«Ἔχασα τόν σύζυγό μου. Εὐλογητός ὁ Θεός!
Ὁ πρεσβύτερος υἱός μου ἔπεσε μέ τά ὅπλα ἀνά χεῖρας. Εὐλογητός ὁ Θεός!
Ὁ δεύτερος καί ὁ μόνος υἱός μου, δεκατετραετής τήν ἡλικία μάχεται μετά τῶν Ἑλλήνων καί πιθανῶς νά εὔρη ἔνδοξον θάνατον. Εὐλογητός ὁ Θεός!
Ὑπό τήν σημαίαν τοῦ Σταυροῦ θά ρεύση ἐπίσης τό αἷμα μου. Εὐλογητός ὁ Θεός!
Ἀλλά θά νικήσωμεν ἤ θά παύσωμεν μέν ζῶντες, ἀλλά θά ἔχωμεν τήν παρήγορον ἰδέαν, ὅτι ἐν τῷ κόσμω δέν ἀφήσαμεν ὄπισθεν ἠμῶν δούλους Ἕλληνες».
Η ΦΩΤΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΓΕΝΝΗΣΕ ΓΙΓΑΝΤΕΣ ΚΑΙ ΗΡΩΕΣ.
ΠΟΤΕ ΕΧΑΣΕ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ Ο ΕΛΛΗΝΑΣ;
ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΥΤΕ ΤΟ ΙΧΝΟΣ ΤΟΥΣ. ΟΣΟ ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΗ ΚΑΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ Η ΡΗΤΟΡΙΚΗ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΦΑΙΡΕΣΕΙ ΤΟ ΠΕΠΛΟ ΤΗΣ ΑΦΑΣΙΑΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΤΥΛΙΓΕΙ ΣΑΝ ΣΑΒΑΝΟ. ΧΑΣΑΜΕ ΚΑΘΕ ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΚΑΛΟΥ ΚΑΙ ΚΑΚΟΥ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου