Πηγή: Μαρτίνο Μόρα
«Νομίζω ότι η κύρια αιτία της εκκοσμίκευσης είναι ο καταναλωτισμός. Η επικράτηση του καπιταλιστικού μοντέλου», έγραψε ο ιστορικός Ρομπέρτο Μπονούλια, ένα από τα πιο διαυγή μυαλά που έχουν γράψει για αυτά τα ζητήματα.
Σε εξίσου διαυγείς σελίδες στο βιβλίο του «Από την Παγκοσμιοποίηση στην Τεχνοκρατία», ο Ρωμαίος ιστορικός δήλωσε, παραφράζοντας τον απόστολο Παύλο στην Πρώτη Επιστολή προς Τιμόθεο, ότι «η οικονομία είναι η ρίζα όλου του κακού».
Επειδή η οικονομία, κάποτε μια ιδιαίτερη πτυχή της ζωής, έχει γίνει - γράφει ο Μπονούλια - «η κυρίαρχη νοοτροπία και η θεμελιώδης αρχή των κοινωνικών σχέσεων».
Με τον θρίαμβο της οικονομίας επί της πολιτικής, σύμφωνα με τον Μπονούλια, η «ρευστή κοινωνία» του Μπάουμε έχει αποκτήσει «μια νέα ολοκληρωτική ιδεολογία: την οικονομία».
Αυτό είναι που ο Καρλ Πολάνι και ο Λουί Ντυμόν είχαν ήδη επιβεβαιώσει στα πιο σημαντικά έργα τους.
Ο Μπονούγλια βλέπει τη Σεξουαλική Επανάσταση της δεκαετίας του 1960 ως προϊόν και αποτέλεσμα, πέρα από τη φλυαρία των πρωταγωνιστών της, αυτής της υλιστικής νοοτροπίας: «Η Σεξουαλική Επανάσταση, εκτός από το ηθικό κενό», δηλώνει ο ιστορικός, «επιτρέπει την κατανάλωση ανθρώπων, σωμάτων. Η απόλαυση καταναλώνεται. Είναι ένας συναισθηματικός υλισμός».
Όλα αυτά παραπέμπουν στις προφητείες του μεγάλου Γάλλου Καθολικού αντεπαναστάτη Λουί Ντε Μπονάλντ, ο οποίος προειδοποιούσε ήδη από τα τέλη του δέκατου όγδοου αιώνα για το πνευματικό, κοινωνικό και ηθικό κακό που αντιπροσωπεύεται από την «άμετρη ανάπτυξη του εμπορίου», αλλά και στις αναλύσεις του μεγάλου Γερμανού κοινωνιολόγου Βέρνερ Σόμπαρτ.
Ο Σόμπαρτ γράφει στο έργο του «Έμποροι και Ήρωες» (Merchants and Heroes) του 1915: «Η άνεση ως κοσμοθεωρία είναι σίγουρα ένα κακό, και ένας λαός που είναι διαποτισμένος με αυτήν, όπως οι Άγγλοι, δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα σωρό από ζωντανά πτώματα».
Και στο σπουδαίο έργο του «Ο Γερμανικός Σοσιαλισμός» του 1934, ο Sombart δηλώνει: «Έχουμε γίνει πλούσιοι. Πλουσιότεροι από οποιαδήποτε προηγούμενη εποχή. Μια ακόρεστη δίψα για υλικά αγαθά έχει κυριεύσει τους ανθρώπους. Έτσι ο πλούτος δημιουργεί αυτή τη νοοτροπία που ονομάζουμε υλιστική.... Ο «Κομφορτισμός» είναι το όνομα που ήθελα να δώσω σε αυτόν τον πρακτικό υλισμό».
Ο Pier Paolo Pasolini είχε δηλώσει το 1975 ότι η υλική ευημερία είχε καταστρέψει την Ιταλία, και ο Julius Evola το είχε ήδη δει στη δεκαετία του 1950 ως αιτία και αποτέλεσμα του «ζωώδους ιδανικού» που ένωνε, παρά τις διαφορές τους, τον αμερικανικό φιλελεύθερο καπιταλισμό και τον σοβιετικό μπολσεβικισμό.
Εν ολίγοις: ειδικά από τη δεκαετία του 1960. Η Ευρώπη, υπό την αμερικανική επιρροή, έχει μεταμορφωθεί, στην εποχή του «μηδενικού Χριστιανισμού», σε ένα σωρό από ζωντανά πτώματα, μηδενιστικά υποκείμενα των οικονομικών και χρηματοπιστωτικών δυνάμεων, αντάξια του τελευταίου νιτσεϊκού ανθρώπου στον παγκόσμιο πολιτισμό.
Στερημένοι από κάθε πίστη, υπερβατική ή συλλογική, υποταγμένοι στις πιο άγριες υπερπόντιες ιδεολογίες του «woke», σκλάβοι στις άθλιες επιθυμίες του εγώ, ανίκανοι να αγωνιστούν για οποιοδήποτε ιδανικό, ακόμη και για αναπαραγωγή, και τελικά να δώσουν ζωή σε οποιοδήποτε συλλογικό έργο, όπως παρατηρεί με πικρία σήμερα ο ιστορικός και ανθρωπολόγος Εμμάνουελ Τοντ.
«Ζωντανά πτώματα», έγραψε ο Σόμπαρτ. Θα έλεγα ότι αυτό έχει απόλυτο νόημα (είναι απολύτως σωστό).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου