Πηγή: Μαρτσέλο Βενετσιάνι
Ποιο σκοπό εξυπηρετεί ο πόλεμος κατά του Ιράν; Πέρα από τις αυταπάτες παντοδυναμίας όσων ψυχρά αποφάσισαν να τον κάνουν, το πραγματικό κίνητρο πίσω από την επίθεση στην Τεχεράνη παραμένει ασαφές, πέρα από τις συνήθεις φόρμουλες του «προληπτικού πολέμου», οι οποίες είναι σαφώς ψευδείς και αβάσιμες. Καταρχάς, ο πόλεμος δεν χρησιμεύει στην αποκατάσταση της ελευθερίας και της δημοκρατίας στο Ιράν, όπως επαναλαμβανόταν συχνά στην αρχή για να δώσει στην επίθεση καθαρή συνείδηση. Αντίθετα, συσπειρώνει τον πολιορκημένο και βομβαρδισμένο λαό γύρω από το καθεστώς, για λόγους επιβίωσης και ύψιστης ανάγκης, όπως έχει παρατηρηθεί τις τελευταίες ημέρες, αντικρούοντας κατάφωρα την πρόβλεψη ότι ο ιρανικός λαός θα εξεγερθεί εναντίον του καθεστώτος μετά τη δολοφονία του θρησκευτικού ηγέτη. Ούτε χρησιμεύει στην εξάλειψη της ισλαμιστικής τρομοκρατίας, η οποία, αν μη τι άλλο, θα επιδεινωθεί περαιτέρω μετά από αυτή την επίθεση και θα έχει άλλους λόγους για μίσος προς τη Δύση. Στα μάτια τους, η τρομοκρατία καταλήγει να είναι το μόνο αποτελεσματικό όπλο κατά της Δύσης, δεδομένου ότι η μάχη των εξοπλισμών είναι άνιση και ο κόσμος τους είναι ηττημένος. Δεν χρησιμεύει καν για να ξεριζώσει ή να αποδεκατίσει τους εχθρικούς πυρήνες που είναι ενσωματωμένοι στη Δύση, επειδή, όπως μας έχει διδάξει η ιστορία, οι περισσότεροι ισλαμιστές τρομοκράτες δεν ήταν και δεν είναι σιιτικής καταγωγής, όπως το Ιράν, αλλά σουνιτικής καταγωγής, όπως ένα μεγάλο μέρος των αραβικών κρατών, και υποστηρίχθηκαν από χώρες εχθρικές προς το Ιράν. Ο πόλεμος κατά του Ιράν επίσης δεν εξυπηρετεί κανένα σκοπό στο να σταματήσει ή να περιορίσει τις μεταναστευτικές ροές που προέρχονται από το Ισλάμ. Αν μη τι άλλο, θα δημιουργήσει νέα ποτάμια εξόριστων που εγκαταλείπουν τις κατεστραμμένες χώρες της Μέσης Ανατολής, από τον Λίβανο στο Ιράν και τη Γάζα. Ο πόλεμος δεν εξυπηρετεί κανένα σκοπό στον έλεγχο του ενεργειακού εφοδιασμού, επειδή, όπως βλέπουμε δραματικά, επιδεινώνει την ενεργειακή κρίση της Δύσης και την εξάρτησή της από τη Μέση Ανατολή και την Ανατολή, ιδιαίτερα την Ευρώπη, η οποία βρίσκεται να ωθείται από τις Ηνωμένες Πολιτείες σε εχθρότητα προς όλους τους γείτονές της και τους προμηθευτές πετρελαίου στην Ανατολή και νοτιότερα. Όσον αφορά τη διεθνή ισορροπία, ο πόλεμος χρησιμεύει για να ωθήσει περαιτέρω όλες τις δυνάμεις που αντιτίθενται στην αμερικανική παγκόσμια ηγεμονία και τον πόλεμο κατά του Ιράν να βρουν ένα κοινό έδαφος εναντίον της Δυτικής Αυτοκρατορίας. Επιπλέον, οι κατάφωρες παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου και της κρατικής κυριαρχίας, όπως συνέβη στη Βενεζουέλα και το Ιράν, νομιμοποιούν και εξουσιοδοτούν τα μακροχρόνια σχέδια εισβολής των ασιατικών δυνάμεων: χθες η Ρωσία, αύριο η Κίνα ή η Κορέα.
Ποιον σκοπό, λοιπόν, εξυπηρετεί ένας πόλεμος σαν κι αυτόν —που ξεκίνησε τον Φεβρουάριο, όπως ο ρωσικός και όπως ο COVID— αν όχι τη θέληση για εξουσία εκείνων που τον διεξήγαγαν, δηλαδή την αποκατάσταση της αυτοκρατορικής κυριαρχίας των ΗΠΑ σε ολόκληρο τον κόσμο και της ισραηλινής ηγεμονίας σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή; Ή, όπως υποστηρίζουν ορισμένοι, ο πόλεμος είναι μια προσπάθεια ανάκτησης της αμφιταλαντευόμενης συναίνεσης των ηγετών των ΗΠΑ και του Ισραήλ, και μια θεαματική εκτροπή από ευαίσθητα ζητήματα (όπως η υπόθεση Epstein) και τυχόν εκβιαστικά σχέδια που σχετίζονται με αυτές τις έρευνες.
Σκάβοντας βαθύτερα , ο πόλεμος στο Ιράν εξυπηρετεί τρεις σκοπούς στη Δύση, ο καθένας χειρότερος από τον προηγούμενο: πρώτον, περιθωριοποιεί, τυφλώνει και υποτάσσει περαιτέρω την Ευρωπαϊκή Ένωση, υπερκερασμένη από όλες τις πλευρές και αναγκασμένη να επιδιώκει μανιωδώς τους πολέμους και την ειρήνη που διαφαίνεται στον ορίζοντα, σέρνεται από τις αυτοκρατορικές αποφάσεις του Τραμπ και τον σχιζοειδή τρόπο δράσης του - σταμάτα και φύγε, ειρήνη και πόλεμος, απειλές και διαπραγματεύσεις, δολοφονίες και προστασίες. Δεύτερον, τροφοδοτεί περαιτέρω την πολεμική μηχανή - δηλαδή, την πολεμική βιομηχανία, τα λόμπι όπλων και τον στρατό - σε σημείο που να τα καθιστά ακόμη πιο ισχυρά και με επιρροή στη ζωή των πολιτών και των κρατών. Τρίτον, αναβιώνει για άλλη μια φορά ένα διεθνές σχέδιο έκτακτης ανάγκης, που δικαιολογήθηκε χθες από την πανδημία και τις ανησυχίες για την ασφάλεια της υγείας, σήμερα από την επικείμενη ενεργειακή κρίση και τις σχετικές ανησυχίες για τη διεθνή ασφάλεια. Μια ενεργειακή κρίση με επιπτώσεις σε όλους τους ζωτικούς τομείς της οικονομίας: πρώτες ύλες, μεταφορές, επικοινωνίες, χρηματοοικονομικά, παραγωγή και παγκόσμιο εμπόριο. Η υπερεθνική κυβέρνηση επιστρέφει, ο θόλος της τεχνο-οικονομικής, στρατιωτικής και κρατικής κυριαρχίας, με όλες τις δυνάμεις της να καθορίζονται από την ιδιαιτερότητα της κατάστασης, η οποία απαιτεί την αναστολή ορισμένων ελευθεριών και οποιασδήποτε ανεξάρτητης επιλογής. Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για διαφορετικές επιλογές. Αυτή η προτεραιότητα πρέπει να αντιμετωπιστεί, είναι το μότο που ακούμε εδώ και μερικά χρόνια. Είναι καιρός να υποβάλουμε και τις αγορές σε δημόσιο έλεγχο, με τη μορφή κατευθυνόμενου και εποπτευόμενου καπιταλισμού, όπως συνέβη ήδη με την COVID, επειδή η οικονομία δεν μπορεί πλέον να λειτουργεί μόνη της, αλλά απαιτεί σχέδια στήριξης, δημόσια χρηματοδότηση, βοήθεια, νέα δίχτυα ασφαλείας και νέες αλυσίδες για να την δεσμεύσουν.
Τέλος, ο πόλεμος στο Ιράν δεν επιλύει άλλες διεθνείς συγκρούσεις. Αν μη τι άλλο, τις περιπλέκει: από την Ουκρανία μέχρι τη Γάζα, μέχρι τις πολλές σιγοβράζουσες, αδρανείς και αναδυόμενες συγκρούσεις, σαν να βρίσκονται σε μια άλυτη αλυσίδα που επιδεινώνεται από μια παγκόσμια τάξη που απορρίπτεται ή δεν αναγνωρίζεται από μεγάλο μέρος του κόσμου, και από μια παγκόσμια αταξία που ουσιαστικά εξαπολύεται από ισχυρισμούς ηγεμονίας. Ο πόλεμος στο Ιράν είναι ένα παράδειγμα υπολογισμένης παραλογικότητας που βλάπτει όχι μόνο τη χώρα που δέχεται την επίθεση αλλά και τον υπόλοιπο κόσμο. Και αν οι προβλέψεις δεν είναι αρκετές, σκεφτείτε τα καταστροφικά αποτελέσματα προηγούμενων συγκρούσεων: Ιράκ, Λιβύη, Συρία, Αφγανιστάν, Αραβική Άνοιξη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου