τον δικό του πραγματισμό. Η εφαρμογή του κατά γράμμα είναι αδύνατη. Για παράδειγμα, ένα ζευγάρι μοιχών που συλλαμβάνεται επ' αυτοφώρω τιμωρείται με θανατική ποινή για τη γυναίκα και εκατό μαστιγώματα για τον άνδρα, που ισοδυναμεί με θάνατο. Αλλά πρέπει να υπάρχουν αυτόπτες μάρτυρες. Αυτό που επιδιώκει να αποφύγει το Κοράνι δεν είναι η ίδια η πράξη, αλλά το σκάνδαλο που προκαλεί. Έτσι, κατά την περίοδο που ήμουν στην Τεχεράνη, η χρήση ναρκωτικών απαγορευόταν αυστηρά. Αλλά στην κουζίνα κάθε σπιτιού, οι άνθρωποι κάπνιζαν όσο ήθελαν, ειδικά μαριχουάνα και όπιο, αρκεί κανείς να μην το γνώριζε.
Το θάρρος των γυναικών. Είχα την ευκαιρία να το εκτιμήσω αρκετές φορές. Στην Τεχεράνη, υπήρχε ένα εβδομαδιαίο περιοδικό, το Donna di Giorno (Η Γυναίκα της Ημέρας), του οποίου οι δημοσιογράφοι ήταν όλες γυναίκες. Καλύπτει τη μόδα, τα ρούχα, τα κοσμήματα, αλλά και κοινωνικά ζητήματα. Όταν μπήκα στο γραφείο σύνταξης, ένιωσα λίγο περίεργα βλέποντας όλες αυτές τις γυναίκες με κανονικά τσαντόρ. Έκανα μερικές ερωτήσεις στην εκδότρια, την αξιαγάπητη Ταλεμπέχ (Talebeh), με μια ξανθιά μπούκλα να ξεπροβάλλει κάτω από το πέπλο της. «Βλέπεις», είπε, «δεν είμαστε θυμωμένοι με τον Χομεϊνί, αλλά με το γεγονός ότι οι σύζυγοι, τα αδέρφια και, εν ολίγοις, όλα τα αρσενικά μέλη της οικογένειας, συμπεριφέρονται σαν αυταρχικοί πατέρες, ειδικά στην επαρχία. Και αυτό δεν μας αρέσει».
Στην επέτειο των δέκα χρόνων της Επανάστασης, διοργανώθηκε ένα πάρτι στη μεγάλη λεωφόρο που διασχίζει την Τεχεράνη από ανατολικά προς δυτικά, η οποία παραδόξως ονομάζεται «Λεωφόρος Ελευθερίας». Σε αυτή την περίπτωση, είναι σύνηθες οι νεαρές γυναίκες να προσφέρουν τοπικά προϊόντα, ειδικά φιστίκια, τα οποία έχουν μεγάλη σημασία για την ιρανική οικονομία. Μπροστά μου υπήρχαν τρεις όμορφες γυναίκες. Ξεκίνησα μια συζήτηση με μία από αυτές. Είμαι ένας τυπικός Λατίνος άνδρας και σε ορισμένες περιπτώσεις είμαι ακόμη και πρόθυμος να αντιμετωπίσω το εκτελεστικό απόσπασμα. Ο εσωτερικός μου πληροφοριοδότης, ο Χουσεΐν, γιος του ιδιοκτήτη του Παζαριού, μου είπε: «Τι κάνεις, είσαι τρελός; Δεν βλέπεις ότι ο Πασνταράν σε παρακολουθεί εδώ και δέκα λεπτά;» Ρώτησα την κοπέλα αν ήταν επικίνδυνο για εκείνη και εμένα. Απάντησε: «Είναι ασυνήθιστο, αλλά μην ανησυχείς».
Ήμουν σε ένα φαρμακείο της Τεχεράνης, το οποίο το κρατούσε ένας Εβραίος που ήταν πρόθυμος να απαρνηθεί ακόμη και τον εαυτό του για να σώσει το τομάρι του. Ο διευθυντής του Παζαριού ήταν επίσης μαζί μας. Τα ράφια ήταν μισοάδεια, και τόσο ο Εβραίος όσο και ο διευθυντής του παζαριού έλεγαν τα καλύτερα πράγματα για τον Χομεϊνί. «Αλλά δεν βλέπεις», του είπα, «ότι έξω οι δρόμοι είναι γεμάτοι αφίσες που λένε "Θάνατος στον Εβραίο!"». Κάποια στιγμή, άκουσα μια γυναικεία φωνή πίσω μου να λέει: «Ποιος είναι ο Χομεϊνί;» (Στα περσικά, το «ποιος είναι» λέγεται ακριβώς όπως στα ιταλικά). Ο Εβραίος είχε καταλήξει κάτω από τους πάγκους, όπως και ο διευθυντής του παζαριού, ο Χουσεΐν. Ρώτησα τον Χουσεΐν: «Είναι αλήθεια αυτά που λέει η ηλικιωμένη γυναίκα;» «Όλα αλήθεια», απάντησε, «αλλά δεν μπορώ να εκτεθώ».
Τον Χομεϊνί διαδέχθηκε ο Ραφσαντζανί, ο οποίος δημιούργησε την εταιρεία φιστικιών Ραφσαντζανί. Η καπιταλιστική εποχή είχε ξεκινήσει και στο Ιράν. Όπως αναφέρει η Έλενα Μπαζίλε, επικαλούμενη μια συνέντευξη με τον ανθρωπολόγο Εμανουέλ Τοντ (Il Fatto, 24 Σεπτεμβρίου), τα ιρανικά πανεπιστήμια είναι γεμάτα σήμερα και έχει αναδυθεί μια μεσαία τάξη μηχανικών, τεχνικών και γιατρών. Μακροπρόθεσμα, αν και μέσα από διάφορα στάδια, η Επανάσταση του Χομεϊνί λειτούργησε καλά. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σάχη, υπήρχε μια πολύ μικρή μερίδα μορφωμένης αστικής τάξης που μπορούσες να βρεις στο Παρίσι και το Λονδίνο, κυρίως νεαρά κορίτσια, πανέμορφα. Αυτή η αστική τάξη δεν γνώριζε μόνο τους προγόνους μας - τον Δάντη, τον Πετράρκα και τον Βοκκάκιο - αλλά και τους τότε δημοφιλείς Ιταλούς συγγραφείς, όπως ο Μοραβία και ο Καλβίνο. Γνωρίζουμε πολύ λίγα για την ιρανική κουλτούρα, εκτός, ίσως, από τον Ομάρ Καγιάμ και τον Αβικέννα, όχι από τον Φαραμπί, τον Σουχραβάρντι και πολλούς άλλους. Αλλά είναι εξίσου σαφές ότι αυτή η μορφωμένη μεσαία τάξη, που πλέον αποτελεί μαζικό φαινόμενο, δεν μπορεί πλέον να αποδέχεται νόμους όπως η Σαρία. Εξ ου και η βία και η καταστολή του καθεστώτος κατά των γυναικών. Το οποίο είναι το πραγματικό πρόβλημα του Ιράν σήμερα. Όχι οι πυρηνικοί σταθμοί του.

Guarda alle donne, non al nucleare

*Το σκάνδαλο του IOR (Ινστιτούτο για τα Έργα της Θρησκείας, δηλαδή η «Τράπεζα του Βατικανού») ξέσπασε κυρίως στις αρχές της δεκαετίας του 1980, με την κατάρρευση της τράπεζας Banco Ambrosiano (1982) και τον μυστηριώδη θάνατο του τραπεζίτη Ρομπέρτο Κάλβι, που βρέθηκε κρεμασμένος στο Λονδίνο. Η υπόθεση αυτή αποκάλυψε το δίκτυο σχέσεων του IOR με το οργανωμένο έγκλημα, τη μασονική στοά P2 και ιταλικούς και διεθνείς οικονομικούς μηχανισμούς.