Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

Περί εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος Λόγος Δεύτερος (24)

ΠΕΡΙ ΕΚΠΟΡΕΥΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ 
ΛΟΓΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΣ
Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΞΕΧΑΣΑΝ ΟΙ ΘΕΟΛΟΓΟΥΝΤΕΣ


Συνέχεια από:  Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017

Είναι δε αναγκαιότατο να σκεπτόμαστε, ότι δεν διαφέρει τίποτε το να λέγεται εκ του Πατρός διά του Υιού, και εκ του Πατρός και εκ του Υιού, και με αυτόν τον τρόπο επί της θεολογίας ισοδυναμούν μεταξύ τους η πρόθεση “εκ” και η πρόθεση “διά”, οι οποίες δεν παριστάνουν την διαίρεσιν ούτε την διαφορά της αγίας Τριάδος, αλλά την ένωσιν και την απαραλλαξία κατά τα φυσικά ιδιώματα, η οποία δεικνύει ότι είναι μιας και της αυτής ενεργείας και θελήσεως ο Πατήρ και ο Υιός και το άγιο Πνεύμα.

Οι δε Λατίνοι επιχειρούν από αυτές τις προθέσεις να δείξουν την διαφορά των θείων υποστάσεων και την διαφορότητα τού Πνεύματος κατά την υπόστασιν εκ των δύο τούτων υποστάσεων και από εκάστην χωριστά. Είναι λοιπόν φανερό ότι στους μεν άγιους Πατέρες οι προθέσεις έχουν ευσεβώς και καλώς, εκλαμβάνονται δε από τους Λατίνους κακώς και δυσσεβώς. Ότι δε την ένωσιν και το απαρράλλακτον δεικνύει η πρόθεσις “δια”, παριστά σαφώς ο μέγας Βασίλειος γράφων στο όγδοο κεφάλαιο των “Προς Αμφιλόχιον”: «το ότι o Πατήρ δημιουργεί διά του Υιού ούτε ατελή καθιστά την δημιουργία του Πατρός ούτε άτονον φανερώνει την ενέργεια του Υιού, αλλά παριστάνει το ηνωμένον του θελήματος».

Ο λέγων λοιπόν ότι κατά την χορηγία το Πνεύμα αποστέλλεται (προιέναι) και δια του Υιού και εκ του Υιού παριστάνει καλώς την ομοβουλία του Πατρός και του Υιού˙ διότι το άγιο Πνεύμα χορηγείται στους αξίους με την ευδοκία του Πατρός και του Υιού και την δική του συνευδοκία. Ο δε λέγων ότι το Πνεύμα έχει την ύπαρξιν δια του Υιού και εκ του Υιού παριστάνει τούτο δυσσεβώς ως έργο θελήσεως και ως κτίσμα εξ ανάγκης, όχι δε ως καρπό θείας φύσεως. Διότι κατά τον ιερό Δαμασκηνό, η κτίσις είναι έργον θελήσεως, αλλ’ όχι η θεότης, άπαγε˙ διότι, πάλι κατά τον ίδιον, η προαιώνιος και αΐδιος γέννησις και εκπόρευσις δεν είναι έργον της θελήσεως, αλλά της θείας φύσεως.

Πώς δέ σύ ο λατινόφρων λέγεις ότι το Πνεύμα είναι εκ Πατρός δι’ Υιού και εξ Υιού; Διότι εμείς γνωρίζομε ότι η φανέρωσις είναι έγχρονος και ότι όλα τα έγχρονα έχουν γίνει δια του Υιού˙ γι’ αυτό και λέγομε ότι φανερώνεται μεν εξ αυτού και δι’ αυτού το Πνεύμα, αλλά δεν εκπορεύεται. Συ δε πώς λέγεις το Πνεύμα δι’ αυτού; Εάν μεν το λέγεις διαβατικώς και περιοδικώς, όποια ασέβεια! Διότι νομίζεις ότι το Πνεύμα διέρχεται δια τού Υιού ως δια σωλήνος και έτσι ο πληρών τα πάντα και πάντοτε πλήρης θα έχει κενόν εαυτού ενδιαμέσως˙ και το Πνεύμα θα περιλαμβάνεται εις τον Υιό σαν στον τόπο τον όποιο θα καταλάβει το Πνεύμα να υπάρχει πέρας του Υιού (διότι ο περιεχόμενος τόπος αποτελεί πέρας του περιέχοντος), και δεν θα είναι δε της ιδίας φύσεως με το Πνεύμα, διότι δεν είναι η αυτή φύσις ενός τόπου και του ευρισκομένου μέσα εις αυτόν. Πώς δε θα είναι ο Υιός της ιδίας φύσεως με το παροδικώς διερχόμενο Πνεύμα;

Εάν δε το δι’ αυτού είναι ωσάν δι’ οργάνου, και τούτο είναι ασεβές˙ διότι άλλη είναι η φύσις του οργάνου και άλλη η του τελουμένου δι’ εκείνου, επίσης δε άλλη του δι’ αυτού τελούντος το τελούμενο. Επομένως υπολείπεται ακόμη να σου πούμε τούτο, ότι όπως τα πάντα προέρχονται εκ του Πατρός δι’ αυτού, όχι διαβατικώς αλλά δημιουργικώς, όχι ωσάν δι’ οργάνων αλλά ως συνδημιουργού, έτσι και το Πνεύμα προέρχεται δι’ αυτού. Βλέπεις πού καταβιβάζεις, άνθρωπε, το υψηλά ευρισκόμενο Πνεύμα και σε ποια τοποθετείς τον ανώτατον όλων Θεόν; Αλλά, λέγει, δεν τον εννοώ ως συνδημιουργό αλλ’ ώς συνεκπορευτή. Επομένως το Πνεύμα αυτοτελειώνεται συνεκπορεύον εαυτό, όπως και εκεί τελεσιουργεί τα πάντα συνδημιουργούν˙ μάλλον δε όχι εαυτό, αλλά κάποιο άλλο απαράλλακτο αυτού θεωρούμενον εις ιδιαιτέραν υπόστασιν. Άλλωστε και το προερχόμενον εκ του Πατρός δημιουργούντος δι’ Υιού εν αγίω Πνεύματι είναι εντελώς άλλο, και τα προερχόμενα εκ του Πατρός γεννώντος και εκπορεύοντος, αν και είναι ομοούσια, είναι διάφορα από αυτόν και από άλληλα κατά την υπόστασιν.

Επομένως, αφού το εκπορεύειν, κοινόν κατ’ αυτούς εις τον Πατέρα και τον Υιόν, αναγκαίως έχει αυτό και το Πνεύμα, η Τριάς θα είναι τετράς. Διότι τί κοινόν υπάρχει μεταξύ Υιού και Πατρός, το όποιον δεν είναι κοινόν και εις το Πνεύμα; Πώς δε δεν είναι αίτιος θεότητος και ο Υιός εξ ίσου με τον Πατέρα και πηγαία και αυτός θεότης; Και όμως ανωτέρω έχει αποδειχθεί και μαρτυρηθεί διά πολλών τούτο, ότι εντελώς και οπωσδήποτε μία πηγαία θεότης υπάρχει, ο Πατήρ, ο μόνος αρχή, ο μόνος αγέννητος, ο μόνος αίτιος, ο μόνος Πατήρ, ο μόνος προβολεύς, ο μόνος πηγή θεότητος, ο μόνος θεότης θεογόνος˙ και ότι κατά το αίτιον ο Πατήρ είναι ανώτερος (μείζων) του Υιού, αφού ο Υιός είναι μόνον αιτιατόν, αλλ’ όχι και αίτιον θεότητος.

Συνεχίζεται

Αμέθυστος


Το αρχαίο κείμενο:
Καί τοῦτο δέ σκοπεῖν τῶν ἀναγκαιοτάτων, ὡς ὅταν μηδέν διαφέρῃ φάναι ἐκ τοῦ Πατρός διά τοῦ Υἱοῦ, καί ἐκ τοῦ Πατρός καί ἐκ τοῦ Υἱοῦ, καί τοῦτον τόν τρόπον ἐπί τῆς θεολογίας ἰσοδυναμῶσιν ἀλλήλαις ἡ "ἐκ" καί ἡ "διά", οὐ τήν διαίρεσιν οὐδέ τήν διαφοράν παριστῶσι τῆς ἁγίας Τριάδος, ἀλλά τήν ἕνωσιν καί τήν ἀπαραλλαξίαν, ἥτις ἐστί κατά τά φυσικά ἰδιώματα, δεικνῦσα μιᾶς καί τῆς αὐτῆς ἐνεργείας καί θελήσεως εἶναι τόν Πατέρα καί τόν Υἱόν καί τό Πνεῦμα τό ἅγιον.
Λατῖνοι δέ τήν διαφοράν τῶν θείων ὑποστάσεων ἐκ τούτων ἐπιχειροῦσι δεικνύναι τῶν προθέσεων, καί ὡς ἐκ τῶν δύο ὑποστάσεων καί παρ᾿ ἑκατέρας τούτων διαφόρως ἔχει τήν ὑπόστασιν τό Πνεῦμα. Φανερόν οὖν ὡς ἐν μέν τοῖς ἁγίοις αἱ προθέσεις ἔχουσιν εὐσεβῶς τε καί καλῶς, ἐκλαμβάνονται δ᾿ αὗται παρά τῶν Λατίνων κακῶς καί δυσσεβῶς. Ὅτι δέ τήν ἕνωσιν καί τό ἀπαράλλακτον ἡ τοιαύτη δείκνυσι "διά", παρίστησι σαφῶς ὁ μέγας Βασίλειος γράφων ἐν ὀγδόῳ τῶν Πρός Ἀμφιλόχιον˙ «τό διά τοῦ Υἱοῦ δημιουργεῖν τόν Πατέρα οὔτε ἀτελῆ τοῦ Πατρός τήν δημιουργίαν συνίστησιν, οὔτε ἄτονον τοῦ Υἱοῦ παραδηλοῖ τήν ἐνέργειαν, ἀλλά τό ἡνωμένον τοῦ θελήματος παρίστησιν˙»
Ὁ γοῦν λέγων διά τοῦ Υἱοῦ καί ἐκ τοῦ Υἱοῦ τό Πνεῦμα προϊέναι κατά τήν χορηγίαν, τήν ὁμοβουλίαν τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ παρέστησε καλῶς˙ εὐδοκίᾳ γάρ τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί αὐτό συνευδοκοῦν, τοῖς ἀξίοις χορηγεῖται τό Πνεῦμα τό ἅγιον. Ὁ δέ λέγων διά τοῦ Υἱοῦ καί ἐκ τοῦ Υἱοῦ τήν ὕπαρξιν τό Πνεῦμα ἔχειν, θελήσεως ἔργον καί κτίσμα ἐξ ἀνάγκης, ἀλλ᾿ οὐ θείας φύσεως καρπόν ὑπάρχειν δυσσεβῶς παρίστησι τό Πνεῦμα τό ἅγιον. Κατά γάρ τόν ἱερόν Δαμασκηνόν, ἔργον θείας θελήσεως ἡ κτίσις, ἀλλ᾿ οὐχ ἡ θεότης, ἄπαγε˙οὐδέ γάρ τῆς θελήσεως, ἀλλά τῆς θείας φύσεως ἔργον, αὖθις κατά τόν αὐτόν, ἡ προαιώνιος καί ἀΐδιος γέννησίς τε καί ἐκπόρευσις.
Πῶς δέ καί φῄς αὐτός ἐκ τοῦ Πατρός εἶναι τό Πνεῦμα δι᾿ Υἱοῦ καί ἐξ Υἱοῦ λατινικῶς φρονῶν; Ἡμεῖς μέν γάρ τήν φανέρωσιν ὑπό χρόνον οὖσαν ἴσμεν, πάντα δέ τά ὑπό χρόνον ὄντα διά τοῦ Υἱοῦ γενόμενα˙ διό καί φανεροῦσθαι μέν ἐξ αὐτοῦ καί δι᾿ αὐτοῦ φαμεν τό Πνεῦμα, ἀλλ᾿ οὐκ ἐκπορεύεσθαι. Σύ δέ πῶς λέγεις τό Πνεῦμα δι᾿ αὐτοῦ; Εἰ μέν διαβατικῶς τε καί παροδικῶς, βαβαί τῆς ἀσεβείας˙ὡς γάρ διά σωλῆνος οἴει τοῦ Υἱοῦ διέρχεσθαι τό Πνεῦμα καί κενόν ἑαυτοῦ τοίνυν ἕξει μεταξύ ὁ πληρῶν τά πάντα καί πλήρης ὤν ἀεί˙ καί ὡς ἐν τόπῳ τῷ Υἱῷ περιληφθήσεται τό Πνεῦμα καί πέρας ἔσται τοῦ Υἱοῦ, καθ᾿ ὅ τό Πνεῦμα περιλήψεται (πέρας γάρ τοῦ περιέχοντος ὁ τόπος), καί φύσεως δέ οὐκ ἔσται τῆς αὐτῆς τῷ Πνεύματι˙ καί γάρ οὐχ ἡ αὐτή τόπου φύσις καί τοῦ ἐν αὐτῷ. Πῶς δέ καί αὐτός ὁ Υἱός ἐστιν ἐν τῷ παροδικῶς δι᾿ αὐτοῦ διερχομένῳ Πνεύματι;
Εἰ δ᾿ ὡς δι᾿ ὀργάνου, καί τοῦτο ἀσεβές˙ ἄλλη γάρ ὀργάνου φύσις καί τοῦ δι᾿ ἐκείνου ἄλλη˙ καί αὖθις ἑτέρα τοῦ δι᾿ αὐτοῦ τό τελούμενον τελοῦντος. Οὐκοῦν τοῦτό σοι λέγειν ἔτι λείπεται, ὅτι καθάπερ δι᾿ αὐτοῦ τά πάντα ἐκ Πατρός, οὐ διαβατικῶς ἀλλά δημιουργικῶς, οὐχ ὡς δι᾿ ὀργάνου ἀλλ᾿ ὡς συνδημιουργοῦντος, οὕτω καί τό Πνεῦμα δι᾿ αὐτοῦ. Ὁρᾷς ποῦ κατάγεις, ὦ οὗτος, τό ἀνωτάτω Πνεῦμα καί τίσι συντάττεις τόν ἐπί πάντων Θεόν; Ἀλλ᾿ οὐχ ὡς συνδημιουργοῦντος λέγω, φησίν, ἀλλ᾿ ὡς συνεκπορεύοντος. Οὐκοῦν συνεκπορεῦον καί τό Πνεῦμα τελειώσει ἑαυτό ὥσπερ κἀκεῖ συνδημιουργοῦν τελεσιουργεῖ τά πάντα˙ μᾶλλον δέ οὐχ ἑαυτό, ἀλλ᾿ ἕτερον ἀπαράλλακτον αὐτοῦ ἐν ἰδίᾳ ὑποστάσει θεωρούμενον˙ καί τοῦ Πατρός γάρ δι᾿ Υἱοῦ ἐν ἁγίῳ Πνεύματι δημιουργοῦντος ἕτερον παντάπασι τό ὑφιστάμενον, καί τοῦ Πατρός πρό τῶν αἰώνων γεννῶντός τε καί ἐκπορεύοντος, εἰ καί ὁμοούσια τά παρ᾿ ἑαυτοῦ, ἀλλ᾿ ἑκάτερον ἕτερον αὐτοῦ τε καί ἀλλήλων καθ᾿ ὑπόστασιν.

Οὐκοῦν ἐπειδήπερ, ὡς κοινόν Πατρί τε καί Υἱῷ τό ἐκπορεύειν κατ᾿ αὐτούς, ἀνάγκη τοῦτ᾿ ἔχειν καί τό Πνεῦμα, τετράς ἔσται ἡ Τριάς. Τί γάρ ποτε κοινόν Υἱῷ τε καί Πατρί, ὅ μή καί τῷ Πνεύματι κοινόν; Πῶς δέ οὐχί καί ὁ Υἱός αἴτιος θεότητος ἐπίσης τῷ πατρί καί πηγαία καί αὐτός θεότης; Καίτοι τοῦτ᾿ ἀνωτέρω διά πλείστων ἀποδέδεικται καί μεμαρτύρηται, ὅτι πάντῃ τε καί πάντως μία πηγαία θεότης ὁ Πατήρ καί μόνος ἀρχή καί μόνος ἀγέννητος καί μόνος αἴτιος καί μόνος Πατήρ καί μόνος προβολεύς καί μόνος πηγή θεότητος καί μόνος θεότης θεογόνος˙ καί ὡς τῷ αἰτίῳ τοῦ Υἱοῦ μείζων ὁ Πατήρ, ὡς αἰτιατοῦ μόνον ὄντος τοῦ Υἱοῦ, ἀλλ᾿ οὐχί καί θεότητος αἰτίου.

ΣΧΟΛΙΟ: Σήμερα η δογματική αλήθεια τής Εκκλησίας αλλοιώνεται στήν φανατική προσπάθεια τών εκσυγχρονιστών νά τήν εκφράσουν μέ τήν βοήθεια τής Δυτικής φιλοσοφίας. Κάτι ανέφικτο. Διότι η Δυτική φιλοσοφία θεμελιώθηκε σέ έναν "Κατά τών Ελλήνων"αντιρρητικό λόγο καί διότι δέν κατέχουν ούτε τήν Ελληνική φιλοσοφία ούτε τήν Πατερική θεολογία.
Οσοι δέ αντιδρούν στήν αλλοίωση αυτή, πού εμφανίζεται μέ τό ένδυμα τού οικουμενισμού, εκτός τής άγνοιας πού αναφέραμε, έχουν χωρίσει τήν αλήθεια από τόν Κύριο καί τήν αλήθεια σάν μέτρο καί σωφροσύνη από τόν άνθρωπο, προσθέτοντας μεγαλύτερα προβλήματα στά ήδη υπάρχοντα, καθώς ερμηνεύουν τήν α-λήθεια σάν ανάμνηση τού παρελθόντος. Συμφωνώντας ανεπίγνωστα μέ τήν Δυτική ψυχολογική φιλοσοφία η οποία γεννήθηκε από τίς κακοδοξίες τού Αυγουστίνου. Μέ τήν αντικατάσταση τού Νού διά τού υποκειμένου.
Αμέθυστος

Η φυσική τάση (Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης)


Image result for αγιος ιωάννης της κροστάνδηςΌλα τα υλικά σώματα έλκονται προς το κέντρο της γης. Κι όλες οι ψυχές των ανθρώπων έλκονται φυσικά προς το πνευματικό τους κέντρο, τον Θεό. Μόνο η αμαρτία διέστρεψε κι εξακολουθεί να διαστρέφει αυτή τη φυσική τάση.

diakonima

Θάνος Μικρούτσικος στο Ραδιόφωνο 24/7: Βαρέθηκα να είμαι απόγονος του Σοφοκλή. Να βρούμε τους μύθους του σήμερα

Η Ελλάδα και οι μύθοι του σήμερα

Ο μουσικοσυνθέτης παραμένει επίσης το ίδιο ανήσυχος και δραστήριος στο όνειρο, στις επιδιώξεις. "Ο άνθρωπος δικαιώνεται μόνο όταν κυνηγάει την ουτοπία και η δυστυχία του είναι ότι ξέρει πως δεν θα τη βρει ποτέ. Αλλά δεν πρέπει να πάψουμε να την κυνηγάμε, γιατί αλλιώς δεν θα προχωρούμε ποτέ" αναφέρει και καλεί τους ανθρώπους της Ελλάδας να στρέψουν το βλέμμα τους στο σήμερα. "Έχω βαρεθεί να είμαι απόγονος του Σοφοκλή, του Αισχύλου, άντε και του Παπαδιαμάντη. Ποιοι είναι οι ποιητές μας που γράφουν, οι ζωγράφοι μας που ζωγραφίζουν, οι λογοτέχνες μας που γράφουν βιβλία; Αυτοί είναι οι μύθοι μας σήμερα" αναφέρει.
Ωστόσο, δεν ξεχνά τη μοναδικότητα που έχει κατά την άποψή του η ελληνική κουλτούρα. "Στεκόμαστε στη μέση, σταυροδρόμι Δύσης και Ανατολής, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται πολύ μαγικά πράγματα στην ελληνική τέχνη, σε όλους τους τομείς" σχολιάζει και παρατηρεί πως το ελληνικό στοιχείο ξέρει και μπορεί να μιλήσει τόσο με τους πάντες. Ο Θάνος Μικρούτσικος επέμεινε στην οπισθοφυλακή του ελληνικού τραγουδιού, το οποίο χαρακτήρισε "αιχμή του δόρατος του ελληνικού πολιτισμού, που αντέχει 70 και πλέον χρόνια". Κάπως έτσι και με την ευχή ο σταθμός Ραδιόφωνο 24/7 να υπηρετήσει το ραδιοφωνικό κοινό όπως του αξίζει, έκλεισε αυτή η πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση.

Ολόκληρη η συνέντευξη ΕΔΩ

ΣΧΟΛΙΟ: Δέν υπήρξες ποτέ Μικρούτσικε απόγονος τών Ελλήνων. Απλώς συγχέεις τά παραμύθια μέ τούς μύθους. Δέν ενδιαφέρθηκαν ποτέ οι Ελληνες νά δημιουργήσουν επέκταση τού σώματός τους.
"Ο καλλιτέχνης εξηγεί πως η μουσική τον συνεπαίρνει ακόμη με την ίδια ορμή και εξηγεί πως ειδικά όταν παίζει στο πιάνο τους "επτά νάνους" χάνει την επαφή. "Σαν να είναι το πιάνο προέκταση του σώματος και των χεριών. Χάνω την επαφή μου, όπου και να παίζω, δεν ακούς ανάσα από τον κόσμο. Σημαίνει ότι τους παίρνει αυτό το κομμάτι" λέει."
Οι Ελληνες είναι ηθο-ποιοί. Δέν επιτρέπουν σέ τίποτε νά τούς πάρει καί νά τούς σηκώσει.

Αμέθυστος

Ορθοδοξία: Η Εκκλησία των Αγίων Πατέρων



Υπάρχει πολλή σοφία και μεγάλη σύνεση στον τρόπο, με τον οποίον η αγία Εκκλησία μας καθόρισε τον εορταστικό κύκλο του εκκλησιαστικού λειτουργικού χρόνου. Κ’έχει πολύ βαθειά σημασία το γεγονός της συχνής υπομνήσεως, που κάνει η Εκκλησία στους πιστούς, με τις μνήμες ή τις Κυριακές των αγίων Πατέρων: θέλει να μας δείξει αυτούς που αγωνίστηκαν κ’ έφτασαν μέχρι και το μαρτυρικό θάνατο, για να μείνει καθαρή κι αμόλυντη η πίστη των ορθοδόξων. Μας θυμίζει τους μεγάλους πολέμους, μέσα στις ταραγμένες εποχές στη ζωή της Εκκλησίας, και τους αγώνες των Πατέρων, που, με τη χάρη του Θεού, πάντοτε καταλήγουν στη νίκη της Ορθοδοξίας. Αυτό είναι για μας μια ελπίδα, αλλά και μια μεγάλη κ’ επίσημη διάψευση των φόβων, των αγωνιών και ανησυχιών μας για το μέλλον της Ορθοδοξίας, που νομίζουμε πως οι αιρέσεις και οι πόλεμοι που κάθε μέρα αντιμετωπίζει -έσωθεν και έξωθεν- θα την εξαντλήσουν τάχα και θα την αφανίσουν.

Οι γιορτές των αγίων Πατέρων μας δείχνουν, πως η Εκκλησία πέρασε πολύ πιο δύσκολες στιγμές απ’ τις σημερινές, αλλά με το να μείνει σταθερή στα ορθόδοξα δόγματα και στη γερή κι ασάλευτη πέτρα της Παραδόσεως στερεωμένη, νίκησε πάντοτε τους πολεμίους της, όποιοι κι αν ήταν αυτοί, κ’ έβγαινε ύστερ’ από κάθε μάχη πιο λαμπερή και πιο φωτεινή και με περισσότερα κάστρα γύρω της, που οι Πατέρες έχτιζαν για να φυλάξουν τους αρίφνητους θησαυρούς της αγίας μας Ορθοδοξίας. Έτσι, με τους αγώνες και τους πολέμους που αντιμετώπιζαν οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας, απαντούσαν στους εχθρούς της Ορθοδοξίας μ’ ένα πλήθος συνοδικών κανόνων και δογμάτων, που ερμηνεύουν αυθεντικά την Αγία Γραφή και θεμελιώνουν με το βίο και τη διδασκαλία τους την Παράδοση της Ορθοδοξίας, που είναι η ωραιότερη, η αληθινώτερη και -παρόλες τις ποικιλίες και αποχρώσεις στη διδασκαλία των αγίων Πατέρων- η πιο πολύ σφιχτά ενωμένη, απ’ όλες τις παραδόσεις, με το πνεύμα του Ευαγγελίου· γιατί η «συμφωνία» που υπάρχει μέσα στο θείο χορό των αγίων Ιlατέρων και η οποία δείχνει τη βιωματική συνοχή της Εκκλησίας, είναι καρπός και αποτέλεσμα του θείου φωτισμού και της χάριτος του Θεού.

Οι άγιοι Πατέρες, με το ορθό δόγμα της πίστεως και με την αγία ζωή τους, είχαν γίνει άξιοι των επιλάμψεων του αγίου Πνεύματος, το Οποίο κυρίως τους φώτιζε να ερμηνεύουν και να διδάσκουν ορθά το άγιο Ευαγγέλιο, και να το προσφέρουν, ανάλογα με την προσληπτικότητά μας, ως δόγμα, ως λόγο και ως ζωή. Να γιατί -πολύ εύστοχα- ονομάζεται η αγία Ορθοδοξία μας Εκκλησία των αγίων Πατέρων. «Διότι την υπερφυά παρουσίαν του αγ.Πνεύματος εντός της Εκκλησίας, διά των Πατέρων εμάθομεν. Την ερμηνείαν του Ευαγγελίου της χάριτος του Χριστού, οι Πατέρες έδωκαν εις τον κόσμον: Τι θα ήτο η Εκκλησία δίχως «τα πάγχρυοα στόματα του Λόγου», τους «οπλίτας παρατάξεως Κυρίου», τα «oργανα του αγ. Πνεύματος»; Ίδετε τον κονιορτοποιήσαντα την Εκκλησίαν Προτεσταντισμόν. Καταμάθετε τας αντορθοδόξους καινοτομίας, τας αιρέσεις, τας υπερβολάς, την εγκοσμιότητα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, υποκαταστησάσης την δι’ αγίου Πνεύματος πυριζομένην ακράδαντον αυθεντίαν των Πατέρων, διά των εξ υψηλοφροσύνης επίσφαλών ανθρωπίνων συλλογισμών (αλάθητον του Πάπα κ.λ.π.). Φοβήθητε την επιφαινομένην νόθευσιν του Ευαγγελίου εν τη Εκκλησία. Αποτολμά ο λόγος να υποστηρίζη, ότι οι Άγιοι Πατέρες αποτελούν τα ασφαλή μέτρα της περί Θεού και ανθρώπων καθολικής και επί μέρους αληθείας. Αυτοί είναι οι οξυδερκείς της Εκκλησίας οφθαλμοί… oι απλανείς οδηγοί, οι φυσικοί ερμηνείς του Ευαγγελίου, ως θεωρίας και πράξεως» (Θεοκλήτου Διονυσιάτου, Αθωνικά άνθη, σελ. 113).

Η Ορθόδοξος Εκκλησία μας στηρίζεται πάνω στην αγία Γραφή και στην ιερά Ιlαράδοση, δηλ. στο Άγιον Ευαγγέλιο και στους αγίους Πατέρας. Όλος ο αγώνας των τέκνων της Εκκλησίας ειναι να φτάσουν στη θείαν αλήθεια και σωτηρία της ψυχής τους, διά μέσου της αγιότητος, που διδάσκει το άγιο και ιερόν Ευαγγέλιο. Γι’ αυτό κ’ ένας νεώτερος συγγραφέας λέγει για την Εκκλησία του Θεού, πώς «είναι oι κληθέντες άγιοι, η συνάθροισις των πιστών, των κληθέντων εις αγιότητα» (Κορέσιος). Για να φτάσουμε, όμως, στη σώζουσα αλήθεια του Ευαγγελίου, χρειαζόμαστε ένα έμπειρον οδηγό· γιατί, κι αμαρτωλότητα πολλή έχει σκοτίσει τα πνευματικά μάτια μας, και η πείρα μας λείπει για πνευματικές πορείες τόσο φοβερές, και oι κίνδυνοι που μας περιμένουν σ’ αυτό το δρόμο είναι μεγάλοι και δυσκολοπολέμητοι. Κι αυτός ο οδηγός δεν είναι άλλος απ’ την Παράδοση των Πατέρων της Ορθοδοξίας. Oι φωτεινότεροι οδηγοί της πορείας μας προς τη σωτηρία είναι oι άγιοι Πατέρες.

Έξω απ’ αυτούς καραδοκεί ο κίνδυνος των αιρέσεων. Ας μη μας κατηγορήσει εδώ κανείς, πως υπερτονίζουμε τη σημασία της Παραδόσεως εις βάρος της αγίας Γραφής. Τα άκρα του Προτεσταντισμού και του Ρωμαιοκαθολικισμού δεν ανήκoυν στις συνήθειες της Ορθοδοξίας, η οποία πλησιάζει τον απλό αλλά βαθύ και υψηλό σε σώζοντα νοήματα λόγο του Θεού, με την ταπείνωση και την αγιότητα των αγίων Πατέρων. Η Εκκλησία μας τάχει ενωμένα Ευαγγέλιο και Παράδοση. Ούτε Ευαγγέλιο θα υπήρχε, αν δεν μας τα διέσωζε η Παράδοση και δεν το ερμήνευαν oι πνευματέμφοροι άγιοι Πατέρες· ούτε άγιοι Πατέρες μπορούν να νοηθούν δίχως τη θεωρία του Ευαγγελίου. Οι άγιοι Πατέρες είναι η πράξη του Ευαγγελίου. Μια πράξη, που ενώνει διά των μυστηρίων της σωτηρίας τη ζωή όλης της Εκκλησίας κάτω απ’ το σταυρό του Χριστού. «το γαρ της Εκκλησίας όνομα, λέγει ο θείος Χρυσόστομος, ου χωρισμού, αλλ’ ενώσεως και συμφωνίας εστίν όνομα». Αυτή η πράξη μας δείχνει πως η ορθή διδασκαλία είναι καρπός αγίας ζωής. Αν η θεολογία των Πατέρων ήταν μια απλή γνώση, δίχως τη βίωση του λόγου του Θεού, η θεολογία τους δεν θα διέφερε απ’ τις ευσεβείς φλυαρίες των αιρετικών.

Γιατί κ’ oι αιρετικοί ήταν δεινοί στη μόρφωση και στη γνώση. Αλλά η εκτροπή τους απ’ την οδό της αγιότητος (στους πιο πολλούς, τουλάχιστον, αυτή είναι η σπουδαιότερη αιτία), τους έρριξε σε σατανικές αιρέσεις και τους παρέσυρε έξω απ’ την Εκκλησία. Έξω, όμως, από τον αγιασμένο περίβολο της Εκκλησίας, κατά την αρχαία ρήση του αγίου Κυπριανού, δεν υπάρχει σωτηρία – «extra ecclesiam nulla salus». Βγαίνοντας κανείς απ’ την Εκκλησία, για οποιοδήποτε λόγο, είναι σα να παραδίδει τον εαυτό του στη δυναστεία του σατανά, όπως λέγει ο Μέγας Φώτιος: «oι γαρ των εκκλησιών εξωθούμενοι, έξω της θείας γινόμενοι κηδεμονίας, υπό την βουλήν και δυναστείαν πίπτουσι του σατανά». Μ’ αυτούς τους αιρετικούς μοιάζουν κ’ εκείνοι, που για να δικαιολογήσουν την εγωϊστική τους και σατανική φυγή από την Εκκλησία, ρίχνουν το βάρος στους λειτουργούς της Εκκλησίας, λέγοντας: «Με αυτόν τον ιερέα, και με αυτόν τον επίσκοπο, δεν μπορώ να προσευχηθώ σκανδαλίζομαι. Προτιμώ να κάμω την προσευχή μου στο σπίτι, στο χωράφι, στην αίθονσα ενός συλλόγου ή όπου αλλού, παρά να πάω στην Εκκλησία, που διακονείται από αυτά τα πρόσωπα…». Πόσο, αλήθεια, θα χαίρεται ο σατανάς, με κάτι τέτοιες δικαιολογίες των ευσεβοφρόνων πιστών!



Δεν είναι ο τόπος εδώ να εξηγήσουμε με λεπτομέρειες όλη την τακτική του σατανά σ’ αυτό τον πόλεμο τον εσωτερικό. Πρέπει όμως να πούμε, πως αυτοί οι τύποι, πολλές φορές είναι πιο επικίνδυνοι από πολλούς αδιάφορους ή άθεους. Στις Πράξεις των Αποστόλων βρίσκεται μια σχετική ομιλία του Αποστόλου Παύλου, προς τους πρεσβυτέρους της Εκκλησίας της Μιλήτου και της Εφέσου: «και εξ υμών αυτών αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα, του αποσπάν τους μαθητάς οπίσω αυτών» (Πράξ. κ’ 30). «Δεν είναι ανάγκη, λέγει ένας σύγχρονος ποιμήν και εκκλησιαστικός συγγραφέας, να ονομάσωμεν αυτούς τους «εξ ημών αυτών», περί των οποίων ομιλεί ο Απόστολος. Είναι όλοι ανεξαιρέτως όσοι θέτουν σκοπόν των «αποσπάν τους μαθητάς οπίσω αυτών» -να αποσπούν τους πιστούς και να τους σύρουν οπίσω των, να δημιουργούν συμπαθείας και προτιμήσεις γύρω από τα πρόσωπά των και να γίνωνται αρχηγοί κομμάτων εις την Εκκλησίαν. Οι αληθινοί ποιμένες δεν χωρίζουν τους πιστούς και δεν προβάλλουν τον εαυτόν τους μεταξύ των πιστών, δεν τους κατατυραννούν ψυχικώς, και δεν δεσμεύουν την πνευματικήν των ελευθερίαν. Διότι αυτό συμβαίνει, με όσους κινούνται και δρουν έξω από την παράδοσιν και την τάξιν της Εκκλησίας· δημιουργούν ένα κύκλον εντος της Εκκλησίας και εις το κέντρον του κύκλου τοποθετούν τον εαυτόν τους» («Οικοδομή» εβδομαδιαία, έτος Β’ άρ. 22, 29 Μαΐου 1960). Τους κινδύνους αυτούς φοβάται κι ο ιερός Χρυσόστομος, όταν συμβουλεύει εκείνους που έχουν ελαττωμένη την εμπιστοσύνη τους προς τα πρόσωπα της Εκκλησίας και θέλουν ν’ απομακρυνθούν απ’ την ευλογημένη μάνδρα της: «μένε εις την Εκκλησίαν, λέγει, και ου προδίδοσαι υπό της Εκκλησίας· αν δε φύγης από Εκκλησίας, ουκ αιτία η Εκκλησία. Εάν μεν γαρ ης έσω, ο λύκος ουκ εισέρχεται· εάν δε εξέλθης έξω, θηριάλωτος γίνη· αλλ’ ου παρά την μάνδραν τούτο, αλλά παρά την σην μικροψυχίαν. Εκκλησίας γαρ ουδέν ίσον».

Πρέπει επίσης να προσέχουμε πολύ στη σύγχυση που δημιουργεί ο σατανάς με τις διαβολές του γύρω απ’ τό αιώνιο θέμα της Εκκλησίας και των φορέων της ιερωσύνης. Δεν μπορούμε, δυστυχώς, να έχουμε πάντοτε ιερείς ή επισκόπους του ύψους του Χρυσοστόμου ή του αγ. Ισιδώρου του Πηλουσιώτη. Αλλ’ αυτό δεν πρέπει να μας απομακρύνει από την Εκκλησία. Αν μπορούμε, πρέπει να προσευχόμαστε γι’ αυτούς, ή να μπούμε κ’ εμείς μέσα στο δοκιμαζόμενο σκάφος της Εκκλησίας και, με τον άγιο βίο μας και την ορθή διδασκαλία, να διακονήσουμε το Ευαγγέλιο, και όχι να αποσπάσουμε μια μερίδα πιστών, τάχα για να εκδικηθούμε τον ιερέα ή τον επίσκοπο, και να φτιάξουμε δική μας Εκκλησία ή δικό μας σύλλογο, πράγμα πολύ συνηθισμένο σήμερα «της μόδας», όπως λέγει ο Παπαδιαμάντης κάπου: «θα ήτο θρασύτης εκ μέρους μας, λέγει, αν ενομίζαμεν ότι έπρεπε να κάμωμεν ενταύθα λόγον περί τινων άλλων διακεκριμένων θεολόγων, οίτινες μετέφερον τας θρησκευτικάς συνάξεις εις μίαν αίθουσαν συλλόγου. Πολύ παράξενοι δεν είμεθα και εννοούμεν κάλλιστα, ότι καθ’ ον τρόπον υπάρχουσι λ.χ. φωτογράφοι της μόδας, φραγκορράπται της μόδας κ.λ.π., ούτως επόμενον είναι να υπάρχουσι και θεολόγοι της μόδας»! Αλλά σ’ ενα άλλο σημείο ο Παπαδιαμάντης ξεκαθαρίζει τη στάση των πιστών τέκνων της Εκκλησίας -και απέναντι σ’ Εκείνη και απέναντι στους φορείς της ιερωσύνης- όταν απαντά στο «Λόγο» του Απ. Μακράκη: «Εγώ είμαι τέκνον γνήσιον της Ορθοδόξου Εκκλησίας, εκπροπωπουμένης υπό των Επισκόπων της. Εάν δε τυχόν πολλοί τούτων είναι αμαρτωλοί, αρμοδία είναι να κρίνη μόνη η Εκκλησία και μόνον το άπειρον έλεος του Θεού ημείς πρέπει να επικαλούμεθα». Πρέπει, πραγματικά, να προσέχει πολύ o χριστιανός, γιατί ο σατανάς χρησιμοποιεί με καταπληκτική ευκολία και πονηριά και τα δεξιά και τ’ αριστερά όπλα, για να μας βγάλει απ’ το δρόμο της Εκκλησίας, κ’ ύστερα να μας παραδώσει «εις νουν αδόκιμον», να μας διχάσει και από τους φίλους και ομοιδεάτες μας, και να μας ρίξει στην απώλεια.


Πρέπει, να υπογραμμίσουμε, με πολλή λύπη, μια νοσηρή κατάσταση που υπάρχει στους ορθοδόξους χριστιανούς της Εκκλησίας μας σήμερα, που αδιαφορούν για τα δόγματα των Πατέρων και τη γραμμή της Ορθοδοξίας. Έτσι αφήνεται ελεύθερο το έδαφος σ’ ένα πλήθος καλοθελητών, που άλλοτε με το πρόσχημα της «φιλανθρωπίας» του δολλαρίου και άλλοτε της «διδασκαλίας» του λόγου του Θεού, κάνουν θραύση μέσα στο ευσεβές ποίμνιο της Ορθοδοξίας. Αυτοί οι βαρείς λύκοι, που πολεμούν την ενότητα της Εκκλησίας, έχουν πολλά ονόματα, αλλά τα πιο φοβερά είναι των «Xιλιαστών» («μαρτύρων του Ιεχωβά»), των «Ευαγγελικών», των «Αντβεντιστών», των παραλλαγμένων κάπως και μεταμορφωμένων Ρωμαιοκαθολικων κ.ά. Εμείς, βέβαια, δεν δίνουμε και πολλή σημασία, γιατί δεν υποψιαζόμαστε τι κινδύνους κρύβει η αλιεία αυτή εκ μέρους των αιρετικών στα νερά της Ορθοδοξίας, όπου τα «χωρικά ύδατα» δεν φυλάγονται όπως πρέπει από μας. Οι Πατέρες όμως λέγουν, πως η αίρεση είναι θάνατος και χωρισμός από το Θεό. Σ’ ένα βιβλίο παμπάλαιο της Ορθοδοξίας βρίσκεται τούτο το γεγονός, που αναφέρεται στον αββά Αγάθωνα. Μερικοί ασκηταί, που άκουσαν τη φήμη του και τη μεγάλη διάκριση που είχε, πήγαν να τον επισκεφθούν. Θέλοντας να τον δοκιμάσουν αν οργίζεται, τον ρώτησαν: «Εσύ είσαι ο Αγάθων, που λένε πως είσαι πόρνος και υπερήφανος;» –«Nαι, αδελφοί μου, εγώ είμαι». -«Εσύ είσαι o Αγάθων ο φλύαρος και κατάλαλος;» -«Nαι, αδελφοί μου, εγώ είμαι». «Εάν είσαι ο Αγάθων ο αιρετικός;» Τότε ο Αγάθων αποκρίθηκε: «Όχι, δεν είμαι αιρετικός!» Οι ασκηταί τον ρώτησαν να τους πει, γιατί όσα του έλεγαν πρώτα τα παραδέχονταν για τον εαυτό του, ενώ το λόγο τούτο, με την κατηγορία του αιρετικού, δεν τον βάσταξε; Κ’ εκείνος, ο γέροντας ο άγιος και διακριτικός, τους απάντησε: «Τα πρώτα, εμαυτώ επιγράφω· όφελος γαρ έστι τη ψυχή μου. Το δε αιρετικός, χωρισμός εστι από του Θεού, και ου θέλω χωρισθήναι από Θεού». Οι ασκηταί θαύμασαν την πνευματική σοφία της διακρίσεως του γέροντα κ’ έφυγαν πνευματικά οικοδομημένοι.

***
Η Ορθόδοξη Εκκλησία, είναι το «πίον και τετυρωμένον όρος», που δεν έχει να φοβηθεί τιποτε από τις αιρέσεις και τους αιρετικούς. Όλα τα πράγματα της Εκκλησίας είναι σε μια ιερή ενότητα δεμένα, που δεν αφήνουν περιθώρια για λιποταξίες -στους πραγματικούς τουλάχιστον και συνειδητούς ορθοδόξους. «Έκλυτον γαρ ουδέν, ή υδαρές εν τη Εκκλησία λέγει ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας, αλλ’ έστι τα πάντα συνεσφιγμένα προς ευσέβειαν». Ο φόβος, όμως, είναι όταν οι αιρέσεις, που μνημονεύσαμε, εκμεταλλεύονται τη δική μας αδράνεια ή αμαρτωλότητα. Κι αυτό γίνεται αιτία να αληθεύει ο λόγος του προφήτου: «το γαρ όνομα του Θεού δι’ υμάς βλασφημείται». Γιατί, όσες γνώσεις κι αν έχουμε για την Ορθοδοξία και τους αγίους Πατέρας, δεν πρόκειται να μας ωφελήσουν σε τίποτε, αν δεν βιώσουμε οι ίδιοι ό,τι εκείνοι πρώτα έζησαν κ’ ύστερα μας εδίδαξαν. «Ου πας ο λέγων μοι, Κύριε, Κύριε, εισελεύσεται εις την βασιλείαν των ουρανών, αλλ’ ο ποιών το θέλημα του Πατρός μου του εν Ουρανοίς». Κ’ επειδή η φύση και o χαρακτήρας της Ορθοδόξου Εκκλησίας, της Εκκλησίας των Πατέρων είναι ασκητικός, πρέπει με άσκηση κ’ εμείς να μιμηθούμε το βίο τους, το κατά δύναμη, για να καταλάβουμε τη διδασκαλία τους ως το πιο μυστικό βάθος. Αυτό θα μας δώσει μια καινούργια δύναμη και θα σβήσει τη φλογισμένη δίψα μας. Αυτή την αλήθεια τονίζει χι ο υμνογράφος, στην γ’ ωδή του Κανόνος της Κυριακής των Αγ. Πατέρων: «Ανακαθαίρει θολερούς και βορβορώδεις χειμάρρους, εκ πηγών του σωτηρίου αντλήσας, και διψώντα τον λαόν, τον του Χριστού κορέννυσι, των διδαχών τοις ρείθροις, ο των Πατέρων κατάλογος».

Πηγή: Π.Β.Πάσχος, Έρως Ορθοδοξίας, εκδ. Αποστολικής Διακονίας, Αθήνα 1987.

diakonima

Σάββατο, 27 Μαΐου 2017

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς: «Πρὶν τὸν Χριστό, δὲν ὑπῆρχε οὔτε διδασκαλία γιὰ τὴν ἀγάπη ἀλλὰ οὔτε καὶ θρησκεία ἀγάπης»

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: «Διδάγματα γιὰ τὴν Χριστιανικὴ ἀγάπη», τοῦ Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς,

Ὁ ἐπιστήμονας προσελκύει μὲ τὶς γνώσεις του, ὁ πλούσιος μὲ τὰ πλούτη του, ὁ ὡραῖος μὲ τὴν ὀμορφιά του, ὁ μάστορας μὲ τὴν τέχνη του. Ὁ καθένας ἀπὸ αὐτοὺς μόνον ἕναν περιορισμένο ἀριθμὸ ἀτόμων μπορεῖ νὰ ἕλξει. Ἐνῶ ἡ ἀγάπη ὅμως μπορεῖ νὰ ἑλκύσει ὅλα τὰ ἀνθρώπινα πλάσματα. Ἡ χάρη τῆς ἀγάπης εἶναι ἀπεριόριστη. Καὶ ὁ μορφωμένος καὶ ὁ ἀμόρφωτος καὶ ὁ πλούσιος καὶ ὁ φτωχὸς καὶ ὁ ἐπιδέξιος καὶ ὁ ἀδέξιος καὶ ὁ ὄμορφος καὶ ὁ ἄσχημος καὶ ὁ ὑγιὴς καὶ ὁ ἄρρωστος καὶ ὁ νεαρὸς καὶ ὁ ἡλικιωμένος, ὅλοι θέλουν νὰ τοὺς ἀγαπᾶνε. Ὁ Χριστὸς χάρισε τὴν ἀγάπη του σὲ ὅλους καὶ μὲ τὴν ἀγάπη του προσέλκυσε τοὺς πάντες. Τοὺς ἀγκαλίασε ὅλους, ἀκόμη καὶ τοὺς νεκροὺς ποὺ ἀπὸ παλιὰ σάπιζαν ξεχασμένοι ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους.

Ὁ ἄνθρωπος καὶ νεκρὸς θέλει νὰ τὸν ἀγαποῦνε. Γι΄ αὐτὸ πολλοὶ παλεύουν ἐναντίον τοῦ θανάτου καὶ μετὰ τὸ θάνατο. Καὶ γι΄ αὐτὸ τὸ λόγο πολλοὶ προσπαθοῦν μὲ κληρονομιές, μὲ δῶρα ἢ μὲ εὐεργεσίες ποὺ κάνουνε σὲ διάφορα ἱδρύματα νὰ ἐξασφαλίσουν τὴν ἀγάπη τῶν ἀνθρώπων καὶ μετὰ τὸν θάνατό τους. Ὁ ἄνθρωπος καὶ νεκρὸς θέλει νὰ τὸν ἀγαπᾶνε. Οἱ ἄνθρωποι βέβαια ἔχουν ἀγάπη γιὰ τοὺς πεθαμένους συγγενεῖς τους.

Ὁ Χριστὸς εἶπε: «Θὰ ὑψωθῶ ἀπὸ τὴ γῆ, ὅλους τούς ἀνθρώπους θὰ τοὺς τραβήξω κοντά μου» (Κατὰ Ἰωάννη 12, 32). Ὁ Χριστὸς πάνω στὸν σταυρό, θυσιάζοντας τὸν ἑαυτό Του, λόγω τῆς ἀγάπη Του σήκωσε τὸ φορτίο τῶν ἁμαρτιῶν ὅλων, ἀκόμη καὶ αὐτῶν ποὺ βρίσκονταν στὸν Ἅδη. Πρὶν τὸν Χριστό, κόρη μου, δὲν ὑπῆρχε οὔτε διδασκαλία γιὰ τὴν ἀγάπη ἀλλὰ οὔτε καὶ θρησκεία ἀγάπης.



ΤΙΤΛΟΙ ΤΕΛΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ ΟΠΩΣ ΤΗ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ…


Η Μέση Ανατολή όπως αποτυπώνεται στους σύγχρονους χάρτες είναι στις τελευταίες της ημέρες…

Σχολιάζοντας την πρόσφατη περιοδεία του Προέδρου Τραμπ στην Μέση Ανατολή, ο Λιβανέζος βουλευτής και μέλος της «Αφοσίωσης στο Αντιστασιακό Συγκρότημα» Ουαλίντ Σακρίγια δήλωσε στο Sputnik Arabic ότι οι ΗΠΑ αναδιαμορφώνουν τη Μέση Ανατολή και ότι η περιοχή, όπως παρουσιάζεται στους σύγχρονους χάρτες είναι στις τελευταίες της ημέρες.

Το ταξίδι του Ντόναλντ Τραμπ στη Μέση Ανατολή και οι συναντήσεις του με τους ηγέτες των αραβικών και ισλαμικών χωρών αποσκοπούσαν στην αναδιάταξη των δυνάμεων στην περιοχή, δήλωσε ο Σακρίγια.

Η Συρία, όπως ανέφερε, σύντομα θα γίνει σύμμαχος (!!) των ΗΠΑ, κάτι το οποίο θα σπάσει τους δεσμούς της Δαμασκού με τους σημερινούς συμμάχους της.

Η νέα στρατηγική των ΗΠΑ θέλει να ωθήσει τη Ρωσία εκτός της Μέσης Ανατολής, εξήγησε ο Λιβανέζος βουλευτής.

«Στη δεκαετία του 1930, ο Αμερικανός πρόεδρος Ρούσβελτ (1933-1945) είχε κάνει μια συμφωνία με τον πρώτο μονάρχη και ιδρυτή της Σαουδικής Αραβίας Αμπντουλάζι Αλ Σαούντ να χορηγήσει στη χώρα την προστασία και την υποστήριξη των ΗΠΑ σε αντάλλαγμα για το πετρέλαιο της Σαουδικής Αραβίας», είπε στο Sputnik.

Με τις νέες απειλές που αντιμετωπίζει σήμερα η μοναρχία, είπε, έχει έρθει η στιγμή να ανανεώσει την πολιτική της στρατηγική, η οποία έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας νέας περιφερειακής οργάνωσης, του λεγόμενου «Αραβικού ΝΑΤΟ». Το βασίλειο, με τη σειρά του, αυξάνει τις επενδύσεις του στην οικονομία των ΗΠΑ.

«Οι Σαουδάραβες θεωρούν το Ισραήλ, το Ιράν και τους συμμάχους του, όπως η Χεζμπολάχ και η Συρία, ως τις κυριότερες απειλές.

Ο Αμερικανός Πρόεδρος Τραμπ χαρακτήρισε επίσης το Ιράν ως εχθρό, διότι το Ιράν είναι εχθρός του Ισραήλ.

Γι’ αυτό πιστεύουμε ότι η κατάσταση στη Μέση Ανατολή θα αλλάξει.

Πρώτα, θα υπάρξει μια συνωμοσία εναντίον της Συρίας, μετά πλήρης αλλαγή της εξουσίας στη χώρα και η περαιτέρω μετατροπή της σε σύμμαχο των ΗΠΑ», τόνισε.

Στη συνέχεια, πρόσθεσε ο Λιβανέζος, η Ρωσία και άλλες χώρες που είναι αντίθετες με τις πολιτικές των ΗΠΑ στην περιοχή, θα αποσυρθούν από τη Μέση Ανατολή.

Ο Σακρίγια εξήγησε ότι το σχέδιο προτείνει επίσης τη διάσπαση της Συρίας προκειμένου να διασφαλιστεί η μέγιστη ασφάλεια του Ισραήλ από το Ιράν και το Ιράκ.

πηγη

national-pride.

Β. Καραποστόλης: Η προτεσταντική αντίληψη για την εργασία και ο Βέγγος

Βασίλης Καραποστόλης
Να παράγετε περισσότερα! Να παράγετε ταχύτερα! Η εντολή από τον Βορρά φέρει μέσα της όλη τη βεβαιότητα του εντολέως σχετικά με το τι είδους άνθρωποι είναι αυτοί προς τους οποίους απευθύνεται. Δείχνουν, πράγματι, ράθυμοι και φυγόπονοι οι Νότιοι στα μάτια εκείνων που βιάζονται πολύ να έχουν οφέλη από την εργασία τους. Αλλά τα οφέλη που θέλουν να αποκομίσουν οι Βόρειοι δεν είναι ακριβώς τα ίδια μ’ εκείνα που θέλουν οι Νότιοι. Και εκεί είναι το πρόβλημα. 
Για τον Γερμανό και τον Ολλανδό το βασικό προσωπικό του επίτευγμα είναι το προϊόν της εργασίας του. Για τον άνθρωπο της Μεσογείου είναι η πράξη του. Θέλει περισσότερο να πράττει, παρά να παράγει. Θέλει να έχει την ικανοποίηση ότι είναι αυτός που ρυθμίζει τη σχέση του με την αδρανή ύλη, αντί να ικανοποιείται με το να υπακούει στην ύλη ώστε να μπορεί να τη δαμάσει στη συνέχεια.
Βαθιές διαφορές στο πνεύμα, στις στάσεις των λαών. Είναι βαθιές οι διαφορές, αλλά σήμερα που όλα θεωρείται ότι πρέπει επειγόντως να μπουν σε εύχρηστες φόρμουλες, οι διακρίσεις στα ήθη ξεχνιούνται, παραμερίζονται, εγκαταλείπονται για να ασχοληθούν μ’ αυτές οι ιστορικοί και οι φιλόσοφοι – όχι όμως και οι αγέρωχοι μηχανοδηγοί της Ευρώπης.
Μέσα στην πρεμούρα της αναδιοργάνωσης οι ιθύνοντες λησμονούν να αναρωτηθούν για τα μέσα τα οποία διαθέτουν. Ή μάλλον θεωρούν ότι όλα τα μέσα τους είναι μηχανικά. Να πατήσουν ένα κουμπί και αμέσως να γυρίσει ο τροχός. Να σηκώσουν τον μοχλό και να αρχίσει η πολυπόθητη ανάκαμψη. Ποιος, όμως, είναι αυτός που θα θελήσει να σηκώσει τον μοχλό;
Η μηχανή και ο Νότιος
Οι μηχανές περιμένουν, λαδώνονται, γυαλίζονται. Εκείνο το χέρι, όμως, που θα τις έβαζε μπροστά, κι εκείνο το μυαλό που θα παρακολουθούσε τη λειτουργία τους δείχνουν μουδιασμένα. Οι άνθρωποι του Νότου στέκουν λυπημένοι και δύσπιστοι πλέον μπροστά σ’ αυτά τα κατασκευάσματα, τα οποία χρησιμοποίησαν για μερικές δεκαετίες, με μια προθυμία γεννημένη από τις προηγούμενες στερήσεις τους.
Ζήτησαν να εργαστούν σύμφωνα με τη λογική της βιομηχανικής παραγωγής, προκειμένου να εξασφαλίσουν αυτά που τους έλειπαν. Κοπίασαν, ίδρωσαν, μπήκαν σε μια ορισμένη ρουτίνα. Η αμοιβή τους ήταν: καλύτερη τροφή, καλύτερη κατοικία, καλύτερα ρούχα. Έως εκεί όμως. Δεν θα’ θελαν να προχωρήσουν ακόμη περισσότερο και να ανταλλάσσουν την αφθονία των υλικών αγαθών με την όλο και μεγαλύτερη συμπίεση της ανεξαρτησίας τους.
Το να είναι δούλος ενός ωραρίου που συνεχώς επεκτείνεται, το να κυριαρχεί ο χρόνος της εργασίας πάνω σ’ ένα χρόνο που θα τον ήθελε «δικό του», αυτό ήταν μια εξέλιξη που ο Νότιος δεν την περίμενε, και τελικά με τον τρόπο του την αρνήθηκε. Φυσικά, η άρνησή του δεν ήταν απολύτως συνειδητή. Πώς θα μπορούσε από τη μια να επιθυμεί να απολαμβάνει, και από την άλλη να μη δέχεται να δουλέψει σκληρά για τις απολαύσεις του;
Η λύση την οποία εφηύρε αποτελούσε μια προσπάθεια συμβιβασμού. Ήταν σαν να έλεγε μέσα του: «Να απολαμβάνω, αλλά να μη γίνω υπηρέτης της απόλαυσής μου. Να δουλεύω, αλλά να μην ξεπατώνομαι στη δουλειά».
«Πανουργία της τεμπελιάς»
Για τον άτεγκτο θιασώτη της παραγωγικότητας, η στάση αυτή συνδυάζει την πονηριά, την υπεκφυγή και την φιληδονία. Πάνω απ’ όλα φανερώνει την πανουργία της τεμπελιάς. Δεν είναι όμως έτσι. Δεν είναι οκνηρία το να μη θέλει κάποιος να ενεργεί με έναν ρυθμό ο οποίος του επιβάλλεται.
Είναι, πράγματι, ζήτημα ρυθμού η απόδοση της εργασίας, αλλά ποιος από τους υπουργούς οικονομικών, τους τραπεζίτες και τους συμβούλους για την περιλάλητη ανάπτυξη σκοτίζεται γι’ αυτό; Λίγο περισσότερο, όμως, να σκεφτεί κανείς θα μπορέσει να δει τι σαλεύει κάτω από τους αριθμούς, τους δείκτες, τα μεγέθη. Θα δει ότι για κάτι άλλο πασχίζουν κυρίως οι άνθρωποι, για κάτι που δεν είναι προς αγορά ή προς πώληση, που δεν συσκευάζεται, που δεν τυποποιείται.
Φέρτε στο νου σας τις ταινίες του Ζακ Τατί. Ο ήρωας σκοντάφτει κάθε τόσο πάνω σε μια αλυσίδα συμβάντων και πραγμάτων που γυρίζει ασταμάτητα, κι εκείνος δεν καταφέρνει να βρει τον λόγο που γίνεται αυτό. Γυρίζουν τα γρανάζια του κόσμου συνεχώς, χωρίς διακοπή. Αυτό που πιο πολύ εντυπωσιάζει τον ήρωα είναι ότι οι άλλοι γύρω του βρίσκουν μια παράξενη ευχαρίστηση στο να γίνονται και οι ίδιοι γρανάζια, λες κι αυτό τους γλυτώνει από το να πρέπει να επιλέγουν και να αποφασίζουν.
Ο κύριος Υλό γίνεται, έτσι, μάρτυρας της ηθελημένης μηχανοποίησης της ζωής, πράμα ριζικά αφύσικο. Διότι μηχανή ίσον επανάληψη, ενώ ζωή ίσον εναλλαγή, εξέλιξη. Μελαγχολεί ο ήρωας απ’ αυτή την ελάττωση της ορμητικής πλαστικότητας, της ζωικής φοράς, όπως θα’ λεγε ο Μπερξόν, απ’ αυτή την αναπηρία μες τη μονότονη δράση, την οποία ο δυτικός άνθρωπος διαλέγει ώστε να έχει το κεφάλι του ήσυχο. Σε άλλα κεφάλια, όμως, μια τέτοια ησυχία δεν έχει κανένα νόημα.
Οι ήρωες της ελληνικής κωμωδίας
Πάρτε, για παράδειγμα, την παλιά ελληνική κωμωδία. Εκεί ο ήρωας δεν στέκεται όπως ο κύριος Υλό απορημένος και θλιμμένος με όσα συμβαίνουν. Δεν είναι παρατηρητής ο ντόπιος πρωταγωνιστής. Βρίσκεται ολόκληρος μέσα στην αναστάτωση που επικρατεί. Ο ρυθμός των κινήσεων του Χατζηχρήστου ή του Βέγγου είναι ο ρυθμός του ανθρώπου που μπαινοβγαίνει στο ρου των πραγμάτων.
Τον βλέπουμε να ανασκουμπώνεται, να πατάει γκάζι στις ενέργειές του, να στριφογυρίζει σαν σβούρα και ξαφνικά η σβούρα να σταματάει. Είναι επειδή το θέλησε αυτός. Δεν ήρθε ένας απόλυτος εξαναγκασμός απ’ έξω για να τον προστάξει. Το παν λοιπόν είναι να διαφοροποιεί κανείς το τέμπο, με το οποίο πορεύεται στη ζωή.
Όταν το απαιτεί η ανάγκη να ρίχνεται στη δράση, αλλά όταν παύει η ανάγκη να μην έχει γίνει θύμα της κεκτημένης του ταχύτητας. Η παλιά ελληνική συνταγή ήταν: δουλειά κι ανάπαυλα, πορεία και στάση, στάση απαραίτητη για να θυμηθούμε τον λόγο, για τον οποίο ξεκινήσαμε την πορεία. Και ακόμη τον σκοπό για τον οποίο αγκομαχάμε.
Οι καιροί άλλαξαν βέβαια, το βλέπουμε σήμερα. Αλλά ότι πρέπει να ξέρει ένας λαός τον σκοπό για τον οποίο μοχθεί, αυτό δεν μπορεί ν’ αλλάξει. Και ίσως κάποτε στις πλατείες υψωθεί το πανό με το νέο αίτημα: «ούτε παράσιτα θέλουμε να είμαστε, ούτε είλωτες».
Ο ζωγραφικός πίνακας που πλαισιώνει τη σελίδα είναι έργο του, γάλλου, Fernand Leger.

Η Ελλάδα χάνει τον έλεγχο της Βόρειας Ελλάδας από το ΝΑΤΟ.


Φαντάζομαι ότι όλοι μας αισθανθήκαμε βαθιά υπερήφανοι – ακόμη και οι ανοργασμικές κυρίες όλων των φύλων που έμειναν εκστατικές με τα «ουάου» του κ. Βαρουφάκη – λόγω των ενσταντανέ του πρωθυπουργού με τον πρόεδρο Τραμπ σε κάποιο διάλλειμα της Συνόδου του ΝΑΤΟ. Με φωτογράφο ποιόν άλλον; Τον κ. Καμμένο.
Σχηματίστε την εικόνα στο μυαλό σας. Ο Καμμένος να ισορροπεί ως γνήσιο ανθρωποειδές σε κάποιο ρείθρο και με το κινητό του να φωτογραφίζει τον Τσίπρα καθώς έχει στήσει καρτέρι στον Τραμπ, ο οποίος αναγκαστικά περνούσε από εκεί βγαίνοντας από τους χώρους της Συνόδου. Με τρία ενσταντανέ ο Καμμένος αποτύπωσε στην αιωνιότητα την πιο απόλυτη ξεφτίλα ενός δήθεν, δοτού πρωθυπουργού, που ικετεύει την εγκάρδια χειραψία από εκείνον που πριν και μετά την εκλογή του στην αμερικανική προεδρία αντιμετώπιζε με ύφος μπλαζέ και αφ’ υψηλού. Είχε μάλιστα το θράσος με δηλώσεις του Μαξίμου να του κάνει επιπλήξεις για την πολιτική και ιδεολογία του.
Κι ο Τραμπ τι έκανε; Σκούπισε το χέρι του στον ώμο του κ. Τσίπρα. Μόλις είχε τελειώσει από την τουαλέτα και δεν είχε σκουπιστεί καλά. Κι έτσι θεώρησε το σακάκι, αλλά και τον ίδιο τον φερόμενο ως πρωθυπουργό ως κατάλληλη πατσαβούρα. Μεγάλη τιμή για τον Τσίπρα, ο οποίος στεκόταν σε χαρακτηριστική πόζα bell boy, δηλαδή παιδιού για όλα τα θελήματα.
Κι αν το όλο ζήτημα τελείωνε εδώ, δεν θα μας αφορούσε ιδιαίτερα. Την όλη υπόθεση θα την αφήναμε σε ικανότερα χέρια ημών, στα χέρια της σάτιρας. Όχι του τηλεοπτικού χαβαλέ της ασφαλούς εκτόνωσης εκ Περισσού και Κοντομηνά, αλλά της αληθινής σάτιρας που σπάει κόκαλα.
Δυστυχώς, όμως, το όλο ζήτημα δεν τελειώνει εδώ. Ο Τσίπρας κι ο Καμμένος στο περιθώριο της Συνόδου του ΝΑΤΟ έχουν αναλάβει δεσμεύσεις που θέτουν ευθέως σε κίνδυο την εδαφική ακεραιότητα της χώρας.
.
Κατά τη διάρκεια της Συνόδου ο Τραμπ απέφυγε με εκκωφαντικό τρόπο να δεσμευτεί στο άρθρο 5 του καταστατικού χάρτη του ΝΑΤΟ. Δηλαδή στο άρθρο που θεωρεί την επίθεση σ’ ένα μέλος της Συμμαχίας ως επίθεση σ’ ολόκληρη τη Συμμαχία. Η ηγεσία του ΝΑΤΟ ταράχτηκε και κατέφυγε σε διορθωτικές δηλώσεις, που ποτέ δεν επανέλαβε ο Τραμπ.
Γιατί όλα αυτά; Διότι πολύ απλά ο Τραμπ κι ένα μέρος της αμερικανικής διοίκησης δεν καλοβλέπει την μετατροπή της Γερμανίας σε αιχμή του στρατιωτικού δόρατος του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη. Η Γερμανία ήδη τείνει να μετατραπεί στην ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη άμεσης επέμβασης στην Ευρώπη. Όχι μόνο με την ταχύτατη αύξηση των δυνάμεων της Bundeswehr, αλλά και με την ενσωμάτωση υπό Γερμανική διοίκηση και δυνάμεων ταχείας επέμβασης από άλλες χώρες.
Μέχρι τώρα η Γερμανία έχει θέσει υπό τη διοίκηση της δικής της Bundeswehr την 4η τακτική ταξιαρχία ταχύτατης επέμβασης της Τσεχικής Δημοκρατίας και την 81η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία της Ρουμανίας. Οι μονάδες αυτές θα συνεργάζονται στενά και θα υποστηρίζουν τη 10η μεραρχία θωρακισμένων και τη δύναμη ταχείας αντίδρασης της Γερμανίας.
Για πρώτη φορά η Γερμανία μετά το 2ο παγκόσμιο πόλεμο αναπτύσσει τέτοιες δυνάμεις ταχείας επέμβασης. Προσοχή. Η Γερμανία εντάσσει τις «συνεργαζόμενες» μονάδες άλλων χωρών υπό τη δική της διοίκηση, όπως έκανε και με τις μονάδες Waffen SS στον πόλεμο.
Γιατί θέλει τόσο ανεπτυγμένες δυνάμεις ταχείας αντίδρασης η Γερμανία; Και μάλιστα υπό τη δική της διοίκηση; Προφανώς για να έχει τη δυνατότητα άμεσης στρατιωτικής επέμβασης, χωρίς αναγκαστικά την κάλυψη του ΝΑΤΟ. Η Γερμανία καλοβλέπει ήδη την στρατιωτική εμπλοκή της στα Βαλκάνια. Κυρίως στη «μεγάλη Αλβανία» και τα Σκόπια.
Το ΝΑΤΟ μέχρι σήμερα εγκρίνει και επαυξάνει. Τα γεράκια βλέπουν στην ανεξάρτητη στρατιωτική δράση της Γερμανίας, ένα καλό άλλοθι για την πολεμική επέκταση του ΝΑΤΟ. Δεν συμβαίνει το ίδιο με τον Τραμπ. Για τους δικούς του εντελώς ιδιοτελείς λόγους. Γι’ αυτό και επίτηδες απέφυγε να αναφερθεί στο άρθρο 5.
Πού κολλάει η Ελλάδα; Προφανώς η χώρα μας έχει μετατραπεί σε ελεύθερο πεδίο ασκήσεων του ΝΑΤΟ με ότι σημαίνει αυτό για τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Άλλωστε ο κ. Καμμένος με το έτσι γουστάρω έχει παραδώσει ολόκληρο το Αιγαίο σε Νατοϊκή αρμάδα, της οποίας ναυαρχίδα είναι γερμανική φρεγάτα.
Το ίδιο προφανώς έχει κάνει με την ηπειρωτική επικράτεια της χώρας. Αλλιώς δεν εξηγείται η κατάπτυστη ανακοίνωση του ΓΕΕΘΑ περί διέλευσης μονάδων του ΝΑΤΟ από τη Βόρεια Ελλάδα. Μονάδες των Ενόπλων Δυνάμεων της Αλβανίας, του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ισπανίας θα διέλθουν από τη Βόρεια Ελλάδα προκειμένου να συμμετάσχουν στη νατοϊκή άσκηση «Noble Jump 2017», που θα διεξαχθεί στη Ρουμανία από τις 6 έως τις 14 Ιουνίου.
Όπως ανακοινώθηκε από το ΓΕΕΘΑ, η Ελλάδα συμμετέχει στην άσκηση παρέχοντας υπηρεσίες «φιλοξενούντος έθνους» κατά τη διέλευση από περιοχές της Βόρειας Ελλάδας, μονάδων ενόπλων δυνάμεων του Ηνωμένου Βασιλείου, της Ισπανίας και της Αλβανίας, στο πλαίσιο συμμετοχής τους στην άσκηση, τόσο κατά τη φάση ανάπτυξης τους (από 29 Μαΐου έως και 2 Ιουνίου ) όσο και κατά τη φάση της επιστροφής τους (από 17 έως και 22 Ιουνίου).
Ειδικότερα, οι μονάδες των ενόπλων δυνάμεων της Αλβανίας (149 στελέχη και 19 τροχοφόρα οχήματα) θα κινηθούν επί δρομολογίου Κρυσταλλοπηγής-Προμαχώνα, ενώ οι δυνάμεις των ενόπλων δυνάμεων του Ηνωμένου Βασιλείου (274 στελέχη, 232 τροχοφόρα και 9 ερπυστριοφόρα οχήματα) και της Ισπανίας (227 στελέχη και 105 τροχοφόρα οχήματα) επί δρομολογίου Αλεξανδρουπόλεως-Ορμενίου.
Ορισμένα ερωτήματα προς άπαντες και κυρίως στους κυρίους του ΓΕΕΘΑ. Από πότε η Ελλάδα αποδέχεται τη διέλευση ξένων στρατευμάτων χωρίς προηγούμενη απόφαση της Βουλής; Να θυμίσω ότι το άρθρο 27 του Συντάγματος στην παράγραφο 2 αναφέρει ρητά: «Xωρίς νόμο, που ψηφίζεται με την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών, δεν είναι δεκτή στην Eλληνική Eπικράτεια ξένη στρατιωτική δύναμη ούτε μπορεί να διαμένει σ' αυτή ή να περάσει μέσα από αυτή.»
Πού είναι ο νόμος που επιτρέπει τη διέλευση και τη διαμονή των δυνάμεων της Αλβανίας, του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ισπανίας; Από πού αντλεί το δικαίωμα το υπουργείο άμυνας και το ΓΕΕΘΑ να δίνει τέτοιες εγκρίσεις; Είναι θέμα τύπου, ή ζήτημα ουσίας που προσβάλει κατάφωρα τον όρκο και την αποστολή των ενόπλων δυνάμεων της χώρας;
Θα μου πείτε, εδώ δεν έχει αντιδράσει το ΓΕΕΘΑ στην υποβάθμιση και ουσιαστική διάλυση των ίδιων των ενόπλων δυνάμεων των οποίων προΐσταται, νόμους της Βουλής και πράσινα λάχανα θα αναζητούσε; Άλλωστε το ζήτημα είναι ουσίας κι όχι απλά νόμων από ένα Σύνταγμα που ήδη έχει καταλυθεί υπέρ ξένων θεσμών εξουσίας. Αφορά πρωτίστως την ακεραιότητα της χώρας.
Για τον Καμμένο και την πολιτεία του τι να πει κανείς; Ζει για να θέσει υπό ξένη στρατιωτική κατοχή ολόκληρη την εθνική επικράτεια. Προς όφελος του ΝΑΤΟ, του Ισραήλ και της Γερμανίας. Πότε κατοχική κυβέρνηση δοσίλογων νοιάστηκε για τη νομιμοποίηση των πράξεών της; Ιδίως όταν πρόκειται για ξένες δυνάμεις κατοχής.
Γι’ αυτό κι ας μας επιτραπεί να θέτουμε ρητορικά ερωτήματα για τα αυτονόητα. Μπας και ξυπνήσει ο πατριωτισμός τόσο των στελεχών των ενόπλων δυνάμεων, όσο και πρωτίστως των Ελλήνων πολιτών. Πριν να είναι πολύ αργά.
Με ποιο δικαίωμα δίνεται άδεια διέλευσης και παραμονής στην επικράτεια μονάδων ενός κράτους, της Αλβανίας, το οποίο ευθέως αμφισβητεί την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας; Ή μήπως η απόφαση για διέλευση των νατοϊκών δυνάμεων της Αλβανίας από το έδαφος της Ελλάδας, είναι μια πρόβα για την «Μεγάλη Αλβανία», ένα σπονδυλωτό μόρφωμα κρατιδίων στην περιοχή σαν το Κόσοβο υπό πολιτική και στρατιωτική κηδεμονία της ΕΕ και του ΝΑΤΟ;
Τέλος, γιατί είναι ανάγκη η Ελλάδα να λειτουργήσει ως «φιλοξενών έθνος» για μια άσκηση σε μια χώρα που απέχει σημαντικά από τα σύνορά της; Τι περιλαμβάνει το σενάριο της άσκησης και θέλει οπωσδήποτε τη δέσμευση των συγκεκριμένων υποδομών και διαδρομών στη Βόρεια Ελλάδα; Τόσο δύσκολο θα ήταν να μεταβούν απευθείας στη Ρουμανία οι δυνάμεις της Αλβανίας, του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ισπανίας; Ή έστω μέσω Βουλγαρίας, η οποία συνορεύει με τη Ρουμανία;
Όχι βέβαια. Κάπου αλλού αποσκοπούν. Κι αυτό δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο παρά ο άμεσος επιχειρησιακός έλεγχος της Βόρειας Ελλάδας από το ΝΑΤΟ. Πρέπει ο λαός μας και πρωτίστως τα στελέχη των ενόπλων δυνάμεων της χώρας να εθιστούν στην ιδέα ότι η Βόρεια Ελλάδα είναι κέντρο διερχόμενων δυνάμεων του ΝΑΤΟ.
Ο σκοπός της άσκησης, η οποία σχεδιάστηκε από την Allied Joint Force Command Naples, είναι ο έλεγχος των διαδικασιών ανάπτυξης και λειτουργικότητας του επιχειρησιακού συμμαχικού σχηματισμού, Very High Readiness Joint Task Force-VJTF. Στην άσκηση συμμετέχουν περίπου 4.000 στελέχη Ενόπλων Δυνάμεων από 10 κράτη-μέλη της συμμαχίας: Αλβανία, Βουλγαρία, Ην. Βασίλειο, ΗΠΑ, Ισπανία, Λεττονία, Ρουμανία, Νορβηγία, Ολλανδία και Πολωνία.
Η κοινή επιχειρησιακή δύναμη πολύ υψηλής ετοιμότητας (VJTF) – σύμφωνα με το ΝΑΤΟ – περιλαμβάνει μια πολυεθνική ταξιαρχία (περίπου 5.000 στρατιώτες), με μέχρι πέντε τάγματα ελιγμών, υποστηριζόμενα από αεροπορικές, θαλάσσιες και ειδικές δυνάμεις. Αφού τεθεί πλήρως σε λειτουργία, το VJTF θα συμπληρωθεί με δύο πρόσθετες ταξιαρχίες, ως ικανότητα ταχείας ενίσχυσης, σε περίπτωση σοβαρής κρίσης. Εάν ενεργοποιηθεί, η δύναμη θα είναι διαθέσιμη για να μετακινηθεί αμέσως, μετά τις πρώτες προειδοποιήσεις και δείκτες πιθανών απειλών, πριν αρχίσει η κρίση, να λειτουργήσει ως πιθανό αποτρεπτικό στοιχείο για περαιτέρω κλιμάκωση.
Η συγκεκριμένη άσκηση αφορά στην ανάπτυξη αυτής της μικρής σχετικά δύναμης με σκοπό να ελεγχθούν άμεσα υποδομές και στρατηγικές προσβάσεις στην περιοχή προκειμένου να διευκολύνουν μιας μεγάλης έκτασης επέμβαση του ΝΑΤΟ. Κι όχι μόνο. Όχι μόνο εναντίον εξωτερικής απειλής, αλλά και εναντίον εσωτερικής, ή αποκαλούμενης ασύμμετρης απειλής.
Κι αν το ΓΕΕΘΑ δεν θέλει νόμο της Βουλής για να υπακούσει στις εντολές που του δίνει η πολιτική ηγεσία, ούτε του καίγεται καρφί για το ζήτημα ουσίας, δηλαδή την εδαφική ακεραιότητα της ΄χώρας, τότε μέχρι πού μπορεί να φτάσει η εθελοδουλία του; Ας μην ξεχνάμε ότι ο δικτάτορας Μεταξάς αρνήθηκε να εξυπηρετήσει τις Ιταλικές φασιστικές δυνάμεις από την Αλβανία, οι οποίες επίσημα ζητούσαν όχι την κατάληψη της Ελλάδας, αλλά την ασφαλή διέλευση και διαμονή. Κι ο λαός με το στρατό μαζί βροντοφώναξαν ΟΧΙ.
Ποτέ ξανά στην ιστορία των ενόπλων δυνάμεων της χώρας δεν έχει εμπεδωθεί στη φυσική τους ηγεσία η άθλια λογική του επαγγελματία μισθοφόρου της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας. Ξεπερνά ακόμη και τον παραδοσιακό κομματισμό στις ένοπλες δυνάμεις, αν και είναι η φυσική του κατάληξη. Κι αυτό είναι το πιο επικίνδυνο απ’ όλα.

Η Bundesbank «παγώνει» την Ελλάδα για τη ρύθμιση του χρέους .


Στη.... γραμμή Σόιμπλε και η κεντρική τράπεζα της Γερμανίας η οποία παγώνει την Ελλάδα για το θέμα της ρύθμισης του χρέους.

'Γιατί ένα πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ δεν μπορεί να διατηρείται για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα;'. Αυτό ρωτά στο μηνιαίο δελτίο της η Bundesbank.

Η γερμανική κεντρική τράπεζα υποστηρίζει ότι μετά την επιτυχή εφαρμογή μιας ευρείας διαδικασίας μεταρρυθμίσεων η διατήρηση του πρωτογενούς πλεονάσματος στα επίπεδα του 3,5% θα μπορούσε να επιτευχθεί. Στο παρελθόν, ορισμένες χώρες το πέτυχαν για μεγαλύτερες χρονικές περιόδους, αναφέρει.

Η Bundesbank στηρίζει το έγγραφο του ESM που διέρρευσε πριν από λίγες ημέρες και αναφέρει ότι εάν η Ελλάδα κατορθώσει να επιτύχει πρωτογενές πλεόνασμα άνω του 3% του ΑΕΠ για τα επόμενα 20 χρόνια, τότε οι πιστωτές της δεν χρειάζεται να προχωρήσουν σε αναδιάρθρωση του χρέους της χώρας.

Η κεντρική τράπεζα θεωρεί ότι η άποψη πως οι δημοσιονομικές απαιτήσεις του προγράμματος θα μειωθούν πρέπει να αποφευχθεί και πως η ελάφρυνση του χρέους θα αποδυναμώσει την αξιοπιστία των προγραμμάτων προσαρμογής και την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων.

Στο δελτίο επισημαίνει επίσης ότι υπήρξε καθυστέρηση στην ολοκλήρωση της αξιολόγησης και τονίζει ότι το Eurogroup έχει συζητήσει την πιθανότητα της ελάφρυνσης του χρέους μέσω της επέκτασης των λήξεων και τη μείωση των επιτοκίων μετά την επιτυχή ολοκλήρωση του τρίτου προγράμματος στη βάση της απόφασης του Μαΐου του 2016. 

'Προκειμένου να μπορέσει να κλείσει επιτυχώς η αξιολόγηση του προγράμματος, έπρεπε να συμφωνηθούν τώρα μέτρα για το 2018 και, ιδιαίτερα, μέτρα για τους φόρους και τις συντάξεις για το 2019 και το 2020' επισημαίνεται χαρακτηριστικά.

Πηγή: imerisia.gr
hassapis-peter.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...