Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα «Ευθανασία». Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα «Ευθανασία». Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου 2026

Οι Αγγλικανοί στον Καναδά εγκρίνουν ειδικές λειτουργίες για την ευθανασία

Μαουρίτσιο Μπλοντέ



https://www.ortodossiatorino.net/Blog.php?id=1429

Το Συμβούλιο της Γενικής Συνόδου της Αγγλικανικής Εκκλησίας του Καναδά έχει εγκρίνει τη χρήση «πειραματικών» λειτουργικών κειμένων για όσους επιλέγουν την υποβοηθούμενη αυτοκτονία. Αυτή η τελετή περιλαμβάνει εξομολόγηση και άφεση αμαρτιών, χρίσμα με λάδι και κοινωνία, που κορυφώνεται με μια ειδική προσευχή που απαγγέλλεται αμέσως πριν από τη χορήγηση του δηλητηρίου. Στο κείμενό της, ο τόπος της αυτοκτονίας ορίζεται ως ένας «ιερός χώρος» όπου «ο Θεός συναντά» τους παρόντες.

Ενώ η μετατροπή του φόνου σε μια μορφή μυστηρίου μπορεί να φαίνεται σαν μια πλήρης αντιστροφή των χριστιανικών αξιών, αξίζει να θυμηθούμε ότι αυτό ακριβώς το θέμα περιγράφηκε σχολαστικά πριν από σχεδόν 110 χρόνια. Όσοι έχουν διαβάσει το βιβλίο «Άρχοντας του Κόσμου» του Ρόμπερτ Χιου Μπένσον θα θυμούνται τους ανησυχητικούς «υπουργούς της ευθανασίας», οι οποίοι έβαζαν τέλος σε ζωές με ένα αντιχριστιανικό θρησκευτικό όραμα. Ίσως ο ίδιος ο Μπένσον (γιος ενός Αρχιεπισκόπου του Καντέρμπουρι και προσηλυτισμένος από τον Αγγλικανισμό στον Ρωμαιοκαθολικισμό) δεν θα φανταζόταν ποτέ ότι το «μυστήριο» της ευθανασίας δεν εφαρμοζόταν από ένα αθεϊστικό καθεστώς (όπως φανταζόταν στο μυθιστόρημά του), αλλά από την ίδια τη χριστιανική παράδοση στην οποία είχε μεγαλώσει.

Gli anglicani del Canada approvano liturgie speciali per l'eutanasia

ΟΙ ΑΓΓΛΙΚΑΝΟΙ π.ΘΕΡΜΕ ΙΕΡΟΠΟΙΗΣΑΝ ΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΚΑΤΗΡΓΗΣΑΝ ΤΑ ΔΕΚΑΝΙΚΙΑ.

Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου 2026

Η Αδελφότητα του Καλού Θανάτου του Ρομπέρτο ​​Πεκιόλι

Στο προοδευτικό νεκροτομείο είμαστε απλώς προϊόντα, απορρίμματα, αποτυχημένοι και πάσχοντες; Διότι μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας αποτελεί πια ένα περιττό βάρος, ένα ενοχλητικό κοπάδι προικισμένο με εγκέφαλο και δικαιώματα: όχι πλέον τα φυσικά δικαιώματα στη ζωή και την αξιοπρέπεια, αλλά εκείνα που επινόησε το σύστημα.


Η Αδελφότητα του Καλού Θανάτου ήταν μια θρησκευτική αδελφότητα, σκοπός της οποίας ήταν να εξασφαλίζει σε όλους μια αξιοπρεπή ταφή και να συνδράμει πνευματικά και υλικά τους ετοιμοθάνατους. Τα μέλη της φορούσαν ράσα και κουκούλες, για να υπογραμμίσουν ότι ο θάνατος εξαλείφει τις διαφορές ανάμεσα σε ευγενείς και ταπεινούς, πλούσιους και φτωχούς. Ήταν εποχές κατά τις οποίες οι άνθρωποι πίστευαν ότι η ζωή ανήκε στον Θεό και ότι, κατά τη μετάβαση στον θάνατο, έπρεπε να εκφράζεται ο υπερβατικός προορισμός του ανθρώπινου πλάσματος. Κακοί καιροί: δεισιδαιμονίες, ψευδείς πεποιθήσεις, αυταπάτες που καλλιεργούσε η θρησκεία, σύμμαχος της εξουσίας. Σήμερα τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα: η Αδελφότητα του Καλού Θανάτου επιβιώνει με διαφορετικές μορφές. Ονομάζεται ευθανασία, περιφρόνηση και αδιαφορία για τη ζωή. Στους επιφανέστερους κήρυκές της, όπως η Έμμα Μπονίνο, αποδίδονται τιμές κρατικής κηδείας. Νεκρόφιλη αλληλεγγύη: άμβλωση όχι ως δυνατότητα σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, αλλά ως καθολικό δικαίωμα· κρατικός θάνατος· βρεφοκτονία που, σε ορισμένες νομοθεσίες, βρίσκεται καθ’ οδόν προς τη νομιμοποίησή της· τάση να δικαιολογείται η δολοφονία των παιδιών, όταν διαπράττεται από μητέρες που βρίσκονται σε κρίση. Η δίκη της Λίντσεϊ Κλάνσι, της Αμερικανίδας που σκότωσε τα τρία παιδιά της, ολοκληρώθηκε χωρίς ετυμηγορία.

Η ταφή περιέρχεται σε αχρηστία: ο homo sapiens μισεί τόσο πολύ τον εαυτό του, ώστε καταστρέφει το νεκρό σώμα. Άλλος επιλέγει να διασκορπίσει την τέφρα, άλλος προτιμά να μετατραπεί σε κομπόστ και άλλος διατηρεί τα λείψανα σε μια τεφροδόχο επάνω στη συρταριέρα. Ο θάνατος αποκρύπτεται μέσα στο παγερό σκηνικό των νοσοκομείων, γίνεται αντικείμενο υγειονομικής διαχείρισης από εξειδικευμένο προσωπικό με λευκές μπλούζες και χορηγείται ως απελευθέρωση από ζωές «ανάξιες να βιωθούν». Η πρακτική της ευθανασίας —του «καλού θανάτου» στα ελληνικά— θεωρείται ύψιστη πράξη εκπολιτισμού του νοήμονος ζώου που αυτοαναιρείται. Η αποδοχή της από την πλειονότητα είναι ευρύτατη, όπως συμβαίνει με την άμβλωση και με τη διάθεση του σώματος του ετοιμοθάνατου να μετατραπεί σε αποθήκη εξαρτημάτων προς αφαίρεση. Στην εποχή του ολοκληρωμένου υλισμού, ο οποίος δεν σέβεται τίποτε, εφόσον αυτό μπορεί να χρησιμεύσει στην αγορά —το μέτρο όλων των πραγμάτων—, ο άνθρωπος αξίζει λιγότερο από το γουρούνι, από το οποίο τίποτε δεν πετιέται.

Αφού καταργήθηκε η έννοια της ψυχής, για την οποία σιωπά ακόμη και η Εκκλησία, απομένουν το βάρος του σώματος και η ενόχληση της ασθένειας, των γηρατειών και της διανοητικής παρακμής. Και, χοπ, η λύση είναι έτοιμη: άκρως πολιτισμένη, υγιεινή και αλτρουιστική. Η Αδελφότητα του Καλού Θανάτου μάς επιτρέπει να πεθάνουμε κατόπιν αιτήματος, αφού προηγουμένως συμπληρώσουμε ένα έντυπο που μπορούμε να κατεβάσουμε από το διαδίκτυο. Περιφρονώντας την πραγματικότητα —τη μεγάλη απούσα από το φρενοκομείο που ονομάζεται Δύση—, το Συνταγματικό Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι δεν μπορεί κανείς να προσφύγει στην υποβοηθούμενη αυτοκτονία —το εργαστήριο της Νέας Ομιλίας βρίσκεται πάντοτε σε λειτουργία—, αν δεν θεωρηθεί από τους «ειδικούς» που καλούνται επί τούτου, από τη νεκρογραφειοκρατία, ότι διαθέτει ικανότητα αντίληψης και βούλησης. Λες και η κατάσταση εκείνου που απορρίπτει τη ζωή είναι ίδια με την κατάσταση ενός υγιούς και ευτυχισμένου ανθρώπου.

Το σύστημα έχει δηλητηριάσει όλα τα πηγάδια και η μεγάλη πλειονότητα έχει πειστεί ότι η άμβλωση και η ευθανασία αποτελούν προόδους του πολιτισμού. Τα θέματα αυτά είναι υπερβολικά βαθιά και λεπτά, αγγίζουν τις πιο δραματικές χορδές και τις βαθύτερες αγωνίες, ώστε να αντιμετωπίζονται με απόλυτες αρνήσεις ή με θυελλώδη χειροκροτήματα. Εκείνο ακριβώς που συγκλονίζει όσους εξακολουθούν να διερωτώνται για τα θεμέλια της ύπαρξης είναι η απλούστευση, η πεποίθηση ότι η ζωή αξίζει μόνο υπό ορισμένες προϋποθέσεις και ότι υπάρχει ακόμη και το δικαίωμα να αποφασίζουμε για τους άλλους —τους αγέννητους, τους βαριά ασθενείς, τα άτομα με αναπηρία. Καμία έκπληξη, επομένως, που προελαύνει η υποκουλτούρα του διαχειριζόμενου και επιλεγμένου θανάτου, ο οποίος ενίοτε προβάλλεται ακόμη και ως απαίτηση, ως ύψιστη πράξη εξουσίας πάνω στον ίδιο μας τον εαυτό.

Η Αδελφότητα του Καλού Θανάτου άλλαξε πρώτα το νόημα της ζωής και τις προτεραιότητες των υπηκόων που αποκαλούνται πολίτες και κατόπιν εξαπέλυσε την επίθεσή της. Το κυρίαρχο σύστημα διαθέτει τις τεχνολογίες και έχει ανακαλύψει πολλούς από τους νόμους της φύσης και της φυσικής. Μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας αποτελεί ένα περιττό βάρος, ένα ενοχλητικό κοπάδι προικισμένο με εγκέφαλο, λόγο και δικαιώματα. Όχι πλέον τα φυσικά δικαιώματα στη ζωή και στην αξιοπρέπεια, αλλά εκείνα που επινόησε το σύστημα.

Αφού έπεισε τους ανθρώπους ότι η απόκτηση παιδιών αποτελεί ενόχληση, αβάσταχτη ευθύνη και βάρος για την ελευθερία, την ατομική ολοκλήρωση, την απόλαυση και την κατανάλωση, ήταν εύκολο να βαφτίσει «δικαίωμα» την εξόντωση εκείνου που δεν θα μπορέσει να γεννηθεί. Το έμβρυο απορρίπτεται ως οργανικό απόβλητο ή χρησιμοποιείται σε ορισμένες βιομηχανικές διεργασίες. Ο homo oeconomicus δεν πετάει ό,τι μπορεί να πουληθεί στον homo consumens. Αρχίζει μάλιστα να δικαιολογείται ακόμη και η εξόντωση του παιδιού, εφόσον η μητέρα βιώνει επιλόχεια δυσφορία, ιδιαίτερα διαδεδομένη στις ατομικιστικές κοινωνίες, όπου δεν υπάρχει πλέον οικογένεια ή κοινότητα που να μοιράζεται το βάρος, να ανακουφίζει και να υποδέχεται το νεογέννητο.

Όταν ενηλικιωθούμε, εισερχόμαστε θριαμβευτικά στον κύκλο της κατανάλωσης και των εξαρτήσεων. Αναπόφευκτα έρχονται οι απογοητεύσεις, οι υπαρξιακές τραγωδίες, οι ασθένειες και οι ήττες. Η θεραπεία είναι η αυτοκτονία. Μπορείς να εξαφανιστείς μόνος σου —τέσσερις χιλιάδες αυτοκτονίες τον χρόνο στην Ιταλία— ή με την ενεργό συνδρομή των θεσμών και των οργάνων τους, του συλλογικού δημίου. Το σύστημα προβάλλει τον «καλό» θάνατο ως λύση. Σε μια νεαρή Καναδή παραπληγική προτάθηκε η αυτοκτονία ως εναλλακτική λύση αντί της δαπανηρής άρσης των αρχιτεκτονικών εμποδίων προσβασιμότητας. Όλες οι εκστρατείες υπέρ της ευθανασίας έχουν χρηματοδοτηθεί από την οικονομική εξουσία. Αποτελούμε κόστος, ένα αβάσταχτο φορτίο: καλύτερα να μας πείσουν να πάψουμε οριστικά να στεκόμαστε εμπόδιο. Το απίστευτο είναι ότι το κατορθώνουν: «Καλά έσκαψες, γεροτυφλοπόντικα». Έτσι αναφώνησε ο Άμλετ, χαιρετίζοντας το φάντασμα του πατέρα του, που είχε αποκαλύψει τις απάτες της αυλής· τα ίδια επανέλαβε και ο Μαρξ, περιγράφοντας την υπόγεια πορεία της επανάστασης.

Η κουλτούρα της κατανάλωσης και της στιγμής που πρέπει να αρπάξουμε και να εξαντλήσουμε με κάθε τίμημα, για να καταλήξουμε στο ανούσιο όταν δεν είμαστε πια νέοι, αποδοτικοί και υγιείς, έχει ως συνέπεια την περιφρόνηση της ζωής. Όταν γίνουμε εύθραυστοι ή ασθενείς, καλύτερα να πάψουμε να ενοχλούμε. Επιβαρύνουμε τον δημόσιο προϋπολογισμό και τα κέρδη του ασφαλιστικού και υγειονομικού συστήματος, ενώ αναστατώνουμε και τη ζωή όσων βρίσκονται γύρω μας —όταν υπάρχουν. Πίσω από τα εκτυφλωτικά φώτα του μεγάλου θεάτρου συσσωρεύονται τα συντρίμμια ενός πολιτισμού που δεν θέλει ούτε να ακούσει ότι πρέπει να παραιτηθεί από το θέαμα. Όποιος δεν μπορεί ή δεν θέλει να συμμετάσχει, ας περάσει προς την έξοδο.

Στις εύπορες κοινωνίες κατακτήσαμε το δικαίωμα να πεθαίνουμε· στις φτωχές κοινωνίες το μέλημα είναι η επιβίωση. Αυτό ονομάζεται πρόοδος. Ένα φάντασμα πλανιέται στη Δύση: το φάντασμα μιας ανώδυνης ευημερίας, μιας κοινωνίας χωρίς πόνο, μιας ζωής χωρίς αγωνία. Οι κυρίαρχες ελίτ δεν θα αντικατασταθούν, οι ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής δεν θα αλλάξουν και οι συγκρούσεις δεν θα πάψουν. Ο νέος καπιταλισμός, όμως, ο οποίος αυτοχαρακτηρίζεται συμπεριληπτικός και βιώσιμος, θα προσφέρει τα μέσα για την αποφυγή της απελπισίας, του πόνου και της θλίψης σε όποιον έχει πειστεί ότι δεν αξίζει τίποτε και δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια βιολογική μάζα, η οποία πρέπει να συντηρείται με χημικές ουσίες, ώστε να ζει χωρίς να παραπονιέται και να πεθαίνει χωρίς να διαμαρτύρεται.

Σε ορισμένες χώρες θανατώνουν ακόμη και παιδιά: λένε ότι το επέλεξαν τα ίδια, σε μια ηλικία κατά την οποία δεν έχουν ακόμη διαμορφωθεί πλήρως οι έννοιες του καλού και του κακού, της ζωής και του θανάτου. Αν δεν έχεις μέλλον, αν δεν είσαι χρήσιμος μακροπρόθεσμα ή αν ο πόνος είναι υπερβολικά μεγάλος, υπάρχει η λύση που μηδενίζει τα πάντα. Αν η χημεία που χαρίζει τη ζωή δεν αρκεί πλέον, έχουμε στη διάθεσή μας τη θανατηφόρα χημεία. Αν κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί μια αξιοπρεπή ζωή —την υπόσχεση του κοινωνικού κράτους—, μπορούμε ωστόσο να έχουμε έναν διαχειριζόμενο θάνατο, χωρίς τύψεις, σύμφωνα με τον νόμο και αφού προηγουμένως συνταχθεί πρακτικό των ενεργειών που πραγματοποιήθηκαν.

Ασθενείς και άτομα με αναπηρία, καταθλιπτικοί και περιθωριοποιημένοι, νέοι χωρίς μέλλον και υπέργηροι, φτωχοί και άνεργοι: αν το κράτος δεν φροντίζει γι’ αυτούς και η Αγορά τούς αγνοεί λόγω της χαμηλής αγοραστικής τους δύναμης, θα αρκεί μια απλή ένεση για να πάψουν να υποφέρουν, να κλαίνε και να αγωνίζονται, όταν το σώμα φθείρεται, ο νους εξασθενεί και δεν είναι πλέον χρήσιμοι για να εργάζονται, να καταναλώνουν και να διεκδικούν «δικαιώματα». Ο καλός θάνατος θα είναι συμπεριληπτικός: θα μπορούμε να τον ζητήσουμε, ασκώντας το δικαίωμα να μην ενοχλούμε, να μην αποτελούμε βάρος και να μην υποφέρουμε.

Έχουμε στη διάθεσή μας κάτι πιο εξελιγμένο από το soma, το ευφορικό ναρκωτικό του Θαυμαστού Καινούργιου Κόσμου του Άλντους Χάξλεϊ· πρέπει να το εκμεταλλευτούμε. Θα συμβάλουμε στη σωτηρία του πλανήτη, αραιώνοντας την πλεονάζουσα ανθρωπότητα, που είναι ανεπιθύμητη στις ελίτ οι οποίες έγιναν προοδευτικές. Το να αποκτούμε παιδιά είναι άχρηστο· η εποχή των επαναστάσεων έχει παρέλθει. Χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι είμαστε αναλώσιμοι και εναλλάξιμοι σκλάβοι, υπομένουμε χωρίς να αντιδρούμε. Στους επιζώντες θα εξακολουθούν να λένε ότι οι αναρίθμητες εξαρτήσεις που προσφέρει το σύστημα, παρά τις ανεπιθύμητες ενέργειές τους, αντιπροσωπεύουν τη σωτηρία από το σκοτεινό παρελθόν και την υπόσχεση της μελλοντικής ελευθερίας.

Μας έπεισαν ότι ο καθένας είναι θεός του εαυτού του· η θανάτωση από «συμπόνια» θα γίνει νόμιμη, ένα αναφαίρετο δικαίωμα που εξελίσσεται διαρκώς. Πρώτα για όσους δεν έχουν καμία ελπίδα, έπειτα για τους ευάλωτους και, τέλος, για όλους τους υπολοίπους. Ή μια λειτουργική ζωή ή κρατικός θάνατος. Αν ο καταναλωτισμός δεν σου επιτρέπει πλέον να ξεφεύγεις από τα προβλήματα, αν κουραστείς να χρησιμοποιείς και να πετάς πράγματα και σχέσεις, αν οι εξαρτήσεις φανερώσουν το αληθινό τους πρόσωπο, αν κανείς δεν σε στηρίζει όταν το σώμα καταρρέει και ο νους κλονίζεται, μια απλή και οικονομική ένεση θα σου προσφέρει την τέλεια λύση.

Ο υλισμός θα εκπληρώσει την προφητεία του: δεν θα είμαστε ίσοι στη ζωή, αλλά στον θάνατο. Φυσική επιλογή. Η ευγονική, στη δημοκρατική και ανθρωπιστική εκδοχή της, άνοιξε τον δρόμο. Με τα πολιτικά δικαιώματα νέας γενιάς, ο κοινωνικός δαρβινισμός θα φτάσει σε πρωτοφανή επίπεδα: θα πλήξει καταθλιπτικούς ασθενείς, καταθλιπτικά παιδιά και καταθλιπτικούς ηλικιωμένους. Η ευθανασία εφαρμόζεται διακριτικά και γρήγορα: κανείς δεν θα ακούσει τον τελευταίο στεναγμό.

Κανείς δεν πρέπει να υποφέρει, κανείς δεν μπορεί να υπαγορεύει τις επιλογές μας, κανείς δεν πρέπει να μας λέει πώς θα εγκαταλείψουμε αυτόν τον κόσμο· μπορούν να μας αφαιρέσουν τα μέσα παραγωγής, όχι όμως και τα μέσα καταστροφής. Ο υποβοηθούμενος θάνατος είναι δικαίωμά σου και πρέπει να τον απαιτήσεις: μια δωρεάν δημόσια υπηρεσία, η οποία παρέχεται χωρίς καθυστέρηση. Στην ευθανασία δεν θα υπάρχουν κοινωνικές τάξεις. Θα πάψουμε να είμαστε ατελείς μέσα σε έναν κόσμο που πουλά την τελειότητα, δυσλειτουργικοί μέσα σε έναν λειτουργικό μηχανισμό· θα νικήσουμε τον πόνο με το οριστικό αναλγητικό. Τι ωραίο να πεθαίνεις για να ξεφύγεις από τον πόνο που δεν κατορθώνεις να υπομείνεις.

Ο κινηματογράφος, ελεγχόμενος από την κυρίαρχη ολιγαρχία που σπέρνει τον σπόρο των νέων αξιών, προαναγγέλλει όσα πρόκειται να έρθουν. Στην ταινία Τα παιδιά των ανθρώπων (2006) γίνεται λόγος για το Quietus, το χάπι αυτοκτονίας που κυκλοφορεί νόμιμα στην αγορά, υποστηρίζεται από το κράτος και διαφημίζεται στην τηλεόραση. Δεν θα καταλήξουμε στην κόλαση. Κανένας Θεός δεν μπορεί να μας κρίνει για μια κυρίαρχη επιλογή. Είναι το «δικό μου» τέλος, τίποτε περισσότερο: το τέλος ενός οποιουδήποτε προϊόντος με νομικά καθορισμένη ημερομηνία λήξης ή προγραμματισμένη απαξίωση.

Ο Μαρξ δίδαξε ότι ο άνθρωπος είναι το ύψιστο ον για τον άνθρωπο*. Τόσο οι οπαδοί όσο και οι αντίπαλοί του τον πήραν κατά λέξη. Δεν είμαστε ελεύθεροι μέσα στην ύπαρξη, μπορούμε όμως να αποφασίσουμε πότε θα κάνουμε τη θανατηφόρα —ή μάλλον απελευθερωτική— ένεση. Μπροστά στην παρακμή της ζωής θα είμαστε ίσοι ενώπιον του νόμου: οποιοσδήποτε θα μπορεί, χωρίς πόνο, να μετατραπεί σε σκόνη. Η Αδελφότητα του Καλού Θανάτου μάς διατάζει να εξαφανιστούμε «με αξιοπρέπεια». Καμία παρηγορητική φροντίδα, καμία στοργή, καμία πνευματική βοήθεια. Στο προοδευτικό νεκροτομείο είμαστε απλώς προϊόντα. Απορρίμματα, αποτυχημένοι και πάσχοντες, δεν προσδοκούμε να ζήσουμε καλύτερα από τους γονείς μας, αλλά να πεθάνουμε καλύτερα από εκείνους.

Ρομπέρτο Πεκιόλι, 12 Σεπτεμβρίου 2026

Πηγή: https://www.ilperchecuiprodest.it/2026/09/12/la-compagnia-della-buona-morte-di-roberto-pecchioli/

ΣτΜ: *Δηλαδή, δεν υπάρχει πάνω από τον άνθρωπο κάποια υπερβατική αυθεντία —όπως ο Θεός— που να αποτελεί το ανώτατο μέτρο του. Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί τη μαρξική διατύπωση επικριτικά, συνδέοντάς την με την ιδέα ότι ο άνθρωπος έγινε «θεός του εαυτού του».

ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΜΑΣ ΕΝΕΠΑΙΞΑΝ. ΜΑΣ ΕΠΕΙΣΑΝ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΠΟΥΛΑΜΕ ΑΘΑΝΑΣΙΑ. 

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥΛΑΝΕ ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ. ΟΙ ΑΔΕΛΦΟΙ ΜΑΣ.

Κυριακή 30 Αυγούστου 2026

Τώρα οι εταιρείες προσλαμβάνουν φιλοσόφους

Massimo Fini

Τώρα οι εταιρείες προσλαμβάνουν φιλοσόφους


Πηγή: Μάσιμο Φίνι

Οι εταιρείες προσλαμβάνουν ολοένα και περισσότερο φιλοσόφους. Υπάρχουν πολλοί λόγοι: η διαχείριση της πολυπλοκότητας, η καθοδήγηση της ηθικής της τεχνητής νοημοσύνης και η βελτίωση της ηγεσίας. Χωρίς να αρνούμαι την εγκυρότητα των άλλων λόγων, μου φαίνεται ότι το υποκείμενο πρόβλημα είναι η διαχείριση της πολυπλοκότητας. Σε έναν κόσμο -ειδικά τον Δυτικό, αλλά όχι μόνο- όπου οι εξειδικεύσεις αυξάνονται συνεχώς, υπάρχει ανάγκη για κάποιον που μπορεί να παράσχει μια ενιαία κατεύθυνση. Αυτός είναι ο φιλόσοφος, αλλά με τη φιλοσοφία εδώ δεν εννοούμε τη μελέτη της φιλοσοφίας, από τον Αριστοτέλη μέχρι σήμερα, αλλά την πρακτική της φιλοσοφίας. Δηλαδή, για να ανακόψουμε την κατάτμηση της σύγχρονης ζωής, καταφεύγουμε σε ένα υψηλότερο επίπεδο κατάτμησης, αυτό που παρέχει, ακριβώς, η φιλοσοφία. Δηλαδή, ένα τμήμα προστίθεται σε ένα άλλο, σαν μια γάτα που κυνηγάει την ουρά της σε μια άπειρη διαδικασία της οποίας οι επιπτώσεις είναι αδύνατο να αξιολογηθούν, εκτός από την ενστικτώδη υποψία ότι ολόκληρη αυτή η διαδικασία θα οδηγήσει σε συλλογική αυτοκαταστροφή. Στην προσπάθειά μας να απλοποιήσουμε τη ζωή μας, οι άνθρωποι την περιπλέκουν μόνο περαιτέρω. Η ψηφιακή τεχνολογία είναι ένα καλό παράδειγμα αυτού. Αχ, οι παλιές καλές εποχές που οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν το περιστέρι για να επικοινωνήσουν. Αλλά αυτό το φαινόμενο έχει βαθύτερες ρίζες. Ας πάρουμε την περίπτωση της υγείας και ας στραφούμε στην τεχνολογική ιατρική. Οι Δυτικοί είναι εξαιρετικοί στη θεραπεία κάθε είδους ασθενειών - ας πούμε, ενός γαγγραινώδους νυχιού ποδιού - αλλά αποτυγχάνουν να την ενσωματώσουν στη συνολική προσωπικότητα του ασθενούς. Η ανατολική σκέψη ακολουθεί την αντίθετη κατεύθυνση: πρώτα, αξιολογούμε το άτομο ως σύνολο και στη συνέχεια αντιμετωπίζουμε την ασθένεια που το πλήττει. Είναι γνωστό από την αυγή του χρόνου ότι το μυαλό και το σώμα είναι άρρηκτα συνδεδεμένα. Δεν μπορείς να θεραπεύσεις ένα σώμα χωρίς να ασχοληθείς με το μυαλό, ή το αντίστροφο. Το να το απαιτείς αυτό ισοδυναμεί με την προσθήκη άλλης μιας τμηματοποίησης. Παράδοξο; Ναι, αλλά η ζωή είναι ένα αιώνιο παράδοξο.

Ο Τιτσιάνο Τερζάνι ήταν απόλυτα βυθισμένος στην ανατολική σκέψη, ακόμη και στην ιατρική, αλλά όταν προσβλήθηκε από καρκίνο, κατέφυγε για θεραπεία στα καλύτερα αμερικανικά νοσοκομεία, όπου και πέθανε. Έχω αρκετούς φίλους που έκαναν αυτή την επιλογή. Απρόθυμα, πρέπει να παραδεχτώ ότι η δυτική ιατρική είναι ανώτερη, επειδή παρέχει κάτι που η ανατολική ιατρική, και γενικά καμία άλλη ιατρική, δεν μπορεί να προσφέρει: την ελπίδα. Είναι κι αυτή ψευδής, αφηρημένη και όμως πολύ συγκεκριμένη. Ομοίως, αλλά αντιστρέφοντας τους όρους, όπως ακριβώς δεν μπορεί κανείς να ζήσει μόνο με ψωμί, δεν μπορεί να ζήσει χωρίς ελπίδα. Αλλά τι αξία έχει η ελπίδα όταν η φιλοσοφία, καμία φιλοσοφία, έχει καταφέρει να απαντήσει στα αιώνια ερωτήματα του Καταλάνο: Ποιοι είμαστε; Από πού ερχόμαστε; Πού πηγαίνουμε;[ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ. ΑΠΛΩΣ Η ΔΥΣΗ ΠΑΛΕΥΕΙ ΜΑΤΑΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΣΤΑ ΜΑΡΜΑΡΕΝΙΑ ΑΛΩΝΙΑ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΠΟΣΠΑΣΕΙ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΙΣΟΠΑΛΙΑ. ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΚΟΥΣΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΙΓΕΝΗ ΑΚΡΙΤΑ. ΕΛΠΙΔΑ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΣΤΑ 90; ]

Είτε λοιπόν ζούμε στην Ανατολή είτε στη Δύση, ας ξεχάσουμε τους γιατρούς και τα νοσοκομεία, τα οποία, επιπλέον, είναι ιατρογενή. Ας ξεχάσουμε τους ατελείωτους ελέγχους στους οποίους, σύμφωνα με τη σύγχρονη ιατρική, θα πρέπει να υποβάλλουμε ετησίως. Και ας απολαύσουμε τη ζωή για ό,τι μπορεί να μας δώσει. Όλες αυτές οι προφυλάξεις είναι άχρηστες, για να μην αναφέρουμε γελοίες. Εξίσου γελοίος είναι και ο άθλιος τρόμος του θανάτου - του βιολογικού θανάτου, εννοώ, ενός άλλου πολύ σύγχρονου φαινομένου. Αν μη τι άλλο, ο τρόπος θανάτου είναι σημαντικός. Σήμερα, οι άνθρωποι γενικά πεθαίνουν σε νοσοκομεία, μόνοι, διασωληνωμένοι, βασανισμένοι από μακροχρόνιες αγωνίες που επιτρέπει η ίδια η τεχνολογική ιατρική (Ιστορία Θανάτου στη Δύση, του Philippe Ariès). Σύμφωνα με την ιταλική νομοθεσία, η οποία δεν επιτρέπει την ευθανασία, κανείς δεν μπορεί καν να αυτοκτονήσει, ακόμα κι αν το επιθυμεί. Τεράστιας σημασίας είναι οι πολύ πρόσφατες εξαιρέσεις της Εμίλια-Ρομάνια, της Σαρδηνίας και της Τοσκάνης. Πρέπει να εμπιστευτούμε την Τύχη, τον αληθινό αφέντη, μαζί με τον Χρόνο, της ζωής μας. Ένα κεραμίδι που πέφτει στο κεφάλι σου καθώς φεύγεις από το σπίτι. Για τους Λατίνους, υπήρχαν μόνο δύο αξιοπρεπείς θάνατοι: ο θάνατος στη μάχη και η αυτοκτονία. Σήμερα, ακόμη και ο θάνατος στον πόλεμο έχει γίνει δύσκολος, επειδή η άμεση αντιπαράθεση είναι σπάνια. Οι «υβριδικοί» πόλεμοι διεξάγονται με drones, υπερπυραύλους, προπαγάνδα, πληροφορίες, ψευδείς ειδήσεις εναντίον ψευδών ειδήσεων, ανεξέλεγκτα. Η σύγχρονη ιατρική, με όλους τους ελέγχους της, θα ήθελε να ζούμε ως γέροι όσο είμαστε ακόμα νέοι, ως άρρωστοι όσο είμαστε υγιείς.

Τετάρτη 26 Αυγούστου 2026

ΗΠΑ, η υπόθεση Lindsay Clancy

από τον Roberto Pecchioli - 26 Αυγούστου 2026

ΗΠΑ, η υπόθεση Lindsay Clancy


Πηγή: EreticaMente

Από τις Ηνωμένες Πολιτείες προέρχεται όλη η τρέλα που μας καταστρέφει. Μία από τις πιο καταστροφικές είναι ο πολλαπλασιασμός νέων ασθενειών για να τροφοδοτήσει τη δύναμη των Big Pharma και του ιατρικού επαγγέλματος, ιδίως των ψυχολόγων, των ψυχιάτρων και των ψυχοθεραπευτών, μιας από τις πιο ισχυρές τάξεις/κάστες της δυτικής μεταμοντερνικότητας. Τους τελευταίους μήνες, η συζήτηση για την επιλόχειο κατάθλιψη έχει ενταθεί στις ΗΠΑ, ένα πραγματικό πρόβλημα που σκόπιμα υπερτονίζεται όχι μόνο για οικονομικό όφελος αλλά και λόγω της εμφάνισης του πιο ριζοσπαστικού φεμινισμού, που μισεί τη μητρότητα.

Η συνεχιζόμενη έντονη διαμάχη αφορά ένα τρομερό επεισόδιο, το οποίο πρέπει να προσεγγιστεί με σεβασμό, ψυχραιμία και σιωπή λόγω της τραγωδίας των γεγονότων. Αυτή είναι η περίπτωση της Lindsay Clancy, η οποία δικάζεται για τον στραγγαλισμό και τη δολοφονία των τριών παιδιών της, ηλικίας πέντε και τριών ετών, τον Ιανουάριο του 2023, ενώ το μικρότερο παιδί της ήταν μόλις οκτώ μηνών. Η άτυχη γυναίκα στη συνέχεια έπεσε από το μπαλκόνι. Έμεινε παραπληγική ως αποτέλεσμα του αυτοτραυματισμού και βρίσκεται τώρα ενώπιον των δικαστών. Η εξαιρετική φύση της υπόθεσης έγκειται όχι μόνο στα τραγικά γεγονότα, αλλά και στην ομολογία της ότι δεν είναι ένοχη λόγω παραφροσύνης ένεκεν επιλόχειας κατάθλιψης, η οποία θα αποτελούσε επομένως ένα πραγματικό λόγο απαλλαγής από την ποινική ευθύνη. Η Lindsay είναι το θύμα, όχι τα παιδιά της, των οποίων οι ζωές διαλύθηκαν, φωνάζουν οι υπερδιεγερμένες Ερινύες: μια ανατροπή όχι πρωτοφανής σε αυτή την υποβαθμισμένη ιστορική στιγμή. Φαίνεται ότι η γυναίκα είχε συμβουλευτεί αρκετούς γιατρούς χωρίς να λάβει τα συνταγογραφούμενα φάρμακα ή ίσως τα συμπτώματά της και οι διαταραχές της επιδεινώθηκαν μετά τη χρήση ενός από αυτά.

Μόνο ένας ετοιμοθάνατος πολιτισμός μπορεί να συζητήσει σοβαρά την τιμωρησιμότητα της Lindsay Clancy. Είτε η γυναίκα ήταν ικανή για λογική και επομένως πρέπει να εκτίσει την βαρύτερη ποινή, είτε έχει τρελαθεί και επομένως θα έπρεπε να αποκλειστεί από την κοινωνία. Αντίθετα, εδώ και μέρες στον παράλληλο κόσμο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, εκατοντάδες Αμερικανίδες δημοσιεύουν βίντεο με εικόνες των παιδιών τους και τη λεζάντα «same, Lindsay», που σημαίνει ότι έχω τις ίδιες παρορμήσεις με εσένα. Είναι αποκρουστικό το γεγονός ότι η εποχή μας παράγει έναν σημαντικό αριθμό γυναικών των οποίων η αντίδραση σε μια μητέρα που στραγγαλίζει τα παιδιά της είναι να ταυτιστούν με τον δολοφόνο και με μια ασθένεια. Διοργανώνονται διαδηλώσεις υπέρ της Lindsay, η οποία θεωρείται αθώα, ακόμη και θύμα. Μιά Ιταλίδα δημοσιογράφος έκανε μια όχι ασήμαντη σκέψη: αν την εποχή του εγκλήματος Cogne (η δολοφονία του μικρού Gioele από τη μητέρα του το 2002 - Σημείωση του συντάκτη) είχα δημοσιεύσει ένα βίντεο στο οποίο αγκάλιαζα τον γιο μου με τη λεζάντα «Νιώθω το ίδιο, Annamaria Franzoni», είμαι σίγουρη ότι κάποιος θα είχε καλέσει τον νευρολόγο και θα με είχε κλείσει μέσα.

Στην Αμερική, έχει αναδυθεί ένα μικρό, μαχητικό κίνημα «Mom Lives Matter» («Οι ζωές των μαμάδων έχουν σημασία»), το οποίο διαδίδει βίντεο γυναικών με υψωμένες γροθιές, διοργανώνει συγκεντρώσεις με στολές νοσοκόμων (το επάγγελμα τής Clancy) και δημοσιεύει βίντεο που δημιουργούνται από τεχνητή νοημοσύνη, στα οποία η δολοφόνος περιβάλλεται από γυναίκες που την προστατεύουν. Από τι; Κάποιες δημοσιεύουν βίντεο όπου ρίχνουν πάγο στην μπανιέρα «για να εξαγνίσουν την κατάθλιψή τους». Άλλες βιντεοσκοπούν τους εαυτούς τους να κλαίνε με ένα νεογέννητο μωρό στην αγκαλιά τους και να το κουνάνε βίαια. Όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα, γινόμαστε μάρτυρες ενός νέου σταδίου στο μίσος για τη ζωή που καταστρέφει τον ετοιμόρροπο δυτικό πολιτισμό από τα θεμέλιά του.

Δεν μπορούμε να κρίνουμε: αυτό που βγαίνει από τα χείλη τους δεν είναι σύμφωνο με το πνεύμα της εποχής. Αυτολογοκρισία λόγω ριζικής ανικανότητας/αποξένωσης. Το γεγονός ότι μια μητέρα σκοτώνει τα ίδια της τα παιδιά είναι μια φρικτή τραγωδία, αλλά δεν είναι ένα πρωτοφανές γεγονός. Αυτό που είναι εξαιρετικό είναι ότι, μετά από αυτή την υπόθεση, έχει αναδυθεί ένα κύμα γνώμης ευνοϊκής υπέρ της δολοφόνου. Ένα ρεύμα που δικαιολογεί το έγκλημα, θεωρεί τον δράστη θύμα και παρουσιάζει ακόμη και τη δολοφονία παιδιών ως ένδειξη γυναικείας ενδυνάμωσης. Μετά την είδηση, τα μέσα ενημέρωσης -ειδικά τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ένα καταραμένο υποπροϊόν της καθυστερημένης μεταμοντερνικότητας- έχουν κατακλυστεί από γυναίκες που υπερασπίζονται τη Λίντσεϊ, μητέρες που κακοποιούν τα παιδιά τους και μερικές παραληρηματικές φεμινίστριες θεωρητικούς που αναδεικνύουν την παιδοκτονία/βρεφοκτονία σε επαναστατική πράξη.

Έχουν εμφανιστεί μητέρες που μιμήθηκαν την Lindsay Clancy: η μιμητική δύναμη της επικοινωνίας. Στην Ιταλία, η περίπτωση της νεαρής γυναίκας από την Πάρμα που σκότωσε και έκρυψε τα σώματα των δύο νεογέννητων παιδιών της δεν έχει λάβει την προσοχή που της άξιζε, μια τραγωδία στην οποία η καταστροφική κρίση της οικογένειας και η ένοχη εξαφάνιση των πατέρων παρείχαν ένα πολύ θλιβερό φόντο στα εγκλήματα. Δεν είναι άτοπο να συνδέσουμε όλα αυτά με άλλα γεγονότα που αντιπροσωπεύουν το πνεύμα της εποχής κατά της ζωής. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η άμβλωση έχει επεκταθεί μέχρι τη στιγμή της γέννησης, ενώ η Μασαχουσέτη - η ενδέκατη πολιτεία των ΗΠΑ που το έκανε αυτό - μόλις ψήφισε έναν παρόμοιο νόμο. Οι εικόνες του κυβερνήτη Healey (καθολικού!) και μιας μεγάλης ομάδας γυναικών που ποζάρουν ευφορικά τη στιγμή της υπογραφής είναι ανησυχητικές.

Τέτοιος ήταν ο ενθουσιασμός των Γάλλων βουλευτών που εισήγαγαν το καθολικό δικαίωμα στην άμβλωση στο σύνταγμα και εργάστηκαν ακούραστα για την κρατική ευθανασία. Το υποκείμενο μήνυμα είναι το ίδιο με αυτά που υποστήριζε η Lindsay Clancy: το δικαίωμα στη θανάτωση και η αδιαφορία για τη ζωή. Σε ένα διάσημο απόσπασμα από το "Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα", ο Φρίντριχ Νίτσε εισήγαγε τη μορφή του τελευταίου ανθρώπου. «Ο καιρός πλησιάζει που ο άνθρωπος δεν θα μπορεί πλέον να γεννήσει κανένα άστρο! Αλίμονο! Ο καιρός του πιο αξιοκαταφρόνητου ανθρώπου πλησιάζει, που δεν θα μπορεί πλέον ούτε τον εαυτό του να περιφρονεί. Η γη θα έχει γίνει τότε μικρή, και πάνω της θα πηδήξει ο τελευταίος άνθρωπος, επισκιάζοντας τα πάντα. Η φυλή του είναι τόσο επίμονη και άφθαρτη όσο αυτή του ψύλλου. Ο τελευταίος άνθρωπος ζει περισσότερο. "Έχουμε εφεύρει την ευτυχία", λένε οι τελευταίοι άνθρωποι, κλείνοντας το μάτι». Και πάλι: «Πού και πού λίγο δηλητήριο: που παράγει ευχάριστα όνειρα. Και πολύ δηλητήριο στο τέλος, για να προκαλέσει έναν ευχάριστο θάνατο».

Το σήμα κατατεθέν του τελευταίου Δυτικού ανθρώπου είναι η ακραία μετριότητα του πνεύματός του, το οποίο αναζητά μόνο νομική άνεση και ασφάλεια, αποφεύγοντας κάθε ρίσκο. Ένα ον κουρασμένο από την ιστορία που έχει μεταμορφώσει τον ελάχιστο εαυτό του σε παγκόσμιο μέτρο του κόσμου. Μικρό και γκρίζο, ηδονιστικό και εγωιστικό, αλλεργικό σε οτιδήποτε θυμίζει μεγαλείο ή πάθος, αδιάφορο για την ομορφιά και τον πόνο, που αποκαλεί την μικρότητά του ευτυχία. Ο τελευταίος άνθρωπος είναι το αρχέτυπο του παθητικού μηδενισμού, που καταστρέφει μέσω της εκτεταμένης αδιαφορίας και άρνησης. Η διορατικότητα του Νίτσε παρεξηγήθηκε. Σήμερα την καταλαβαίνουμε επειδή είναι μπροστά στα μάτια μας: ζούμε σε κοινωνίες που διαμορφώθηκαν από τον μηδενισμό των τελευταίων ανθρώπων.

Η ιστορία της Lindsay Clancy επιβεβαιώνει ότι το παρόν δεν είναι μόνο η εποχή του τελευταίου άνδρα, αλλά και της τελευταίας γυναίκας. Το πρώτο εκφράζει την εξαφάνιση των κλασικών αξιών της αρρενωπότητας, ενώ το δεύτερο ενσαρκώνει την εξαφάνιση των γυναικείων αξιών. Ο φεμινιστικός λόγος, έχοντας προ πολλού ικανοποιήσει τα αιτήματα για υλική και νομική ισότητα, έχει μετατοπιστεί σε θέματα που κρύβουν τους σπόρους της εξόντωσης. Πρώτον, η ιδέα ότι ο καθένας μπορεί να είναι γυναίκα αν αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως τέτοια (η queer απάτη), η οποία υπονοεί την εξαφάνιση της πραγματικής, υλικής γυναίκας, της γυναίκας με σάρκα και οστά. Έπειτα, η ιδέα ότι η χειραφέτηση συνίσταται στο μίσος για αυτό που θεμελιώνει τη γυναικεία ιδιαιτερότητα, την τεράστια δύναμη να δίνει ζωή, ακόμη και στο σημείο της βρεφοκτονίας.

Αν η ταυτότητά σου συνίσταται στη διαγραφή των αντικειμενικών χαρακτηριστικών που την ορίζουν· αν η ελευθερία σου έγκειται στην καταστροφή αυτού που μόνο εσύ μπορείς να δημιουργήσεις, σκοτώνοντας τον καρπό της μήτρας σου, τότε εσύ, γυναίκα, παύεις να υπάρχεις. Η ακραία φεμινιστική αφήγηση έχει τελικά οδηγήσει στον θάνατο των γυναικών, την υπέρτατη εκδήλωση μιας ιδεολογίας που έχει ήδη διαλύσει το αρσενικό σύμπαν. Η θετική πτυχή αυτού που σηματοδοτεί ένα τέλος είναι η ελπίδα μιας νέας αρχής. Καμία κοινωνία δεν μπορεί να επιβιώσει με άνδρες που έχουν πάψει να είναι άνδρες και γυναίκες που έχουν πάψει να είναι γυναίκες. Ο Γκαίτε αποκάλεσε τον Μεφιστοφελή «το πνεύμα που πάντα αρνείται», έναν αριστοτεχνικό ορισμό του μηδενισμού. Η αδηφάγα ακολουθία αρνήσεων του σύγχρονου κόσμου μας έχει φέρει στο σημείο όπου τίποτα δεν μπορεί να αρνηθεί επειδή όλα έχουν ήδη αρνηθεί. Πρέπει να ξαναχτίσουμε από το κενό και να ανακτήσουμε θεμελιώδεις ανθρωπολογικές έννοιες - άνδρας, γυναίκα, καλό, κακό - τις μόνες προϋποθέσεις για αναγέννηση.


ΤΙ ΘΑ ΕΛΕΓΕ Ο ΣΧΩΡΕΜΕΝΟΣ Ο ΡΑΜΦΟΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΣΤΡΙΨΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΑ;
ΕΞΗΓΕΙΤΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗ ΖΩΗ;
ΕΞΗΓΕΙΤΑΙ!

Δευτέρα 1 Δεκεμβρίου 2025

Χορεύοντας με τον Θάνατο

Marcello Veneziani - 01/12/2025

Χορεύοντας με τον Θάνατο


Πηγή: Μαρτσέλο Βενετσιάνι

Η υποβοηθούμενη αυτοκτονία της Άλις και της Έλεν Κέσλερ έγινε δεκτή από τα ιταλικά μέσα ενημέρωσης με ένα κύμα ομόφωνου θαυμασμού, ως μια ορθολογική, πολιτισμένη, ηθική και υποδειγματική πράξη. Αλλά το σχεδιασμένο και σχολαστικά σχεδιασμένο τέλος τους, που έφτασε ακόμη και στο σημείο να ακυρώσει τις συνδρομές τους σε εφημερίδες, αφήνει ένα δίδυμο, διφορούμενο ερωτηματικό. Το βλέπω σε μια εικόνα, μια παιδική ανάμνηση ενός κουκλοθέατρου: ο Πουλτσινέλα να χορεύει με την Κολομπίνα του, χαρούμενος που την κρατούσε στην αγκαλιά του, αλλά όταν η αγαπημένη του γύρισε στο χορό, ο Πουλτσινέλα συνειδητοποίησε ότι χόρευε με τον Θάνατο και υποχώρησε έντρομος. Η ίδια διφορούμενη εικόνα φαίνεται τώρα να ανακαλεί τη μνήμη των Κέσλερ: ήταν η έκφραση μιας ξέγνοιαστης εποχής, μιας Ιταλίας τραγουδιού και χορού, ανάμεσα στην Νταντάουμπα και τα ξενύχτια, βυθισμένοι στην χαρούμενη και παιχνιδιάρικη ατμόσφαιρα ενός εορταστικού και λαμπερού Σαββατόβραδου. Και τελικά έγιναν τα παιδιά-αφιέρωμα μιας ζοφερής, ζοφερής και οριστικής απόφασης: της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας.
Οι δίδυμες Κέσλερ ήταν η πιο εμβληματική αναπαράσταση, όπως συχνά λέγεται σήμερα -συχνά ακατάλληλα- μιας εποχής, ενός κλίματος, ενός χαρούμενου και ξέγνοιαστου τρόπου ζωής. Στη συλλογική φαντασία, το δίδυμο Kessler ήταν τα πιο όμορφα ανθρώπινα τετράποδα που έχουν δει ποτέ σε βίντεο. Τα τέσσερα συγχρονισμένα πόδια τους ενέπνευσαν τα όνειρα των θεατών και χόρευαν για να σφραγίσουν την αυτοπεποίθηση και την ευκολία με την οποία μια χώρα βάδιζε μαζί προς το μέλλον.
Αλλά με την προμελετημένη πράξη της αυτοκτονίας στο κατώφλι των ενενήντα, αυτό το μοντέλο αισιοδοξίας και αυτοπεποίθησης ανατράπηκε σε ένα ζοφερό μήνυμα: να αποφασίζει και να σχεδιάζει τον δικό του θάνατο για να αποτρέψει την ασθένεια, τον πόνο και τη φυσική εξέλιξη της ζωής, και να γλιτώσει τον εαυτό του από τη μελαγχολική σκιά της γεροντικής κατάθλιψης. Έτσι, οι δύο Γερμανίδες έχουν γίνει ένα πρότυπο των μέσων ενημέρωσης για τον ηλικιωμένο πληθυσμό που πλησιάζει τα γηρατειά, συμβουλεύοντάς τους να αποτρέψουν τις θανατηφόρες ασθένειες και τον θάνατο επιλέγοντας τη συντόμευση ενός ελεγχόμενου θανάτου. Δεν πρόκειται για ακραίες περιπτώσεις ανίατων και αθεράπευτων ασθενών, που υποφέρουν από αβάσταχτο πόνο ή επιθετική θεραπεία. Πρόκειται για μια σκόπιμη, διαυγή υποβοηθούμενη αυτοκτονία, που υποκινείται από μια κατάσταση κατάθλιψης και τις αναπόφευκτες ασθένειες των γηρατειών. Είναι μια χειρονομία κυρίαρχης αυτονομίας στη διαχείριση της ζωής και του θανάτου κάποιου.
Η μόνη εντυπωσιακή ιδιαιτερότητα της διδύμου αυτοκτονίας είναι η απόφαση να πεθάνουν μαζί, δηλώνοντας ότι κανένας από τους δύο δεν θα ήθελε να ζήσει περισσότερο από τον άλλον, γεγονός που αποτελεί περαιτέρω υπόδειξη για αδελφές ψυχές, όχι απαραίτητα για βιολογικούς λόγους αλλά και απλώς για συναισθηματικούς λόγους, λόγω του δεσμού μεταξύ του ζευγαριού.
Το πραγματικό ζήτημα είναι η πεποίθηση ότι η ζωή μας βρίσκεται εξ ολοκλήρου και αποκλειστικά στα χέρια μας. Εναπόκειται σε εμάς να αποφασίσουμε πότε, πώς και ίσως με ποιον θα φύγουμε για πάντα. Αφού ανακηρύξουμε τον Θεό, μαζί με τη θρησκεία και τη μοίρα, νεκρό, τη Φύση με την τάξη της, την πραγματικότητά της και τους νόμους της νεκρή, την οικογένεια με τους γονείς, τα παιδιά και τους δεσμούς τους νεκρή, την παράδοση με την ιστορία της, τη μνήμη και τις κοινότητές της, το τελικό μήνυμα που απομένει είναι να πεθάνουμε ελεύθερα, με αυτοδιάθεση, προβλέποντας τον Θεό και τη Φύση, το πεπρωμένο και την πορεία της ζωής. Αν δεν είμαστε αυτοδημιούργητοι, μπορούμε, ωστόσο, να ασκήσουμε την αντίθετη κυριαρχία, την ελευθερία να αυτοκτονήσουμε όταν πιστεύουμε ότι έχει έρθει η ώρα. Κατέχουμε μόνο αρνητική δύναμη πάνω στη ζωή. Και στο όνομα της επικρατούσας αρνητικής σκέψης, την ασκούμε μέχρι θανάτου. Η ευθανασία, ή υποβοηθούμενη αυτοκτονία, είναι σήμερα το μόνο κυρίαρχο μήνυμα σχετικά με τη μετάβαση μεταξύ ζωής και θανάτου. Δεν υπάρχει πλέον το μυστήριο του Θεού, το στοίχημα της πίστης, η στοχασμός του θανάτου, το πεπρωμένο του ανθρώπου, η μνήμη του και τα αποτυπώματα, οι κληρονομιές που αφήνει, ούτε καν η φυσική βιολογική διαδικασία, αλλά μάλλον η ικανότητα του ατόμου να κόψει τον ομφάλιο λώρο, να κόψει τον ομφάλιο λώρο της ζωής, όπως κόβονται οι ομφάλιοι λώροι για να φέρει στον κόσμο ένα νεογέννητο. Ο διαχωρισμός έχει αντίστροφη σημασία, όπως ακριβώς είναι αντίστροφος ο σημερινός κανόνας: δεν προμηνύει τη γέννηση αλλά τον θάνατο. Η ευθανασία/αυτοκτονία είναι ο τελευταίος δυτικός ντεσιτζιονισμός. ένας διαχωρισμός αποφάσεων που στοχεύει μόνο στην άρνηση, στην αποφυγή, στην εύρεση μιας ατομικής οδού διαφυγής. Αυτονομία στην άρνηση, ελευθερία ως η ικανότητα να πεθάνεις.
Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, η μόνη αναγνωρισμένη και σεβαστή πρόκληση στον θάνατο ήταν να πεθάνεις για έναν λόγο πιο σημαντικό από την ατομική μας ζωή: να πεθάνεις για να μαρτυρήσεις την πίστη, όπως έκαναν οι μάρτυρες· να πεθάνεις για την πατρίδα σου, όπως έκαναν οι ήρωες· να πεθάνεις για την τιμή, για αγαπημένα πρόσωπα ή για έναν Σκοπό που υπερβαίνει την ατομική ζωή. Επειδή η προσωπική ζωή ήταν λιγότερο σημαντική από τις αρχές, τις αξίες και τους δεσμούς που διαρκούσαν περισσότερο από τη μοίρα των ατόμων. Αδιανόητο σήμερα. Όσοι πρόσφεραν τη ζωή τους γνώριζαν ότι ο θάνατός τους δεν συνέπιπτε με το τίποτα, αλλά ήταν απλώς το τέλος ενός φύλλου, ίσως ενός κλαδιού, όχι του δέντρου, με τις ρίζες και τον κορμό του και τις εποχιακές αναγεννήσεις του. Ο θάνατός τους ήταν μέρος του κύκλου των εποχών, στον οποίο το φυτό ανανεώνεται.

Κανείς δεν θέλει να μετανιώσει για εκείνον τον κόσμο. Αλλά το γεγονός ότι σήμερα θέτουμε το ερώτημα μόνο σε ατομικό επίπεδο και συμπυκνώνουμε το όραμα του θανάτου εν τη πράξει της ελεύθερης αναχώρησης, όταν το θέλουμε εμείς και όχι όταν το υπαγορεύει η μοίρα, ο Θεός ή η ασθένεια, είναι το θέμα της εποχής μας και μας επηρεάζει βαθιά και ριζικά. Η επιλογή δεν χωρίζει μόνο τους πιστούς από τους άθεους, αλλά και εκείνους που πιστεύουν ότι η ζωή μας είναι εξ ολοκλήρου δική μας και εκείνους που αντίθετα πιστεύουν ότι δεν αποφασίσαμε να έρθουμε στον κόσμο και δεν θα είμαστε εμείς αυτοί που θα αποφασίσουν να τον αφήσουμε ή να αποφασίσουν πότε.

Παρασκευή 21 Νοεμβρίου 2025

Γράμμα από το Λονδίνο: Έτσι θέλουν να πεθάνουμε. Όλο και περισσότεροι.

από τη Λάουρα Ντόντσγουορθ

 

Ακριβώς όταν νομίζεις ότι δεν μπορεί να χειροτερέψει, τότε συμβαίνει.

Κάθε εβδομάδα σηματοδοτεί ένα νέο βήμα σε έναν πολιτισμό που έχει πάψει να εκτιμά την ανθρώπινη ζωή. Έχω πει και πριν ότι ζούμε σε μια λατρεία του θανάτου, και τα στοιχεία συνεχίζουν να συσσωρεύονται. Δεν σεβόμαστε ή δεν αγαπάμε πλέον την ανθρώπινη ζωή, πόσο μάλλον να έχουμε την αίσθηση της ιερότητάς της. Νιώθω έναν βαθύ πόνο στα κόκαλά μου. Είναι σπαρακτικό που φτάσαμε σε αυτό το σημείο.

Ακολουθούν τρία παραδείγματα, από τη γέννηση μέχρι τον θάνατο και μετά.

Πρώτον, η έκτρωση έχει πλέον ουσιαστικά αποποινικοποιηθεί μέχρι το τέλος της εγκυμοσύνης. Η φρίκη είναι εμφανής: μια γυναίκα μπορεί να κάνει έκτρωση ανά πάσα στιγμή, για οποιονδήποτε λόγο, μέχρι τον ένατο μήνα, χωρίς φόβο τιμωρίας.
Και τώρα το SNP προτείνει να επιτραπεί και η έκτρωση βάσει φύλου. Γνωρίζουμε ήδη πού θα οδηγήσει αυτό: τα κοριτσάκια ήδη υποβάλλονται σε έκτρωση σε πολιτισμούς που προτιμούν τα αγόρια από τα κορίτσια. Αυτό έχει συμβεί στην Ινδία και την Κίνα, όπου η προκύπτουσα δημογραφική ανισορροπία έχει διαστρεβλώσει τις αντίστοιχες κοινωνίες τους. Και είναι ανησυχητικό να βλέπουμε τις λεγόμενες φεμινίστριες να υποστηρίζουν ότι το δικαίωμα μιας γυναίκας στην έκτρωση σε οποιοδήποτε στάδιο της εγκυμοσύνης και για οποιονδήποτε λόγο είναι επιθυμητό, ​​ακόμη και αν αυτό σημαίνει ότι πολλά κορίτσια δεν θα γεννηθούν.


Και μετά τι; Θα υποστηρίξουμε το δικαίωμα των οικογενειών να επιβάλλουν ακρωτηριασμό των γεννητικών οργάνων στις κόρες τους; Ή το δικαίωμα των γονέων να πετούν τα ανεπιθύμητα κορίτσια σε χώρους υγειονομικής ταφής; Ποια είναι η ουσιαστική διαφορά μεταξύ της έκτρωσης ενός θηλυκού εμβρύου και της θανάτωσης ενός κοριτσιού; Η πραγματικότητα δεν είναι τόσο διαφορετική, εκτός από μερικές εβδομάδες.

Δεύτερον, υπάρχει το νομοσχέδιο για την υποβοηθούμενη αυτοκτονία, για το οποίο έχουν ήδη απορριφθεί αρκετές εγγυήσεις υπέρ της ζωής. Και τώρα έρχονται νέες τροπολογίες, όπως αυτή που κατέθεσαν οι Λόρδοι Birt και Lord Pannick , σύμφωνα με τις οποίες την επόμενη μέρα από την ημέρα που ένας γιατρός εγείρει το ζήτημα της αυτοκτονίας, η «υπηρεσία βοήθειας» για την υποβοηθούμενη αυτοκτονία θα πρέπει να έχει έναν προσωπικό πάροχο στον ασθενή. Θα ήθελαν να επιβάλουν ένα μέγιστο όριο τριάντα ή δεκαοκτώ ημερών για να φτάσει στον θάνατο.

Για όσους συγκλονίζονται από μια τελική διάγνωση, δεν μπορεί να υπάρχει αυστηρή περίοδος περίσκεψης. Επιπλέον, γνωρίζουμε πόσο ανακριβείς μπορεί να είναι αυτές οι διαγνώσεις. Δεκαοκτώ ημέρες δύσκολα επιτρέπουν στους γιατρούς να αξιολογήσουν εάν ένα άτομο χρειάζεται πρόληψη αυτοκτονίας ή υποβοηθούμενη αυτοκτονία.

Ας είμαστε ειλικρινείς: η πρόληψη των αυτοκτονιών θα απασχολήσει λίγους αν ψηφιστεί αυτός ο νόμος. Το Εθνικό Σύστημα Υγείας δεν μπορεί να προσποιείται ότι αποτρέπει την αυτοκτονία, ενώ ταυτόχρονα προωθεί και επιταχύνει την εξάπλωσή της. Δεν μπορεί να δεσμευτεί για τη διατήρηση της ζωής και την αποκατάσταση της υγείας, ενώ ταυτόχρονα διαχειρίζεται έναν μηχανισμό για τον πρόωρο τερματισμό ζωών.

Προσπάθησα να είμαι ισορροπημένη όσον αφορά το νομοσχέδιο για την υποβοηθούμενη αυτοκτονία, επειδή νιώθω μια βαθιά συμπάθεια για τους ανθρώπους που βρίσκονται σε τελικό στάδιο και υποφέρουν.
Αλλά ας σκεφτούμε το εξής: για οποιαδήποτε άλλη περίπτωση, όπως ο τοκετός, ο καρκίνος, η νόσος Πάρκινσον, η νόσος Αλτσχάιμερ ή μια σοβαρή χειρουργική επέμβαση, δεν υπάρχει προσωπικός μετρητής θανάτου. Αυτό το επίπεδο γραφειοκρατικού ζήλου προορίζεται αποκλειστικά για τη συνοδεία ανθρώπων στον θάνατό τους.
Και ειλικρινά, σε αυτό το σημείο, φαίνεται πραγματικά ότι οι υποστηρικτές του νομοσχεδίου θέλουν να σκοτώσουν ανθρώπους το συντομότερο δυνατό.


Μια άλλη τροπολογία προτείνει τον έλεγχο των ασθενών που φτάνουν στα επείγοντα για μια γρήγορη πορεία θανάτου. Στο μέλλον, θα το σκεφτώ πολύ προσεκτικά πριν πάω ένα αγαπημένο μου πρόσωπο στα επείγοντα! Το 2013, οι γιατροί έδωσαν στη μητέρα μου ένα έως πέντε χρόνια ζωής. Είναι ακόμα ζωντανή σήμερα. Φανταστείτε να φέρνετε στα επείγοντα ένα ηλικιωμένο άτομο με κάποια γνωστική παρακμή, ταλαιπωρία ή πόνο. Φανταστείτε να σας ρωτούν αν θέλουν βοήθεια για να τερματίσουν τη ζωή τους. Και φανταστείτε ότι όλα αυτά πρέπει να τελειώσουν σε δεκαοκτώ ημέρες. Ή φανταστείτε κάποιον άλλο να τους φέρνει στα επείγοντα: μπορεί να μην γνωρίζετε καν ότι τους βοήθησαν να πεθάνουν.

Και εδώ έχουμε την απόλυτη προσβολή στο νόημα και την αξία της ζωής.
Ο Calum Worthy, συνιδρυτής της εφαρμογής 2wai , ρώτησε στο X: «Τι θα γινόταν αν οι χαμένοι αγαπημένοι μας μπορούσαν να είναι μέρος του μέλλοντός μας;» Η εταιρεία φέρεται να σχεδιάζει να προσφέρει σε θλιμμένους ανθρώπους μια αντικατάσταση για τους νεκρούς αγαπημένους τους μέσω μιας εφαρμογής τεχνητής νοημοσύνης.


Η εφαρμογή προσφέρει επί του παρόντος avatars τεχνητής νοημοσύνης φανταστικών και ιστορικών προσώπων, όπως φαίνεται στην περίπτωση του μεγάλου William Shakespeare, ο οποίος υποβιβάζεται σε μια ψηφιακή μαριονέτα ενώ το 2wai αξιοποιεί την ιδιοφυΐα του. Είναι μια αρκετά φθηνή εφαρμογή, αλλά πώς θα μπορούσαμε καν να σκεφτούμε να θέλουμε ένα ρομποτικό αντίγραφο κάποιου που αγαπήσαμε;

Δεν πρέπει να αποφεύγουμε τον πόνο μας. Είναι σπλαχνικός, ουρλιάζει, διαρκεί περισσότερο από όσο θα μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε και είναι το τίμημα που πληρώνουμε για την αγάπη. Ο πόνος είναι αγάπη. Αλλά η θεραπεία για τον πόνο είναι να υποφέρεις, όχι να αναζητάς επιφανειακή παρηγοριά στο κρύο μπλε φως ενός προσομοιώματος τεχνητής νοημοσύνης.

Η εφαρμογή προσφέρει τη λάθος απάντηση στο σωστό ερώτημα. Ίσως τα αγαπημένα μας πρόσωπα να αποτελούν μέρος του μέλλοντός μας στη μετά θάνατον ζωή. Για τους ανθρώπους της πίστης, πολλά από τα σκοτεινά αινίγματα της εποχής μας αποκτούν περισσότερο νόημα καθώς η πίστη φωτίζει τον δρόμο: η ζωή έχει αξία κατά τη γέννηση, κατά τον θάνατο και μετά.

Αλλά δεν χρειαζόμαστε τη θρησκεία για να καταλάβουμε ότι η ανθρώπινη ζωή είναι σημαντική ή για να αναγνωρίσουμε ότι τα αγαπημένα μας πρόσωπα που έχουν πεθάνει αφήνουν ανεξίτηλα σημάδια στη ζωή μας, χωρίς να καταφύγουμε σε μια εφαρμογή. Πολλοί ουμανιστές και άθεοι έχουν χτίσει ηθικά συστήματα βασισμένα στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τη λογική, τη συμπόνια και την αμετάβλητη αξία του ατόμου. Κάποιος μπορεί να απορρίψει οποιαδήποτε πίστη σε μια μετά θάνατον ζωή, αλλά να υπερασπιστεί σθεναρά την πολύτιμη αξία της ζωής και το ηθικό καθήκον των ζωντανών να φροντίζουν ο ένας τον άλλον.

Τα πράγματα δεν είναι ακόμα στο χειρότερο σημείο τους. Η ιστορία δείχνει ότι έχουμε δει πιο σκοτεινές εποχές. Οι άνθρωποι ως παράπλευρες απώλειες δεν είναι κάτι καινούργιο. Οι Αζτέκοι ξερίζωσαν τις καρδιές χιλιάδων σε τελετουργικές θυσίες. Η κομμουνιστική Κίνα και η Σοβιετική Ένωση σκότωσαν εκατομμύρια ανθρώπους σε λιμούς, εκκαθαρίσεις και στρατόπεδα εργασίας. Η Βρετανία κάποτε εκτέλεσε ανθρώπους για κλοπή ή πλαστογραφία. Στα ορφανοτροφεία του παρελθόντος, ο θάνατος ήταν τόσο συνηθισμένος που τα παιδιά ουσιαστικά καταμετρούνταν ως θύματα σε ένα βιβλίο καταγραφής.

Οι άνθρωποι εντάσσονται σε λατρείες θανάτου με προβλέψιμη κανονικότητα. Η ιστορία και η αφήγηση το αποδεικνύουν αυτό: μας αντιμετωπίζουν σαν πρώτη ύλη, κρέας που θα χρησιμοποιηθεί, που θα απορρίπτεται όταν δεν μας βολεύει. Δεν μπορούμε να πολεμήσουμε τον θάνατο. Όλοι πεθαίνουμε. Ο θάνατος είναι μέρος της ζωής. Ωστόσο, η αναγνώριση ότι ο θάνατος είναι αναπόφευκτος δεν σημαίνει ότι πρέπει να παραδοθούμε σε μια κουλτούρα που υποτιμά τη ζωή όσο είμαστε ζωντανοί. Η επιλογή είναι δική μας, συλλογικά και ατομικά. Το θέμα είναι να επιβεβαιώσουμε την αξία κάθε ανθρώπου. Να βλέπουμε κάθε παιδί, κάθε ασθενή, κάθε αγαπημένο μας πρόσωπο όχι ως στατιστικό στοιχείο, παράπλευρες απώλειες, ένα ταξίδι ή ένα παιχνίδι κινητού τηλεφώνου, αλλά ως μια ζωή που πρέπει να προστατεύεται, να καλλιεργείται και να γιορτάζεται.

Ο σεβασμός για τη ζωή δεν είναι συναισθηματισμός. Είναι μια ηθική επιταγή. Είναι η μόνη απάντηση στις γραφειοκρατίες, τις τεχνολογίες και τις ιδεολογίες που αντιμετωπίζουν τα ανθρώπινα όντα ως αναλώσιμα αντικείμενα. Είναι η μόνη απάντηση στην ορμή προς τον οπορτουνισμό, στην επιτάχυνση του θανάτου.

Πρέπει να θυμόμαστε ότι ο πόνος, η ταλαιπωρία και η φροντίδα είναι το μέτρο της ανθρωπιάς μας. Το να υποφέρεις σημαίνει να αγαπάς. Το να νοιάζεσαι σημαίνει να επιμένεις ότι η ζωή είναι σημαντική. Κάθε πράξη φροντίδας, συμπόνιας και υπεράσπισης της ζωής είναι μια εξέγερση ενάντια στη λατρεία του θανάτου που μας περιβάλλει.

Ναι, λοιπόν, πεθαίνουμε. Αλλά ο τρόπος που ζούμε προσφέρει ένα πραγματικό καταφύγιο για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, από τη γέννηση μέχρι τον θάνατο και μετά. Πρέπει να σεβόμαστε τη ζωή.

Σέ σένα ΤΙ σου αφαιρεί;

Livia Di Vona

Τι σου αφαιρεί;


Πηγή: Λίβια Ντι Βόνα

Εντάξει, διαβάζω ένα σωρό σχόλια από ανθρώπους που προσποιούνται ότι δεν καταλαβαίνουν ότι το πρόβλημα δεν είναι η προσωπική επιλογή των Kessler, αλλά μάλλον η παρουσίασή της ως η σωστή επιλογή, μια επιλογή ελευθερίας για όλους, συμπεριλαμβανομένου και εμού. Μια επιλογή, επαναλαμβάνω, όπως πολλοί έχουν ήδη κάνει, που υπάρχει μόνο αν έχω μια έγκυρη εναλλακτική λύση. Διαφορετικά, επιβάλλεται. Και έτσι, ως συνήθως: «Τι σου αφαιρεί;» Είναι εύκολο να το πεις.
Έχεις εσωτερικεύσει μέχρι το βάθος την καπιταλιστική-ωφελιμιστική λογική σύμφωνα με την οποία, υπό ορισμένες συνθήκες (δηλαδή, ασθένεια, αδυναμία, γήρας, ψυχική ασθένεια - φτώχεια, όχι, γιατί αλλιώς μπορώ να αντέξω οικονομικά έναν ευτυχισμένο θάνατο - κ.λπ.), είμαι άχρηστος, αν όχι εντελώς βάρος για τους άλλους.
Η καταρρέουσα έννοια της κοινότητας, η κοντόφθαλμη υποβάθμιση της ζωής και της αξιοπρέπειας κάποιου σε εμπορεύσιμα «πράγματα» και, αντίστροφα, οι ψεύτικες ανοησίες της συμπερίληψης, του «να είσαι αυτό που θέλεις» (αλλά ποτέ αυτό που είσαι ήδη, αλλιώς είσαι βαρετός) σηματοδοτούν την πορεία προς την αυτοκαταστροφή.
Τι ειρήνη μεταξύ των λαών ζητάτε αν οι άνθρωποι δεν είναι πλέον άνθρωποι αλλά πράγματα; 
Τότε γίνεται ακόμη και θεμιτό να σκοτώνετε χιλιάδες για να χτίσετε μια όμορφη Ριβιέρα, ίσως με βίλες χτισμένες με ασβέστη και αίμα.
Κατά τη γνώμη μου, το να νιώθει κανείς άνετα σε αυτούς τους άνομους καιρούς είναι ένα αδιαμφισβήτητο σημάδι ταπείνωσης της νοημοσύνης του. Αν σας αρέσει, προχωρήστε, αλλά όχι εγώ.

Όταν ο θάνατος μας καλεί...

Antonio Catalano

Όταν ο θάνατος μας καλεί...


Πηγή: Αντόνιο Καταλάνο

Θα ήταν μια καλή ευκαιρία να τιμήσουμε το εξωτικό σύμβολο μιας ξέγνοιαστης και χαρούμενης Ιταλίας που τη δεκαετία του 1960 ήταν έτοιμη να γίνει η τέταρτη μεγαλύτερη βιομηχανική δύναμη στον κόσμο. Αυτά τα δύο μακριά, σκανδιναβικά πόδια που κινούνταν σε σύγχρονη τελειότητα γοήτευσαν έναν μεσογειακό θεατή συνηθισμένο σε άλλες γυναικείες σωματικές αναλογίες. Αντ' αυτού, ο προοδευτικός τύπος σχεδόν ομόφωνα γιόρτασε τον τρόπο με τον οποίο οι δίδυμες αδερφές αποφάσισαν να εγκαταλείψουν αυτή την κοιλάδα των δακρύων. Σχεδόν ενθουσιώδης, ένας επικήδειος λόγος για όσους τελικά αποδείχθηκαν «υπερμοντέρνοι και υπερσύγχρονοι», όπως το έθεσε χυδαία το «Il Messaggero»... ας αφήσουμε τους άλλους ήσυχους. Μια ακόμη χρυσή ευκαιρία να μεταδώσουμε τη θετική νεωτερικότητα της ευθανασίας στη συλλογική φαντασία. Μια λύση που η κυρίαρχη ιδιοσυγκρασία προτείνει ως ισοδύναμη με την πρόοδο. Μια γρήγορη και λειτουργική λύση που επιλύει, με πολιτισμένο και αστικό τρόπο, την αρχαία, και πλέον απαράδεκτη, φρικτή δοκιμασία του πόνου που συνοδεύει την ανθρώπινη μετάβαση στον  Αδελφό Θάνατο... Αλλά πάνω απ 'όλα, μειώνει τα αφόρητα έξοδα που προορίζονται για τη φροντίδα και την υποστήριξη ανθρώπων που θεωρούνται πλέον αντιπαραγωγικοί... ενώ είναι βαθιά ηθικό να διατεθούν αυτά τα κεφάλαια για τον επανεξοπλισμό μιας σάπιας Ευρώπης που, αντίθετα, δεν θέλει καμία σχέση με μια υγιή και ευγενική λύση ευθανασίας.

Quando la morte ci chiamerà...

Kessler, Υπερμοντέρνος Θάνατος – Roberto Pecchioli


Στη σύγχρονη κοινωνία, όλα «παρουσιάζονται ως μια τεράστια συσσώρευση θεαμάτων». (Ζ. Ντεμπόρ) Ακόμα και ο θάνατος, κρυμμένος, καταπιεσμένος, γίνεται μια μακάβρια αναπαράσταση. Η σχολαστικά προετοιμασμένη αυτοκτονία των διδύμων Κέσλερ, μαζί με οδηγίες στην τεφροδόχο για να μοιραστούν με τη μητέρα τους «ώστε να μην σπαταληθεί χώρος», κλείνει έναν κύκλο - αυτόν της χαράς της ζωής, της επιδεικτικής ομορφιάς, της αρμονίας του χορού (ο Νίτσε έγραψε ότι ήταν πρόθυμος να πιστέψει μόνο σε έναν χορευτικό Θεό) - που οι Γερμανίδες ενσάρκωσαν στην Ιταλία της οικονομικής άνθησης, της αισιοδοξίας, της κούρσας προς την ευημερία και της dolce vita. Ανοίγει έναν άλλο, υπό τη σημαία του θανάτου, της θεαματικοποίησης των μέσων ενημέρωσης, ενός γκροτέσκου νεκρικού ενθουσιασμού που μετατράπηκε σε προπαγάνδα αυτοκτονίας.

Οι Γερμανίδες δίδυμες ήταν ηλικιωμένες αλλά όχι αδύναμες και σίγουρα όχι φτωχές. Ωστόσο, επέλεξαν να πεθάνουν, οργανώνοντας την αναχώρησή τους από αυτόν τον κόσμο με τευτονική ακρίβεια, ακυρώνοντας μάλιστα τη συνδρομή τους στην τοπική εφημερίδα που ξεκινούσε την ημέρα που είχαν επιλέξει. Μια ανατριχιαστική ψυχρότητα μπροστά σε αυτό το μοιραίο ταξίδι, ίσως η διαυγής τρέλα όσων έχουν χάσει κάθε ενδιαφέρον για τη ζωή, ή η γεροντική κόπωση όσων αισθάνονται μόνες, άχρηστες, εκτός χρήσεως και άξιες να απολυθούν. Πρέπει να δείχνουμε σεβασμό στην ακραία επιλογή δύο γυναικών που κάποτε ήταν αντικείμενα του πόθου. Το μυστήριο του τελευταίου τους βήματος δεν μπορεί να υποτιμηθεί ή να κριθεί.

Η αντίδραση του Τύπου είναι βαθιά ανησυχητική, ερμηνεύοντας τη μηδενιστική κουλτούρα που κατακλύζει την αγωνία αυτού του μολυσμένου πολιτισμού, που είναι άρρωστος με τον αλαζονικό υποκειμενισμό όσων επιδιώκουν να ελέγξουν τα πάντα, ακόμα και τον θάνατο. Εκτός από την Iva Zanicchi - ελαφρώς νεότερη από τίς Kessler - η οποία επιβεβαίωσε την ιερότητα της ζωής και τη θέληση να την αντιμετωπίσει κανείς στο έπακρο, ο επιδεικτικός ενθουσιασμός για την υποβοηθούμενη αυτοκτονία των διδύμων είναι εξουθενωτικός. Το νεκροτομείο που δεν υπάρχει πια στον πολιτισμό έχει αφαιρέσει κάθε μάσκα και τα μέσα ενημέρωσης έχουν γίνει ο εκπρόσωπός του. Οι Αυλητές του Hamelin, υπό τον ήχο μιας χαρούμενης νεκρικής πορείας, μας προσκαλούν στην αυτοκτονία, με τη μορφή ενός «καλού θανάτου» με τη σφραγίδα της εξουσίας.

Η δεινή θέση των Kessler μοιράζεται μέ εκατομμύρια άλλους, παιδιά μιας διεφθαρμένης εποχής. Καμία λάμψη υπέρβασης, καμία ελπίδα για μια μελλοντική ζωή, το απελπισμένο κενό όσων είναι ηλικιωμένοι και μόνοι (μια μοναξιά για δύο, στην περίπτωσή τους, στην πραγματικότητα), όσων δεν έχουν σχηματίσει οικογένεια, δεν αφήνουν κληρονόμους ή αγαπημένα πρόσωπα, και ψαχουλεύουν τόσο πολύ στο σκοτάδι που προτιμούν τον θάνατο. Αυτό ισχύει για τους αρρώστους, για όσους δεν μπορούν να αντέξουν κανέναν πόνο, για τους καταθλιπτικούς ή τους φτωχούς. Υλικά και πνευματικά. Ο φιλόσοφος Byung Chul Han (ο οποίος έγινε Καθολικός) εξηγεί ότι ο σύγχρονος κόσμος τρομοκρατείται από τον πόνο. Ο φόβος του πόνου είναι τόσο διαδεδομένος που ωθεί ακόμη και τους ανθρώπους να εγκαταλείψουν τη ζωή αντί να την αντιμετωπίσουν. Ζούμε σε μια συλλογική απόρριψη της ευθραυστότητας. Μια καταπίεση που οδηγεί στην αυτοκτονία. Όπως ο Han, στοχαστές όπως ο Giorgio Agamben και ο Massimo Cacciari είναι ανοιχτοί στην υπέρβαση, εξερευνώντας το μυστηριώδες έδαφος της μεταφυσικής για να ανακτήσουν ένα νόημα ζωής που ο homo occidentalis έχει χάσει.

Οι μάστορες της απάτης των μέσων ενημέρωσης έχουν ενθρονίσει τίς καημένες Κέσλερ στους βωμούς μεγαλοπρεπών και προοδευτικών πεπρωμένων, χωρίς να προσπαθούν να κατανοήσουν το υπαρξιακό τους δράμα. Οι τίτλοι και τα σχόλια είναι ανησυχητικά, ακόμη και γελοία, αν δεν υπήρχε το μεγαλύτερο θέμα: η παροδικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Έχουν γιορτάσει την αυτοκτονία ως γιορτή, επιδεικνύοντας την επιθυμία τους να ρυθμίσουν ακόμη και τον θάνατο με το πρόσχημα της αυτοδιάθεσης. Σύμφωνα με μια εφημερίδα, οι Κέσλερ «έχουν επιδείξει νεωτερικότητα ακόμη και στην απόφασή τους να βγουν». Τέλεια σύνθεση. Νεωτερικότητα, απόφαση, έξοδος, μια χαρούμενη παράφραση του ρήματος «αυτοκτονώ». Μια άλλη εφημερίδα τονίζει ότι τα δίδυμα «έχουν κρατήσει τον λόγο τους». Πόσο υπέροχα, ανακοινώνουν τον θάνατό τους και ο κόσμος είναι εκεί περιμένοντας να χειροκροτήσει την καθορισμένη ώρα. Ένας φιλελεύθερος εικοσιτεσσάρων καρατίων, ο Μάσιμο Γκραμελίνι, το συνοψίζει: έχουν προετοιμάσει το τελικό βήμα σαν μια τελετουργία, μια διπλή τελετή. Το θέαμα του θανάτου, η τελική παράσταση, το κύκνειο άσμα στην απίστευτη ερμηνεία της καθολικής ημερήσιας εφημερίδας (???) Avvenire.[ΘΑΝΑΤΟΠΟΙΝΙΤΕΣ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΕΚΤΕΛΟΥΝΤΑΙ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΟΥΣ. ΣΚΟΤΩΣΑΝ ΤΗ ΖΩΗ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΣΕ ΘΕΑΜΑ, Η ΜΟΙΡΑ ΤΟΥ ΕΓΩ. ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΨΥΧΗΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΗΣ ΣΤΟ ΕΓΩ.]

Ένας δημοσιογράφος, μέσα στον ενθουσιασμό του, σκοντάφτει σε ακούσιο μαύρο χιούμορ: «Έχουν χαράξει μια ζωντανή και οριστική γραμμή». Είναι ο θάνατος ζωντανός; Η Corriere della Sera, πρώην όργανο της Λομβαρδικής αστικής τάξης -η οποία είναι πράγματι «ζωηρή»- αφιέρωσε εννέα σελίδες στην αυτοκτονία των Kessler. Περισσότερο από έναν πόλεμο ή μια αποφασιστική εκλογή. Ένα πολύ ακριβές σήμα, η επιλογή των υπευθύνων που μας θέλουν νεκρούς. Χαρούμενο και αυτοκτονικό. Καμία ακριβή παρηγορητική φροντίδα για τους αρρώστους, μόνο ασφάλεια ζωής και βοήθεια για όσους έχουν ανάγκη. Η τέλεια τελική λύση. Ένας υπερμοντέρνος και σύγχρονος θάνατος, μαγεμένος από τήν Messaggero, ένα παράδειγμα για όλους τους επαναστάτες που επιμένουν να γεμίζουν τους δρόμους του κόσμου. Το κλειδί βρίσκεται στο επίθετο «υπερμοντέρνος», είτε χαμένος είτε προσεκτικά επιλεγμένος. Μέγιστα μοντέρνο («με τον σημερινό τρόπο») για να περιγράψει τους ενθουσιώδεις μιας μεταγενέστερης εποχής αλλά όχι έναν γιο, χωρίς κληρονόμους ή ισχυρές αρχές, με έναν συνοδευτικό υπερμοντέρνο θάνατο, δηλαδή, το να φεύγει κανείς οικειοθελώς από τη μέση.

Επειδή είμαστε μόνοι —έχει επιβληθεί ως πρόγραμμα ζωής— επειδή δεν είμαστε πλέον νέοι και όμορφοι, επειδή τα πόδια μας δεν χορεύουν πλέον το Da-da-um-pa, επειδή είμαστε λυπημένοι, επειδή η νύχτα δεν είναι πλέον «πολύ μικρή για εμάς», όπως σε ένα τραγούδι του Kessler, αλλά μάλλον διαστέλλει τον πόνο και προαναγγέλλει το σκοτάδι των φυλακισμένων του τίποτα. Ο υπερσύγχρονος θάνατος είναι η έλλειψη κουλτούρας της σπατάλης και της φρίκης του εαυτού, αν ο καθρέφτης του Νάρκισσου δεν επιδεικνύει πλέον νεότητα και σφρίγος. Η απολογία τής αυτοκτονίας που προκαλείται από την επιλογή της Αλίκης και της Έλεν, κάποτε συμβόλων ζωής, ομορφιάς, επιτυχίας και ελευθερίας, είναι ένα ακόμη σημάδι ότι το φως του ανθρώπινου πολιτισμού έχει σβήσει σε αυτή τη γωνιά του κόσμου που είναι τόσο περήφανη για τα επιτεύγματά της, την τεχνολογία της, την απεριόριστη ελευθερία της. Σκύβουμε τα κεφάλια μας μπροστά σε δύο γυναίκες που ναυαγούν παρά μια φαινομενικά επιτυχημένη ζωή, αλλά ο θρίαμβος του θανάτου δοξάζεται σαν γιορτή, παρουσιάζεται ως πρόοδος — αυτό, όχι, δεν μπορούμε να το δεχτούμε. Οι νεκροί χειροκροτούν τους νεκρούς: θαύματα της υπερνεωτερικότητας.