Συνέχεια από Τετάρτη 18. Μαρτίου 2026
ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ Α. ΣΥΜΕΩΝ ΚΡΑΓΙΟΠΟΥΛΟΥΣυνάξεις γιά νέους
Ἐφηβεία, γάμος, ἀγαμία
Τόμος Α΄
Πορεία πρός τήν ὡριμότητα.
Anima, animus.
ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
B8
Δύο ὅροι τῆς ψυχολογίας τοῦ βάθους
Anima και animus μέσα στον γάμο
Δὲν μᾶς ἄλλαξε ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ ὀντολογικά
Ἐὰν αὐτὰ ἀληθεύουν, καταλαβαίνετε τί γίνεται. Ἐγώ μάλιστα πιστεύω, ἀπὸ τὴ λίγη πείρα που ἔχω, πώς είναι πολλά μέσα στη ζωή αὐτὰ ποὺ μᾶς κάνουν νὰ ὑποφέρουμε. Πῶς νὰ τὸ κάνουμε; Δὲν ἔχουμε γίνει χριστιανοί. Ἂν εἴχαμε γίνει, δὲν θὰ τραβούσαμε τόσα πολλά. Ἀπό χριστιανικῆς ἀπόψεως, είμαστε καθυστερημένοι. Ἔχουμε ένα όνομα, ἕνα ἐπίχρισμα χριστιανικό, ἀλλὰ δὲν πέρασε ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ μέσα μας, δὲν πέρασε ὁ Χριστός. μέσα μας, νὰ μᾶς ἀλλάξει ὀντολογικά, ἂν θέλετε, ὑπαρξιακά. Δὲν ἔγινε αὐτὸ καὶ εἶναι δύσκολο στα χρόνια μας να γίνει. Όχι βέβαια γιατί ὁ Χριστός δὲν εἶναι ὁ ἴδιος οὔτε διότι δὲν ὑπάρχει τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ οὔτε διότι δὲν θέλει ὁ Θεός να κάνει αὐτή τη θαυμαστή ἀλλοίωση καί μεταμόρφωση καὶ σήμερα μέσα στον καθένα μας, ἀλλά διότι ἄλλοι παράγοντες δὲν μᾶς ἀφήνουν νὰ ἀποφασί σουμε να πιστέψουμε ὅτι ἐν Χριστῷ μπορεί κανείς ὑπαρξιακά, ὀντολογικά να μεταμορφωθεί. Ἔτσι, μένουμε στο περιθώριο τῆς πνευματικῆς ζωῆς.
Αὐτὴ ἡ θαυμαστή ἀλλοίωση δὲν ἔγινε, καὶ ἑπομένως είμαστε κοινοί ἄνθρωποι. Η δραστική χάρη τῶν μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας δὲν ἔχει ἐπιτελέσει μέσα μας τὸ θαῦμα. Εγώ νομίζω ότι πάρα πολλά στη ζωή μας γίνονται στα σκοτεινά. Όπως τις νύχτες, ἂν περπατάς σε δρόμους ποὺ δὲν ἔχουν ἄσφαλτο, πατᾶς ἀκριβῶς ἐκεῖ ποὺ ἔχει νερά καὶ λάσπες.
Καὶ στο θέμα τῶν σχέσεων τῶν δύο φύλων, τῶν ἀλληλογνωριμιών, πού τελικά καταλήγουν σε γάμο, ἀλλά καί στο θέμα τῶν σχέσεων γονέων καὶ παιδιῶν θάλασσα τα κάνουμε. Ὅπως μέσα στη νύ χτα, ἐπαναλαμβάνω, καθώς δεν βλέπεις, πατᾶς ὅπου τύχει. Αὐτό δεν σημαίνει ὅτι πρέπει νὰ δοῦμε πολύ τραγικά τά ζητήματα αὐτά καί να καταλη-φθοῦμε ἀπό φόβο καί ἀνησυχία, ποὺ θὰ μᾶς ὁδη γήσουν στὴν ἀπελπισία· ὅμως, νὰ μή φοβόμαστε νὰ δοῦμε τὴν πραγματικότητα. Ἡ πραγματικότητα εἶναι περίπου ἔτσι ὅπως τὴν παρουσιάσαμε, και χρειάζεται, ὅσο μποροῦμε, να γνωρίζουμε αὐτὰ τὰ θέματα καί νά ἐλευθερωνόμαστε ἀπό αὐτές τις τυ φλές δυνάμεις ἤ νά εἴμαστε κύριοι αὐτῶν τῶν δυν νάμεων –ἐμεῖς ἀκόμη περισσότερο, καθώς ἔχουμε τη βοήθεια τοῦ Θεοῦ, τή χάρη τοῦ Θεοῦ- ὥστε νά βλέπουμε ποῦ βαδίζουμε καὶ νὰ μὴν πηγαίνουμε ἐντελῶς στα τυφλά. Ἂν δὲν περπατάμε σε μέρα με ἥλιο καθαρό, νὰ εἶναι ἔστω συννεφιασμένη μέρα.
Μέσα στην πρόνοια τοῦ Θεοῦ κάθε γάμος εἶναι ἐπιτυχημένος
«Ἡ anima εἶναι ἡ θηλυκότητα στην καθαρή της μορφή, ὅπως τή φαντάζεται ὁ ἄνδρας. Ὅταν ὁ ἄνδρας ἀνακαλύψει σιγά-σιγά τὴν ἀληθινή γυναίκα πού βρίσκεται πίσω ἀπὸ τὴν anima, μπορεῖ νὰ ἀπο-γοητευθεί, μπορεῖ μάλιστα, κατά παράδοξο τρόπο, να την κατηγορήσει για ἔλλειψη γυναικότητος, ἄν θέλετε, ἐπειδή δέν ἀνταποκρίνεται στο ἰδανικό του».
Αὐτό συμβαίνει, ἐπειδή, ὅπως ἔχουμε πεῖ, ἡ γυ ναίκα που παντρεύτηκε κανείς ἔπαιξε γι' αὐτὸν τὸν ρόλο τῆς ὀθόνης καὶ πάνω σ' αὐτήν πρόβαλε τη δική του anima. Μέσα ὅμως στην καθημερινή ζωή ἀργὰ ἤ γρήγορα θὰ δεῖ κανείς τὴν πραγματι κότητα. Ὅταν πίσω ἀπὸ τὴν anima ἀνακαλύψει μια ἄλλη γυναίκα καὶ ὄχι αὐτὴν που νόμιζε ὅτι πῆρε, τότε ἀρχίζει το κακό δηλαδή τα παράπονα, οἱ παρεξηγήσεις, οἱ ὑποψίες.
Ἕνας γάμος μπορεῖ νὰ ξεκινήσει πολύ διαφο-ρετικά ἀπὸ ὅποια ἐξέλιξη θὰ ἔχει στην πορεία του. Καὶ ἐκεῖ ποὺ ὁ ἕνας περίμενε ἀπό τὸν ἄλλο εὐτυ χία, βρίσκει δυστυχία, ἕνεκα ἀκριβῶς τοῦ ὅτι ὁ ἕνας βρίσκεται και κινεῖται σε περιοχή ἄλλη ἀπό αὐτὴν που κινεῖται ὁ ἄλλος.
«Όταν ωριμάσει ὅμως, εὐχαριστεῖ τὸν Θεό, για-τι στο πρόσωπο τῆς γυναίκας του ἀνακάλυψε κάτι πραγματικά καινούργιο, κάτι που ξεπερνᾶ ἀπό κάθε ἄποψη τὸ ὅραμά του».
Θὰ ἤθελα νὰ σᾶς πῶ τὸ ἑξῆς: ὁ γάμος εἶναι ἕνα μυστήριο. Όχι μόνο μυστήριο που γίνεται στην ἐκκλησία ἀπὸ τὸν ἱερέα, οὔτε ἁπλῶς εἶναι μυστή-ριο, ἐπειδὴ ζεῖ κανείς την πραγματικότητα τοῦ γά-μου ὄχι μὲ ἀνοιχτά χαρτιά, ἀλλά μέσα σε ἕνα μυ-στήριο καί ὡς γνωστόν δὲν εἶναι θέατρο ὁ γάμος, οὔτε ἐκτίθεται σε θέατρο- ἀλλά εἶναι μυστήριο καί για κάποιον ἄλλο ἀκόμη λόγο, καί αὐτὸ θέλω να πῶ σήμερα: ὁ Θεός που ξέρει τὴν anima καὶ τὸν animus, εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος, εἴτε κατά ἕναν τρό πο ποὺ δὲν τὸν καταλαβαίνει κανείς, εἴτε κατά ἕναν τρόπο ποὺ τὸν ἔχει κάπως συνειδητοποιήσει, εἴτε μὲ φανερές εἴτε μὲ τυφλές δυνάμεις, ὁδηγεῖ τὸν ἕνα στον ἄλλο.
Τελικά, θὰ μποροῦσε κανείς νὰ πεῖ ὅτι κάθε γάμος, μέσα στην πρόνοια τοῦ Θεοῦ, μέσα στο μυ στήριο αὐτό τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἐπιτυχημένος. Όλοι οἱ εἰδικοί νὰ μαζευτοῦν -εἴτε εἰδικοί γιατροί είτε και νωνιολόγοι εἴτε εἰδικοί στα θέματα τοῦ γάμου- δὲν θα μπορέσουν με σιγουριά να οδηγήσουν ἕνα νέο πρός μια νέα καί μια νέα πρός ἕνα νέο, ὥστε τελι κά ὁ γάμος αὐτός νὰ εἶναι ἐπιτυχημένος.
Πιστεύω ὅτι, παρά το ὅτι οἱ νέοι πλανώνται, τε-λικά κάθε γάμος εἶναι ἐπιτυχημένος, ὅσο κι ἂν φαί νεται ὅτι δὲν εἶναι, ὅσο κι ἂν φαίνεται ὅτι ἔχει μέσα του αὐτά τά δυσάρεστα: ἀσυνεννοησίες, δεσμά, δυ στυχία. Τι θέλω νὰ πῶς Θέλω νὰ πῶ ὅτι δὲν εἶναι ἐντελῶς τυχαῖο τὸ ὅτι ὁ ἄλφα πῆρε τη βήτα, καὶ ἡ βῆτα πῆρε τὸν ἄλφα. Ὅσο κι ἂν ὁ ἄλφα εἶναι ἕνας τύραννος γιά τή βῆτα, καὶ ὅσο κι ἂν ἡ δῆτα εἶναι μιά μέγαιρα γιὰ τὸν ἄλφα, αὐτὸ δὲν εἶναι ἐντελῶς τυχαῖο. Σε τελευταία ἀνάλυση, μέσα στην πρόνοια τοῦ Θεοῦ, τέτοιος τῆς χρειαζόταν, καὶ τέτοια τοῦ χρειαζόταν. Ἔτσι πιστεύω. Δεν ξέρω ἄν πέφτω πολύ ἔξω. Ἐπειδή ἀκριβῶς αὐτὰ δὲν γίνονται κατά ἕναν τυχαῖο τρόπο, ἀλλά μέσα στην πρόνοια τοῦ Θεοῦ, ἔστω κι ἄν κατευθύνονται καὶ ὁδηγοῦνται οἱ μὲν πρὸς τοὺς δὲ ἀπὸ τυφλές, ἐπαναλαμβάνω, καὶ ἀσυ νειδητοποίητες δυνάμεις, τελικά τέτοιος τῆς χρεια ζόταν καὶ τέτοια τοῦ χρειαζόταν. Καὶ ἐδῶ εἶναι ὅλο το μυστικό. Εἶσαι παντρεμένος. Μὴ ζητᾶς νὰ λύσεις τὸν γάμο. «Μὴ ζήτει λύσιν», ὅπως λέει ὁ ἀπόστο λος Παῦλος. Ἂν δὲν εἶσαι παντρεμένος καὶ θέλεις νὰ μὴν παντρευτεῖς, μπορεῖς νὰ μὴν παντρευτείς. Ἴσως πάρα πολύ λίγους παντρεμένους ἔχουμε παρόντες· δὲν πειράζει ὅμως. Ἐδῶ εἶναι ὅλο τὸ μυ-στικό: ὅταν διαπιστώσουν δύο νέοι ὅτι σὰν νὰ ἔπε-σαν ἔξω πού παντρεύτηκαν, σαν νὰ μὴν εἶχαν προ-σέξει καλά, σὰν νὰ μὴν ταιριάζουν, σὰν νὰ μὴ συν νεννοοῦνται, ἀντί νὰ ἀρχίσουν να σκέπτονται τη λύση τοῦ γάμου, δηλαδή τον χωρισμό, ἄς σκεφθούν καὶ ἄς πάρουν τὰ πράγματα –ὄχι βέβαια κατά ἕνα μοιρολατρικό τρόπο· καθόλου- ὅπως θὰ ποῦμε: «Ὁ γάμος ἔγινε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, καὶ εἶναι ἕνα μυστήριο. Γιὰ νὰ ἀφήσει ὁ Θεός να γίνει αὐτός ὁ γάμος, ποὺ ἐνώπιόν του εἶναι ἄλυτος -καί ὁ Θεός πάντοτε κάτι παραπάνω ξέρει ἀπό μᾶς– κάποιο λόγο εἶχε». Καὶ ἔτσι, δὲν ἔχουν παρά οἱ δύο να δοῦν γιατί, π.χ., ὁ ἄνδρας εἶναι τέτοιος, γιατί ἡ γυναίκα εἶναι τέτοια. Δέν φθάνει ὁ ἄνδρας ἁπλῶς νὰ παραπονείται: «Είσαι τέτοια, εἶσαι ἀλλιώτικη, δέν σε καταλαβαίνω, δέν με καταλαβαίνεις, γκρινιάζεις...» Καλά εἶναι νὰ σκεφθεῖ καὶ νὰ πεῖ: «Γιατί εἶναι τέτοια ἡ γυναίκα μου; Μήπως περίπου ἔτσι μοῦ χρειαζόταν;» Όχι βέβαια για να τον τυραννεῖ, ἀλλά για να τον βοηθήσει. Ὅσο κι ἂν μᾶς φαίνονται παράδοξα αὐτά, κάπως ἔτσι εἶναι. Μέσα στη ζωή δέν κυλοῦν τὰ πάντα όμορφα ὅπως θα θέλαμε. Καμιά φορά μπορεῖ νὰ δέχεσαι τὰ χτυπήματα τοῦ ἄλλου, καὶ αὐτὸ νὰ εἶναι για σένα πολύτιμο. Ὅπως συμβαίνει με τις πέτρες σε ἕνα ποτάμι. Το πολύ νερό τις κατρακυ λάει καὶ ἡ μια χτυπάει τὴν ἄλλη. Καί ὅσο χτυπάει ἡ μιὰ τὴν ἄλλη, τόσο πιο λεῖες γίνονται.
Κάτω ἀπὸ τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, μέσα στο ποτάμι τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ, ὅ,τι κι ἂν εἶναι ἡ γυ ναίκα, τελικά καλό θὰ βγεῖ γιὰ τὸν ἄνδρα καὶ ὅ,τι κι ἄν εἶναι ὁ ἄνδρας, τελικά καλό θὰ ὄγεί για τη γυναίκα. Αὐτά να μελετήσουν οἱ σύζυγοι καὶ ἐν συν νεχεία να σκεφθούν: «Ξέρω καλά τὸν ἑαυτό μου, Μήπως αὐτὰ τὰ ὁποῖα βρίσκω στη γυναίκα μου, τὰ ἔχω ἐγώ μέσα μου;»
Νὰ πῶ πιο συγκεκριμένα: ἕνας σύζυγος εἶναι πιθανόν νὰ ὑποψιάζεται τη γυναίκα του και να μὴν μπορεῖ νὰ γλιτώσει ἀπό τίς ὑποψίες, καὶ αὐτὴ ἡ καημένη νὰ μὴν ἔχει ἀπολύτως καμία σχέση με τις ὑποψίες του. Καί ὅλο αὐτό μπορεῖ νὰ ξεκινάει ἀπό τήν anima πού ἔχει μέσα του. Ὅπως ἐπίσης, ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά ἡ σύζυγος μπορεῖ νὰ ὑπο ψιάζεται τὸν σύζυγό της, καὶ ὅλο αὐτὸ νὰ τὸ κάνει ὁ animus πού εἶναι μέσα της. Αὐτά βέβαια δέν ση-μαίνουν ὅτι οἱ ὑποψίες ποτέ δὲν εἶναι ἀληθινές. Χρειάζεται λοιπόν να γνωρίσει κανείς καλὰ τὸν ἑαυτό του καὶ νὰ σκεφθεῖ μήπως τυχόν προβάλλει τὸν ἑαυτό του στον σύντροφό του. Επίσης, να γνωρίσει καλά τὸν ἄλλο, καὶ νὰ ἀποδεχθεῖ ὁ ἕνας τὸν ἄλλο ὅπως ἀκριβῶς εἶναι.
Εγώ πιστεύω ὅτι τελικά μέσα στην πρόνοια τοῦ Θεοῦ ὁ γάμος ποὺ ἤδη ἔγινε ὁδηγεῖ καὶ τοὺς δύο στη σωτηρία. Ἔτσι πρέπει νὰ εἶναι τουλάχι στον γιὰ μᾶς πού πιστεύουμε στον Θεό, ὁ ὁποῖος ἦλθε στὴ γῆ καὶ ἵδρυσε τὴν Ἐκκλησία, μέσα στην ὁποία σωζόμαστε.
Anima και animus μέσα στον γάμο
Δὲν μᾶς ἄλλαξε ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ ὀντολογικά
Ἐὰν αὐτὰ ἀληθεύουν, καταλαβαίνετε τί γίνεται. Ἐγώ μάλιστα πιστεύω, ἀπὸ τὴ λίγη πείρα που ἔχω, πώς είναι πολλά μέσα στη ζωή αὐτὰ ποὺ μᾶς κάνουν νὰ ὑποφέρουμε. Πῶς νὰ τὸ κάνουμε; Δὲν ἔχουμε γίνει χριστιανοί. Ἂν εἴχαμε γίνει, δὲν θὰ τραβούσαμε τόσα πολλά. Ἀπό χριστιανικῆς ἀπόψεως, είμαστε καθυστερημένοι. Ἔχουμε ένα όνομα, ἕνα ἐπίχρισμα χριστιανικό, ἀλλὰ δὲν πέρασε ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ μέσα μας, δὲν πέρασε ὁ Χριστός. μέσα μας, νὰ μᾶς ἀλλάξει ὀντολογικά, ἂν θέλετε, ὑπαρξιακά. Δὲν ἔγινε αὐτὸ καὶ εἶναι δύσκολο στα χρόνια μας να γίνει. Όχι βέβαια γιατί ὁ Χριστός δὲν εἶναι ὁ ἴδιος οὔτε διότι δὲν ὑπάρχει τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ οὔτε διότι δὲν θέλει ὁ Θεός να κάνει αὐτή τη θαυμαστή ἀλλοίωση καί μεταμόρφωση καὶ σήμερα μέσα στον καθένα μας, ἀλλά διότι ἄλλοι παράγοντες δὲν μᾶς ἀφήνουν νὰ ἀποφασί σουμε να πιστέψουμε ὅτι ἐν Χριστῷ μπορεί κανείς ὑπαρξιακά, ὀντολογικά να μεταμορφωθεί. Ἔτσι, μένουμε στο περιθώριο τῆς πνευματικῆς ζωῆς.
Αὐτὴ ἡ θαυμαστή ἀλλοίωση δὲν ἔγινε, καὶ ἑπομένως είμαστε κοινοί ἄνθρωποι. Η δραστική χάρη τῶν μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας δὲν ἔχει ἐπιτελέσει μέσα μας τὸ θαῦμα. Εγώ νομίζω ότι πάρα πολλά στη ζωή μας γίνονται στα σκοτεινά. Όπως τις νύχτες, ἂν περπατάς σε δρόμους ποὺ δὲν ἔχουν ἄσφαλτο, πατᾶς ἀκριβῶς ἐκεῖ ποὺ ἔχει νερά καὶ λάσπες.
Καὶ στο θέμα τῶν σχέσεων τῶν δύο φύλων, τῶν ἀλληλογνωριμιών, πού τελικά καταλήγουν σε γάμο, ἀλλά καί στο θέμα τῶν σχέσεων γονέων καὶ παιδιῶν θάλασσα τα κάνουμε. Ὅπως μέσα στη νύ χτα, ἐπαναλαμβάνω, καθώς δεν βλέπεις, πατᾶς ὅπου τύχει. Αὐτό δεν σημαίνει ὅτι πρέπει νὰ δοῦμε πολύ τραγικά τά ζητήματα αὐτά καί να καταλη-φθοῦμε ἀπό φόβο καί ἀνησυχία, ποὺ θὰ μᾶς ὁδη γήσουν στὴν ἀπελπισία· ὅμως, νὰ μή φοβόμαστε νὰ δοῦμε τὴν πραγματικότητα. Ἡ πραγματικότητα εἶναι περίπου ἔτσι ὅπως τὴν παρουσιάσαμε, και χρειάζεται, ὅσο μποροῦμε, να γνωρίζουμε αὐτὰ τὰ θέματα καί νά ἐλευθερωνόμαστε ἀπό αὐτές τις τυ φλές δυνάμεις ἤ νά εἴμαστε κύριοι αὐτῶν τῶν δυν νάμεων –ἐμεῖς ἀκόμη περισσότερο, καθώς ἔχουμε τη βοήθεια τοῦ Θεοῦ, τή χάρη τοῦ Θεοῦ- ὥστε νά βλέπουμε ποῦ βαδίζουμε καὶ νὰ μὴν πηγαίνουμε ἐντελῶς στα τυφλά. Ἂν δὲν περπατάμε σε μέρα με ἥλιο καθαρό, νὰ εἶναι ἔστω συννεφιασμένη μέρα.
Μέσα στην πρόνοια τοῦ Θεοῦ κάθε γάμος εἶναι ἐπιτυχημένος
«Ἡ anima εἶναι ἡ θηλυκότητα στην καθαρή της μορφή, ὅπως τή φαντάζεται ὁ ἄνδρας. Ὅταν ὁ ἄνδρας ἀνακαλύψει σιγά-σιγά τὴν ἀληθινή γυναίκα πού βρίσκεται πίσω ἀπὸ τὴν anima, μπορεῖ νὰ ἀπο-γοητευθεί, μπορεῖ μάλιστα, κατά παράδοξο τρόπο, να την κατηγορήσει για ἔλλειψη γυναικότητος, ἄν θέλετε, ἐπειδή δέν ἀνταποκρίνεται στο ἰδανικό του».
Αὐτό συμβαίνει, ἐπειδή, ὅπως ἔχουμε πεῖ, ἡ γυ ναίκα που παντρεύτηκε κανείς ἔπαιξε γι' αὐτὸν τὸν ρόλο τῆς ὀθόνης καὶ πάνω σ' αὐτήν πρόβαλε τη δική του anima. Μέσα ὅμως στην καθημερινή ζωή ἀργὰ ἤ γρήγορα θὰ δεῖ κανείς τὴν πραγματι κότητα. Ὅταν πίσω ἀπὸ τὴν anima ἀνακαλύψει μια ἄλλη γυναίκα καὶ ὄχι αὐτὴν που νόμιζε ὅτι πῆρε, τότε ἀρχίζει το κακό δηλαδή τα παράπονα, οἱ παρεξηγήσεις, οἱ ὑποψίες.
Ἕνας γάμος μπορεῖ νὰ ξεκινήσει πολύ διαφο-ρετικά ἀπὸ ὅποια ἐξέλιξη θὰ ἔχει στην πορεία του. Καὶ ἐκεῖ ποὺ ὁ ἕνας περίμενε ἀπό τὸν ἄλλο εὐτυ χία, βρίσκει δυστυχία, ἕνεκα ἀκριβῶς τοῦ ὅτι ὁ ἕνας βρίσκεται και κινεῖται σε περιοχή ἄλλη ἀπό αὐτὴν που κινεῖται ὁ ἄλλος.
«Όταν ωριμάσει ὅμως, εὐχαριστεῖ τὸν Θεό, για-τι στο πρόσωπο τῆς γυναίκας του ἀνακάλυψε κάτι πραγματικά καινούργιο, κάτι που ξεπερνᾶ ἀπό κάθε ἄποψη τὸ ὅραμά του».
Θὰ ἤθελα νὰ σᾶς πῶ τὸ ἑξῆς: ὁ γάμος εἶναι ἕνα μυστήριο. Όχι μόνο μυστήριο που γίνεται στην ἐκκλησία ἀπὸ τὸν ἱερέα, οὔτε ἁπλῶς εἶναι μυστή-ριο, ἐπειδὴ ζεῖ κανείς την πραγματικότητα τοῦ γά-μου ὄχι μὲ ἀνοιχτά χαρτιά, ἀλλά μέσα σε ἕνα μυ-στήριο καί ὡς γνωστόν δὲν εἶναι θέατρο ὁ γάμος, οὔτε ἐκτίθεται σε θέατρο- ἀλλά εἶναι μυστήριο καί για κάποιον ἄλλο ἀκόμη λόγο, καί αὐτὸ θέλω να πῶ σήμερα: ὁ Θεός που ξέρει τὴν anima καὶ τὸν animus, εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος, εἴτε κατά ἕναν τρό πο ποὺ δὲν τὸν καταλαβαίνει κανείς, εἴτε κατά ἕναν τρόπο ποὺ τὸν ἔχει κάπως συνειδητοποιήσει, εἴτε μὲ φανερές εἴτε μὲ τυφλές δυνάμεις, ὁδηγεῖ τὸν ἕνα στον ἄλλο.
Τελικά, θὰ μποροῦσε κανείς νὰ πεῖ ὅτι κάθε γάμος, μέσα στην πρόνοια τοῦ Θεοῦ, μέσα στο μυ στήριο αὐτό τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἐπιτυχημένος. Όλοι οἱ εἰδικοί νὰ μαζευτοῦν -εἴτε εἰδικοί γιατροί είτε και νωνιολόγοι εἴτε εἰδικοί στα θέματα τοῦ γάμου- δὲν θα μπορέσουν με σιγουριά να οδηγήσουν ἕνα νέο πρός μια νέα καί μια νέα πρός ἕνα νέο, ὥστε τελι κά ὁ γάμος αὐτός νὰ εἶναι ἐπιτυχημένος.
Πιστεύω ὅτι, παρά το ὅτι οἱ νέοι πλανώνται, τε-λικά κάθε γάμος εἶναι ἐπιτυχημένος, ὅσο κι ἂν φαί νεται ὅτι δὲν εἶναι, ὅσο κι ἂν φαίνεται ὅτι ἔχει μέσα του αὐτά τά δυσάρεστα: ἀσυνεννοησίες, δεσμά, δυ στυχία. Τι θέλω νὰ πῶς Θέλω νὰ πῶ ὅτι δὲν εἶναι ἐντελῶς τυχαῖο τὸ ὅτι ὁ ἄλφα πῆρε τη βήτα, καὶ ἡ βῆτα πῆρε τὸν ἄλφα. Ὅσο κι ἂν ὁ ἄλφα εἶναι ἕνας τύραννος γιά τή βῆτα, καὶ ὅσο κι ἂν ἡ δῆτα εἶναι μιά μέγαιρα γιὰ τὸν ἄλφα, αὐτὸ δὲν εἶναι ἐντελῶς τυχαῖο. Σε τελευταία ἀνάλυση, μέσα στην πρόνοια τοῦ Θεοῦ, τέτοιος τῆς χρειαζόταν, καὶ τέτοια τοῦ χρειαζόταν. Ἔτσι πιστεύω. Δεν ξέρω ἄν πέφτω πολύ ἔξω. Ἐπειδή ἀκριβῶς αὐτὰ δὲν γίνονται κατά ἕναν τυχαῖο τρόπο, ἀλλά μέσα στην πρόνοια τοῦ Θεοῦ, ἔστω κι ἄν κατευθύνονται καὶ ὁδηγοῦνται οἱ μὲν πρὸς τοὺς δὲ ἀπὸ τυφλές, ἐπαναλαμβάνω, καὶ ἀσυ νειδητοποίητες δυνάμεις, τελικά τέτοιος τῆς χρεια ζόταν καὶ τέτοια τοῦ χρειαζόταν. Καὶ ἐδῶ εἶναι ὅλο το μυστικό. Εἶσαι παντρεμένος. Μὴ ζητᾶς νὰ λύσεις τὸν γάμο. «Μὴ ζήτει λύσιν», ὅπως λέει ὁ ἀπόστο λος Παῦλος. Ἂν δὲν εἶσαι παντρεμένος καὶ θέλεις νὰ μὴν παντρευτεῖς, μπορεῖς νὰ μὴν παντρευτείς. Ἴσως πάρα πολύ λίγους παντρεμένους ἔχουμε παρόντες· δὲν πειράζει ὅμως. Ἐδῶ εἶναι ὅλο τὸ μυ-στικό: ὅταν διαπιστώσουν δύο νέοι ὅτι σὰν νὰ ἔπε-σαν ἔξω πού παντρεύτηκαν, σαν νὰ μὴν εἶχαν προ-σέξει καλά, σὰν νὰ μὴν ταιριάζουν, σὰν νὰ μὴ συν νεννοοῦνται, ἀντί νὰ ἀρχίσουν να σκέπτονται τη λύση τοῦ γάμου, δηλαδή τον χωρισμό, ἄς σκεφθούν καὶ ἄς πάρουν τὰ πράγματα –ὄχι βέβαια κατά ἕνα μοιρολατρικό τρόπο· καθόλου- ὅπως θὰ ποῦμε: «Ὁ γάμος ἔγινε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, καὶ εἶναι ἕνα μυστήριο. Γιὰ νὰ ἀφήσει ὁ Θεός να γίνει αὐτός ὁ γάμος, ποὺ ἐνώπιόν του εἶναι ἄλυτος -καί ὁ Θεός πάντοτε κάτι παραπάνω ξέρει ἀπό μᾶς– κάποιο λόγο εἶχε». Καὶ ἔτσι, δὲν ἔχουν παρά οἱ δύο να δοῦν γιατί, π.χ., ὁ ἄνδρας εἶναι τέτοιος, γιατί ἡ γυναίκα εἶναι τέτοια. Δέν φθάνει ὁ ἄνδρας ἁπλῶς νὰ παραπονείται: «Είσαι τέτοια, εἶσαι ἀλλιώτικη, δέν σε καταλαβαίνω, δέν με καταλαβαίνεις, γκρινιάζεις...» Καλά εἶναι νὰ σκεφθεῖ καὶ νὰ πεῖ: «Γιατί εἶναι τέτοια ἡ γυναίκα μου; Μήπως περίπου ἔτσι μοῦ χρειαζόταν;» Όχι βέβαια για να τον τυραννεῖ, ἀλλά για να τον βοηθήσει. Ὅσο κι ἂν μᾶς φαίνονται παράδοξα αὐτά, κάπως ἔτσι εἶναι. Μέσα στη ζωή δέν κυλοῦν τὰ πάντα όμορφα ὅπως θα θέλαμε. Καμιά φορά μπορεῖ νὰ δέχεσαι τὰ χτυπήματα τοῦ ἄλλου, καὶ αὐτὸ νὰ εἶναι για σένα πολύτιμο. Ὅπως συμβαίνει με τις πέτρες σε ἕνα ποτάμι. Το πολύ νερό τις κατρακυ λάει καὶ ἡ μια χτυπάει τὴν ἄλλη. Καί ὅσο χτυπάει ἡ μιὰ τὴν ἄλλη, τόσο πιο λεῖες γίνονται.
Κάτω ἀπὸ τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, μέσα στο ποτάμι τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ, ὅ,τι κι ἂν εἶναι ἡ γυ ναίκα, τελικά καλό θὰ βγεῖ γιὰ τὸν ἄνδρα καὶ ὅ,τι κι ἄν εἶναι ὁ ἄνδρας, τελικά καλό θὰ ὄγεί για τη γυναίκα. Αὐτά να μελετήσουν οἱ σύζυγοι καὶ ἐν συν νεχεία να σκεφθούν: «Ξέρω καλά τὸν ἑαυτό μου, Μήπως αὐτὰ τὰ ὁποῖα βρίσκω στη γυναίκα μου, τὰ ἔχω ἐγώ μέσα μου;»
Νὰ πῶ πιο συγκεκριμένα: ἕνας σύζυγος εἶναι πιθανόν νὰ ὑποψιάζεται τη γυναίκα του και να μὴν μπορεῖ νὰ γλιτώσει ἀπό τίς ὑποψίες, καὶ αὐτὴ ἡ καημένη νὰ μὴν ἔχει ἀπολύτως καμία σχέση με τις ὑποψίες του. Καί ὅλο αὐτό μπορεῖ νὰ ξεκινάει ἀπό τήν anima πού ἔχει μέσα του. Ὅπως ἐπίσης, ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά ἡ σύζυγος μπορεῖ νὰ ὑπο ψιάζεται τὸν σύζυγό της, καὶ ὅλο αὐτὸ νὰ τὸ κάνει ὁ animus πού εἶναι μέσα της. Αὐτά βέβαια δέν ση-μαίνουν ὅτι οἱ ὑποψίες ποτέ δὲν εἶναι ἀληθινές. Χρειάζεται λοιπόν να γνωρίσει κανείς καλὰ τὸν ἑαυτό του καὶ νὰ σκεφθεῖ μήπως τυχόν προβάλλει τὸν ἑαυτό του στον σύντροφό του. Επίσης, να γνωρίσει καλά τὸν ἄλλο, καὶ νὰ ἀποδεχθεῖ ὁ ἕνας τὸν ἄλλο ὅπως ἀκριβῶς εἶναι.
Εγώ πιστεύω ὅτι τελικά μέσα στην πρόνοια τοῦ Θεοῦ ὁ γάμος ποὺ ἤδη ἔγινε ὁδηγεῖ καὶ τοὺς δύο στη σωτηρία. Ἔτσι πρέπει νὰ εἶναι τουλάχι στον γιὰ μᾶς πού πιστεύουμε στον Θεό, ὁ ὁποῖος ἦλθε στὴ γῆ καὶ ἵδρυσε τὴν Ἐκκλησία, μέσα στην ὁποία σωζόμαστε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου