Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα WOLFHART PANNENBERG - Οι θρησκείες στην προοπτική της Χριστιανικής Θεολογίας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα WOLFHART PANNENBERG - Οι θρησκείες στην προοπτική της Χριστιανικής Θεολογίας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 14 Οκτωβρίου 2020

ΟΙ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΣΤΗΝ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ. (6)

Συνέχεια από:Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου 2020

 Οι θρησκείες στην προοπτική τής Χριστιανικής Θεολογίας
 Και η αυτοκατανόηση του Χριστιανισμού στην σχέση του με τις εξωτερικές στην Εκκλησία θρησκείες.
Του W. Pannenberg.

2.  Η Χριστιανική Θεολογία μπορεί να αναγνωρίσει ότι άλλες λατρείες και θρησκείες προσφέρουν στους πιστούς τους μία σχέση με την Θεότητα, και επομένως μία συμμετοχή στην σωτηρία, παρόμοια μ'αυτή, η οποία σύμφωνα με το Χριστιανικό μήνυμα και το δόγμα του, δίνεται με την πίστη στον Ιησού Χριστό και μέσω τών Μυστηρίων;
    

          3. Στην συνάντηση με τους αντιπροσώπους τών άλλων θρησκευτικών παραδόσεων οι Χριστιανοί μπορούν να αντλήσουν διδασκαλίες για την δική τους γνώση τής πραγματικότητος τού Θεού;

          Εάν δεν ίσχυε αυτό, οι χώροι τού διαθρησκευτικού διαλόγου για τον Χριστιανό που συμμετέχει θα ήταν πολύ περιορισμένοι. Η αμοιβαιότης, η οποία είναι συστατικό στοιχείο κάθε διαλόγου, θα περιοριζόταν στην διασάφηση της ερωτήσεως εάν αυτό που ο καθένας έχει καθαυτός, παρουσιάζεται κατά κάποιο τρόπο και στον άλλον. Επι πλέον ο διάλογος θα μπορούσε να προσφέρει την διασάφηση αμοιβαίας ασυνεννοησίας, ή να βρεθούν απαντήσεις σε θέματα τα οποία θα αφορούσαν κοινές ευθύνες που ισχύουν σε προβλήματα του κοσμικού κόσμου! Δεν θα ήταν βεβαίως λίγο, αλλά ο διάλογος θα πήγαινε εις βάθος μόνον εάν προσέφερε και την δυνατότητα μιας πιο βαθειάς κατανοήσεως τής δικής μας παραδόσεως και πώς αυτή βλέπει την πραγματικότητα τού Θεού, όπως επίσης και την σχέση που έχουν με αυτή οι άνθρωποι.

          Για την μεριά των Χριστιανών αυτό δεν θα ήταν καθόλου εφικτό εάν στην αποκάλυψη του Θεού θα ήταν ενωμένη και μία καθοριστική και τελειωτική γνώση γύρω από το περιεχόμενο της και την αλήθεια της. Και πράγματι η Εκκλησία απαίτησε τό ότι τα δόγματά της  διέθεταν καθαυτά την οριστική αλήθεια, αντιστοιχούσα στον εσχατολογικό χαρακτήρα του κηρύγματος τού Ιησού και όσα ανήγγειλαν οι απόστολοι για τον Χριστό. Αυτό όμως μπορεί να ισχύσει μόνον για το περιεχόμενο των δογμάτων, όχι για τον τύπο και την μορφή με την οποία εκφράσθηκαν στην σκέψη και στην γλώσσα. Μία διαφορά η οποία (μόνον τελευταίως όμως) αναγνωρίσθηκε και από την Ρωμαϊκή Εκκλησία. Όταν ο Απόστολος Παύλος έγραφε ότι η τωρινή μας γνώση είναι ατελής και ότι εμείς θα γνωρίσουμε στ’αλήθεια, μόνον στο εσχατολογικό μέλλον για τον Θεό, όπως τώρα ο ίδιος ο Θεός μας γνωρίζει (1 Κορ. 13,12) σκεφτόταν χωρίς αμφιβολία, κατ’αρχάς στην γνώση τού συμβάντος τής αποκαλύψεως και επομένως στην Θεολογική γνώση. Η Εκκλησία δεν υπολόγισε πάντοτε εις βάθος αυτό το σημείο, διαφορετικά δεν θα υπήρχαν από μέρους τού Χριστιανισμού καταναγναστικά δόγματα αλλά ούτε και η συναφής μη ανεκτικότης. Και τα δύο πράγματα προήλθαν από το γεγονός ότι η Εκκλησία δεν κατόρθωσε να χωρίσει την καθοριστικότητα της εσχατολογικής αποκαλύψεως του Θεού από τον προσωρινό χαρακτήρα της γνώσεως που είχε, αλλά μπέρδεψε τα δύο πράγματα μεταξύ τους! Η διαφορά ανάμεσα στο περιεχόμενο και τον τύπο δεν είναι πάντοτε εύκολο να παρατηρηθεί την στιγμή κατά την οποία μία δήλωση εκφράζεται. Συγκεριμένα μπορεί να παρουσιασθεί σαν ένα συμπλήρωμα, ή σαν κάτι που βρίσκεται σε έναν τρίτο τόπο, δηλαδή σε μία ενέργεια στοχαστική. Και όμως οι Χριστιανοί μπορούν και θα έπρεπε να είναι σταθερά συνειδητοί του προσωρινού χαρακτήρος των διατυπώσεων της πίστης τους και να είναι ανοιχτοί σε πιθανές διορθώσεις.

          Η συνείδηση τής προσωρινότητος κάθε τωρινής γνώσεως και εκφράσεως της αλήθειας τής αποκαλύψεως του Θεού υποχρεώνει και στην ανοχή απέναντι σε άλλους τύπους στους οποίους έχει διατυπωθεί. Εάν αυτή η ανοχή ισχύει κατ’αρχάς για τις διαμάχες ανάμεσα στους Χριστιανούς γύρω από την διατύπωση τού περιεχομένου της πίστεως, πρέπει να απλωθεί και στην σχέση με τους ανθρώπους οι οποίοι ζούν σύμφωνα με άλλες θρησκευτικές παραδόσεις; Εάν η καθοριστική αλήθεια της αποκαλύψεως του Θεού στον Ιησού Χριστό δεν μπορεί να γνωσθεί επί του παρόντος και να διατυπωθεί σε μία τελική και ολοκληρωμένη μορφή, θα έπρεπε να ακολουθεί κατά κάποιο μέτρο ένας χώρος για την κατανόηση αυτών οι οποίοι δεν έχουν ακόμη μπορέσει να γνωρίσουν αυτή την οριστική αλήθεια στο πρόσωπο; Στο μήνυμα και στην Ιστορία τού Ιησού. Αυτό είναι σημαντικό για την στάση που πρέπει να κρατήσουν οι Χριστιανοί σε έναν διάλογο με τους εκπροσώπους άλλων θρησκευών. Ο Χριστιανός σ’έναν τέτοιο διάλογο, θα εκφράσει ανοιχτά την πεποίθησή του στην οριστική αλήθεια στην αποκάλυψη του Θεού στον Ιησού Χριστό, με όλες τις σχετικές συνέπειες, αλλά θα πρέπει επίσης να λογαριάσει ότι εκείνοι που διαλέγονται μαζί του δεν μπορούν να μοιραστούν αυτή την πεποίθηση, και θα μπορέσει να προσέξει στις όψεις και στις συνέπειες για την ίδια του την πίστη η οποία μπορεί να παρουσιάσει ακόμη και μία απόμακρη θρησκευτική σπουδαιότητά τους. Μ’αυτή την έννοια ο διαθρησκευτικός διάλογος, όπως και κάθε άλλη δημιουργική εμπειρία, μπορεί να βοηθήσει τον Χριστιανό να κατανοήσει καλύτερα από πριν αυτό που είναι αντικείμενο της πίστης του.

          Στο σημείο της προσωρινότητος τής παρούσης καταστάσεως τού ανθρώπου απέναντι στην μοναδική Θεία αλήθεια, υπάρχει λοιπόν χώρος για την πολλαπλότητα! Η ενότης τής αλήθειας για όλους όσους έχουν ήδη βρεί, θα χάνονταν πρό οφθαλμών, εάν από την πολλαλπότητα που υπάρχει θα ήθελαν να συμπεράνουν μία πολλαπλότητα αρχής. Καθότι η αλήθεια δεν μπορεί να είναι παρά μόνο μία και η πολλαπλότης των διαφορετικών εννοιολογήσεων που έχουν οι άνθρωποι αναπόφευκτα περιλαμβάνει ένα στοιχείο διαμάχης. Αλλά εάν οι Χριστιανοί παίρνουν στα σοβαρά την πίστη τους στην αποκάλυψη της αλήθειας του Θεού στον Ιησού Χριστό, θα πρέπει να συνδέσουν επίσης αυτή τους την απαίτηση ότι μόνον σ’Αυτόν δίνεται η σωτηρία στους ανθρώπους με την πρόθεση, η οποία προκύπτει από την πίστη στην δημιουργία, να σκεφθούν όλους τους ανθρώπους συμπεριλαμβανόμενους στην αποκάλυψη του Υιού, καθότι πλάσματα του Θεού. Στην αυτοκατανόηση του Χριστιανισμού συνδυάζονται μαζί η στιγμή τής αποκλειστικότητος τής Χριστιανικής απαίτησης ότι κατέχει την αλήθεια, η συμπερίληψη όλων των ανθρώπων σ’αυτή την αποκάλυψη και η αναγνώριση μιας πολλαπλότητος διαφορετικών τύπων πίστης και απαιτήσεων απέναντι στην σωτηρία. Όταν αυτές οι τρείς στιγμές χωρίζουν τότε καταλήγουν σε μονόπλευρα οράματα σωτηρίας!

                                ΤΕΛΟΣ.

Αμέθυστος. 

Σ' ΑΥΤΑ ΤΑ ΛΙΓΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΤΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ. 

ΟΠΩΣ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΑΡΑ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΕΤΑΙ ΜΟΝΟΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΠΙΣΜΟ. Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ.

 ΕΔΩ ΨΑΡΕΥΟΥΝ ΤΗΝ ΑΓΑΠΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΙΑΦΟΡΟΙ ΛΙΒΥΟΙ ΚΑΙ ΚΟΝΑΝΟΙ... 

ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ ΟΤΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΧΑΝΕΤΑΙ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΜΜΕΝΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΛΗΡΟΥ. ΜΑΖΙ ΚΑΙ Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ. Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΕΡΧΕΤΑΙ.

Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου 2020

Οι θρησκείες στην προοπτική της Χριστιανικής Θεολογίας και η αυτοκατανόηση του Χριστιανισμού στην σχέση του με τις εξωτερικές στην Εκκλησία θρησκείες.(5)

 Συνέχεια από: Κυριακή 28 Ιουνίου 2020
 Οι θρησκείες στην προοπτική τής Χριστιανικής Θεολογίας
 Και η αυτοκατανόηση του Χριστιανισμού στην σχέση του με τις εξωτερικές στην Εκκλησία θρησκείες.
Του W. Pannenberg.

2.  Η Χριστιανική Θεολογία μπορεί να αναγνωρίσει ότι άλλες λατρείες και θρησκείες προσφέρουν στους πιστούς τους μία σχέση με την Θεότητα, και επομένως μία συμμετοχή στην σωτηρία, παρόμοια μ'αυτή, η οποία σύμφωνα με το Χριστιανικό μήνυμα και το δόγμα του, δίνεται με την πίστη στον Ιησού Χριστό και μέσω τών Μυστηρίων;
    

   Αυτό δείχνει και η εικόνα τής τελικής κρίσης την οποία προτείνει ο Ιησούς (Μτθ. 25, 31-40): “Όταν δε έλθη ο Υιός τού ανθρώπου με όλην του την δόξαν και όλοι οι άγγελοι μαζί του, τότε θα καθήσει στον θρόνο της δόξης του και θα μαζευτούν ενώπιόν του όλα τα έθνη και θα χωρίσει τους μέν από τους δε… αμήν λέγω υμίν, εφ’όσον εποιήσατε.” [Και δεν αποκεφαλίσατε και δεν κάψατε τις γυναίκες με τους άνδρες και δεν κόψατε χέρια και δεν αποβάλλατε τα κορίτσια και αν γεννήθηκαν δεν τα πουλήσατε στα σκλαβοπάζαρα και στα χαρέμια]. Περιγράφεται πώς “Όλα τα έθνη” (25,23) θα συγκεντρωθούν μπροστά στον Υιό τού ανθρώπου σαν κριτού τού κόσμου για να κριθούν, και πώς πολλοί, οι οποίοι τον ονομάζουν Κύριε, θα απωθηθούν απ’Αυτόν, διότι δεν πραγματοποίησαν το έλεος που διδάσκει το δόγμα του! Άλλοι όμως, οι οποίοι χωρίς να το συνειδητοποιούν (και ίσως και χωρίς να γνωρίζουν καθόλου τον Ιησού) στην ανάγκη τίμησαν πραγματικά τον ίδιο τον Ιησού, θα λάβουν μέρος στην Βασιλεία τού Θεού καθώς έπραξαν μ’έναν τρόπο ο οποίος αντιστοιχούσε στο δόγμα Του. Ο Ιησούς και η διδασκαλία Του είναι λοιπόν κριτήριο τής τελικής κρίσης στους ανθρώπους όσον αφορά την σωτηρία τους, αλλά η συνθήκη γι’αυτό δεν είναι κάποιος να έχει γνωρίσει τον Ιησού ή να έχει γίνει μέλος του κύκλου Του σ’αυτή την γήινη ζωή. Μ’αυτή την σημασία είναι δυνατόν να κατανοήσουμε επίσης και τον λόγο σύμφωνα με τον οποίο η σωτηρία δίνεται στην ανθρωπότητα μόνον εν Χριστώ και διά τού Ιησού. Πρόκειται για μία κλήση να πιστέψουμε σ’Αυτόν και να τον αναγνωρίσουμε, αλλά δεν αποκλείει αναγκαίως εκείνους οι οποίοι στην ιστορία βρίσκονται έξω από την σωτηριο κοινωνία των Εκκλησιών εκτός και αν αρνούνται φανερά να αναγνωρίσουν τον Ιησού. Σ’αυτή την τελευταία περίπτωση είναι πολύ δύσκολο να συμμορφωθούν με τον Ιησού στην συμπεριφορά τους και στο δόγμα του, εκτός και αν το έχουν κατανοήσει λάθος. Κάτι που μπορεί να συμβεί και μάλιστα με την ευθύνη της Εκκλησίας και τού κηρύγματός της. Ακόμη και η άρνηση της αποδοχής τής ομολογίας στον Χριστό οφειλόμενη σε ακατανοησία δεν σημαίνει αναγκαίως ότι θα αποκλειστούν από την σωτηρία και από την κοινωνία με τον Θεό, στον οποίο προσερχόμεθα μέσω του Ιησού και του μηνύματός Του! 
          Προκύπτει λοιπόν ότι σύμφωνα με τα λεγόμενα τού Ιησού που μας μεταδόθηκαν, μπορούν να έχουν πρόσβαση στην σωτηρία αυτοί που βρίσκονται έξω από τον λαό του Θεού και από την Χριστιανική Εκκλησία, όταν στην πράξη η ζωή τους αντιστοιχεί στο μήνυμα του Ιησού. Το φανερώνει επίσης και η ομιλία τού Ιησού στους “μακαρισμούς”, η οποία σηματοδοτεί την σωτηρία σε μερικές κατηγορίες ανθρώπων βάσει μίας καθορισμένης συμπεριφοράς ή τρόπο ζωής, χωρίς καμία αναφορά στο γεγονός ότι γνωρίζουν τον ίδιο τον Ιησού και το δόγμα Του. Έτσι θα είναι μακάριοι οι φτωχοί, οι πεινασμένοι και όσοι θρηνούν και κλαίνε (Λουκά 6, 20-22), καθότι γι’ αυτούς, στην αντικειμενική τους κατάσταση, δεν μένει άλλη ελπίδα από το μέλλον του Θεού, του οποίου ο Ιησούς ανήγγειλε την προτεραιότητα σε σχέση με κάθε άλλη στιγμή. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στην αφήγηση του Λουκά και του Ματθαίου, ο λόγος τών μακαρισμών απευθύνεται στους μαθητές, αλλά στον λόγο τον ίδιο δεν βρίσκεται κανένας περιορισμός στον κύκλο τους, εκτός μόνον από μία περίπτωση ή οποία αναφέρεται ιδιαιτέρως σε όσους για την αγάπη Του τον ακολουθούσαν (Λουκά, 6,22, Ματθ. 5,11). Οι υπόλοιποι λόγοι ομιλούν γενικώς για καταστάσεις ανάγκης κατά τις οποίες στους ανθρώπους μένει de facto μόνον η ελπίδα την οποία ανήγγειλε ο Χριστός ή αναφέρονται σε συμπεριφορές και στάσεις οι οποίες αντιστοιχούν σε εκείνες που μας προσκαλεί το μήνυμα του Ιησού : πραότης και αγάπη για την ειρήνη, πείνα για δικαιοσύνη, έλεος προς τους άλλους και καθαρότης καρδιάς (Μτθ. 5,6-9). Ας επαναλάβουμε ότι ο Ιησούς στο μήνυμά του, μας δίνει την ουσία η τον τύπο του κριτηρίου για να κρίνουμε τον ερχομό της Βασιλείας των ουρανών. Αλλά η υπόσχεση η οποία εκφράζεται δεν περιορίζεται στον κύκλο των μαθητών.
          Οι χριστιανοί λοιπόν πρέπει να ενθυμούνται ότι, γενικώς η οδός τής σωτηρίας δεν είναι ανοιχτή στους ανθρώπους παρά μόνον από τον Ιησού. Μ’αυτό όμως μπορούμε να εννοήσουμε ότι ο Ιησούς είναι το κριτήριο για την σχέση κάθε ανθρώπου με τον Θεό (σαν μεσάζων) και την σωτηρία του, ακόμη και για εκείνους τους ανθρώπους οι οποίοι δεν γνωρίζουν τον Ιησού, το Μήνυμα Του και την αναγγελία του Ιησού από μέρους της Εκκλησίας. Δεν αποκλείεται η δυνατότης τής σωτηρίας για εκείνα τα μέρη τής ανθρωπότητος τα οποία δεν ανήκουν στην Χριστιανική εκκλησία, αντιθέτως από την αρχή, extra ecclesiam nulla salus. Ακόμη και αυτή η αρχή μπορεί να ερμηνευθεί με την σημασία μιας ασυνείδητης μετοχής στην αληθινή Εκκλησία εκ μέρους των δίκαιων, “από τον καιρό του Άβελ”. Παρ’όλα αυτά μία παρόμοια επέκταση τής έννοιας τής “εκκλησίας” μοιάζει πιο προβληματική από την επικέντρωση στον Ιησού τού κριτηρίου τής σχέσης κάθε ανθρώπου με τον Θεό. Η Εκκλησία ορίζεται με καθοριστικό και απόλυτο τρόπο, σαν κοινωνία αυτών που ομολογούν την πίστη τους στον Ιησού, δηλαδή στους βαπτισμένους Διαφορετικά από την υπόλοιπη ανθρωπότητα, τα μελη τής Εκκλησίας γνωρίζουν και ομολογούν τον Ιησού σαν κριτήριο της σωτηρίας τους, και στην κοινωνία τους με τον Ιησού-επομένως χάρη στα Μυστήρια της Εκκλησίας-μπορούν να είναι βέβαια ήδη από τώρα για την σωτηρία τους, πάντως όμως με την προϋπόθεση ότι την αφήνουν να διεισδύσει σε κάθε πλευρά της ζωής. Οι Χριστιανοί δεν θα μπορέσουν να επιτρέψουν μία βασική βεβαιότητα σωτηρίας για την ανθρωπότητα που βρίσκεται έξω από την Εκκλησία και στην οποία το κριτήριο αυτής τής συμμετοχής στην σωτηρία δεν είναι γνωστό. Αλλά μπορούν και πρέπει να συμφωνήσουν ότι μερικοί οι οποίοι δεν είναι χριστιανοί, ακόμη και χωρία να το γνωρίζουν, είναι πολύ πιο κοντά στην σωτηρία η οποία φανερώθηκε στο μήνυμα, στο πρόσωπο και στην ιστορία του Ιησού από όσο δεν είναι τόσοι οι οποίοι είναι Χριστιανοί μόνον κατ’όνομα!
          Αυτό σημαίνει ότι και οι θρησκείες οι οποίες δεν είναι Χριστιανικές και οι θεσμοί τους, μπορούν να οδηγήσουν τους ανθρώπους σ’αυτή την σωτηρία, παρότι δεν μπορούν να εγγυηθούν έτσι όπως συμβαίνει στο κήρυγμα και μέσω των Μυστηρίων της Εκκλησίας; Ή μήπως η κρίση των Χριστιανών πρέπει να είναι ότι οι θρησκείες οι μη Χριστιανικές απομακρύνουν σε κάθε περίπτωση τον άνθρωπο από τον αληθινό Θεό, έτσι ώστε οι άνθρωποι που ζουν σε διαφορετικές και απόμακρες κουλτούρες  έχουν μία πιθανότητα ή και δυνατότητα να λάβουν μέρος στην σωτηρία η οποία αποκτάται μέσω τού Ιησού Χριστού μόνον σε πείσμα τής μετοχής τους στήν θρησκεία τους και όχι χάρη σ’αυτή; Μακριά από την θρησκεία τους; Έξω απ’ αυτή; Σ’αυτή την ερώτηση δεν μπορούμε να δώσουμε μία γενική απάντηση. Εάν όμως με την δημιουργία τού ανθρώπου δόθηκε επίσης και ένας δεσμός κάθε ανθρώπινης ζωής με τον Δημιουργό, μία σχέση με τον μοναδικό Θεό, στον οποίο οι άνθρωποι προσπαθούν να βρουν καθαρότητα ακόμη και μέσα στις μη Χριστιανικές κουλτούρες σύμφωνα με τους τύπους της θρησκευτικής τους ζωής, δεν θα είναι νόμιμο να αποκλείσουμε ότι οι θρησκευτικοί κανόνες των θρησκειών των μη Χριστιανικών θρησκειών δεν μπορούν να βοηθήσουν τους ανθρώπους στην έρευνά τους, όσο και αν αυτοί οι κανόνες, από Χριστιανικής απόψεως, μπορούν να αναμειχθούν με πολλά πράγματα που απομακρύνουν από την αλήθεια του Θεού. Αυτό το γεγονός επιτρέπει και ενθαρρύνει το νόημα και την προσπάθεια να ξεκαθαρίσει στον διαθρησκειακό διάλογο, σε ποιους τόπους και σε ποια σημεία, στην ιδιαίτερη περίπτωση μιας μη-Χριστιανικής θρησκείας, δίνοντας τέτοιες συγκλίσεις και ποια είναι τα όρια!

Συνεχίζεται

ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ ΚΑΘΑΡΑ ΟΤΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΧΗΜΑ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ. ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ ΕΠΙΣΗΣ ΟΤΙ Η ΠΙΣΤΗ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΣΗΜΕΡΑ ΣΥΓΚΛΙΝΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΘΡΗΣΚΕΙΟΛΟΓΙΑ. ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΟΥΜΕ ΕΠΙΣΗΣ ΤΙΣ ΔΟΓΜΑΤΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ ΤΟΥ ΚΟΝΑΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΙΒΥΟΥ. 
ΤΕΛΟΣ ΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΟΤΙ Ο ΕΠΑΝΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ, ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΕΙ ΤΟ ΠΣΕ(ΜΑ) ΜΕ ΤΙΣ ΕΥΛΟΓΙΕΣ ΤΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΥΛΗΣ ΤΟΥ-ΟΠΩΣ ΤΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΒΟΛΟΥ- ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΨΕΥΔΟΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ ΣΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙ ΤΗΝ ΕΚΚΙΝΗΣΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ.
ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΤΟΥΣ ΑΓΚΑΘΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΤΩΣΗ ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΤΟ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΖΕΙ Ο ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ ΔΙΑ ΣΥΝΟΔΟΥ.


Αμέθυστος.

Κυριακή 28 Ιουνίου 2020

Οι θρησκείες στην προοπτική της Χριστιανικής Θεολογίας και η αυτοκατανόηση του Χριστιανισμού στην σχέση του με τις εξωτερικές στην Εκκλησία θρησκείες. (4)

Συνέχεια από: Πέμπτη 25 Ιουνίου 2020

 Οι θρησκείες στην προοπτική της Χριστιανικής Θεολογίας
 Και η αυτοκατανόηση του Χριστιανισμού στην σχέση του με τις εξωτερικές στην Εκκλησία θρησκείες.

Του W. Pannenberg.

2.  Η Χριστιανική Θεολογία μπορεί να αναγνωρίσει ότι άλλες λατρείες και θρησκείες προσφέρουν στους πιστούς τους μία σχέση με την Θεότητα, και επομένως μία συμμετοχή στην σωτηρία, παρόμοια μ'αυτή, η οποία σύμφωνα με το Χριστιανικό μήνυμα και το δόγμα του, δίνεται με την πίστη στον Ιησού Χριστό και μέσω τών Μυστηρίων;
    
     
 Αυτή η δεύτερη ερώτηση προκύπτει αμέσως απο την πρώτη και δέν θα μπορούσε ούτε να τεθεί, εάν οι άνθρωποι τών άλλων θρησκειών και τρόπων ζωής δέν ήταν σε θέση, σύμφωνα με την Χριστιανική προοπτική, να σχετισθούν με τον ίδιο Θεό, τον οποίο οι Χριστιανοί γνωρίζουν ότι είναι ο Δημιουργός και ο κυβερνήτης και ο Συντηρητής τού κόσμου [ο Θεός και ο Ιησούς Χριστός οπισθοδρόμησαν και μειώθηκαν σαν Κύριοι των ακτίστων ενεργειών. Τις οποίες στην συνέχεια ονόμασαν Αγιο Πνεύμα. Και πάλι δέν είναι αλήθεια. Τα είδωλα δέν είναι άκτιστες ενέργειες, ονόματα του Θεού. Είναι δυνάμεις της φύσεως ή του σύμπαντος].
          Αλλά εάν έχουν έτσι τα πράγματα, έρχεται υποχρεωτικά στο νού μας να αναρωτηθούμε εάν οι άνθρωποι, ακόμη και έξω απο το Χριστιανικό Ευαγγέλιο, δέν θα μπορούσαν να θεμελιώσουν μία σχέση μ'αυτό τον Θεό ο οποίος είναι επίσης ο Δημιουργός τους. Και εάν αυτό είναι δυνατόν δέν μπορούμε να μήν συμπεράνουμε ότι το πρόβλημα στρέφεται στην κοινωνία με τον Θεό και γι'αυτούς τους ανθρώπους, σύμφωνα με την θρησκευτική τους ζωή. Και πράγματι δέν λείπουν τα σημεία υπέρ αυτής τής θέσης. Έτσι λοιπόν ακόμη και στις  μή-Χριστιανικές κουλτούρες προσφέρεται στούς ανθρώπους σύμφωνα με τις διαφορετικές τους θρησκείες, μία κοινωνία με τον Θεό την οποία ομολογούν οι Χριστιανοί, και επομένως και μία συμμετοχή στην σωτηρία.[Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει]
          Η Χριστιανική Θεολογία πρέπει αναγκαίως να απαντήσει αρνητικά σ'αυτή την ερώτηση, τουλάχιστον εάν σ'αυτή υπάρχει το σκεπτικό ότι στις άλλες θρησκείες προσφέρεται στους ανθρώπους η συμμετοχή στην σωτηρία χωρίς αναφορά στον Ιησού. Η αποδοκιμασία αυτής τής ερώτησης δέν είναι πάντως έκφραση μή-ανοχής εκ μέρους των Χριστιανών, καθότι μία θετική απάντηση θα σήμαινε την αφαίρεση τού θεμελίου τού ιεραποστολικού χαρακτήρος τού Χριστιανισμού, και θα ήταν επομένως μία παραίτηση εκ μέρους τής Χριστιανικής πίστης : ο Χριστιανισμός είναι απαρχής μία θρησκεία ουσιωδώς ιεραποστολική! Γι'αυτό είναι θεμελιώδες αυτό που εξέφρασε ο Απόστολος Πέτρος στον λόγο που απηύθυνε στους αρχηγούς και τους γέροντες τού λαού τού Ιούδα: "και ούκ έστιν εν άλλω ουδέν: η σωτηρία ουδέ γάρ όνομά εστιν έτερον υπο τον ουρανόν το δεδομένον εν ανθρώποις εν ώ δεί σωθήναι ημάς"(Πράξεις 4,12). Ακόμη και στην μορφή τής φράσεως η οποία μιλά αποκλειστικά για "εμάς", αυτή η δήλωση δέν εννοεί μόνον την σωτηρία τών Χριστιανών, αλλά την καθολική όλων τών ανθρώπων, καθότι ο Θεός ενήργησε στην ιστορία τού Ιησού και μόνον εδώ, με καθοριστικό τρόπο! Μ'αυτό εννοείται, όπως δείχνει και το πλαίσιο (4,10), το γεγονός τής σταύρωσης και τής αναστάσεως τού Ιησού και λέγοντας ο Πέτρος ότι σ'Αυτόν και σε κανέναν άλλον δέν μπορούμε να βρούμε σωτηρία, απευθύνεται στους αρχηγούς τού Εβραϊκού λαού οι οποίοι δέν πιστεύουν στον λόγο του, παρότι ο Ιησούς υπήρξε ένας απο αυτούς. Η απαίτηση ότι μόνον σ'Αυτόν και μέσω Αυτού η σωτηρία μπορεί να φθάσει στον άνθρωπο χώρισε τότε Χριστιανούς και Εβραίους και μέχρι σήμερα παραμένει το στοιχείο που τους χωρίζει. Και στην συνέχεια εκφράζεται λέγοντας ότι ο Θεός απέστειλε στον κόσμο τον μονογενή του Υιό για την σωτηρία τών ανθρώπων. Έτσι και στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο (3,16). Αλλά η σκέψη η οποία περιέχεται, δέν αναδύθηκε ήδη μαζί με την αναπαράσταση τής ενσαρκώσεως τού αιωνίου Υιού τού Θεού[Τού  puer aeternus] στο πρόσωπο τού  Ιησού, και αναφέρεται στο μήνυμα τού Ιδίου τού Ιησού, δηλαδή στο κάλεσμα σε μία εσχατολογική πληρότητα με την οποία ο Ιησούς ανήγγειλε το πλησίασμα και την εγγύτητα τής Βασιλείας τού Θεού; Μ'αυτό ο Ιησούς δέν δήλωνε την δική του αυθεντία, αλλά τού Θεού, καί επειδή το έκανε με την υποχρέωση και την αποκλειστικότητα τής πρώτης Εντολής, μπορούσε να πεί για τον εαυτό του: "Λέγω δε υμίν: πάς ός αν ομολογήση εν εμοί έμπροσθεν τών ανθρώπων και ο Υιός τού ανθρώπου ομολογήσει εν αυτώ έμπροσθεν τών αγγέλων τού Θεού (Λουκά 12,8). Έτσι έχει ήδη φανερωθεί στο καθοριστικό σημείο αυτό που στην συνέχεια οι Χριστιανοί περιέγραψαν και βεβαίωσαν σαν την ενσάρκωση τού αιωνίου Υιού και Θεού για την σωτηρία της ανθρωπότητος : η τελική  και η καθοριστική σημασία τού Ιησού για την συμμετοχή των ανθρώπων στην σωτηρία, η οποία συνίσταται στην κοινωνία με τον Θεό. Σ'αυτό το σημείο βασίζεται η ριζική αντίθεση ανάμεσα στην Χριστιανική πίστη και το Ισλαμ. Βάσει τής εσχατολογικής απαιτήσεως τού Ιησού, ο Χριστιανισμός δέν μπορούσε να δεχθεί καμμία προφητεία η οποία θα επεκτεινόταν πέραν τού ίδιου τού Ιησού. Σ'αυτή την βάση η Εκκλησία, ήδη στον δεύτερο αιώνα, πολέμησε με τον Μοντανό και υπάρχει έτσι και μία ανεπανόρθωτη σύγκρουση ανάμεσα στην απαίτηση τού Μωάμεθ για μία καθοριστική προφητική αυθεντία και στην εσχατολογική απαίτηση του Ιησού: να υπολογίσουμε τον Ιησού σαν έναν πρόδρομο ματαιώνει το νεύρο τού εσχατολογικού του μηνύματος.
          Η διαβεβαίωση, ουσιώδης για την Χριστιανική πίστη, ότι σε κανέναν άλλον δέν μπορεί να ανοίξει στην ανθρωπότητα η οδός τής σωτηρίας, μπορεί να ερμηνευθεί με διαφορετικούς τρόπους. Μία κυρίαρχη για πολλούς χρόνους ερμηνεία στην ιστορία του Χριστιανισμού θέλει να φτάνουν στην σωτηρία μόνον αυτοί οι οποίοι στον κόλπο τής Εκκλησίας πιστεύουν τον λόγο του Χριστού, και οι οποίοι μετέχουν στα Μυστήριά Του. Extra Exxlesiam nulla salus. Αυτό που λέει η Κ.Δ. περί τού Ιησού Χριστού αναφέρεται στην Εκκλησία! Δέν λείπει απο αυτή την τοποθέτηση η πιθανολογία στο μέτρο κατά το οποίο, σύμφωνα με τον Παύλο σαν σώμα τού Χριστού η Εκκλησία είναι ενωμένη στενά μαζί Του και παρ'όλα αυτά οι Επιστολές τού Παύλου διακρίνουν ανάμεσα στον Χριστό σαν κεφαλή και στην Εκκλησία σαν σώμα! 

Σε καμμία εποχή τής ιστορίας της δέν σταμάτησε η Εκκλησία να επεκτείνεται και να κλείνεται πρός τα έξω, ούτε  ταυτίζεται με την Βασιλεία του Θεού, απλώς αναμένει το συμβάν! Σχετικά μ'αυτό ο Ιησούς είπε ότι, στην μελλοντική Βασιλεία, πολλοί θα έλθουν απο όλες τις διευθύνσεις του ουρανού και με τον Αβραάμ και τον Ισαάκ και τον Ιακώβ θα πάρουν θέση στο εσχατολογικό δείπνο της Βασιλείας, ενώ πολλά τέκνα του εκλεκτού λαού θα εκδιωχθούν απο τον Κύριο (Ματθ. 8,12).
          Στον Ιησού βεβαίως αυτοί οι λόγοι αναφέρονται στον Εβραϊκό λαό, αλλά ισχύουν αναλογικώς για την Εκκλησία: η σκέψη είναι ότι ανήκουν στον Θεό και στο Βασίλειο Του πολλοί άνθρωποι οι οποίοι δέν είναι ενωμένοι μαζί του στην οδό κατά μήκος της οποίας η σωτηρία έχει μεταδοθεί στην ιστορία. Αλλά πώς ανήκουν τότε στον Θεό; Διότι η συμπεριφορά τους στην ζωή αντιστοιχεί στα κριτήρια της θελήσεως και της δικαιοσύνης του Θεού, δηλαδή διότι ταιριάζει στην πράξη με το Ευαγγέλιο του Θεού το οποίο ανακοίνωσε ο Ιησούς![ΤΟΤΕ;;ΠΡΟΣ ΤΙ Η ΕΝΣΑΡΚΩΣΗ;]

Συνεχίζεται
                            ΜΙΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ SUMMA. 
Περιέχεται καί ο λόγος τού Βαρθολομαίου γιά τό άνοιγμα τής ορθοδοξίας καί η ευχή τού επισκόπου γιά τήν αύξηση τής Προτεσταντικής θεολογίας, διά τής παρερμηνίας τού Ευαγγελίου όπως βλέπουμε. Διά τής παρακάμψεως τής εντολής: Μαθητεύσατε πάντα τά έθνη βαπτίζοντάς τα στήν Μετάνοια, στό όνομα τής Αγίας Τριάδος.

Ο Μητροπολίτης Ελβετίας κ. Ιερεμίας, προϊστάμενος τού εν Σαμπεζύ Ορθοδόξου Κέντρου τού Οικουμενικού Πατριαρχείου, εύχεται να προαχθούν η θεολογία και η ανθρωπολογία τού προτεσταντισμού!


Αμέθυστος.

Πέμπτη 25 Ιουνίου 2020

Οι θρησκείες στην προοπτική της Χριστιανικής Θεολογίας και η αυτοκατανόηση του Χριστιανισμού στην σχέση του με τις εξωτερικές στην Εκκλησία θρησκείες. (3)

Συνέχεια από: Κυριακή 21 Ιουνίου 2020

Οι θρησκείες στην προοπτική τής Χριστιανικής Θεολογίας 
Και η αυτοκατανόηση τού Χριστιανισμού στην σχέση του με τις εξωτερικές στην Εκκλησία θρησκείες. (3)

του Wolfhart Pannenberg.

1. Απο απόψεως Χριστιανικής, οι άλλες θρησκείες έχουν να κάνουν με την ίδια Θεία πραγματικότητα πρός την οποία στρέφεται η Χριστιανική πίστη; (συνέχεια).
         
Image result for η ενωση των θρησκειωνΜπορούμε λοιπόν να εξάγουμε ένα σταθερό συμπέρασμα απο αυτή την πρώτη διαδρομή τής έρευνας, ότι δηλαδή η Χριστιανική Θεολογία μπορεί κάλλιστα να αναγνωρίσει ότι και οι άνθρωποι οι οποίοι ανήκουν σε άλλες λατρείες και θρησκείες έχουν σχέση, στις θρησκευτικές τους αναπαραστάσεις και στον τρόπο της ζωής τους, με την ίδια Θεία πραγματικότητα την οποία οι Χριστιανοί γνωρίζουν σαν τον Θεό Δημιουργό της Βίβλου, Πατέρα του Ιησού Χριστού(;;;;) [εφόσον η Δύση δέχεται την κτιστή χάρη όλα είναι δυνατά τα αδύνατα].
          Απο το άλλο μέρος είναι αλήθεια ότι ο Βιβλικός Θεός, στις άλλες θρησκείες, δέν είναι καθαρά αναγνωρισμένος σαν ο μοναδικός Θεός στον οποίο και αυτές οι θρησκείες αναφέρονται. Στις άλλες θρησκείες, απο την Χριστιανική άποψη, η ταυτότης τής Θείας πραγματικότητος έρχεται στην γνώση, μόνον με αποσπασματικό τρόπο και αυτό ισχύει ιδιαιτέρως για τις μορφές της πολυθεϊστικής πίστης! Εκ μέρους των Χριστιανών λοιπόν, η ταυτότης τής Θείας πραγματικότητος μπορεί να είναι μόνον υποθετική σε πολλές περιπτώσεις. Αλλά και το γεγονός ότι οι Χριστιανοί πρέπει να λογαριάσουν το γεγονός ότι στις άλλες θρησκείες εμφανίζεται μία έννοια τού ίδιου Θεού τον οποίο και αυτοί λατρεύουν-παρά το ότι συναντάται με άλλα ονόματα και αποσπασματικώς-συνεπάγεται ήδη ακριβώς απο την Βιβλική πίστη στον Δημιουργό! Εάν όλοι οι άνθρωποι είναι πλάσματα του Βιβλικού Θεού, εξαρτώνται και όλοι τους απο Αυτόν για την πραγματοποίηση τής ζωής τους και αυτή η συνθήκη θα παρουσιαστεί στην συνείδηση όλων αυτών με κάποια μορφή, παρά τό ότι πάντοτε ακόμη με αβέβαιο τρόπο. Οι υποδείξεις τού Αποστόλου Παύλου, στο πρώτο κεφάλαιο τής πρός Ρωμαίους, για μία γνώση τής αιωνίου δυνάμεως και Θεότητος τού Θεού που είναι παρούσα σε όλους τους ανθρώπους, μπορούν λοιπόν να κατανοηθούν σαν μία αναπόφευκτη συνέπεια της πίστεως στην Δημιουργία. Και συνεπάγεται επίσης ότι οι Χριστιανοί μπορούν να αναμένουν απο τον διαθρησκιακό διάλογο για κάποια πληροφορία σ'αυτό το σημείο. Αυτό ισχύει και στην σχέση με τις πολυθεϊστικές θρησκείες, εάν υπολογίσουμε, ότι σ'αυτές τις θρησκίες, στο μεγαλύτερο μέρος τών θεοτήτων πρέπει να δούμε, σε πολλαπλές μορφές την έκφραση τής συγκεκριμένης φανερώσεως τής μοναδικής Θείας πραγματικότητος.
          Σε όλον αυτόν τον προβληματικό χώρο μία ιδιαίτερο θέση κατέχει, για τους Χριστιανούς, η σχέση με την Εβραϊκή θρησκεία, απο την οποία προήλθε ο Χριστιανισμός (;;;), ο Θεός δημιουργός της Εβραϊκής βίβλου είναι και για τους Χριστιανούς ο μοναδικός Θεός. Και παρ'όλα αυτά απο την άποψη τών εβραίων, η Χριστιανική σύλληψη τού Θεού  μοιάζει διαφορετική απο εκείνη τής παραδόσεώς των, καθώς οι Χριστιανοί "πρόσθεσαν" στον μοναδικό Θεό κάτι το οποίο θεωρούν συμμέτοχο τής Θεότητός του, δηλαδή τον άνθρωπο Ιησού. Η διαφορά ανάμεσα στους Εβραίους και στους Χριστιανούς επικεντρώνεται ολόκληρη στην σχέση που λαμβάνει χώρα ανάμεσα στον Ιησού και τον Θεό, η οποία στην Χριστιανική προοπτική βρήκε την καθοριστική της έκφραση στο Τριαδικό δόγμα. Αυτό το γεγονός μπορεί να θεωρηθεί τέτοιο ώστε να θέτει σε αμφιβολία την ταυτότητα τού Θεού των Χριστιανών με τον Θεό της Π.Δ. Απο το άλλο μέρος αναμφίβολα ήταν ο Θεός της Ιουδαϊκής πίστης εκείνος του οποίου ο Ιησούς ανήγγειλε τό ερχόμενο βασίλειο και τον οποίο ονόμαζε ουράνιο πατέρα! Στο μέτρο κατά το οποίο το Τριαδικό δόγμα των Χριστιανών εξηγεί την σχέση του ίδιου του Ιησού με τον Θεό, η πίστη των Χριστιανών στην Τριάδα δέν μπορεί να στραφεί πρός κανέναν άλλον Θεό παρά μόνον σ'εκείνον της Π.Δ. Το ερώτημα λοιπόν για το πώς αυτός ο μοναδικός Θεός φανερώνεται με καθοριστικό τρόπο και ταυτοχρόνως αποκαλύπτει την ταυτότητά του, βρίσκει στον Χριστιανισμό απαντήσεις πολύ διαφορετικές αναφορικά με τις απαντήσεις της Εβραϊκής θρησκείας. Και βρίσκονται μάλιστα σε αληθινή αντίθεση με την παράδοση αυτή, δεδομένου ότι για τους Χριστιανούς ο Ιησούς πήρε την θέση του Νόμου. Η πραγματική φανέρωση τού μοναδικού Θεού ανακεφαλαιώνεται στην κατανόηση την ίδια τού Θεού και είναι αυτό ακριβώς που εκφράζει το Τριαδικό δόγμα! Και στην Εβραϊκή σκέψη τίθεται η ερώτηση της σχέσεως ανάμεσα στις μορφές της παρουσίας του Θεού στο κόσμο στο όνομα του, στην δόξα του και στην σοφία του και στην πραγματικότητα της Θείας του φύσεως στο επέκεινα. Αλλά η Εβραϊκή σκέψη δέν πραγματοποίησε το βήμα που πραγματοποίησε το Χριστιανικό Τριαδικό δόγμα το οποίο συνέλαβε τα δύο πράγματα σε μία ενότητα (;;;) αφήνοντας κατά μέρος την αντιπαράθεση των περιεχομένων στην ερώτηση περί της καθοριστικής φανερώσεως του Θεού εκεί μέσω του Νόμου, εδώ μέσω του Υιού, του οποίου το μήνυμα και το έργο είναι καθοδηγούμενο απο τον ζήλο της πρώτης εντολής!
          Η αντίθεση ανάμεσα στον Χριστιανισμό και τον Εβραϊσμό λοιπόν βασίζεται σε μία διαφορετική σύλληψη τής συγκεκριμένης φανέρωσης τού μοναδικού Θεού και στην σπουδαιότητά της για την ίδια την σύλληψη του Θεού. Εδώ βρίσκεται επίσης και η αντιπαράθεση ανάμεσα στον Χριστιανισμό και το Ισλάμ. Αυτό πάντως θα ξεκαθαρίσει καλύτερα καθώς θα προχωρούμε την εξέταση του προβληματικού χώρου απο την δεύτερη ερώτηση!

Συνεχίζεται

 Μιά απίστευτη προπαγάνδα καί μιά ολοκληρωτική διαστρέβλωση τής πραγματικότητος, στήν οποία βασίζεται καί ο ελληνικός βιασμός τού μαθήματος τών θρησκευτικών από τούς οπαδούς τού Ζηζιούλα. Καί δυστυχώς δέν γίνεται κατανοητό ότι οι θρησκείες μέ τίς έννοιες τών οποίων διαλεγόμαστε κατασκευάστηκαν από τούς Προτεστάντες. Σήμερα οι ορθόδοξοι προσπαθούν νά πολεμήσουν αυτή τήν προτεσταντική εκκοσμικευμένη υπερδύναμη μέ τά τόξα. Αγνοώντας επί πλέον ότι η ανθρωπότης προχώρησε πέραν τής εκκοσμικεύσεως στήν εκμηχάνιση, καρπός τής οποίας είναι η κωμωδία τής Κρήτης. Ο Πάπας είναι ένα απλό ενεργούμενο, όπως καί ο Βαρθολομαίος, όπως καί ο Ιερώνυμος.

Αμέθυστος. 

Κυριακή 21 Ιουνίου 2020

Οι θρησκείες στην προοπτική της Χριστιανικής Θεολογίας (2)


Οι θρησκείες στην προοπτική της Χριστιανικής Θεολογίας
Και η αυτοκατανόηση τού Χριστιανισμού στην σχέση του με τις εξωτερικές στην Εκκλησία θρησκείες.
          
Του Wolfhart Pannenberg.

1. Απο απόψεως Χριστιανικής, οι άλλες θρησκείες έχουν να κάνουν με την ίδια θεία πραγματικότητα πρός την οποία στρέφεται η Χριστιανική πίστη;
          
Image result for η ένωση των θρησκειωνΗ πλειοψηφία των Χριστιανών Θεολόγων ισχυρίστηκε ότι πρέπει να δώσει μία απολύτως αρνητική απάντηση σ'αυτή την ερώτηση! Όχι μόνον η Π.Δ. απαγόρευσε στον Ισραήλ να λατρεύσει ξένες Θεότητες, αλλά η Εβραϊκή σκέψη, απο τους χρόνους τής εξορίας-και ακριβέστερα απο την προφητεία του Δευτερο-Ησαΐα τον Έκτο αιώνα π.χ.-επιβεβαίωσε την Μηδενικότητα τών Θεών που λατρεύονται απο άλλους λαούς "αισχυνθήτωσαν πάντες οι προσκυνούντες τοις γλυπτοίς, οι εγκαυχώμενοι εν τοις ειδώλοις αυτών, προσκυνήσατε αυτώ πάντες οι άγγελοι αυτού, του Κυρίου πάσης της γής" (Ψαλμοί 96 7-5). Στην βάση αυτής της Πολεμικής βρίσκεται η ταύτιση του Ιουδαϊκού Θεού με τον Δημιουργό του κόσμου και τον κυβερνήτη τής ιστορίας. Δέν άφηνε κανέναν χώρο στην δύναμη άλλων Θεών απέναντι στον μοναδικό Θεό του Ισραήλ. Έτσι για τους προφήτες, η πραγματικότης τών ξένων Θεών περιοριζόταν στα αγάλματα που κατασκεύαζαν απο ξύλο και μέταλλο οι άνθρωποι (Ησ. 44,9). Μία πιό όψιμη εβραϊκή θρησκευτική κριτική πρόσφερε στους Θεούς τών άλλων λαών ένα μεγαλύτερο περιεχόμενο πραγματικότητος, στο μέτρο που ταύτιζε στις φυσικές δυνάμεις και στα άστρα, αυτό που βρισκόταν στην βάση τής λατρείας τών άλλων λαών για την Θεότητα (Σοφία Σολ. 13,2...) και η διάγνωση στηριζόταν στο μπέρδεμα ανάμεσα στα κτιστά αποτελέσματα και την Θεία αιτία (13, 5-9). Έτσι και ο Απ. Παύλος είδε στις θρησκείες τών λαών την λατρεία των κτισμάτων στην θέση τού Δημιουργού (Ρωμ. 1,25), καθώς στρεφόταν στις αναπαραστάσεις των Θεοτήτων σε ζωϊκές ή ανθρώπινες μορφές (1,23). Μ'αυτό όμως, ήδη στους χρόνους του Αποστόλου, ήταν δυνατόν να εννοηθεί μόνον ένα μέρος των θρησκευτικών αναπαραστάσεων του Θεού. Για την εννοιολόγηση τού Θεού της αρχαίας Ελλάδος είναι οπωσδήποτε αληθές ότι η Θεότης του Διός δέν εξαντλείται φυσικά στην μορφή του ανθρωπομορφικού σχεδιασμού ούτε και ταυτίζεται με τις φυσικές δυνάμεις, όπως η βροντή και η αστραπή. Είναι σωστό πάντως που σήμερα η αντι-παράθεση με τις ανατολικές θρησκείες αλλά πάνω απ'όλα με τους Εβραίους και τους μουσουλμάνους δέν τοποθετείται σ'αυτό το επίπεδο. Παρ'όλα αυτά όσον αφορά τους Εβραίους, ήδη το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο δήλωσε ότι ο Πατέρας τους δέν είναι ο Θεός (Ιωάν 8,41), αλλά ο δαίμων (8,44). όπως φανερώνεται απο το γεγονός ότι προσπάθησαν να δολοφονήσουν τον Ιησού. Σε σχέση με την Εβραική θρησκεία αναγνωρίζεται ήδη εδώ καθαρά η ίδια γραμμή, η οποία μερικές δεκαετίες αργότερα, εκφράστηκε στο γράμμα του Βαρνάβα. Οι Χριστιανοί δέν αναγνωρίζουν στους Ιουδαίους αντιπάλους τους το δικαίωμα να επικαλούνται την ίδια θρησκευτική παράδοση, δηλαδή την Π.Δ. και επομένως τον Θεό του Ισραήλ.
          Η επιρροή αυτού του τρόπου σκέψης πάει πολύ μακρυά στην ιστορία τής Χριστιανικής σκέψης, και θεμελιώνεται εξ'άλλου στις βιβλικές μαρτυρίες. Η Χριστιανική Θεολογία επομένως έχει μία κάποια δυσκολία να απομακρυνθεί, αλλά υπάρχουν όμως και άλλες πλευρές στις βιβλικές μαρτυρίες. Η θρησκευτική κριτική του Παύλου, κατ'αρχάς, προϋποθέτει-όπως εκείνη του Ιουδαϊκού Ελληνισμού στην Σοφία Σολομώντος, αλλά πιό τονισμένα-ότι οι άνθρωποι του κόσμου των Εθνικών γνωρίζουν αρκετά καλά τον μοναδικό και δημιουργό Θεό, την αιώνια δύναμή του και την Θεότητά του (Ρωμ. Ι, 20), και αυτό παραμένει σαν σταθερή προϋπόθεση στον έλεγχο που απευθύνεται στους ανθρώπους διότι μπέρδεψαν τα κτίσματα με τον Δημιουργό, έχοντας λατρεύσει αυτά στην θέση αυτού. Αυτή η ίδια η σύγχυση μπορεί να προκύψει μόνον εάν αυτό που συγχέεται είναι γνωστό, παρότι με αβέβαιο τρόπο. Και σε μία τέτοια γνώση βασίστηκε ο Απόστολος Παύλος-βάσει των Πράξεων των Αποστόλων-όταν μίλησε στον λόγο του πρός τους Αθηναίους, για τον άγνωστο Θεό που λάτρευαν (Πρ. 17,23) και έδειξε την ταυτότητα του με τον Θεό Δημιουργό της Βίβλου, αναφέροντας ακόμη και στον δημιουργό Θεό της βίβλου έναν στίχο του ποιητού Άρατου πρός τον Δία, όπου η δήλωση "μέσα σ'αυτόν ζούμε και κινούμεθα και υπάρχομεν", θεμελιώνεται στην επιβεβαίωση "του γάρ και γένος εσμέν" (17,28). Αυτό όμως σημαίνει επίσης ότι η λατρεία των Ελλήνων για τον Δία πρέπει αναγκαίως να αναφερθεί κατά κάποιο τρόπο στον μοναδικό αληθινό Θεό, παρότι στην απουσία μίας πλήρους συνειδήσεως τής αληθινής του ταυτότητος!
          Βεβαίως θα μπορούσαμε να σκεφθούμε ότι οι διατυπώσεις αυτές ανήκουν στον συγγραφέα των πράξεων, αλλά όταν αυτός ο ίδιος στην πρός Ρωμαίους, επικαλείται την γνώση που έχουν οι άνθρωποι τής αιωνίου δυνάμεως και Θεότητος του Θεού, η σκέψη πρέπει ξανά να κατευθυνθεί πρός τις θρησκείες τής ανθρωπότητος σαν μέσον και γνώση μίας τέτοιας γνώσης, και όχι στην φυσική γνώση που έχουν οι φιλόσοφοι. Η υπεροχή αυτής της τελευταίας, την οποία προτίμησαν στην διάρκεια των αιώνων οι Χριστιανοί εξηγητές έχει ήδη προσβληθεί λόγω του γεγονότος ότι τα φιλοσοφικά δόγματα για τον Θεό είναι κάτι που αφορά μερικούς ανθρώπους, ενώ ο Παύλος μιλά για μία γνώση της αιωνίου δυνάμεως και Θεότητος του Θεού η οποία είναι σε όλους τους ανθρώπους. Και μπορούμε να υποθέσουμε ότι αυτή αρθρώνεται μόνον στην ζωή τών ανθρώπων και στην θρησκεία τους παρά το λάθος τους το οποίο οφείλεται στην σύγχυση ανάμεσα στον Δημιουργό και στο δημιούργημα! Αλλά ούτε και ο Χριστιανισμός απέφυγε, στην διάρκεια της ιστορίας του, να αναμειχθει με ανθρωπομορφικά χαρακτηριστικά στην έννοια του Θεού.
          Έτσι λοιπόν είναι βέβαιο ότι αυτή η παρατήρηση τού Απ. Παύλου απευθύνεται στις θρησκείες των λαών και η Χριστιανική Θεολογία πράττει καλώς που ξανασκέπτεται και τον τρόπο με τον οποίο ο Χριστιανισμός πρέπει να ατενίσει την πρώτη Εντολή του Νόμου.

Συνεχίζεται

ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ.

Αμέθυστος. 

Παρασκευή 19 Ιουνίου 2020

Οι θρησκείες στην προοπτική της Χριστιανικής Θεολογίας (1)

Οι θρησκείες στην προοπτική της Χριστιανικής Θεολογίας 

Και η αυτοκατανόηση τού Χριστιανισμού στην σχέση του με τίς εξωτερικές στήν Εκκλησία Θρησκείες.

Του  Wolfhart Pannenberg.
 Image result for ο διάλογος των θρησκειών       
  Στην σημερινή παγκόσμια κατάσταση ο διάλογος ανάμεσα στις θρησκείες είναι μία απαραίτητη προσφορά στην δημιουργία συνθηκών τέτοιων ώστε να επιτρέψουν την ειρηνική συνύπαρξη ανάμεσά στους λαούς και τις κουλτούρες. Αυτό έχει τονιστεί πολύ σωστά απο πολλά μέρη και οπωσδήποτε ο διάλογος δέν θα πρέπει να λυθεί ελαχιστοποιώντας τις διαφορές, τις αντιθέσεις και τις συγκρούσεις ανάμεσα στις θρησκείες. Σαν αποτέλεσμα θα είχαμε μόνον μία ψευδαίσθηση συνάντησης, η οποία θα μπορούσε να εμποδίσει την ανάδυση ενός αυθεντικού διαλόγου με αληθινό βάθος και θα ξεσήκωνε αντιδράσεις οι οποίες θα οδηγούσαν στην παραίτηση απο κάθε διάλογο διαθρησκειακό, στο όνομα τής διατηρήσεως τής ταυτότητος τών ξεχωριστών θρησκειών: αντιδράσεις οι οποίες θα ήταν ακόμη και δικαιολογημένες απέναντι στην κοροΐδία τής ψευδαίσθησης μιάς συναντήσεως ανάμεσα στις θρησκείες η οποία θα εξασφαλίζετο υποχρεώνοντας στην σιωπή εκείνες τις αντιθέσεις και τις συγκρούσεις οι οποίες θεμελιώνονται στην ίδια τους την ουσία. Υπάρχουν οπωσδήποτε άχρηστες διαμάχες, οι οποίες δέν σχετίζονται με την ιδιαιτερότητα τών ξεχωριστών θρησκειών, οι οποίες οφείλονται ώς επί το πλείστον σε προκαταλήψεις ή σε άλλους μή-θρησκευτικούς παράγοντες. Υπάρχουν όμως και αντιθέσεις και διαφωνίες οι οποίες βασίζονται στην ιδιαίτερη φύση των ίδιων τών θρησκειών και συγκεκριμένα στις σχετικές απαιτήσεις τής τάξεως τής αλήθειας. Και οι διαμάχες που προκύπτουν αναδύονται με καθαρότητα πάνω απ'όλα στην περίπτωση των θρησκειών οι οποίες πραγματοποιούν ιεραποστολικές δραστηριότητες. Εάν στο όνομα τού διαλόγου απαιτείτο η παραίτηση αυτών των ισχυρισμών περί αληθείας, σε μερικές περιπτώσεις αυτό θα επέφερε αυτομάτως την εξαίρεση τής θρησκευτικής ιδιαιτερότητος πολύ πρίν αρχίσει ο διάλογος κάτι ανώφελο ίσως για τον διάλογο, διότι ακριβώς οι διαφορές αυτές και οι διαφωνίες ανάμεσα στις θρησκείες πρέπει να είναι το αντικείμενο του διαλόγου! Ένας από τους σκοπούς τού διαλόγου θα έπρεπε να είναι η αλληλοκατανόηση εκεί όπου παρουσιάζονται διαφωνίες βασισμένες στο ίδιο το πράγμα, και όπου βρίσκονται όμως μόνον προκαταλήψεις και ασυνεννοησία. Ούτε μοιάζει να βοηθά πάρα πολύ η ιδέα ότι οι θρησκείες πρέπει να κρύψουν τις διαφορές τους διότι σε όλες κατοικεί ή ίδια και μοναδική θεία πραγματικότης. Οι θρησκείες δέν είναι απλώς διαφορετικοί τρόποι (οδοί) που οδηγούν στον μοναδικό Θεό, λές και όλες, χωρίς καμμία σύγκρουση αμοιβαία, κινούνται γύρω απο ένα μοναδικό και κοινό Θείο Κέντρο. Και δέν είναι τυχαίο ότι, στην ιστορία, οι μέν αμφισβήτησαν συνεχώς στις άλλες την αλήθεια τών αντίστοιχων δογμάτων τους και την νομιμότητα τής αντίστοιχης λατρείας τους! Οι διαμάχες ανάμεσα στις θρησκείες προσέλαβαν συχνά βίαιες μορφές οι οποίες στις πιό υψηλές και αυθεντικές εκφράσεις, δέν μπορούν να βρούν κανένα σημείο επαφής με το πνεύμα τής αντιπάλου θρησκείας. Πρόκειται όμως για διαμάχες οι οποίες δέν μπορούν απλώς να αποσιωπηθούν, καθότι ριζώνουν πολύ βαθειά στην ίδια την αυτοκατανόηση τών θρησκειών. Είναι δυνατόν μόνον να μάθουν να σχετίζονται με πολιτισμένο τρόπο οι μέν στους δέ, ακόμη και στην παρουσία αυτών των αντιθέσεων. Και ο διάλογος μπορεί να βοηθήσει σ'αυτό, καθώς προσφέρει καλές ευκαιρίες για να κατανοηθεί ότι η πολιτισμένη σχέση με ανθρώπους οι οποίοι ομολογούν μία άλλη πίστη είναι για τον καθένα σε τέλεια συμφωνία με τις καλύτερες αρχές της δικής του θρησκευτικής παραδόσεως.
          Πραγματολογικώς, ο διαθρησκειακός διάλογος δέν μπορεί να έχει σαν σκοπό του την πραγματοποιηση μίας θεσμικής ενώσεως των θρησκειών ή ακόμη και την μετάλλαξη, την αυτοκατανόησή τους με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορούν να κατανοηθούν σαν διαφορετικές εκδοχές τού μοναδικού και ίδιου ανθρώπινου θέματος, με την έννοια ότι πρέπει να υπολογισθούν μεταξύ τους όλες ίσης αξίας και εξίσου θεμελιωμένες. Όπως προείπαμε μπορούν να φθάσουν μόνον στον πολιτισμένο χειρισμό τών αναπόφευκτων διαφωνιών. Αυτό το σημείο διαφοροποιεί τον διαθρησκειακό διάλογο απο τον οικουμενικό διάλογο ανάμεσα στις χωρισμένες Χριστιανικές εκκλησίες. Εδώ υπάρχει στην βάση του μία κοινή πίστη στον μοναδικό Κύριο Ιησού Χριστό και για την αυτοκατανόηση όλων τών Χριστιανικών Εκκλησιών γεννάται η επείγουσα ευθύνη τής ενότητος των Χριστιανών. Το ότι στο μεταξύ αυτή η απλή συνέπεια είναι τόσο δύσκολο να πραγματοποιηθεί πρακτικά, είναι κάτι στο οποίο δέν μπορούμε να σταθούμε τώρα! Εκείνο που έχει σημασία είναι μόνον το γεγονός ότι στον διάλογο τον οικουμενικό ανάμεσα στους Χριστιανούς υπάρχουν ήδη απο πάντοτε, μία κοινή βάση και ένα κατηγορικό χρέος ενότητος, ενώ τα πράγματα είναι διαφορετικά στην περίπτωση τού διαθρησκειακού διαλόγου.
          Οπωσδήποτε και στον διαθρησκειακό διάλογο υπάρχει ένα κοινό θέμα : η σχέση του ανθρώπου με την πραγματικότητα που υπερβαίνει την ύπαρξή του, η οποία στο μεγαλύτερο μέρος των θρησκειών αναγνωρίζεται σαν Θεία πραγματικότης. Και όμως παρ'όλα αυτά αυτό το κοινό θέμα διακλαδώνεται στις διάφορες θρησκείες με αντιφατικούς τρόπους! Υπάρχουν βεβαίως και κοινά στοιχεία μεταξύ τους και σε διαφορετικό μέτρο: οι τρείς βιβλικές θρησκείες ιδιαιτέρως, δείχνουν έναν μεγάλο αριθμό ομοιοτήτων και όμως σε κάθε μιά τους η αρχή γύρω απο την οποία οργανώνονται όλα είναι τόσο διαφορετική ώστε η διαφωνία η οποία θεμελιούται αλλοιώνει και διεισδύει σε όλες εκείνες τις κοινές πλευρές. Γι'αυτό, σύμφωνα με το αντικείμενο, μπορεί να είναι πιό κοντά ο Χριστιανισμός απέναντι σε συγκεκριμένες μορφές θρησκείας τής Ανατολικής Ασίας, παρά το ότι οι μορφές τής αναπαραστάσεως και της ζωής είναι πολύ διαφορετικές και απουσιάζει σ'αυτή την περίπτωση, η κοινή ιστορική καταγωγή. Ο διάλογος λοιπόν μπορεί να είναι χρήσιμος για να βρεθεί κάτι κοινό, ιδιαιτέρως σ'αυτό που είναι ξένο και φαινομενικώς αντίθετο. Παρ'όλα αυτά όμως,μένοντας στην προϋπόθεση ότι όλες οι θρησκείες αντιμετωπίζονται στον διάλογο, θα αναδυθεί με ακόμη μεγαλύτερη δύναμη η διαφωνία, βασισμένη στην διαφορά τού κέντρου το οποίο καθορίζει και οργανώνει την ταυτότητα μιας ιδιαίτερης θρησκείας.
          Αυτοί οι εισαγωγικοί υπολογισμοί μου φάνηκαν απαραίτητοι σαν προετοιμασία σε σχέση μ'αυτό που ακολουθεί και το οποίο πρέπει να διαπραγματευθεί την αυτοκατανόηση τής Χριστιανικής πίστης στην αναφορικότητά της στις άλλες θρησκείες, σύμφωνα με τρείς γραμμές προβλημάτων: Η πρώτη ερώτηση ακούγεται: μέχρι ποιού σημείου η Χριστιανική Θεολογία μπορεί να αναγνωρίσει ότι έχει ένα κοινό θέμα με άλλες θρησκείες; Η Χριστιανική πίστη έχει σχέση με την ίδια θεϊκή πραγματικότητα στην οποία αναφέρονται, κάτω απο διαφορετικά ονόματα, άλλες θρησκείες ; Σ'αυτό συνδέεται η δεύτερη ερώτηση : η Χριστιανική Θεολογία μπορεί να αναγνωρίσει οτι και άλλες λατρείες και θρησκείες προσφέρουν στους πιστούς τους μία σχέση με την Θεότητα και μία συμμετοχή στην σωτηρία παρόμοια μ'αυτή, η οποία σύμφωνα με το μήνυμα και το δόγμα των Χριστιανών, δίνεται με την πίστη στον Ιησού Χριστό και χάρη στα Μυστήρια; Εδώ υπεισέρχεται η τρίτη ερώτηση : η οποία ερωτά εάν οι Χριστιανοί και η Χριστιανική Θεολογία μπορούν να μάθουν κάτι απο τους αντιπροσώπους άλλων θρησκευτικών παραδόσεων και επομένως και μέσω τού διαθρησκειακού διαλόγου-όσον αφορά την Θεία πραγματικότητα και την σχέση τού ανθρώπου μ'αυτή!

Συνεχίζεται
                                  Sola ανθρωπολογία
Αμέθυστος

Η ΑΓΙΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΟΠΩΣ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΝΑ ΙΔΡΥΣΕΙ ΜΙΑ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΙΑ ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ ΜΕΡΣΕΝΤΕ. ΕΤΟΙΜΕΣ ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΕΣ ΙΔΕΕΣ ΚΑΙ ΕΡΕΥΝΕΣ.

Σάββατο 10 Μαρτίου 2018

Οι θρησκείες στην προοπτική της Χριστιανικής Θεολογίας και η αυτοκατανόηση του Χριστιανισμού στην σχέση του με τις εξωτερικές στην Εκκλησία θρησκείες. (4)

Συνέχεια από: Δευτέρα 2 οκτωβρίου 2017 

 Οι θρησκείες στην προοπτική της Χριστιανικής Θεολογίας
 Και η αυτοκατανόηση του Χριστιανισμού στην σχέση του με τις εξωτερικές στην Εκκλησία θρησκείες.

Του W. Pannenberg.

2.  Η Χριστιανική Θεολογία μπορεί να αναγνωρίσει ότι άλλες λατρείες και θρησκείες προσφέρουν στους πιστούς τους μία σχέση με την Θεότητα, και επομένως μία συμμετοχή στην σωτηρία, παρόμοια μ'αυτή, η οποία σύμφωνα με το Χριστιανικό μήνυμα και το δόγμα του, δίνεται με την πίστη στον Ιησού Χριστό και μέσω τών Μυστηρίων;
    
     
 Αυτή η δεύτερη ερώτηση προκύπτει αμέσως απο την πρώτη και δέν θα μπορούσε ούτε να τεθεί, εάν οι άνθρωποι τών άλλων θρησκειών και τρόπων ζωής δέν ήταν σε θέση, σύμφωνα με την Χριστιανική προοπτική, να σχετισθούν με τον ίδιο Θεό, τον οποίο οι Χριστιανοί γνωρίζουν ότι είναι ο Δημιουργός και ο κυβερνήτης και ο Συντηρητής τού κόσμου [ο Θεός και ο Ιησούς Χριστός οπισθοδρόμησαν και μειώθηκαν σαν Κύριοι των ακτίστων ενεργειών. Τις οποίες στην συνέχεια ονόμασαν Αγιο Πνεύμα. Και πάλι δέν είναι αλήθεια. Τα είδωλα δέν είναι άκτιστες ενέργειες, ονόματα του Θεού. Είναι δυνάμεις της φύσεως ή του σύμπαντος].
          Αλλά εάν έχουν έτσι τα πράγματα, έρχεται υποχρεωτικά στο νού μας να αναρωτηθούμε εάν οι άνθρωποι, ακόμη και έξω απο το Χριστιανικό Ευαγγέλιο, δέν θα μπορούσαν να θεμελιώσουν μία σχέση μ'αυτό τον Θεό ο οποίος είναι επίσης ο Δημιουργός τους. Και εάν αυτό είναι δυνατόν δέν μπορούμε να μήν συμπεράνουμε ότι το πρόβλημα στρέφεται στην κοινωνία με τον Θεό και γι'αυτούς τους ανθρώπους, σύμφωνα με την θρησκευτική τους ζωή. Και πράγματι δέν λείπουν τα σημεία υπέρ αυτής τής θέσης. Έτσι λοιπόν ακόμη και στις  μή-Χριστιανικές κουλτούρες προσφέρεται στούς ανθρώπους σύμφωνα με τις διαφορετικές τους θρησκείες, μία κοινωνία με τον Θεό την οποία ομολογούν οι Χριστιανοί, και επομένως και μία συμμετοχή στην σωτηρία.[Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει]
          Η Χριστιανική Θεολογία πρέπει αναγκαίως να απαντήσει αρνητικά σ'αυτή την ερώτηση, τουλάχιστον εάν σ'αυτή υπάρχει το σκεπτικό ότι στις άλλες θρησκείες προσφέρεται στους ανθρώπους η συμμετοχή στην σωτηρία χωρίς αναφορά στον Ιησού. Η αποδοκιμασία αυτής τής ερώτησης δέν είναι πάντως έκφραση μή-ανοχής εκ μέρους των Χριστιανών, καθότι μία θετική απάντηση θα σήμαινε την αφαίρεση τού θεμελίου τού ιεραποστολικού χαρακτήρος τού Χριστιανισμού, και θα ήταν επομένως μία παραίτηση εκ μέρους τής Χριστιανικής πίστης : ο Χριστιανισμός είναι απαρχής μία θρησκεία ουσιωδώς ιεραποστολική! Γι'αυτό είναι θεμελιώδες αυτό που εξέφρασε ο Απόστολος Πέτρος στον λόγο που απηύθυνε στους αρχηγούς και τους γέροντες τού λαού τού Ιούδα: "και ούκ έστιν εν άλλω ουδέν: η σωτηρία ουδέ γάρ όνομά εστιν έτερον υπο τον ουρανόν το δεδομένον εν ανθρώποις εν ώ δεί σωθήναι ημάς"(Πράξεις 4,12). Ακόμη και στην μορφή τής φράσεως η οποία μιλά αποκλειστικά για "εμάς", αυτή η δήλωση δέν εννοεί μόνον την σωτηρία τών Χριστιανών, αλλά την καθολική όλων τών ανθρώπων, καθότι ο Θεός ενήργησε στην ιστορία τού Ιησού και μόνον εδώ, με καθοριστικό τρόπο! Μ'αυτό εννοείται, όπως δείχνει και το πλαίσιο (4,10), το γεγονός τής σταύρωσης και τής αναστάσεως τού Ιησού και λέγοντας ο Πέτρος ότι σ'Αυτόν και σε κανέναν άλλον δέν μπορούμε να βρούμε σωτηρία, απευθύνεται στους αρχηγούς τού Εβραϊκού λαού οι οποίοι δέν πιστεύουν στον λόγο του, παρότι ο Ιησούς υπήρξε ένας απο αυτούς. Η απαίτηση ότι μόνον σ'Αυτόν και μέσω Αυτού η σωτηρία μπορεί να φθάσει στον άνθρωπο χώρισε τότε Χριστιανούς και Εβραίους και μέχρι σήμερα παραμένει το στοιχείο που τους χωρίζει. Και στην συνέχεια εκφράζεται λέγοντας ότι ο Θεός απέστειλε στον κόσμο τον μονογενή του Υιό για την σωτηρία τών ανθρώπων. Έτσι και στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο (3,16). Αλλά η σκέψη η οποία περιέχεται, δέν αναδύθηκε ήδη μαζί με την αναπαράσταση τής ενσαρκώσεως τού αιωνίου Υιού τού Θεού[Τού  puer aeternus] στο πρόσωπο τού  Ιησού, και αναφέρεται στο μήνυμα τού Ιδίου τού Ιησού, δηλαδή στο κάλεσμα σε μία εσχατολογική πληρότητα με την οποία ο Ιησούς ανήγγειλε το πλησίασμα και την εγγύτητα τής Βασιλείας τού Θεού; Μ'αυτό ο Ιησούς δέν δήλωνε την δική του αυθεντία, αλλά τού Θεού, καί επειδή το έκανε με την υποχρέωση και την αποκλειστικότητα τής πρώτης Εντολής, μπορούσε να πεί για τον εαυτό του: "Λέγω δε υμίν: πάς ός αν ομολογήση εν εμοί έμπροσθεν τών ανθρώπων και ο Υιός τού ανθρώπου ομολογήσει εν αυτώ έμπροσθεν τών αγγέλων τού Θεού (Λουκά 12,8). Έτσι έχει ήδη φανερωθεί στο καθοριστικό σημείο αυτό που στην συνέχεια οι Χριστιανοί περιέγραψαν και βεβαίωσαν σαν την ενσάρκωση τού αιωνίου Υιού και Θεού για την σωτηρία της ανθρωπότητος : η τελική  και η καθοριστική σημασία τού Ιησού για την συμμετοχή των ανθρώπων στην σωτηρία, η οποία συνίσταται στην κοινωνία με τον Θεό. Σ'αυτό το σημείο βασίζεται η ριζική αντίθεση ανάμεσα στην Χριστιανική πίστη και το Ισλαμ. Βάσει τής εσχατολογικής απαιτήσεως τού Ιησού, ο Χριστιανισμός δέν μπορούσε να δεχθεί καμμία προφητεία η οποία θα επεκτεινόταν πέραν τού ίδιου τού Ιησού. Σ'αυτή την βάση η Εκκλησία, ήδη στον δεύτερο αιώνα, πολέμησε με τον Μοντανό και υπάρχει έτσι και μία ανεπανόρθωτη σύγκρουση ανάμεσα στην απαίτηση τού Μωάμεθ για μία καθοριστική προφητική αυθεντία και στην εσχατολογική απαίτηση του Ιησού: να υπολογίσουμε τον Ιησού σαν έναν πρόδρομο ματαιώνει το νεύρο τού εσχατολογικού του μηνύματος.
          Η διαβεβαίωση, ουσιώδης για την Χριστιανική πίστη, ότι σε κανέναν άλλον δέν μπορεί να ανοίξει στην ανθρωπότητα η οδός τής σωτηρίας, μπορεί να ερμηνευθεί με διαφορετικούς τρόπους. Μία κυρίαρχη για πολλούς χρόνους ερμηνεία στην ιστορία του Χριστιανισμού θέλει να φτάνουν στην σωτηρία μόνον αυτοί οι οποίοι στον κόλπο τής Εκκλησίας πιστεύουν τον λόγο του Χριστού, και οι οποίοι μετέχουν στα Μυστήριά Του. Extra Exxlesiam nulla salus. Αυτό που λέει η Κ.Δ. περί τού Ιησού Χριστού αναφέρεται στην Εκκλησία! Δέν λείπει απο αυτή την τοποθέτηση η πιθανολογία στο μέτρο κατά το οποίο, σύμφωνα με τον Παύλο σαν σώμα τού Χριστού η Εκκλησία είναι ενωμένη στενά μαζί Του και παρ'όλα αυτά οι Επιστολές τού Παύλου διακρίνουν ανάμεσα στον Χριστό σαν κεφαλή και στην Εκκλησία σαν σώμα! 

Σε καμμία εποχή τής ιστορίας της δέν σταμάτησε η Εκκλησία να επεκτείνεται και να κλείνεται πρός τα έξω, ούτε  ταυτίζεται με την Βασιλεία του Θεού, απλώς αναμένει το συμβάν! Σχετικά μ'αυτό ο Ιησούς είπε ότι, στην μελλοντική Βασιλεία, πολλοί θα έλθουν απο όλες τις διευθύνσεις του ουρανού και με τον Αβραάμ και τον Ισαάκ και τον Ιακώβ θα πάρουν θέση στο εσχατολογικό δείπνο της Βασιλείας, ενώ πολλά τέκνα του εκλεκτού λαού θα εκδιωχθούν απο τον Κύριο (Ματθ. 8,12).
          Στον Ιησού βεβαίως αυτοί οι λόγοι αναφέρονται στον Εβραϊκό λαό, αλλά ισχύουν αναλογικώς για την Εκκλησία: η σκέψη είναι ότι ανήκουν στον Θεό και στο Βασίλειο Του πολλοί άνθρωποι οι οποίοι δέν είναι ενωμένοι μαζί του στην οδό κατά μήκος της οποίας η σωτηρία έχει μεταδοθεί στην ιστορία. Αλλά πώς ανήκουν τότε στον Θεό; Διότι η συμπεριφορά τους στην ζωή αντιστοιχεί στα κριτήρια της θελήσεως και της δικαιοσύνης του Θεού, δηλαδή διότι ταιριάζει στην πράξη με το Ευαγγέλιο του Θεού το οποίο ανακοίνωσε ο Ιησούς![ ΤΟΤΕ;;ΠΡΟΣ ΤΙ Η ΕΝΣΑΡΚΩΣΗ;]

Συνεχίζεται
                            ΜΙΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ SUMMA. 
Περιέχεται καί ο λόγος τού Βαρθολομαίου γιά τό άνοιγμα τής ορθοδοξίας καί η ευχή τού επισκόπου γιά τήν αύξηση τής Προτεσταντικής θεολογίας, διά τής παρερμηνίας τού Ευαγγελίου όπως βλέπουμε. Διά τής παρακάμψεως τής εντολής: Μαθητεύσατε πάντα τά έθνη βαπτίζοντάς τα στήν Μετάνοια, στό όνομα τής Αγίας Τριάδος.

Ο Μητροπολίτης Ελβετίας κ. Ιερεμίας, προϊστάμενος τού εν Σαμπεζύ Ορθοδόξου Κέντρου τού Οικουμενικού Πατριαρχείου, εύχεται να προαχθούν η θεολογία και η ανθρωπολογία τού προτεσταντισμού!


Αμέθυστος.