π. Σπυρίδων Τσιμούρης - π. Αθανάσιος Παραβάντσος: «Οι ρίζες του θρησκευτικού φανατισμού...»

Μία συζήτηση που επεδίωξε την προσέγγιση του θέματος από μια σύγχρονη ψυχαναλυτική άποψη, έχοντας ως κριτήριο τα ψυχοδυναμικά της εξιδανίκευσης. Συγχρόνως εξετάζει το θέμα και από θεολογική άποψη, καταδεικνύοντας την κρισιμότητα του αποφατικού χαρακτήρα του ορθοδόξου δόγματος και του σταυροαναστάσιμου και ασκητικού στοιχείου που διαποτίζει κάθε έκφανση της αυθεντικής εκκλησιαστικής ζωής.

Η θρησκεία υπήρξε υπεύθυνη για πράξεις τοξικού φανατισμού στην ιστορία της ανθρωπότητας, καθώς και για πολλές από τις επιπλέον μεγαλειώδεις διδασκαλίες και αγιασμένα βιώματα που γνώρισε ο άνθρωπος.
Η συζήτηση επεδίωξε να προσεγγίσει αυτήν την αντίφαση από μια σύγχρονη ψυχαναλυτική άποψη, έχοντας ως κριτήριο τα ψυχοδυναμικά της εξιδανίκευσης. Συγχρόνως εξετάζει το θέμα και από θεολογική άποψη, καταδεικνύοντας την κρισιμότητα του αποφατικού χαρακτήρα του ορθοδόξου δόγματος και του σταυροαναστάσιμου και ασκητικού στοιχείου που διαποτίζει κάθε έκφανση της αυθεντικής εκκλησιαστικής ζωής.
Το θέμα του φανατισμού γενικότερα, έχει ένα κοινό ψυχολογικό υπόστρωμα, που αφορά κάθε είδος φανατισμού στην ανθρώπινη ύπαρξη και κοινωνία. Ειδικότερα, το θέμα του θρησκευτικού φανατισμού έχει δύο πλευρές, την ψυχολογική και την θεολογική..........

Αναστάσιος: «Οι ρίζες του θρησκευτικού φανατισμού, μία ψυχολογική και θεολογική προσέγγιση»: Διάλογος στο «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…» (anastasiosk.blogspot.com)

1. Εγώ ειμι Κύριος ο Θεός σου. Ουκ έσονταί σοι θεοί έτεροι πλήν εμού.
2. Ου ποιήσεις σεαυτώ είδωλον, ουδέ παντός ομοίωμα. Ου προσκυνήσεις αυτοίς, ουδέ μη λατρεύσεις αυτοίς.

Ο ΖΗΛΟΣ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΝ ΝΟΜΟ, ΟΠΩΣ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΦΑΡΙΣΑΙΣΜΟ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΠ. ΠΑΥΛΟΥ. ΤΥΦΛΗ ΤΗΡΗΣΗ ΝΟΜΟΥ Ή ΚΑΝΟΝΟΣ. ΑΛΛΑ ΕΧΕΙ ΑΜΕΣΗ ΣΧΕΣΗ ΟΠΩΣ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ ΕΝΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΟΛΛΑ. Ο ΖΗΛΟΣ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΛΑΠΛΟΤΗΤΑ. ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΕΝΑ Ή ΤΟΝ ΕΝΑ. ΕΙΝΑΙ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΠΑΝΩ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΛΟΥΣ, ΤΗΣ ΠΟΛΛΑΠΛΟΤΗΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΛΟΥΣ, ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΛΟΥΣ. ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΣΟΦΙΑ Ο ΠΑΡΜΕΝΙΔΗΣ ΑΦΟΥ ΓΝΩΡΙΣΕ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ ΔΕΧΘΗΚΕ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ. Ο ΚΥΡΙΟΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΕ ΤΟΝ ΝΟΜΟ:

Κατά Ματθαίο ΚΒ’ (22), 36-40

διδάσκαλε, ποία ἐντολὴ μεγάλη ἐν τῷ νόμῳ;
ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς ἔφη αὐτῷ· ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐν ὅλῃ τῇ καρδίᾳ σου καὶ ἐν ὅλῃ τῇ ψυχῇ σου καὶ ἐν ὅλῃ τῇ διανοίᾳ σου.
αὕτη ἐστὶ πρώτη καὶ μεγάλη ἐντολή.
δευτέρα δὲ ὁμοία αὐτῇ· ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν.
ἐν ταύταις ταῖς δυσὶν ἐντολαῖς ὅλος ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆται κρέμανται

ΣΗΜΕΡΑ ΟΠΙΣΘΟΔΡΟΜΗΣΕ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΤΗΝ ΓΝΩΜΗ, ΣΤΗΝ ΣΧΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΓΩ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ, ΠΟΙΩΝΤΑΣ ΣΕΑΥΤΟΝ ΕΙΔΩΛΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΠΡΟΣΚΥΝΑ, ΕΝΑ ΝΑΡΚΙΣΣΙΣΤΙΚΟ ΟΜΟΙΩΜΑ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΣΑΝ ΤΟΝ ΦΑΥΛΟ ΚΙΣΣΟ ΤΡΕΦΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ.

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ ΧΩΡΙΣΕ ΤΟΝ ΝΕΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΕΡΟ ΚΑΙ ΕΣΤΡΕΨΕ ΤΑ ΔΥΟ ΜΕΡΗ ΣΕ ΕΜΦΥΛΙΟ ΠΟΛΕΜΟ. ΟΙ ΝΕΟΙ ΜΕΤΑΛΛΑΧΘΗΚΑΝ ΣΕ ΦΑΝ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙ-ΟΥΣΙΑΣ  ΚΑΙ ΟΙ ΓΕΡΟΙ ΣΕ ΖΗΛΩΤΕΣ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΟΥΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΙ ΣΕ ΟΣΑ ΚΛΗΡΟΝΟΜΗΣΑΝ, ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΙ ΟΤΙ ΚΕΡΔΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΑΙΩΝΙΣΗ ΤΟΥΣ.   

Όταν είσαι επίσκοπος και αντί να μιλήσεις για τον Χριστό μιλάς για φονταμενταλισμό, τότε υπάρχει πρόβλημα.

Καρπασίας Χριστοφόρος και Ηγούμενος Σιμωνόπετρας Ελισσαίος στο «Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών»!

Τόσες αρρώστιες υπάρχουνε σήμερα, πνευματικές αρρώστιες, ηθικές αρρώστιες, αλλά ο επίσκοπος Καρπασίας της Εκκλησίας της Κύπρου θεωρεί ότι μόνο μία αρρώστια είναι τόσο σημαντική που αξίζει να αναφερθεί στο νεοταξικό ετήσιο παρτάκι του «οικονομικού φόρουμ των Δελφών»: ο φονταμενταλισμός! Μόνο και μόνο ο τίτλος της ομιλίας πρόδιδε προς τα πού θα κατευθυνθεί ο ομιλητής πριν καν ανοίξει το στόμα του: «Ο Φονταμενταλισμός στην νέα πραγματικότητα».

Ποιά είναι αυτή η «νέα πραγματικότητα»; Την γνωρίζει ο επίσκοπος Καρπασίας; Είναι έτσι φτιαγμένη η πρόταση αυτή, όπου το δεύτερο σκέλος ορίζει το πρώτο, η «νέα πραγματικότητα» δηλαδή ορίζει τί είναι «φονταμενταλισμός» και τί δεν είναι. Κι ας είναι αυτή η «νέα πραγματικότητα» υπό κατασκευή. Κι ας χτίζεται δηλαδή αυτήν την στιγμή δια της βίας και της άνωθεν επιβολής δίχως την δική μας συγκατάθεση. Και έρχεται ο επίσκοπος αυτός, που ντροπιάζει το αξίωμα που του έχει δώσει η Εκκλησία, να διευκολύνει αυτήν την διαδικασία περιγράφοντας στην ουσία ως «φονταμενταλισμό» οτιδήποτε αντιτάσσεται σε αυτήν την «νέα πραγματικότητα».

Ιδού τα μαργαριτάρια του Καρπασίας Χριστοφόρου υπέρ της εγκατάστασης της «νέας πραγματικότητας» [Cyprus Times]

«…ο φονταμενταλισμός καλλιεργεί την τυπολατρεία και την προσκόλληση και εξάρτηση από ιδέες, τύπους, αντιλήψεις με αποτέλεσμα να ιδεολογικοποιεί τη ζωή».

«...στην προσπάθεια προστασίας και υπεράσπισης της ιδεολογίας αναπτύσσει τον φανατισμό και τη χρήση βίας, στο όνομα του Θεού, της πολιτικής, της οικονομίας, του πολιτισμού», αναφέροντας ότι «αυτό το πλαίσιο δημιουργείται μία εμπαθής συμπεριφορά και καταργείται κάθε έννοια ελευθερίας και έκφρασης».

«…απαγορεύεται ο διάλογος ενώ κυριαρχεί η αυθαιρεσία, επιβάλλεται η απομόνωση και απολυτοποίηση του οικείου χώρου έναντι των άλλων».

«…για την προστασία του χώρου καλλιεργείται η ξενοφοβία, το αίσθημα της απειλής και της ανασφάλειας»

«…ο φόβος για την κυριαρχία του νεωτερισμού, της παγκοσμιοποίησης, του κακού και των αντίχριστων δυνάμεων βρίσκονται παντού»

«…ο άνθρωπος ζει συνεχώς κάτω από μία πνευματική τρομοκρατία και αρνείται κάθε διαφορετικό, καλλιεργεί την προσωπολατρία και τη μισαλλοδοξία».

[ο φονταμενταλισμός, φανατισμός] «…απειλεί την ψυχή του καθενός μας, με κοινωνικές καταστροφικές προεκτάσεις» [καθώς] «…ριζώνει το άγχος, την ανασφάλεια, τη φοβία και την αλαζονεία»

«…ο φανατικός έχει συχνά την ψύχωση της συνωμοσίας».

«…μία μορφή άκρατης και απελπισμένης αλαζονείας, οδηγεί στην πεποίθηση και πίστη ότι είναι ο μόνος που κατέχει και μένει στην αλήθεια την οποία απολυτοποιεί»

«…ο φανατικός είναι συχνά μία αβέβαια ύπαρξη, ανήσυχη, αποδιοργανωμένη, που υπάρχει χάρη στην ατομική ή ομαδική προσκόλληση στην αλήθειά του»

«…ο φονταμενταλισμός είναι μία πνευματική και ψυχοπαθολογική αρρώστια, η οποία χρήζει άμεσης θεραπείας».

Υποθέτουμε ότι όταν τα ΜΜΕ τρομοκρατούσαν τον κόσμο με συνωμοσίες για να πάει να τρυπηθεί με τα δηλητήρια, ο Καρπασίας ήταν από τους πρώτους που βγήκε να διαλύσει τα νέφη του ψεύδους και να προσφέρει αντίδοτο στο άγχος, την ανασφάλεια και την φοβία που προκαλούσε η μιντιακή παραπληροφόρηση στον κόσμο. Σωστά; Ή μήπως σε αυτήν την περίπτωση ο κόσμος που είχε δεύτερες σκέψεις για τα πειραματικά σκευάσματα ήτανε ψυχοπαθής και έχρηζε άμεσης θεραπείας;

Το ερώτημα όμως είναι ένα και βασικό: Επειδή ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός θέλει αποκλειστικότητες και όχι χλιαρότητες, να μας απαντήσει ο Καρπασίας Χριστοφόρος αν σε αυτήν την «νέα πραγματικότητα» επιτρέπεται να μιλάει κανείς για την Μόνη Αλήθεια, την Μόνη Ζωή και Μόνη Οδό τον Ιησού Χριστό, ή μήπως θα χαρακτηρισθεί «κολλημένος», «εξαρτημένος», «ανελεύθερος», «απόλυτος», «τυπολάτρης», «αυθαίρετος», «μισαλλόδοξος», «φανατικός», «φονταμενταλιστής», «αλαζόνας», «προσωπολάτρης», «ανασφαλής», «ξενοφοβικός», «πνευματικός τρομοκράτης», «εμπαθής», «αγχώδης», «πνευματοψυχοπαθολογικά άρρωστος;», «συνωμοσιολόγος»;… -Όλες λέξεις που χρησιμοποίησε ο «επί-σκοπόν» Καρπασίας για να περιγράψει τον…. φονταμενταλισμό!

Εν τω μεταξύ, δίπλα στον Καρπασίας Χριστοφόρο εικονίζεται ο Ηγούμενος της Σιμωνόπετρας Ελισσαίος. Μοναχός του Αγίου Όρους στο «Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών»! Είπατε κάτι; Δεν γνωρίζουμε ποίο ήταν το θέμα της δικής του ομιλίας στη νεοταξική μάζωξη. Ίσως είχε να κάνει με τις κερδοφόρες επιχειρήσεις στο Άγιον Όρος ή με την αναγνώριση σχισματικο-αιρετικών ψευδοεκκλησιών!

Το καράβι τούτο βούλιαξε. Σύντομα θα περάσει κάποιος να περισυλλέξει τα….. πτώματα.

---

ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

Ο ΣΧΕΤΙΚΙΣΜΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΝΥΠΑΡΞΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟ; ΤΟ ΔΟΚΙΜΑΣΕ ΗΔΗ Ο ΙΟΥΔΑΣ ΑΛΛΑ ΑΠΕΤΥΧΕ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΙΟΥΔΑΙΟΥΣ. ΣΕΙΡΑ ΤΩΡΑ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΑΔΟΧΟΙ ΤΟΥ ΙΟΥΔΑ .

Ενάντια στην Μονοπολιτιστικότητα

Against Monoculture - Του Evgeniy Filimonov

Η αλληλεξάρτηση είναι υποτίθεται ένας σκοπός που πρέπει να εορτάζεται στην εποχή μας και δεν μπορεί να υπάρξει καμία αμφιβολία ότι οι λαοί της Γης είναι πιο διασυνδεδεμένοι τώρα από ό,τι ήταν ποτέ πριν. Σήμερα, η κουλτούρα του λεγόμενου ανεπτυγμένου κόσμου διέπεται από τις ιδέες της ισοπολιτείας και του υλιστικού κοσμοπολιτισμού. Θεωρείται ότι είναι πιο τιμητικό να ονομάζεις τον εαυτό σου έναν "πολίτη του κόσμου" από ό, τι έναν ένθερμο υπερασπιστή της οποιασδήποτε φυλής ή ομάδας, επειδή εξ ορισμού, τραβώντας μια γραμμή προτίμησης για εκείνους που είναι μέσα στην ίδια με εσένα ομάδα, συνεπάγεται ότι κάποιος μακρινός άλλος αποκλείεται. Μια μακραίωνη πορεία αφομοίωσης προς το συμφέρον της οικονομικής προόδου φτάνει στο απόγειό της, για να γίνει μία από τις κύριες κοινωνιολογικές ανησυχίες στο εγγύς μέλλον.

Όπως βλέπουμε στις ζούγκλες της Βραζιλίας και στους δρόμους της Ευρώπης, οι ιθαγενείς πληθυσμοί γίνονται γρήγορα ξένοι στην ίδια τους τη γη, το περιβάλλον τους αλλάζει ριζικά μπροστά στα μάτια τους. Ακούμε συχνά ότι η Δύση πρέπει να απορροφήσει περισσότερους μετανάστες για να στηρίξουν τη γήρανση του γηγενούς πληθυσμού ή ότι οι αυτόχθονες φυλές θα έπρεπε να μετεγκατασταθούν από τις πατρογονικές τους εστίες, προκειμένου να τροφοδοτήσουν τον εθισμό κάποιου άλλου για τους φυσικούς πόρους. Τώρα, υπάρχουν σοβαρές αμφιβολίες ως προς τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις μιας ανεξέλεγκτης και συνεχώς αναπτυσσόμενης παγκόσμιας οικονομίας του υλικού πλούτου, η οποία οδηγείται από την βασική αρχή της παγκοσμιοποίησης, αυτή της ελεύθερης κυκλοφορίας του ανθρώπινου κεφαλαίου. Ως αποτέλεσμα, ο κόσμος γίνεται γρήγορα ένας και ίδιος, ενώ οι επιμέρους πολιτισμοί και εθνότητες είτε οδηγούνται στην μη επιβίωση είτε δια της βίας, εξομοιώνονται με την μάζα. Ωστόσο, βλέπουμε ότι αυτή η ανανεωμένη έμφαση στην Παράδοση ανοίγει το δρόμο για γεγονότα όπως η πρόσφατη αύξηση της δημοτικότητας των Ταυτοτικών κομμάτων στην Ευρώπη ή η δεδηλωμένη προσήλωση στις παραδοσιακές αξίες και τα έθιμα από ηγέτες του κόσμου, όπως αντανακλάται στην ρητορική του Βλαντιμίρ Πούτιν της Ρωσίας ή του Nahrendra Mohdi της Ινδίας.

Το πιο εντυπωσιακό ερώτημα που παρουσιάζεται από αυτά τα γεγονότα αφορά την εγγενή σημασία της Παράδοσης. Γιατί αυτή έχει σημασία και γιατί θα πρέπει να έχει κάποιο ρόλο στις παγκόσμιες υποθέσεις ή ακόμα και στις ζωές των καθημερινών ανθρώπων; Σε ένα καθαρά υλιστικό κόσμο, όπως το δικό μας (τόσο στην οικονομική όσο και στην φιλοσοφική του έννοια), οι στόχοι και οι ανάγκες μιας κοινωνίας φαίνεται να ολοκληρώνονται στο ακριβώς αντίθετο. Η αφθονία των πόρων για ευκολότερη διαβίωση δημιουργεί επιδείνωση των συνθηκών στον τόπο που οι πόροι αυτοί παρήχθησαν. Καθώς γίνεται πιο εύκολο να ταξιδέψουμε στον κόσμο και να δούμε άλλες χώρες, οι περιοχές αυτές γίνονται όλο και περισσότερο όμοιες με τον υπόλοιπο κόσμο. Η μαζική μετανάστευση για να δημιουργήσει περισσότερες θέσεις εργασίας, παρέχει μία ζώνη "ποικιλομορφίας" και η επέκταση της οικονομίας κάνει το αντίθετο μετά από αρκετές γενιές, όταν οι μετανάστες έχουν αφομοιωθεί και το ευνοϊκό οικονομικό αντίκτυπο της μετανάστευσης τους έχει απορροφηθεί ή ακόμα και αναστραφεί. Η συνεχής προσπάθεια τα άτομα να παρουσιάσουν τους εαυτούς τους ως κάτι εντελώς διαφορετικό από το πλήθος δημιουργεί μια δημογραφική μάζα έτοιμη να πωληθεί οπουδήποτε, προκειμένου να επικυρώσει την σύγχρονη ατομικότητα. Η σύγκριση του αριθμού των γλωσσών και των εθνοτήτων σε όλο τον κόσμο κατά τον 18ο αιώνα σε σχέση με το σήμερα, δείχνει ότι η διαδικασία της οικονομικής παγκοσμιοποίησης δεν έχει μόνο αποδειχθεί επιζήμια για τη Δύση, αλλά και για όλους τους άλλους πολιτισμούς, και η τάση αυτή θα συνεχιστεί, και προβλέπεται ότι ένα εκτιμώμενο ενενήντα τοις εκατό των γλωσσών που ομιλούνται σήμερα θα εξαφανιστεί μέχρι το τέλος του αιώνα. Στην πρακτική πραγματικότητα, το μόνο πιθανό και λογικό τέλος σε αυτό είναι η ενοποίηση της ανθρωπότητας σε μια ενιαία ομοιογενή ομάδα χωρίς χαρακτηριστικά διαφοροποίησης μεταξύ των περιοχών ή ακόμη και μεταξύ των ατόμων.

Η Παράδοση, ως ένας γενικός ορισμός τόσο από τους πολιτικούς όσο και τους θρησκευτικούς κλάδους του παραδοσιοκρατικής σχολής σκέψης, είναι μια πεποίθηση που πηγαίνει πέρα από την απλή ατομικότητα ή την ανθρώπινη μορφή. Το παρόν ορθολογιστικό οικονομικό μοντέλο σκέψης έχει επιχειρήσει να απομακρύνει την πρακτική αυτή, θεωρώντας ότι δεν έχει πλέον θέση στην κοινωνία (και είναι ένα εμπόδιο στο να κάνεις business). Κατά μία έννοια, η γενική Παράδοση ενός λαού είναι σημαντική ως ένας ξεχωριστός τρόπος σκέψης, μια ξεχωριστή ύπαρξη. Και αυτό είναι μια αξιωματική αλήθεια, ότι το σύνολο των πνευματικών και πολιτιστικών επιτευγμάτων του κόσμου δεν προέρχονται από ένα και μόνο τρόπο σκέψης. Ως εκ τούτου, κάτι που απειλεί την έμφυτη πνευματική πολλαπλότητα του κόσμου θα πρέπει να θεωρηθεί ως απειλή ή ακριβέστερα, ως ασθένεια.

Ωστόσο, δεν υπάρχει ενιαία πηγή από την οποία θα προκύψει η επιβολή ενός παγκόσμιου προτύπου. Πιο εμφανές σήμερα, είναι ότι η ισότιμη μονοπολιτισμικότητα που προέρχεται από τη Δύση, η οποία επιτίθεται σε όλους τους άλλους πολιτισμούς. Αλλά η απειλή αυτή προέρχεται επίσης από τον θρησκευτικό φανατισμό με τις δικές του μονοπολιτισμκές φιλοδοξίες, δηλαδή τον ισλαμικό φονταμενταλισμό. Ωστόσο, η συνεχής ώθηση για την εξάλειψη των φυλών και του νομαδικού τρόπου ζωής από τη Γη είναι κάτι που σε μεγάλο βαθμό αγνοείται από τον κόσμο. Οι φιλελεύθερες κοινωνίες συχνά μας παρουσιάζουν ειδυλλιακές εικόνες εκπροσώπων όλων των λαών του κόσμου με τα πολιτιστικά τους ενδύματα, να στέκονται μαζί κρατώντας τα χέρια γύρω από την υδρόγειο. Αλλά όπως έχουμε πει, αυτός ο ευσεβής ιδεαλισμός έχει καταφέρει ακριβώς το αντίθετο. Ένα δυστυχώς απαρατήρητο υποπροϊόν αυτής της ιστορικής κατεύθυνσης είναι ο αρνητικός αντίκτυπος που προκύπτει από τη ζήτηση από τους λαούς του κόσμου να τηρήσουν ένα ενιαίο παγκόσμιο πρότυπο πολιτισμού. Με απλά λόγια, αυτό ισοδυναμεί με τη σταδιακή συρρίκνωση της πολιτισμικής πολλαπλότητας του κόσμου στη διάρκεια των τελευταίων πέντε αιώνων. Ορισμένοι τρόποι ζωής που θεωρούνται ευνοϊκοί για την οικονομική δραστηριότητα αφομοιώνονται σε ένα μεγαλύτερο σύνολο ή αφαιρούνται εντελώς. Αυτή η κρίση έχει φτάσει τελικά στο απόγειό της στον αιώνα μας, όπου όχι μόνο οι μικρές φυλές και οι εθνότητες είναι σε κίνδυνο, αλλά και ολόκληροι πολιτισμοί. Ο ανθρωπολόγος Scott Atran περιγράφει την τάση αυτή ως «ομογενοποίηση της ανθρώπινης εμπειρίας». Σε όλη την ιστορία, βλέπουμε τη γέννηση των πολιτισμών καθώς και το θάνατό τους, και παραμένει μια αδιαμφισβήτητη αλήθεια ότι κάθε πολιτισμός διαθέτει τη δική του ημερομηνία λήξης. Ωστόσο, η κρίση που βλέπουμε σήμερα είναι ο θάνατος των διακριτών εθνοτήτων σε μια μαζική κλίμακα, χωρίς καμία συγκεκριμένη αντικατάστασή τους. Καθώς η οικονομική παγκοσμιοποίηση και η τυποποιημένη διαβίωση συνεχίζει να επεκτείνεται, αυτό αφήνει μικρά περιθώρια για τους παραδοσιακούς τρόπους ζωής που βρίσκονται ενώπιον αυτών των δυνάμεων. Και όπως βλέπουμε τις δυστυχώς μάταιες προσπάθειες των αυτοχθόνων φυλών της Βραζιλίας να αγωνίζονται να διατηρήσουν τον τρόπο ζωής τους ενάντια στους ξένους φορείς, υπάρχει πολύ μικρή διακοπή σε αυτή την τάση.

Πράγματι, ένα από τα σημαντικά ζητήματα της εποχής μας πρέπει να είναι η διατήρηση των περιφερειακών πολιτισμών και φυσικά, της ανθρώπινης βιοποικιλότητας. Έχοντας επισκεφθεί κοινότητες των Ρώσων Παλιών Πιστών στην Αλάσκα και χωριά με πλίνθινες φάρμες στο Μεξικό, έγινα μάρτυρας των επιπτώσεων της νεωτερικότητας σε αυτές τις κοινότητες από πρώτο χέρι. Οι παλιές γενιές παρέμειναν, ενώ τα νεότερα μέλη έφυγαν με αυξανόμενους αριθμούς για τις μητροπολιτικές περιοχές, διψώντας για όλες τις ανέσεις της ζωής στην πόλη. Παρόμοιες ιστορίες μπορούν να ειπωθούν για τις φυλές Sami στην ανώτερη Σκανδιναβία, τους νομάδες της στέπας της Μογγολίας, και αμέτρητους άλλους. Ένα κενό παρουσιάζεται και οι πρώην ανεξάρτητοι άνδρες γρήγορα μαθαίνουν να ξεχνούν πώς να συντηρήσουν τον εαυτό τους. Στις πόλεις, η διαβεβαίωση ότι τις βασικές μας ανάγκες θα μας τις καλύψει κάποιος άλλος, ότι υπάρχει ένα θεσμικό όργανο κάπου για να δώσει τις μάχες τις δικές σας για χάρη σας, ότι η ανάγκη για αυτάρκεια είναι ξεπερασμένη σημαίνει ότι το μοντέρνο άτομο μπορεί να απασχολείται με τις πιο ασήμαντες και ιδιοτελείς εργασίες χωρίς να λαμβάνει υπόψη του τους απογόνους του ή τον γειτόνους του. 

Παιδιά παίζουν. Τότε και τώρα

Στην σημερινή γενιά, που συχνά λέγεται ότι είναι η πιο αδύναμη μέχρι τώρα, και στις πολιτισμένες χώρες, έχει γίνει εξ ολοκλήρου αποδεκτό να κάθεται κάποιος μέσα στο σπίτι του χωρίς να φεύγει και να επιδίδεται στην μια αυτοκαταστροφική ευχαρίστηση ή στην άλλη. Οι Ιάπωνες το έχουν ονομαστεί αυτό «Hikikomori» και πολλοί θρηνούν για τη διστακτικότητα δημιουργίας σημαντικών κοινωνικών συνδέσεων ως την βασική αιτία για την πτώση των γεννήσεων της χώρας. Είναι άραγε απορίας άξιο, με τον  ατομικισμό να έχει γίνει κοινός σε όλο τον κόσμο, ότι οι παραδόσεις πεθαίνουν;

Οι παραδοσιακές κοινωνίες υπήρχαν στη βάση των διασυνδεδεμένων ατόμων με σημαντικούς ρόλους (φυλή), και ήταν αυτό ο ακρογωνιαίος λίθος τους. Ακριβώς όπως η σχέση μεταξύ δύο ατόμων θα δημιουργήσει κοινές ‘πλάκες’ και κοινές αξίες, το ίδιο κάνουν οι παραδοσιακές κοινωνίες με τις παραδόσεις, αν και σε πολύ βαθύτερο επίπεδο. Η σύγχρονη παρουσίαση της οικονομικής ιστορίας του κόσμου απεικονίζει μια σταδιακή επέκταση του γενικού πλούτου και μια αύξηση της ωφελιμότητας των πόρων από την Ευρώπη (ή μάλλον την Δύση) και μετά από τον υπόλοιπο κόσμο. Αυτοί οι οριστικοί αιώνες έχουν εξασφαλίσει ότι η διαδικασία της οικονομικής παγκοσμιοποίησης είναι σχεδόν αναπόφευκτη σήμερα και κάποια επαρκής αντίπαλη ιδεολογία δεν έχει ακόμη πάει την μορφή της. Η επιρροή αυτής της ιστορικής διαδικασίας σημαίνει ότι οι πολιτικές εκτιμήσεις γίνονται τώρα αυστηρά στο πλαίσιο του οικονομικού οφέλους σε συγκεκριμένα συμφέροντα (δηλαδή η σκέψη στο κέρδος). Παρά τα όσα ορισμένοι μπορεί ανόητα να υποθέσουν, αυτό δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί και, στην πραγματικότητα, συνεχίζει να εξαπλώνεται. Για να συμμετάσχει κάποιος στο παγκόσμιο οικονομικό παιχνίδι απαιτεί ένα ορισμένο βαθμό συμμόρφωσης, όπως όταν οι χώρες εξαναγκάζονται να εγκαταλείψουν το δικό τους συγκεκριμένο νόμισμα σε αντάλλαγμα με την ευκαιρία να συμμετάσχουν σε μια οικονομική ζώνη ή σε επιφανειακά θέματα, όπως οι μετα-αυτοκρατορικοί Ιάπωνες απέρριψαν τις παραδοσιακές τους ενδυμασίες με αντάλλαγμα τα made in Δύση κοστούμια και γραβάτες προς το συμφέρον της διεξαγωγής επιχειρήσεων με άλλους ανθρώπους που φορούσαν επίσης κοστούμια και γραβάτες. Σκεφτείτε, επίσης, πόσες βιομηχανίες μικρών πόλεων έχουν καταστραφεί από τη βίαιη επέκταση του «ελεύθερου εμπορίου», που πλασάρεται για το γενικό πληθυσμό από μια επίλεκτη ομάδα λίγων για το όφελος των λίγων.

Ωστόσο, υπάρχει διέξοδος. Οι φιλοδοξίες των πολιτικών να αναδημιουργήσουν τους ανθρώπους που υποτίθεται ότι υπηρετούν, για να γίνουν πιο “international” ή “globally-minded” ("να σκέφτονται παγκόσμια"), αποξενώνοντας τους έτσι από τις δικές τους πατρίδες, σημαίνει ότι η αντίδραση είναι σχεδόν βέβαιη. Το έχουμε ήδη δει αυτό σε πρωτοσέλιδα που «καυτηριάζουν» την άνοδο του εθνικισμού στην Ευρώπη ή «προειδοποιούν» για τον κίνδυνο που υπάρχει κάποιος να διατηρήσει την ταυτότητά του. Τα media χλευάζουν αυτά τα εκκολαπτόμενα λαϊκού προσανατολισμού κινήματα, φωνάζοντας για "φασισμό" ή κάποια ψεύτικα προσωνύμια, αλλά στην πραγματικότητα, αυτή η αλλαγή που έρχεται είναι πολύ πιο επικίνδυνη από τον απλό κορπορατισμό. Αυτό απαιτεί μια παγκόσμια αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο ολόκληρη η διεθνής οικονομία θα πρέπει να εξετασθεί. Σε άλλες χώρες, η κατάσταση είναι ακόμη ελαφρώς χειρότερη, καθώς σχεδόν δεν γίνεται μνεία της επιταχυνόμενης διάβρωσης των παραδοσιακών κοινωνιών έξω από τη Δύση, η δύσκολη θέση τους ευτελίζεται, όπως στην Ευρώπη. Τώρα, όμως, πρέπει να τεθεί το πιο σημαντικό ερώτημα : Πρέπει ολόκληρος ο κόσμος να παγκοσμιοποιηθεί; Υπάρχει καμιά απαίτηση να υπάρχει μια καφετέρια και ένα εμπορικό κέντρο σε κάθε γωνιά της κάθε περιοχής; Χρειάζεται μήπως ο καθένας να χάνεις τις ώρες του σε μια καρέκλα κοιτάζοντας σε μια οθόνη για ολόκληρη την ζωή τους; Είναι πιο σημαντικό να γνωρίζουμε κάποιον διάσημο, από την άλλη πλευρά του κόσμου ή τον γείτονά μας; Η υπόσχεση των φαινομενικά καλοπροαίρετων ΜΚΟ και ιδρυμάτων που αγωνίζονται να "αναπτύξουν" το υπόλοιπο της γης εκτός του πρώτου κόσμου φέρνει μαζί της μια ολέθρια αίσθηση ηθικής αυτο-υπηρεσίας, όχι πολύ διαφορετική από τις προσπάθειες να εξευρωπαϊστούν οι γηγενείς πληθυσμοί της Αμερικής με ευρωπαϊκά κοστούμια και μαθήματα αγγλικής γλώσσας. Ποιο είναι το νόημα της ύπαρξης, όταν όλοι οι άλλοι ζουν ακριβώς το ίδιο όπως εσείς; Το να αποδεχτείς την παγκοσμιοποίηση σημαίνει να γίνεις να αντικαταστάσιμος και εκείνοι στην Ευρώπη που χάνουν τις προγονικές συναλλαγές τους με φθηνές εισαγωγές ή τα προς το ζην για τους μετανάστες που εργάζονται για λίγα φράγκα το καταλαβαίνουν αυτό πολύ καλά. Η μετάβαση σε μια πλήρως παγκοσμιοποιημένη οικονομία, αυτό που έχει συμβεί μόνο μέσα στις τελευταίες δεκαετίες, οφείλει πολλά σε αυτή την κατάσταση. Όπως ο καθηγητής William I. Robinson γράφει σε σχέση μετις οικονομίες της Κεντρικής Αμερικής:

"Η παγκοσμιοποίηση έχει όλο και περισσότερο διαβρώσει αυτά τα εθνικά σύνορα και έχει καταστήσει δομικά αδύνατο για μεμονωμένα έθνη να διατηρήσουν ανεξάρτητες, ή ακόμη και αυτόνομες, οικονομίες, πολιτικές και κοινωνικές δομές. Ένα βασικό χαρακτηριστικό της σημερινής εποχής είναι το ξεπέρασμα του έθνους-κράτους ως την οργανωτική αρχή του καπιταλισμού".

Έτσι, πώς μπορεί κανείς να συμβιβάσει την αναπόφευκτη διασύνδεση των ανθρώπων με τη διατήρηση των ειδικών περιφερειακών πολιτισμών; Αυτό δεν θα προκύψει μέσα από κάποιες ευνοϊκές εκλογικές νίκες ή ακόμα από μια βίαιη εξέγερση. Αυτό απαιτεί μια ψυχική αναδιάρθρωση για το τι σημαίνει να ζει κανείς στο σύγχρονο κόσμο. Αυτό σημαίνει ότι η περιφερειακή ταυτότητα θα πρέπει να υποστηριχθεί, και όχι μόνο με επιφανειακές τρόπους, αλλά με άμεσο όφελος για τον ίδιο τον λαό κάποιου, είτε πρόκειται για την οικογένεια, την φυλή, την πόλη, το έθνος, και ούτω καθεξής, με τα άτομα να καθοδηγούν σε μια επιστροφή προς ένα πιο αληθινό και έντιμο τρόπο ζωής. Η διασυνδεδεμένη παγκόσμια οικονομία μας έχει δείξει ότι μόλις μια πλευρά πέσει, το υπόλοιπο του σώματος πέφτει μαζί τουt.

Μερικοί άνθρωποι με αντι-καταναλωτικό μυαλό καταλαβαίνουν τώρα τις αρνητικές επιπτώσεις αυτής της παγκόσμιας οικονομίας για το πώς οι άνθρωποι ζουν και υπάρχουν σε αυτή τη γη, και ανησυχούν για τις περιβαλλοντικές βλάβες που φέρνει, καθώς και για το ότι οι συχνά δυσμενείς οικονομικές συνθήκες ωφελούν ένα έθνος εις βάρος του άλλου. Όμως, ως έχει, δύσκολα ένας από αυτούς θα συνδέσει αυτή την τάση προς τη μείωση των ξεχωριστών πολιτισμών και την επιδίωξη της διατήρησής τους μέσα στους επόμενους αιώνες. Είναι δικαιολογημένο ωστόσο, καθώς πολλοί άνθρωποι, ιδιαίτερα στη Βόρεια Αμερική, έχουν ζήσει γενεές επί γενεών, χωρίς καμία απολύτως σχέση με την αρχική τους ιστορική/πολιτιστική κληρονομιά. Ως εκ τούτου, οι άνθρωποι του σύγχρονου κόσμου δεν έχουν καμία αίσθηση του ανήκειν. Η αντιστροφή της παγκόσμιας φιλελεύθερης τάξης δεν θα σημαίνει από μόνη της ειρήνη. Δεν σημαίνει ότι οι διαφορές μεταξύ των λαών θα πάψουν ή ότι οι πολιτισμοί θα ευδοκιμήσουν ξαφνικά και θα γίνουν τα βασίλεια των υπερανθρώπων, αλλά σημαίνει ότι οι διαφορές θα υπάρχουν και ότι κάποια ευρύτητα μυαλού θα παραμείνει μεταξύ των ανθρώπων. Ομοίως, τίποτα δεν εγγυάται ότι ο πολιτισμός ενός έθνους ή μιας εθνότητας θα είναι ο ίδιος όπως στο χρόνο εκατό χρόνια . Ωστόσο, αυτό είναι ουσιαστικά το σημείο - ότι υπάρχει περιθώριο για τους επιμέρους λαούς να αναπτυχθούν και να προοδεύσουν. Αν η «διαφορετικότητα» είναι τόσο αξιόλογη όπως ισχυρίζονται μερικοί, τότε η έννοια μιας βιομηχανοποιημένης "αδελφότητας του ανθρώπου" θα έπρεπε να είναι κάτι δυσφημιστικό.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

ΑΛΛΟ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ -Η ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΙΑ- ΑΛΛΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ.
ΑΛΛΟ ΘΡΗΣΚΕΙΑ - ΑΛΛΟ ΣΟΦΙΑ - ΑΛΛΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑ.

Αμέθυστος

H ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ

Οι τζιχαντιστές χρηματοδοτούνται από ένα ασύλληπτο σε μέγεθος οικονομικό σύστημα το οποίο σήμερα εκτιμάται ότι αντιπροσωπεύει πάνω από 1,2 τρισεκατομμύρια δολλάρια
Με την κυρία που πίνουμε καφέ, κάπου στις Βρυξέλλες, χρειάστηκαν προσπάθειες πάνω από δύο χρόνια για να μπορέσουμε να συναντηθούμε. Εργάζεται σε μια μεγάλη διεθνή οργάνωση στην βελγική πρωτεύουσα, υπήρξε μέλος των μυστικών υπηρεσιών μεγάλης χώρας, άσκησε διπλωματικά καθήκοντα στον ισλαμικό κόσμο, είναι δόκτωρ πολιτικών επιστημών.
Το  2010 έγραψε ένα βιβλίο με το ψευδώνυμο Enyo (η Ενυώ ήταν δεύτερη θεότητα του πολέμου στην αρχαιότητα και για κάποιους επρόκειτο για κόρη του Άρη). Με τίτλο «Η Ανατομία Μιας Καταστροφής» και υπότιτλο «Η Δύση, το Ισλάμ και ο πόλεμος στον 21^ο αιώνα», το βιβλίο της Enyo, αν λάβουμε υπ’ όψιν μας τί συμβαίνει σήμερα, υπήρξε προφητικό. Παράλληλα, όμως, είναι πλούσιο σε στοιχεία, εμπειρίες και αναλύσεις που αφορούν στον ισλαμικό κόσμο και υπό αυτή την έννοια αποτελεί μία μοναδική πηγή πληροφοριών. Ωστόσο, από τις πληροφορίες αυτές ο αναγνώστης συνειδητοποιεί ότι, σε βάθος χρόνου, η σύγκρουση της Δύσης με το Ισλάμ είναι αναπόφευκτη. Απομένει όμως να δει κανείς ποιες μορφές θα πάρει η σύγκρουση αυτή και τί γεωπολιτικές ανακατατάξεις θα προκαλέσει.
Αυτά ήταν και τα θέματα που επί ένα δίωρο συζητήσαμε με την δρα Enyo, η οποία πιστεύει ο 4^ος παγκόσμιος πόλεμος έχει ήδη ξεκινήσει και, κατά πάσα πιθανότητα, θα είναι πολύ μακράς διάρκειας. Κατά την εκτίμησή της, ο τζιχαντισμός είναι η νέα μορφή του φονταμενταλισμού στον ισλαμικό κόσμο και προσελκύει πλέον τεράστιες κατηγορίες νέων οι οποίοι για διάφορους λόγους απομακρύνονται από τις παραδοσιακές θρησκευτικές και πολιτικές οργανώσεις. Ακόμα, η εντυπωσιακή διείσδυση των τζιχαντιστών στο μουσουλμανικό κόσμο έχει οδηγήσει πολλούς θρησκευτικούς ηγέτες του τελευταίου να αναγνωρίζουν την τρομοκρατία ως πράξη αντιστάσεως στους εχθρούς του Ισλάμ – που είναι οι Εβραίοι, οι Αμερικανοί, οι Βρεταννοί, οι Γάλλοι και εν μέρει οι Ρώσοι λόγω της εισβολής τους στην Τσετσενία.
Από την πλευρά τους, οι νέοι θεωρητικοί του αποκαλούμενου ισλαμικού νεοφονταμενταλισμού υπενθυμίζουν στους νέους  ότι η Δύση και ο χριστιανισμός υπήρξαν παραδοσιακοί εχθροί του Ισλάμ, καθώς από τον Πάπα Ουρβανό Β’ ξεκίνησαν το 1095 οι Σταυροφορίες κατά του ισλαμικού κόσμου. «Ο λαός του Ισλάμ έχει υποφέρει από την επιθετικότητα, την ανομία και την αδικία, ενώ έχει υποστεί τα πάνδεινα από την συμμαχία των Σιωνιστών, Σταυροφόρων και των συνεργατών τους», έγραφε το 1996 ο Οσάμα μπιν Λάντεν για να δικαιολογήσει την πρόσκλησή του για ένοπλο αγώνα «κατά όλων αυτών που χύνουν αίμα μουσουλμάνων στο Ιράκ, στην Παλαιστίνη, στον Λίβανο, στην Βιρμανία, στο Κασμίρ, στις Φιλιππίνες, στην Τσετσενία, στην Βοσνία-Ερζεγοβίνη, στην Σομαλία, στο Τατζικιστάν, στην Ινδονησία».
Μπορεί δε κάποιοι μουσουλμάνοι ηγέτες επισήμως να απορρίπτουν την πρόσκληση αυτή, ωστόσο δεν ισχύει το ίδιο ανεπισήμως. Έτσι, σε πάμπολλες περιπτώσεις πολιτικοί και θρησκευτικοί ηγέτες του μουσουλμανικού κόσμου χρησιμοποιούν την ρητορική του μίσους κατά των «εχθρών του Ισλάμ», γιατί η γλώσσα αυτή είναι ευκολότερα κατανοητή από μάζες απαίδευτων και πτωχών μουσουλμάνων που τελούν υπό καθεστώς πλήρους άγνοιας για όσα συμβαίνουν γύρω τους.
Για πολλές φυλές της κεντρικής Ασίας, του Καυκάσου και της Αφρικής, για τους μουσουλμάνους στην νοτιοανατολική Ασία καθώς και τους γεννημένους στις βιομηχανικές πόλεις της Ευρώπης, το Ισλάμ έχει γίνει το βασικό στοιχείο αναφοράς της ταυτότητάς τους. Η συμμετοχή σε μία κοινότητα συνεπάγεται την υποταγή σε μία σειρά από κανόνες που επιβάλλονται από το Κοράνι. Για εκατομμύρια μουσουλμάνους, τα τζαμιά σε όλο τον κόσμο είναι κοινωνικο-οικονομικές άγκυρες σε ταραγμένα νερά. Για πολλούς, έτσι, το Ισλάμ έχει γίνει συνώνυμο του μουσουλμανικού κόσμου. Ο εχθρός παρουσιάζεται με το θρησκευτικό ένδυμά του – Σιωνιστές, Σταυροφόροι, όπως το χαρακτήριζε ο μπιν Λάντεν. Και ως εκ τούτου, «για τους καλούς μουσουλμάνους ο αγώνας εναντίον τους δεν είναι μία προοπτική, είναι καθήκον: η εντολή θανάτου των Αμερικανών και των συμμάχων τους –πολιτών και στρατιωτικών– είναι ατομικό καθήκον για κάθε μουσουλμάνο, που μπορεί να το επιτελέσει σε οποιαδήποτε χώρα είναι δυνατό να το επιτελέσει…», έγραφε ο μπιν Λάντεν.
Όπως πριν χίλια χρόνια ο Ουρβανός Β’ χρησιμοποίησε την Ιερουσαλήμ και την κακομεταχείριση των χριστιανών και των προσκυνητών ως πρόφαση για πόλεμο, οι ισλαμιστές ηγέτες έχουν στραμμένο το δάχτυλο προς το κράτος του Ισραήλ και τους δυτικούς συμμάχους του. «Η μεροληπτική στάση τους σε βάρος των Παλαιστινίων δεν είναι τίποτε περισσότερο από το πρόσχημα και την αιτία του σύγχρονου ιερού πολέμου, ένας παγκόσμιος πόλεμος εναντίον της Δύσης», αναφέρει η δρ. Enyo, και σίγουρα θέτει ένα πολύ σοβαρό γεωπολιτικό και γεωοικονομικό πρόβλημα. Επισημαίνει, παράλληλα, ένα άλλο σοβαρό θέμα, αυτό της μη διανοητικής εξόδου του μουσουλμανικού κόσμου από τον μεσαίωνα και τις εποχές όπου κατακτούσε μέρος της Ευρώπης.
Ωστόσο, μπορεί στο θρησκευτικό και πολιτικό επίπεδο ο μουσουλμανικός κόσμος να βρίσκεται στην εποχή του δυτικού μεσαίωνα, όμως από οικονομικής πλευράς η κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική.
Όπως επισημαίνει η Λορέττα Ναπολεόνι, Ιταλίδα οικονομολόγος και σύμβουλος δυτικών κυβερνήσεων σε θέματα που αφορούν την «οικονομία του τρόμου»,  ισλαμικά οικονομικά συμφέροντα έχουν σοβαρή διείσδυση στην Δύση και εμμέσως ή αμέσως ελέγχουν αρκετούς τραπεζικούς και παραγωγικούς τομείς των αναπτυγμένων δυτικών οικονομιών. Υπό αυτή τους δε την ιδιότητα, σε κάποιες περιπτώσεις συνδέονται και με την ισλαμική τρομοκρατία – με την τελευταία να αποτελεί πλέον ισχυρό οικονομικό μέγεθος. «Στην νέα οικονομία της τρομοκρατίας βασική μηχανή είναι η σύγχρονη τζιχάντ. Πρόκειται για μία βάρβαρη ισλαμική επαναστατική ιδεολογία, η οποία εδράζεται αποκλειστικά στο μίσος και καλύπτεται εντέχνως πίσω από την μουσουλμανική αναζήτηση για ταυτότητα και κοινωνικο-οικονομικές εμπνεύσεις», αναφέρει η Λορέττα Ναπολεόνι.
Κατά την Ιταλίδα ερευνήτρια και δημοσιογράφο, η σύγχρονη τζιχάντ τροφοδοτείται από ένα ιδιαίτερα σημαντικό δίκτυο οικονομιών που ελέγχονται από ισλαμικά κράτη, κράτη-πυρήνες και ένοπλες οργανώσεις. Τα οικονομικά της όρια είναι πολλά και κυμαίνονται από νόμιμες μέχρι εγκληματικές επιχειρήσεις. Η εξαγωγή αραβικής μαστίχας, η μεταβίβαση πλούτου σε αυτήν από πλούσιους μουσουλμάνους μέσω φιλανθρωπικών οργανώσεων, η λαθραία διακίνηση όπλων και ναρκωτικών και το ξέπλυμα χρήματος είναι όλα μέρος μιας προσπάθειας να επιτευχθεί η οικονομική της αυτάρκεια. Ισλαμικά κράτη-πυρήνες θέλουν να δρέψουν τα πλεονεκτήματα αυτού του δικτύου, το δίκτυο τα αγκαλιάζει και το σύστημα επεκτείνεται.
Σήμερα, ο διακηρυγμένος στόχος της σύγχρονης τζιχάντ είναι η καταστροφή του κράτους του Ισραήλ και των «δυτικών ιμπεριαλιστών συμμάχων του» – πολιτικές οντότητες οι οποίες προσδιορίζονται από την «θρησκευτική απληστία» τους, δηλαδή τον ιουδαϊσμό και τον χριστιανισμό. Όμως, αν πάμε πίσω από αυτή την ασπίδα της θρησκείας, η πραγματικότητα φέρνει στο προσκήνιο τους πραγματικούς εχθρούς του μουσουλμανικού κόσμου, που είναι εσωτερικές και εξωτερικές δυνάμεις που τον εκμεταλλεύονται οικονομικά.
Στο πλαίσιο αυτό, μία εντυπωσιακή έρευνα του Γάλλου συγγραφέα και πολιτικού ερευνητή Ξαβιέ Ράουφερ φέρνει στο προσκήνιο τις διασυνδέσεις της ισλαμικής τρομοκρατίας με τις κατά περιοχές μαφίες, όπως και με οργανώσεις παράνομων πωλήσεων όπλων. Υπογραμμίζει επίσης ότι, μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, δημιουργήθηκαν νέες ευκαιρίες για τις ισλαμικές δυνάμεις σε χώρες με μεγάλους μουσουλμανικούς πληθυσμούς, όπου η διαφθορά και η παραοικονομία εκτινάχθηκαν στα ύψη. Δυστυχώς δε, στις περιοχές αυτές –πρώην κρατικές οντότητες του σοβιετικού συστήματος που είχαν οικονομική δύναμη– συμμάχησαν με τον βαχαβισμό, που ως γνωστόν είναι η πιο αυστηρή θρησκευτική ερμηνεία και πρακτική του Ισλάμ. Παράλληλα, όμως, η συμμαχία αυτή ενσωματώθηκε και στο δυτικό οικονομικό σύστημα, το οποίο την εποχή εκείνη τελούσε υπό κατάσταση ευφορίας και περί άλλα τύρβαζε.
Έτσι, όπως επισημαίνει η Λορέττα Ναπολεόνι, σήμερα, στο παγκόσμιο χωριό της διεθνούς οικονομίας, τομείς που σχετίζονται με την τρομοκρατία βρίσκονται αναπόφευκτα σε σχέση αλληλεπίδρασης με τις οικονομίες των δυτικών χωρών. Ξέπλυμα χρήματος, νόμιμες επιχειρήσεις ελεγχόμενες από ένοπλες οργανώσεις, φιλανθρωπική βοήθεια – αυτές είναι μερικές μόνον από τις σχέσεις ανάμεσα στα δύο συστήματα. Ο βαθμός αλληλεξάρτησής τους είναι εντυπωσιακά υψηλός. Τα δε όπλα αποτελούν τις μεγαλύτερες πηγές εσόδων και εξόδων στο ισοζύγιο πληρωμών των ένοπλων οργανώσεων. Δυτικά και ισλαμικά οικονομικά ιδρύματα ανακυκλώνουν το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων που παράγονται από την παγκόσμια παράνομη οικονομία, ήτοι περί τα 1,5 τρισεκατομμύρια δολλάρια τον χρόνο. «Όταν ρώτησα έναν γνωστό Άγγλο οικονομολόγο τί θα συνέβαινε αν αυτή η ρευστότητα αφαιρούνταν ξαφνικά από το σύστημα, παραδέχθηκε ότι ο δυτικές οικονομίες θα γνώριζαν νέα ύφεση», λέει η Λορέττα Ναπολεόνι.
Την άποψη αυτή, ωστόσο, αντικρούει ο γνωστός οικονομολόγος Νουριέλ Ρουμπίνι που λέει ότι, ναι μεν το μαύρο χρήμα αποτελεί στοιχείο της παγκόσμιας οικονομικής δραστηριότητας, πλην όμως το παράνομο εμπόριο όπλων αντιπροσωπεύει μετά βίας το 0,3% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Από την πλευρά του, ο γνωστός Περουβιανός οικονομολόγος Χερνάντο ντε Σότο, στο βιβλίο του «Τα μυστήρια του κεφαλαίου» τονίζει ότι το οικονομικό έγκλημα και η παραοικονομία γνωρίζουν ημέρες δόξας στον αναπτυγμένο κόσμο, όπου κυριαρχούν η διαφθορά και η θεσμική αβεβαιότητα. «Αυτά τα δύο στοιχεία», έλεγε σε πρόσφατη ομιλία του ο Χ. ντε Σότο, «είναι και οι κύριες πηγές που επιτρέπουν στην οικονομία της τρομοκρατίας να αποκτήσει αρθρώσεις σε ζωτικούς τομείς και να γίνεται έτσι και μέσο κοινωνικού εκβιασμού».
Σήμερα, η όλη κατάσταση προσλαμβάνει και μία πρωτόγνωρη δραματική μορφή. Η οργάνωση Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και της Συρίας (ISIS) θεωρείται η πλουσιότερη τρομοκρατική οργάνωση στον κόσμο και υπολογίζεται ότι, με τα 450 εκατ. δολλάρια που οι τζιχαντιστές πήραν από την Κεντρική Τράπεζα της Μοσούλης, διαθέτουν κεφάλαιο δισεκατομμυρίων δολλαρίων για τον «ιερό πόλεμο». Σε αυτό δε το κεφάλαιο έρχονται να προστεθούν χρηματοδοτήσεις από αραβικές χώρες όπως η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, οι οποίες εντελώς υποκριτικά παίζουν σε δύο ταμπλώ. Οι τζιχαντιστές εκμεταλλεύονται επίσης τις πετρελαιοπηγές της βόρειας Συρίας και παράλληλα αντλούν πόρους από κοινωνικά δίκτυα με αρθρώσεις στη καρδιά των δυτικών κοινωνιών.
Είναι συνεπώς κατάδηλο ότι η «οικονομία του τρόμου» είναι ένα πολυκέφαλο τέρας και, αν δεν αντιμετωπισθεί ως τέτοιο, η συνέχεια θα είναι πολύ δυσάρεστη – σε πολλά επίπεδα…
Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

olympia

Hate hateful hater haters hating hatred

Του Forest Johnson (AMERIKA) / ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ 

Ο αριστερός μισεί αυτούς που έχουν «μίσος».

Αυτοί που έχουν μίσος, κατά τη γνώμη του αριστερού, είναι εκείνοι που διαφωνούν με την άποψη του αριστερού.

Ως εκ τούτου, κατά τη γνώμη του αριστερού, είναι αναμφισβήτητα δικαιολογημένο να μισεί εκείνους τους οποίους έχει υποκειμενικά χαρακτηρίσει ότι έχουν μίσος.

Ο αριστερός απεχθάνεται την διαφορετική γνώμη. Ο αριστερός μισεί επίσης την έλλειψη γνώμης.

Σε έναν αριστερό, μια διαφορετική γνώμη είναι το χειρότερο έγκλημα, ενώ η έλλειψη γνώμης θεωρείται ότι είναι μια παθητική-επιθετική επίθεση ενάντια σε αυτό που ο αριστερός θεωρεί ως αναμφισβήτητα σωστή άποψη.

Η σωστή άποψη είναι, φυσικά, η γνώμη του αριστερού. Όλες οι άλλες απόψεις είναι λάθος και δεδομένου ότι είναι λάθος, είναι επίσης και μισητές. Έτσι, ο αριστερός αισθάνεται ότι είναι πλήρως αιτιολογημένο να μισεί τους ανθρώπους που έχουν τέτοιες διαφορετικές απόψεις. Ακόμα κι αν αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν καμία γνώμη.

Μια γνώμη δεν έχει καμία ουσία, καμία ύπαρξη. Μια γνώμη είναι απλώς αποκύημα της φαντασίας. Ωστόσο, με βάση αυτά τα εντελώς φανταστικά πράγματα, ένας αριστερός μπορεί δικαιολογημένα νά μισεί χωρίς όριο, γιατί είναι, κατά τη γνώμη του αριστερού, ένα καλό μίσος, που σίγουρα θα φέρει την παγκόσμια ειρήνη .

Προσέξτε τη γνώμη. Μπορεί να καταστήσει τους κάποτε λογικούς ανθρώπους παράφρονες.

Προσέξτε το μίσος. Δεν υπάρχει καλό μίσος. Κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.

Πηγή 

Κόκκινος Ουρανός 

Ο ΦΟΝΤΑΜΕΝΤΑΛΙΣΤΗΣ ΚΑΘΕ ΕΠΟΧΗΣ. ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΟΣΜΙΚΗ ΑΙΡΕΣΗ, ΜΙΑ ΙΔΕΟΛΗΨΙΑ.

Αποθέωση της ηλιθιότητας....Οπαδοι του Ολυμπιακου επιτεθηκαν σε μέλη της Greenpeace..επειδή φορούσαν πράσινα..

ΠΗΓΗ: EGLIMATIKOTITA.GR

Σάλο έχει προκαλέσει στο φίλαθλο κοινό μία ακόμη ”παρεξήγηση” που σημειώθηκε εχθές αργά το απόγευμα έξω από τον σταθμό του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου στον Πειραιά. Μετά το πρωτοφανές μπέρδεμα των οπαδών του Ολυμπιακού το πρωί της Δευτέρας 10 Φεβρουαρίου οπότε και συνεπλάκησαν με άνδρες των ΜΑΤ επειδή τους πέρασαν για Παναθηναϊκούς, άλλο ένα ατυχές περιστατικό έρχεται να προστεθεί στον κύκλο της οπαδικής βίας, με θύματα για ακόμη μία φορά άτομα άσχετα με τον χώρο των οπαδών.

Το τραγικό συμβάν που είχε ως αποτέλεσμα να διακομιστούν 5 μέλη της Greenpeace αιμόφυρτα στο νοσοκομείο διαδραματίστηκε κατά τη διάρκεια χθεσινής ενημερωτικής διανομής φυλλαδίων από ακτιβιστές της γνωστής μη κυβερνητικής οργάνωσης, εξω από τον σταθμό του ηλεκτρικού στον Πειραιά.

Ενω η ενημερωτική εξόρμηση των μελών της Greenpeace ήτανε σε εξέλιξη, μια ομάδα οπαδών του Ολυμπιακού που προφανώς μπέρδεψε τα μέλη της Greenpeace με οπαδούς του Παναθηναϊκού λόγω του πράσινου χρώματος των μπλουζών της οργάνωσης που φοράγανε οι οικολόγοι ακτιβιστές, επιτέθηκε με μανία χρησιμοποιώντας ρόπαλα και λοστούς σε βάρος των άτυχων ακτιβιστών.
Οι χούλιγκανς του Ολυμπιακού όπως δηλώνει διερχόμενος από το σημείο που ήτανε αυτόπτης και αυτήκοος  μάρτυρας του θλιβερού περιστατικού, όχι απλά δεν γνώριζαν ότι υπάρχει οικολογική οργάνωση με το όνομα Greenpeace, αλλά νόμιζαν πως Greenpeace είναι το όνομα κάποιου νέου συνδέσμου φιλάθλων του Παναθηναϊκού. Πίστευαν δηλαδή ότι επρόκειτο για Παναθηναϊκούς που προπαγανδίζουν το άνοιγμα κάποιου νέου συνδέσμου τους.
Ο διάλογος μεταξύ ενός επιτιθέμενου οπαδού του Ολυμπιακού και ενός μέλους της Greenpeace κατά τη διάρκεια του ξύλου όπως καταγγέλθηκε από τον αυτόπτη μάρτυρα του συμβάντος είναι σοκαριστικός:
Οπαδός Ολυμπιακού: Βαζέλες τι κάνετε ρε; Πάτε καλά; Ανοίξατε λαγούμι και έχετε και το θράσος να το προπαγανδίζετε στην περιοχή μας;
Μέλος Greenpeace:  Παρακαλώ. Λάθος κάνετε. Είμαστε μέλη της Greenpeace. Μοιράζουμε ενημερωτικά φυλλάδια για την δράση της οργάνωσης. Θέλετε να σας κάνουμε μια ενημέρωση και σας;
Οπαδός Ολυμπιακού:  Greenpeace; Βαζέλες είστε σίγουρα ρε! Τί οργάνωση και πράσινα άλογα; Αλλάξτε χρώμα αν είστε οργάνωση, που δεν είστε! Θα στο πώ και στην γλώσσα σου κωλοβαζέλα. Θα δανειστώ μία λέξη από το όνομα του λαγουμιού που έφτιαξες (εννοεί Greenpeace). Καμία peace με τον βάζελο. Θα σας δέρνουμε όπου σας πετυχαίνουμε παλιορουφιάνοι και λαγοί.
———
Η αστυνομία δυστυχώς εμφανίστηκε με μεγάλη καθυστέρηση στο σημείο της συμπλοκής με αποτέλεσμα να μην πραγματοποιηθεί καμία σύλληψη.
Για το τραγικό περιστατικό έχει διαταχθεί προανάκριση από την Εισαγγελεία Πειραιά και έχει σχηματισθεί δικογραφία κατά αγνώστων δραστών.

ΣΧΟΛΙΟ: ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΖΗΛΩΤΙΣΜΟΥ. 
Ας προσέξουν οι σημερινοί ζηλωτές, παλαιοημερολογίτες και αποτειχισμένοι, διότι όπως το καλό ντυμένο την ανοησία είναι επικίνδυνο, το ίδιο και χειρότερο είναι το κακό ντυμένο την ανοησία. 
Ο ΖΗΛΩΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΒΑΡΒΑΡΟΣ. Το επεισόδιο αυτό είναι η απόδειξη.
Αμέθυστος.  

ΑΝΤΙ-ΟΙΚΟΥΜΕNIΣΤΙΚΗ TΡΑΓΩΔΙΑ

ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΑΡΓΗΣΑΝ ΝΑ ΕΜΦΑΝΙΣΘΟΥΝ ΣΤΟΝ ΠΕΡΙΒΟΛΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΟΙ ΑΝΤΙ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ.

ΟΠΑΔΟΙ ΤΗΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΕΩΣ, ΕΝΕΚΕΝ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ, ΙΣΧΥΡΙΖΟΝΤΑΙ ΟΤΙ ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΕΠΙΤΑΣΣΟΥΝ ΤΗΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΑΠΟ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ. ΘΕΩΡΩΝΤΑΣ ΔΕ ΤΑ ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΑΙΡΕΣΗ, ΑΙΣΘΑΝΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ ΟΙ ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΠΙΣΤΟΙ.

ΜΑΣ ΔΙΑΦΕΥΓΕΙ ΟΜΩΣ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ. Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΞΗ ΕΠΙΒΑΛΛΟΜΕΝΗ ΛΟΓΩ ΑΙΡΕΣΕΩΣ. ΚΑΙ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ; ΑΓΝΩΣΤΟ. Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΠΙΚΟΥΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΗ ΑΙΡΕΣΗ. ΤΟΤΕ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΙΡΕΣΗ; Η ΚΑΤΑΠΑΤΗΣΗ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ; ΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΟΥΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΟΥΤΕ ΜΕ ΤΟ ΔΟΓΜΑ. ΤΟΤΕ;

ΑΠΛΩΣ ΠΡΟΣΤΙΘΕΝΤΑΙ ΑΛΛΟΙ ΤΟΣΟΙ ΦΟΝΤΑΜΕΝΤΑΛΙΣΤΕΣ ΣΤΟΥΣ ΗΔΗ ΥΠΑΡΧΟΝΤΕΣ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ ΚΑΙ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΣΤΗΝ ΜΕΤΑ-ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΥΚΟΛΑ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΑ ΠΛΕΟΝ.

Αμέθυστος

Προστατέψτε τώρα τους νέους από την ομοφυλοφιλία όπως ο Πούτιν!

ΠΗΓΗ: NEWSBOMB

 

Ο Ηγέτης που λύτρωσε την Ρωσία, δείχνει τον δρόμο για την Ελλάδα. Οι νόμοι κατά της προπαγάνδας του φονταμενταλισμού και της προώθησης προτύπων ενάντια στην οικογένεια, δείχνουν ότι μετά την κοινωνία, θωρακίζoυν και το βασικό κύτταρο της: Την οικογένεια.

Ο Βλαδίμηρος Πούτιν έχει ήδη κερδίσει μία θέση στην ιστορία, ως ο ηγέτης που έσωσε την χώρα του από το πλιάτσικο των τοκογλύφων, τη σφαγή των φονταμενταλιστών και τη διαφθορά.
Ο πρόσφατος νόμος που ψήφισε, μπορεί να ξεσήκωσε αντιδράσεις από διεθνείς οργανισμούς «προάσπισης ανθρωπίνων δικαιωμάτων», έδειξε, όμως, την αποφασιστικότητά του να υπερασπίσει το γενικό συμφέρον από τη δράση συντεχνιών που πολλές φορές κρύβονται πίσω από αθώα προσωπεία, όπως αυτό της «ομοφυλοφιλικής υπερηφάνειας».
Συγκεκριμένα, ο Ρώσος πρόεδρος, μετά από μεγάλη έρευνα στην οποία συμμετείχαν διακεκριμένοι ακαδημαϊκοί, ποινικολόγοι και άνθρωποι του πνεύματος, αποφάσισε να αποδεχθεί την εισήγησή τους υπογράφοντας τον νόμο «ενάντια στην προπαγάνδα, την προσβολή των θρησκευτικών συμβόλων και την προβολή προτύπων που θίγουν τον θεσμό της οικογένειας».
Η ομοφυλοφιλία αποποινικοποιήθηκε στη Ρωσία μόλις το 1993, όταν καταργήθηκαν σταλινικοί νόμοι. Ωστόσο τα ομοφοβικά αισθήματα είναι εξαιρετικά διαδεδομένα, με πολλούς πολίτες –σύμφωνα τουλάχιστον με έρευνες– να θεωρούν ότι οι ομοφυλόφιλοι δεν πρέπει να έχουν τα ίδια δικαιώματα.
Ο νόμος αυτός ήταν αφορμή να ξεσηκωθούν διάφορες ΜΚΟ, όπως αυτές της «προάσπισης των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων», χαρακτηρίζοντας την εξέλιξη αυτή ως προάγγελο διωγμού των Gay της Ρωσίας.
Αυτό βεβαίως είναι μία συνωμοσιολογική προσέγγιση, που μέσω φημολογίας προσπαθεί να δαιμονοποιήσει την πολιτική του Ρώσου προέδρου, παρότι η προστασία της σεξουαλικής ιδιαιτερότητας προστατεύεται σαφέστατα από την κείμενη νομοθεσία.
Τι προβλέπει ο νόμος στη Ρωσία
Τα μέλη της ρωσικής Δούμας ενέκριναν την Τρίτη δύο αμφιλεγόμενους νόμους, έναν ο οποίος ποινικοποιεί την «προπαγάνδα υπέρ της ομοφυλοφιλίας» σε ανήλικους και έναν ο οποίος ποινικοποιεί τα «εγκλήματα που προσβάλουν το θρησκευτικό αίσθημα των πιστών», παρότι οι διατάξεις που θεσπίζονται είχαν επικριθεί έντονα από μέρους οργανώσεων προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Το πρώτο νομοθέτημα, σχετικά με την προπαγάνδα υπέρ της ομοφυλοφιλίας εγκρίθηκε από 436 βουλευτές, καμία κατά και μία μόνο αποχή, ενός βουλευτή που στήριξε το κίνημα διαμαρτυρίας κατά του νόμου.
Οι διατάξεις του καθιστούν κακούργημα που επισύρει ποινές έως και τριών ετών φυλάκισης κάθε πράξη «προπαγάνδας υπέρ μη παραδοσιακών σεξουαλικών σχέσεων».
Προβλέπονται ακόμη πρόστιμα 5.000 ρουβλίων για όσα φυσικά πρόσωπα προπαγανδίζουν την ομοφυλοφιλία και σημαντικά μεγαλύτερα για επιχειρήσεις και μέσα ενημέρωσης.
Ο άλλος νόμος εγκρίθηκε στην τρίτη και τελευταία ανάγνωση από 308 βουλευτές της Δούμας και μόλις δύο ψήφους κατά.
Ποινικοποιεί την προσβολή θρησκευτικών συναισθημάτων και προβλέπει ποινές φυλάκισης ως και τριών ετών και επιβολή προστίμων έως και 300.000 ρουβλιών ή την υποχρέωση συνεισφοράς 240 ωρών κοινωνικής εργασίας.
Η προπαγάνδα κατά του Πούτιν
Υπάρχει, όμως, και το «σκοτεινό» σημείο: Οι ίδιες οργανώσεις κλείνουν επιδεικτικά τα μάτια απέναντι στη συνεχιζόμενη σφαγή ομοφυλοφίλων στις Ισλαμικές χώρες, αφού η Σαρία επισύρει ακόμα και την θανατική ποινή με συνοπτικές διαδικασίες για τους ομοφυλόφιλους.
 Αντίθετα, αυτοί που σήμερα κατηγορούν τον Πούτιν για «αντιομοφυλοφιλική στάση» ήταν οι ίδιοι που εμμέσως υποστήριζαν τους Τσετσένους ισλαμιστές, όταν έκαναν τις τρομερές σφαγές κατά μικρών παιδιών και αμάχων στη ρώσικη επικράτεια, κατηγορώντας τον Πούτιν για «επιθετική στάση» απέναντι στους «μαχητές του τζιχάντ», όπως οι ίδιοι χαρακτήριζαν τους αιμοσταγείς δολοφόνους.
Πώς είναι δυνατόν λοιπόν να κλείνουν τα μάτια στο υπαρκτό πογκρόμ και τους τελετουργικούς αποκεφαλισμούς ομοφυλοφίλων στον 21ο αιώνα και από την άλλη να κατακρίνουν μία χώρα στην οποία το δικαίωμα της επιλογής προστατεύεται ρητά;
Μα φυσικά, γιατί παρεμποδίζεται η προπαγάνδα! Η προπαγάνδα που αποτελεί το μακρύ χέρι των τοκογλύφων, ρημάζοντας χώρες και δημιουργώντας πορτοκαλί επαναστάσεις.
Η προπαγάνδα λοιπόν, με τα δισεκατομμύρια που διατίθενται για τη διάβρωση συνειδήσεων, αποτελεί τον βασικό μοχλό κατάργησης της Εθνικής κυριαρχίας. Προκειμένου να μείνει αλώβητη, χρησιμοποιεί ποικιλόμορφες προβιές – όπως μας έχει διδάξει η ιστορία- για να αποκτήσει «ανθρωπιστικό προσωπείο».
Είναι καιρός και οι Έλληνες ηγέτες να αποφασίσουν εάν θέλουν να προασπίσουν το εθνικό συμφέρον, το συμφέρον του συνόλου ή των όποιων συντεχνιών.

ΣΧΟΛΙΟ: ΕΙΝΑΙ ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΟ ΟΤΙ ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΟΝΟΜΑΖΟΝΤΑΙ ΕΠΙΣΗΜΑ ΦΟΝΤΑΜΕΝΤΑΛΙΣΤΕΣ. ΣΕ ΕΜΑΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ ΗΔΗ, Η ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΒΟΛΟΥ, Η ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ ΚΑΙ Ο ΑΡΤΟΣ ΖΩΗΣ, ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΝΕΑ ΗΘΙΚΗ ΤΟΥ ΦΕΜΙΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΛΥΦΥΛΕΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΑΛΛΑ ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΜΟΦΥΛΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ. 
Αμεθυστος

Ας μιλήσουμε για…φωτομοντάζ!

by egolpion

Μάχη έγινε στο διαδίκτυο σχετικά με τη γνησιότητα της παραπάνω φωτογραφίας, αν είναι γνήσια ή αποτέλεσμα επεξεργασίας ειδικού προγράμματος. Οι οπαδοί των ΚΑΤΑΛΗΨΙΩΝ με ένα τεράστιο δίκτυο παραπληροφόρησης προσπάθησαν να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη από το ΚΥΡΙΟ θέμα της ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου και να μας βάλουν να σκεφτόμαστε αν η φωτό είναι γνήσια ή όχι! Πράγμα το οποίο είναι παράλογο για πολλούς λόγους. Πρώτον επειδή οι πατέρες της ΚΑΝΟΝΙΚΗΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑΣ δεν έχουν ούτε κατά διάνοια την διαδικτυακή παρουσία των ΚΑΤΑΛΗΨΙΩΝ με τα “γραφεία τύπου” που μας γεμίζουν τα γραμματοκιβώτια κάθε φορά που θα πετάξει μύγα πάνω από την ιστορική μονή! Δεύτερον οι πατέρες της ΚΑΝΟΝΙΚΗΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑΣ δεν έχουν – και μάλλον δεν θα αποκτήσουν ποτέ – τη συμπαράσταση που θα έπρεπε να έχουν από τα μεγάλα ονόματα της Ελλαδικής Εκκλησίας. Κακώς κατά τη γνώμη μας…

Οι ΚΑΤΑΛΗΨΙΕΣ, οι οποίοι βασίζονται στον …Οικουμενισμό ώστε να νομιμοποιήσουν την παρανομία τους δεν έχουν άλλα επιχειρήματα. Οι θερμοκέφαλοι οπαδοί τους δεν έχουν ούτε την ΚΡΙΣΗ ούτε και τη διάθεση να ΔΟΥΝ  σφαιρικά το θέμα και αντιδρούν όπως ο ταύρος στο κόκκινο πανί, στα τσιτάτα που τους απαγγέλουν οι προγραμματιστές τους. Με όπλο τον ου κατ’ επίγνωση ζήλο και με αρχή το ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, προσπάθησαν εξ αρχής να αλλοιώσουν κάθε πληροφορία που ερχόταν από τις Καρυές. Αυτός ο θρασύτατος μαραθώνιος παραπληροφόρησης διανθισμένος με πολλά «μολών λαβέ» και άλλα τόσα «Ορθοδοξία ή θάνατος» επέδραμε φυσικά και στο διαδίκτυο. Ιδού ένα παράδειγμα της αντικειμενικής πληροφόρησης που σας παρέχουν ΟΙ ΟΠΑΔΟΙ των ΚΑΤΑΛΗΨΙΩΝ.

Παρουσίασαν την φωτό από πάνω για να αποδείξουν ότι έγινε μοντάζ στην φωτό [1] με τον ρασοφόρο να κρατάει μολότωφ. Υποτίθεται ότι η φωτό [2] είναι ίδια με τη φωτό [1] ΑΛΛΑ…προσέξτε ότι υπάρχουν βασικές διαφορές μεταξύ τους.

Στην 1 η παλάμη είναι στραμμένη προς τα πάνω, ενώ στη 2 φαίνεται να είναι στραμμένη προς τα κάτω! Υπάρχουν και άλλες διαφορές, όπως ο αγκώνας και ο καρπός στην 1 είναι λυγισμένοι αλλά το ερώτημα που προκύπτει είναι: Μα τόσο πολύ υποτιμούν τη νοημοσύνη των οπαδών τους και της κοινής γνώμης; Ποια ΗΘΙΚΗ επιτρέπει την εξαπάτηση των συνανθρώπων σου; Με ποιο ΚΑΝΟΝΑ του Πηδαλίου (που τόσο επικαλείσαι φίλε παλαιοημερολογίτη) θα ελεγχθείς; Εδώ ταιριάζουν τα λόγια του Αγίου Νεκταρίου:   «Ο μη κατ’ επίγνωσιν ζηλωτής εν τη ζέσει του ζήλου αυτού πράττει τα ενάντια, προς τας διατάξεις του Θείου νόμου και προς το Θείον θέλημα. Ο μη κατ’ επίγνωσιν ζηλωτής διαπράττει το κακόν, όπως επέλθη το υπ’ αυτού νοούμενον αγαθόν».

ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΔΕΙΧΝΕΙ Η ΦΩΤΟ 2; Μα η φωτό 2 είναι η συνέχεια της 1 όταν ο ρασοφόρος έχει ήδη πετάξει τη βόμβα μολότωφ! Δείτε τη φωτό ολόκληρη όπως τη δημοσίευσε το ιστολόγιο «στώμεν καλώς»:

Κανένα άλλο σχόλιο …

Πηγή: ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ

ΣΧΟΛΙΟ: Η ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΥΤΟΝΟΜΗΘΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ;;; 

ΜΕ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΣΙΑΣ ΤΗΣ Μ.ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ Ο,ΤΙΔΗΠΟΤΕ ΜΑΧΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ, ΤΑΥΤΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΤΑΡΣΙΑ, ΤΟ ΠΑΛΑΙΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΦΟΝΤΑΜΕΝΤΑΛΙΣΜΟ.

Ο ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑΥΤΙΣΜΕΝΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ.

ΟΠΟΙΟΣ ΜΑΧΕΤΑΙ ΤΟΝ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ ΠΟΥ ΠΡΟΩΘΕΙ ΕΙΝΑΙ ΙΣΩΣ ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΗΣ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ.

Τό δίκαιο, τό αληθινό δίκαιο, ανήκει σ'αυτoύς πού υποχωρούν, πού κάνουν ένα βήμα πίσω. Μάς τό δίδαξε ο Κύριος μέ τόν Σολομώντα καί τίς δύο μητέρες πού διεκδικούσαν τό ίδιο παιδί. Τό μαρτύριο στό όνομα τού Κυρίου τό αποφασίζει ο Κύριος, όχι ο καθένας μας. Τό θέλημά μας είναι η αμαρτία μας.

 Από το Γεροντικό, 

῾Γέροντα ᾽Ιουλιανέ, εὔχομαι κάθε καλό σέ σένα ἀπό τόν Κύριο.  ῾Η συμβουλή μου σέ ὅ,τι μέ ρωτᾶς εἶναι σαφής καί ἀπόλυτη: μή διανοηθεῖς νά ἀναχωρήσεις ἀπό τό μοναστήρι σου οὔτε πολύ περισσότερο νά θελήσεις νά ἀποσχιστεῖς ἀπό τήν ἁγία ᾽Εκκλησία. Γιατί ἡ ᾽Εκκλησία, ἀββᾶ, δέν εἶναι ἀνθρώπινο κατασκεύασμα ὥστε νά ρυπαίνεται ἤ νά ἁγιάζεται ἀπό τήν διάθεση ἤ τίς πράξεις τῶν ἀνθρώπων. Ἡ ᾽Εκκλησία εἶναι τοῦ Χριστοῦ, εἶναι τό σῶμα ᾽Εκείνου, γι᾽ αὐτό καί ἡ ἁγιότητά της λόγω ἀκριβῶς Αὐτοῦ εἶναι δεδομένη, ῾μή ἔχουσα σπίλον ἤ ρυτίδα ἤ τι τῶν τοιούτων᾽ καθώς λέει ὁ ἀπόστολος. Εἴτε λοιπόν ἐμεῖς οἱ πιστοί εἴμαστε ὑπάκουοι στόν Θεό εἴτε ὄχι ἡ ᾽Εκκλησία δέν ἐπηρεάζεται. ῎Αν οἱ ἄνθρωποι καθόριζαν τήν ποιότητα τῆς ᾽Εκκλησίας ποιός θά μποροῦσε νά ἐγγυηθεῖ γιά τήν ἁγιότητά της; ᾽Απολύτως κανείς. Μόνον ἕνας πού ἀπιστεῖ ὡς πρός τήν φύση τῆς ᾽Εκκλησίας ὡς σώματος τοῦ Χριστοῦ θά μποροῦσε νά σκεφτεῖ ὅτι αὐτή ἐξαρτᾶται ἀπό ἐμᾶς. ῎Οχι, λοιπόν, πάτερ, ἡ ᾽Εκκλησία δέν ἔχει κανένα κακό κι οὔτε κανείς τήν ρυπαίνει, κι αὐτό ὄχι ἐξαιτίας μας ἀλλά λόγω τῆς χάρης τοῦ Κυρίου μας ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ᾽.

Αμέθυστος