Δεσποτοκρατικοί Επικοινωνιακοί Θεατρινισμοί

Πηγή:Πατερική παράδοση

Οι Δεσποτοκρατικοί Επικοινωνιακοί Θεατρινισμοί
δεν Μπορούν πλέον να μας Εξαπατήσουν

Σεραφείμ, Σεραφείμ... ἐπὶ τέλους
μόνον «ἑνός ἐστιν χρεία»

γραφει ο Λαυρεντιος Ντετζιορτζιο, συγγραφεας-εκδοτης, προεδρος
της Φιλορθοδοξου Ενωσεως «Κοσμας Φλαμιατος»

Δύστηνο καὶ ἑωσφορικὸ τὸ ἄρτι ἐπιχειρούμενο στρατήγημα τοῦ Πειραιῶς Σεραφεὶμ Μεντζελοπούλου· στρατήγημα-βεγγαλικό, στρατήγημα-πομφόλυγα, στρατήγημα-θεατρικό, στρατήγημα-ἐπικοινωνιακό, στρατήγημα-ὕπουλο, ἐν τέλει στρατήγημα-ἀβανταδόρικο τοῦ Οἰκουμενισμοῦ!!!

Ζητᾶ ὁ Πειραιῶς Μεντζελόπουλος ἀπὸ τὸν Ἀθηνῶν Ἱερώνυμο Λιάπη καὶ τὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος νὰ συγκληθεῖ Τοπικὴ Σύνοδος, προκειμένου αὐτὴ νὰ καταδικάσει τὸν Οἰκουμενισμό. Ἀλλὰ ποία Ἱεραρχία θὰ τὴν συγκαλέσει καὶ ποία Σύνοδος θὰ καταδικάσει τὸν Οἰκουμενισμό; Αὐτὴ γιὰ τὴν ὁποίαν ὁ ἴδιος, ποὺ αἰτεῖται τὴν σύγκλησή της καὶ τὸν σκοπό της, καταγγέλλει ὅτι:

«...ὁ Οἰκουμενισμός ἔχει αἰχμαλωτίσει μέ ἁλυσίδες καί δεσμά ὅλες σχεδόν τίς τοπικές Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες καί τίς Ἱεραρχίες τους, οἱ ὁποῖες λατινοφρονοῦν καί οἰκουμενίζουν μέ φωτεινές ἐξαιρέσεις τά Σεπτά Πατριαρχεῖα τῆς Γεωργίας καί τῆς Βουλγαρίας...»;

Κατὰ τὴν διατύπωση τῆς καταγγελίας του ὁ Πειραιῶς Σεραφεὶμ Μεντζελόπουλος καμμίαν ἀμφιβολία δὲν ἀφήνει ὅτι μεταξὺ τῶν αἰχμαλωτισθεισῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καὶ Ἱεραρχιῶν περιλαμβάνεται καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ―συμπεριλαμβανομένης βεβαίως καὶ τῆς κατὰ Πειραιὰν Ἐκκλησίας τῆς ὁποίας ὁ ἴδιος προΐσταται―, διότι ρητῶς καὶ περιωριστικῶς ἐκτὸς τῶν αἰχμαλωτισθεισῶν Ἐκκλησιῶν θέτει ―σωστὰ― μόνον τὸ Πατριαρχεῖο Γεωργίας καὶ τὸ Πατριαρχεῖο Βουλγαρίας. Καὶ μάλιστα προσθέτει:

«Ὁ Οἰκουμενισμός, δυστυχῶς, ἐπέτυχε ἐσχάτως τήν ἀθρόα μεταβολή τῆς μακραίωνης καί δισχιλιετοῦς ἁγιοπατερικῆς καί ἱεροκανονικῆς πορείας τόσο τῆς Μητρός ἡμῶν Ἐκκλησίας, τοῦ Σεπτοῦ Κέντρου τῆς Ὀρθοδοξίας, τῆς εὐσεβοῦς πηγῆς τοῦ Γένους, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου  (ἀπό τό 1964) ὅσων [sic] καί ἄλλων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν σέ οἰκουμενιστική στάση ζωῆς. Ἀλλά, καί ἡ Κιβωτός τῆς Ὀρθοδοξίας, τό Περιβόλι τῆς Παναγίας, τό Ἅγιον Ὄρος δέν παρέμεινε ἀλώβητο καί ἀνεπηρέαστο.

»Ὁ Οἰκουμενισμός ἔχει διαβρώσει καί τίς Θεολογικές Σχολές, στίς ὁποίες δέν διδάσκεται πλέον ἡ Ὀρθοδοξοπατερική Θεολογία, ἀλλά ἑδραιώνεται ἀνοικτά, πλέον, μέ τόν πιό πανηγυρικό καί ἐπίσημο τρόπο ἡ οἰκουμενιστική θεολογία».

Ἄρα γνωρίζει πολὺ καλὰ ὁ Πειραιῶς Σεραφεὶμ Μεντζελόπουλος ὅτι, οὕτως ἐχόντων τῶν πραγμάτων, καμμία ἐκ τῶν αἰχμαλωτισθεισῶν Ἐκκλησιῶν δὲν ἔχει τὴν δυνατότητα νὰ συγκαλέσει Ὀρθόδοξη Τοπικὴ Σύνοδο, ποὺ θὰ καταδικάσει τὸν Οἰκουμενισμό, ἀλλὰ μόνον Ληστρικὴ Σύνοδο μπορεῖ νὰ συγκαλέσει, τοπικὴ ἢ «μεγίστη καὶ ὑπερτελῆ», ποὺ θὰ ἀναγνωρίσει τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ θὰ καταδικάσει τὴν Ἁγία Ὀρθοδοξία μας!!!

Ἄλλωστε ὁ Ὅσιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, τὸν ὁποῖον ἐπικαλεῖται ὁ Πειραιῶς γιὰ νὰ βεβαιώσει ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι αἵρεση κατεγνωσμένη, ρητῶς καὶ κατηγορηματικῶς ἠρνεῖτο ―ἤδη ἀπὸ τοῦ 1971― τὴν σύγκληση Συνόδου. Διότι διαπίστωνε καὶ κατήγγειλλε ὁ ἅγιος Πατὴρ ὅτι μία Σύνοδος, ποὺ ὑπὸ τὶς τότε παροῦσες συνθῆκες ―δηλαδὴ τὶς συνθῆκες τοῦ μόλις διακρινόμενου, τότε, ἀπὸ τοὺς πολλοὺς Οἰκουμενισμοῦ― θὰ συγκαλοῦσαν οἱ οἰκουμενιστές, ἀκριβῶς θὰ υἱοθετοῦσε τὸν Οἰκουμενισμό!!! Τί θὰ ἔλεγε σήμερα ὁ ἱερὸς Πατήρ, ποὺ τὰ πάντα εἶναι «γυμνὰ καὶ τραχηλισμένα» μπροστὰ στὰ ἔκπληκτα μάτια μας, τὰ ὁποῖα βλέπουν τὴν μία πτώση τῶν «ἀστέρων» (=Ἐπισκόπων) νὰ διαδέχεται
τὴν ἄλλη;

Ἐὰν ὁ Πειραιῶς Σεραφεὶμ Μεντζελόπουλος ἦταν πράγματι εἰλικρινὴς θὰ πίστευε ὄντως αὐτὸ ποὺ γράφει:

«...Τοῦτο ἄλλωστε θά ἀποδείξει ὅτι παραμένωμε ἐπί τῶν ἐπάλξεων καί εἴμεθα συνεπεῖς στούς φρικτούς ὅρκους πού ἐδώσαμε κατά τήν χειροτονία μας...».

Ὡς ἐπίσκοπος εἰς τόπον καὶ εἰς τύπον Χριστοῦ εὑρισκόμενος θὰ ἔπρεπε νὰ πράξει προσωπικῶς ―ἄνευ ἐκκλήσεως καὶ παρακλήσεων― τὰ δέοντα κατὰ τὴν ἁγιοΠατερικὴ Διδασκαλία καὶ Πρακτική, ὅπως τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο καὶ ἡ ἱερὰ Παράδοση ἐπιβάλλουν!... Δηλαδή:

(1) Νὰ καταγγείλει ὄχι μόνον τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ―γιὰ τὸν ὁποῖον ἔχουν εἰπωθεῖ ἐδῶ καὶ δεκαετίες τὰ πάντα ἐξ ἐπόψεως δογματικῆς καὶ ἐκκλησιολογίας― ἀλλὰ μὲ τὸ ἐπισκοπικὸ κύρος του νὰ καταγγείλει ὀνομαστικῶς ἕναν-ἕναν καὶ τοὺς ἐντὸς τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν συγχρόνους καὶ ἐν ζωῇ οἰκουμενιστές, ὅπως λ.χ.:

(α) Τοὺς πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖο, Ἱεροσολύμων Θεόφιλο Γ΄, Ἀλεξανδρείας Θεόδωρο Β΄, Ἀντιοχείας Ἰγνάτιο, Μόσχας Κύριλλο, Σερβίας Εἰρηναῖο, Ρουμανίας Δανιήλ.

(β) Τοὺς ἀρχιεπισκόπους τῶν αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν Ἀλβανίας Ἀναστάσιο, Αὐστραλίας Στυλιανό, Αὐστρίας Μιχαήλ, Βελγίου Παντελεήμονα, Γαλλίας Ἐμμανουήλ, Γερμανίας Αὐγουστῖνο, Ἑλβετίας Ἱερεμία, Ἑλλάδος Ἱερώνυμο, Θυατείρων Γρηγόριο, Ἱσπανίας Πολύκαρπο, Ἰταλίας Γεννάδιο, Κορέας Ἀμβρόσιο, Κύπρου Χρυσόστομο, Μεξικοῦ Ἀθηναγόρα, Μπουένος Ἄιρες Ταράσιο, Ν. Ζηλανδίας Ἀμφιλόχιο, Σιγκαπούρης Νεκτάριο, Σουηδίας Παῦλο, Τορόντο Σωτήριο, Χὸνγκ Κὸνγκ Νεκτάριο· τοὺς ἀρχιεπισκόπους τῶν αὐτονόμων Ἐκκλησιῶν Πολωνίας Σάββα, Ταλλίνης Στέφανο, Τσεχίας Χριστοφόρο, Φιλλανδίας Λέοντα.

(γ) Τοὺς μητροπολίτες ποὺ ἀκολουθοῦν τὸν οἰκεῖο του ἕκαστος οἰκουμενιστὴ πατριάρχη ἢ ἀρχιεπίσκοπο καὶ ἰδιαιτέρως τοὺς Περγάμου Ἰωάννη (Ζηζιούλα), Βολοκολὰμσκ Ἰλλαρίωνα, Δημητριάδος Ἰγνάτιο, Μεσσηνίας Χρυσόστομο, Σύρου Δωρόθεο, Πάφου Γεώργιο, κ.π.ἄ. ἀκόμη...

(2) Νὰ παύσει ἀμέσως τὴν μνημόνευση ὅλων αὐτῶν τῶν αἱρετικῶν ποὺ κηρύττουν «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ ἐπ’ ἐκκλησίας τὴν αἵρεσιν» καὶ ἀκόμη νὰ παύσει τὴν μνημόνευση ὅσων αἱρετιζόντων τοὺς μνημονεύουν καὶ κοινωνοῦν μαζί τους.

(3) Νὰ καλέσει Κλῆρο καὶ Λαὸ ν’ ἀκολουθήσουν τὸ παράδειγμά του ―ἄλλωστε μεγάλο μέρος τοῦ λογικοῦ ποιμνίου τοῦ Θεοῦ ἤδη εὑρίσκεται εἰς ἀναβρασμὸ καὶ ἀδημόνως ἀναμένει τὸν ἀληθινὸ Ταγό, ποὺ θὰ τὸν ποιμάνει καὶ θὰ τὸν ὁδηγήσει εἰς τὴν ἔξοδο ἀπὸ τὸν Οἰκουμενισμό, ὡς ὁ Μωϋσῆς ὁδήγησε εἰς τὴν ἔξοδο ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο― ὥστε οἱ αἱρετικοὶ καὶ οἱ αἱρετίζοντες νὰ μείνουν χωρὶς ποίμνιο ἢ τὸ ποίμνιό τους νὰ μειωθεῖ δραματικά.

Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα ὁ Κύριος καὶ Θεός μας Ἰησοῦς Χριστὸς θὰ οἰκονομήσει ―ὅπως πάντα― τὴν στρατευομένη Ἐκκλησία Του. Ἀπὸ ἐμᾶς ἐκεῖνο ποὺ χρειάζεται εἶναι νὰ ἐκδηλωθεῖ ἐμπράκτως ὁ ἔρως ποὺ τρέφουμε ―ἂν τρέφουμε― πρὸς τὸν Κύριο!!! Αὐτὸ μᾶς ζητᾶ καὶ αὐτὸ προσμένει ἀπὸ ἐμᾶς!...

Ἔτσι ὁ Πειραιῶς Σεραφεὶμ Μεντζελόπουλος ―στὴν περίπτωση αὐτὴ καθιστάμενος πλέον αὐτοδικαίως θεοπρόβλητος καὶ λαοπρόβλητος Ταγὸς τῶν ὀρθοδοξούντων, ὅπως ἐπανειλημμένως ἀπὸ τοῦ 2010 τὸν καλοῦμε καὶ τὸν προτρέπουμε νὰ πράξει― ὄχι μόνον δὲν χρειάζεται νὰ παρακαλέσει τοὺς οἰκουμενιστὲς γιὰ τὴν σύγκληση Τοπικῆς Συνόδου, ἡ ὁποία νὰ καταδικάσει τὸν Οἰκουμενισμὸ ―πρᾶγμα ἄστοχο καὶ ἀνέφικτο―, ἀλλὰ ἐν μέσῳ δυναμικῆς καὶ μαζικῆς ἀντιστάσεως κατὰ τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ θὰ ἐπιβληθεῖ ἐκ τῶν πραγμάτων ἡ σύγκληση ὀρθοδόξου Τοπικῆς Συνόδου, ἡ ὁποία πράγματι θὰ καταδικάσει τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ θὰ ἀποκαταστήσει αὐθεντικὴ καὶ ἀνόθευτη τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη τῶν ἁγίων καὶ θεοφόρων Πατέρων μας καὶ θὰ διαφεντεύσει τὴν ἀκεραιότητα τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.

Διότι πάντοτε ἔτσι ἔγινε· ἔτσι διεξήχθη ὁ ἀγῶνας κατὰ τῶν αἱρέσεων καθ’ ὅλη τὴν δισχιλιετῆ ἱστορία τῆς ἐπὶ γῆς Ἐκκλησίας Του: καταγγέλλονταν καὶ ἀναιροῦνταν οἱ αἱρετικὲς δοξασίες, ἀπομακρύνονταν οἱ ὀρθόδοξοι ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, ὑφιστάμενοι βεβαίως πάσης φύσεως κακοπάθειες καὶ διώξεις καὶ μαρτύρια καὶ θάνατο· καὶ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ―μὲ τὴν ἄμεση συμμετοχὴ καὶ τὴν πιεστικὴ ἀπαίτηση τοῦ πιστοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ― ἡ κατάσταση ὁδηγεῖτο ἀργὰ ἢ γρήγορα εἰς τὶς τοπικὲς ἢ οἰκουμενικὲς Συνόδους, ὅπου καταδικαζόταν ὄχι μόνον ἡ αἵρεση ἀλλὰ καταδικάζονταν καὶ οἱ αἱρετικοί!!! Διότι δὲν ἀρκεῖ νὰ καταδικάζεται ἡ πράξη· πρέπει νὰ καταδικαστεῖ καὶ ὁ αὐτουργὸς γιὰ νὰ ἐξαλειφθεῖ ἡ πράξη! Καὶ ἂν ἡ Σύνοδος δὲν ὀρθοτομοῦσε, γιατὶ ὑπερίσχυαν οἱ αἱρετικοί, τότε αὐτὴ καταγγελλόταν ὡς «ληστρικὴ» καὶ ὁ ἀγῶνας συνεχιζόταν ἕως τὸν θρίαμβο τῆς Ἁγίας Ὀρθοδοξίας μας.

Κριτήριο δὲ γιὰ νὰ κριθεῖ μία Σύνοδος ὀρθόδοξη ἢ ληστρικὴ δὲν ἦταν ὁ ἀριθμητικὸς συσχετισμὸς τῶν συγκρουομένων δυνάμεων, ἀλλὰ ἡ ὀρθοτόμηση τῆς Ἀληθείας Του κατὰ τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὴν ἱερὰ Παράδοση. Διότι ἐλάχιστοι ἐπίσκοποι ―ἀκόμη καὶ ἕνας― σὺν Χριστῷ ἀποτελοῦν τὴν θεία πλειοψηφία τῆς Ὀρθοδοξίας, ἔναντι εὐαρίθμων καὶ πολυαρίθμων ἐπισκόπων ἄνευ Χριστοῦ ἀποτελούντων τὴν μειοψηφία τῆς πλάνης!

Καὶ ὅταν κατ’ ἄνθρωπον τὸ πρᾶγμα ἔφθανε σὲ ἀδιέξοδο, τότε ἐκδηλωνόταν ἀνοιχτὰ ἡ χάρις καὶ τὸ ἔλεος καὶ ἡ οἰκονομία τοῦ Κυρίου διὰ τῆς ἁγιότητος καὶ τοῦ θαύματος!!! Προϋπόθεση ὅμως αὐτοῦ ἦταν, εἶναι καὶ θὰ εἶναι ὁ πρὸς τὸν Κύριο καὶ Θεό μας Ἰησοῦ Χριστὸν ἔρως, ἐκδηλούμενος ἔστω κι ἀπὸ ἕνα μικρό, ἀκόμη κι ἐλάχιστο, λῆμμα τοῦ πιστοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ· διότι ἄνευ τούτου οὐδὲν ἐκ Θεοῦ γενέσθαι!... Ἐξ οὗ καὶ ἡ ἀνάγκη τῆς ὁμολογίας καὶ τοῦ αἵματος τῶν μαρτύρων γιὰ τὴν θεμελίωση καὶ ἑδραίωση καὶ κραταίωση τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ!!!

Ἀλλὰ γιὰ νὰ συμβεῖ αὐτό, ὁ Πειραιῶς Σεραφεὶμ Μεντζελόπουλος ―ἢ ὅποιος ἄλλος ἐπίσκοπος― πρέπει νὰ ἀποστεῖ τῆς δεσποτοκρατικῆς ἀντιλήψεως καὶ νοοτροπίας καὶ πρακτικῆς. Πρέπει νὰ ἐπιστρέψει στὸν Σατανᾶ τοὺς πειρασμούς του: τὴν ἐξουσία, τὴν δόξα, τὸν πλοῦτο· πρέπει νὰ ἐπιθυμήσει τὸν νόστο εἰς τὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν· πρέπει νὰ μετανοήσει καὶ ν’ ἀκολουθήσει τὸν δρόμο τοῦ Κυρίου πρὸς τὸν Γολγοθᾶ· πρέπει νὰ ἐπιλέξει καὶ νὰ ὑποστεῖ τὸ πάθος του καὶ τὴν σταύρωσή του, γιὰ νὰ ἐπέλθει ἡ ἀνάσταση τοῦ πιστοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴν αἵρεση!... Δηλαδὴ πρέπει νὰ ἀρνηθεῖ τὸ δεσποτοκρατικὸ καθεστώς, τὴν ἐξουσιολατρεία καὶ ἐξουσιοκρατία ποὺ αὐτὸ συνιστᾶ καὶ νὰ ζητήσει συγγνώμη ἀπὸ τὸν λαὸ τοῦ Θεού, γιὰ ὅλες τὶς δολιχοδρομίες του καὶ γιὰ ὅλους τοὺς ἐπαμφοτερισμούς του!...

Δυστυχῶς ὁ Πειραιῶς Σεραφεὶμ Μεντζελόπουλος δὲν μπορεῖ νὰ ἀποστεῖ τῆς δεσποτοκρατικῆς ὑποστάσεώς του, προσχωρώντας εἰς τὴν Ἀποτείχιση ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ αἱρετίζοντες τῆς συντεχνίας του, διότι καμμίαν ἄλλην ὑπόσταση δὲν ἔχει ―καθὼς γαλουχήθηκε ἐντὸς αὐτοῦ καὶ ἐκπαιδεύθηκε διὰ νὰ ὑπηρετήσει αὐτὸ καὶ μετῆλθε μεθοδεῖες γιὰ νὰ εἰσέλθει στὶς τάξεις τοῦ δεσποτοκρατικοῦ καθεστῶτος, πραγματοποιῶν τὴν ὑπαρξιακὴ φαντασίωσή του― γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἴδιος ἀναφέρει ἀντιφάσκων εἰς ἑαυτόν:

«Ὅθεν, Μακαριώτατε Ἅγιε Πρόεδρε, Σεβασμιώτατοι Ἅγιοι Συνεπίσκοποι, οὕτω ποιοῦντες μέγα καλό θά προξενήσωμε στήν Ἁγία Ὀρθοδοξία μας, στό Ἔθνος μας, στόν περιούσιο λαό τοῦ Θεοῦ καί μεγάλη χαρά θά γίνη στόν Οὐρανό καί στήν γῆ. Τό δέ μνημόσυνο μας θέλει μείνει στόν αἰῶνα, τῶν ὀνομάτων μας γραφομένων ἐν Βίβλῳ Ζωῆς, συγχωρουμένων τῶν ἁμαρτιῶν μας. Ἄς βαδίσουμε ἑνωμένοι στόν ἀγῶνα τῆς Ὁμολογίας τῆς Πίστεως καί εἴμεθα πεπεισμένοι ὅτι ὁ Οἰκουμενισμός “οὐ” κατισχύσει τῆς Ἐκκλησίας, κατά την ἀψευδῆ ρῆσιν τοῦ Κυρίου μας, “πύλαι Ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς”. Ἄς τολμήσουμε, Μακαριώτατε Δέσποτα, Σεβασμιώτατοι καί περιπόθητοι ἅγιοι Ἀδελφοί, νά σπάσωμε τά οἰκουμενιστικά δεσμά, νά βγοῦμε ἀπό τήν οἰκουμενιστική φυλακή καί νά ἀπελευθερωθοῦμε ἀπό τήν αἰχμαλωσία τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τῆ θεία δυνάμει καί Χάριτι τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ “ἑπόμενοι τοῖς Ἁγίοις Πατράσι”».

Θαυμᾶστε! μεσσιανικὴ καθηκοντολογία, ἀλαζονικὴ ἰδιοτέλεια, συντεχνιακὴ νοοτροπία· ὅλη ἡ δεσποτοκρατικὴ-κληρικαλιστικὴ ἰδεολογία τοῦ ἐπισκοποκεντρισμοῦ σὲ μίαν παράγραφο. Πουθενὰ ὅμως ὁ προσωπικὸς θεῖος ἔρως καὶ ἡ προσωπικὴ θυσία καὶ ἡ προσωπικὴ προσφορὰ καὶ ἡ προσωπικὴ εὐγνωμοσύνη· εἰς Ἐκεῖνον, ὁ Ὁποῖος μᾶς ἔπλασε καὶ μᾶς κατέστησε πρόσωπα ἀποτυπώνοντάς μας τὴν εἰκόνα Του καὶ παραχωρώντας μας τὸ καθ’ ὁμοίωσίν Του· εἰς Ἐκεῖνον, ὁ Ὁποῖος σαρκώθηκε καὶ ἔπαθε καὶ σταυρώθηκε καὶ ἀναστήθηκε ἐξαγοράζων μὲ τὸ αἷμα Του τὴν σωτηρία μας!...

Στὴν καλύτερη περίπτωση προβάλλεται τὸ ἀρχέτυπο τοῦ μισθωτοῦ· δεσποτοκρατία καὶ «μπαξίσι» ταυτίζονται, γι’ αὐτὸ ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὶς «καλύτερες» προθέσεις της ἀπουσιάζει ἡ Ἐκκλησία, δηλαδὴ ὁ Κλῆρος καὶ ὁ Λαὸς τοῦ Θεοῦ!!!

Ὁ Πειραιῶς Σεραφεὶμ Μεντζελόπουλος ἀκριβῶς τὴν στιγμὴ ποὺ καταγγέλλει τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ὁ ἴδιος ἀσυστόλως αἱρετίζει:

(α) χαρακτηρίζοντας τὴν ἁγιοΠατερικῶς διδαχθεῖσα καὶ ὑποδειχθεῖσα ὑποχρεωτικὴ Ἀποτείχισή μας ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς ὡς πλάνη καὶ σχίσμα,

(β) θέτοντας ὡς ὅριο μεταξὺ Ὀρθοδοξίας καὶ αἱρέσεως τὴν καινοδοξία τοῦ κοινοῦ ποτηρίου (διακοινωνίας-intercommunio), ἀλλὰ καὶ

(γ) ὀνοματοκρυπτίζων, ἐπιμένων δηλαδὴ θρασυδείλως νὰ μὴν κατονομάζει ἀκόμη καὶ τὴν «ὑστάτη στιγμὴ» ―πρὸ τῆς συγκλήσεως Τοπικῆς Συνόδου ποὺ αἰτεῖται― τοὺς παναιρετικοὺς οἰκουμενιστές!...

Δηλαδή, ἡ αἰτουμένη ὑπὸ τοῦ Πειραιῶς νὰ συγκληθεῖ Τοπικὴ Σύνοδος καλεῖται νὰ καταδικάσει γενικῶς τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ ὄχι τοὺς αἱρετικοὺς οἰκουμενιστές!!! Δηλαδὴ εὐελπιστεῖ νὰ κάνει μιὰ μεγαλοπρεπῆ τρύπα στὸ νερό!

Πῶς ἄλλωστε θὰ μποροῦσε ὁ Πειραιῶς Σεραφεὶμ Μεντζελόπουλος νὰ ζητήσει τὴν καταδίκη τῶν οἰκουμενιστῶν, ὅταν: τὸν μὲν ἀρχιαιρεσιάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖο Ἀρχοντώνη μνημονεύει καὶ τοῦ περιποιεῖ ἀμετροεπεῖς καὶ δουλοπρεπεῖς καὶ σαχλεπίσαχλες φιλοφρονήσεις· τοὺς δὲ «ξεσαλωμένους» οἰκουμενιστὲς Σύρου Δωρόθεο Πολυκανδριώτη, Μεσσηνίας Χρυσόστομο Σαββᾶτο καὶ Δημητριάδος Ἰγνάτιο Γεωργακόπουλο, ὄχι μόνον ἔχει παλαιόθεν ἐπιστηθίους φίλους ―ἄρα καθένας τους γνωρίζει πολὺ καλὰ τὸν ἄλλον―, ὄχι μόνον συμπροσεύχεται καὶ συλλειτουργεῖ μαζί τους, ἀλλὰ καὶ ἰδιαιτέρως εἰς τοὺς δύο τελευταίους δίκην Πάπα χορηγεῖ «συγχωροχάρτια» καὶ «πιστοποιητικὰ ὀρθοδοξίας»!!!

Ἐξ ὅλων αὐτῶν προκύπτει τὸ καίριο ἐρώτημα: ποία ἡ σκοπιμότητα τοῦ στρατηγήματος ποὺ ὁ Πειραιῶς Σεραφεὶμ Μεντζελόπουλος ἄρτι καὶ ἀσμένως ἐπιχειρεῖ; Ἐκ τῶν πραγμάτων καὶ ἐξ ὅσων ὁ ἴδιος ἀναφέρει, μπορεῖ νὰ ἐξαχθεῖ τὸ συμπέρασμα ὅτι δι’ αὐτοῦ ἐπιχειρεῖται:

(α) Ἡ διαχείριση τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἐντὸς τῶν πλαισίων τοῦ δεσποτοκρατικοῦ καθεστῶτος, οἰκουμενιστικοῦ καὶ «ἀντὶ-οἰκουμενιστικοῦ».

(β) Ὁ περαιτέρω ἐγκλωβισμὸς καὶ ἡ διαιώνιση τῆς παγιδεύσεως τοῦ ἀντὶ-οἰκουμενιστικοῦ χώρου εἰς τὴν ἀτελέσφορη ἀδράνεια καὶ τὴν ἀλυσιτελῆ ἀναμονή, ἀπὸ ἡμερίδος εἰς συνέδριον «καταπονουμένου» καὶ ἐκστατικῶς παρακολουθοῦντος τὶς ἀντιφατικὲς καὶ ἐπαμφοτερίζουσες πιρουέτες τοῦ «ἡγέτου» του Πειραιῶς Σεραφεὶμ Μεντζελοπούλου.

(γ) Ἡ ἐξουδετέρωση τῆς Ἀποτειχίσεως διὰ τῆς καταγγελίας της καὶ κατασυκοφαντήσεώς της ὡς «πλάνης» καὶ «σχίσματος».

(δ) Ἡ ὑπονόμευση τῶν συντελουμένων ἐξελίξεων εἰς τὸν χῶρο τῆς Ἀποτειχίσεως μετὰ τὴν εὐλογία τοῦ Μητροπολίτου Ράσκας καὶ Πριζρένης Σεβασμιωτάτου κ. Ἀρτεμίου πρὸς τὸν π. Εὐθύμιο Τρικαμηνᾶ.

(ε) Ἡ ἐμπέδωση καὶ ἡ ἐπαναβεβαίωση τοῦ ἡγετικοῦ ρόλου ἐπὶ τῶν «ἀντὶ-οἰκουμενιστῶν» καὶ τῆς δεσπόζουσας θέσεως εἰς τὸν ἀντὶ-οἰκουμενιστικὸ χῶρο τοῦ Πειραιῶς Σεραφεὶμ Μεντζελοπούλου, ὥστε νὰ ἐλέγχει καὶ νὰ ἀποδιοργανώνει ὁποιαδήποτε ἀντίσταση κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἐντὸς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. 

(στ) Νὰ ἑδραιωθεῖ στὸν πιστὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ ὅτι ἡ ἁγιοΠατερικῶς διδασκομένη καὶ ὑποδεικνυομένη Ἀποτείχισή μας ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ αἱρετίζοντες ἐπισκόπους εἶναι «σχίσμα» καὶ «πλάνη», ὥστε νὰ ἀνακοπεῖ τὸ πρὸς τὴν Ἀποτείχιση παρατηρούμενο κύμα.

(ζ) Νὰ δωθεῖ πίστωση χρόνου στὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ τοὺς οἰκουμενιστὲς ―διὰ τῆς ἀνοχῆς τῶν «ἀντὶ-οἰκουμενιστῶν», δίκην προθύμων τσιλιαδόρων― νὰ ὁλοκληρώσουν τὴν ἐπιβουλή τους κατὰ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας καὶ τὴν ἐπιβολή τους ἐντὸς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας.

Ὡστόσο, ἔστω καὶ ἂν προσκαίρως λειτουργήσει τὸ ἑωσφορικὸ στρατήγημα τοῦ Πειραιῶς Σεραφεὶμ Μεντζελοπούλου ―ὄχι ὡς πρὸς τὴν σύγκληση Τοπικῆς Συνόδου γιὰ τὴν καταδίκη τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, πρᾶγμα ἄστοχο καὶ ἀνέφικτο, ἀλλὰ ὡς πρὸς τὴν ἐξαπάτηση τοῦ ὀρθοδόξου πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶναι καὶ ὁ πραγματικὸς στόχος του― τελικῶς θὰ καταστεῖ ἀτελέσφορο καὶ ἀλυσιτελές. Διότι ὁ δρόμος πρὸς τὴν Ἀποτείχιση ἔχει ἤδη ἀνοίξει, οἱ ἐξελίξεις ἔχουν ἤδη δρομολογηθεῖ καὶ τὸν πρὸς τὸν Κύριο καὶ Θεό μας Ἰησοῦ Χριστὸν ἔρωτα οὐδεὶς μπορεῖ νὰ καταπνίξει ἢ νὰ ἐξουδετερώσει· ὅσο βάλλεται τόσο περισσότερο παράφορος καὶ δυνατὸς γίνεται!!!

Ἂς μὴν ξεχνᾶμε αὐτὸ ποῦ εἶπε ὁ Πάπας Εὐγένιος Δ΄ ἀμέσως μετὰ τὸν ἐν Φλωρεντίᾳ καὶ Φερράρᾳ θρίαμβό του, τὴν «ἕνωση» τῶν παπιστῶν μετὰ τῶν Ὀρθοδόξων, ὅταν πληροφορήθηκε ὅτι ὁ Ἐφέσου Μᾶρκος δὲν ὑπέγραψε: «ἐποιήσαμεν οὐδέν»!!!

Διότι πάντοτε θὰ ὑπάρχει ἕνας Μᾶρκος Εὐγενικὸς ―εἴτε ἐπίσκοπος εἴτε ὄχι― ποὺ θὰ ὀρθοτομεῖ τὸν λόγον τῆς Ἀληθείας Του καὶ μὲ παρρησία θὰ ἐκφράζει θυσιαστικὰ τὸ μικρὸ ἢ μεγάλο λῆμμα τοῦ λαοῦ Του!

Καὶ ὁ νοῶν νοείτω!!! Ἀμήν. 

Σχόλιο Αναγνώστου:  

Ανώνυμος είπε...

 " Ἄλλωστε ὁ Ὅσιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, τὸν ὁποῖον ἐπικαλεῖται ὁ Πειραιῶς γιὰ νὰ βεβαιώσει ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι αἵρεση κατεγνωσμένη, ρητῶς καὶ κατηγορηματικῶς ἠρνεῖτο ―ἤδη ἀπὸ τοῦ 1971― τὴν σύγκληση Συνόδου. Διότι διαπίστωνε καὶ κατήγγειλλε ὁ ἅγιος Πατὴρ ὅτι μία Σύνοδος, ποὺ ὑπὸ τὶς τότε παροῦσες συνθῆκες ―δηλαδὴ τὶς συνθῆκες τοῦ μόλις διακρινόμενου, τότε, ἀπὸ τοὺς πολλοὺς Οἰκουμενισμοῦ― θὰ συγκαλοῦσαν οἱ οἰκουμενιστές, ἀκριβῶς θὰ υἱοθετοῦσε τὸν Οἰκουμενισμό!!! Τί θὰ ἔλεγε σήμερα ὁ ἱερὸς Πατήρ, ποὺ τὰ πάντα εἶναι «γυμνὰ καὶ τραχηλισμένα» μπροστὰ στὰ ἔκπληκτα μάτια μας, τὰ ὁποῖα βλέπουν τὴν μία πτώση τῶν «ἀστέρων» (=Ἐπισκόπων) νὰ διαδέχεται
τὴν ἄλλη;"
...........
Τα παραπάνω μου θύμισαν ότι
στη δεκαετία του 70 ίσως, κυκλοφόρησε στα Ελληνικά θρησκευτικά βιβλιοπωλεία, μεταφρασμένο, μικρό βιβλιαράκι στο οποίο ο αγιώτατος Ιουστίνος Πόποβιτς εξηγεί το γιατί δεν είναι δυνατόν, να συγκληθεί Πανορθόδοξη Σύνοδος που να καταδικάσει τον Οικουμενισμό στις μέρες μας.

Εκεί τονίζει ο ευλογημένος αυτός πατήρ ότι αν συμβεί το τοιούτον, μάλλον τρισχειρότερα θα αποβούν τα πράγματα, παρά καλύτερα.

Δεν το ξαναείδα εκείνο το ψιλό βιβλιαράκι να κυκλοφορεί έκτοτε...

.......Πάντως τοπική Σύνοδος που να καταδικάσει ΕΠΙΣΗΜΩΣ τον Οικουμενισμό ως ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ, υπήρξε το 1981 εκείνη των υγιώς φρονούντων εισέτι...

(πριν ενωθούν με το Οικουμενιστικό Πατριαρχείο Μόσχας)

...Ρώσων της Διασποράς, όταν προίστατο της Συνόδου τους, ο Μητροπολίτης Βιτάλιος.


Νωρίτερα πριν την ΕΠΙΣΗΜΗ καταδίκη του Οικουμενισμού από τη ΣΥΝΟΔΟ του Βιταλίου, των Ρώσων της Διασποράς, ο άγιος Φιλάρετος, ο προηγούμενος πρόεδρος της Συνόδου, είχε αποστείλει τις λεγόμενες Επιστολές Πόνου, προς τους απανταχού ευρισκομένους Ορθοδόξους, προσπαθώντας να τους ευαισθητοποιήσει στο όλο ζήτημα.

Ας θυμηθούμε ότι ο Μητροπολίτης Φιλάρετος υπήρξε άνδρας εγνωσμένης και ΠΑΝΘΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝΗΣ αγιότητος.

Δεκαεπτά περίπου χρόνια μετά το θάνατό του, το λείψανό του απεκαλύφθη ΑΦΘΟΡΟ, και έγινε ΕΠΙΣΗΜΩΣ από τους Ρώσους η αγιοκατάταξη του, λιγα χρόνια πριν τη δική μας εποχή της καθολικής Αποστασίας.

Λαύρος και ενάντιος στον Οικουμενισμό υπήρξε και ο μέγας άγιος Ιωάννης Μαξιμόβιτς. 

Η Δεσποτοκρατία επιτίθεται

 

Ἀναδημοσίευση ἀπὸ τὸ Περιοδικὸ «ΚΟΣΜΑΣ ΦΛΑΜΙΑΤΟΣ»

Τεῦχος 15-16 (2013) 212-219

Δεσποτοκρατία, ἡ ξένη καὶ ἐπίβουλος

Ἡ μετωπικὴ καὶ συνδυασμένη ἐπίθεση τῶν καθεστωτικῶν καὶ θεσμικῶν «ἀντὶ-οἰκουμενιστῶν» κατὰ τῆς Ἀποτειχίσεως καὶ τῶν ἀποτειχιζομένων, ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ αἱρετίζοντες ἐπισκόπους τους, ἔχει ὅλα τὰ χαρακτηριστικὰ τῆς δεσποτοκρατικῆς κληρικαλιστικῆς ἰδεολογίας, ἡ ὁποία ἀπορρίπτει ὁ,τιδήποτε ἀμφισβητεῖ τὴν ἐξουσιοκρατικὴ αὐθεντία τοῦ ἐπισκόπου-δεσπότη:

(α) ἀνεξαρτήτως ἐὰν αὐτὸ συνάδει ἢ ὄχι μὲ τὴν διαχρονικὴ Διδασκαλία καὶ Πρακτικὴ ποὺ μᾶς παρέδωσαν οἱ ἅγιοι καὶ θεοφόροι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, καὶ

(β) ἀνεξαρτήτως ἐὰν ὁ ἐπίσκοπος-δεσπότης εὑρίσκεται ἢ ὄχι ἐκτὸς καὶ ἐναντίον αὐτῆς τῆς παραδόσεως.

Διότι καὶ στὸν ἀντὶ-οἰκουμενιστικὸ χῶρο ἀναπαράγεται καὶ ἀναπτύσσεται πλησίστιο καὶ θριαμβικῶς τὸ ἐξουσιολατρικὸ καὶ ἐξουσιοκρατικό, ἀνελεύθερο καὶ ὁλοκληρωτικό, αὐταρχικὸ καὶ αὐθαίρετο καθεστὼς τῆς δεσποτοκρατίας (καὶ συνάμα τῆς «γεροντοκρατίας» καὶ τῆς «πνευματικοκρατίας», ποὺ τυφλὰ τὸ ὑπηρετοῦν καὶ ἀσφυκτικὰ  ἐλέγχονται ἀπὸ αὐτό). Δηλαδὴ καὶ στὸν ἀντὶ-οἰκουμενιστικὸ χῶρο ἀναπαράγονται καὶ ἀναπτύσσονται οἱ ἑωσφορικὲς προϋποθέσεις τῆς αἱρέσεως καὶ δὴ τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ!!!

Αὐτὸ τὸ καθεστὼς τῆς δεσποτοκρατίας διὰ τῆς στανικῆς, ψυχαναγκαστικῆς καὶ ἀπροϋπόθετης, τυφλῆς καὶ διεστραμμένης, ἀπόλυτης καὶ ἀλλοτριωτικῆς ὑπακοῆς στὸν ἐπίσκοπο, στὸν γέροντα, στὸν πνευματικὸ ―ἀνεξαρτήτως ἐὰν αὐτοὶ εὑρίσκονται καὶ εἰς τύπον Χριστοῦ, δηλαδὴ ἐὰν ὀρθοτομοῦν τὸν λόγο τῆς Ἀληθείας Του― ἀσκεῖ τὸν ἀπόλυτο ὁλοκληρωτισμό: τὸν πνευματικὸ καὶ ψυχικὸ καὶ ἠθικὸ καταναγκασμό. Ἀποτέλεσμα αὐτοῦ εἶναι ἡ μετάλλαξη τοῦ πιστοῦ-μέλους τῆς Ἐκκλησίας σὲ ὑπάκουο κι εὔκαμπτο «χριστιανούλη», ἀνδρείκελο κατάλληλο νὰ ἐνσωματωθεῖ ψυχῇ τε καὶ σώματι στὴν «αὐλὴ» τοῦ ἐξουσιοκράτη δεσπότη καὶ στὸν «θίασο» τοῦ καθεστωτικοῦ γέροντα-πνευματικοῦ· ὄχι ὅμως νὰ οἰκοδομηθεῖ εἰς ὁμολογητὴ-ἀπόστολο τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καὶ μαχητὴ-ἀγωνιστὴ τοῦ Χριστοῦ!...

Δηλαδὴ αὐτὸ τὸ δεσποτοκρατικὸ καθεστὼς ὁλοκληρώνει τὴν ἑωσφορικὴ εἰσβολὴ τοῦ Ἀντιχρίστου ἐντὸς τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἀκυρώνοντας τὴν ἐλευθερία τοῦ προσώπου καὶ τὸ αὐτεξούσιο τοῦ ἀνθρώπου· καὶ ἔτσι, χωρὶς ἐλευθερία καὶ αὐτεξούσιο, καθιστᾶ ἀνενεργὴ τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, ποὺ ὁ Δημιουργὸς καὶ Πλάστης μας ἀποτύπωσε στὰ πρόσωπά μας· μᾶς ἐμποδίζει στὸν πνευματικὸ ἀγῶνα γιὰ νὰ κερδίσουμε τὸ «καθ’ ὁμοίωσιν», μᾶς ἀφαιρεῖ τὴν δυνατότητα νὰ γίνουμε κατὰ χάριν θεοί. Συχνάκις δὲ ἐπιβάλλει καὶ καλλιεργεῖ ὄχι μόνον τὴν πνευματικὴ-ψυχικὴ-ἠθικὴ ἀλλὰ καὶ τὴν ὑλικὴ ἐξάρτηση τοῦ πιστοῦ-μέλους τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ αὐτούς.

Δηλαδὴ ἡ δεσποτοκρατία μετέρχεται ἀκριβῶς ὅλες τὶς πρακτικὲς καὶ τὰ μέσα καὶ τοὺς σκοποὺς τῶν ―ἀκόμη καὶ― ὑπὸ τῶν κοσμικῶν δικαστηρίων καταδικασθέντων ψυχαναγκαστικῶν καὶ ἀλλοτριωτικῶν τῆς συνειδήσεως τοῦ ἀνθρώπου σεκτῶν (ὅρα Σαϊεντολογία κ.λπ.) τόσο στὴν Ἑλλάδα ὅσο καὶ σὲ πολλὲς ἄλλες χῶρες!!! Τὰ περιστατικὰ ποὺ στοιχειοθετοῦν αὐτὸ τὸ γεγονὸς ―γνωστὰ εἰς τοὺς παροικοῦντας τὴν Ἱερουσαλήμ, ἀλλὰ εὐρυτέρως ἄγνωστα― εἶναι ἀπειράριθμα καὶ τερατώδη!!!

Δεσποτοκρατία, ἡ ἀενάως αἱρετίζουσα

Ἔτσι γίνεται κατανοητὸ γιατί στὴν ἰδεολογία καὶ στὶς δομὲς καὶ στὶς πρακτικὲς τοῦ καθεστῶτος τῆς δεσποτοκρατίας ὑποθάλπεται καὶ καλλιεργεῖται πᾶσα κακοδοξία καὶ πᾶσα αἵρεση καὶ πᾶν σκάνδαλο. Ἐνῶ αὐτὸ τὸ καθεστὼς εὑρίσκεται ἐκτὸς τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, ἔχει ἐπιβληθεῖ ἐντὸς τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καὶ ἀσχημονεῖ πνευματικὰ καὶ ἠθικὰ καὶ διοικητικὰ κατὰ τοῦ πιστοῦ λαοῦ τοῦ ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ, κληρικῶν τε καὶ λαϊκῶν· μετερχόμενο τὴν ὕβρι κατὰ τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, καθὼς ἑρμαφροδίτως καὶ ἀδιαφανῶς καὶ ἑώλως αὐτοαναπαράγεται ἀενάως αἱρετίζον, τελὸν ὑπὸ τὸν κεκαλυμμένο ―καὶ ἐνίοτε ἀποκεκαλυμμένο― ἔλεγχο τῆς Μασωνίας: τὴν μάνα καὶ μάνατζερ καὶ διαφημιστὴ τοῦ διαχριστιανικοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τοῦ διαθρησκειακοῦ Συγκρητισμοῦ, ποὺ ἀπεργάζεται τὴν Πανθρησκεία τοῦ Ἀντιχρίστου τῆς ἑωσφορικῆς Νέας Ἐποχῆς.

Αὐτὸ τὸ καθεστὼς τῆς δεσποτοκρατίας ―κατὰ σύστημα καὶ κατ’ ἐπάγγελμα― διαστρέφει τὸ πνεῦμα καὶ τὴν οὐσία τοῦ συνοδικοῦ συστήματος, ἐνῶ καταργεῖ τὴν ἁγιότητα στοὺς κόλπους του, ἐφ’ ὅσον ἤδη ἔχει ἀποπέμψει καὶ τὸν Παράκλητο καὶ τὸν Χριστὸ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία Του!!! Διατηρεῖ ὅμως, ἐν τοῖς πράγμασι, εἰς τὸ ἀκέραιον τὸ παπικὸ «πρωτεῖο» καὶ τὸ παπικὸ «ἀλάθητο» ―ἐπὶ τὸ «δημοκρατικώτερον», εἶναι ἀλήθεια: ὁ Πάπας εἶναι ἕνας, οἱ δεσποτάδες εἶναι πολὺ περισσότεροι· ἀλλὰ στὴν ἐπαρχία «του» ὁ καθεὶς εἶναι ὁ μόνος Πάπας, «πρῶτος» καὶ «ἀλάθητος», ὥστε ―στὸν βαθμὸ ποὺ τοῦ «βγαίνει» ― νὰ καταργεῖ καὶ νὰ εἰσάγει νέες ἀρετὲς καὶ ἁμαρτίες, ὅπως ὁ Πάπας-πρότυπό του, ὁ καῖσαρ τοῦ Βατικανοῦ καὶ ἄρχων τῆς Οἰκουμένης!!! Ἀκριβῶς ὅπως ἕκαστος δεσπότης θεωρεῖ τὸν ἑαυτό του μέσα στὴν ἑωσφορικῶς νοσηρὴ φαντασίωσή του!!!  Ἡ μόνη διαφορὰ μεταξὺ τοῦ Πάπα τῆς ἀλλοτρίου Δύσεως καὶ τοῦ Δεσπότη τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολῆς ἔγκειται εἰς τὸ ὅτι: οἱ παπιστὲς εἶχαν τὸ θράσος τῆς ἀλαζονείας νὰ θεσμοθετήσουν ἐπισήμως, μαζὶ μὲ ὅλες τὶς ἄλλες αἱρέσεις τους, τὸ «πρωτεῖο» καὶ τὸ «ἀλάθητο»· ἐνῶ οἱ δεσποτάδες ἔχουν τὴν ἱταμότητα τῆς ὑποκρισίας νὰ καταγγέλλουν ―ἐὰν καὶ ὅταν καταγγέλλουν― τάχα τὶς αἱρέσεις, ἀλλὰ στὴν πράξη νὰ ἐφαρμόζουν αὐθαιρέτως εἰς τὸ ἀκέραιον καὶ τὸ «πρωτεῖο» καὶ τὸ «ἀλάθητο»!!!

Δεσποτοκρατία, ἡ προπατορικῶς ἁμαρτάνουσα

Ἡ δεσποτοκρατία ἔχει ὑποκύψει καὶ εἰς τοὺς τρεῖς πειρασμοὺς ποὺ ὁ Σατανᾶς ἀπηύθυνε πρὸς τὸν Κύριο: ἐξουσία, δόξα, πλοῦτο. Δηλαδὴ ἡ δεσποτοκρατία συνειδητὰ ἔχει ἐπιλέξει καὶ ἔχει υἱοθετήσει καὶ διακονεῖ συστηματικῶς καὶ ἀδιαλείπτως τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα: τὸν σφετερισμὸ τῆς ἐξουσίας τοῦ Θεοῦ· εἰς τὸ ὁποῖον ἀπὸ ἀλαζονεία ὑπέκυψε ὁ Ἑωσφόρος, ἐκπίπτων τῆς εὐνοίας Του καὶ τοῦ ὑψηλοῦ ἀξιώματος ποὺ Ἐκεῖνος τοῦ εἶχε ἀπονείμει· ἀλλὰ καὶ ὁ Ἄνθρωπος, παρασυρόμενος ἀπὸ τὸν Διάβολο, ὑπέκυψε εἰς αὐτὸ ἀπὸ ἀνωριμότητα, καὶ γι’ αὐτὸ ―ἐκ τῆς ἀπροσμετρήτου ἀγάπης Του― φιλανθρώπως ἐκδιώχθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ ἐκ τοῦ παραδείσου, προκειμένου νὰ διαφυλαχθεῖ ἀπὸ ἀκόμη χειρότερο ἁμάρτημα καὶ ν’ ἀποφύγει τὴν ὁριστικὴ ἀπώλειά του, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ ἔχει τὴν δυνατότητα ―μέσω τῆς μετανοίας του― νὰ ἐπιστρέψει εἰς τὴν ἐπουράνιον Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Σωτηρία ποὺ μὲ τὸ αἷμα Του ἐξαγόρασε ὁ ἐπὶ τούτου σαρκωθεὶς Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ μὲ τὸ πάθος Του, μὲ τὴν Σταύρωσή Του, μὲ τὴν Ἀνάστασή Του. Ἀλλὰ ἡ δεσποτοκρατία, ἀντὶ τοῦ νόστου εἰς τὴν ἐπουράνιον Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἔτεινε ὦτα εὐήκοα εἰς τὸν Σατανᾶ καὶ ἀποδέχθηκε τοὺς τρεῖς πειρασμούς του: τὴν ἐξουσία, τὴν δόξα, τὸν πλοῦτο!... Δηλαδὴ πρόδωσε τὸν Χριστὸ καὶ προσκύνησε τὸν Ἀντίχριστο!!!

Γι’ αὐτὸ ἡ δεσποτοκρατία, ὡς ἐξουσιοκρατικὸ καθεστώς, δὲν μπορεῖ νὰ ἀνεχθεῖ τὴν Ἀποτείχιση καὶ τοὺς ἀποτειχιζομένους ἀπὸ αὐτήν, οἱ ὁποῖοι ἀμφισβητοῦν καὶ ἀπορρίπτουν τὴν ἑωσφορικὴ καὶ ἀντὶ-Χριστη ἐξουσία της, ποὺ γεννᾶ καὶ ἐπιβάλλει τὴν αἵρεση ―ἐν προκειμένῳ τὴν μασωνοκίνητη παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ― ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ· διότι μὲ τὴν Ἀποτείχιση καταργεῖται ἡ αἱρετικὴ αὐθεντία τῆς δεσποτοκρατίας καὶ ὡς ἐκ τούτου καταργεῖται τόσο ἡ πνευματικὴ κυριαρχία της ὅσο καὶ ἡ ἐκκοσμικευμένη-διοικητικὴ ἐξουσία της μὲ τὰ ἑωσφορικὰ προνόμιά της ―καὶ εἶναι αὐτὸ ποὺ περισσότερο «πονάει» τὰ μέλη της!...

Κυρίως ὅμως ἐξουδετερώνεται τὸ ἑωσφορικὸ ἔργο, ποὺ ἐργολαβικῶς ἔχει ἀναθέσει ἡ Μασωνία στὴν δεσποτοκρατία καὶ δουλικῶς-ἰδιοτελῶς ἔχει ἀναλάβει ἡ ἴδια, ἔναντι τῆς ἀναδείξεως τῶν μελῶν τῆς δεσποτοκρατίας εἰς τὸ ἐπισκοπικὸ ἀξίωμα ἢ ἔνεκα τοῦ ἐλέγχου αὐτῶν ἀμέσως ἢ ἐμμέσως ἀπὸ τὴν Μασωνία λόγῳ ἠθικῶν καὶ οἰκονομικῶν σκανδάλων!!! Ἄλλωστε εἶναι διαχρονικῶς διαπιστωμένο: τὰ ἠθικὰ σκάνδαλα νομοτελειακῶς καταλήγουν σὲ αἱρέσεις, ἐνῶ οἱ αἱρέσεις ἀναποδράστως ὁδηγοῦν σὲ ἠθικὰ σκάνδαλα· διότι ἡ διαστροφὴ εἶναι τὸ ἐργόχειρο τοῦ Διαβόλου καὶ σὲ κάθε περίπτωση, χωρὶς τὸν Χριστὸ καὶ τὴν θωράκιση τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας εἰς Αὐτόν, ὁ εὐάλωτος ἄνθρωπος θὰ καταλήξει στὰ ἑωσφορικὰ δίκτυά του!...

Ἰδιαιτέρως πρέπει νὰ σημειωθεῖ, ὅτι ἡ δεσποτοκρατία χωρὶς ποίμνιο εἶναι ἄχρηστη καὶ κακὴ ἐπένδυση γιὰ τὴν Μασωνία. Στρατηγικὸς σκοπὸς τῆς ὁποίας εἶναι νὰ παρασύρει τὸν πιστὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ προσκυνήσει τὸν Ἀντίχριστο· ἀλλὰ ἐπειδὴ δὲν μπορεῖ νὰ τὸν  ἀποσπάσει βιαίως ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη τῶν ἁγίων καὶ θεοφόρων Πατέρων του, καταφεύγει στὸ στρατήγημα τῆς ἐκ τῶν ἔσω διαστροφῆς καὶ ἀλλοιώσεως τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως μὲ τὶς αἱρέσεις καὶ δὴ διὰ τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ· καὶ τὴν πραγματοποίηση αὐτοῦ τοῦ σατανικοῦ σχεδίου ἔχουν ἀναλάβει διαπλεκόμενα μὲ τὴν Μασωνία ἰθύνοντα μέλη, ἰδεολογικοὶ θιασῶτες καὶ ἰδιοτελεῖς παρατρεχάμενοι τῆς δεσποτοκρατίας, αὐτὸ τοῦτο τὸ δεσποτοκρατικὸ καθεστώς!...

Γι’ αὐτὸ μόνον ἡ Ἀποτείχιση ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ αἱρετίζοντες ἐπισκόπους ―ποὺ θὰ ἀφήσει χωρὶς ποίμνιο τοὺς ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας προβατόσχημους λύκους καὶ ὑποχείρια τῆς ἀντὶ-Χρίστου Νέας Ἐποχῆς― εἶναι ἡ μόνη εὐαγγελικῶς καὶ ἁγιοΠατερικῶς σωστὴ καὶ ἐνδεδειγμένη στάση τοῦ συνειδητοῦ ὀρθοδόξου πιστοῦ-μέλους τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ ἔναντι τῶν αἱρετικῶν καὶ αἱρετιζόντων δεσποτάδων· τόσο γιὰ νὰ διαφυλαχθεῖ αὐθεντικὴ καὶ ἀνόθευτη ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη μας καὶ νὰ διασφαλισθεῖ ἡ ἀκεραιότητα τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας Του, ὅσο καὶ γιὰ νὰ ἐξουδετερωθοῦν τὰ ἐντὸς Αὐτῆς ἀνδρείκελα τῆς Μασωνίας, ὥστε μὲ τὴν χάρι καὶ τὸ ἔλεος καὶ τὴν οἰκονομία τοῦ Χριστοῦ νὰ καταστοῦν ἀτελέσφορα τὰ ἑωσφορικὰ σχέδιά τους καὶ ἄπραγα τὰ σατανικὰ ἔργα τους!...

Δεσποτοκρατία, ἡ διαστρέφουσα
                                   καὶ παραχαράσσουσα

Γι’ αὐτὸ μὲ ψεύδη, μὲ ἀποσιωπήσεις, μὲ διαστροφὲς τῆς διαχρονικῆς Διδασκαλίας καὶ Πρακτικῆς τῶν ἁγίων καὶ θεοφόρων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀκόμη καὶ μὲ παραχάραξη τόσο τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας ὅσο καὶ τῶν βίων τῶν ἁγίων, ὁ «ἀντὶ-οἰκουμενιστικὸς» βραχίων τῆς δεσποτοκρατίας μηχανεύεται καὶ ἐπιχειρεῖ νὰ καταργήσει ὄχι μόνον τὸν ὑποχρεωτικὸ χαρακτῆρα τοῦ 15ου Κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ τὸν προαιρετικὸ χαρακτῆρα αὐτοῦ, ποὺ κατ’ οἰκονομίαν ―λόγῳ τοῦ ἡμερολογιακοῦ ζητήματος― δέχθηκε ὁ ἔγκριτος καὶ διακεκριμένος κανονολόγος π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος πρὶν περίπου πενῆντα χρόνια· τὸν ὁποῖο π. Ἐπιφάνιο ὡστόσο χρησιμοποιεῖ ἡ δεσποτοκρατία γιὰ νὰ ἀναιρέσει ὄχι μόνον τὸν ὑποχρεωτικὸ ἀλλὰ καὶ τὸν προαιρετικὸ χαρακτῆρα τοῦ Κανόνος!!!

Τέτοιες ταχυδακτυλουργίες καὶ ἀπάτες μετέρχονται οἱ «ἀντὶ-οἰκουμενιστές». Ἀντὶ νὰ καταπολεμήσουν τὸν Οἰκουμενισμό, διὰ τῆς ἀνοχῆς τοῦ «δίνουν καιρὸ» ―ὅπως κάνουν ἐδῶ καὶ δεκαετίες― ὥστε νὰ ἑδραιώνεται καὶ νὰ ἐξαπλώνεται μὲ γεωμετρικὴ πρόοδο ἡ ἐπικράτηση τοῦ Ἀντιχρίστου ἐντὸς τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ!!! Ἀποπροσανατολίζοντας καὶ ἐμποδίζοντας τὸν πιστὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ νὰ ἀντιδράσει καὶ νὰ ἀντισταθεῖ στὴν ἐπέλαση τῆς αἱρέσεως, μὲ τὸν μόνο ἁγιοΠατερικὸ τρόπο ―καὶ στὸ κάτω-κάτω τὸν μόνο διαχρονικῶς δοκιμασμένο καὶ πάντοτε ἐπιτυχημένο― ποὺ μπορεῖ αὐτὸ νὰ ἐπιτευχθεῖ: μὲ τὴν Ἀποτείχιση ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ αἱρετίζοντες ἐπισκόπους!!!

Γι’ αὐτὸ οἱ καθεστωτικοὶ-θεσμικοὶ «ἀντὶ-οἰκουμενιστές», μέλη καὶ θιασῶτες καὶ παρατρεχάμενοι τῆς δεσποτοκρατίας, συμμαχοῦν εὐκαίρως ἀκαίρως καὶ ταυτίζονται μὲ τοὺς οἰκουμενιστὲς ὁμολόγους τους, συγκροτοῦν μέτωπο κατὰ τῆς Ἀποτειχίσεως καὶ τῶν ἀποτειχιζομένων, ἀπὸ κοινοῦ ἀποδεχόμενοι ὅτι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἐπισκοποκεντρικὴ καὶ ὄχι Χριστοκεντρική!!! Δηλαδὴ συσπειρώνονται ὑπὸ τὴν ἐκκλησιολογικὴ ἰδεολογία τοῦ Περγάμου Ἰωάννη Ζηζιούλα, ποὺ ―μεταξὺ πολλῶν ἄλλων κακοξιῶν καὶ αἱρέσεών του― μὲ καθαρότητα καὶ σαφήνεια δικαιολογεῖ καὶ «τεκμηριώνει» τὸ πρωτεῖο καὶ τὸ ἀλάθητο τοῦ Πάπα ὡς προσώπου καὶ τοῦ Παπισμοῦ ὡς «ἐκκλησίας».

Φθάνει μάλιστα στὸ σημεῖο νὰ ἰσχυρισθεῖ ὅτι ―ὄχι μόνον τὰ ἱερὰ Μυστήρια καὶ ἡ ὅλη λατρευτικὴ ζωή, ἀλλὰ― ἀκόμη καὶ ἡ ἁπλὴ προσευχὴ τοῦ πιστοῦ-μέλους τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ πρὸς τὸν Κύριο ἐπιτελεῖται καὶ εἰσακούεται ἀπὸ Αὐτὸν ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον μέσω τοῦ ἐπισκόπου, καὶ ὅτι τοῦ ἐπισκόπου ἐλλείποντος ἡ προσευχὴ εἶναι ἀδύνατη, εἶναι ἀνύπαρκτη, ὡς μὴ ἀποδεκτὴ ἀπὸ τὸν Κύριο!!!

Δηλαδὴ ἄνευ ἐπισκόπου ἡ προσευχὴ δὲν ἔχει «ἀριθμὸ πρωτοκόλλου», δὲν ἔχει νομίμως «χαρτοσημανθεῖ» καὶ ἀναπέμπεται χωρὶς «διαβιβαστικό», ὁπότε ἀπορρίπτεται γιά... τυπικοὺς λόγους!!!

Καὶ ἂν αὐτὴ εἶναι ἡ τύχη τῆς προσευχῆς ἄνευ ἐπισκόπου, τότε ἡ ὁμολογία καὶ τὸ μαρτύριο ὑπὲρ τοῦ Χριστοῦ δίχα γνώμης ἐπισκόπου εἶναι πράξεις ἐπάρατες καὶ καταδικαστέες! Σύμφωνα μὲ αὐτὴ τὴν δεσποτοκρατικὴ θεωρία ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν Ἁγίων καὶ τῶν Μαρτύρων τοῦ Θεοῦ ―ὅπως λ.χ. ἡ ἁγία Μαρία ἡ Αἰγυπτία ἢ ὁ ἅγιος Βονιφάτιος ἢ ὁ Ἀγλάϊος, ὁ τεσσαρακοστὸς ἐθελοντὴς τῶν ἐν Σεβαστείᾳ Τεσσαράκοντα Μαρτύρων στὴν παγωμένη λίμνη κ.π.ἄ.― δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἅγιοι, διότι ἐκεῖνοι δὲν εἶχαν «δεσπότη» ἀλλὰ εἶχαν ἐπίσκοπο τὸν Μέγα Ἀρχιερέα Χριστό!!! Ἀλλὰ τί εἶναι ὁ Μέγας Ἀρχιερέας Χριστός, ὁ μὴ ἔχων ποῦ τὴν κεφαλὴν κλίναι, μπροστὰ στὸν κομπορρημονοῦντα καὶ κορδακιζόμενο, αἱρετικὸ καὶ ἐξουσιοκράτη δεσπότη;

Δηλαδὴ ὁ δεσπότης εἶναι ὑπεράνω καὶ ἐπὶ τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ μας Ἰησοῦ Χριστοῦ!!! Αὐτὸς εἶναι ὁ ἑωσφορικὸς παραλογισμὸς τοῦ ὀρθολογισμοῦ ποὺ κακοδοξεῖ ὁ Περγάμου Ἰωάννης Ζηζιούλας καὶ ἐκεῖνοι οἱ «ἀντὶ-οἰκουμενιστὲς» οἱ ὁποῖοι ἐν τοῖς πράγμασι συμμερίζονται τὶς ἀπόψεις του, ἔστω καὶ ἂν μὲ λόγους ―ποὺ ὄχι μόνον στεροῦνται πρακτικοῦ ἀντικρίσματος, ἀλλὰ καὶ ἀκυρώνονται ἀπὸ συμπροσευχὲς καὶ συλλείτουργα μαζί του καὶ ἀπὸ τῆς μνημονεύσεώς του― «περὶ διὰ γραμμάτου» καταδικάζουν τὶς ἀντὶ-Χριστες καὶ ἕωλες θεωρίες του!...

Ἔτσι ὄχι μόνον οἱ οἰκουμενιστὲς ἀλλὰ καὶ οἱ καθεστωτικοὶ-θεσμικοὶ «ἀντὶ-οἰκουμενιστὲς» ὑποστηρίζουν τὴν κακοδοξία, ὅτι χωρὶς ἐπίσκοπο ἡ Ἐκκλησία δὲν ὑπάρχει. Ὡστόσο δέχονται ὅτι ἡ Ἐκκλησία ὑπάρχει χωρὶς τὸν Χριστό, ἀρκεῖ νὰ ἔχει ἀκόμη καὶ αἱρετικὸ ἐπίσκοπο ―ἔστω καὶ ἂν αὐτὸς δὲν πιστεύει στὸν Χριστὸ― ἐὰν δὲν ἔχει καταδικαστεῖ ἀπὸ Σύνοδο καὶ ἕως ὅτου καταδικαστεῖ!!! Ἐν τοῖς πράγμασι υἱοθετοῦν τὴν παπικὴ αἵρεση, ὅτι ὁ ἐπίσκοπος εἶναι «ἀντιπρόσωπος» ―ἂν καὶ σφετεριστὴς― τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῆς γῆς· «ἐκδιώκοντας» καὶ «ἐξορίζοντας» ἔτσι ἀπὸ τὴν γῆ καὶ ἀπὸ τὴν στρατευομένη Ἐκκλησία Του τὸν Κύριο καὶ Θεό μας Ἰησοῦ Χριστό!!!

Καὶ βεβαίως ἂς μὴν ἰσχυριστοῦν τὴν φενάκη ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς δὲν εἶναι κατεγνωσμένη καὶ καταδικασμένη ἀπὸ Σύνοδο αἵρεση, διότι ὁ Οἰκουμενισμὸς ―ὡς παναίρεση καὶ μάλιστα ἐπιτομὴ τῶν αἱρέσεων (ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς)― συμπεριλαμβάνει ὅλες τὶς προγενέστερες αὐτοῦ αἱρέσεις, ποὺ ἔχουν ἤδη καταγνωσθεῖ καὶ καταδικασθεῖ ἀπὸ ὅλες τὶς οἰκουμενικὲς καὶ τοπικὲς Συνόδους!!! Ἄρα ἂς ἀφήσουν τὶς δικολαβίστικες ὑπεκφυγὲς καὶ τὶς ἐν ἁμαρτίαις προφάσεις τους τὰ μέλη, οἱ στηλοβάτες καὶ οἱ παρατρεχάμενοι τῆς δεσποτοκρατίας, οἰκουμενιστὲς καὶ «ἀντὶ-οἰκουμενιστές»!...

Δεσποτοκρατία, ἡ καθ’ ἡμᾶς «Ἱερὰ» Ἐξέτασις

Πῶς λοιπὸν νὰ μὴν πολεμοῦν μετωπικὰ καὶ συντονισμένα τὴν Ἀποτείχιση καὶ τοὺς ἀποτειχιζομένους οἱ «ἀντὶ-οἰκουμενιστὲς» ―καὶ μάλιστα μὲ πρωτοφανῆ γιὰ Ὀρθοδόξους Χριστιανοὺς καὶ ἐν ἐπιγνώσει τους ἰησουϊτικὴ λύσσα, φανατισμὸ ποὺ θυμίζει τὴν «Ἱερὰ» Ἐξέταση τῶν παπιστῶν― ἀρνούμενοι καὶ διαστρέφοντες τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὴν ἱερὰ Παράδοση καὶ τοὺς ἱεροὺς Κανόνες καὶ τὴν ἁγιοΠατερικὴ Διδασκαλία καὶ τὴν διαχρονικὴ Πρακτική τῶν Ἁγίων, σχετικὰ μὲ τὴν ὀφειλομένη καὶ ἐπιβαλλομένη στάση τῶν πιστῶν ―συνειδητῶν καὶ συνεπῶν― μελῶν τῆς Ἐκκλησίας Του ἀπέναντι στοὺς αἱρετικοὺς καὶ αἱρετίζοντες ἐπισκόπους;

Ἔτσι ἐκεῖνοι ποὺ εἰς τὰ λόγια καὶ τὰ κείμενά τους τάσσονται ὑπὲρ τῆς ἁγιοΠατερικῆς Διδασκαλίας, ὡστόσο μὲ τὰ ἔργα τους ―ποὺ ἐνεργοῦν ἢ ποὺ δὲν ἐνεργοῦν (θετικὰ καὶ ἀποθετικά), σχετικὰ μὲ τὴν Ἀποτείχισή τους ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ αἱρετίζοντες ἐπισκόπους― τάσσονται κατὰ τῆς ἁγιοπατερικῆς Πρακτικῆς καὶ Παραδόσεως· δηλαδὴ ἀνομολογήτως υἱοθετοῦν καὶ συσχηματίζονται ἐν τοῖς πράγμασι μὲ τὴν μεταΠατερική, τὴν νεο-Πατερικὴ καὶ τὴν ἀντιΠατερικὴ κίνηση τῶν οἰκουμενιστῶν!!!

Πῶς λοιπὸν ὁ Πειραιῶς Σεραφεὶμ Μεντζελόπουλος νὰ μὴν πολεμᾶ μὲ τόση ἐμμονὴ καὶ μὲ τόσο μένος τὴν Ἀποτείχιση καὶ τοὺς ἀποτειχιζομένους;

Αὐτὸς ποὺ τόσο μόχθησε διαπορευόμενος ἀπὸ τὸ κλίμα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος εἰς τὸ κλίμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως καὶ τοὔμπαλιν ἐπιστρέφων, μάλιστα διασχίζων τὴν μισὴ ὑδρόγειο, γιὰ νὰ ἀναρριχηθεῖ μέσω Αὐστραλίας εἰς τὸ πολυπόθητο καὶ ἐπίζηλο ἐπισκοπικὸ ἀξίωμα καὶ ἐπιτέλους νὰ καταστεῖ ὁ «δεσπότης» τῆς ἀνομολογήτου ἀλλὰ σαφῶς ἀποκεκαλυμμένης φαντασιώσεώς του!...

Αὐτὸς ποὺ ὑπὸ τῶν καθεστωτικῶν-θεσμικῶν «ἀντὶ-οἰκουμενιστῶν» λογίζεται «πρωτοπαλίκαρο» καὶ «ἡγέτης» τοῦ ἀντὶ-Οἰκουμενιστικοῦ χώρου, ἀλλὰ ταυτοχρόνως εἶναι καὶ φίλος καὶ συλλειτουργὸς αἱρετικῶν συναδέλφων του, χορηγὼν δὲ εἰς αὐτοὺς «συγχωροχάρτια» ―ὡς Πάπας, ντέ!― καὶ «πιστοποιητικὰ ὀρθοδοξίας», δολίως ἐξαπατῶν τὸ ποίμνιό του καὶ ὁλόκληρο τὸ πλήρωμα τῆς Ἁγίας Ὀρθοδοξίας μας, ἔτι δὲ καὶ ἀμετροεπεῖς φιλοφρονήσεις περιποιῶν εἰς τὸν ἀρχιαιρεσιάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖο Ἀρχοντώνη, τοῦ ὁποίου ὅμως τὶς αἱρέσεις κατ’ ἔτος συνηθίζει ―κατ’ ἀπόλυτον ἐπίγνωσιν τῆς ἀπάτης του, ὡς φαίνεται― νὰ ἀναθεματίζει!... Ἐφέτος δέ, διαπιστώνοντας ὅτι πλέον δὲν μπορεῖ νὰ κοροϊδεύει τὸν πιστὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ μὲ τὶς ἀντιφάσεις του καὶ τοὺς ἐπαμφοτερισμούς του, «ξέχασε» κατὰ τὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας τοὺς κάλπικους καὶ θεατρικοὺς ἀναθεματισμούς του!!!

Πῶς λοιπὸν ὁ Πειραιῶς Σεραφεὶμ Μεντζελόπουλος ―ὁ καὶ «ὀνοματοκρυπτιστὴς» χαρακτηριζόμενος, ποὺ εἰσάγει νέα προσχηματικὴ αἵρεση, ὅτι καὶ καλὰ τὸ σωστὸ καὶ πρέπον εἶναι νὰ ἀποτειχιστοῦμε ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς ἐπισκόπους μόνον ὅταν ὑπάρξει κοινὸ ποτήριο (διακοινωνία-intercommunio) μεταξὺ ὀρθοδόξων καὶ αἱρετικῶν― νὰ μὴν πολεμᾶ μὲ τόση ἐμμονὴ καὶ μὲ τόσο μένος τὸν ἱερομόναχο π. Εὐθύμιο Τρικαμηνᾶ; Ὁ ὁποῖος μὲ ἐμβριθεῖς καὶ ἁγιοΠατερικῶς τεκμηριωμένες καὶ ἐκτεταμένες μελέτες του ―τὶς ὁποῖες ὡς ὀρθοδοξώτατες ἔχει ἐπαινέσει αὐτὸς τοῦτος ὁ Πειραιῶς Σεραφεὶμ Μεντζελόπουλος!!!― ἀλλὰ καὶ ἐφαρμόζοντας τὴν διαχρονικῶς καὶ ἁγιοΠατερικῶς παραδιδομένη πρακτικὴ τῆς Ἀποτειχίσεως, ἀποδεικνύει μὲ ἀκλόνητα ἐπιχειρήματα καὶ ὑποδεικνύει ἐμπράκτως μὲ συνέπεια καὶ σταθερότητα τὴν ὀφειλομένη καὶ ἐπιβαλλομένη ἁγιοΠατερικὴ στάση μας ἔναντι τῆς αἱρέσεως καὶ τῶν αἱρετικῶν, καὶ ἐν προκειμένῳ ἔναντι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Δεσποτοκρατία, ἡ στεῖρα καὶ ἄνυδρος

Σὲ κάθε περίπτωση ἡ καταφυγὴ στὴν νομικιστικὴ προσέγγιση τοῦ Μυστηρίου τῆς Πίστεως, μὲ τὸν ἑωσφορικὸ καὶ ἀνέραστο ὀρθολογισμό, μεταλλάσσει τὴν θεολογία ―ἡ ὁποία ἀπὸ τὴν οὐσία της ποτὲ καὶ μὲ κανέναν τρόπο δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἐπιστήμη― σὲ στεῖρο καὶ ἄνυδρο καὶ ἀποπνευματοποιήμενο «ἐπιστημονικὸ» σύστημα, παραθεωρώντας καὶ ἀπαξιώνοντας τὸν πρὸς τὸν νυμφίον Χριστὸν ἔρωτα, δηλαδὴ τὴν πεμπτουσία τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας· τὸν θεῖον ἔρωτα ποὺ ὁδήγησε ἀκόμη καὶ ―κυρίως αὐτοὺς― ἁπλοὺς καὶ ἀγραμμάτους, «ἀσήμαντους» καὶ «παρακατιανοὺς» ἀνθρώπους σὲ θαυμαστὴ ὁμολογία τῆς πίστεώς τους εἰς τὸν σωτῆρα καὶ λυτρωτὴ Χριστὸν καὶ εἰς τὸ φρικτὸ μαρτύριο ὑπὲρ τῆς δόξης Αὐτοῦ!...

Ἀκόμη καὶ ἂν ―γιὰ λόγους οἰκονομίας τῆς συζητήσεως― δεχθοῦμε πρὸς στιγμὴν τὸν προαιρετικὸ χαρακτῆρα τοῦ 15ου Κανόνος τῆς ΑΒ΄ Συνόδου, τὸν ὁποῖο προτείνει ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος, ὁ ἴδιος Κανόνας ὑποχρεωτικῶς ἐπιβάλλει ὅτι πρὸς τοὺς ἀποτειχιζομένους ὀφείλεται Τιμὴ καὶ  Ἔπαινος γιὰ τὴν θερμὴ καὶ θυσιαστικὴ ὑπεράσπιση τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς τους, κατά πως τὴν θέλει ὁ ἴδιος ὁ Κύριος καὶ Θεός μας Ἰησοῦς Χριστός.

Ποῦ εἶναι λοιπὸν ἡ ὀφειλομένη Τιμὴ καὶ ὁ ἐπιβαλλόμενος  Ἔπαινος, πρὸς τὸν ἀποτειχισθέντα ἱερομόναχο π. Εὐθύμιο Τρικαμηνᾶ καὶ πρὸς τοὺς ἄλλους ἀποτειχιζομένους, ἐκ μέρους τῶν αὐτοκλήτων ἡγετῶν τοῦ ἀντὶ-Οἰκουμενιστικοῦ χώρου καὶ ἀγῶνα; ἐκ μέρους τῆς ἐπὶ τούτου ―δηλαδὴ τῆς Ἀποτείχισεως― συγκροτηθείσης ἀπὸ δεκαπενταετίας περίπου ἀτύπου ἀντὶ-οἰκουμενιστικῆς Συνάξεως Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν; καὶ ἰδιαιτέρως ἐκ μέρους τοῦ Πειραιῶς Σεραφεὶμ Μεντζελοπούλου τοῦ «μπροστάρη» καὶ «ἀρχηγοῦ» ―ὡς διαθρυλλεῖται!― τοῦ ἀντὶ-Οἰκουμενιστικοῦ ἀγῶνα; Ἀντὶ Τιμῆς χολή, καὶ ἀντὶ Ἐπαίνου ὄξος! Διαβολὴ καὶ κατηγορία, ἐμπάθεια καὶ διωγμός!

Ἐξεδίωξαν τὸν π. Εὐθύμιο καὶ ὅσους ἐπιμένουν εἰς τὴν Ἀποτείχιση ἀπὸ τὴν ἄτυπη ἀλλὰ ἄκρως καθεστωτικὴ καὶ ἐξουσιοκρατικὴ Σύναξή τους· ὡστόσο ταυτοχρόνως τοὺς κατηγοροῦν ἀνερυθριάστως ὡς «διασπαστὲς τοῦ ἀντὶ-Οἰκουμενιστικοῦ ἀγῶνος», γιατὶ δὲν συμμετέχουν εἰς αὐτὴν ἀπὸ τὴν ὁποίαν οἱ ἴδιοι τοὺς ἐξεδίωξαν!!!

Ἀρνήθηκαν τὴν συμπαράστασή τους καὶ τὴν στήριξή τους στὸν διωκόμενο ἀπὸ τὴν δεσποτοκρατικὴ καὶ παναιρετικὴ ἱεραρχία π. Εὐθύμιο, καὶ οὔτε καλημέρα δὲν τοῦ λένε μετὰ τὴν παράνομη καὶ ἀντὶ-κανονικὴ καθαίρεσή του γιὰ τὴν ἀντὶ-οἰκουμενιστικὴ δράση του καὶ τὴν Ἀποτείχισή του ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ αἱρετίζοντες ἐπισκόπους ―λὲς καὶ ὁ π. Εὐθύμιος εἶναι ὁ «αἱρετικός», καὶ ὄχι ἐκεῖνοι τοὺς ὁποίους οἱ ἴδιοι «ἀντὶ-οἰκουμενιστικῶς» ἀλλὰ ἐν τῇ αἱρέσει ὑποτελῶς μνημονεύουν, καθιστάμενοι ἐν τέλει καὶ αὐτοὶ αἱρετικοὶ ὡς κοινωνοῦντες μετὰ τῶν ἀκοινωνήτων!!!

Χρειάστηκε νὰ προσφύγει ὁ π. Εὐθύμιος ὑπερορίως εἰς τὴν ἀγάπη καὶ εἰς τὴν διάκριση τοῦ ἐπίσης διωκομένου ἀλλὰ νομίμου, μαρτυρικοῦ καὶ ἡρωϊκοῦ ἁγίου μητροπολίτου Ράσκας καὶ Πριζρένης κ. Ἀρτεμίου, τοῦ καὶ τῶν ἐν Σερβίᾳ κατακομβῶν ἐπιστάτου, γιὰ νὰ λάβει τὴν εὐλογία αὐτοῦ, ὥστε νὰ συνεχίσει τὴν ἱερατικὴ καὶ ποιμαντικὴ διακονία του ὡς νόμιμος καὶ ἀκαθαίρετος λειτουργὸς τοῦ  Ὑψίστου!

Δεσποτοκρατία, ἡ ζηλοφθόνος καὶ ἐγκάθετος

Ἀλλὰ πόση ξεροκεφαλιά, πόση μικροψυχία, πόση τυφλότητα, πόση ἐξουσιοκρατικὴ ἰδιοτέλεια ἔχουν συσσωρευτεῖ στὸν «ἀντὶ-οἰκουμενιστικὸ» χῶρο ἐναντίον τῶν πιστῶν καὶ ἐκλεκτῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, τὰ ὁποῖα ἐμμένουν καὶ ἐπιμένουν εἰς τὴν τήρηση τῆς ἁγιοΠατερικῆς Διδασκαλίας καὶ Πρακτικῆς γιὰ τὴν στάση τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν ἐν καιρῷ αἱρέσεως ἔναντι τῶν αἱρετικῶν καὶ αἱρετιζόντων ἐπισκόπων, συμφώνως πρὸς τὴν ἱερὰ Παράδοση καὶ συννόμως πρὸς τοὺς ἱεροὺς Κανόνες!...

Λὲς καὶ τὸ ἐπιπλέον τοῦ πρὸς τὸν Χριστὸν ἔρωτος ―ἔναντι τῆς ἐπικρατούσης μετριότητος καὶ χλιαρότητος καὶ τῆς διακρατούσης κοινῆς ὀλιγωρίας περὶ τὴν πίστη― εἶναι ἔγκλημα· λὲς καὶ ὁ πρὸς τὸν Θεάνθρωπον Χριστὸν ἔρως εἶναι ἁμάρτημα καὶ μάλιστα θανάσιμο, στὰ πλαίσια τῆς δεσποτοκρατικῆς αὐθαιρεσίας ―παπικῷ τῷ τρόπῳ― νὰ προσθαφαιρεῖ ἀρετὲς καὶ ἁμαρτίες!!!

Ὡσὰν νὰ χρειάζεται ἱερὸς Κανόνας ποὺ νὰ ἐπιτρέπει ἢ νὰ ἀπαγορεύει τὴν ὁμολογία τῆς πίστεως εἰς τὸν Χριστὸν καὶ τὸ μαρτύριο πρὸς δόξαν τοῦ Κυρίου, καὶ νὰ μὴν ἀρκοῦν οἱ εὐαγγελικὲς προτροπὲς τοῦ Ἰδίου, ἡ διδασκαλία καὶ οἱ παρακαταθῆκες καὶ τὸ παράδειγμα ἑκατομμυρίων γνωστῶν καὶ ἀγνώστων Ὁμολογητῶν καὶ Μαρτύρων καὶ Ἁγίων, εἰς τὸ αἷμα τῶν ὁποίων οἰκοδόμησε ὁ Κύριος καὶ Θεός μας Ἰησοῦς Χριστὸς τὴν στρατευομένη Ἐκκλησία Του καὶ Ἐκκλησία μας!!!...

Πῶς νὰ χαρακτηρίσει κανεὶς αὐτὴ τὴν συμπεριφορὰ τῶν «ἀντὶ-οἰκουμενιστῶν»;

Ὡς ἀβυσσαλέα ζηλοφθονία ―στὴν καλύτερη περίπτωση― γιατὶ οἱ ἴδιοι δὲν ἐτόλμησαν νὰ πράξουν αὐτὸ ποὺ ἐπὶ δεκαετίες διδάσκουν, αὐτὸ ποὺ πλειστάκις διεκήρυξαν γιὰ νὰ τὸ ἀποκηρύξουν ἀσμένως πρὶν ἀλέκτωρ λαλήσει τρίς;...

Ἢ ὡς ὑποβολιμαία δράση ἐγκαθέτων ―στὴν χειρότερη περίπτωση― γιατὶ οἱ ἴδιοι λειτουργοῦν ὡς ἡ προκεχωρημένη ἑωσφορικὴ ἄμυνα τοῦ «ἀντὶ-οἰκουμενιστικοῦ» βραχίονα τῆς ἀντὶ-Χρίστου δεσποτοκρατίας ἐντὸς τοῦ ἀντὶ-Οἰκουμενιστικοῦ χώρου;...

Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω καὶ ὁ ἔχων ὀφθαλμοὺς βλέπειν βλεπέτω, ἀλλὰ καὶ ὁ ἔχων ἀληθῆ πρὸς τὸν Χριστὸν ἔρωτα εἰς τὴν καρδιά του ἄνευ ἄλλης πλέον ὀλιγωρίας ἐνεργείτω τὰ δέοντα ―τὰ εὐαγγελικῶς ἐντελλόμενα, τὰ ἁγιοΠατερικῶς ὑποδεικνυόμενα, τὰ κατὰ τὴν ἱερὰ Παράδοση διαχρονικῶς ἐνεργούμενα. Ἀμήν.

Πηγή : ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΠΑΡΑΔΟΞΑ

ΑΠΑΝΤΑ ΚΟΣΜΑ ΦΛΑΜΙΑΤΟΥ

ΣΧΟΛΙΟ : Ένα ενδιαφέρον κεφάλαιο στίς σελ 88-109 είναι Η ΕΣΤΡΕΒΛΟΜΕΝΗ ΜΟΡΦΩΣΙΣ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ.
Εκεί βλέπουμε ότι οι εταιρείες κάνοντας πλύση εγκεφάλου, κατασκεύασαν λαϊκούς, κληρικούς καί επισκόπους οι οποίοι γέμισαν τήν Ελλάδα διδάσκοντας καί εφαρμόζοντας μιά αντί-Ορθοδοξία.
Ένα κοινό στοιχείο υπάρχει στήν ζωή τών εταιρειών καί τών ιδρυμάτων. Η απώθηση τών Αγίων, πού είναι η ουσία τής ορθοδοξίας καί η τοποθέτηση στή θέση τους επισκόπων καί κληρικών.
Σήμερα βλέπουμε νά υπάρχει ακόμη, αυτή η τάση δημιουργίας ιδρυμάτων καί οπαδών καί η λατρεία τών επισκόπων στή θέση τών Αγίων. Η πιό "διάσημοι" κληρικοί σήμερα διαθέτουν ιδρύματα : ο πρ.Ζήσης, ο πρ.Σαράντος, ο πρ.Μεταλληνός, ο πρ.Βολουδάκης...  δηλ ενεργοποιούνται σέ εξωεκκλησιαστική δράση. Καί δέν πρέπει νά μάς διαφεύγει ότι ο μακαριστός Καντιώτης ίδρυσε καί αυτός ίδρυμα σέ αντιπαράθεση ή καί πότε σέ σύμπλευση μέ τή "Ζωή" καί τόν "Σωτήρα".
Περίεργοι "ορθόδοξοι" πού μισούν τήν ορθόδοξη πνευματική ζωή.
Κατά περίεργο τρόπο ενώ είναι εκπαιδευμένοι στή δυτική θρησκειολογία, όπως καί οι οικουμενιστές, αποτελούν τούς σκληρούς ορθόδοξους πυρήνες. Τό χαρακτηριστικό καί τών δύο αντιπάλων είναι ότι αγνοούν παντελώς καί δέν μπορούν κάν νά διαβάσουν τούς Πατέρες τής εκκλησίας.
Η σημερινή εκκλησία είναι διαλυμένη από πράκτορες όπως καί τό Ελληνικό κράτος.

Αμέθυστος