Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 30 Αυγούστου 2025

(†)Γέροντας Ἐφραὶμ Φιλοθεΐτης_Το όλο ζήτημα είναι, να μας «ανοίξει» ο Χριστός τον νου. Αλλά για να τον ανοίξει, χρειάζεται να Του δώσουμε το κλειδί. Και το κλειδί δεν είναι άλλο, παρά ο εαυτός μας.

                         Μπορεί να είναι εικόνα 1 άτομο

Να δώσουμε στο Χριστό τον εαυτόν μας και τα θελήματά μας, για να τα επεξεργαστεί Αυτός, κατά τον δικό του τρόπο.

Εάν όμως κρατήσουμε το δικό μας θέλημα, κλειδί στα χέρια του Χριστού δεν δίνουμε και δεν θα μπορέσουμε να πετύχουμε τίποτα το σπουδαίο...!

Παρασκευή 13 Ιουνίου 2025

Το Άγιον Όρος, η ακρόπολη της Ορθοδοξίας. Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης

Το Άγιον Όρος, η ακρόπολη της Ορθοδοξίας
Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης

Το Άγιον Όρος, ο μοναχισμός, αλλά ιδιαίτερα το Άγιον Όρος έδωσε πολλές φορές το παρόν και σήκωσε το ανάστημά του κι αντιμετώπισε ανθρώπους αιρετικούς. Αν έχετε ακούσει για τον Βέκκο τον λατινόφρονα Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, αυτόν που ανεδείχθη μετά την επιστροφή της Ορθοδόξου Συνόδου από την εν Φλωρεντία Σύνοδο. Όταν επέστρεψε στην Πόλη και ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός κατεδίκασε την εν Φλωρεντία ένωση των Ορθοδόξων με τους Λατίνους, ο βασιλεύς Ιωάννης, ο προτελευταίος αυτοκράτορας της Κωνσταντινουπόλεως, ανέδειξε Πατριάρχη τον αιρετικό και λατινόφρονα Βέκκο. Αυτός ήρθε με στρατό στο Άγιο Όρος, να υποτάξει τον φάρο της Ορθοδοξίας και του μοναχισμού, να συμφωνήσει το Άγιον Όρος στην ένωση. Που, αν το Άγιον Όρος έκανε κάτι τέτοιο, η Ορθοδοξία εβυθίζετο. Αλλά το Άγιο Όρος αντέταξε, σήκωσε το ανάστημα και προπορεύθηκε η Παναγία, η έφορος του Αγίου Όρους και της Ορθοδοξίας. Όταν ο Βέκκος αυτός ο αιρετικότατος ανέβαινε με στρατό και με άλλους κληρικούς να υποτάξει τα μοναστήρια και τις σκήτες και τις σπηλιές στην ένωση με τους Καθολικούς, τότε η Παναγία μας, την ώρα που ένας ασκητής έξω από το μοναστήρι το Βουλγάρικο του Ζωγράφου έψελνε τούς Χαιρετισμούς και είπε· «Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε», ακούει φωνή:

– «Χαίρε και συ, ω Γέρων. Έχε υπ’ όψιν σου ότι ανεβαίνει ο Βέκκος ο Πατριάρχης με στρατό και πήγαινε στο μοναστήρι και πες να κλείσουν τη θύρα και να μην τον δεχθούν στο μοναστήρι, ως αιρετικό».

Και τρέχει ο ασκητής και πληροφορεί τον ηγούμενο και τους πατέρες και κλείνουν την πόρτα και κλείνονται στον πύργο. Αυτοί βέβαια, σαν δύναμη στρατιωτική, έσπασαν την πόρτα, πήδηξαν μέσα, αλλά τον πύργο δεν μπόρεσαν να τον προσβάλουν. Οι πατέρες από τον πύργο επάνω έλεγχαν τον λατινόφρονα, αποκαλώντας τον προδότη της Ορθοδοξίας. Αυτός με τον στρατό έβαλαν φωτιά κι έκαψαν τους πατέρες κι οι πατέρες αναδείχθησαν Οσιομάρτυρες.

Στις Καρυές επάνω ανέβηκαν στο Πρωτάτο, οι Πατέρες ομολόγησαν, και εκείνοι συνέλαβαν πάρα πολλούς. Τους έσφαξαν έξω από το Πρωτάτο, και παιδιά ακόμη, παιδάκια που ήταν με τους γονείς τους που ήταν εργάτες. Απόδειξη της αλήθειας και της παραδόσεως είναι προ ετών ολίγων, ένας τάφος που έχουμε έξω από το Πρωτάτο. Ακριβώς έξω από το τείχος που εκαίγετο καντηλάκι, έγινε εκταφή και βρέθηκαν λείψανα ενός αγίου Βατοπεδινού, ο οποίος είχε ομολογήσει και τον έσφαξε ο Βέκκος. Και άλλα λείψανα μικρά, παιδιών, τα οποία έδειξαν πίστη στην Ορθοδοξία και εσφάγησαν, και πάρα πολλοί. Ρήμαξαν το Άγιον Όρος, αλλά το Άγιον Όρος παρέμενε απόρθητη ακρόπολις και φρούριο. Σε κάθε περίπτωση που κρίνει το Άγιον Όρος να παρουσιάσει και να ομολογήσει, το κάνει αφού συσκεφθεί σοβαρά για το κάθε θέμα.

* * *
Το μόνο λάθος που έγινε τότε επί Βέκκου, ήταν όταν ο λατινόφρονας προσέβαλε τη Μεγίστη Λαύρα, το μεγάλο μας μοναστήρι, κι εκεί παραπλάνησε τρεις-τέσσερις προϊσταμένους ιερείς – οι άλλοι βέβαια ομολόγησαν, αντέταξαν –, τους παραπλάνησε και συλλειτούργησαν. Αυτοί πέθαναν μετά, κι όταν έγινε η εκταφή τους παρουσίασαν εικόνα δαιμονισμένη και φοβερή και να τη δει κανείς ακόμη. Απόδειξη τρανταχτή το τι θα πει καθολικισμός.

Δεν είναι απλό το θέμα όπως παρουσιάζεται κι όπως κοινολογείται. Όχι, είναι σοβαρότατο. Εάν θα βάλουμε κάτω ένα-ένα τα θέματα, θα δείτε ότι τίποτε δεν έμεινε όρθιο από πλευράς Καθολικής Εκκλησίας προς την Ορθόδοξο Εκκλησία. Τίποτε δεν έμεινε που δεν το άλλαξαν, που δεν το δηλητηρίασαν με το ανορθόδοξο και το αντιδογματικό. Και η κορυφή των λαθών της Καθολικής Εκκλησίας και της εγωιστικής ανταρσίας είναι ότι προσέβαλαν το Σύμβολο της Πίστεως, το οποίο θέσπισαν οι δύο πρώτες Οικουμενικές Σύνοδοι και το επικύρωσαν και οι εφτά, να μη μετακινηθεί μήτε κεραία, ανάθεμα κι ασυγχώρητος και κολασμένος θα είναι όποιος μετακινήσει ένα τόνο απ’ τη μία συλλαβή στην άλλη. Όχι λέξεις ν’ αλλάξουν και νόημα, αλλά μετακίνηση τόνου. Πράγμα που οι Καθολικοί το έκαναν, καίτοι συνυπέγραψαν κι αυτοί, όταν η Ρώμη ήταν αγία. Όταν η δεύτερη Οικουμενική Σύνοδος απεδέχθη και υπέγραψε τη γνησιότητα του Συμβόλου της Πίστεως της πρώτης Οικουμενικής Συνόδου, συνυπέγραψε και η Ρώμη. Αλλά μετά ταύτα αυτοί αθέτησαν την υπογραφή τους και επέσπασαν εις τους εαυτούς των το ανάθεμα. Εδώ έχουμε δογματικό λάθος, και έχουμε κι άλλα, και την θεία Κοινωνία, κι αν ψάξουμε δεν θα βρούμε κανένα σωστό.

Ακόμη και στον Αγιασμό, που είναι μια απλή Ακολουθία, βλέπουμε την καθαρότητα του Ορθοδόξου αγιασμού και το βρώμισμα του αγιασμού των Καθολικών.

* * *
Γι’ αυτό θα πρέπει εμείς, οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, θα πρέπει όσο μπορούμε να κρατήσουμε ακρίβεια πάνω στην θρησκεία μας. Για να μπορέσουμε να μεταλαμπαδεύσουμε στα παιδιά μας την αξία της Ορθοδοξίας και την ενημέρωση από πλευράς αιρέσεων, ώστε να είναι τα παιδιά ενημερωμένα και προετοιμασμένα από την αλήθεια, ώστε να μην κάνουν λάθη. Τα βλέπουμε τα λάθη βέβαια, αλλά εμείς έχουμε την ευθύνη να τους αναπτύξουμε το θέμα και να προσέξουμε τους μικτούς γάμους και τόσα άλλα, τα οποία βέβαια κατ’ οικονομίαν γίνονται έξω, αλλά στους κανόνες της Εκκλησίας δεν στέκονται με τίποτα.

Το Άγιον Όρος, η ακρόπολη της Ορθοδοξίας και του μοναχισμού, στέκει, όπως ακριβώς παρέλαβε από τους Αγίους Πατέρες, τους πρώτους θεμελιωτές του Αγιωνύμου Όρους. Μονάχα που εμείς είμαστε ταλαίπωροι, ενώ εκείνοι αγίασαν το Άγιο Όρος με τη ζωή τους, με την αγιότητά τους, με τον θείο φωτισμό. Δυστυχώς εγώ ο ταλαίπωρος δεν έκανα τίποτε για να το τιμήσω. Λυπούμαι για τον εαυτό μου, γιατί δεν ανταποκρίθηκα στην αγιότητα του Αγίου Όρους και των αγίων Πατέρων μας. Αλλά δύναται ο Θεός και εκ των λίθων τούτων εγείραι τέκνα τω Αβραάμ. Δηλαδή μπορεί και στη σημερινή εποχή, που εμείς σήμερα δεν έχουμε εκείνη την αγιότητα των αγίων Πατέρων μας, των παππούδων μας, οι οποίοι έκαναν μεγάλες ασκήσεις και δέχθηκαν πολλά χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, τα οποία εμείς, λόγω της μειωμένης ασκητικής μας ζωής, δεν τα έχουμε.

Από το περιοδικό “Όσιος Φιλόθεος της Πάρου” 7, έκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, 2003, σ. 36.

https://www.koinoniaorthodoxias.org/gerontes/to-agion-oros-akropoli-tis-orthodoxias/

Κυριακή 1 Ιουνίου 2025

Γέροντας Εφραίμ φιλοθεΐτης[…] Αυτά τα χρόνια τα δύσκολα, μόνο λίγοι απλοί παπάδες θα κρατήσουν και θα διαφυλάξουν την Ορθοδοξία.

 Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας: Ο θεμελιωτής του Ορθόδοξου μοναχισμού και της  πνευματικής ζωής στην Αμερική - Τρία χρόνια από την κοίμησή του - Ορθοδοξία  News Agency

Συνομιλήτρια: Εμείς Γέροντα, είμαστε πολύ αδύνατοι σε όλα. Τι θα γίνει με εμάς;

Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Άλλα χρόνια είναι τώρα. Άλλα τα κριτήρια του Θεού, για σήμερα… Σήμερα υπάρχει τέτοια πνευματική σύγχυση. Μεγάλος ανεμοστρόβιλος παρασέρνει τα πάντα. Κρατείστε γερά την παράδοση που σας παρέδωσα και να ξέρετε ότι σήμερα είναι ομολογία να λέμε ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Θεός μας. Αυτό δεν το θέλουν οι σκοτεινές δυνάμεις…. 

Συνομιλήτρια : Γέροντα, ο κόσμος, εμείς, είμαστε σε μια δύσκολη θέση με όλα αυτά που γίνονται και ακούμε. Υπάρχει φόβος…
Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ : Ναι, διαισθανόμαστε ότι θα γίνουν καταστροφικά πράγματα και γίνονται καθημερινά, Γι’ αυτό τρέχουμε στα μοναστήρια και στις εκκλησίες, αλλά δεν πρέπει να έχουμε φόβο. Για σκεφτείτε, αν ένα τάγμα αγγέλων έγιναν δαίμονες και κάνουν τόση ζημιά, τι βοήθεια μας προσφέρουν τα εννέα τάγματα των αγγέλων.
Μια φορά είδα τον Χριστό στο θρόνο του και δίπλα την Παναγία μας και τα τάγματα των αγγέλων και των αγίων. Περιμένανε το νεύμα του Χριστού μας για να βοηθήσουν την ανθρωπότητα στη νέα κατάσταση.
Όταν γεμίζουμε συνεχώς την καρδιά μας με τον Χριστό καθημερινά δυναμώνει η πίστη μας και όλα τα αντιμετωπίζουμε. Η Παναγία μας, παρακαλεί για μας και δέεται συνεχώς, να έχουμε δύναμη και αισιοδοξία.

[…] Αυτά τα χρόνια τα δύσκολα, μόνο λίγοι απλοί παπάδες θα κρατήσουν και θα διαφυλάξουν την Ορθοδοξία. Οι μεγάλοι, οι αξιωματούχοι, θα ακολουθήσουν τον ‘’άλλον’’ (εννοεί τον διάβολο).
Ο κόσμος θα μοιραστεί. Ποιόν ν’ ακολουθήσει; Αυτό θα κρατήσει λίγο και μετά θ’ ακολουθήσει ο πόλεμος. Μετά τον πόλεμο θα γίνει μία Σύνοδος κανονική και θα βάλει στην σειρά τα πράγματα’’.
Όσοι λένε την ευχή του Ιησού, αυτοί θα ξεπεράσουν όσα έρχονται με τη βοήθεια του Θεού. Η πίστις θα κλονισθή μέχρι τα θεμέλια, οι Άγιοι όμως δεν θα εκλείψουν μέχρι της συντελείας των αιώνων.

Πρέπει να πιστεύουμε ακραδάντως ότι εις τους εσχάτους χρόνους, που ήδη εισερχόμεθα και προχωρούμε, οι άγιοι άνθρωποι θα είναι αυτοί που θα δώσουν την μαρτυρία του Ιησού μας και θα κηρύξουν και θα βροντοφωνήσουν ότι ο Χριστός μας εστίν ο αληθής Θεός, ο ενανθρωπήσας διά τον άνθρωπον. Με την ομολογία αυτή θα στεφανωθούν και θα αγιάσουν.

iconandlight

Κυριακή 30 Μαρτίου 2025

Εάν μας δίδη καθημερινώς το τεθεωμένον άγιον Σώμά Του και Αίμά Του ποίον εστι τούτων ανώτερον;

                                            

Τι μεγαλείόν εστιν η Θεία Λειτουργία! Όταν ο Θεός επιβλέπη εις τον ταπεινόν λειτουργόν Του, πόσον αυτός αισθάνεται την μεγαλοπρέπειαν της Λειτουργίας, πόσον ωφελούνται οι μνημονευόμενοι!
Πόσον τιμά ο Θεός τον άνθρωπον, να κατέρχεται μετά των αγγελικών ταγμάτων εις κάθε Λειτουργίαν και να τρέφη τον άνθρωπον με το πανάγιον Σώμα και Αίμα Του!

Πάντα γαρ απέδωκεν ημίν.
Ποίον πράγμα υπάρχει σωματικόν ή πνευματικόν, φθαρτόν ή άφθαρτον, το οποίον μας υστερεί! Ουδέν.
Εάν μας δίδη καθημερινώς το τεθεωμένον άγιον Σώμά Του και Αίμά Του ποίον εστι τούτων ανώτερον; Βεβαίως ουδέν. Εν ποίοις μυστηρίοις ηξίωσεν ο Θεός τον χοϊκόν άνθρωπον να λειτουργή! Ω, αγάπη ουρανία, ανεκτίμητος.
Μία σταγών θείας αγάπης υπερβαίνει πάσαν αγάπην υφήλιον, σωματικήν, εγκόσμιον.

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης
πηγή

Παρασκευή 28 Μαρτίου 2025

Θαύμα στην Αμερική του πατρός Εφραίμ Φιλοθεΐτη

του π. Μελετίου Βαδραχάνη

Το 1960 ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης (1927-2001), μεγάλος ελληνοαμερικανός θεολόγος και μετέπειτα καθηγητής της δογματικής στη θεολογική σχολή του Α.Π.Θ. σε επιστολή του προς τον λόγιο αγιορείτη μοναχό Θεόκλητο Διονυσιάτη έκανε έκκληση το Άγιο Όρος να στείλει μοναχούς και να ιδρυθεί ένα τουλάχιστον ή περισσότερα-αν ήταν δυνατόν-μοναστήρια στην Αμερική. Ο π. Ιωάννης έλεγε ότι χωρίς μοναχισμό και προβολή του ασκητικού πνεύματος της Ορθοδοξίας, η Ορθοδοξία στην Αμερική θα εκλείψει ή θα μεταβληθεί σε κάτι άλλο. Θα καταντήσει σαν τον παπισμό και σαν τον προτεσταντισμό, που έχουν καταργήσει κάθε νηστεία και ασχολούνται με οτιδήποτε άλλο εκτός από την άσκηση και τη νήψη (πρβλ μοναχού Νικοδήμου Μπιλάλη, Όσιος Αθανάσιος Αθωνίτης, τόμος 1ος Άγιον Όρος Αθήναι 1975 σελ. 274-275). Αυτό που ζητούσε ο π. Ιωάννης το 1960, και δυστυχώς το Άγιον Όρος δεν μπόρεσε να το ικανοποιήσει, το πραγματοποίησε ο Θεός δεκατέσσερα χρόνια μετά, ήσυχα και χωρίς τυμπανοκρουσίες και χωρίς να το αντιληφθεί κανείς.

Το 1979 φθάνει στον Καναδά, για λόγους υγείας, ο ιερομόναχος π. Εφραίμ, ηγούμενος της Ι. Μ. Φιλοθέου του Άγίου Όρους, πνευματικό τέκνο του ησυχαστού Ιωσήφ, ο οποίος ανακαίνισε και επάνδρωσε με μοναχούς του, εκτός από την μονή του Φιλοθέου και τις μονές Καρακάλλου, Ξηροποτάμου και Κωσταμονίτου. Ήταν γνήσιος εκπρόσωπος της παλαιάς αγιορείτικης παραδόσεως και ο εκ των κυρίων παραγόντων της αναστηλώσεως και ανασυγκροτήσεως του αγιορειτικού μοναχισμού.

Ο π. Εφραίμ, μόλις έφθασε στον Καναδά και άρχισε τις εξετάσεις στους γιατρούς συγχρόνως άρχισε να εξομολογεί να νουθετεί να διδάσκει τους αποδήμους Έλληνες που βρισκόταν εκεί. Η ποιμαντική του δράση, κατόπιν προσκλήσεων, από τον Καναδά εξαπλώθηκε στις Η.Π.Α.
Έκτοτε οι επισκέψεις συνεχίσθηκαν και η ποιμαντική προσφορά του όλο και αυξανόταν. Τότε σιγά-σιγά άρχισε να καλλιεργείται η σκέψη να ιδρυθεί μοναστήρι στην Αμερική, ώστε ο ελληνισμός να έχει μία μόνιμη βάση ανεφοδιασμού. Πράγματι άρχισαν ενέργειες και ιδρύθηκαν στην αρχή δύο μοναστήρια, το ένα στο Μόντρεαλ του Καναδά και το άλλο στο Πίτσμπουρκ των Η.Π.Α. Το θεϊκό αυτό πείραμα είχε μεγάλη επιτυχία και συνεχίσθηκε με την ίδρυση και άλλων μοναστηριών, με αποτέλεσμα σήμερα να υπάρχουν 19 μοναστήρια και να δημιουργούνται άλλα δύο αυτή τη στιγμή.

Και οι προτάσεις και οι δωρεές γαιών-και μάλιστα από ετεροδόξους και αλλοθρήσκους-συνεχίζονται και υπάρχει προοπτική ιδρύσεως και άλλων. Τελευταία ο π. Εφραίμ δέχθηκε πρόσκληση να ιδρύση μονή και σε άλλη ήπειρο. Ας ευχηθούμε και η πρόσκληση αυτή να πραγματοποιηθεί. Οι εκτάσεις που εκτείνονται τα μοναστήρια αυτά, είναι τεράστιες 400-1500 στρέμματα. Πρόσφατα Εβραία δώρισε 2.000 στρέμματα στο Νέο Μεξικό, για να ιδρυθεί καινούργιο μοναστήρι. Τα μοναστήρια είναι και ανδρικά και γυναικεία. Οι μοναχοί από την Ελλάδα είναι ελάχιστοι, η πλειονότητα των μοναχών αποτελείται από γηγενείς ορθοδόξους της Αμερικής διαφόρων εθνοτήτων και από προσηλύτους. Έχουν γίνει ορθόδοξοι, Μορμόνοι, Μουσουλμάνοι, Ινδοί, Εβραίοι, Παπικοί, Προτεστάντες. Η γλώσσα των ακολουθιών είναι η ελληνική χωρίς τα ελάχιστα αγγλικά και όλοι οι μοναχοί μαθαίνουν την ελληνική γλώσσα και την βυζαντινή μουσική.

Αρκετοί από αυτούς έχουν έλθει για κάποιο διάστημα και στο Άγιο Όρος, για να γνωρίσουν την μοναστική ζωή και παράδοση στην κοιτίδα της. Τα μοναστήρια όλα αυτά έχουν δημιουργηθεί τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια περίπου. Οι ομογενείς έχουν αγκαλιάσει τις μονές με μία αγάπη άνευ προηγουμένου.

Πολλοί εκκλησιάζονται κάθε Κυριακή και γιορτή και παρακολουθούν το δύσκολο τυπικό των ακολουθιών ευχαρίστως. Το σπουδαιότερο είναι ότι τα μοναστήρια άρχισαν να επηρεάζουν και τους ιερείς μας επί το παραδοσιακότερον. Το επισκέπτονται συχνά, ανανεώνουν τις πνευματικές τους δυνάμεις, υιοθετούν εκκλησιαστικές και παραδοσιακές ποιμαντικές μεθόδους, ρασοφορούν, γίνονται ευαίσθητοι στα δογματικά θέματα, και αντιδρούν στον συγκριτισμό και στον οικουμενισμό, που πάνε να ενώσουν όλες τις θρησκείες ασχέτως των τεραστίων και φοβερών διαφορών που υπάρχουν.

Ο π. Εφραίμ έχει ως βάση του το μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου στην Αριζόνα, λίγη ώρα μακριά από την πρωτεύουσα της Αριζόνας τον Φοίνικα και κοντά στην πόλη Florence. Το μοναστήρι αυτό ιδρύθηκε το 1995, μέσα στη έρημο της Αριζόνας, σε μια περιοχή που κατοικούν κυρίως Μορμόνοι. Οι Μορμόνοι είναι προτεσταντική παραφυάδα, που ιδρύθηκε το ΙΘ΄ αιώνα και δέχεται την πολυγαμία και ότι οι Αμερικανοί προέρχονται από τους Εβραίους. Έχουν ως κέντρο τους την πολιτεία Γιούτα των Η.Π.Α. και ίδρυσαν το Salt Lake City πρωτεύουσα της Γιούτα. Γύρω από το μοναστήρι αγοράσθηκαν άλλα 1200 στρέμματα, στα οποία φυτέψανε ελιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, φυστικιές Αιγίνης, αμπέλια grape fruits και άλλα. Η περιοχή από έρημος έχει μεταβληθεί σε μία καταπράσινη όαση χάρη στο νερό, που βρήκαν άφθονο κάνοντας γεωτρήσεις. Επίσης μεταφυτεύτηκαν δένδρα που ήδη ήταν τεράστια, όπως φοίνικες και κάκτοι, που προσδίδουν μία ιδιαίτερη εξωτική ομορφιά και χάρη. Παρτέρια πλακόστρωτα, κρυφός φωτισμός τη νύκτα, συντριβάνια, ομοιώματα ζώων μέσα στους κήπους, συμπληρώνουν την παραδεισένια ομορφιά.

Τα πρώτα κτίρια του μοναστηριού ήταν 4 τροχόσπιτα των 24 τετραγωνικών μέτρων περίπου, τα οποία έχουν μετατραπεί σε κτήρια, ενώ κτίσθηκαν πλήθος άλλα σε μόνιμες βάσεις. Εκτός της κεντρικής εκκλησίας του αγίου Αντωνίου ( αφιερωμένη και στον άγιο Νεκτάριο ), έχει άλλες πέντε εκκλησίες και μία υπό ίδρυση σε ένα γειτονικό βουναλάκι. Οι εκκλησίες είναι του αγίου Δημητρίου, του αγίου Γεωργίου, του αγίου Νικολάου, του αγίου Παντελεήμονος, του αγίου Ιωάννου μέσα στο καμπαναριό της μονής, και του προφήτου Ηλία που κτίζεται τώρα. Οι ρυθμοί των ναών είναι διάφοροι και από όλα τα μέρη της ορθοδοξίας καταλλήλως προσαρμοσμένα στο αμερικανικό περιβάλλον. Το μοναστήρι εκτείνεται σε μία έκταση 432 στρεμμάτων περίπου, έχει επτά ξενώνες και μπορεί να φιλοξενήσει 500 άτομα. Ο αριθμός επισκεπτών είναι τεράστιος.

Το μοναστήρι έρχεται σε επισκέψεις 2ο μετά το Γκραντ Κάνυον, το μεγάλο φαράγγι που κυλάει ο ποταμός Κολοράντο, και είναι ορατό λόγω του μεγέθους του από τη σελήνη δια γυμνού οφθαλμού. Το Γκραντ Κάνυον έχει μήκος 450 χιλιόμετρα, πλάτος στο φαρδύτερο σημείο 30 χιλιόμετρα και στο στενότερο σημείο 6,5 χιλιόμετρα, βάθος δε 1600 μέτρα. Το Γκραντ Κάνυον είναι ένα από τα επτά θαύματα του φυσικού κόσμου γι' αυτό είναι από τα μεγαλύτερα αξιοθέατα της Αμερικής. Καταλαβαίνουμε τώρα τι σημαίνει, να έρχεται το μοναστήρι του αγίου Αντωνίου δεύτερο στις επισκέψεις μετά το Γκραντ Κάνυον.

Η φιλοξενία παρέχεται δωρεάν κατά το αγιορείτικο πρότυπο, και είναι αβραμιαία. Τράπεζα παρέχεται το πρωί μετά την ακολουθία και το απόγευμα μετά τον εσπερινό. Οι προσκυνητές άνδρες και γυναίκες συντρώγουν μετά των μοναχών, ακούγοντας το ανάγνωσμα από πατερικά κείμενα όπως συνηθίζεται στις οργανωμένες μονές. Στους ξενώνες υπάρχουν φρούτα, αναψυκτικά, γλυκά, ξηροί καρποί, καφές, τσάι, που προσφέρονται ελεύθερα. Το μοναστήρι εκτός από την φιλοξενία παρέχει και φιλανθρωπικό έργο. Έχει συσσίτια για φτωχούς και προσφέρει βοήθεια σε όποιον του ζητήσει. Στο Tucson, μια κοντινή πόλη νοτιώτερα του μοναστηριού, δημιουργείται ίδρυμα για φτωχιές και εγκαταλειμμένες γυναίκες. Συνεπώς στη μονή ησυχασμός, ιεραποστολή, φιλοξενία και φιλανθρωπία συνυπάρχουν σε μια αρμονική σύνδεση. Οι ακολουθίες γίνονται κατά το αγιορείτικο τυπικό, ελαφρά προσαρμοσμένο για τις συνθήκες της Αμερικής.

Καθημερινά προσεύχονται 2-6 το βράδυ και όταν έχει ολονυκτία από τις 12 τα μεσάνυκτα μέχρι 6.30 το πρωϊ. Το απόγευμα τελείται η Θ΄ ώρα, ο Εσπερινός και το Απόδειπνο με τους Χαιρετισμούς. Οι μοναχοί είναι γύρω στους 35 και ηγούμενος είναι ο αγιορείτης ιερομόναχος Παϊσιος που είχε έρθει στην αρχή με πέντε άλλους μοναχούς από το Όρος για να το επανδρώσουν. Ο π. Εφραίμ δεν έχει διοικητικά καθήκοντα αλλά είναι ο Γέροντας των ιερών μονών, τόσο στην Αμερική όσο και εδώ στην Ελλάδα. Είναι από τους χαρισματούχους εκείνους κληρικούς, που συγκεντρώνουν πλήθος κόσμου για εξομολόγηση, νουθεσία, και πνευματική καθοδήγηση. Ακόμη και από την Ελλάδα έρχονται για να εξομολογηθούν. Και παρατηρείται το αντίστροφο φαινόμενο απ' ότι ίσχυε μέχρι τώρα, να έρχονται δηλαδή από την Αμερική για εξομολόγηση και καθοδήγηση στην Ελλάδα και μάλιστα στο Άγιο Όρος. Τώρα οι όροι αντιστράφηκαν και θα πρέπει να προσέξουμε μήπως εφησυχάζοντες για την πνευματικότητά μας, σε λίγο αναγκασθούμε να προστρέχουμε στο εξωτερικό για πνευματική βοήθεια.

Ο π. Αντώνιος Μοσχονάς συνταξιούχος εφημέριος στο Tucson από τους βασικούς συνεργάτες και συμπαραστάτες του Γέροντα Εφραίμ στην περιοχή, αναφέρει ότι: «εμείς οι ιερείς και οι αρχιερείς στην Αμερική για 70 χρόνια περίπου προσπαθούσαμε να φέρουμε τον κόσμο στις εκκλησίες κάνοντας φεστιβάλ. Δηλαδή διοργανώναμε γιορτές και πανηγύρια και προσφέραμε ποτά, φαγητά, χαρά, διασκέδαση και άλλα παρόμοια. Είχαμε ξεχάσει την προσευχή το κομποσχοίνι την εξομολόγηση τη νηστεία, την άσκηση, την παράδοση της Εκκλησίας μας. Το σπουδαιότερο, δεν αφήναμε να δημιουργηθούν μοναστικά κέντρα. Τα θεωρούσαμε ότι δεν χρειάζονται και ότι δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα στην Εκκλησία μας. Και ήρθε ένα μικροσκοπικό ανθρωπάκι χωρίς κοσμικές σπουδές, χωρίς πτυχία θεολογίας, χωρίς να έχει ρηξικέλευθες και καινοτόμους ιδέες, όπως πιστεύαμε ότι έχουμε εμείς και μας θύμισε την παράδοσή μας. Δεν πούλησε σουβλάκια, γύρο, μουσακά, μπακλαβάδες και τα άλλα φαγητά της ελληνικής κουζίνας, αλλά πούλησε, ή μάλλον προσέφερε δωρεάν, τον ξεχασμένο Χριστό της Ορθοδοξίας. Δεν κάλεσε σε χορούς και διασκεδάσεις, αλλά σε αγρυπνίες και νηστείες. Και ο κόσμος, φωτισμένος από το Θεό, τον πλαισίωσε και τον περιτριγύρισε και τον ενίσχυσε. Η κοσμοσυρροή που παρατηρείται είναι άνευ προηγουμένου. Η Αμερική που προσπαθούσε να ξεφύγει από την καταναλωτική κοινωνία, την αφθονία και τον κόρο των υλικών αγαθών, με κινήματα όπως των hippies και τη στροφή προς τις ανατολικές θρησκείες, άρχισε να ανακαλύπτει τον γνήσιο και αρχέγονο χριστιανισμό της Ορθοδοξίας μας.

Ο π. Εφραίμ ήρθε και έκανε μία μεγάλη σκάλα από τη γη στον ουρανό. Μας έδωσε την δυνατότητα εδώ στην Αμερική ν' ανεβαίνουμε πάνω στον ουρανό με τα μέσα της ορθοδόξου παραδόσεως. Το μοναστήρι, του Αγίου Αντωνίου εδώ στην Αριζόνα, κτίσθηκε με σημεία που έδειξε ο Θεός. Όταν ήρθε ο Γέροντας στην περιοχή μας και έψαχνε για μέρος που θα έκτιζε τη νέα μονή, ενώ προσπαθούσε να πάει αλλού, έχασε το δρόμο του και ήρθε εδώ. Έμεινε κατενθουσιασμένος. Αμέσως πήγαμε σε κτηματομεσίτη της περιοχής για να δούμε τι μπορούσαμε να αγοράσουμε.

Όταν φθάσαμε στο μέρος που κτίσθηκε το μοναστήρι αργότερα, ενώ μιλούσαμε με τον κτηματομεσίτη, ακούσαμε να χτυπάνε καμπάνες όπως χτυπάνε οι καμπάνες της Φιλοθέου. Ο Γέροντας είπε τότε: «εδώ θα το κτίσουμε». Το είπα στον αείμνηστο Αντώνιο, επίσκοπο του Σαν Φρανσίσκο, στον οποίο υπαγόμαστε και κείνος είπε μέσα του «Κεφαλλονίτικη φάρσα», διότι είμαι από την Κεφαλλονιά. Μετά δύο χρόνια όμως, ενώ πηγαίναμε στο μοναστήρι και σταματήσαμε λίγο πριν φθάσουμε να φορέσουμε τα ράσα μας, γιατί φορούσαμε λαϊκά ρούχα όπως συνηθίζουμε εδώ στην Αμερική, άκουσε τις καμπάνες και ο δεσπότης. Είχε δώσει εντολή στον ηγούμενο να μην κάνουν επίσημη υποδοχή, γι' αυτό όταν φθάσαμε τον μάλωσε. Εκείνος όμως απάντησε ότι δεν χτύπησαν τις καμπάνες και ότι οι πατέρες είναι στα κελλιά. Τότε ο δεσπότης κατάλαβε τι συνέβη και μου εξομολογήθηκε τι είχε σκεφθεί όταν του ανακοίνωσα τι είχε συμβεί σε μας. Ο επίσκοπος Αντώνιος όταν γνώρισε τον π. Εφραίμ και το έργο του, μου είπε: «ο Εφραίμ θα γεμίσει την Αμερική με μοναστήρια. Πόσο τυχεροί είμαστε, που έχουμε γνωρίσει και περπατάμε και μιλάμε και ευλογούμεθα από ένα ζωντανό άγιο». Ας ευχηθούμε το «Γκραν Κάνυον» της Ορθοδοξίας μας, τα Ορθόδοξα μοναστήρια της Αμερικής, να πολλαπλασιασθούν αριθμητικά και να προοδεύουν συνεχώς ποιοτικά. Δεν ξέρουμε ποιες είναι οι βουλές του Κυρίου μας. «Μπορεί στο μέλλον η Αμερική να γίνει μία νέα Βυζαντινή Αυτοκρατορία».


Ο ΣΠΟΡΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΟΤΗΤΟΣ ΔΕΝ ΧΑΝΕΤΑΙ, ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ. Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΘΑ ΠΟΛΕΜΗΣΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΜΑΡΤΥΡΗΣΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΠΙΣΤΗ.

Δευτέρα 23 Δεκεμβρίου 2024

Μεγάλο αγαθό να έχεις άνθρωπο που σε παρασύρει στα ανώτερα … Και ευλογημένοι όσοι τους έχουνε στην ζωή τους… (Άγιος Εφραίμ της Αριζόνα)

 


Μεγάλο αγαθό να έχεις άνθρωπο που σε παρασύρει στα ανώτερα, στα πνευματικά, στα θεία και όχι στα επίγεια, στα μάταια και κοσμικά.

Μεγάλο αγαθό να έχεις άνθρωπο που η ζωή του είναι παράδειγμα για σένα και για τον καθένα.

Μακάριοι αυτοί που είναι τέτοιοι άνθρωποι, άνθρωποι απαλοί, διακριτικοί, πρόσχαροι, ειρηνικοί.

Και ευλογημένοι όσοι τους έχουνε στην ζωή τους.

Μην ψάχνεις απλά έναν οποιονδήποτε άνθρωπο στην ζωή σου που σου προσφέρει πρόσκαιρη χαρά. Να ψάχνεις άνθρωπο που να σε βοηθά να προοδεύεις πνευματικά…

~ Άγιος γερ. Εφραίμ της Αριζόνα

Λέγουν να ενωθούμε οι Ορθόδοξοι με τους Ρωμαιο­καθολικούς… ~ Άγιος γερ. Εφραίμ της Αριζόνα

Λέγουν να ενωθούμε οι Ορθόδοξοι με τους Ρωμαιο­καθολικούς και εν συνεχεία με τους Προτεστάντας και με όλες τις γνωστές και άγνωστες αιρέσεις που επενόησε ο Διάβολος εν ονόματι τού Χριστιανισμού…

Κατό­πιν να ενωθούν και με τους Μωαμεθανούς, τους Ιου­δαίους, κατ’ επέκτασι με τους Βουδδιστάς, Βραχμανιστάς, Σιντοϊστάς και με όλες γενικά τις θρησκείες της υφηλίου… Eίναι ένα ανακάτεμα αφανισμού της Αλήθειας…’

Όλοι όσοι πιστεύουν αληθινά, αγαπούν εν αληθεία, όσοι δεν πιστεύουν αληθινά αγαπούν εν υποκρίσει.

Ε­μείς ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί αγαπούμε όλους και επιθυμούμε να έρθουν σε επίγνωση της αληθείας.

Έτσι μας δίδαξε «ο Θεός της αγάπης» έτσι αναπαύεται η συνείδησίς μας…

~ Άγιος γερ. Εφραίμ της Αριζόνα (Από τον ένθρονιστήριον λόγον του Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου, 1974)

Σάββατο 14 Δεκεμβρίου 2024

Εμείς οι ιερείς και οι αρχιερείς στην Αμερική για 70 χρόνια περίπου προσπαθούσαμε να φέρουμε τον κόσμο στις εκκλησίες κάνοντας φεστιβάλ

 Ηλιας Καλλιωρας

Εμείς οι ιερείς και οι αρχιερείς στην Αμερική για 70 χρόνια περίπου προσπαθούσαμε να φέρουμε τον κόσμο στις εκκλησίες κάνοντας φεστιβάλ. Δηλαδή διοργανώναμε γιορτές και πανηγύρια και προσφέραμε ποτά, φαγητά, χαρά, διασκέδαση και άλλα παρόμοια.

Είχαμε ξεχάσει την προσευχή, το κομποσχοίνι, την εξομολόγηση, τη νηστεία, την άσκηση, την παράδοση της Εκκλησίας μας. Το σπουδαιότερο, δεν αφήναμε να δημιουργηθούν μοναστικά κέντρα. Τα θεωρούσαμε ότι δεν χρειάζονται και ότι δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα στην Εκκλησία μας.
Και ήρθε ένα μικροσκοπικό ανθρωπάκι χωρίς κοσμικές σπουδές, χωρίς πτυχία θεολογίας, χωρίς να έχει ρηξικέλευθες και καινοτόμους ιδέες, όπως πιστεύαμε ότι έχουμε εμείς και μας θύμισε την παράδοσή μας.
Δεν πούλησε σουβλάκια, γύρο, μουσακά, μπακλαβάδες και τα άλλα φαγητά της ελληνικής κουζίνας, αλλά πούλησε, ή μάλλον προσέφερε δωρεάν, τον ξεχασμένο Χριστό της Ορθοδοξίας.
Δεν κάλεσε σε χορούς και διασκεδάσεις, αλλά σε αγρυπνίες και νηστείες. Και ο κόσμος, φωτισμένος από το Θεό, τον πλαισίωσε και τον περιτριγύρισε και τον ενίσχυσε. Η κοσμοσυρροή που παρατηρείται είναι άνευ προηγουμένου.
Η Αμερική που προσπαθούσε να ξεφύγει από την καταναλωτική κοινωνία, την αφθονία και τον κόρο των υλικών αγαθών, με κινήματα όπως των hippies και τη στροφή προς τις ανατολικές θρησκείες, άρχισε να ανακαλύπτει τον γνήσιο και αρχέγονο χριστιανισμό της Ορθοδοξίας μας.
Ο π. Εφραίμ ήρθε και έκανε μία μεγάλη σκάλα από τη γη στον ουρανό. Μας έδωσε την δυνατότητα εδώ στην Αμερική ν’ ανεβαίνουμε πάνω στον ουρανό με τα μέσα της ορθοδόξου παραδόσεως.
Το μοναστήρι, του Αγίου Αντωνίου εδώ στην Αριζόνα, κτίσθηκε με σημεία που έδειξε ο Θεός. Όταν ήρθε ο Γέροντας στην περιοχή μας και έψαχνε για μέρος που θα έκτιζε τη νέα μονή, ενώ προσπαθούσε να πάει αλλού, έχασε το δρόμο του και ήρθε εδώ. Έμεινε κατενθουσιασμένος.
Αμέσως πήγαμε σε κτηματομεσίτη της περιοχής για να δούμε τι μπορούσαμε να αγοράσουμε. Όταν φθάσαμε στο μέρος που κτίσθηκε το μοναστήρι αργότερα, ενώ μιλούσαμε με τον κτηματομεσίτη, ακούσαμε να χτυπάνε καμπάνες όπως χτυπάνε οι καμπάνες της Φιλοθέου.
Ο Γέροντας είπε τότε: «εδώ θα το κτίσουμε». Το είπα στον αείμνηστο Αντώνιο, επίσκοπο του Σαν Φρανσίσκο, στον οποίο υπαγόμαστε και κείνος είπε μέσα του «Κεφαλλονίτικη φάρσα», διότι είμαι από την Κεφαλλονιά.
Μετά δύο χρόνια όμως, ενώ πηγαίναμε στο μοναστήρι και σταματήσαμε λίγο πριν φθάσουμε να φορέσουμε τα ράσα μας, γιατί φορούσαμε λαϊκά ρούχα όπως συνηθίζουμε εδώ στην Αμερική, άκουσε τις καμπάνες και ο δεσπότης.
Είχε δώσει εντολή στον ηγούμενο να μην κάνουν επίσημη υποδοχή, γι’ αυτό όταν φθάσαμε τον μάλωσε. Εκείνος όμως απάντησε ότι δεν χτύπησαν τις καμπάνες και ότι οι πατέρες είναι στα κελλιά.
Τότε ο δεσπότης κατάλαβε τι συνέβη και μου εξομολογήθηκε τι είχε σκεφθεί όταν του ανακοίνωσα τι είχε συμβεί σε μας.
Ο επίσκοπος Αντώνιος, όταν γνώρισε τον π. Εφραίμ και το έργο του, μου είπε: «Ο Εφραίμ θα γεμίσει την Αμερική με μοναστήρια. Πόσο τυχεροί είμαστε, που έχουμε γνωρίσει και περπατάμε και μιλάμε και ευλογούμεθα από έναν ζωντανό άγιο».
+ π. Αντώνιος Μοσχονάς

(γιά καλύτερη ἀνάγνωση, γιά τίς παραπομπές, τίς εἰκόνες, τίς ἀναφορές, κτλ., δεῖτε στὸ τέλος τό PDF)

Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς μᾶς εἶπε ὅτι «ὃς οὐ λαμβάνει τὸν Σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω Μου, οὐκ ἔστι Mου ἄξιος», Ματθ. ιʹ 38.

Ἄρα ὁ Χριστιανός, σὲ ὅλην του τὴν ζωήν λαμβάνει τὸν Σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω ἀπὸ τὸν Χριστόν καί Θεόν μας. Δηλ. ὁ Χριστιανός, λαμβάνων τὸν Σταυρόν, ἀκολουθεῖ στὰ ἀχνάρια τῆς ἐπίγειας ζωῆς τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν διδασκαλιῶν καὶ ἐντολῶν Του,1 δι᾽ οὗ Σταυροῦ ἡμῖν κόσμος ἐσταύρωται καὶ ἡμεῖς τῷ κόσμῳ.2

Γιὰ αὐτὸ ὅταν πεθαίνει ὁ Χριστιανός, στὸν τάφο του πήγνυται ὁ Σταυρός τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, «τὸ σημεῖον τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου»,3 ποὺ κουβαλοῦσε μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ σὲ ὅλην του τὴν ζωή, ὁ ὁποῖος Σταυρὸς εἶναι ἐπίσης ἡ σύνοψη ὅλων τῶν διδασκαλιῶν καὶ ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ μας, εἶναι ἡ σφραγίδα ὅτι αὐτὸς ἦταν (ἐν δυνάμει, μακάρι καὶ ἐν πράξει) ἀληθινός Του μαθητής, εἶναι ἡ ἐλπίδα τοῦ Χριστιανοῦ καὶ τῶν νεκρῶν ἡ ἀνάστασις.4

Γιὰ αὐτὸ ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι ἔχουν τὸν Σταυρὸν τοῦ Κυρίου στὸν Τάφο τους.
Ἡ Θεολογία τοῦ Σταυροῦ μέ τόν Ἐσταυρωμένο στήν Ἁγία Τράπεζα. | ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ
Εμείς οι ιερείς και οι αρχιερείς στην Αμερική για 70 χρόνια περίπου προσπαθούσαμε να φέρουμε τον κόσμο στις εκκλησίες κάνοντας φεστιβάλ. Δηλαδή διοργανώναμε γιορτές και πανηγύρια και προσφέραμε ποτά, φαγητά, χαρά, διασκέδαση και άλλα παρόμοια.
ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΚΟΠΟΥΣ ΤΗΣ ΑΦΑΙΡΕΣΗΣ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ. Η ΑΦΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ Η ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΥ ΤΡΟΠΟΥ ΒΙΩΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ Woke ΤΡΟΠΟ ΖΩΗΣ ΒΡΑΣΜΕΝΟ ΜΕ ΟΛΙΓΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΡΟΣΩΠΩΝ.

Δευτέρα 9 Δεκεμβρίου 2024

Γεροντας Εφραίμ Φιλοθείτη της Αριζόνας_Πως νίκησα τον εγωϊσμό;

«Ιησού μου γλυκύτατε! Εσύ που ήσουν ο αναμάρτητος Θεός, υπέμεινες τόσα και τόσα κακά, τόση αντιλογία, τόσες ύβρεις και χλευασμούς από ένα τόσο μεγάλο πλήθος ανθρώπων που σε μισούσαν και είχαν μεγάλη κακία απέναντι σου.Και εσύ με ανεξικακία όλα αυτά τα υπέμεινες για τη δική μου αγάπη και σωτηρία. Και εγώ ένας αμαρτωλός άνθρωπος, ένας εμπαθής και ελεεινός να διαμαρτύρομαι και να λέω, γιατί μου βάζει ο Γέροντας το πικρό φάρμακο της σωτηρίας μου;»

Πέμπτη 21 Νοεμβρίου 2024

Μακαριστός Γεροντας Εφραιμ Φιλοθεΐτης ο τής Αριζόνας.

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Όταν ή Θεοτόκος εισήλθε στά Άγια τών Αγίων, ό χρόνος δοκιμής καί προετοιμασίας τής Παλαιάς Διαθήκης πήρε τέλος καί σήμερα εορτάζουμε τούς αρραβώνες τού Θεού μέ τήν ανθρώπινη φύση. Γι’ αυτό η Εκκλησία αγάλλεται και προτρέπει όλους τους φίλους του Θεού να αποσυρθούν κι αυτοί στον ναό της καρδιάς τους για να προετοιμάσουν την έλευση του Κυρίου με τη σιωπή και την προσευχή, απομακρυνόμενοι από τις απολαύσεις και τις μέριμνες του κόσμου.

Σάββατο 9 Νοεμβρίου 2024

ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΕΣ ΕΝΟΣ ΣΟΦΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟ

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΓΟΝΤΙΚΑΚΗΣ:«Ο ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΤΕ ΜΟΝΟΣ. ΜΟΝΟ Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΣ»" NOT YET" EXEI AKOMH ΠΑΡΕΑ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΠΑΘΗ.



Ο Γέροντας Βασίλειος Γοντικάκης «ο μοναχός στη λειτουργία είναι όπως το παιδί μέσα στην κοιλιά της μάνας του. Δεν κάνει τίποτα αλλά βέβαια από το γεγονός και μόνο που βρίσκεται μέσα στην Εκκλησία αναπτύσσεται, αναπτύσσεται αδιάκοπα ως την ώρα της γέννας.»
«Ο μοναχός είναι σαν νεκρός δεν κάνει τίποτα και κάνει τα πάντα. Το Άγιον όρος είναι ο τόπος μιας αληθινής ανθρωποφάνειας».
(βυζαντινός νεολογισμός που σήμαινε την «εκδήλωση του ανθρώπου»).
Με αυτό ο Γέροντας ήθελε να πει πως το Άγιον όρος ήταν το μυστικό θέατρο όπου μπορούσε ν΄αποκαλυφθεί η ανθρωπότητα μέσα στην πιο αυθεντική αλήθεια της.
Ονειρευόμουν την ασκητική ζωή...[ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΕΙΝΑΙ]
–Ο ορθόδοξος μοναχός δεν είναι ποτέ μόνος.
Ο ασκητής που ζει αποτραβηγμένος στα βουνά στο μέτρο που απομακρύνεται από τον κόσμο βρίσκεται ολοένα και περισσότερο με καλή παρέα. Η χάρις της μοναξιάς τον οδηγεί στο να ζει σε επικοινωνία με αγίους.
Εσύ θέλεις ένα μικρό ερημητήριο με ωραίες κουρτίνες στα παράθυρα; σαρκάζει. Το ερημητήριο που όλοι θα έχουμε είναι ο τάφος μας. Μόνο ο διάβολος είναι μόνος.
-Η αποστολή του Αθωνίτη μοναχού δεν είναι να κάνει κάτι με τις σκέψεις του η να οργανώσει κάτι με τις δυνάμεις του αλλά να φέρει δια της ζωής του το μήνυμα ότι ο θάνατος νικήθηκε…[ΚΑΙ ΜΕΤΑ;ΝΙΚΗΘΗΚΕ Η ΑΜΑΡΤΙΑ Ή ΚΑΤΕΣΤΗ ΑΘΑΝΑΤΟΣ]
Ο αληθινός μοναχός είναι αυτός που αναστήθηκε εν μέσω νεκρών, απαρχή της γενικής ανάστασης, εικόνα του Αναστάντα Χριστού. Aποκαλύπτει ότι το μη υλικό δεν είναι αναγκαία πνευματικό και ότι το σωματικό δεν είναι αναγκαία σαρκικό.[ΕΛΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΕΑ ΜΑΣ ΦΑΝΤΑΡΕ. Ο ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΨΗΝΕΙ ΚΑΦΕ]
Έτσι ο μοναχός εκδηλώνει την πνευματική αποστολή του κτιστού και σωματικού αναδεικνύοντας την απτή ύπαρξη του ακτίστου και του άυλου.
Ὁ Γέρων Βασίλειος (Γοντικάκης) εἶναι πρώην ἡγούμενος των Ἱερών Μονών Σταυρονικήτα και Ἰβήρων Ἁγίου Ὄρους.
Τα αποσπάσματα είναι από το αυτοβιογραφικό βιβλίο του Alain Durel «La presqu’ile interdite- Initiation au Mont Athos»…
Ο συγγραφέας Alain Durel είναι Γάλλος ηθοποιός που σε μια κρίση συνείδησης όπως ο ίδιος περιγράφει και θέλοντας να ξεφύγει από το δυτικό μηδενισμό και προερχόμενος από άθεη και αντικληρικαλιστική οικογένεια ψάχτηκε με τις Ανατολικές θρησκείες...έφτασε να γίνει μοναχός στον Ινδουισμό αλλά σε ένα ταξίδι του στην Ελλάδα ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με την Ορθοδοξία και θέλησε να γίνει μοναχός στον Άθωνα…



ΣΤΥΛΟΣ  ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ. ΑΥΤΑ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΑΡΑ ΓΙΑ ΤΑ ΕΜΒΡΥΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΟΥΝ ΤΑ ΑΛΛΑ ΕΜΒΡΥΑ.
ΕΝΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΥΠΕΡΑΝΩ ΠΑΣΗΣ ΥΠΟΨΙΑΣ.
ΑΡΧΗΓΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΕΠΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, ΣΥΝΕΡΓΑΤΗΣ ΤΟΥ ΖΗΣΗ, ΕΙΧΕ ΚΑΤΗΓΟΡΗΣΕΙ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΕΦΡΑΙΜ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΑΝΑΧΩΡΟΥΣΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΙΖΟΝΑ, ΓΙΑ ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΟ. 
ΚΟΛΛΗΤΟΣ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΑΡΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΥ. ΔΕΝ ΚΑΤΟΡΘΩΣΕ ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΑΙΣΙΟ. 
ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΡΗΓΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΤΕΡΑΤΑ ΤΩΝ ΕΝΩΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ.

Τρίτη 10 Σεπτεμβρίου 2024

Ο Παράδεισος είναι γεμάτος από αμαρτωλούς που μετανόησαν - π. Εφραίμ Φιλοθεΐτης

Αδελφέ μου συναμαρτωλέ, ο Παράδεισος δεν είναι για τους αναμάρτητους. Είναι για τους αμαρτωλούς. Ο Παράδεισος είναι γεμάτος από αμαρτωλούς που μετανόησαν. Είναι και για μας ανοικτός ο Παράδεισος. Αρκεί να κάνουμε το πρώτο βήμα εμείς, το βήμα της μετανοίας. Τότε σπεύδει ο Θεάνθρωπος Κυριος να κάνη δέκα βήματα για να μας αγκαλιάσει. Με πόνο θερμής προσευχής ας πούμε: " Κυριε Ιησού Χριστέ δώρισέ μας αληθινή δακρύβρεκτη μετάνοια. Είσαι η χαρά μας μέσα σε τόσες θλίψεις.
Είσαι η λύτρωση μας μέσα σε τόση αμαρτία. Είσαι η ειρήνη μέσα σε ένα κόσμο τόσο ταραγμένο. Δόξα τη μακροθυμία και την ανοχή Σου Κυριε! Αμήν. "

Αρχιμανδρίτης Εφραίμ Φιλοθεΐτης

https://anastasiosk.blogspot.com/2024/09/blog-post_76.html

Πέμπτη 29 Αυγούστου 2024

Η Πλατυτέρα των Ουρανών

Η Πλατυτέρα των Ουρανών

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης

Θα πούμε λίγα πράγματα προς τιμήν της Παναγίας μας, την οποία η Ορθόδοξη Εκκλησία μας δοξάζει και ανεβάζει υπεράνω των Χερουβείμ και των Σεραφείμ.

Την τιμή προς την Παναγία μας την ζούμε έντονα με την εορτή της Κοιμήσεως. Ποιος την ετίμησε; Ο Υιός της και Θεός και Σωτήρας του κόσμου.

Η Παναγία υποδέχτηκε στην γαστέρα της τον Θεάνθρωπο, τον Υιό και Λόγο του Θεού, ο Οποίος προσέλαβε την ανθρώπινη φύση από Αυτήν και την ένωσε με την θεία Του φύση στην υπόστασή Του. Ο Χριστός την υποδέχεται στον ουρανό ολόκληρη, και με το σώμα και με την ψυχή. Η Παναγία μας, με την υποδοχή του Χριστού, του Θεανθρώπου στην γαστέρα της, έγινε Πλατυτέρα των ουρανών. Το βλέπουμε και στις αγιογραφίες της αγίας εικόνος της ως Πλατυτέρας. Υποδέχτηκε τον Χριστό, τον κράτησε στην κοιλία της και Τον εγέννησε. Ο Χριστός τώρα υποδέχεται στα χέρια Του, στις παλάμες Του, την αγία ψυχή της Θεοτόκου και Μητέρας Του.

Η Παναγία μας μερίμνησε, φρόντισε τον Ιησού Χριστό μας όσο ήταν παιδί. Τώρα ο Υιός υποδέχεται την Μητέρα Του σαν Βασίλισσα στον ουρανό. «Παρέστη η βασίλισσα εκ δεξιών σου εν ιματισμώ διαχρύσω περιβεβλημένη, πεποικιλμένη» (Ψαλμ. 44:10).

Τίμησαν την Παναγία μας οι Απόστολοι. Συνάχθηκαν με μιας στα Ιεροσόλυμα, για να κηδεύσουν το σώμα τής Θεοτόκου και Μητρός του Διδασκάλου των. Λέγει η Παράδοση: «Απόστολοι εκ περάτων συναθροισθέντες ενθάδε…». Ας μην αμφιβάλλει κανείς για το πώς συνάχθηκαν οι Απόστολοι από τα πέρατα του κόσμου. Οι Απόστολοι είναι οι αετοί του Πνεύματος. Πώς εξαπλώθηκαν σε όλο τον κόσμο; Ποιος τους έδωσε φτερά στα πόδια και έτρεξαν παντού; Η δύναμη του Θεού. Αυτή η δύναμη η ίδια και τώρα παραλαμβάνει τους Αποστόλους από τα πέρατα του κόσμου και τους συγκεντρώνει στην Ιερουσαλήμ. Εκείνος που έδωσε το πύρινο άρμα στον Ηλία το Θεσβίτη κι ανέβηκε ψηλά, Εκείνος που πήρε τον Απόστολο Φίλιππο από την Γάζα και τον έφερε στην Άζωτο, όπως διαβάζουμε στις Πράξεις, Εκείνος έστειλε για κάθε Απόστολο ειδικό όχημα, όχι σαν κι αυτά που έχουμε εμείς, αλλά νεφέλη φωτεινή, που τον μετέφερε στην Ιερουσαλήμ.
* * *
Τίμησαν οι Απόστολοι την Μητέρα του Κυρίου και κατάπληκτοι, γεμάτοι θαυμασμό, είδαν την τρίτη ημέρα να λείπει το σώμα από τον τάφο της Γεθσημανή. Τίμησαν την Παναγία μας και οι Άγγελοι του ουρανού. Την υποδέχθηκαν κατά την Κοίμησή της, την δορυφορούσαν, την ξενάγησαν στα ουράνια σκηνώματα. Έκθαμβοι την βλέπουν να ανεβαίνει πιο ψηλά από τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ. Αγγελική έκπληξη! Βλέπουν το πρώτο ανθρώπινο σώμα να ανεβαίνει και να δοξάζεται στη Βασιλεία των Ουρανών! Όπως εμείς εξεπλάγημεν όταν είδαμε τον πρώτο αστροναύτη να ανεβαίνει ψηλά και να περπατά επάνω στην σελήνη, έτσι και οι άγγελοι εξεπλάγησαν όταν είδαν να πατά πόδι ανθρώπινο τα Άγια των Αγίων του Ουρανού. Η Παναγία μας είναι η πρώτη γυναίκα «αστροναύτης» που ανέβηκε υψηλότερα και από τούς αγγέλους.

Την Παναγία μας την τιμά τέλος ο λαός, ο πιστός και ευσεβής λαός και ιδιαίτερα ο Ελληνικός λαός περισσότερο από κάθε άλλο λαό. Στην Παναγία μας αφιερώνει τους περισσότερους ναούς. Την Παναγία μας έχουν προστάτιδα τα περισσότερα μοναστήρια μας. Στης Παναγίας μας τις εικόνες τις βυζαντινές – η βυζαντινή αγιογραφία εκφράζει την δογματική θέση της Εκκλησίας μας – ανάβονται οι περισσότερες λαμπάδες. Την Παναγία μας επικαλούνται στις δύσκολες στιγμές οι πονεμένοι της ζωής. Ποτάμια δάκρυα μπροστά στις άγιες εικόνες της. Η Παναγία μας είναι βαθειά ριζωμένη στην συνείδηση του Ορθοδόξου λαού μας.


Από το βιβλίο: Γέροντος Εφραίμ Προηγουμένου Ι.Μ. Φιλοθέου, Η τέχνη της σωτηρίας. Έκδ. Ι.Μ. Φιλοθέου, Άγιον Όρος 2005. Ομιλία ΚΘ’, σελ. 443 (αποσπάσματα)

 

Κυριακή 21 Απριλίου 2024

Ο Θεός δεν αντέχεται…!

 

Ο Θεός δεν αντέχεται από εμάς τις αμαρτωλές φύσεις. Ερχόμενος σ’ επαφή με το άγιο υπερευαισθητοποιήσαι, η ψυχή του ανθρώπου υπερευαισθητοποιείται. Σχετιζόμενος με την Παναγάπη εξουθενώνεσαι. Μόνο οι άγιοι αντέχουν αυτή την υπερευαισθητοποίηση χωρίς να πάσχουν.

Εμάς τους υπόλοιπους τους παραλειπόμενους μας κάμπτει,λυγίζουμε ως κι ασθενούμε από αυτή την έστω και στοιχειώδη θεία επαφή με τον Πανσθενή

Παντοδύναμο .. Αυτή την αίσθηση είχα διαβάζοντας ένα βιβλίο με επιστολές του Αγίου Γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας του Φιλοθείτη. Είναι πραγματικά άγιος…αντέχει το θείο γινόμενος ένα με το θείο..πέτυχε το καθ΄ομοίωση..ερχόμενος σ΄επαφή με έναν άγιο έρχεσαι ουσιαστικά σε επαφή με τον μόνον Άγιο

στο παρελθόν κάποιος που είχε μια δυνατή μεταφυσική εμπειρία μου το είχε πει κάηκα .. κάηκα από το θείο.. το θείο είναι πυρ…Τον είχα παρεξηγήσει όμως όντως..’‘Ό Θεός ηµών πυρ καταναλίσκον” ένα καθαρτήριο πυρ, βάπτισμα του πυρός αγιοπνευματικό βάπτισμα.

Η ψυχή ερχόμενη σε επαφή με το άγιο συστρέφεται ως αδύναμο εκτεθειμένο βρέφος νιώθει την εξουθένωση κι αδυναμία της πάσχει σαν νεογνό από ελαφρύ γογγυσμό…που αδυνατεί να ανταπεξέλθει.. σε αυτή την άλλη πραγματικότητα τη νέα πραγματικότητα..

”τα μωρα του κοσμου εξελεξατο ο θεος ινα καταισχυνη τους σοφους και τα ασθενη του κοσμου εξελεξατο ο θεος ινα καταισχυνη τα ισχυρα”

Ο Θεός δεν αντέχεται από εμάς τις αμαρτωλές φύσεις. Μόνο οι άγιοι αντέχουν το Θεό... γι αυτό και ο Θεός σε αυτούς αναπαύεται..

ο μόνος τρόπος ν΄αντέξεις το Θεό είναι να γίνεις ένα μαζί του να ενωθείς, η κατά χάριν θέωση… το πυρ δεν πάσχει από το πυρ..

Ο Γέρων Εφραίμ ο Φιλοθείτης ο Πυρφόρος

η πιο σπάνια ψυχή των εσχάτων καιρών που έφερε λίγο από το ουράνιο φως στις καρδιές των ανθρώπων που μεταλαμπάδευσε πυρ της θεότητας ως λαμπαδηδρόμος της Αγιοπνευματικής Φλόγας του Θεού.

Η πάσχουσα αγάπη.. ”ο πόνος της αγάπης και η αγάπη του πόνου”…

Μια αγάπη για όλους και για όλα, για όλα τα πλάσματα για όλα τα όντα μια ψυχή που τρέμει που αναδεύεται σαν ρίγος θεικό για τον κόσμο και για το παραμικρό …για όλους και για τον καθένα ολιστική όσο και προσωπική ”κραταιή ως θάνατος αγάπη” μια αγάπη που σε φθάνει στο θάνατο στη θυσία στο μαρτύριο για Εκείνον και για τον άλλον… μια αγάπη που δεν προσπερνά κοντοστέκεται σταματά δεν ζητά τα εαυτής αλλά του ετέρου… αγάπη πάσχουσα ως συμπάσχουσα έμπονη επίπονη διακαής…η αγάπη είναι ο Δρόμος ” εγώ ειμί η οδός”, αγάπη οδοιπορούσα, καθ΄οδόν ‘‘πορευθέντες” αγάπη σπεύδουσα και επισπεύδουσα ” ταχύ έρχου”… καταφθάνουσα η αγάπη δεν ολιγωρεί δεν καθυστερεί δεν χρονοτριβεί , είναι ενεργητική ρισκάρει διακινδυνεύει είναι ριψοκίνδυνη αγάπη ακίνδυνη είναι ατομικισμός είναι βόλεμα στην προσωπική ψευδαυτάρκεια..είναι παρρησία και όχι απουσία παίρνει πρωτοβουλίες δεν είναι άβουλη η αγάπη ουδέποτε οπισθοχωρεί στα μετόπισθεν είναι πάντα στην πρώτη γραμμή…
τα δικά μας τα φώτα έχουν βραχυκυκλώσει..

γι αυτό ”Δεύτε λάβετε Φως εκ του ανεσπέρου Φωτός” ….

dimpenews.com

Δευτέρα 18 Μαρτίου 2024

Γέρων Εφραίμ Φιλοθεΐτης: Για το μυστήριο της Μετανοίας και Εξομολογήσεως

 

“Η μετάνοια έχει μεγάλη δύναμι. Παίρνει το κάρβουνο και το κάνει διαμάντι. Παίρνει τον λύκο και τον κάνει αρνί. Παίρνει τον άγριο και τον κάνει άγιο. Παίρνει τον αιματοβαμμένο ληστή και τον κάνει πρώτο κάτοικο του Παραδείσου”

Ο Θεός με το στόμα του Προφήτου Ησαΐα μάς παραγγέλλει λέγων: «Λούσασθε και καθαροί γίνεσθε, αφέλετε τας πονηρίας από των ψυχών υμών απέναντι των οφθαλμών μου, παύσασθε από των πονηριών υμών. Μάθετε καλόν ποιείν» (Ησ. α’ 16).

Η μετάνοια προϋποθέτει αμαρτία. Όποιος δεν έχει αμαρτία, αυτός δεν έχει ανάγκη μετανοίας. Όλοι, και πρώτος εγώ, αισθανόμεθα αμαρτωλοί.

Η αμαρτία είναι τραύμα στην ψυχή, πληγή στην συνείδησι που μας πονάει, τραύμα στο σώμα του Χριστού, στην Εκκλησία, της οποίας είμαστε μέλη. Η αμαρτία είναι κάρφωμα και ξανακάρφωμα στο Χριστό. Ποιος δεν έχει τραυματισθεί από την αμαρτία; ποιος δεν έχει αμαρτήσει με τα λόγια, με τις πράξεις του, με τους λογισμούς; ποιος δεν κτυπήθηκε κατάστηθα από τις τύψεις της συνειδήσεως; Όποιος θα πη πως δεν έχει αμαρτήσει, αυτός θα έχει πει το μεγαλύτερο ψέμα….

Αλλ’ εάν η αμαρτία είναι το τραύμα, η μετάνοια είναι το φάρμακο· είναι το ευλογημένο δώρο του Θεού στον άνθρωπο….

Πολλοί χριστιανοί, με ευλαβή πόθο, αναζητούν να βαπτιστούν στον Ιορδάνη ποταμό, αλλ’ όσες φορές και αν μπούνε στον Ιορδάνη ποταμό και όσα μπουκάλια αγιασμό και αν πιούμε, αν δεν μετανοήσουμε δεν σωζόμεθα. Κοντά μας, δίπλα μας, είναι ο Ιορδάνης ποταμός. Κυλάει μέσα στην Εκκλησία, είναι η γλυκεία μετάνοια και εξομολόγησις. Ας λου¬σθούμε μέσα στην μετάνοια, διότι με αυτήν σβήνουν όλα τα αμαρτήματα. Και το λουτρό της μετανοίας εί¬ναι το δεύτερο βάπτισμα. Αυτό δε το λουτρό του θεϊκού βαπτίσματος, που λέγεται μετάνοια, γίνεται συνειδητά και αποφασιστικά. Πλένομαι, για να μη ξαναλερωθώ, ασχέτως αν δεν τα καταφέρω. Πλην πλένομαι με την απόφασι να μη ξαναλερώσω τον χιτώνα της ψυχής μου.

Το έλεος του Θεού είναι ανταπόκρισις στη μετάνοια του ανθρώπου. Με τον ερχομό του Χριστού, η μετάνοια δεν είναι απλώς μεταμέλεια και εξομολόγησις αμαρτιών, αλλ’ είναι άφεσις, συγχώρησις, εξάλειψις τελεία των αμαρτιών. Η μετάνοια είναι ένας θρήνος που οδηγεί στην χαρά. Είναι το χαροποιό πένθος. Η μετάνοια είναι η σπορά των δακρύων, που φέρνει το θερισμό της λυτρώσεως… Με την αμαρτία χάνουμε την ηρεμία της συνειδήσεως. Με το κλάμα της μετα¬νοίας παίρνουμε πίσω αυτό που χάσαμε. Με την αμαρτία χάνουμε το πολυτιμώτερο αγαθό, την ψυχή μας. Πεθαίνει η ψυχή μας. Και αν κλάψουμε για τις αμαρτίες μας, θ’ αναστηθή η ψυχή μας….

Να κλάψουμε για τα αμαρτήματα μας, όπως έκλαψε ο Δαβίδ, που έβρεχε το προσκέφαλό του με τα δάκρυα του. Να κλάψουμε όπως η πόρνη, που τα δάκρυα της μοσχοβόλησαν περισσότερο από τα μύρα της, με τα όποια έβρεξε τα πόδια του Χριστού. Να κλάψουμε όπως έκλαψε ο Απόστολος Πέτρος μετά την άρνησι του Διδασκάλου. Να κλάψουμε όπως έκλαψε ο Απόστολος Παύλος όταν θυμόταν ότι δίωξε την Εκκλησία του Χριστού. Να κλάψουμε όπως έκλαψαν οι μεγάλοι αμαρτωλοί που έγιναν άγιοι. Να κλάψουμε για τα δικά μας αμαρτήματα, αλλά να κλάψουμε και για τα αμαρτήματα των άλλων. Αμάρτησε ο άλλος; μη τον κατακρίνης. Κλάψε για την πτώσι του, δέστην σαν δική σου πτώσι. Είμεθα «αλλήλων μέλη». Ο άλλος είναι μέλος του ιδίου με σένα σώματος· μέλος του σώματος του Χριστού. Κλάψε εσύ για τον άλλον, όπως έκλαιγε ο Παύλος και έλεγε: «Ουκ επαυσάμην μετά δακρύων νουθετών ένα έκαστον». Κλάψε εσύ για το παιδί σου που παρανόμησε, για το Χριστιανό που γλύστρισε και έπεσε.

Η αμαρτία είναι φωτιά. Και οι κρουνοί που σβύνουν αυτή την φωτιά, είναι οι κρουνοί της μετανοίας. Αν πιάση φωτιά το διπλανό σπίτι, δεν θα τρέξης και εσύ για να σβύση η φωτιά; Αν αδιαφορήσης, η φωτιά θα επεκταθή και στο δικό σου σπίτι. Έτσι δεν μπορείς ν’ αδιαφορήσης όταν ο άλλος καίγεται από τη φωτιά της αμαρτίας. Ρίξε τα δάκρυά σου για να σβεσθή η φωτιά. Αν αδιαφορήσης, θάχης και συ κρίμα, αμαρτία. Κι αν όχι μόνο αδιαφορήσης αλλά γελάς κι όλας και σχολιάζης την αμαρτία του άλλου και την διαπομπεύης, τότε πια θα επιτρέψη ο Θεός να πέσης και εσύ, και η φωτιά της δικής σου αμαρτίας, μπορεί να είναι ο προθάλαμος της κολάσεως, κατά τον ιερό Χρυσόστομο.

Επιμένει ο ιερός Χρυσόστομος, ότι πρέπει να θρηνούμε για τα αμαρτήματα των άλλων, αν αληθινά τους αγαπάμε. Αν ο άλλος βρίσκεται στο στόμα του λύκου, θα τον αφήσουμε να κατασπαραχθή; Αν ο άλλος κινδυνεύη να πνιγή, θα τον αφήσουμε να καταποντισθή;

Η μετάνοια, εξαλείφει όλα τα αμαρτήματα. Έχουμε δύο πραγματικότητες: η μία είναι η φιλανθρωπία του Θεού, η άλλη είναι η αμαρτωλότητα του ανθρώπου. Σας ερωτώ: Ποια από τις δύο είναι μεγαλύτερη; Τα αμαρτήματά μας, όσα κι αν είναι, είναι ωρισμένα και συγκεκριμένα. Η Φιλανθρωπία του Θεού είναι άπειρη, αμέτρητη. Ο ιερός Χρυσόστομος για να παρηγορήση τους αμαρτωλούς, παρουσιάζει το παράδειγμα με το κάρβουνο. Έχεις ένα αναμμένο κάρβουνο. Σε καίει. Αν όμως ρίξης το κάρβουνο αυτό μέσα στο πέλαγος, ποιος θα νικήση· το πέλαγος ή το κάρβουνο; Ασφαλώς το πέλαγος. Ένα τσαφ θ’ ακουσθή και θα εξαφανισθή το αναμμένο κάρβουνο.

Κάρβουνο, που κατακαίει τα σωθηκά μας, είναι η αμαρτία. Τι πόνος! Μη το αφήνης. Πάρτο την ώρα της σωστικής εξομολογήσεως και ρίξε το στο Πέλαγος της Φιλανθρωπίας του Θεού. Αμέσως το κάρβουνο της αμαρτίας σου θα σβύση και θα εξαφανισθή. Και αν μου πης πως δεν έχεις ένα κάρβουνο, αλλ’ έχεις πολλά αμαρτήματα που σε καίνε, θα σου πω και εγώ, ότι το έλεος του Θεού δεν είναι απλώς πέλαγος· είναι Ωκεανός· είναι κάτι απείρως μεγαλύτερο. Το πέλαγος και ο Ωκεανός έχουν κάποιο μέτρο, κάποια όρια, κάποιο τέλος. Η Φιλανθρωπία όμως του Θεού είναι απροσμέτρητη, απεριόριστη, ατέλειωτη.

Συνεχίζει ο ιερός Χρυσόστομος. Όταν με δάκρυα μετανοούμε, να είσθε βέβαιοι ότι το σφουγγάρι της αγάπης του Θεού σβύνει όλα τα αμαρτήματα. «Το αίμα Ιησού Χριστού του υιού αυτού, καθαρίζει ημάς από πάσης αμαρτίας» (Α’ Ιωάν. 1, 7). Και η αγάπη του Θεού σβύνει όλα τα αμαρτήματα, ώστε ούτε ίχνος δεν αφήνει.

Αν εχης ένα τραύμα, γιατρεύεται, αλλά παραμένει το σημάδι, η ουλή. Αν έχης μία αμαρτία, με την μετάνοια συγχωρείται και εξαφανίζεται και ούτε ουλή μένει.

Η μετάνοια οδηγεί σ’ ένα καταπληκτικό θαύμα, στη λήθη του Θεού. Ο Θεός, καρδιογνώστης και παντογνώστης, που μέσα στη μνήμη Του είμεθα όλοι οι άνθρωποι, και είναι όλες οι πράξεις μας, αυτός ο Θεός φθάνει στην αμνησία! Λησμονεί τα αμαρτήματα των ανθρώπων που ειλικρινά μετανοούν.

Ω! πόσο θάρρος και παρηγοριά μας δίνει ο ιερός Χρυσόστομος! Ο χρυσός στην γλώσσα και στην καρδιά, ακολουθώντας το παράδειγμα του Κυρίου, μισεί την αμαρτία, αγαπά τον αμαρτωλό· καυτηριάζει τα αμαρτωλά πάθη, αγκαλιάζει τους αμαρτωλούς. Ο Χρυσόστομος φοβάται να μη πέση ο αμαρτωλός σ’ ένα από τα δύο άκρα. Το ένα άκρο είναι η απόγνωσις και η απελπισία. Το άλλο είναι η ραθυμία και η επανάστασις. Ο διάβολος έχει δύο όπλα, με τα οποία δίνει τη χαριστική βολή στον αμαρτωλό. Το ένα όπλο είναι για τους ευαίσθητους, το άλλο για τους αναίσθητους.

Για τους ευαίσθητους διαθέτει το όπλο της απογνώσεως, της απελπισίας. Προσπαθεί ν’ απελπίση τον αμαρτωλό.

Πω πω! τι είναι αυτό που έκανες; τώρα για σένα δεν υπάρχει σωτηρία. Ποιος θα σε σώση; – όχι άπαντα ο Χριστιανός. Ύπαγε οπίσω μου, Σατανά της απογνώσεως. Φύγε, αλητήριε, γιατί με τη σκιά σου κρύβεις τον σταυρό του Χριστού, την μεγάλη μου ελπίδα. Αμαρτάνω, ναι, το ξέρω, αλλά πιστεύω στο έλεος του Θεού.

Για τους αναίσθητους έχει το όπλο της ραθυμίας και επαναστάσεως.

Έλα, καϋμένε, καλός είσαι. Και τι έκανες στο κάτω κάτω για να μετανοήσης; Εγκληματίας είσαι; δεν σκότωσες και κανένα; Μακάρι νάσαν όλοι σαν και σένα.

Όχι άπαντα ο Χριστιανός.

Ύπαγε πίσω μου, Σατανά της ραθυμίας και της ψευδαισθήσεως. Φύγε, γιατί η μορφή σου μού κρύβει τον πνευματικό καθρέπτη, για να καθρεπτιστώ και να ιδώ, με συναίσθησι, ότι είμαι γεμάτος πληγές και έχω ανάγκη θεραπείας.

Η μετάνοια έχει μεγάλη δύναμι. Παίρνει το κάρβουνο και το κάνει διαμάντι. Παίρνει τον λύκο και τον κάνει αρνί. Παίρνει τον άγριο και τον κάνει άγιο. Παίρνει τον αιματοβαμμένο ληστή και τον κάνει πρώτο κάτοικο του Παραδείσου. Ακριβώς, επειδή έχει τέτοια δύναμι η μετάνοια, γι’ αυτό ο Διάβολος αγωνίζεται ν’ αποτρέψη τον άνθρωπο από την μετάνοια. Έτσι εξηγούνται οι αντιρρήσεις πολλών ανθρώπων ως προς την μετάνοια και την εξομολόγησι.

Λέει κάποιος «Αφού θα ξαναπέσω, γιατί να πάω να εξομολογηθώ; Ξέρω ότι θα ξανακάνω τα ίδια…». Αδελφέ μου. Η αμαρτία είναι σαν την αρρώστια. Δεν αρρωσταίνεις μια φορά. Πολλές φορές αρρωσταίνεις από την ίδια αρρώστια. Και κάθε φορά που αρρωσταίνεις πηγαίνεις στο γιατρό και παίρνεις φάρμακα που σου δίνει. Το ίδιο κάνε και για την ψυχή σου. Κάθε φορά που πληγώνεσαι, έστω και αν πληγώνεσαι στο ίδιο μέρος, μετανόησε και εξομολογήσου. Κάποτε το φάρμακο της χάριτος θα γιατρέψη ολότελα την συγκεκριμένη πληγή.

Το αμαρτωλό πάθος μοιάζει πολλές φορές με δένδρο, που ρίζωσε βαθειά και φαίνεται δύσκολο να ξερριζωθή. Είδες τι έκαμναν οι υλοτόμοι στην παλαιά εποχή; Με τσεκούρι έκοβαν το δένδρο. Φαντάσου δένδρο ριζωμένο, με μεγάλο κορμό. Ο υλοτόμος το κτυπά με μια τσεκουριά. Δεν πέφτει ασφαλώς με την πρώτη τσεκουριά. Το κτυπά με δεύτερη, με τρίτη, με δέκα… Κάποτε το δένδρο λυγίζει και πέφτει. Έτσι είναι και το αμαρτωλό πάθος. Μπορεί με την πρώτη τσεκουριά να μην πέση. Συνέχισε με την διαρκή μετάνοια να κτυπάς το πάθος. Να είσαι σίγουρος, πως κάποια μέρα, θα πέση το πάθος, θ’ απαλλαγής από την αμαρτία που χρόνια σε βασάνιζε. Έτσι λέει ο Ιερός Χρυσόστομος.

«Μετανοώ, αλλά ντρέπομαι να ομολογήσω τ’ αμαρτήματά μου. Είναι τόσα πολλά, ώστε ντρέπομαι να τα παρουσιάσω στον εξομολόγο κληρικό». Η ντροπή πρέπει να υπάρχη, αλλά προ, όχι μετά την αμαρτία. Να ντρεπώμεθα να διαπράξωμε το κακό, να μη ντρεπώμεθα να ομολογήσουμε το κακό.

Η μετάνοια εκφράζεται σαν ομολογία των αμαρτημάτων, σαν εξαγόρευσις. Μη ντρέπεσαι να πης τις αμαρτίες σου. Κάποτε θα γίνη η αποκάλυψις των αμαρτημάτων μας. Ή θα τις αποκαλύψουμε εμείς, μόνοι μας, μπροστά σ’ ένα πρόσωπο, στον πνευματικό, ή θα τις αποκάλυψη ο Θεός την ήμερα εκείνη μπροστά σ’ όλους τους αγγέλους και τους ανθρώπους. Αν προλάβουμε πρώτοι να κατηγορήσουμε τον εαυτόν μας με την μετάνοια, εξαλείφονται όλες οι αμαρτίες μας και αθωωνόμαστε.

«Είμαι τόσο πολύ αμαρτωλός, που αμφιβάλλω για την σωτηρία μου…». Αδελφέ μου συναμαρτωλέ! Ο Παράδεισος δεν είναι για τους αναμάρτητους. Είναι για τους αμαρτωλούς. Ο Παράδεισος είναι γεμάτος από αμαρτωλούς που μετανόησαν. Είναι και για μας ανοικτός ο Παράδεισος. Αρκεί να κάνουμε το πρώτο βήμα εμείς· το βήμα της μετάνοιας. Τότε σπεύδει ο Θεάνθρωπος Κύριος να κάνη δέκα βήματα για να μας αγκαλιάση· είναι τα βήματα του ελέους και της συγγνώμης.

Με πόνο θερμής προσευχής ας πούμε:

Κύριε Ιησού Χριστέ, δώρησέ μας αληθινή, δακρύβρεκτη μετάνοια. Εσύ μάς έμεινες μοναδική Ελπίδα σωτηρίας. Είσαι η Αλήθεια μέσα σε τόσα ψέματα. Είσαι η Χαρά μας μέσα σε τόσες θλίψεις. Είσαι η Λύτρωσίς μας μέσα σε τόση αμαρτία. Είσαι η Ειρήνη μέσα σ’ ένα κόσμο τόσο ταραγμένο.

Δόξα τη μακροθυμία και τη Ανοχή σου Κύριε. Αμήν.

Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου
ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΕΣ ΔΙΔΑΧΕΣ
ΜΕ ΠΑΤΡΙΚΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ “ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ”


Πέμπτη 18 Ιανουαρίου 2024

Όταν ο Άγιος Αντώνιος χτύπησε τις καμπάνες της Ιεράς Μονής Φιλοθέου στην έρημο της Αριζόνα.

                                      


Ηλιας Χαμηλος
Όταν ο Άγιος Αντώνιος χτύπησε τις καμπάνες της Ιεράς Μονής Φιλοθέου στην έρημο της Αριζόνα.

Το μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου στην Αριζόνα, κτίσθηκε με σημεία που έδειξε ο Θεός και ο Άγιος Αντώνιος .

Όταν ήρθε ο Γέροντας Εφραίμ από το Άγιο Όρος στην περιοχή της Αριζόνα και έψαχνε μέρος που θα έκτιζε μοναστήρι, ενώ προσπαθούσε να πάει αλλού, έχασε το δρόμο του και ήρθε εδώ. Έμεινε κατενθουσιασμένος και πήγε να δει αν μπορούσε να αγοράσει ένα οικόπεδο.

Όταν έφτασε στο μέρος που κτίσθηκε το μοναστήρι αργότερα,άκουσε να χτυπάνε οι καμπάνες της Ιεράς Μονής Φιλοθέου του Αγίου Όρους.
Ο Γέροντας τότε είπε: «εδώ θα το κτίσουμε». Το μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου είναι ο παράδεισος στην έρημο της Αριζόνας και στην ερημιά της Αμερικής.

Πέμπτη 7 Δεκεμβρίου 2023

Κατά τας πρωινές ώρες της Κυριακής, 8ης Δεκεμβρίου 2019 (βράδυ, 7.12ου εις Αμερική) εκοιμήθη εν Κυρίω ο Γέρων Εφραίμ της Αριζόνος ο Φιλοθεΐτης.

 Μπορεί να είναι εικόνα 1 άτομο 

Ένας Άγιος. Την ευχή και τις  πρεσβείες του, ο κόσμος όλος.  Αμήν.

Μπορεί να είναι εικόνα 1 άτομο και παλτό

Μπορεί να είναι εικόνα 1 άτομο

Μπορεί να είναι εικόνα 1 άτομο

Μπορεί να είναι εικόνα 2 άτομα

Ασφάλισέ μας, Κύριε,
με τη σωτήρια αυτογνωσία
του απείρου μηδενικού μας.
~Γέροντας Εφραίμ

Μπορεί να είναι εικόνα 4 άτομα και κείμενο

Μπορεί να είναι εικόνα 7 άτομα

Έλεγε ο μακαριστός γέροντας Εφραίμ ο φιλοθεΐτης για τον γέροντα του τον Άγιο Ιωσήφ τον ησυχαστή:
Ό,τι έκανε, το έκανε κατόπιν πληροφορίας από τον Θεό και γι' αυτό ο Γέροντας δέν έκανε κάτι και ύστερα να μεταμεληθή. Για μας ήταν πηδάλιο. Μας έλεγε ότι: «όταν θέλη κανείς να πληροφορηθη το θέλημα του Θεού (στην περίπτωση πού δέν μπορεί να επικοινωνηση μέ τόν Πνευματικό του), να αφήση τελείως τις δικές του σκέψεις και να προσευχηθή τρείς φορές, και όπου κλίνη ή καρδιά του, εκείνο νά κάνη και θα είναι κατά Θεόν. 
Αλλά εκείνοι, που έχουν περισσότερη πρόοδο και παρρησία στην προσευχή τους, ακούουν ευκρινέστερα την πληροφορία και ενίοτε η σεληροφορία σχηματίζεται με φωνή ή οπτασία. Συνήθως έτσι επληροφορείτο ο Γέροντας...