Πηγή: Μάσιμο Φίνι
Ήμασταν γνήσιοι προφήτες, δημοσιεύοντας χθες ένα άρθρο, γραμμένο την προηγούμενη μέρα, με τίτλο «ΗΠΑ κατά της Βενεζουέλας: Είναι αδυναμία».
Χθες το βράδυ, οι Αμερικανοί επιτέθηκαν και βομβάρδισαν το Καράκας και συνέλαβαν τον πρόεδρο της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο, μαζί με τη σύζυγό του, παρά τό ότι ο Μαδούρο, σε μια συνέντευξη με τον Ισπανό συγγραφέα Ιγνάσιο Ραμονέτ, είχε δηλώσει διαθέσιμος για ευρύτερη συνεργασία με τις ΗΠΑ στην καταπολέμηση του λαθρεμπορίου ναρκωτικών. Αυτό είναι το πρόσχημα που χρησιμοποίησε ο Ντόναλντ Τραμπ, παραβιάζοντας κάθε κανόνα του διεθνούς δικαίου, θεσπίζοντας φανταστικές «ζώνες απαγόρευσης πτήσεων» και επιτιθέμενος σε βενεζουελανά πλοία σε διεθνή ύδατα, έχει ουσιαστικά θέσει τη Βενεζουέλα σε κατάσταση πολιορκίας.
Αυτή είναι η δήλωση του Μαδούρο: «Αν θέλουν να μιλήσουν σοβαρά για μια συμφωνία για την καταπολέμηση του λαθρεμπορίου ναρκωτικών, είμαστε έτοιμοι... Αν θέλουν πετρέλαιο, η Βενεζουέλα είναι έτοιμη για αμερικανικές επενδύσεις, όπως με την Chevron, όποτε θέλουν, όπου θέλουν, όπως θέλουν». Χθες, ωστόσο, ο Ντόναλντ Τραμπ έδωσε το αποφασιστικό και, προς το παρόν, οριστικό χτύπημα.
Ο τίτλος του άρθρου της 3ης Ιανουαρίου, τον οποίο δεν έγραψα εγώ, ήταν τουλάχιστον εν μέρει λανθασμένος: ανέφερε ότι η επιθετικότητα των ΗΠΑ προς το Καράκας είναι ένδειξη αδυναμίας. Όχι, είναι μια επίδειξη δύναμης που, προς το παρόν, είναι αδιαμφισβήτητη (δεν συναντά καμία αντίσταση).
Ο τίτλος του άρθρου της 3ης Ιανουαρίου, τον οποίο δεν έγραψα εγώ, ήταν τουλάχιστον εν μέρει λανθασμένος: ανέφερε ότι η επιθετικότητα των ΗΠΑ προς το Καράκας είναι ένδειξη αδυναμίας. Όχι, είναι μια επίδειξη δύναμης που, προς το παρόν, είναι αδιαμφισβήτητη (δεν συναντά καμία αντίσταση).
Για μήνες, καταγγέλλουμε, εντελώς μόνοι μας, με μια σειρά άρθρων, την αυθαιρεσία και τους κινδύνους της αμερικανικής δράσης στα ύδατα της Βενεζουέλας, και τώρα και σε έδαφος της Βενεζουέλας. Το πρώτο μας άρθρο, με ημερομηνία 21 Οκτωβρίου 2025, είχε τίτλο: «Επίθεση στη Βενεζουέλα».
Η Βενεζουέλα είναι ελκυστική για τις Ηνωμένες Πολιτείες όχι μόνο για τα τεράστια κοιτάσματα πετρελαίου της, αλλά και για το φυσικό αέριο, τον χρυσό, τα διαμάντια, τον βωξίτη, το κολτάνιο και το κοβάλτιο - όλα απαραίτητα υλικά για την ψηφιακή βιομηχανία - αλλά και επειδή η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος αγοραστής πετρελαίου της Βενεζουέλας, αντιπροσωπεύοντας σχεδόν το 4% των εισαγωγών της.
Αλλά ο Τραμπ δεν σκοπεύει να σταματήσει εκεί. Ταυτόχρονα με αυτό είναι η επίθεση στη Νιγηρία, την οποία αμφισβητεί η ίδια η νιγηριανή κυβέρνηση, με το γελοίο πρόσχημα της προστασίας των Χριστιανών που ζουν εκεί. Εν τω μεταξύ, ο Τραμπ, μη ικανοποιημένος, επανέλαβε την πρόθεσή του να επιτεθεί στο Ιράν για το πυρηνικό πρόγραμμα της ιρανικής κυβέρνησης, το οποίο στην πραγματικότητα η Τεχεράνη δεν διαθέτει παρά μόνο για πολιτικές και ιατρικές χρήσεις (για την κατασκευή της βόμβας, ο εμπλουτισμός ουρανίου πρέπει να φτάσει το 90% και, σύμφωνα με τις επιθεωρήσεις της Χάγης, τις οποίες το Ιράν έχει πάντα αποδεχτεί, ο εμπλουτισμός ουρανίου του Ιράν δεν έχει ποτέ ξεπεράσει το 6%).
Τι κάνουν οι Ευρωπαίοι, η ΕΕ και ο λεγόμενος Δυτικός κόσμος; Φώναξαν σαν κοτόπουλα που σφάζονται για την επιθετικότητα της Ρωσίας του Πούτιν κατά της Ουκρανίας, παρέχοντας στην τελευταία κάθε είδους οικονομική και στρατιωτική βοήθεια. Αλλά ο Πούτιν ήθελε πάντα να ανακτήσει το έδαφός του, την Κριμαία, και να προσαρτήσει τα ρωσόφωνα εδάφη του Ντονμπάς. Ποτέ δεν σκέφτηκε να συλλάβει τον Ζελένσκι ή να τον χτυπήσει άμεσα. Αν μη τι άλλο, οι Ουκρανοί το έκαναν αυτό με επιθέσεις στις ιδιωτικές κατοικίες του Ρώσου προέδρου.
Η κατάσταση είναι ακόμη πιο ανησυχητική επειδή ο Ντόναλντ, εκτός από το ότι ήταν ήδη ψυχωτικό και διπολικό άτομο, πρόσφατα, στα 78 του, έδειξε σαφή σημάδια πνευματικού αποπροσανατολισμού, λίγο σαν τον Μπάιντεν στα τελευταία του χρόνια ως πρόεδρος των ΗΠΑ. Και δεν χρειάζεται τίποτα, απολύτως τίποτα, για να απελευθερώσει το τεράστιο πυρηνικό του δυναμικό σε αυτόν ή εκείνον τον στόχο.
Αν υπήρξε ποτέ μια στιγμή που ήμασταν κοντά στον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι αυτή. Είναι πολύ μακριά από την κουβανική κρίση του 1962, όταν διακυβεύονταν δύο υπεύθυνες προσωπικότητες: ο Νικίτα Χρουστσόφ για τη Ρωσία και ο Φιντέλ Κάστρο για την Κούβα.
Τέλος, πρέπει να δούμε πώς θα αντιδράσουν οι χώρες της Νότιας Αμερικής, ξεκινώντας από τη Βραζιλία του Λούλα, η οποία δεν μπορεί να δεχτεί αυτό που ο Μαδούρο έχει ορίσει ως: «Ένα νέο αποικιακό, ηγεμονικό, παρεμβατικό μοντέλο... ένα μοντέλο στο οποίο οι χώρες θα πρέπει να αποδεχτούν ότι είναι αποικίες μιας υπερδύναμης, και εμείς, ο λαός, θα είμαστε υποδουλωμένοι από τους νέους αφέντες...»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου