Πηγή: Μαουρίτσιο Μουρέλι
Η συμμόρφωση των ΗΠΑ με τις ισραηλινές ατασθαλίες δεν αποτελεί αποκλειστικότητα του Τραμπ, όπως προσπαθούν να παρουσιάσουν τα μέσα ενημέρωσης. Χρονολογείται πολύ παλιά και μάλιστα παραβλέπεται όταν οι ίδιες οι ΗΠΑ είναι το θύμα. Αυτή είναι η περίπτωση, για παράδειγμα, του "USS Liberty", ενός χαμένου τεχνικού σκάφους του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ. Συνέβη στις 8 Ιουνίου 1967, κατά τη διάρκεια του Έξι Ημερών Πολέμου: Ισραηλινές αεροπορικές και ναυτικές δυνάμεις επιτέθηκαν στο *USS Liberty* σε διεθνή ύδατα στα ανοιχτά της χερσονήσου του Σινά, σκοτώνοντας 34 μέλη πληρώματος και τραυματίζοντας 171. Ισραηλινά αεροσκάφη πρώτα πέταξαν από πάνω του μερικές φορές, στη συνέχεια επέστρεψαν και, σε συνδυασμό με μηχανοκίνητες τορπιλάκατους, το χτύπησαν, καταστρέφοντας τα συστήματα επικοινωνιών του - καθιστώντας αδύνατη την κλήση για βοήθεια - και ρίχνοντας τον αμερικανικό ιστό σημαίας, μια πράξη με προφανές συμβολικό νόημα, που μεταφράζεται χυδαία ως "ποιος νοιάζεται αν είστε Αμερικανοί: εμείς έχουμε τον έλεγχο εδώ".
Η υπόθεση έκλεισε με τα μέρη να συμφωνούν ότι ήταν ένα τραγικό λάθος: είχε αναγνωριστεί ως αιγυπτιακό πλοίο. Ωστόσο, με βάση τις δηλώσεις των επιζώντων και ορισμένων στρατιωτικών αναλυτών, το πλοίο είχε σίγουρα αναγνωριστεί ως αμερικανικό και επομένως ήταν μια σκόπιμη επίθεση.
Γιατί συμβαίνει κάτι τέτοιο;
Το επεισόδιο με το *USS Liberty* μου ήρθε στο μυαλό όταν σκέφτηκα το γεγονός ότι μια από τις κύριες θεωρίες πίσω από τον κατευνασμό του Νετανιάχου από τον Τραμπ -και επομένως του Ισραήλ- είναι ότι οφειλόταν στην «υπόθεση Έπσταϊν», δηλαδή στο γεγονός ότι η Μοσάντ κατείχε εκτεταμένη γραπτή και φωτογραφική τεκμηρίωση που καθόριζε τον Τραμπ ως παιδεραστή. Το ότι ο Τραμπ εμπλεκόταν στις απάτες του Έπσταϊν είναι περισσότερο βέβαιο παρά πιθανό, αλλά το να σκεφτεί κανείς ότι ο Τραμπ δεν θα είχε υποστηρίξει το Ισραήλ στη σφαγή της Γάζας και στην επιθετικότητα κατά του Ιράν, αν δεν υπήρχε ο Έπσταϊν, δείχνει μικρή εξοικείωση με τη γεωπολιτική αντίληψη, την «κουλτούρα» και τη συνολική κοσμοθεωρία των ΗΠΑ. Πάνω απ' όλα, σημαίνει ότι δεν γνωρίζει κανείς τη σύνδεση με το Ισραήλ στη θρησκευτική φαντασία μέσω της συγχρονισμένης ανάγνωσης της Βίβλου, ούτε το θρησκευτικό υπόστρωμα που διαμορφώνει τις αμέτρητες Βαπτιστικές και Ευαγγελικές εκκλησίες με επικεφαλής φανατικούς ιεροκήρυκες και που οδηγεί τους Αμερικανούς να ταυτίζονται με όλα τα σύνεργα του Ιουδαϊσμού: «Γη της Επαγγελίας», την έλευση του Μεσσία, κ.λπ. Για τον Αμερικανό, το Ισραήλ είναι σάρκα από τη σάρκα του, και η έκφραση που χρησιμοποίησε ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β', «Εβραίοι, μεγαλύτεροι αδελφοί», ταιριάζει πολύ λιγότερο στον Καθολικισμό παρά στις διάφορες αμερικανικές θρησκευτικές αιρέσεις, με την έννοια ότι ενώ ο Καθολικισμός «προϋποτίθεται» από το Ρωμαϊκό όραμα και τις ρίζες, ή από την «ειδωλολατρική» *θρησκευτικότητα*, η θρησκευτική αντίληψη των αμερικανικών αιρέσεων και δογμάτων υποτάσσεται άμεσα στην εβραϊκή Ιερουσαλήμ.
Έπειτα, υπάρχουν όλα τα άλλα: η απαραίτητη ανάγκη για μια γεωπολιτική συμμαχία για την κυριαρχία στη Μέση Ανατολή και η δευτερεύουσα σύνδεση με το υψηλό εβραϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα. Αυτό συμβαίνει από τις αρχές της δεκαετίας του 1970, όταν έληξε η μετατρεψιμότητα του δολαρίου σε χρυσό, και υπογράφηκε μια στρατηγική συμφωνία μεταξύ των ΗΠΑ και της Σαουδικής Αραβίας. Αυτή η συμφωνία όριζε ότι το πετρέλαιο θα πωλούνταν μόνο σε δολάρια και το χρηματοοικονομικό πλεόνασμα από τις πωλήσεις θα επανεπενδυόταν σε τίτλους του αμερικανικού δημοσίου. Εξ ου και η παγκόσμια δύναμη του δολαρίου, το οποίο δημιουργεί μια διαρκή ζήτηση για δολάρια που επιτρέπει στις ΗΠΑ να χρηματοδοτούν το εμπορικό τους έλλειμμα. Αυτός ο μηχανισμός υπονομεύεται από την έλευση των BRICS, γεγονός που εξηγεί την αντίδραση των ΗΠΑ και τις πολλές παγκόσμιες εξελίξεις, συμπεριλαμβανομένων των όσων συνέβησαν στη Βενεζουέλα και των όσων συμβαίνουν στον Κόλπο. Το γεγονός είναι ότι από το 1974, η ίδια η Σαουδική Αραβία έχει στηρίξει την αμερικανική οικονομία, με μια τεράστια ροή χρήματος, και όχι το υψηλό εβραϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα, το οποίο προφανώς χρηματοδοτεί το Ισραήλ. Επιπλέον, μετά την επίσκεψη του Τραμπ στη Σαουδική Αραβία τον Μάιο του 2025, επιτεύχθηκε μια «στρατηγική οικονομική συνεργασία» μεταξύ των δύο κρατών, η οποία προβλέπει ότι η Σαουδική Αραβία θα επενδύσει 600 δισεκατομμύρια δολάρια στις ΗΠΑ «για την οικοδόμηση οικονομικών δεσμών που θα διαρκέσουν για τις επόμενες γενιές», όπως εξήγησαν τα δύο κόμματα. Ο Λευκός Οίκος διευκρίνισε περαιτέρω ότι οι συμφωνίες που υπογράφηκαν «θα ενισχύσουν την ενεργειακή ασφάλεια των ΗΠΑ, την αμυντική βιομηχανία και την πρόσβαση σε νόμιμες υποδομές».
Και έπειτα υπάρχουν εκείνοι που αναρωτιούνται γιατί οι Ιρανοί βομβαρδίζουν τη Σαουδική Αραβία, όπως ακριβώς υπάρχουν και εκείνοι που ισχυρίζονται ότι είναι ακατανόητοι ως προς το γιατί οι ΗΠΑ κήρυξαν πόλεμο εναντίον του Ιράν. Ω, ναι, το έκαναν επειδή οι ΗΠΑ και το Ισραήλ είναι δημοκρατίες, το Ιράν είναι δικτατορία και επειδή ενώ οι δύο φίλοι έφεραν λουλούδια και σοκολάτες στον παλαιστινιακό και λιβανέζικο λαό, το Ιράν έφερε εγχώρια και διεθνή τρομοκρατία.
Να είστε σίγουροι: όποια τρέλα και αν διαπράξει το Ισραήλ, ακόμη και εναντίον των αμερικανικών συμφερόντων, οι ΗΠΑ θα την απαλλάσσουν πάντα, όπως έκαναν και στη «μικρή» περίπτωση του USS Liberty. Επειδή οι ΗΠΑ και το Ισραήλ θα είναι πάντα, όσο υπάρχουν, ένα συμβιωτικό σαν το παγούρι τού ερημίτη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου