Ο πόλεμος τής επίθεσης τού Ισραήλ και τών ΗΠΑ για τον έλεγχο ολόκληρης της Μέσης Ανατολής

Paolo Borgognone - 28 Φεβρουαρίου 2026

Πηγή: Πάολο Μποργκονιόνε

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ έχουν επιτεθεί στο Ιράν με συνεχείς και επαναλαμβανόμενες εκτοξεύσεις πυραύλων στις υποδομές και τις στρατιωτικές και πολιτικές εντολές της χώρας. Πρόκειται για προληπτικό χτύπημα, παρά το γεγονός ότι έχει επανειλημμένα ανακοινωθεί τις τελευταίες εβδομάδες και μήνες. Το Ιράν δέχθηκε επίθεση επειδή αρνήθηκε να διαλύσει το οπλοστάσιο συμβατικών πυραύλων μεσαίου έως μεγάλου βεληνεκούς και να διακόψει τον εφοδιασμό των περιφερειακών συμμάχων του. Με άλλα λόγια, το Ιράν αρνήθηκε να συνθηκολογήσει στις «διπλωματικές» απαιτήσεις για άνευ όρων παράδοση. Ωστόσο, οι διαπραγματεύσεις για την πυρηνική ενέργεια για μη στρατιωτικούς σκοπούς απέφεραν θετικά αποτελέσματα. Η επίθεση στο Ιράν αποτελεί μέρος του ευρύτερου εμπορικού πολέμου ΗΠΑ-Κίνας (και αντιπροσωπεύει μια προσπάθεια των ΗΠΑ να αποδυναμώσουν τις BRICS, του οργανισμού του οποίου το Ιράν είναι μέλος). Οι ΗΠΑ θα ήθελαν το Ιράν, ένα κρίσιμο γεωπολιτικό σημείο επαφής και πύλη προς τις αγορές της Μέσης Ασίας των νέων Δρόμων του Μεταξιού της Κίνας, να πουλήσει το πετρέλαιό του στην Ινδία, έναν σημαντικό σύμμαχο του Ισραήλ, αντί για την Κίνα. Ο μεσοπρόθεσμος και μακροπρόθεσμος στόχος των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν είναι να κατακερματίσουν τη χώρα σε πολλά κράτη, στη συνέχεια να τα θέσουν το ένα εναντίον του άλλου σε ένα είδος μόνιμου εμφύλιου πολέμου και να τα κυριαρχήσουν μέσω της στάθμευσης στρατευμάτων στο έδαφος. Η απάντηση της Ρωσίας και της Κίνας θα είναι κρίσιμη από αυτή την άποψη, επιτρέποντας, περιορίζοντας ή αποτρέποντας αυτά τα αμερικανο-ισραηλινά σχέδια αναδιάρθρωσης και ελέγχου της περιοχής. Πριν από λίγες ημέρες, ο πρέσβης των ΗΠΑ στο Ισραήλ δήλωσε ότι «θα ήταν ωραίο» αν το Τελ Αβίβ «είχε αναλάβει τον έλεγχο ολόκληρης της Μέσης Ανατολής». Δεν έχει υπάρξει καμία άρνηση από την Ουάσινγκτον.

Υ.Γ.: Σχετικά με το πυρηνικό ζήτημα του Ιράν: οι ΗΠΑ και το Ισραήλ επιτίθενται στο Ιράν ακριβώς επειδή ΔΕΝ διαθέτει πυρηνική βόμβα. Είναι πολύ πιο προσεκτικοί με τη Βόρεια Κορέα, η οποία διαθέτει περίπου 50 πυρηνικά όπλα. Τα πυρηνικά όπλα έχουν πλέον γίνει ένα είδος «ασφάλειας ζωής» για τα αδέσμευτα κράτη.

La guerra di aggressione israeliana e statunitense per il controllo dell’intero Medioriente

Οι «απελευθερωτές»

Paolo Borgognone - 28 Φεβρουαρίου 2026

Πηγή: Πάολο Μποργκονιόνε

Οι διαπραγματεύσεις ΗΠΑ-Ιράν των τελευταίων εβδομάδων ήταν ένας αντιπερισπασμός που είχε ως στόχο να αγοράσει στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ τον χρόνο που χρειαζόταν για να προετοιμαστούν για πόλεμο. Οι ίδιες οι απαιτήσεις που έθεσαν οι ΗΠΑ προς το Ιράν είχαν σχεδιαστεί για να απορριφθούν, καθώς ήταν απαράδεκτες για οποιαδήποτε κυβέρνηση. Καμία κυβέρνηση στον κόσμο, ούτε καν η πιο μετριοπαθής και φιλική, δεν θα μπορούσε ποτέ να συμφωνήσει σε μονομερή αφοπλισμό όταν, μεταξύ άλλων, περιβάλλεται από μια μαζική ανάπτυξη εχθρικών δυνάμεων. Εάν το Ιράν είχε αποδεχτεί τον αφοπλισμό που απαιτήθηκε στις διαπραγματεύσεις, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ θα του είχαν επιτεθεί στη συνέχεια ούτως ή άλλως, πληρώνοντας πολύ χαμηλότερο τίμημα για τις στρατιωτικές τους ενέργειες. Οι διαπραγματεύσεις ήταν μια φάρσα που είχε σχεδιαστεί για να δημιουργήσει, για τις ΗΠΑ, ένα πρόσχημα για να νομιμοποιήσει τη σύγκρουση, ισχυριζόμενες ότι το Ιράν απέρριψε οποιαδήποτε συμφωνία, ενώ, στην πραγματικότητα, ήταν ευρέως γνωστό ότι αυτές οι διαπραγματεύσεις διεξήχθησαν με τέτοιο τρόπο ώστε το Ιράν δεν θα μπορούσε ποτέ να αποδεχτεί τις επιταγές που προορίζονταν να του επιβληθούν. Σκεφτείτε μόνο: εάν οι ΗΠΑ ήταν περικυκλωμένες από μια μαζική ρωσική ή κινεζική στρατιωτική ανάπτυξη, θα συμφωνούσαν ποτέ να υπογράψουν μια μονομερή συνθήκη αφοπλισμού με τη Ρωσία ή την Κίνα; Επιπλέον, ο σημερινός πόλεμος δεν έχει καμία σχέση με αφηγήσεις και προθέσεις που αποσκοπούν στην προώθηση των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Ούτε καν ο Τραμπ, εκτός από σύντομες αναφορές που ίσως δεν πιστεύει καν, δικαιολόγησε την επίθεση καταφεύγοντας σε φιλελεύθερη ρητορική περί εξαγωγής «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» στο Ιράν. Ο ίδιος ο Τραμπ, ωστόσο, έχει επανειλημμένα μιλήσει για τους πραγματικούς λόγους της σύγκρουσης, οι οποίοι είναι στρατηγικοί, οικονομικοί, εμπορικοί και ηγεμονικοί. Το μόνο πέπλο που περιβάλλει αυτόν τον πόλεμο είναι αυτό της φιλελεύθερης υποκρισίας. Και είναι ένα πέπλο που τελικά έχει αρθεί, αφήνοντας χώρο, τουλάχιστον προς το παρόν, για τον κυνισμό όσων επιδεικνύονται και χρησιμοποιούν παράνομα βία για να προωθήσουν τα δικά τους συμφέροντα, όχι για να εξάγουν αξίες. Ο προληπτικός πόλεμος αποφασίστηκε κατά την τελευταία συνάντηση στην Ουάσιγκτον μεταξύ Τραμπ και Νετανιάχου. Το Ισραήλ προσπαθεί να εμπλέξει τις ΗΠΑ στη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή εδώ και χρόνια, επειδή το Τελ Αβίβ από μόνο του δεν θα μπορούσε να νικήσει το Ιράν. Η παρέμβαση των ΗΠΑ είναι ζωτικής σημασίας για το Ισραήλ, το οποίο την επιθυμούσε, την επεδίωξε και την πέτυχε. Το 2024, είπα ότι η εξωτερική πολιτική του Τραμπ θα χαρακτηριζόταν από μια σχετική αποδέσμευση από το ουκρανικό μέτωπο (αναθέτοντας τη σύγκρουση, με όλο το τεράστιο κόστος της, εναντίον της Ρωσίας στην ΕΕ) και μια ανανεωμένη επίδειξη δύναμης, ακόμη και μέχρι σημείου άμεσης παρέμβασης, στην «αυλή» της (Λατινική Αμερική) και στη Μέση Ανατολή (Ιράν). Το 2017, έγραψα ότι η κύρια διαφορά στην εξωτερική πολιτική μεταξύ «φιλελεύθερων» Δημοκρατικών και «συντηρητικών» Ρεπουμπλικανών ήταν ότι οι πρώτοι ήθελαν να φτάσουν στο Πεκίνο μέσω Μόσχας και οι δεύτεροι ήθελαν να φτάσουν στο Πεκίνο μέσω Τεχεράνης.Εννέα χρόνια αργότερα, μπορώ να πω ότι δεν έκανα και πολύ λάθος. Υ.Γ.: Ο πόλεμος Πακιστάν-Αφγανιστάν, ο οποίος ξέσπασε συμπτωματικά δύο ημέρες πριν από την επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν, εντάσσεται σε αυτό το στρατηγικό πλαίσιο της επιδίωξης των ΗΠΑ για στρατηγικό βάθος απέναντι στην Κίνα. Τέλος, φαίνεται ρητορικό, αλλά για λόγους ηθικής ειλικρίνειας, αξίζει πάντα να επαναλαμβάνεται: ΣΗΜΕΡΑ, 28 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2026, ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΠΙΘΕΤΟΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΔΕΧΟΜΕΝΟΣ ΕΠΙΘΕΣΗ; Ή μήπως υπάρχει «απελευθερωτής» και «απελευθερωμένος»; Οι Ρώσοι «εισβάλλουν» και οι ΗΠΑ και το Ισραήλ «απελευθερώνουν»;

I "liberatori"

Η ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ ΕΡΑΣΜΟΥΣ

Άρθρο του Paolo Borgognone 

Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

 

 Η γενιά του Εράσμους είναι ένα σχέδιο κοινωνικής μηχανικής και το αντικείμενο της κοινωνικής μαζικής παραγωγής του σύγχρονου καπιταλισμού (με άλλα λόγια, η γενιά του Εράσμους είναι το προϊόν της κοινωνίας στην οποία ζούμε).

Αυτή η άποψή μας επιβεβαιώνεται από τα όσα είπαν γι΄αυτό το θέμα κάποιοι 'διδάσκαλοι' του σύγχρονου [κοινωνικού] φιλελευθερισμού, όπως ο Daniel Cohn-Bendit και ο Umberto Eco. Πράγματι, ήταν αυτοί που θεωρητικολόγησαν την υποχρεωτική καθιέρωση της κοινωνίας Εράσμους, με στόχο την διάλυση κάθε συλλογικής ταυτότητας των ευρωπαϊκών λαών (εθνική ταυτότητα, θρησκευτική, ταξική, ακόμη και αυτής του φύλου) μέσα στο σκοπίμως  συγχητικό, μετα-εθνικό και μετα-ιδεολογικό μάγμα της 'Κοσμοπόλεως'. «Εγώ», ανέφερε επί του θέματος ο Cohn-Bendit, «θα ήθελα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να χρηματοδοτεί κάθε χρόνο την φοίτηση στο εξωτερικό ενός εκατομμυρίου Ευρωπαίων φοιτητών που, στατιστικά, θα σύναπταν ερωτικές σχέσεις. Τι εθνικότητα θα είχε ο γιός μιας Ολλανδής γεννημένης στο Άμστερνταμ από γονείς Τούρκους και ένα Γάλλος  γεννημένος στο Παρίσι από Μαροκινούς γονείς; Ευρωπαϊκή».
Υπό αυτή την έννοια, η ιδέα της ευρωπαϊκής ταυτότητας που περιγράφεται από τον Cohn-Bendit δεν έχει καμία σύνδεση με την αυθεντική, χιλιετή και πλουραλιστική ευρωπαϊκή παράδοση των λαών και των εθνών αλλά υλοποιεί, εντος της παγκόσμιας αγοράς, την πλήρη άρνηση της. Ο Daniel Cohn-Bendit επανεφευρίσκει την ευγενή σημασία της ευρωπαϊκής ταυτότητας αποδίδοντας της μετα-ταυτοτικά χαρακτηριστικά. Βασισμένος στην υποκουλτούρα του ‘68, αναπροσαρμοσμένη βέβαια σε μεταμοντέρνα έκδοση, αρνείται και απονομιμοποιεί τις κατηγορίες του έθνους, της οικογένειας και της θρησκείας.

Σε μία κοινωνία των αγορών, νεανίζουσα και μετα-ταυτοτική, η κουλτούρα της χωρίς σύνορα διασκέδασης (Erasmus Culture), στην πραγματικότητα χρησιμεύει ως εφαλτήριο για την δημιουργία των απαθών και υποδεέστερων μαζών, όπως δηλαδη θέλει τους νέους Ευρωπαίους του 21ου αιώνα η φιλελεύθερη και αριστερή διανόηση. Στην Ευρωπαϊκή Ἐνωση που έχουν στο μυαλό τους οι ελίτ των Βρυξελών, οι παραδοσιακές ταυτότητες των λαών και των εθνών θα πρέπει να γίνουν απλά τουριστικά αξιοθέατα, που θα αποσκοπούν στην ικανοποίηση των εξωτικών περιπλανήσεων της νέας μεσαίας παγκόσμιας τάξης σε αναζήτηση μαγειρικών και σεξουαλικών συγχρωτισμών με κόσμους που γίνονται αντιληπτοί απλοϊκά ως 'άλλοι'.

Η πλήρης απελευθέρωση των αστικών ηθών, διευκολυμένη από την μείωση του κόστους της πληροφόρησης και της επέλασης της υποκουλτούρας της πλανητικής κινητικότητας, ήταν, εξ ορισμού, το αντικείμενο αναφοράς των ιδεολόγων της 'διαρκούς κοινωνίας Εράσμους'. Ήδη από τον Ιανουάριο του 2012, ο Umberto Eco είχε δηλώσει ότι η Ευρωπαϊκή Ἐνωση θα έπρεπε να πηγάσει μέσα από μία 'σεξουαλική επανάσταση', προπαιδευτική στον αφανισμό κάθε ταυτότητας ερμηνευμένης ως δυνητικό εμπόδιο στην πορεία της εξάπλωσης της παγκόσμιας αγοράς του καταναλωτισμού και των ελεύθερων επιθυμιών. Ο Umberto Eco είπε πράγματι, ότι η σεξουαλική επανάσταση που γεννήθηκε από την λεγόμενη 'Erasmus Experience' θα έσβηνε κάθε απομεινάρι ταυτότητας και θα διευκόλυνε στην διαμόρφωση μιας ευρωπαϊκής υπηκοότητας πολιτιστικά εναρμονισμένης με τις πολιτικές αρχές της φιλελεύθερης-προοδευτικής αφήγησης: «Ένας Καταλανός  φοιτητής συναντά μία νεαρή Φιαμίνγκα, ερωτεύονται, παντρεύονται, γίνονται Ευρωπαίοι όπως τα παιδιά τους. Το  Εράσμους θα έπρεπε να είναι υποχρεωτικό. Να περνάς μία χρονική περίοδο στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για να ενσωματώνεσαι.».

Στις ημέρες μας, η 'ενσωμάτωση' είναι συνώνυμο της τυφλής λατρείας προς τον τρόπο ζωής των ευκατάστατων και σνομπ τάξεων των πλανητικών μεγαλουπόλεων (Παρίσι, Λονδίνο, Νέα Υόρκη). Να είσαι 'ενσωματωμένος' σημαίνει, ιδιαίτερα για τις νέες γενιές, κυνικές και πλήρως κατακτημένες από την μεταμοντέρνα θρησκεία του χρήματος και της κινητικότητας, να 'είσαι όπως οι άλλοι'. Να ακολουθείς δηλαδή τις ίδιες μόδες όσον αφορά την ενδυμασία και τις μουσικές προτιμήσεις. Επιπρόσθετα σημαίνει να μοιράζεσαι τις ίδιες διασκεδάσεις και να επιθυμείς τα ίδια πράγματα, ανεξάρτητα από την εθνική και πολιτισμική σου καταγωγή.

Στην εποχή μας, παρατηρούμε μία ξέφρενη κούρσα των νέων γενιών, προς την ένταξη στον πιο επιδεικτικό κομφορμισμό. 'Να είσαι όπως οι άλλοι' είναι πράγματι ο αναγκαίος όρος για να αισθανθείς κοινωνικά αποδεκτός από τους άλλους, δηλαδή ενσωματωμένος και 'μέρος του όλου'.     

Το Εράσμους είναι, προπάντων, το συνώνυμο μιας αληθινής αντεπανάστασης που έχει ως στόχο να θάψει οποιοδήποτε είδος αγώνα, όχι μόνον της δεξιάς αλλά και κάθε άλλης μη-φιλελεύθερης ιδεολογίας. Η εξάλειψη κάθε παραδοσιακής ταυτότητας θέτει σε κίνδυνο όχι μόνον τα 'συντηρητικά' χαρακτηριστικά των σύγχρονων αστικών κοινωνιών αλλά επίσης και εκείνες τις ιπποτικές αξίες (τιμή, αφοσίωση, αλληλεγγύη, ηρωισμό) του παλαιάς κοπής σοσιαλισμού. Η άνοδος, ακόμη και πολιτική, εκείνων που αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους εντός της υποκουλτούρας της γενιάς του Εράσμους θα οδηγήσει, αναπόφευκτα, σε εκείνη την  κατεύθυνση  που ο Γάλλος φιλόσοφος  Olivier Rey αποκάλεσε, στο βιβλίο του 'Χωρίς μέτρο' «η κολασμένη πορεία της προόδου προς το μηδενιστικό  βάραθρο  της  ιστορίας.»

Θεόδοτος

ΟΙ ΑΙΩΝΙΟΙ ΝΕΟΙ. ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΓΕΡΑΣΟΥΝ ΠΟΤΕ. ΤΟ ΑΠΑΝΘΡΩΠΟ ΑΚΡΟ ΤΗΣ ΣΚΥΛΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΑΠΟ ΤΟ ΑΚΡΟ ΤΩΝ ΑΙΩΝΙΩΝ ΓΕΡΩΝ, ΤΗΣ ΧΑΡΥΒΔΗΣ.