ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ (2)

  Συνέχεια από:  Δευτέρα 26 Μαίου 2025

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ.

Τού RANIERO CANTALAMESSA

Οι Πατέρες εξηγούσαν αυτή την ανωμαλία λέγοντας ότι το δώρο τού Αγίου Πνεύματος, για το οποίο ομιλεί ο Ιωάννης, ήταν ένα μερικό δώρο, μειωμένο, τόσο ως προς το περιεχόμενο όσο και ως προς τον αριθμό των προσλαβόντων, ένα είδος πρωτόλειο, σε σχέση με το δώρο που δόθηκε πενήντα ημέρες μετά που ήταν πιο πλήρες και καθολικό.

          Αυτού τού γεγονότος σήμερα δίνεται μία ποιο απλή εξήγηση. Οι δύο διηγήσεις τής ελεύσεως του Αγίου Πνεύματος αντιστοιχούν σε δύο διαφορετικούς τρόπους παρουσιάσεως και εννοήσεως τού δώρου τού Πνεύματος, οι οποίοι δεν αποκλείονται μεταξύ τους, μάλιστα δε συγχωνεύονται, αλλά δεν πρέπει να εναρμονισθούν οπωσδήποτε μεταξύ τους! Ο Λουκάς και ο Ιωάννης περιγράφουν από δύο διαφορετικές γωνίες(σάν παρατηρητές αφού πρώτα μελέτησαν βαθειά τήν σχετικότητα τού Αινστάιν) και με δύο διαφορετικές θεολογικές ανησυχίες το ίδιο θεμελιώδες γεγονός της ιστορίας τής σωτηρίας, την έκχυση τού Πνεύματος η οποία κατέστη δυνατή από την θυσία τού Πάσχα τού Κυρίου. Αυτή η έκχυση φανερώνεται σε διαφορετικές στιγμές και τρόπους. Ο Λουκάς ο οποίος βλέπει το Άγιο Πνεύμα σαν δώρο που έγινε στην Εκκλησία για την αποστολή της, τονίζει μία από αυτές τις στιγμές η οποία συνέβη πενήντα ημέρες μετά το πάσχα, την ημέρα κατά την οποία οι Εβραίοι εόρταζαν το τέλος της εορτής της πεντηκοστής. Ο Ιωάννης ο οποίος βλέπει το Πνεύμα σαν την αρχή τής νέας ζωής η οποία ξεπήδησε από το Πάσχα του Χριστού, τονίζει τις πρώτες εμφανίσεις του οι οποίες έλαβαν χώρα την ίδια την ημέρα του Πάσχα. Και πλησιάζει μεταξύ τους, στον χρόνο και στον χώρο, το Πάσχα και την πεντηκοστή.

          Υπάρχει λοιπόν ένας τρόπους περιγραφής τής ελεύσεως τού Αγίου Πνεύματος, ιδιαίτερος και χαρακτηριστικός τού Ιωάννη. Από την αρχή ακόμη του τετάρτου Ευαγγελίου, γίνεται μία υπόσχεση. Θα υπάρξει μία βάπτιση του Αγίου Πνεύματος “εφ’όν αν ίδης το πνεύμα καταβαίνον και μένον επ’αυτόν. Ούτος εστιν ο βαπτίζων εν πνεύματι Αγίω” (Ιωάν. 1,33). Αυτή η υπόσχεση επιβεβαιώνεται και συγκεκριμενοποιείται στον διάλλγο με την Σαμαρείτιδα για το ύδωρ το ζων (Ιωάν. 4,14) και στην συνέχεια σχετίζεται στενά με την δόξα του Ιησού (Ιωάν. 7,39) η οποία δείχνει όπως γνωρίζουμε, τον ένδοξο θάνατό Του και όχι μόνον την ανάληψη Του στον ουρανό. “ο πιστεύων εις εμέ, καθώς είπεν η γραφή ποταμοί εκ της κοιλίας αυτού ρεύσουσιν ύδατος ζώντος τούτο δε είπε περί του πνεύματος ού έμελλον λαμβάνειν οι πιστεύοντες εις αυτόν. Ούπω γάρ ήν πνεύμα Άγιον, ότι Ιησούς ουδέπω εδοξάσθη”. Είναι αδιανόητο ο Ιωάννης να ολοκληρώσει το Ευαγγέλιο του χωρίς να’χει δείξει στους αναγνώστες του την ολοκλήρωση αυτής της υποσχέσεως ή να παραπέμπει γι’αυτή την ολοκλήρωση σε ένα άλλο βιβλίο της Κ.Δ. στις πράξεις το οποίο δεν γνώριζε ούτε ο ίδιος. Έτσι λοιπόν όλο το Ευαγγέλιο του Ιωάννη απαιτεί, σαν την ολοκλήρωσή του, μία πεντηκοστή.

          Έχουμε μία επιβεβαίωση αυτού επίσης από την ιστορία και από την λειτουργία τής εκκλησίας. Γνωρίζουμε ότι υπήρξαν στους πρώτους αιώνες της Εκκλησίας, δύο θεμελιώδεις τρόποι εννοήσεως τής εορτής τής Πεντηκοστής, όπως υπήρξαν δύο βασικοί τρόποι εορτασμού τού Πάσχα. Σύμφωνα με έναν από αυτούς, ο οποίος στην συνέχεια έγινε καθολικός μέχρι των ημερών μας, η Πεντηκοστή ήταν η εορτή της καθόδου τού Αγίου Πνεύματος, η οποία συνέβη την Πεντηκοστή ημέρα μετά το Πάσχα. Σύμφωνα με τον άλλο τρόπο, ο οποίος είναι ο αρχαιότερος, η Πεντηκοστή ήταν η εορτή τών πενήντα ημερών που ακολούθησαν το Πάσχα και γινόταν στην μνήμη τής πνευματικής παρουσίας ή “σύμφωνα με το πνεύμα” τού Ιησού ανάμεσα στους δικούς του, ξεκινώντας από την Ανάσταση! Μία παρουσία η οποία βιώθηκε σαν απαρχή της νέας ζωής και προκαταβολή τής αιωνίου ζωής. Για τον Τερτυλλιανό για παράδειγμα η πεντηκοστή είναι “εκείνος ο χρόνος στον οποίο η ανάσταση του Κυρίου έλαβε πάρα πολλές επιβεβαιώσεις από τους μαθητές, εγκαινιάστηκε η χάρις του Αγίου Πνεύματος και φανερώθηκε η ελπίδα τής ελεύσεως του Κυρίου. Σύμφωνα μ’αυτή την εκδοχή το δώρο του Αγίου Πνεύματος εγκαινίαζε την πεντηκοστή, ενώ σύμφωνα με την άλλη, η οποία βασίζεται στην διήγηση του Λουκά, στις πράξεις, την ολοκλήρωνε.

Αμέθυστος.

Η ΜΑΡΤΥΡΙΚΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΒΑΡΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΛΥΓΙΖΕΙ ΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ ΤΩΝ ΣΗΜΕΡΙΝΩΝ ΑΙΩΝΙΩΝ ΕΦΗΒΩΝ. ΠΡΟΤΙΜΟΤΕΡΟΣ Ο ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟΣ ΦΟΡΕΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΤΗΡΗΣΗ ΤΩΝ ΕΝΤΟΛΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΞΙΟΠΡΕΠΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑ. Ο ΟΠΟΙΟΣ ΦΟΡΕΑΣ ΠΑΡΕΔΩΣΕ ΣΤΟ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟ ΤΗΝ ΛΑΤΡΕΙΑ ΜΕΤΑΛΛΑΣΣΟΝΤΑΣ ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΣΕ ΑΝΑΝΕΩΣΙΜΕΣ ΠΗΓΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΥΜΝΟΥΣ ΤΗΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ ΣΕ ΕΚΣΤΑΤΙΚΟΥΣ ΥΜΝΟΥΣ ΤΗΣ ΦΡΥΓΙΑΣ ΤΟΥ ΜΟΝΤΑΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΡΙΣΚΙΛΛΑ.

AΣ ΘΥΜΗΘΟΥΝ ΛΟΙΠΟΝ ΟΙ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΙΑΝΟΙ ΝΕΟΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΟΠΑΔΟΙ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ, ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ. 

ΒΑΣΙΛΕΥ ΟΥΡΑΝΙΕ ΠΑΡΑΚΛΗΤΕ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ......ΕΛΘΕ ΚΑΙ ΣΚΗΝΩΣΟΝ ΕΝ ΗΜΙΝ....

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ (1)

   ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ.

Τού RANIERO CANTALAMESSA

Επίσημος Θεολόγος, Ιεροκήρυκας τού παπισμού. Επισκέπτεται διάφορα Έθνη τού κόσμου κηρύττοντας τον Οικουμενισμό. Ανεκαλύφθη και από την νεοορθοδοξία και τελευταίως μετεφράσθη από την σεβαστή Καίτη Χιωτέλλη, η οποία μεταφράζει και τον Παπαδιαμάντη, και παρουσιάζεται από τις εκδόσεις Ιωνάς, Πρεβέζης, κάτω από την διεύθυνση τού πρ. Θεοδόσιου Μαρτζούχου, το βιβλίο του, “Η Θεολογία τού δευτέρου και τρίτου άρθρου του συμβόλου της πίστεως”

          Η κατά Λουκάν Πεντηκοστή και το πνεύμα τής ενότητος. 

Η Πεντηκοστή είναι ένα χριστολογικό μυστήριο, αφορά δηλαδή τον Ιησού Χριστό. Με την παθητική σημασία, είναι το γεγονός τού Αγίου Πνεύματος, το κατεξοχήν πνευματολογικό μυστήριο. Αλλά στην ενεργή της σημασία-σε σχέση με τον Πέμπτοντα-αυτό είναι ένα μυστήριο που αφορά και τον Χριστό. Έτσι εξηγεί το συμβάν τής πεντηκοστής ο Απόστολος Πέτρος. "Αφού υψώθηκε τη δεξιά ούν του Θεού, την τε επαγγελίαν τού Αγίου Πνεύματος λαβών παρά τού Πατρός, εξέχεε τούτο ο νυν υμείς βλέπετε και ακούετε” (Πράξεις 2,33). Ο Χριστός λοιπόν εξέχυσε το Άγιο Πνεύμα! Εξάλλου, η Πεντηκοστή είναι ένα Χριστολογικό γεγονός παρότι με την παθητική σημασία, καθότι αυτός που στάλθηκε εκείνη την ημέρα στους μαθητές δεν ήταν άλλο από το “πνεύμα του Ιησού”, “το πνεύμα του Υιού”, δηλαδή το τρίτο πρόσωπο της Τριάδος, αλλά καθώς είχε συγκεντρωθεί πριν και είχε ιστορικευθεί στον άνθρωπο Ιησού της Ναζαρέτ! [Μ’αυτές τις ανοησίες τρέφεται ήδη ο Οικουμενισμός των ακολούθων τού Ζηζιούλα! Θεόφιλου Αμπατζίδη, το ενυπόστατον Φώς: Σπουδή στις προϋποθέσεις τής θέωσης κατά τον Συμεών τον Ν. Θεολόγο”. Η ανθρωπολογία τής θεώσεως συνιστά το θεμελιακό επιχείρημα τής ορθόδοξης Θεολογίας στον διάλογό της με τον σύγχρονο κόσμο. Εμπνεόμενος από την Θεολογική σκέψη του μητροπολίτη Περγάμου Ζηζιούλα περί πνευματολογικά συγκροτούμενης Χριστολογίας, κάνει λόγο για τον Ιδιάζοντα ρόλο τής πνευματολογίας ως προσωπικού εγκεντρισμού ενός εκάστου των πιστών στο μυστικό σώμα του Χριστού στο πλαίσιο τής αέναης Χριστολογίας. Το Άγιο Πνεύμα ως άκτιστη δωρεά και ενέργεια τής Αγίας Τριάδος είναι το περιεχόμενο τής Θεοποιού χάριτος τού Χριστού. Η Θεία Χάρη και ενέργεια, μολονότι προκύπτει από την σωτηριώδη οικονομία τού ενανθρωπήσαντος Υιού και Λόγου και εκφράζεται διά του Αγίου Πνεύματος στη ζωή της Εκκλησίας, ενέχει προσωπικό-Τριαδοκεντρικό χαρακτήρα, διότι αφορά τα πρόσωπα της Αγίας Τριάδος που εκφαίνουν την κοινή Θεία ζωή στην κτίση και στην ιστορία”! [Από την Μίμηση Χριστού περάσαμε στην Μίμηση της Αγίας Τριάδος. Αποκάλυψη, ούτε μεταμόρφωση, ούτε Καινή Κτίση! Ο σκοπός είναι να αντικατασταθεί ο Άγιος Συμεών με τις ύβρεις του Ζηζιούλα! Δεν διδάσκει την θέωση ο Άγιος Συμεών αλλά την Υιοθεσία!].

          Η Πεντηκοστή είναι ένα χριστολογικό μυστήριο πάνω απ’όλα λόγω τής πραγματικότητος τού μυστικού σώματος! Ο Απ. Παύλος λέει πώς, Ενί δε εκάστω ημών εδόθη η χάρις κατά το μέτρον τής δωρεάς του Χριστού. Διό λέγει: αναβάς είς ύψος ηχμαλώτευσεν αιχμαλωσίαν και έδοκε δόματα τοίς ανθρώποις (Εφ. 4,7). Αλλά ο στίχος του ψαλμού που αναφέρει λέει μάλλον το αντίθετο, ότι δηλαδή “έλαβε δώρα στον άνθρωπο (Ψαλ. 68). Τί σημαίνει αυτή η αλλαγή των ρημάτων; Και το ένα και το άλλο είναι αληθινά λέει ο Αυγουστίνος. Ο ίδιος ο Χριστός είναι αυτός που δίνει και λαμβάνει το Άγιο Πνεύμα! Δίνει το Άγιο Πνεύμα καθότι Κεφαλή, το λαμβάνει καθότι σώμα: “Αυτός το έδωσε στους ανθρώπους σαν η Κεφαλή στα μέλη της, αλλά το έλαβε επίσης στους ανθρώπους, δηλαδή, στα μέλη του… Ο ίδιος ο Χριστός έχει λοιπόν ταυτοχρόνως, δώσει από τον ουρανό και έχει λάβει στην γή”. (Τριάδα XV, 19.34).

          Γιατί όμως μόνον τώρα, δηλαδή προς το τέλος της βιβλικής αποκαλύψεως, φανερώνεται στον κόσμο η ύπαρξη του τρίτου προσώπου της Τριάδος; Ο Άγιος Γρηγόριος Ναζιανζηνός δίνει αυτή την απάντηση, βασισμένη στην έννοια της Θείας παιδαγωγίας, η οποία διατηρεί μέχρι σήμερα την αξία της: Λόγος 31, 26: Τούτω το της Θεολογίας εικάζειν έχω, πλήν όσον εκ των εναντίων. Εκεί μέν γάρ εκ των υφαιρέσεων η μετάθεσις ενταύθα δε διά των προσθηκών η τελείωσις. Έχει γάρ ούτως: Εκήρυσσε φανερά η Παλαιά τον Πατέρα, τον Υιόν αμυδρότερον. Εφανέρωσεν η Καινή τον Υιό, υπέδειξε του πνεύματος την Θεότητα. Εμπολιτεύεται νύν το πνεύμα, σαφέστεραν ημίν παρέχον την εαυτού δήλωσιν. Ού γάρ ήν ασφαλές, μήπω τής τού Πατρός Θεότητος ομολογηθείσης, τον Υιόν εκδήλως κηρύττεσθαι μηδέ τής του Υιού παραδεχθείσης, το Πνεύμα το Άγιον, “εν είπω τι και τολμηρώτερον, επιφορτίζεσθαι” “Όταν λέγεται ότι “τώρα το πνεύμα φανερώνεται καθαρά “εκείνο το τώρα δείχνει τον χρόνο της Εκκλησίας, στην οποία η πίστη στο Άγιο Πνεύμα φτάνει το αποκορύφωμά της και η μεγάλη φλόγα που είναι το δόγμα τής θεότητος του Αγίου Πνεύματος έχει τοποθετηθεί στο σύμβολο τής πίστεως, στο Πιστεύω.

          Η εξήγηση που δίνει αυτός ο Άγιος επιβεβαιώνεται επίσης και από την παρατήρηση τής ιστορίας. Ήταν αναγκαίο να φτάσει πρώτα η Εκκλησία στην βεβαιότητα τής Θεότητος του Χριστού-κάτι που έγινε στην σύνοδο της Νίκαιας το 325-για να γίνει δυνατόν να φτάσει στην βεβαίωση και τής Θεότητος τού Αγίου Πνεύματος, κάτι που συνέβη μερικές δεκαετίες μετά την Νίκαια, στην Οικουμενική Σύνοδο τής Κων/πολης τού 381.

          Ο λόγος στο Άγιο Πνεύμα παρουσιάζει και ένα άλλο χαρακτηριστικό το οποίο δεν αφορά τόσο τον χρόνο, όσο το μέσον της γνώσης του. Για να μιλήσουμε για τον Θεό Πατέρα μπορούμε να βασισθούμε σε κάποιο μέτρο, και στην φιλοσοφία, στην Θεοδικία (υπάρχει και ο Θεός των φιλοσόφων). Για να μιλήσουμε για τον Υιό μπορούμε να βασισθούμε στην ιστορία, από την στιγμή που ενσαρκώθηκε (ενανθρώπησε) και πράγματι μέσω τής ιστορίας πλησιάζουμε σήμερα σ’Αυτόν. Αλλά για να μιλήσουμε για το Άγιο Πνεύμα ποιο μέσο έχουμε στην διάθεσή μας; Κανένα. Μόνο την Γραφή. Ή μάλλον έχουμε και μάλιστα ένα μεγάλο μέσο το οποίο δεν ανήκει σε καμία ανθρώπινη επιστήμη. Έχουμε την πνευματική εμπειρία. Ο ίδιος ο Ιησούς μας έδειξε αυτό το μέσο όταν είπε για το πνεύμα: το πνεύμα τής αληθείας, ό ο κόσμος ού δύναται λαβείν, ότι ού θεωρεί αυτό ούδέ γινώσκει αυτό, υμείς δε γινώσκετε αυτό, ότι παρ’υμίν μένει και εν υμίν έσται! (Ιωάν. 14,17).

          (Ιωάν. 20,22). ΕΝΕΦΥΣΗΣΕ ΚΑΙ ΛΕΓΕΙ ΑΥΤΟΙΣ: ΛΑΒΕΤΕ ΠΝΕΥΜΑ ΑΓΙΟΝ. 

Στην Κ.Δ. δεν υπάρχει η αφήγηση μιάς μόνο Πεκτηκοστής, αλλά δύο: υπάρχει μία Πεντηκοστή του Λουκά, τών πράξεων, και μία τού Ιωάννη όταν ο Κύριος φύσηξε στους μαθητές λέγοντας: Λάβετε πνεύμα Άγιον! Αυτή η πεντηκοστή λαμβάνει χώρα στον ίδιο τόπο, όπως και τού Λουκά, στο δειπνητήριο του Μυστικού Δείπνου [δεν είναι αλήθεια], αλλά όχι στον ίδιο χρόνο. Συμβαίνει το ίδιο το απόγευμα του πάσχα και όχι πενήντα ημέρες μετά!

          Αυτό το γεγονός μιας διπλής αφήγησης τής ελεύσεως τού Αγίου Πνεύματος παρατηρήθηκε και από τους πατέρες. “προσέξτε αδελφοί μου-έλεγε ο Αυγουστίνος-θα μπορούσε κάποιος να με ρωτήσει: Γιατί ο Χριστός έδωσε δύο φορές το Άγιο Πνεύμα; Δύο φορές ο Κύριος δίνει στους αποστόλους φανερά το δώρο του Αγίου Πνεύματος. Λοιπόν; Μήπως δεν ήταν το ίδιο πνεύμα εκείνο που ο Χριστός φύσηξε στα πρόσωπά τους και στην συνέχεια τους αποστέλλει από τον ουρανό;”. 

Αυγουστίνος: Δοκίμια στο κατά Ιωάννην, 74,2.

Συνεχίζεται

ΝΑΜΑΣΤΕ!!! Ο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΡΟΧΕΙΡΟΤΗΤΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΙΡΩΝΕΥΕΤΑΙ. ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΟΜΩΣ ΣΤΗΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΠΛΑΝΗ ΤΟΥ ΚΛΗΡΟΥ ΟΤΙ ΣΤΗΝ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ, ΠΑΠΙΚΗΣ ΠΡΟΕΛΕΥΣΕΩΣ. ΚΑΙ ΟΜΩΣ Ο ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΠΟΘΟΣ ΤΗΣ ΕΥΚΟΛΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΔΕΝ ΑΦΗΣΕ ΑΝΕΠΗΡΕΑΣΤΟΥΣ ΟΥΤΕ ΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ, ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΜΕ ΤΗΝ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥΣ ΕΠΙΝΟΗΣΑΝ ΑΛΛΕΣ ΔΥΟ. Ο ΖΗΖΙΟΥΛΑΣ ΤΗΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ ΤΗΣ Θ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΟΝΟΜΑΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΟΙΡΑΖΕΙ ΤΑ ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΣΥΝΑΞΗ ΚΑΙ Ο ΡΩΜΑΝΙΔΗΣ ΤΗΝ ΘΕΩΣΗ ΤΗΣ ΕΜΠΕΙΡΙΑΣ ΤΟΥ ΘΑΒΩΡ.

ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΕΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ. ΕΝΩΤΙΚΗ ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ. ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ. Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΙΑ ΣΥΝΕΧΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ.

    ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ Ο ΣΕΒΑΣΤΟΣ ΚΑΤΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ κ. ΤΣΕΛΕΓΓΙΔΗΣ ΑΚΟΥΣΤΗΚΕ ΝΑ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΣΤΗΝ ΒΑΠΤΙΣΗ ΕΧΟΥΜΕ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΕΙ ΟΤΙ ΟΜΟΛΟΓΕΙ ΤΟ ΦΙΛΙΟΚΒΕ.

Αμέθυστος.

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ (1)

 ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ.

Τού RANIERO CANTALAMESSA

Επίσημος Θεολόγος, Ιεροκήρυκας τού παπισμού. Επισκέπτεται διάφορα Έθνη τού κόσμου κηρύττοντας τον Οικουμενισμό. Ανεκαλύφθη και από την νεοορθοδοξία και τελευταίως μετεφράσθη από την σεβαστή Καίτη Χιωτέλλη, η οποία μεταφράζει και τον Παπαδιαμάντη, και παρουσιάζεται από τις εκδόσεις Ιωνάς, Πρεβέζης, κάτω από την διεύθυνση τού πρ. Θεοδόσιου Μαρτζούχου, το βιβλίο του, “Η Θεολογία τού δευτέρου και τρίτου άρθρου του συμβόλου της πίστεως”

          Η κατά Λουκάν Πεντηκοστή και το πνεύμα τής ενότητος. 

Η Πεντηκοστή είναι ένα χριστολογικό μυστήριο, αφορά δηλαδή τον Ιησού Χριστό. Με την παθητική σημασία, είναι το γεγονός τού Αγίου Πνεύματος, το κατεξοχήν πνευματολογικό μυστήριο. Αλλά στην ενεργή της σημασία-σε σχέση με τον Πέμπτοντα-αυτό είναι ένα μυστήριο που αφορά και τον Χριστό. Έτσι εξηγεί το συμβάν τής πεντηκοστής ο Απόστολος Πέτρος. "Αφού υψώθηκε τη δεξιά ούν του Θεού, την τε επαγγελίαν τού Αγίου Πνεύματος λαβών παρά τού Πατρός, εξέχεε τούτο ο νυν υμείς βλέπετε και ακούετε” (Πράξεις 2,33). Ο Χριστός λοιπόν εξέχυσε το Άγιο Πνεύμα! Εξάλλου, η Πεντηκοστή είναι ένα Χριστολογικό γεγονός παρότι με την παθητική σημασία, καθότι αυτός που στάλθηκε εκείνη την ημέρα στους μαθητές δεν ήταν άλλο από το “πνεύμα του Ιησού”, “το πνεύμα του Υιού”, δηλαδή το τρίτο πρόσωπο της Τριάδος, αλλά καθώς είχε συγκεντρωθεί πριν και είχε ιστορικευθεί στον άνθρωπο Ιησού της Ναζαρέτ! [Μ’αυτές τις ανοησίες τρέφεται ήδη ο Οικουμενισμός των ακολούθων τού Ζηζιούλα! Θεόφιλου Αμπατζίδη, το ενυπόστατον Φώς: Σπουδή στις προϋποθέσεις τής θέωσης κατά τον Συμεών τον Ν. Θεολόγο”. Η ανθρωπολογία τής θεώσεως συνιστά το θεμελιακό επιχείρημα τής ορθόδοξης Θεολογίας στον διάλογό της με τον σύγχρονο κόσμο. Εμπνεόμενος από την Θεολογική σκέψη του μητροπολίτη Περγάμου Ζηζιούλα περί πνευματολογικά συγκροτούμενης Χριστολογίας, κάνει λόγο για τον Ιδιάζοντα ρόλο τής πνευματολογίας ως προσωπικού εγκεντρισμού ενός εκάστου των πιστών στο μυστικό σώμα του Χριστού στο πλαίσιο τής αέναης Χριστολογίας. Το Άγιο Πνεύμα ως άκτιστη δωρεά και ενέργεια τής Αγίας Τριάδος είναι το περιεχόμενο τής Θεοποιού χάριτος τού Χριστού. Η Θεία Χάρη και ενέργεια, μολονότι προκύπτει από την σωτηριώδη οικονομία τού ενανθρωπήσαντος Υιού και Λόγου και εκφράζεται διά του Αγίου Πνεύματος στη ζωή της Εκκλησίας, ενέχει προσωπικό-Τριαδοκεντρικό χαρακτήρα, διότι αφορά τα πρόσωπα της Αγίας Τριάδος που εκφαίνουν την κοινή Θεία ζωή στην κτίση και στην ιστορία”! [Από την Μίμηση Χριστού περάσαμε στην Μίμηση της Αγίας Τριάδος. Αποκάλυψη, ούτε μεταμόρφωση, ούτε Καινή Κτίση! Ο σκοπός είναι να αντικατασταθεί ο Άγιος Συμεών με τις ύβρεις του Ζηζιούλα! Δεν διδάσκει την θέωση ο Άγιος Συμεών αλλά την Υιοθεσία!].

          Η Πεντηκοστή είναι ένα χριστολογικό μυστήριο πάνω απ’όλα λόγω τής πραγματικότητος τού μυστικού σώματος! Ο Απ. Παύλος λέει πώς, Ενί δε εκάστω ημών εδόθη η χάρις κατά το μέτρον τής δωρεάς του Χριστού. Διό λέγει: αναβάς είς ύψος ηχμαλώτευσεν αιχμαλωσίαν και έδοκε δόματα τοίς ανθρώποις (Εφ. 4,7). Αλλά ο στίχος του ψαλμού που αναφέρει λέει μάλλον το αντίθετο, ότι δηλαδή “έλαβε δώρα στον άνθρωπο (Ψαλ. 68). Τί σημαίνει αυτή η αλλαγή των ρημάτων; Και το ένα και το άλλο είναι αληθινά λέει ο Αυγουστίνος. Ο ίδιος ο Χριστός είναι αυτός που δίνει και λαμβάνει το Άγιο Πνεύμα! Δίνει το Άγιο Πνεύμα καθότι Κεφαλή, το λαμβάνει καθότι σώμα: “Αυτός το έδωσε στους ανθρώπους σαν η Κεφαλή στα μέλη της, αλλά το έλαβε επίσης στους ανθρώπους, δηλαδή, στα μέλη του… Ο ίδιος ο Χριστός έχει λοιπόν ταυτοχρόνως, δώσει από τον ουρανό και έχει λάβει στην γή”. (Τριάδα XV, 19.34).

          Γιατί όμως μόνον τώρα, δηλαδή προς το τέλος της βιβλικής αποκαλύψεως, φανερώνεται στον κόσμο η ύπαρξη του τρίτου προσώπου της Τριάδος; Ο Άγιος Γρηγόριος Ναζιανζηνός δίνει αυτή την απάντηση, βασισμένη στην έννοια της Θείας παιδαγωγίας, η οποία διατηρεί μέχρι σήμερα την αξία της: Λόγος 31, 26: Τούτω το της Θεολογίας εικάζειν έχω, πλήν όσον εκ των εναντίων. Εκεί μέν γάρ εκ των υφαιρέσεων η μετάθεσις ενταύθα δε διά των προσθηκών η τελείωσις. Έχει γάρ ούτως: Εκήρυσσε φανερά η Παλαιά τον Πατέρα, τον Υιόν αμυδρότερον. Εφανέρωσεν η Καινή τον Υιό, υπέδειξε του πνεύματος την Θεότητα. Εμπολιτεύεται νύν το πνεύμα, σαφέστεραν ημίν παρέχον την εαυτού δήλωσιν. Ού γάρ ήν ασφαλές, μήπω τής τού Πατρός Θεότητος ομολογηθείσης, τον Υιόν εκδήλως κηρύττεσθαι μηδέ τής του Υιού παραδεχθείσης, το Πνεύμα το Άγιον, “εν είπω τι και τολμηρώτερον, επιφορτίζεσθαι” “Όταν λέγεται ότι “τώρα το πνεύμα φανερώνεται καθαρά “εκείνο το τώρα δείχνει τον χρόνο της Εκκλησίας, στην οποία η πίστη στο Άγιο Πνεύμα φτάνει το αποκορύφωμά της και η μεγάλη φλόγα που είναι το δόγμα τής θεότητος του Αγίου Πνεύματος έχει τοποθετηθεί στο σύμβολο τής πίστεως, στο Πιστεύω.

          Η εξήγηση που δίνει αυτός ο Άγιος επιβεβαιώνεται επίσης και από την παρατήρηση τής ιστορίας. Ήταν αναγκαίο να φτάσει πρώτα η Εκκλησία στην βεβαιότητα τής Θεότητος του Χριστού-κάτι που έγινε στην σύνοδο της Νίκαιας το 325-για να γίνει δυνατόν να φτάσει στην βεβαίωση και τής Θεότητος τού Αγίου Πνεύματος, κάτι που συνέβη μερικές δεκαετίες μετά την Νίκαια, στην Οικουμενική Σύνοδο τής Κων/πολης τού 381.

          Ο λόγος στο Άγιο Πνεύμα παρουσιάζει και ένα άλλο χαρακτηριστικό το οποίο δεν αφορά τόσο τον χρόνο, όσο το μέσον της γνώσης του. Για να μιλήσουμε για τον Θεό Πατέρα μπορούμε να βασισθούμε σε κάποιο μέτρο, και στην φιλοσοφία, στην Θεοδικία (υπάρχει και ο Θεός των φιλοσόφων). Για να μιλήσουμε για τον Υιό μπορούμε να βασισθούμε στην ιστορία, από την στιγμή που ενσαρκώθηκε (ενανθρώπησε) και πράγματι μέσω τής ιστορίας πλησιάζουμε σήμερα σ’Αυτόν. Αλλά για να μιλήσουμε για το Άγιο Πνεύμα ποιο μέσο έχουμε στην διάθεσή μας; Κανένα. Μόνο την Γραφή. Ή μάλλον έχουμε και μάλιστα ένα μεγάλο μέσο το οποίο δεν ανήκει σε καμία ανθρώπινη επιστήμη. Έχουμε την πνευματική εμπειρία. Ο ίδιος ο Ιησούς μας έδειξε αυτό το μέσο όταν είπε για το πνεύμα: το πνεύμα τής αληθείας, ό ο κόσμος ού δύναται λαβείν, ότι ού θεωρεί αυτό ούδέ γινώσκει αυτό, υμείς δε γινώσκετε αυτό, ότι παρ’υμίν μένει και εν υμίν έσται! (Ιωάν. 14,17).

          (Ιωάν. 20,22). ΕΝΕΦΥΣΗΣΕ ΚΑΙ ΛΕΓΕΙ ΑΥΤΟΙΣ: ΛΑΒΕΤΕ ΠΝΕΥΜΑ ΑΓΙΟΝ. 

Στην Κ.Δ. δεν υπάρχει η αφήγηση μιάς μόνο Πεντηκοστής, αλλά δύο: υπάρχει μία Πεντηκοστή του Λουκά, τών πράξεων, και μία τού Ιωάννη όταν ο Κύριος φύσηξε στους μαθητές λέγοντας: Λάβετε πνεύμα Άγιον! Αυτή η πεντηκοστή λαμβάνει χώρα στον ίδιο τόπο, όπως και τού Λουκά, στο δειπνητήριο του Μυστικού Δείπνου [δεν είναι αλήθεια], αλλά όχι στον ίδιο χρόνο. Συμβαίνει το ίδιο το απόγευμα του πάσχα και όχι πενήντα ημέρες μετά!

          Αυτό το γεγονός μιας διπλής αφήγησης τής ελεύσεως τού Αγίου Πνεύματος παρατηρήθηκε και από τους πατέρες. “προσέξτε αδελφοί μου-έλεγε ο Αυγουστίνος-θα μπορούσε κάποιος να με ρωτήσει: Γιατί ο Χριστός έδωσε δύο φορές το Άγιο Πνεύμα; Δύο φορές ο Κύριος δίνει στους αποστόλους φανερά το δώρο του Αγίου Πνεύματος. Λοιπόν; Μήπως δεν ήταν το ίδιο πνεύμα εκείνο που ο Χριστός φύσηξε στα πρόσωπά τους και στην συνέχεια τους αποστέλλει από τον ουρανό;”. 

Αυγουστίνος: Δοκίμια στο κατά Ιωάννην, 74,2.

Συνεχίζεται

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ (2)

  ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ.

Τού RANIERO CANTALAMESSA

Οι Πατέρες εξηγούσαν αυτή την ανωμαλία λέγοντας ότι το δώρο τού Αγίου Πνεύματος, για το οποίο ομιλεί ο Ιωάννης, ήταν ένα μερικό δώρο, μειωμένο, τόσο ως προς το περιεχόμενο όσο και ως προς τον αριθμό των προσλαβόντων, ένα είδος πρωτόλειο, σε σχέση με το δώρο που δόθηκε πενήντα ημέρες μετά που ήταν πιο πλήρες και καθολικό.

          Αυτού τού γεγονότος σήμερα δίνεται μία ποιο απλή εξήγηση. Οι δύο διηγήσεις τής ελεύσεως του Αγίου Πνεύματος αντιστοιχούν σε δύο διαφορετικούς τρόπους παρουσιάσεως και εννοήσεως τού δώρου τού Πνεύματος, οι οποίοι δεν αποκλείονται μεταξύ τους, μάλιστα δε συγχωνεύονται, αλλά δεν πρέπει να εναρμονισθούν οπωσδήποτε μεταξύ τους! Ο Λουκάς και ο Ιωάννης περιγράφουν από δύο διαφορετικές γωνίες(σάν παρατηρητές αφού πρώτα μελέτησαν βαθειά τήν σχετικότητα τού Αινστάιν) και με δύο διαφορετικές θεολογικές ανησυχίες το ίδιο θεμελιώδες γεγονός της ιστορίας τής σωτηρίας, την έκχυση τού Πνεύματος η οποία κατέστη δυνατή από την θυσία τού Πάσχα τού Κυρίου. Αυτή η έκχυση φανερώνεται σε διαφορετικές στιγμές και τρόπους. Ο Λουκάς ο οποίος βλέπει το Άγιο Πνεύμα σαν δώρο που έγινε στην Εκκλησία για την αποστολή της, τονίζει μία από αυτές τις στιγμές η οποία συνέβη πενήντα ημέρες μετά το πάσχα, την ημέρα κατά την οποία οι Εβραίοι εόρταζαν το τέλος της εορτής της πεντηκοστής. Ο Ιωάννης ο οποίος βλέπει το Πνεύμα σαν την αρχή τής νέας ζωής η οποία ξεπήδησε από το Πάσχα του Χριστού, τονίζει τις πρώτες εμφανίσεις του οι οποίες έλαβαν χώρα την ίδια την ημέρα του Πάσχα. Και πλησιάζει μεταξύ τους, στον χρόνο και στον χώρο, το Πάσχα και την πεντηκοστή.

          Υπάρχει λοιπόν ένας τρόπους περιγραφής τής ελεύσεως τού Αγίου Πνεύματος, ιδιαίτερος και χαρακτηριστικός τού Ιωάννη. Από την αρχή ακόμη του τετάρτου Ευαγγελίου, γίνεται μία υπόσχεση. Θα υπάρξει μία βάπτιση του Αγίου Πνεύματος “εφ’όν αν ίδης το πνεύμα καταβαίνον και μένον επ’αυτόν. Ούτος εστιν ο βαπτίζων εν πνεύματι Αγίω” (Ιωάν. 1,33). Αυτή η υπόσχεση επιβεβαιώνεται και συγκεκριμενοποιείται στον διάλλγο με την Σαμαρείτιδα για το ύδωρ το ζων (Ιωάν. 4,14) και στην συνέχεια σχετίζεται στενά με την δόξα του Ιησού (Ιωάν. 7,39) η οποία δείχνει όπως γνωρίζουμε, τον ένδοξο θάνατό Του και όχι μόνον την ανάληψη Του στον ουρανό. “ο πιστεύων εις εμέ, καθώς είπεν η γραφή ποταμοί εκ της κοιλίας αυτού ρεύσουσιν ύδατος ζώντος τούτο δε είπε περί του πνεύματος ού έμελλον λαμβάνειν οι πιστεύοντες εις αυτόν. Ούπω γάρ ήν πνεύμα Άγιον, ότι Ιησούς ουδέπω εδοξάσθη”. Είναι αδιανόητο ο Ιωάννης να ολοκληρώσει το Ευαγγέλιο του χωρίς να’χει δείξει στους αναγνώστες του την ολοκλήρωση αυτής της υποσχέσεως ή να παραπέμπει γι’αυτή την ολοκλήρωση σε ένα άλλο βιβλίο της Κ.Δ. στις πράξεις το οποίο δεν γνώριζε ούτε ο ίδιος. Έτσι λοιπόν όλο το Ευαγγέλιο του Ιωάννη απαιτεί, σαν την ολοκλήρωσή του, μία πεντηκοστή.

          Έχουμε μία επιβεβαίωση αυτού επίσης από την ιστορία και από την λειτουργία τής εκκλησίας. Γνωρίζουμε ότι υπήρξαν στους πρώτους αιώνες της Εκκλησίας, δύο θεμελιώδεις τρόποι εννοήσεως τής εορτής τής Πεντηκοστής, όπως υπήρξαν δύο βασικοί τρόποι εορτασμού τού Πάσχα. Σύμφωνα με έναν από αυτούς, ο οποίος στην συνέχεια έγινε καθολικός μέχρι των ημερών μας, η Πεντηκοστή ήταν η εορτή της καθόδου τού Αγίου Πνεύματος, η οποία συνέβη την Πεντηκοστή ημέρα μετά το Πάσχα. Σύμφωνα με τον άλλο τρόπο, ο οποίος είναι ο αρχαιότερος, η Πεντηκοστή ήταν η εορτή τών πενήντα ημερών που ακολούθησαν το Πάσχα και γινόταν στην μνήμη τής πνευματικής παρουσίας ή “σύμφωνα με το πνεύμα” τού Ιησού ανάμεσα στους δικούς του, ξεκινώντας από την Ανάσταση! Μία παρουσία η οποία βιώθηκε σαν απαρχή της νέας ζωής και προκαταβολή τής αιωνίου ζωής. Για τον Τερτυλλιανό για παράδειγμα η πεντηκοστή είναι “εκείνος ο χρόνος στον οποίο η ανάσταση του Κυρίου έλαβε πάρα πολλές επιβεβαιώσεις από τους μαθητές, εγκαινιάστηκε η χάρις του Αγίου Πνεύματος και φανερώθηκε η ελπίδα τής ελεύσεως του Κυρίου. Σύμφωνα μ’αυτή την εκδοχή το δώρο του Αγίου Πνεύματος εγκαινίαζε την πεντηκοστή, ενώ σύμφωνα με την άλλη, η οποία βασίζεται στην διήγηση του Λουκά, στις πράξεις, την ολοκλήρωνε.

Αμέθυστος.

Η ΜΑΡΤΥΡΙΚΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΒΑΡΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΛΥΓΙΖΕΙ ΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ ΤΩΝ ΣΗΜΕΡΙΝΩΝ ΑΙΩΝΙΩΝ ΕΦΗΒΩΝ. ΠΡΟΤΙΜΟΤΕΡΟΣ Ο ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟΣ ΦΟΡΕΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΤΗΡΗΣΗ ΤΩΝ ΕΝΤΟΛΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΞΙΟΠΡΕΠΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑ. Ο ΟΠΟΙΟΣ ΦΟΡΕΑΣ ΠΑΡΕΔΩΣΕ ΣΤΟ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟ ΤΗΝ ΛΑΤΡΕΙΑ ΜΕΤΑΛΛΑΣΣΟΝΤΑΣ ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΣΕ ΑΝΑΝΕΩΣΙΜΕΣ ΠΗΓΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΥΜΝΟΥΣ ΤΗΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ ΣΕ ΕΚΣΤΑΤΙΚΟΥΣ ΥΜΝΟΥΣ  ΤΗΣ ΦΡΥΓΙΑΣ ΤΟΥ ΜΟΝΤΑΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΡΙΣΚΙΛΛΑ.

AΣ ΘΥΜΗΘΟΥΝ ΛΟΙΠΟΝ ΟΙ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΙΑΝΟΙ ΝΕΟΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΟΠΑΔΟΙ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ, ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ. 

ΒΑΣΙΛΕΥ ΟΥΡΑΝΙΕ ΠΑΡΑΚΛΗΤΕ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ......ΕΛΘΕ ΚΑΙ ΣΚΗΝΩΣΟΝ ΕΝ ΗΜΙΝ....

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ (1)

  ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ.

Τού RANIERO CANTALAMESSA

Επίσημος Θεολόγος, Ιεροκήρυκας τού παπισμού. Επισκέπτεται διάφορα Έθνη τού κόσμου κηρύττοντας τον Οικουμενισμό. Ανεκαλύφθη και από την νεοορθοδοξία και τελευταίως μετεφράσθη από την σεβαστή Καίτη Χιωτέλλη, η οποία μεταφράζει και τον Παπαδιαμάντη, και παρουσιάζεται από τις εκδόσεις Ιωνάς, Πρεβέζης, κάτω από την διεύθυνση τού πρ. Θεοδόσιου Μαρτζούχου, το βιβλίο του, “Η Θεολογία τού δευτέρου και τρίτου άρθρου του συμβόλου της πίστεως”

          Η κατά Λουκάν Πεντηκοστή και το πνεύμα τής ενότητος. 

Η Πεντηκοστή είναι ένα χριστολογικό μυστήριο, αφορά δηλαδή τον Ιησού Χριστό. Με την παθητική σημασία, είναι το γεγονός τού Αγίου Πνεύματος, το κατεξοχήν πνευματολογικό μυστήριο. Αλλά στην ενεργή της σημασία-σε σχέση με τον Πέμπτοντα-αυτό είναι ένα μυστήριο που αφορά και τον Χριστό. Έτσι εξηγεί το συμβάν τής πεντηκοστής ο Απόστολος Πέτρος. "Αφού υψώθηκε τη δεξιά ούν του Θεού, την τε επαγγελίαν τού Αγίου Πνεύματος λαβών παρά τού Πατρός, εξέχεε τούτο ο νυν υμείς βλέπετε και ακούετε” (Πράξεις 2,33). Ο Χριστός λοιπόν εξέχυσε το Άγιο Πνεύμα! Εξάλλου, η Πεντηκοστή είναι ένα Χριστολογικό γεγονός παρότι με την παθητική σημασία, καθότι αυτός που στάλθηκε εκείνη την ημέρα στους μαθητές δεν ήταν άλλο από το “πνεύμα του Ιησού”, “το πνεύμα του Υιού”, δηλαδή το τρίτο πρόσωπο της Τριάδος, αλλά καθώς είχε συγκεντρωθεί πριν και είχε ιστορικευθεί στον άνθρωπο Ιησού της Ναζαρέτ! [Μ’αυτές τις ανοησίες τρέφεται ήδη ο Οικουμενισμός των ακολούθων τού Ζηζιούλα! Θεόφιλου Αμπατζίδη, το ενυπόστατον Φώς: Σπουδή στις προϋποθέσεις τής θέωσης κατά τον Συμεών τον Ν. Θεολόγο”. Η ανθρωπολογία τής θεώσεως συνιστά το θεμελιακό επιχείρημα τής ορθόδοξης Θεολογίας στον διάλογό της με τον σύγχρονο κόσμο. Εμπνεόμενος από την Θεολογική σκέψη του μητροπολίτη Περγάμου Ζηζιούλα περί πνευματολογικά συγκροτούμενης Χριστολογίας, κάνει λόγο για τον Ιδιάζοντα ρόλο τής πνευματολογίας ως προσωπικού εγκεντρισμού ενός εκάστου των πιστών στο μυστικό σώμα του Χριστού στο πλαίσιο τής αέναης Χριστολογίας. Το Άγιο Πνεύμα ως άκτιστη δωρεά και ενέργεια τής Αγίας Τριάδος είναι το περιεχόμενο τής Θεοποιού χάριτος τού Χριστού. Η Θεία Χάρη και ενέργεια, μολονότι προκύπτει από την σωτηριώδη οικονομία τού ενανθρωπήσαντος Υιού και Λόγου και εκφράζεται διά του Αγίου Πνεύματος στη ζωή της Εκκλησίας, ενέχει προσωπικό-Τριαδοκεντρικό χαρακτήρα, διότι αφορά τα πρόσωπα της Αγίας Τριάδος που εκφαίνουν την κοινή Θεία ζωή στην κτίση και στην ιστορία”! [Από την Μίμηση Χριστού περάσαμε στην Μίμηση της Αγίας Τριάδος. Αποκάλυψη, ούτε μεταμόρφωση, ούτε Καινή Κτίση! Ο σκοπός είναι να αντικατασταθεί ο Άγιος Συμεών με τις ύβρεις του Ζηζιούλα! Δεν διδάσκει την θέωση ο Άγιος Συμεών αλλά την Υιοθεσία!].

          Η Πεντηκοστή είναι ένα χριστολογικό μυστήριο πάνω απ’όλα λόγω τής πραγματικότητος τού μυστικού σώματος! Ο Απ. Παύλος λέει πώς, Ενί δε εκάστω ημών εδόθη η χάρις κατά το μέτρον τής δωρεάς του Χριστού. Διό λέγει: αναβάς είς ύψος ηχμαλώτευσεν αιχμαλωσίαν και έδοκε δόματα τοίς ανθρώποις (Εφ. 4,7). Αλλά ο στίχος του ψαλμού που αναφέρει λέει μάλλον το αντίθετο, ότι δηλαδή “έλαβε δώρα στον άνθρωπο (Ψαλ. 68). Τί σημαίνει αυτή η αλλαγή των ρημάτων; Και το ένα και το άλλο είναι αληθινά λέει ο Αυγουστίνος. Ο ίδιος ο Χριστός είναι αυτός που δίνει και λαμβάνει το Άγιο Πνεύμα! Δίνει το Άγιο Πνεύμα καθότι Κεφαλή, το λαμβάνει καθότι σώμα: “Αυτός το έδωσε στους ανθρώπους σαν η Κεφαλή στα μέλη της, αλλά το έλαβε επίσης στους ανθρώπους, δηλαδή, στα μέλη του… Ο ίδιος ο Χριστός έχει λοιπόν ταυτοχρόνως, δώσει από τον ουρανό και έχει λάβει στην γή”. (Τριάδα XV, 19.34).

          Γιατί όμως μόνον τώρα, δηλαδή προς το τέλος της βιβλικής αποκαλύψεως, φανερώνεται στον κόσμο η ύπαρξη του τρίτου προσώπου της Τριάδος; Ο Άγιος Γρηγόριος Ναζιανζηνός δίνει αυτή την απάντηση, βασισμένη στην έννοια της Θείας παιδαγωγίας, η οποία διατηρεί μέχρι σήμερα την αξία της: Λόγος 31, 26: Τούτω το της Θεολογίας εικάζειν έχω, πλήν όσον εκ των εναντίων. Εκεί μέν γάρ εκ των υφαιρέσεων η μετάθεσις ενταύθα δε διά των προσθηκών η τελείωσις. Έχει γάρ ούτως: Εκήρυσσε φανερά η Παλαιά τον Πατέρα, τον Υιόν αμυδρότερον. Εφανέρωσεν η Καινή τον Υιό, υπέδειξε του πνεύματος την Θεότητα. Εμπολιτεύεται νύν το πνεύμα, σαφέστεραν ημίν παρέχον την εαυτού δήλωσιν. Ού γάρ ήν ασφαλές, μήπω τής τού Πατρός Θεότητος ομολογηθείσης, τον Υιόν εκδήλως κηρύττεσθαι μηδέ τής του Υιού παραδεχθείσης, το Πνεύμα το Άγιον, “εν είπω τι και τολμηρώτερον, επιφορτίζεσθαι” “Όταν λέγεται ότι “τώρα το πνεύμα φανερώνεται καθαρά “εκείνο το τώρα δείχνει τον χρόνο της Εκκλησίας, στην οποία η πίστη στο Άγιο Πνεύμα φτάνει το αποκορύφωμά της και η μεγάλη φλόγα που είναι το δόγμα τής θεότητος του Αγίου Πνεύματος έχει τοποθετηθεί στο σύμβολο τής πίστεως, στο Πιστεύω.

          Η εξήγηση που δίνει αυτός ο Άγιος επιβεβαιώνεται επίσης και από την παρατήρηση τής ιστορίας. Ήταν αναγκαίο να φτάσει πρώτα η Εκκλησία στην βεβαιότητα τής Θεότητος του Χριστού-κάτι που έγινε στην σύνοδο της Νίκαιας το 325-για να γίνει δυνατόν να φτάσει στην βεβαίωση και τής Θεότητος τού Αγίου Πνεύματος, κάτι που συνέβη μερικές δεκαετίες μετά την Νίκαια, στην Οικουμενική Σύνοδο τής Κων/πολης τού 381.

          Ο λόγος στο Άγιο Πνεύμα παρουσιάζει και ένα άλλο χαρακτηριστικό το οποίο δεν αφορά τόσο τον χρόνο, όσο το μέσον της γνώσης του. Για να μιλήσουμε για τον Θεό Πατέρα μπορούμε να βασισθούμε σε κάποιο μέτρο, και στην φιλοσοφία, στην Θεοδικία (υπάρχει και ο Θεός των φιλοσόφων). Για να μιλήσουμε για τον Υιό μπορούμε να βασισθούμε στην ιστορία, από την στιγμή που ενσαρκώθηκε (ενανθρώπησε) και πράγματι μέσω τής ιστορίας πλησιάζουμε σήμερα σ’Αυτόν. Αλλά για να μιλήσουμε για το Άγιο Πνεύμα ποιο μέσο έχουμε στην διάθεσή μας; Κανένα. Μόνο την Γραφή. Ή μάλλον έχουμε και μάλιστα ένα μεγάλο μέσο το οποίο δεν ανήκει σε καμία ανθρώπινη επιστήμη. Έχουμε την πνευματική εμπειρία. Ο ίδιος ο Ιησούς μας έδειξε αυτό το μέσο όταν είπε για το πνεύμα: το πνεύμα τής αληθείας, ό ο κόσμος ού δύναται λαβείν, ότι ού θεωρεί αυτό ούδέ γινώσκει αυτό, υμείς δε γινώσκετε αυτό, ότι παρ’υμίν μένει και εν υμίν έσται! (Ιωάν. 14,17).

          (Ιωάν. 20,22). ΕΝΕΦΥΣΗΣΕ ΚΑΙ ΛΕΓΕΙ ΑΥΤΟΙΣ: ΛΑΒΕΤΕ ΠΝΕΥΜΑ ΑΓΙΟΝ. 

Στην Κ.Δ. δεν υπάρχει η αφήγηση μιάς μόνο Πεκτηκοστής, αλλά δύο: υπάρχει μία Πεντηκοστή του Λουκά, τών πράξεων, και μία τού Ιωάννη όταν ο Κύριος φύσηξε στους μαθητές λέγοντας: Λάβετε πνεύμα Άγιον! Αυτή η πεντηκοστή λαμβάνει χώρα στον ίδιο τόπο, όπως και τού Λουκά, στο δειπνητήριο του Μυστικού Δείπνου [δεν είναι αλήθεια], αλλά όχι στον ίδιο χρόνο. Συμβαίνει το ίδιο το απόγευμα του πάσχα και όχι πενήντα ημέρες μετά!

          Αυτό το γεγονός μιας διπλής αφήγησης τής ελεύσεως τού Αγίου Πνεύματος παρατηρήθηκε και από τους πατέρες. “προσέξτε αδελφοί μου-έλεγε ο Αυγουστίνος-θα μπορούσε κάποιος να με ρωτήσει: Γιατί ο Χριστός έδωσε δύο φορές το Άγιο Πνεύμα; Δύο φορές ο Κύριος δίνει στους αποστόλους φανερά το δώρο του Αγίου Πνεύματος. Λοιπόν; Μήπως δεν ήταν το ίδιο πνεύμα εκείνο που ο Χριστός φύσηξε στα πρόσωπά τους και στην συνέχεια τους αποστέλλει από τον ουρανό;”. 

Αυγουστίνος: Δοκίμια στο κατά Ιωάννην, 74,2.

Συνεχίζεται

ΝΑΜΑΣΤΕ!!! Ο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΡΟΧΕΙΡΟΤΗΤΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΙΡΩΝΕΥΕΤΑΙ. ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΟΜΩΣ ΣΤΗΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΠΛΑΝΗ ΤΟΥ ΚΛΗΡΟΥ ΟΤΙ ΣΤΗΝ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ, ΠΑΠΙΚΗΣ ΠΡΟΕΛΕΥΣΕΩΣ. ΚΑΙ ΟΜΩΣ Ο ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΠΟΘΟΣ ΤΗΣ ΕΥΚΟΛΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΔΕΝ ΑΦΗΣΕ ΑΝΕΠΗΡΕΑΣΤΟΥΣ ΟΥΤΕ ΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ, ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΜΕ ΤΗΝ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥΣ ΕΠΙΝΟΗΣΑΝ ΑΛΛΕΣ ΔΥΟ. Ο ΖΗΖΙΟΥΛΑΣ ΤΗΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ ΤΗΣ Θ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΟΝΟΜΑΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΟΙΡΑΖΕΙ ΤΑ ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΣΥΝΑΞΗ ΚΑΙ Ο ΡΩΜΑΝΙΔΗΣ ΤΗΝ ΘΕΩΣΗ ΤΗΣ ΕΜΠΕΙΡΙΑΣ ΤΟΥ ΘΑΒΩΡ.

ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΕΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ. ΕΝΩΤΙΚΗ ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ. ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ. Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΙΑ ΣΥΝΕΧΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ.

    ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ Ο ΣΕΒΑΣΤΟΣ ΚΑΤΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ κ. ΤΣΕΛΕΓΓΙΔΗΣ ΑΚΟΥΣΤΗΚΕ ΝΑ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΣΤΗΝ ΒΑΠΤΙΣΗ ΕΧΟΥΜΕ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΕΙ ΟΤΙ ΟΜΟΛΟΓΕΙ ΤΟ ΦΙΛΙΟΚΒΕ.

Αμέθυστος.

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ (2)

 ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ.

Τού RANIERO CANTALAMESSA

Οι Πατέρες εξηγούσαν αυτή την ανωμαλία λέγοντας ότι το δώρο τού Αγίου Πνεύματος, για το οποίο ομιλεί ο Ιωάννης, ήταν ένα μερικό δώρο, μειωμένο, τόσο ως προς το περιεχόμενο όσο και ως προς τον αριθμό των προσλαβόντων, ένα είδος πρωτόλειο, σε σχέση με το δώρο που δόθηκε πενήντα ημέρες μετά που ήταν πιο πλήρες και καθολικό.

          Αυτού τού γεγονότος σήμερα δίνεται μία ποιο απλή εξήγηση. Οι δύο διηγήσεις τής ελεύσεως του Αγίου Πνεύματος αντιστοιχούν σε δύο διαφορετικούς τρόπους παρουσιάσεως και εννοήσεως τού δώρου τού Πνεύματος, οι οποίοι δεν αποκλείονται μεταξύ τους, μάλιστα δε συγχωνεύονται, αλλά δεν πρέπει να εναρμονισθούν οπωσδήποτε μεταξύ τους! Ο Λουκάς και ο Ιωάννης περιγράφουν από δύο διαφορετικές γωνίες(σάν παρατηρητές αφού πρώτα μελέτησαν βαθειά τήν σχετικότητα τού Αινστάιν) και με δύο διαφορετικές θεολογικές ανησυχίες το ίδιο θεμελιώδες γεγονός της ιστορίας τής σωτηρίας, την έκχυση τού Πνεύματος η οποία κατέστη δυνατή από την θυσία τού Πάσχα τού Κυρίου. Αυτή η έκχυση φανερώνεται σε διαφορετικές στιγμές και τρόπους. Ο Λουκάς ο οποίος βλέπει το Άγιο Πνεύμα σαν δώρο που έγινε στην Εκκλησία για την αποστολή της, τονίζει μία από αυτές τις στιγμές η οποία συνέβη πενήντα ημέρες μετά το πάσχα, την ημέρα κατά την οποία οι Εβραίοι εόρταζαν το τέλος της εορτής της πεντηκοστής. Ο Ιωάννης ο οποίος βλέπει το Πνεύμα σαν την αρχή τής νέας ζωής η οποία ξεπήδησε από το Πάσχα του Χριστού, τονίζει τις πρώτες εμφανίσεις του οι οποίες έλαβαν χώρα την ίδια την ημέρα του Πάσχα. Και πλησιάζει μεταξύ τους, στον χρόνο και στον χώρο, το Πάσχα και την πεντηκοστή.

          Υπάρχει λοιπόν ένας τρόπους περιγραφής τής ελεύσεως τού Αγίου Πνεύματος, ιδιαίτερος και χαρακτηριστικός τού Ιωάννη. Από την αρχή ακόμη του τετάρτου Ευαγγελίου, γίνεται μία υπόσχεση. Θα υπάρξει μία βάπτιση του Αγίου Πνεύματος “εφ’όν αν ίδης το πνεύμα καταβαίνον και μένον επ’αυτόν. Ούτος εστιν ο βαπτίζων εν πνεύματι Αγίω” (Ιωάν. 1,33). Αυτή η υπόσχεση επιβεβαιώνεται και συγκεκριμενοποιείται στον διάλλγο με την Σαμαρείτιδα για το ύδωρ το ζων (Ιωάν. 4,14) και στην συνέχεια σχετίζεται στενά με την δόξα του Ιησού (Ιωάν. 7,39) η οποία δείχνει όπως γνωρίζουμε, τον ένδοξο θάνατό Του και όχι μόνον την ανάληψη Του στον ουρανό. “ο πιστεύων εις εμέ, καθώς είπεν η γραφή ποταμοί εκ της κοιλίας αυτού ρεύσουσιν ύδατος ζώντος τούτο δε είπε περί του πνεύματος ού έμελλον λαμβάνειν οι πιστεύοντες εις αυτόν. Ούπω γάρ ήν πνεύμα Άγιον, ότι Ιησούς ουδέπω εδοξάσθη”. Είναι αδιανόητο ο Ιωάννης να ολοκληρώσει το Ευαγγέλιο του χωρίς να’χει δείξει στους αναγνώστες του την ολοκλήρωση αυτής της υποσχέσεως ή να παραπέμπει γι’αυτή την ολοκλήρωση σε ένα άλλο βιβλίο της Κ.Δ. στις πράξεις το οποίο δεν γνώριζε ούτε ο ίδιος. Έτσι λοιπόν όλο το Ευαγγέλιο του Ιωάννη απαιτεί, σαν την ολοκλήρωσή του, μία πεντηκοστή.

          Έχουμε μία επιβεβαίωση αυτού επίσης από την ιστορία και από την λειτουργία τής εκκλησίας. Γνωρίζουμε ότι υπήρξαν στους πρώτους αιώνες της Εκκλησίας, δύο θεμελιώδεις τρόποι εννοήσεως τής εορτής τής Πεντηκοστής, όπως υπήρξαν δύο βασικοί τρόποι εορτασμού τού Πάσχα. Σύμφωνα με έναν από αυτούς, ο οποίος στην συνέχεια έγινε καθολικός μέχρι των ημερών μας, η Πεντηκοστή ήταν η εορτή της καθόδου τού Αγίου Πνεύματος, η οποία συνέβη την Πεντηκοστή ημέρα μετά το Πάσχα. Σύμφωνα με τον άλλο τρόπο, ο οποίος είναι ο αρχαιότερος, η Πεντηκοστή ήταν η εορτή τών πενήντα ημερών που ακολούθησαν το Πάσχα και γινόταν στην μνήμη τής πνευματικής παρουσίας ή “σύμφωνα με το πνεύμα” τού Ιησού ανάμεσα στους δικούς του, ξεκινώντας από την Ανάσταση! Μία παρουσία η οποία βιώθηκε σαν απαρχή της νέας ζωής και προκαταβολή τής αιωνίου ζωής. Για τον Τερτυλλιανό για παράδειγμα η πεντηκοστή είναι “εκείνος ο χρόνος στον οποίο η ανάσταση του Κυρίου έλαβε πάρα πολλές επιβεβαιώσεις από τους μαθητές, εγκαινιάστηκε η χάρις του Αγίου Πνεύματος και φανερώθηκε η ελπίδα τής ελεύσεως του Κυρίου. Σύμφωνα μ’αυτή την εκδοχή το δώρο του Αγίου Πνεύματος εγκαινίαζε την πεντηκοστή, ενώ σύμφωνα με την άλλη, η οποία βασίζεται στην διήγηση του Λουκά, στις πράξεις, την ολοκλήρωνε.

Συνεχίζεται

ΜΙΑ ΑΠΕΡΑΝΤΗ ΚΩΜΩΔΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΚΟΒΕΙ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΖΗΖΙΟΥΛΑ , ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΑΡΑ, ΤΗΝ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΤΟΥ ΚΛΗΡΟΥ, ΟΠΩΣ ΤΟ ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ ΚΑΙ Ο ΣΟΛΟΒΙΕΦ ΣΤΟ ΠΑΘΟΣ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΤΡΙΚΗ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ. 

ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΤΟΥ ΜΑΡΤΖΟΥΧΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ ΚΑΙ Ο ΣΚΟΠΟΣ ΟΣΩΝ ΔΙΑΤΗΡΟΥΝ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΖΩΝΤΑΝΟ. Η ΕΝΩΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΗ ΑΓΙΑ ΕΔΡΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ ΤΗΣ.

Αμέθυστος.

Ανώνυμος είπε...

Τι ακατανόητη μανία είναι αυτή να θέλεις να μιλάς για το τι συμβαίνει στα βάθη ενός δρόμου που αρνείσαι να διαβείς;
Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω τι συμβαίνει στο μυαλό αυτών των ανθρώπων.
Και καλά αυτοί μπορούν να απασχολούν με ότι θέλουν το μυαλό τους........αλλά την ζημιά που κάνουν σε αυτούς που τους παίρνουν στα σοβαρά έχουν ποτέ κάτσει να το αναλογιστούν; Στοιχειώδη υπευθυνότητα δεν έχουν απέναντι σε αυτούς που τους ακούνε; Και άσε αυτούς που σκανδαλίζονται με όσα λένε γιατί όση η αμαρτία του σκανδαλοποιού τόση και του σκανδαλιζόμενου όπως μας προειδοποίησε και ο Κύριος.
Μα τόσο μεγάλη είναι η κενοδοξία τους τελικά που δεν διστάζουν να μιλάνε για λογαριασμό των Αγίων, των Μαρτύρων αλλά ακόμα και του ίδιου του Κυρίου; Έχουν γίνει φίλοι Του; Tους έχει επισκεφτεί; Ας μας πούνε αυτό το απλό. Άφησε ο Κύριος κάτι που δεν μας είπε από αυτά που ήταν απαραίτητα για την Σωτηρία μας; Μα όχι. Αλλά αντίθετα προνόησε με απέραντη αγάπη να πει τόσα ώστε να ξεκινήσουμε τον Δρόμο με όσον τα δυνατόν λιγότερα βάρη. Για όσα δεν αντέχουμε μας υποσχέθηκε "βοήθεια" κατά την διάρκεια του δρόμου. Αυτοί τι κάνουν; Μας λένε με τον τρόπο τους ότι όχι μόνο έχουν διαβεί τον Δρόμο αλλά κοιτάξτε ρε εσείς πόσα βαστάζουμε;
Πώς μιλά κάποιος όταν δεν έχεις "βιώσει"; Γιατί δεν μεταφέρουν απλά αλλά και ούτε μεριμνούν-διακονούν για την άρτια "μεταφορά"-παράδοση που είναι και ο ΜΟΝΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΟΥΣ. ΕΡΜΗΝΕΥΟΥΝ. Ερμηνεύουν ΜΥΣΤΗΡΙΑ. ΤΑ ΑΝΕΡΜΗΝΕΥΤΑ...... ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΧΝΗ. Γιατί αν έχουν "βιώσει" και δεν το λένε είναι ακόμα χειρότερο. Θέλουν να μας πείσουν πως αυτά που λένε τα λένε από την ευφυΐα που τους διακρίνει και μόνο. Θέλουν να μας πείσουν "λογικά". Φυσικά κάτι τέτοιο δεν στέκει.
Φίλε αμέθυστε στο σπιράλ θα είναι ιλιγγιώδες από εδώ και πέρα. Και η βλαστήμια θα γίνεται όλο και μεγαλύτερη. Οι απώλειες θα είναι ανυπολόγιστες. ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΥΒΡΗΣ και όλα αυτά έχουν την αξία που έχουν και τα ΣΗΜΑΔΙΑ που δείχνουν ΤΟΝ ΣΩΣΤΟ ΔΡΟΜΟ άθελά τους. Όμως όταν το κακό εκτίθεται σε τέτοια έκταση και απροκάλυπτα πλέον ΔΥΣΤΥΧΩΣ λιγοστεύουν και οι ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ. Αυτό να προσέξουμε.

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ (1)- επανάληψη

 ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ.

Τού RANIERO CANTALAMESSA

Επίσημος Θεολόγος, Ιεροκήρυκας τού παπισμού. Επισκέπτεται διάφορα Έθνη τού κόσμου κηρύττοντας τον Οικουμενισμό. Ανεκαλύφθη και από την νεοορθοδοξία και τελευταίως μετεφράσθη από την σεβαστή Καίτη Χιωτέλλη, η οποία μεταφράζει και τον Παπαδιαμάντη, και παρουσιάζεται από τις εκδόσεις Ιωνάς, Πρεβέζης, κάτω από την διεύθυνση τού πρ. Θεοδόσιου Μαρτζούχου, το βιβλίο του, “Η Θεολογία τού δευτέρου και τρίτου άρθρου του συμβόλου της πίστεως”

          Η κατά Λουκάν Πεντηκοστή και το πνεύμα τής ενότητος. 

Η Πεντηκοστή είναι ένα χριστολογικό μυστήριο, αφορά δηλαδή τον Ιησού Χριστό. Με την παθητική σημασία, είναι το γεγονός τού Αγίου Πνεύματος, το κατεξοχήν πνευματολογικό μυστήριο. Αλλά στην ενεργή της σημασία-σε σχέση με τον Πέμπτοντα-αυτό είναι ένα μυστήριο που αφορά και τον Χριστό. Έτσι εξηγεί το συμβάν τής πεντηκοστής ο Απόστολος Πέτρος. "Αφού υψώθηκε τη δεξιά ούν του Θεού, την τε επαγγελίαν τού Αγίου Πνεύματος λαβών παρά τού Πατρός, εξέχεε τούτο ο νυν υμείς βλέπετε και ακούετε” (Πράξεις 2,33). Ο Χριστός λοιπόν εξέχυσε το Άγιο Πνεύμα! Εξάλλου, η Πεντηκοστή είναι ένα Χριστολογικό γεγονός παρότι με την παθητική σημασία, καθότι αυτός που στάλθηκε εκείνη την ημέρα στους μαθητές δεν ήταν άλλο από το “πνεύμα του Ιησού”, “το πνεύμα του Υιού”, δηλαδή το τρίτο πρόσωπο της Τριάδος, αλλά καθώς είχε συγκεντρωθεί πριν και είχε ιστορικευθεί στον άνθρωπο Ιησού της Ναζαρέτ! [Μ’αυτές τις ανοησίες τρέφεται ήδη ο Οικουμενισμός των ακολούθων τού Ζηζιούλα! Θεόφιλου Αμπατζίδη, το ενυπόστατον Φώς: Σπουδή στις προϋποθέσεις τής θέωσης κατά τον Συμεών τον Ν. Θεολόγο”. Η ανθρωπολογία τής θεώσεως συνιστά το θεμελιακό επιχείρημα τής ορθόδοξης Θεολογίας στον διάλογό της με τον σύγχρονο κόσμο. Εμπνεόμενος από την Θεολογική σκέψη του μητροπολίτη Περγάμου Ζηζιούλα περί πνευματολογικά συγκροτούμενης Χριστολογίας, κάνει λόγο για τον Ιδιάζοντα ρόλο τής πνευματολογίας ως προσωπικού εγκεντρισμού ενός εκάστου των πιστών στο μυστικό σώμα του Χριστού στο πλαίσιο τής αέναης Χριστολογίας. Το Άγιο Πνεύμα ως άκτιστη δωρεά και ενέργεια τής Αγίας Τριάδος είναι το περιεχόμενο τής Θεοποιού χάριτος τού Χριστού. Η Θεία Χάρη και ενέργεια, μολονότι προκύπτει από την σωτηριώδη οικονομία τού ενανθρωπήσαντος Υιού και Λόγου και εκφράζεται διά του Αγίου Πνεύματος στη ζωή της Εκκλησίας, ενέχει προσωπικό-Τριαδοκεντρικό χαρακτήρα, διότι αφορά τα πρόσωπα της Αγίας Τριάδος που εκφαίνουν την κοινή Θεία ζωή στην κτίση και στην ιστορία”! [Από την Μίμηση Χριστού περάσαμε στην Μίμηση της Αγίας Τριάδος. Αποκάλυψη, ούτε μεταμόρφωση, ούτε Καινή Κτίση! Ο σκοπός είναι να αντικατασταθεί ο Άγιος Συμεών με τις ύβρεις του Ζηζιούλα! Δεν διδάσκει την θέωση ο Άγιος Συμεών αλλά την Υιοθεσία!].

          Η Πεντηκοστή είναι ένα χριστολογικό μυστήριο πάνω απ’όλα λόγω τής πραγματικότητος τού μυστικού σώματος! Ο Απ. Παύλος λέει πώς, Ενί δε εκάστω ημών εδόθη η χάρις κατά το μέτρον τής δωρεάς του Χριστού. Διό λέγει: αναβάς είς ύψος ηχμαλώτευσεν αιχμαλωσίαν και έδοκε δόματα τοίς ανθρώποις (Εφ. 4,7). Αλλά ο στίχος του ψαλμού που αναφέρει λέει μάλλον το αντίθετο, ότι δηλαδή “έλαβε δώρα στον άνθρωπο (Ψαλ. 68). Τί σημαίνει αυτή η αλλαγή των ρημάτων; Και το ένα και το άλλο είναι αληθινά λέει ο Αυγουστίνος. Ο ίδιος ο Χριστός είναι αυτός που δίνει και λαμβάνει το Άγιο Πνεύμα! Δίνει το Άγιο Πνεύμα καθότι Κεφαλή, το λαμβάνει καθότι σώμα: “Αυτός το έδωσε στους ανθρώπους σαν η Κεφαλή στα μέλη της, αλλά το έλαβε επίσης στους ανθρώπους, δηλαδή, στα μέλη του… Ο ίδιος ο Χριστός έχει λοιπόν ταυτοχρόνως, δώσει από τον ουρανό και έχει λάβει στην γή”. (Τριάδα XV, 19.34).

          Γιατί όμως μόνον τώρα, δηλαδή προς το τέλος της βιβλικής αποκαλύψεως, φανερώνεται στον κόσμο η ύπαρξη του τρίτου προσώπου της Τριάδος; Ο Άγιος Γρηγόριος Ναζιανζηνός δίνει αυτή την απάντηση, βασισμένη στην έννοια της Θείας παιδαγωγίας, η οποία διατηρεί μέχρι σήμερα την αξία της: Λόγος 31, 26: Τούτω το της Θεολογίας εικάζειν έχω, πλήν όσον εκ των εναντίων. Εκεί μέν γάρ εκ των υφαιρέσεων η μετάθεσις ενταύθα δε διά των προσθηκών η τελείωσις. Έχει γάρ ούτως: Εκήρυσσε φανερά η Παλαιά τον Πατέρα, τον Υιόν αμυδρότερον. Εφανέρωσεν η Καινή τον Υιό, υπέδειξε του πνεύματος την Θεότητα. Εμπολιτεύεται νύν το πνεύμα, σαφέστεραν ημίν παρέχον την εαυτού δήλωσιν. Ού γάρ ήν ασφαλές, μήπω τής τού Πατρός Θεότητος ομολογηθείσης, τον Υιόν εκδήλως κηρύττεσθαι μηδέ τής του Υιού παραδεχθείσης, το Πνεύμα το Άγιον, “εν είπω τι και τολμηρώτερον, επιφορτίζεσθαι” “Όταν λέγεται ότι “τώρα το πνεύμα φανερώνεται καθαρά “εκείνο το τώρα δείχνει τον χρόνο της Εκκλησίας, στην οποία η πίστη στο Άγιο Πνεύμα φτάνει το αποκορύφωμά της και η μεγάλη φλόγα που είναι το δόγμα τής θεότητος του Αγίου Πνεύματος έχει τοποθετηθεί στο σύμβολο τής πίστεως, στο Πιστεύω.

          Η εξήγηση που δίνει αυτός ο Άγιος επιβεβαιώνεται επίσης και από την παρατήρηση τής ιστορίας. Ήταν αναγκαίο να φτάσει πρώτα η Εκκλησία στην βεβαιότητα τής Θεότητος του Χριστού-κάτι που έγινε στην σύνοδο της Νίκαιας το 325-για να γίνει δυνατόν να φτάσει στην βεβαίωση και τής Θεότητος τού Αγίου Πνεύματος, κάτι που συνέβη μερικές δεκαετίες μετά την Νίκαια, στην Οικουμενική Σύνοδο τής Κων/πολης τού 381.

          Ο λόγος στο Άγιο Πνεύμα παρουσιάζει και ένα άλλο χαρακτηριστικό το οποίο δεν αφορά τόσο τον χρόνο, όσο το μέσον της γνώσης του. Για να μιλήσουμε για τον Θεό Πατέρα μπορούμε να βασισθούμε σε κάποιο μέτρο, και στην φιλοσοφία, στην Θεοδικία (υπάρχει και ο Θεός των φιλοσόφων). Για να μιλήσουμε για τον Υιό μπορούμε να βασισθούμε στην ιστορία, από την στιγμή που ενσαρκώθηκε (ενανθρώπησε) και πράγματι μέσω τής ιστορίας πλησιάζουμε σήμερα σ’Αυτόν. Αλλά για να μιλήσουμε για το Άγιο Πνεύμα ποιο μέσο έχουμε στην διάθεσή μας; Κανένα. Μόνο την Γραφή. Ή μάλλον έχουμε και μάλιστα ένα μεγάλο μέσο το οποίο δεν ανήκει σε καμία ανθρώπινη επιστήμη. Έχουμε την πνευματική εμπειρία. Ο ίδιος ο Ιησούς μας έδειξε αυτό το μέσο όταν είπε για το πνεύμα: το πνεύμα τής αληθείας, ό ο κόσμος ού δύναται λαβείν, ότι ού θεωρεί αυτό ούδέ γινώσκει αυτό, υμείς δε γινώσκετε αυτό, ότι παρ’υμίν μένει και εν υμίν έσται! (Ιωάν. 14,17).

          (Ιωάν. 20,22). ΕΝΕΦΥΣΗΣΕ ΚΑΙ ΛΕΓΕΙ ΑΥΤΟΙΣ: ΛΑΒΕΤΕ ΠΝΕΥΜΑ ΑΓΙΟΝ. 

Στην Κ.Δ. δεν υπάρχει η αφήγηση μιάς μόνο Πεκτηκοστής, αλλά δύο: υπάρχει μία Πεντηκοστή του Λουκά, τών πράξεων, και μία τού Ιωάννη όταν ο Κύριος φύσηξε στους μαθητές λέγοντας: Λάβετε πνεύμα Άγιον! Αυτή η πεντηκοστή λαμβάνει χώρα στον ίδιο τόπο, όπως και τού Λουκά, στο δειπνητήριο του Μυστικού Δείπνου [δεν είναι αλήθεια], αλλά όχι στον ίδιο χρόνο. Συμβαίνει το ίδιο το απόγευμα του πάσχα και όχι πενήντα ημέρες μετά!

          Αυτό το γεγονός μιας διπλής αφήγησης τής ελεύσεως τού Αγίου Πνεύματος παρατηρήθηκε και από τους πατέρες. “προσέξτε αδελφοί μου-έλεγε ο Αυγουστίνος-θα μπορούσε κάποιος να με ρωτήσει: Γιατί ο Χριστός έδωσε δύο φορές το Άγιο Πνεύμα; Δύο φορές ο Κύριος δίνει στους αποστόλους φανερά το δώρο του Αγίου Πνεύματος. Λοιπόν; Μήπως δεν ήταν το ίδιο πνεύμα εκείνο που ο Χριστός φύσηξε στα πρόσωπά τους και στην συνέχεια τους αποστέλλει από τον ουρανό;”. 

Αυγουστίνος: Δοκίμια στο κατά Ιωάννην, 74,2.

Συνεχίζεται

ΝΑΜΑΣΤΕ!!! Ο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΡΟΧΕΙΡΟΤΗΤΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΙΡΩΝΕΥΕΤΑΙ. ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΟΜΩΣ ΣΤΗΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΠΛΑΝΗ ΤΟΥ ΚΛΗΡΟΥ ΟΤΙ ΣΤΗΝ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ, ΠΑΠΙΚΗΣ ΠΡΟΕΛΕΥΣΕΩΣ. ΚΑΙ ΟΜΩΣ Ο ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΠΟΘΟΣ ΤΗΣ ΕΥΚΟΛΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΔΕΝ ΑΦΗΣΕ ΑΝΕΠΗΡΕΑΣΤΟΥΣ ΟΥΤΕ ΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ, ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΜΕ ΤΗΝ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥΣ ΕΠΙΝΟΗΣΑΝ ΑΛΛΕΣ ΔΥΟ. Ο ΖΗΖΙΟΥΛΑΣ ΤΗΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ ΤΗΣ Θ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΟΝΟΜΑΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΟΙΡΑΖΕΙ ΤΑ ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΣΥΝΑΞΗ ΚΑΙ Ο ΡΩΜΑΝΙΔΗΣ ΤΗΝ ΘΕΩΣΗ ΤΗΣ ΕΜΠΕΙΡΙΑΣ ΤΟΥ ΘΑΒΩΡ.

ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΕΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ. ΕΝΩΤΙΚΗ ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ. ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ. Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΙΑ ΣΥΝΕΧΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ.

Αμέθυστος.

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ (2)

 Συνέχεια από: Δευτέρα 5 Ιουλίου 2021

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ.

Τού RANIERO CANTALAMESSA

Οι Πατέρες εξηγούσαν αυτή την ανωμαλία λέγοντας ότι το δώρο τού Αγίου Πνεύματος, για το οποίο ομιλεί ο Ιωάννης, ήταν ένα μερικό δώρο, μειωμένο, τόσο ως προς το περιεχόμενο όσο και ως προς τον αριθμό των προσλαβόντων, ένα είδος πρωτόλειο, σε σχέση με το δώρο που δόθηκε πενήντα ημέρες μετά που ήταν πιο πλήρες και καθολικό.

          Αυτού τού γεγονότος σήμερα δίνεται μία ποιο απλή εξήγηση. Οι δύο διηγήσεις τής ελεύσεως του Αγίου Πνεύματος αντιστοιχούν σε δύο διαφορετικούς τρόπους παρουσιάσεως και εννοήσεως τού δώρου τού Πνεύματος, οι οποίοι δεν αποκλείονται μεταξύ τους, μάλιστα δε συγχωνεύονται, αλλά δεν πρέπει να εναρμονισθούν οπωσδήποτε μεταξύ τους! Ο Λουκάς και ο Ιωάννης περιγράφουν από δύο διαφορετικές γωνίες(σάν παρατηρητές αφού πρώτα μελέτησαν βαθειά τήν σχετικότητα τού Αινστάιν) και με δύο διαφορετικές θεολογικές ανησυχίες το ίδιο θεμελιώδες γεγονός της ιστορίας τής σωτηρίας, την έκχυση τού Πνεύματος η οποία κατέστη δυνατή από την θυσία τού Πάσχα τού Κυρίου. Αυτή η έκχυση φανερώνεται σε διαφορετικές στιγμές και τρόπους. Ο Λουκάς ο οποίος βλέπει το Άγιο Πνεύμα σαν δώρο που έγινε στην Εκκλησία για την αποστολή της, τονίζει μία από αυτές τις στιγμές η οποία συνέβη πενήντα ημέρες μετά το πάσχα, την ημέρα κατά την οποία οι Εβραίοι εόρταζαν το τέλος της εορτής της πεντηκοστής. Ο Ιωάννης ο οποίος βλέπει το Πνεύμα σαν την αρχή τής νέας ζωής η οποία ξεπήδησε από το Πάσχα του Χριστού, τονίζει τις πρώτες εμφανίσεις του οι οποίες έλαβαν χώρα την ίδια την ημέρα του Πάσχα. Και πλησιάζει μεταξύ τους, στον χρόνο και στον χώρο, το Πάσχα και την πεντηκοστή.

          Υπάρχει λοιπόν ένας τρόπους περιγραφής τής ελεύσεως τού Αγίου Πνεύματος, ιδιαίτερος και χαρακτηριστικός τού Ιωάννη. Από την αρχή ακόμη του τετάρτου Ευαγγελίου, γίνεται μία υπόσχεση. Θα υπάρξει μία βάπτιση του Αγίου Πνεύματος “εφ’όν αν ίδης το πνεύμα καταβαίνον και μένον επ’αυτόν. Ούτος εστιν ο βαπτίζων εν πνεύματι Αγίω” (Ιωάν. 1,33). Αυτή η υπόσχεση επιβεβαιώνεται και συγκεκριμενοποιείται στον διάλλγο με την Σαμαρείτιδα για το ύδωρ το ζων (Ιωάν. 4,14) και στην συνέχεια σχετίζεται στενά με την δόξα του Ιησού (Ιωάν. 7,39) η οποία δείχνει όπως γνωρίζουμε, τον ένδοξο θάνατό Του και όχι μόνον την ανάληψη Του στον ουρανό. “ο πιστεύων εις εμέ, καθώς είπεν η γραφή ποταμοί εκ της κοιλίας αυτού ρεύσουσιν ύδατος ζώντος τούτο δε είπε περί του πνεύματος ού έμελλον λαμβάνειν οι πιστεύοντες εις αυτόν. Ούπω γάρ ήν πνεύμα Άγιον, ότι Ιησούς ουδέπω εδοξάσθη”. Είναι αδιανόητο ο Ιωάννης να ολοκληρώσει το Ευαγγέλιο του χωρίς να’χει δείξει στους αναγνώστες του την ολοκλήρωση αυτής της υποσχέσεως ή να παραπέμπει γι’αυτή την ολοκλήρωση σε ένα άλλο βιβλίο της Κ.Δ. στις πράξεις το οποίο δεν γνώριζε ούτε ο ίδιος. Έτσι λοιπόν όλο το Ευαγγέλιο του Ιωάννη απαιτεί, σαν την ολοκλήρωσή του, μία πεντηκοστή.

          Έχουμε μία επιβεβαίωση αυτού επίσης από την ιστορία και από την λειτουργία τής εκκλησίας. Γνωρίζουμε ότι υπήρξαν στους πρώτους αιώνες της Εκκλησίας, δύο θεμελιώδεις τρόποι εννοήσεως τής εορτής τής Πεντηκοστής, όπως υπήρξαν δύο βασικοί τρόποι εορτασμού τού Πάσχα. Σύμφωνα με έναν από αυτούς, ο οποίος στην συνέχεια έγινε καθολικός μέχρι των ημερών μας, η Πεντηκοστή ήταν η εορτή της καθόδου τού Αγίου Πνεύματος, η οποία συνέβη την Πεντηκοστή ημέρα μετά το Πάσχα. Σύμφωνα με τον άλλο τρόπο, ο οποίος είναι ο αρχαιότερος, η Πεντηκοστή ήταν η εορτή τών πενήντα ημερών που ακολούθησαν το Πάσχα και γινόταν στην μνήμη τής πνευματικής παρουσίας ή “σύμφωνα με το πνεύμα” τού Ιησού ανάμεσα στους δικούς του, ξεκινώντας από την Ανάσταση! Μία παρουσία η οποία βιώθηκε σαν απαρχή της νέας ζωής και προκαταβολή τής αιωνίου ζωής. Για τον Τερτυλλιανό για παράδειγμα η πεντηκοστή είναι “εκείνος ο χρόνος στον οποίο η ανάσταση του Κυρίου έλαβε πάρα πολλές επιβεβαιώσεις από τους μαθητές, εγκαινιάστηκε η χάρις του Αγίου Πνεύματος και φανερώθηκε η ελπίδα τής ελεύσεως του Κυρίου. Σύμφωνα μ’αυτή την εκδοχή το δώρο του Αγίου Πνεύματος εγκαινίαζε την πεντηκοστή, ενώ σύμφωνα με την άλλη, η οποία βασίζεται στην διήγηση του Λουκά, στις πράξεις, την ολοκλήρωνε.

Συνεχίζεται

ΜΙΑ ΑΠΕΡΑΝΤΗ ΚΩΜΩΔΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΚΟΒΕΙ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΖΗΖΙΟΥΛΑ , ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΑΡΑ, ΤΗΝ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΤΟΥ ΚΛΗΡΟΥ ΚΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΣ ΜΕ ΤΟΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑ ΚΩΜΙΚΟ, ΤΟΝ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ, ΟΠΩΣ ΤΟ ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ ΚΑΙ Ο ΣΟΛΟΒΙΕΦ ΣΤΟ ΠΑΘΟΣ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΤΡΙΚΗ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ. 

ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΤΟΥ ΜΑΡΤΖΟΥΧΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ ΚΑΙ Ο ΣΚΟΠΟΣ ΟΣΩΝ ΔΙΑΤΗΡΟΥΝ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΖΩΝΤΑΝΟ. Η ΕΝΩΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΗ ΑΓΙΑ ΕΔΡΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ ΤΗΣ.

Αμέθυστος.

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ (1).

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ.

Τού RANIERO CANTALAMESSA

Επίσημος Θεολόγος, Ιεροκήρυκας τού παπισμού. Επισκέπτεται διάφορα Έθνη τού κόσμου κηρύττοντας τον Οικουμενισμό. Ανεκαλύφθη και από την νεοορθοδοξία και τελευταίως μετεφράσθη από την σεβαστή Καίτη Χιωτέλλη, η οποία μεταφράζει και τον Παπαδιαμάντη, και παρουσιάζεται από τις εκδόσεις Ιωνάς, Πρεβέζης, κάτω από την διεύθυνση τού πρ. Θεοδόσιου Μαρτζούχου, το βιβλίο του, “Η Θεολογία τού δευτέρου και τρίτου άρθρου του συμβόλου της πίστεως”

          Η κατά Λουκάν Πεντηκοστή και το πνεύμα τής ενότητος. 

Η Πεντηκοστή είναι ένα χριστολογικό μυστήριο, αφορά δηλαδή τον Ιησού Χριστό. Με την παθητική σημασία, είναι το γεγονός τού Αγίου Πνεύματος, το κατεξοχήν πνευματολογικό μυστήριο. Αλλά στην ενεργή της σημασία-σε σχέση με τον Πέμπτοντα-αυτό είναι ένα μυστήριο που αφορά και τον Χριστό. Έτσι εξηγεί το συμβάν τής πεντηκοστής ο Απόστολος Πέτρος. "Αφού υψώθηκε τη δεξιά ούν του Θεού, την τε επαγγελίαν τού Αγίου Πνεύματος λαβών παρά τού Πατρός, εξέχεε τούτο ο νυν υμείς βλέπετε και ακούετε” (Πράξεις 2,33). Ο Χριστός λοιπόν εξέχυσε το Άγιο Πνεύμα! Εξάλλου, η Πεντηκοστή είναι ένα Χριστολογικό γεγονός παρότι με την παθητική σημασία, καθότι αυτός που στάλθηκε εκείνη την ημέρα στους μαθητές δεν ήταν άλλο από το “πνεύμα του Ιησού”, “το πνεύμα του Υιού”, δηλαδή το τρίτο πρόσωπο της Τριάδος, αλλά καθώς είχε συγκεντρωθεί πριν και είχε ιστορικευθεί στον άνθρωπο Ιησού της Ναζαρέτ! [Μ’αυτές τις ανοησίες τρέφεται ήδη ο Οικουμενισμός των ακολούθων τού Ζηζιούλα! Θεόφιλου Αμπατζίδη, το ενυπόστατον Φώς: Σπουδή στις προϋποθέσεις τής θέωσης κατά τον Συμεών τον Ν. Θεολόγο”. Η ανθρωπολογία τής θεώσεως συνιστά το θεμελιακό επιχείρημα τής ορθόδοξης Θεολογίας στον διάλογό της με τον σύγχρονο κόσμο. Εμπνεόμενος από την Θεολογική σκέψη του μητροπολίτη Περγάμου Ζηζιούλα περί πνευματολογικά συγκροτούμενης Χριστολογίας, κάνει λόγο για τον Ιδιάζοντα ρόλο τής πνευματολογίας ως προσωπικού εγκεντρισμού ενός εκάστου των πιστών στο μυστικό σώμα του Χριστού στο πλαίσιο τής αέναης Χριστολογίας. Το Άγιο Πνεύμα ως άκτιστη δωρεά και ενέργεια τής Αγίας Τριάδος είναι το περιεχόμενο τής Θεοποιού χάριτος τού Χριστού. Η Θεία Χάρη και ενέργεια, μολονότι προκύπτει από την σωτηριώδη οικονομία τού ενανθρωπήσαντος Υιού και Λόγου και εκφράζεται διά του Αγίου Πνεύματος στη ζωή της Εκκλησίας, ενέχει προσωπικό-Τριαδοκεντρικό χαρακτήρα, διότι αφορά τα πρόσωπα της Αγίας Τριάδος που εκφαίνουν την κοινή Θεία ζωή στην κτίση και στην ιστορία”! [Από την Μίμηση Χριστού περάσαμε στην Μίμηση της Αγίας Τριάδος. Αποκάλυψη, ούτε μεταμόρφωση, ούτε Καινή Κτίση! Ο σκοπός είναι να αντικατασταθεί ο Άγιος Συμεών με τις ύβρεις του Ζηζιούλα! Δεν διδάσκει την θέωση ο Άγιος Συμεών αλλά την Υιοθεσία!].

          Η Πεντηκοστή είναι ένα χριστολογικό μυστήριο πάνω απ’όλα λόγω τής πραγματικότητος τού μυστικού σώματος! Ο Απ. Παύλος λέει πώς, Ενί δε εκάστω ημών εδόθη η χάρις κατά το μέτρον τής δωρεάς του Χριστού. Διό λέγει: αναβάς είς ύψος ηχμαλώτευσεν αιχμαλωσίαν και έδοκε δόματα τοίς ανθρώποις (Εφ. 4,7). Αλλά ο στίχος του ψαλμού που αναφέρει λέει μάλλον το αντίθετο, ότι δηλαδή “έλαβε δώρα στον άνθρωπο (Ψαλ. 68). Τί σημαίνει αυτή η αλλαγή των ρημάτων; Και το ένα και το άλλο είναι αληθινά λέει ο Αυγουστίνος. Ο ίδιος ο Χριστός είναι αυτός που δίνει και λαμβάνει το Άγιο Πνεύμα! Δίνει το Άγιο Πνεύμα καθότι Κεφαλή, το λαμβάνει καθότι σώμα: “Αυτός το έδωσε στους ανθρώπους σαν η Κεφαλή στα μέλη της, αλλά το έλαβε επίσης στους ανθρώπους, δηλαδή, στα μέλη του… Ο ίδιος ο Χριστός έχει λοιπόν ταυτοχρόνως, δώσει από τον ουρανό και έχει λάβει στην γή”. (Τριάδα XV, 19.34).

          Γιατί όμως μόνον τώρα, δηλαδή προς το τέλος της βιβλικής αποκαλύψεως, φανερώνεται στον κόσμο η ύπαρξη του τρίτου προσώπου της Τριάδος; Ο Άγιος Γρηγόριος Ναζιανζηνός δίνει αυτή την απάντηση, βασισμένη στην έννοια της Θείας παιδαγωγίας, η οποία διατηρεί μέχρι σήμερα την αξία της: Λόγος 31, 26: Τούτω το της Θεολογίας εικάζειν έχω, πλήν όσον εκ των εναντίων. Εκεί μέν γάρ εκ των υφαιρέσεων η μετάθεσις ενταύθα δε διά των προσθηκών η τελείωσις. Έχει γάρ ούτως: Εκήρυσσε φανερά η Παλαιά τον Πατέρα, τον Υιόν αμυδρότερον. Εφανέρωσεν η Καινή τον Υιό, υπέδειξε του πνεύματος την Θεότητα. Εμπολιτεύεται νύν το πνεύμα, σαφέστεραν ημίν παρέχον την εαυτού δήλωσιν. Ού γάρ ήν ασφαλές, μήπω τής τού Πατρός Θεότητος ομολογηθείσης, τον Υιόν εκδήλως κηρύττεσθαι μηδέ τής του Υιού παραδεχθείσης, το Πνεύμα το Άγιον, “εν είπω τι και τολμηρώτερον, επιφορτίζεσθαι” “Όταν λέγεται ότι “τώρα το πνεύμα φανερώνεται καθαρά “εκείνο το τώρα δείχνει τον χρόνο της Εκκλησίας, στην οποία η πίστη στο Άγιο Πνεύμα φτάνει το αποκορύφωμά της και η μεγάλη φλόγα που είναι το δόγμα τής θεότητος του Αγίου Πνεύματος έχει τοποθετηθεί στο σύμβολο τής πίστεως, στο Πιστεύω.

          Η εξήγηση που δίνει αυτός ο Άγιος επιβεβαιώνεται επίσης και από την παρατήρηση τής ιστορίας. Ήταν αναγκαίο να φτάσει πρώτα η Εκκλησία στην βεβαιότητα τής Θεότητος του Χριστού-κάτι που έγινε στην σύνοδο της Νίκαιας το 325-για να γίνει δυνατόν να φτάσει στην βεβαίωση και τής Θεότητος τού Αγίου Πνεύματος, κάτι που συνέβη μερικές δεκαετίες μετά την Νίκαια, στην Οικουμενική Σύνοδο τής Κων/πολης τού 381.

          Ο λόγος στο Άγιο Πνεύμα παρουσιάζει και ένα άλλο χαρακτηριστικό το οποίο δεν αφορά τόσο τον χρόνο, όσο το μέσον της γνώσης του. Για να μιλήσουμε για τον Θεό Πατέρα μπορούμε να βασισθούμε σε κάποιο μέτρο, και στην φιλοσοφία, στην Θεοδικία (υπάρχει και ο Θεός των φιλοσόφων). Για να μιλήσουμε για τον Υιό μπορούμε να βασισθούμε στην ιστορία, από την στιγμή που ενσαρκώθηκε (ενανθρώπησε) και πράγματι μέσω τής ιστορίας πλησιάζουμε σήμερα σ’Αυτόν. Αλλά για να μιλήσουμε για το Άγιο Πνεύμα ποιο μέσο έχουμε στην διάθεσή μας; Κανένα. Μόνο την Γραφή. Ή μάλλον έχουμε και μάλιστα ένα μεγάλο μέσο το οποίο δεν ανήκει σε καμία ανθρώπινη επιστήμη. Έχουμε την πνευματική εμπειρία. Ο ίδιος ο Ιησούς μας έδειξε αυτό το μέσο όταν είπε για το πνεύμα: το πνεύμα τής αληθείας, ό ο κόσμος ού δύναται λαβείν, ότι ού θεωρεί αυτό ούδέ γινώσκει αυτό, υμείς δε γινώσκετε αυτό, ότι παρ’υμίν μένει και εν υμίν έσται! (Ιωάν. 14,17).

          (Ιωάν. 20,22). ΕΝΕΦΥΣΗΣΕ ΚΑΙ ΛΕΓΕΙ ΑΥΤΟΙΣ: ΛΑΒΕΤΕ ΠΝΕΥΜΑ ΑΓΙΟΝ. 

Στην Κ.Δ. δεν υπάρχει η αφήγηση μιάς μόνο Πεκτηκοστής, αλλά δύο: υπάρχει μία Πεντηκοστή του Λουκά, τών πράξεων, και μία τού Ιωάννη όταν ο Κύριος φύσηξε στους μαθητές λέγοντας: Λάβετε πνεύμα Άγιον! Αυτή η πεντηκοστή λαμβάνει χώρα στον ίδιο τόπο, όπως και τού Λουκά, στο δειπνητήριο του Μυστικού Δείπνου [δεν είναι αλήθεια], αλλά όχι στον ίδιο χρόνο. Συμβαίνει το ίδιο το απόγευμα του πάσχα και όχι πενήντα ημέρες μετά!

          Αυτό το γεγονός μιας διπλής αφήγησης τής ελεύσεως τού Αγίου Πνεύματος παρατηρήθηκε και από τους πατέρες. “προσέξτε αδελφοί μου-έλεγε ο Αυγουστίνος-θα μπορούσε κάποιος να με ρωτήσει: Γιατί ο Χριστός έδωσε δύο φορές το Άγιο Πνεύμα; Δύο φορές ο Κύριος δίνει στους αποστόλους φανερά το δώρο του Αγίου Πνεύματος. Λοιπόν; Μήπως δεν ήταν το ίδιο πνεύμα εκείνο που ο Χριστός φύσηξε στα πρόσωπά τους και στην συνέχεια τους αποστέλλει από τον ουρανό;”. 

Αυγουστίνος: Δοκίμια στο κατά Ιωάννην, 74,2.

Συνεχίζεται

ΝΑΜΑΣΤΕ!!! Ο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΡΟΧΕΙΡΟΤΗΤΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΙΡΩΝΕΥΕΤΑΙ. ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΟΜΩΣ ΣΤΗΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΠΛΑΝΗ ΤΟΥ ΚΛΗΡΟΥ ΟΤΙ ΣΤΗΝ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ, ΠΑΠΙΚΗΣ ΠΡΟΕΛΕΥΣΕΩΣ. ΚΑΙ ΟΜΩΣ Ο ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΠΟΘΟΣ ΤΗΣ ΕΥΚΟΛΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΔΕΝ ΑΦΗΣΕ ΑΝΕΠΗΡΕΑΣΤΟΥΣ ΟΥΤΕ ΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ, ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΜΕ ΤΗΝ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥΣ ΕΠΙΝΟΗΣΑΝ ΑΛΛΕΣ ΔΥΟ. Ο ΖΗΖΙΟΥΛΑΣ ΤΗΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ ΤΗΣ Θ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΟΝΟΜΑΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΟΙΡΑΖΕΙ ΤΑ ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΣΥΝΑΞΗ ΚΑΙ Ο ΡΩΜΑΝΙΔΗΣ ΤΗΝ ΘΕΩΣΗ ΤΗΣ ΕΜΠΕΙΡΙΑΣ ΤΟΥ ΘΑΒΩΡ.

ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΕΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ. ΕΝΩΤΙΚΗ ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ. ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ. Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΙΑ ΣΥΝΕΧΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ.

Αμέθυστος.