Πηγή: Φιλίππο Μπόβο
Σύμφωνα με τον Moshe Ya'alon (πρώην 17ος Αρχηγός του Επιτελείου από το 2002 έως το 2005, Υπουργός Στρατηγικών Υποθέσεων στην κυβέρνηση Netanyahu II από το 2009 έως το 2013 και Υπουργός Άμυνας στις κυβερνήσεις Netanyahu III και IV από το 2013 έως το 2016), ο Netanyahu, τον οποίο αποκαλεί «το κύριο πρόσωπο που ευθύνεται για τη σφαγή της 10ης Σεπτεμβρίου», επιχειρεί να εξαπολύσει μια επιχείρηση στο Ιράν μέσω της Μοσάντ με στόχο την πρόκληση ενός νέου πολέμου, θεωρώντας τον ως έσχατη λύση για να παραμείνει στην εξουσία. Αυτή δεν είναι μια νέα θεωρία: προειδοποιήσεις και συναγερμοί έχουν εκφραστεί αρκετές φορές μέχρι στιγμής, αλλά αυτό που κάνει τη διαφορά αυτή τη φορά είναι ότι δεν προέρχονται μόνο από τους συνήθεις αναλυτές και παρατηρητές εκτός του ισραηλινού μηχανισμού.
Αυτή τη φορά, αυτός που μιλάει είναι κάποιος που ήταν και συνεχίζει να είναι βαθιά εμπλεκόμενος σε αυτόν τον μηχανισμό. Η
πρόθεση του Netanyahu έρχεται σε αντίθεση με τον νυν Αρχηγό του Επιτελείου Eyal Zamir και με το Υπουργικό Συμβούλιο Ασφαλείας, το οποίο δεν έχει συνεδριάσει από τις 5 Οκτωβρίου. Αυτό είναι το όργανο που είναι υπεύθυνο για τη λήψη των πιο ευαίσθητων αποφάσεων σχετικά με την εθνική ασφάλεια, την άμυνα και τις στρατιωτικές επιχειρήσεις (συμπεριλαμβανομένων ενεργειών που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε πόλεμο). Στο τρέχον περιφερειακό πλαίσιο, που χαρακτηρίζεται από εντάσεις με το Ιράν και στρατιωτικούς ελιγμούς στη Γάζα, τον Λίβανο και τη νότια Συρία, το γεγονός ότι ένα τόσο σημαντικό όργανο δεν έχει συνεδριάσει για πάνω από ένα μήνα αποτελεί θέμα σοβαρής ανησυχίας. Σύμφωνα με πρόσφατες αναφορές, θα μπορούσε να συνεδριάσει στις 15 Νοεμβρίου, αλλά αυτή θα ήταν μια πολύ καθυστερημένη σύγκληση (ειδικά αν «κάτι» συνέβαινε εν τω μεταξύ) και, επιπλέον, θα ήταν ανεπιθύμητο για τον Νετανιάχου, ο οποίος, όχι τυχαία, πήγε στην Κνεσέτ μόλις χθες για να ζητήσει αναβολή της συνόδου μέχρι την επόμενη εβδομάδα. Χθες, το μπλοκ του Λικούντ και ο απερχόμενος πρόεδρος της Κνεσέτ, Οχάνα, μπλόκαραν την ψηφοφορία για τον διορισμό του Λίμπερμαν ως προσωρινού προέδρου του Υπουργικού Συμβουλίου, αναβάλλοντας ουσιαστικά την ορκωμοσία και την έναρξη των εργασιών του μέχρι τις 16 Νοεμβρίου. Εν τω μεταξύ, ο Άιζενκοτ έστειλε στον Νετανιάχου επιστολή προειδοποιώντας τον ότι, ως προσωρινός πρωθυπουργός, δεν διαθέτει επαρκή νομιμοποίηση για να αναλάβει στρατιωτική δράση μόνος του.
Συνεπώς, σύμφωνα με τον Γιααλόν, ο οποίος συνεργάζεται με τον Νετανιάχου για μεγάλο χρονικό διάστημα, ο τελευταίος είναι ακόμη και πρόθυμος να επιτρέψει στο κράτος να καεί, προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία, ενεργώντας ενάντια στα εθνικά συμφέροντα. Αν και αυτό δεν είναι εντελώς καινούργιο (στην πραγματικότητα, έχει επανειλημμένα εκτοξευθεί, όχι μόνο από το εξωτερικό αλλά και από το εσωτερικό, από πολλές Ισραηλινές πολιτικές και στρατιωτικές προσωπικότητες), η επανάληψή του σήμερα το ενισχύει περαιτέρω. Φυσικά, αυτά είναι τα λόγια ενός μέλους της αντιπολίτευσης (ο Γιααλόν ήταν μέλος του Λικούντ μέχρι το 2016 και, μετά την ίδρυση του βραχύβιου κόμματος Telem το 2019, τελικά αποσύρθηκε από τη δημόσια ζωή), το οποίο έχει επανειλημμένα αντιμετωπίσει αντιπαραθέσεις καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του, για την υποστήριξή του για μεγαλύτερη αφομοίωση του αραβικού στοιχείου του Ισραήλ, για τους βομβαρδισμούς της βάσης του ΟΗΕ στην Κανά, στο νότιο Λίβανο, το 1996 κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης «Σταφύλια της Οργής» (η οποία οδήγησε σε αγωγή στην Ουάσιγκτον από τους συγγενείς των θυμάτων) και για την εξάλειψη του ηγέτη της Χαμάς Σαλάχ Σαχάντα το 2002 (η οποία οδήγησε σε ένταλμα σύλληψης εναντίον του στη Νέα Ζηλανδία το 2006 για εγκλήματα πολέμου).
Μιλάμε λοιπόν για ένα γεράκι, αναγνωρισμένο ως τέτοιο από κάθε άποψη, αλλά σε κάθε περίπτωση ένα από τα πιο οξυδερκή και, πάνω απ' όλα, συνειδητοποιημένο των πραγματικών ορίων της ανθεκτικότητας του Ισραήλ. Στο τρέχον πλαίσιο, ακριβώς αυτά τά «γεράκια» φοβούνται περισσότερο την ιδέα ότι η χώρα θα μπορούσε να συρθεί πέρα από τα όριά της, προκειμένου να διατηρηθεί η εξουσία ενός ατόμου και του κύκλου του, και είναι αυτοί που έχουν μεγαλύτερη επίγνωση των πιθανών συνεπειών.
πρόθεση του Netanyahu έρχεται σε αντίθεση με τον νυν Αρχηγό του Επιτελείου Eyal Zamir και με το Υπουργικό Συμβούλιο Ασφαλείας, το οποίο δεν έχει συνεδριάσει από τις 5 Οκτωβρίου. Αυτό είναι το όργανο που είναι υπεύθυνο για τη λήψη των πιο ευαίσθητων αποφάσεων σχετικά με την εθνική ασφάλεια, την άμυνα και τις στρατιωτικές επιχειρήσεις (συμπεριλαμβανομένων ενεργειών που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε πόλεμο). Στο τρέχον περιφερειακό πλαίσιο, που χαρακτηρίζεται από εντάσεις με το Ιράν και στρατιωτικούς ελιγμούς στη Γάζα, τον Λίβανο και τη νότια Συρία, το γεγονός ότι ένα τόσο σημαντικό όργανο δεν έχει συνεδριάσει για πάνω από ένα μήνα αποτελεί θέμα σοβαρής ανησυχίας. Σύμφωνα με πρόσφατες αναφορές, θα μπορούσε να συνεδριάσει στις 15 Νοεμβρίου, αλλά αυτή θα ήταν μια πολύ καθυστερημένη σύγκληση (ειδικά αν «κάτι» συνέβαινε εν τω μεταξύ) και, επιπλέον, θα ήταν ανεπιθύμητο για τον Νετανιάχου, ο οποίος, όχι τυχαία, πήγε στην Κνεσέτ μόλις χθες για να ζητήσει αναβολή της συνόδου μέχρι την επόμενη εβδομάδα. Χθες, το μπλοκ του Λικούντ και ο απερχόμενος πρόεδρος της Κνεσέτ, Οχάνα, μπλόκαραν την ψηφοφορία για τον διορισμό του Λίμπερμαν ως προσωρινού προέδρου του Υπουργικού Συμβουλίου, αναβάλλοντας ουσιαστικά την ορκωμοσία και την έναρξη των εργασιών του μέχρι τις 16 Νοεμβρίου. Εν τω μεταξύ, ο Άιζενκοτ έστειλε στον Νετανιάχου επιστολή προειδοποιώντας τον ότι, ως προσωρινός πρωθυπουργός, δεν διαθέτει επαρκή νομιμοποίηση για να αναλάβει στρατιωτική δράση μόνος του.
Συνεπώς, σύμφωνα με τον Γιααλόν, ο οποίος συνεργάζεται με τον Νετανιάχου για μεγάλο χρονικό διάστημα, ο τελευταίος είναι ακόμη και πρόθυμος να επιτρέψει στο κράτος να καεί, προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία, ενεργώντας ενάντια στα εθνικά συμφέροντα. Αν και αυτό δεν είναι εντελώς καινούργιο (στην πραγματικότητα, έχει επανειλημμένα εκτοξευθεί, όχι μόνο από το εξωτερικό αλλά και από το εσωτερικό, από πολλές Ισραηλινές πολιτικές και στρατιωτικές προσωπικότητες), η επανάληψή του σήμερα το ενισχύει περαιτέρω. Φυσικά, αυτά είναι τα λόγια ενός μέλους της αντιπολίτευσης (ο Γιααλόν ήταν μέλος του Λικούντ μέχρι το 2016 και, μετά την ίδρυση του βραχύβιου κόμματος Telem το 2019, τελικά αποσύρθηκε από τη δημόσια ζωή), το οποίο έχει επανειλημμένα αντιμετωπίσει αντιπαραθέσεις καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του, για την υποστήριξή του για μεγαλύτερη αφομοίωση του αραβικού στοιχείου του Ισραήλ, για τους βομβαρδισμούς της βάσης του ΟΗΕ στην Κανά, στο νότιο Λίβανο, το 1996 κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης «Σταφύλια της Οργής» (η οποία οδήγησε σε αγωγή στην Ουάσιγκτον από τους συγγενείς των θυμάτων) και για την εξάλειψη του ηγέτη της Χαμάς Σαλάχ Σαχάντα το 2002 (η οποία οδήγησε σε ένταλμα σύλληψης εναντίον του στη Νέα Ζηλανδία το 2006 για εγκλήματα πολέμου).
Μιλάμε λοιπόν για ένα γεράκι, αναγνωρισμένο ως τέτοιο από κάθε άποψη, αλλά σε κάθε περίπτωση ένα από τα πιο οξυδερκή και, πάνω απ' όλα, συνειδητοποιημένο των πραγματικών ορίων της ανθεκτικότητας του Ισραήλ. Στο τρέχον πλαίσιο, ακριβώς αυτά τά «γεράκια» φοβούνται περισσότερο την ιδέα ότι η χώρα θα μπορούσε να συρθεί πέρα από τα όριά της, προκειμένου να διατηρηθεί η εξουσία ενός ατόμου και του κύκλου του, και είναι αυτοί που έχουν μεγαλύτερη επίγνωση των πιθανών συνεπειών.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου