Πηγή: Φιλίππο Μπόβο
Εκτοξεύοντας πυραύλους στο Ντιέγκο Γκαρσία, στον Ινδικό Ωκεανό, 4.000 χλμ. από το Ιράν, η Τεχεράνη έστειλε ένα σαφές μήνυμα: «Μπορούμε, αν θέλουμε, να φτάσουμε όχι μόνο στο Ντιέγκο Γκαρσία αλλά και σε οποιονδήποτε άλλο στόχο μεγάλης εμβέλειας, είτε ισραηλινό, αμερικανικό είτε ευρωπαϊκό. Επομένως, εξαρτάται από εσάς να συμπεριφερθείτε σωστά, γιατί για εμάς «για δράση υπάρχει αντίδραση» και επομένως τίποτα δεν είναι καταδικασμένο να μείνει ατιμώρητο». Βάσεις, πλοία, αεροπλανοφόρα, αποθήκες κ.λπ., όχι μόνο σε ολόκληρη την περιοχή CENTCOM (Μέση Ανατολή και Κεντρική Ασία), αλλά και η EUCOM (Ευρώπη) και η AFRICOM (Αφρική) βρίσκονται επομένως εντός της εμβέλειας των ιρανικών πυραύλων. Όσο για το γεγονός ότι οι τελευταίοι μπορούσαν να καλύψουν αποστάσεις πολύ μεγαλύτερες από 2.000 ή 2.500 χλμ., κάτι που προκαλεί έκπληξη σε πολλούς από τους αναλυτές πολέμου μας, δεν βρίσκω τίποτα ασυνήθιστο σε αυτό: θα αρκούσε, για παράδειγμα, να ρίξουν μια ματιά σε πολλούς από τους συναδέλφους τους στην ιρανική περιοχή ή στον Άξονα της Αντίστασης για να ανακαλύψουν ότι η Τεχεράνη διέθετε ήδη άφθονες παρόμοιες τεχνολογίες. Σε κάθε περίπτωση, αυτό που ενδιαφέρει εδώ, πέρα από την ίδια την τεχνολογική καινοτομία, είναι η συνεχής ποιοτική πρόοδος του επιθετικού και αμυντικού δόγματος του Ιράν, που δεν βασίζεται πλέον αποκλειστικά στον ασύμμετρο πόλεμο, αλλά και στον συμμετρικό πόλεμο, με άμεσες και ισότιμες απαντήσεις σε εκείνες του εχθρού.
Αυτό αποδεικνύεται περαιτέρω από την έντονη ρίψη πυραύλων στη Ντιμόνα, η οποία ακολουθεί τις επιθέσεις που έχουν παρατηρηθεί μέχρι στιγμής, πρώτα στο Μπουσέρ και στη συνέχεια στο Νατάνζ και το Κομ. Εδώ και τρεις ημέρες, η Ντιμόνα είναι μια επίδειξη πυροτεχνημάτων και απόψε δεν θα είναι πολύ διαφορετική αν, όπως έχει δηλώσει το IRGC, όλο το νότιο Ισραήλ υποβληθεί σε πρωτοφανείς βομβαρδισμούς, αρκετούς για να τρομοκρατήσουν τους Ισραηλινούς και Αμερικανούς ηγέτες. Κρίνοντας από όσα έχουμε δει μέχρι στιγμής, ακόμη και η υπόλοιπη χώρα - όπως το αεροδρόμιο Μπεν Γκουριόν του Τελ Αβίβ, η σχετική βάση Μπεν Άμι και οι αποθήκες καυσίμων για την Ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία και τον στρατό, η Χάιφα, η Ασκελόν και άλλες παρόμοιες τοποθεσίες - δεν φαίνονται καθόλου κενά λόγια.
Αυτές οι μέθοδοι, φυσικά, υιοθετούνται και από το υπόλοιπο μέρος του Άξονα της Αντίστασης, από τις Δυνάμεις Λαϊκής Κινητοποίησης στο Ιράκ, οι οποίες, με την ιρανική αεροπορική υποστήριξη, κατάφεραν να εκδιώξουν την αμερικανική παρουσία από τη χώρα, μέχρι τη Χεζμπολάχ, η οποία με παρόμοιο τρόπο μετέτρεψε την σχεδιαζόμενη εισβολή στο νότιο Λίβανο σε στρατηγική παγίδα για τις ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις, μια πίεση που συνθλίβει αδιακρίτως άνδρες και Μερκάβα. Τέλος, οι Χούθι, οι οποίοι μέχρι τώρα παρέμεναν σε αναμονή και τώρα βρίσκονται επίσημα στο πεδίο, θα αφιερωθούν σε εξίσου φιλόδοξους αλλά σίγουρα εφικτούς στόχους, όπως η άσκηση πίεσης σε αμερικανικά πλοία σε περίπτωση που πλησιάσουν ξανά την περιοχή μεταξύ Ερυθράς Θάλασσας, Αραβικής Θάλασσας και Περσικού Κόλπου - δεδομένου ότι η Ουάσιγκτον έχει διατάξει τα πρώτα τρία πλοία του 31ου Μνημονίου Κατανόησης να αναπτύξουν άλλα - και σε στρατιωτικές και ενεργειακές εγκαταστάσεις στον Κόλπο, εδραιώνοντας έτσι έναν σφιχτό έλεγχο στις κυβερνήσεις του GCC με την Τεχεράνη. Χωρίς να χάνουν από τα μάτια τους εναλλακτικούς στόχους, ωστόσο, όπως το Στρατόπεδο Λεμονιέ στο Τζιμπουτί, μια άλλη μεγάλη αμερικανική βάση στην περιοχή που μέχρι στιγμής έχει κρατηθεί μακριά από την Ουάσιγκτον, αλλά γύρω από την οποία οι αρχικές κινήσεις είναι ήδη εμφανείς. Όπως και η Τεχεράνη, έτσι και οι άλλοι μαχητές της Αντίστασης έχουν επίσης εφαρμόσει μια κεντρική αλλά και αποκεντρωμένη πολεμική στρατηγική, επιδεικνύοντας -για να χρησιμοποιήσω μια λέξη που μπορεί να χρησιμοποιείται υπερβολικά σήμερα, αλλά σε αυτήν την περίπτωση όχι ακατάλληλη- απίστευτη ανθεκτικότητα.
Αντιμέτωποι με μια τέτοια στρατιωτική κατάσταση, κανείς στους οικονομικούς κύκλους δεν μπορεί πραγματικά να πιστέψει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες, ή οποιοσδήποτε ενεργεί εκ μέρους τους, είναι σε θέση να ανοίξει ξανά το Στενό του Ορμούζ, μέσω του οποίου η Τεχεράνη ασκεί επί του παρόντος δικαίωμα διέλευσης, με τη διέλευση να επιτρέπεται μόνο σε δεξαμενόπλοια φυσικού αερίου και πετρελαίου που πληρώνουν σε γιουάν. Αυτό είναι ένα ακόμη σαφές μήνυμα από την Τεχεράνη, και πάλι με όρους συμμετρικού πολέμου, αλλά οικονομικής και όχι «πυραυλικής» φύσης: όποιος θέλει την ενέργεια του Στενού, μέσω του οποίου διέρχεται καθημερινά το 20% της παγκόσμιας ενέργειας σε καιρό ειρήνης, πρέπει να εγκαταλείψει το παλιό πρότυπο στο οποίο θεμελιώθηκε η παλιά πολιτική τάξη που επικρατούσε στην περιοχή - το αμερικανικό «πετροδολάριο» και η «Pax Americana», που τώρα εξαφανίστηκαν μαζί με τα θεμέλιά της - υπέρ ενός νέου προτύπου: του «πετροδουλανού». Φαίνεται ότι το σήμα έχει πράγματι φτάσει στον προορισμό του, καλύπτοντας ακόμη περισσότερο από τα 4.000 χλμ. των πυραύλων που εκτοξεύτηκαν κατά του Ντιέγκο Γκαρσία, βλέποντας τις χώρες που είχαν ήδη συμφωνήσει να πληρώσουν σε γιουάν: εκτός από την Κίνα, φυσικά, η οποία λαμβάνει προνομιακή μεταχείριση από το Ιράν, η Τουρκία, η Ινδία, το Πακιστάν και το Μπαγκλαντές έχουν συμμορφωθεί άμεσα, ακολουθούμενες σήμερα από την Ιαπωνία, με επικεφαλής τη γκέισα-σαμουράι Σανάε Τακαΐτσι (παρεμπιπτόντως: το να ονειρεύεται κανείς μια νέα Ιαπωνική Αυτοκρατορία ενώ εμπορεύεται πετρέλαιο σε γιουάν δεν φαίνεται πολύ αξιόπιστο). Και μετά η Μαλαισία, το Ιράκ, η Ινδονησία, η Αίγυπτος... Ενώ ακόμη και η Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ, ως χώρες παραγωγοί, για να ξεφύγουν από την αγκαλιά της ετοιμοθάνατης πολιτικής τάξης, την οποία δεν μπορούν να απορρίψουν εντελώς εν τω μεταξύ, σκοπεύουν τώρα να ενισχύσουν τις πωλήσεις ενέργειας σε γιουάν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου