Τρίτη, 30 Ιουνίου 2020

Η ιστορία του ελληνικού κράτους επί Όθωνος


Από το βιβλίο "Η Πολιτική Ιστορία της Ελλάδος και ο άνωθεν παρεμβατισμός: μία αντισυμβατική προσέγγιση" του Ιωάννου Σαρρή, εκδόσεις Ρήσος, Αθήνα 2016, κεφ. "Όθων" σ.38-52

Οι μεγάλες δυνάμεις είχαν υποχρεώσει τον Καποδίστρια να αποδεχθεί την έλευση ενός ξένου ηγεμόνος. Έτσι ο Εθνικός Κυβερνήτης προέκρινε για αυτήν την θέση τον Λουδοβίκο του Σάξε-Κόμπουργκ, έναν ικανό μονάρχη όπως φάνηκε εκ των υστέρων, όταν εκείνος ανέλαβε το Βέλγιο. Ωστόσο, επειδή ο Καποδίστριας γνώριζε κατά βάθος πως την δεδομένη στιγμή η επιβολή της φυτευτής μοναρχίας καθόλου δεν θα εξομάλυνε το έργο του, αποθάρρυνε τον Λουδοβίκο από την ανάληψη του αξιώματος περιγράφοντας του σε επιστολή του με τα πιο μελανά χρώματα την κατάσταση της Ελλάδος και καλώντας τον να ασπασθεί το Ορθόδοξο Δόγμα. Το εγχείρημα όντως απέτυχε, μολονότι ύστερα από την δολοφονία του οι μεγάλες δυνάμεις εδυνήθησαν και πάλι να επιλέξουν βασιλιά για την Ελλάδα. Αβίαστα λοιπόν επελέγη ο Όθων Βίττελσμπαχ, ένας γιος του βασιλέως της Βαυαρίας Λουδοβίκου Α΄. Δεδομένης της ηλικίας του (17 ετών), κατά την ενθάδε άφιξή του το 1832 συνοδεύθηκε από μία πολυμελή κουστωδία συμβούλων και επιτρόπων, ενώ κηδεμόνες του και ουσιαστικοί κυβερνήτες της Ελλάδος ορίσθηκαν οι Γερμανοί Άρμανσμπεργκ (πρόεδρος), Μάουρερ (υπουργός παιδείας και δικαιοσύνης), Χάϊντεκ (αρμόδιος για τον στρατό), Χάμπελ (αρμόδιος για τα οικονομικά) και Γκρένερ (αρμόδιος για την εξωτερική πολιτική).

Αποχή από τις μάχες των παρασίτων

Ο άνθρωπος έχει πολλή ενέργεια αλλά το πολύ δεν είναι άπειρο. Η δύναμή μας είναι πεπερασμένη. Από όσα ψυχικά εφόδια διαθέτουμε λίγα αφιερώνουμε σε υποθέσεις που στ’ αλήθεια μας αφορούν. Οι ημέρες μας έρχονται και παρέρχονται σε πεδία ξένα, σε μάχες που δεν σχετίζονται με την ύπαρξη και την εξέλιξή μας, σε υποθέσεις αλλότριες.
Μαγνητιζόμαστε σαν τις νυχτοπεταλούδες από φωτιές που άναψαν αλλού και στριφογυρίζουμε γύρω από την υπνωτιστική κάψα μέχρι να εξαντληθούμε, να καψαλιστούν τα φτερά μας και να παραδοθούμε στην μοιραία περιδίνηση μέχρι την πρόσκρουσή μας στο έδαφος.
Όποιος θέλει να εξοικονομήσει χρόνο και δυνάμεις για τα σημαντικά, για εκείνα που εφάπτονται με τον χώρο του και σχετίζονται με όσα τον πραγματικά αφορούν, μαθαίνει να αδιαφορεί για τη μαζική
κακοφωνία του περιβάλλοντος. Η κακολογία των συναναστροφών, ο θόρυβος της πολιτικής, ο ορυμαγδός του διαδικτύου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, οι κλαγγές των μικρών και μεγάλων πολεμικών μετώπων που ανοιγοκλείνουν απατηλά μπροστά στα μάτια του, όλα ένα μεγάλο μηδενικό που διακυμαίνεται.
Η επιβολή της παύσης των θορύβων για την υποδοχή της σοφής σιγής είναι αποστολή του ανθρώπου που επιδιώκει να ΕΙΝΑΙ αυθεντικά. Η Σιγή είναι εξίσου δεινή δασκάλα με την Ανάγκη. Η μια μας κλωτσά από τη σίγουρη βάρκα του εφησυχασμού στην άγρια θάλασσα της επιβίωσης και μας διδάσκει να επιπλέουμε δίχως σωσίβιο κι η άλλη δεν είναι τίποτε άλλο παρά η επιτροπή υποδοχής, ο πρόδρομος της αλήθειας. Όταν επικρατήσει η σιγή μπορούμε να αφουγκραστούμε τον αληθή εαυτό μας (που κι αυτός είναι κομμάτι του απείρου όλου) να μας ψιθυρίζει όσα πρέπει να ακούσουμε.
Συμμετέχοντας σε μάχες άλλων, πυροβολώντας στο σκοτάδι εναντίον εχθρών που δεν υπάρχουν, χάνουμε το νόημα, τον προσανατολισμό μας, στερούμαστε το νόημα της δικής μας ζωής γιατί στέψαμε βασίλισσες τις υποθέσεις των άλλων.
Μην σκορπίζεστε σαν άμμος. Μην ασχολείστε με τίποτε αν δεν έχετε ακούσει την εσωτερική σας φωνή να υποδεικνύει τον δρόμο, τον εντελώς δικό σας, εκείνον που εσείς πρέπει ν΄ ακολουθήσετε. Τίποτε στ’ αλήθεια δεν έχει σημασία εκτός από την αλήθεια την ίδια. Κι αυτήν δεν θα σας την πει άλλος. Πρέπει να γίνετε ΕΝΑ, αδιάσπαστοι και απερίσπαστοι και κάνετε ησυχία για να ακούσετε τον εαυτό σας που θα την πει.

Όπου υπάρχουν αντιδράσεις, αλλάζουν το όνομα

Δεν είναι δυνατόν να επιτρέπεται ο δανεισμός των παράνομων μεταναστών, όπως με το άρθρο 15, όταν έχουν υποβάλει αίτημα ασύλου και πριν ακόμη εγκριθεί πόσο μάλλον όταν δεν έχει καμία οικονομική λογική, αφού εάν δεν εγκριθεί το αίτημα ο παράνομος θα φεύγει από τη χώρα, αδυνατώντας προφανώς να πληρώσει τα χρέη του. Η μη ύπαρξη οικονομικής λογικής οδηγεί δυστυχώς σε άλλα συμπεράσματα – ειδικά αφού το νομοσχέδιο δρομολογείται σε μία χρονική στιγμή που λήγουν τα προγράμματα στήριξης των παράνομων μεταναστών, όπως το ΕΣΤΙΑ. Με απλά λόγια, μοιάζει σαν να βοηθάει στη στήριξη τους δήθεν με δανεικά, μέσω εκείνων των οργανισμών που προωθούν την παράνομη μετανάστευση – αφού κανένας λογικός επενδυτής δεν θα διακινδύνευε έτσι τα χρήματα του. Η δυνατότητα δε που δίνεται σε αυτές τις μικρό-τράπεζες να δανείζουν με μηδενικό επιτόκιο, αλλά να χρεώνουν συμβουλευτικές υπηρεσίες με το άρθρο 16, παραπέμπει στην ισλαμική τραπεζική – κάτι που ίσως δεν είναι τόσο αθώο, όσο φαίνεται στο νομοσχέδιο, ειδικά σε μία εποχή που η Ελλάδα απειλείται με τον εποικισμό της από μουσουλμανικούς πληθυσμούς, κατ’ εντολή της Τουρκίας και όχι μόνο. Έχει ενδιαφέρον πάντως η αλλαγή ονόματος των ΜΚΟ που δρομολογείται, σε ΟΚΟΙΠ σύμφωνα με άρθρο που θα καταθέσουμε στα – σε Οργανώσεις Κοινωνίας των Πολιτών, όπως αναλύεται η συντομογραφία. Θυμίζει τη μετονομασία της Τρόικα σε Θεσμούς, για να μην προβληματίζονται οι Πολίτες – παρά το ότι πρόκειται ακριβώς για το ίδιο πράγμα.  

Κοινοβουλευτική Εργασία

Θα ξεκινήσουμε την εισήγηση μας επί των άρθρων με τους βασικούς λόγους, για τους οποίους καταψηφίσαμε το σχέδιο νόμου επί της Αρχής – οι οποίοι είναι οι εξής:
(α) Παρά τις αντιρρήσεις μας, ο υφυπουργός δεν τοποθέτησε ανώτατο όριο στο επιτόκιο δανεισμού – αναφέροντας πως στην Ευρώπη είναι μεταξύ 15% και 25%, ενώ θα μπορεί να το καθορίσει αργότερα ο υπουργός οικονομικών, με δική του απόφαση.
Καταθέσαμε βέβαια τη δική μας πρόταση με επιτόκιο χαμηλότερο του 11%, όπου η μηνιαία δόση για δάνειο 25.000 € είναι της τάξης των 350 €, ενώ το τελικό ποσόν διαμορφώνεται πάνω από τις 42.000 € – σημειώνοντας πως το πραγματικό επιτόκιο στην Ελλάδα θα είναι εκ των πραγμάτων ακόμη υψηλότερο, αφού θα πρέπει να προστεθεί ο αποπληθωρισμός που ήταν ήδη στο 1,1% το πρώτο τρίμηνο.
Εκτός του ότι λοιπόν οι άνεργοι και οι υπόλοιπες ευάλωτες ομάδες ασφαλώς δεν θα μπορούν να πληρώσουν τέτοιες δόσεις, μοιάζει σαν να νομιμοποιεί η κυβέρνηση την τοκογλυφία – αφού σε κάτι τέτοιο οδηγεί η δυνατότητα επιβολής επιτοκίων κατά το δοκούν. Επαναλαμβάνουμε λοιπόν, πρόκειται για τη νομιμοποίηση της τοκογλυφίας – κάτι που θα οδηγήσει σε δεκάδες αυτοκτονίες, όπως έχει συμβεί στο παρελθόν στην Ινδία και στις ΗΠΑ.
Αν μη τι άλλο, οφείλει να τοποθετηθεί όριο, όσον αφορά τους τόκους που θα εξοφλούνται – να μην υπερβαίνουν δηλαδή οι τόκοι το 40% του Κεφαλαίου, ήτοι τις 10.000 € στην ημερομηνία εξόφλησης τους, μετά από δέκα έτη. Ανάλογα φυσικά για δάνεια χαμηλότερα των 25.000 € – αφού διαφορετικά θα πρόκειται για καθαρή αισχροκέρδεια και τοκογλυφία.

Αποκάλυψη μέσω Αυστραλίας: Πάγκαλος και Σημίτης είχαν ξεπουλήσει το όνομα της Μακεδονίας από το 1996!

Εμπιστευτικά έγγραφα του αυστραλιανού υπουργείου Εξωτερικών που αποδιαβαθμίστηκαν, «καίνε» την κυβέρνηση Σημίτη και τον υπουργό Εξωτερικών των Ιμίων και της υπόθεσης Οτσαλάν, Θεόδωρο Πάγκαλο, για τη στάση τους στο ζήτημα της ονομασίας του κρατιδίου των Σκοπίων.

Από τον Παναγιώτη Λιάκο
Το εμπιστευτικό έγγραφο που δημοσιεύει αποκλειστικά η «δημοκρατία» εντοπίστηκε στα αποδιαβαθμισμένα αρχεία της κυβέρνησης της Αυστραλίας από την Παμμακεδονική Ενωση του Καναδά, η οποία συνεχίζει τον εθνικό αγώνα που πρόδωσαν αλληλοδιάδοχες κυβερνήσεις της χώρας μας είτε από αριστερές εμμονές είτε επειδή τον θεωρούσαν… χαμένο ή λόγω υποταγής σε ξένα κελεύσματα.
Το 1996, τη χρονιά που συντάχθηκε και διανεμήθηκε σε υπουργεία και υπηρεσίες της κυβέρνηση της Αυστραλίας, το θέμα ήταν ακόμα «ζεστό». Υπήρχε ακόμα η δυνατότητα να αναληφθούν πολλές πρωτοβουλίες από την ελληνική πλευρά και να πειστούν πολλές χώρες να μην προβούν σε αναγνώριση του γειτονικού κρατιδίου, αν δεν ικανοποιούνταν οι όροι της χώρας μας για τη διαφύλαξη των συμφερόντων της πατρίδας και του λαού μας. Τότε ο Πάγκαλος σε συνομιλίες με ξένους διπλωμάτες αποκαλούσε τα Σκόπια «Μακεδονία» και έλεγε ότι το θέμα περισσότερο απασχολεί την ομογένειά μας στο εξωτερικό παρά την επίσημη ελληνική κυβέρνηση.
Με αυτό το τηλεγράφημα ενημερώνονται τα υπουργεία και οι διπλωματικές υπηρεσίες της Αυστραλίας και τα επικεφαλής στελέχη τους για τις προθέσεις της κυβέρνησης του Καναδά να αναγνωρίσει τα Σκόπια ως FYROM την 5η Ιουλίου. Η αναγνώριση έγινε την 4η Ιουλίου. Οι διπλωματικές σχέσεις του Καναδά με τους Σκοπιανούς περνούσαν πλέον ως αρμοδιότητα της καναδικής πρεσβείας στο Βελιγράδι της Σερβίας, διατηρήθηκε ένα προξενείο του Καναδά στα Σκόπια, ενώ λειτούργησε και πρεσβεία του κρατιδίου στην Οτάβα, την πρωτεύουσα του Καναδά.
Βασική πηγή της αυστραλιανής διπλωματίας για την υπόθεση των Σκοπίων ήταν ο Καναδός διπλωμάτης Dennis Snider. Στην 7η παράγραφο του τηλεγραφήματος αναφέρεται ότι ο Snider απέδωσε την καθυστέρηση στην αναγνώριση των Σκοπίων ως FYROM από τον Καναδά σε εσωτερικούς λόγους. «Η κυβέρνηση ανησυχεί πολύ για την πιθανή αντίδραση της ελληνοκαναδικής κοινότητας. Επίσης έχει κατά νου τις προσπάθειες ενός ελληνικής καταγωγής φιλελεύθερου βουλευτή (σ.σ.: του καναδικού Κοινοβουλίου), ο οποίος ήταν πολύ δραστήριος σε όλα τα θέματα που ήπτοντο της ελληνικής εθνικιστικής ατζέντας (συμπεριλαμβανομένων της Τουρκίας, της Κύπρου, της FYROM). Αυτές οι ανησυχίες είχαν γίνει ολοένα και λιγότερο πιεστικές για τον υπόλοιπο κόσμο που αναγνώρισε -μη εξαιρουμένης της Ελλάδας- και ανέπτυξε σχέσεις με τη FYROM».
Για να γίνουν κατανοητά τα ανωτέρω, αξίζει να σημειωθεί ότι η υπογραφή της Ενδιάμεσης Συμφωνίας του 1995 από την κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου εκλήφθηκε από τη διεθνή διπλωματική σκηνή ως εγκατάλειψη του ελληνικού αγώνα για το όνομα της Μακεδονίας.
Στο σημείο 8 του τηλεγραφήματος γίνεται η αποκάλυψη: «Μόλις η κυβέρνηση αποφάσισε να προχωρήσει την υπόθεση (σ.σ.: την αναγνώριση των Σκοπίων ως FYROM) το ζήτημα ήταν ο χρόνος. […] Ο Axworthy (σ.σ.: Lloyd Axworthy, αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών του Καναδά τον Ιούλιο του ’96) τον προηγούμενο μήνα έφτασε να συζητήσει το θέμα με τον Ελληνα ομόλογό του στο περιθώριο μιας Συνόδου του ΝΑΤΟ στο Βερολίνο. Ο Πάγκαλος του είπε πως ό,τι κι αν αποφάσισε να κάνει ο Καναδάς με τη “Μακεδονία” (όρος του Πάγκαλου) είναι δική του υπόθεση. Είπε ότι το θέμα θα ήταν περισσότερο σημαντικό για την Ελληνική Διασπορά στον Καναδά παρά για την Αθήνα, ειδικά από τη στιγμή που η Ελλάδα είχε η ίδια αναγνωρίσει και αναπτύξει διπλωματικές σχέσεις με τα Σκόπια».
Η απόδοση του ονόματος «Μακεδονία» στην εθνοτική κουρελού των Σκοπίων από τον Πάγκαλο, ο οποίος τότε ήταν υπουργός Εξωτερικών της χώρας μας, είναι κάτι που προξένησε εντύπωση στους Αυστραλούς διπλωμάτες, αλλά και στους Καναδούς, που τη μετέφεραν ως είχε στους ομολόγους τους, με τους οποίους συνεργάζονταν και συνεργάζονται στενά στο πλαίσιο και της Κοινοπολιτείας.
Εκ των ανωτέρω συμπεραίνεται ότι οι Έλληνες, όπου Γης, είναι οι θεματοφύλακες των συμφερόντων και των αξιών του έθνους μας και αγωνίζονται διαρκώς κόντρα και στα σχέδια των εχθρών του γένους αλλά και εναντίον των σχεδίων μιας μερίδας άθλιων πολιτικών που διαγωνίζονται μεταξύ τους στο αχρείο άθλημα της μειοδοσίας.
Αν δεν υπήρχαν οι φλογεροί πατριώτες Έλληνες στο εσωτερικό της χώρας και οι ομογενείς μας, η υπόθεση της Μακεδονίας θα είχε προδοθεί από την πρώτη κιόλας στιγμή
Πηγή: εφημερίδα «δημοκρατία»

Εγώ. Το παιχνίδι της ζωής (20)-επανάληψη

Συνέχεια από:Σάββατο 27 Ιουνίου 2020
ΕΓΏ-Μέρος Πρώτο
 Η βελτίωση της ζωής
Ο κάθε άνθρωπος γίνεται manager του εγώ του

Ανδροειδές α

Δεν πρόλαβαν να συναρμολογηθούν τα πρώτα αυτόματα, και ήδη διαμελίζεται ο άνθρωπος
Με την εμφάνισή του τό «νούμερο 2» ήταν κυριολεκτικά μια μηχανή που έμοιαζε με άνθρωπο. Τότε βέβαια δεν έκανε υπολογισμούς αλλά έπαιζε φλογέρα ή πιάνο.
Ας πάρουμε το έτος 1738, όταν σε όλη την Ευρώπη παρελάμβαναν ένα σωρό τεχνητά όντα: τα αυτόματα μεταναστεύουν από τις εκκλησίες στα παλάτια, και από τα παλάτια στις αγορές. Χιλιάδες άνθρωποι ακολουθούν τα ίχνη τους. Αυτοκράτειρες και βασιλείς τα θαυμάζουν, ποιητές και τεχνίτες τα εκθειάζουν, οι στρατιώτες παραδίδονται μπρος στην τελειότητα τους. Τα αυτόματα αυτά όντα είναι το θαύμα της εποχής.
Η εμφάνιση των τεχνητών αυτών ειδών (είδος με την έννοια: είδος ζώου), έλαβε χώρα 250 χρόνια πριν τις τεράστιες ουρές κατά την πώληση του νέου iPhoneΑυτή ήταν ίσως και η πρώτη περίπτωση, κατά την οποία η χαρά για μια μαγική τεχνολογία δεν μπορούσε να διαχωριστεί από το ερώτημα: ποιος θα εκμεταλλευτεί την χαρά και την τεχνολογία για δικούς του σκοπούς;
Ένας ενθουσιασμένος με τα πράγματα αυτά της εποχής εκείνης, έγραψε για ένα πολύ δημοφιλές αυτόματο, την πάπια: «Μπορούμε να δούμε πως καταπίνει το φαγητό της με μεγάλη όρεξη, πίνει με μέτρο, χαίρεται όταν έχει πιει, συγυρίζει τα φτερά της, σταματά για λίγο και τελικά ενεργείται...». Η αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία είχε μια μηχανή που μπορούσε να γράφει.
Στο Ανάκτορο του Κεραμεικού(στο Παρίσι) αφουγκράζονταν χιλιάδες, πληρώνοντας 24 Sous για το εισιτήριο, το τραγούδι ενός φλογεροπαίκτη (εντός της φλογέρας ήταν κρυμμένη μια αεραντλία). «Οι περισσότεροι δεν μπορούσαν στην αρχή να πιστέψουν πως η μουσική μπορούσε να προέρχεται από το αυτόματο»122.
Τα πιο δημοφιλή αυτόματα ήταν αυτά που έμοιαζαν με ανθρώπους. Ο Diderot έψαχνε ένα όνομα γι’ αυτά τα αυτόματα, με το οποίο θα τα ονόμαζε στην Εγκυκλοπαίδεια του. Το όνομα αυτό έπρεπε να σημαίνει κάτι περισσότερο από «αυτόματο» και κάτι λιγότερο από «άνθρωπος». Από τότε, οι μηχανές που μοιάζουν με τον άνθρωπο ονομάζονται «ανδροειδή».
Superstar του είδους είχε γίνει μια «μουσικός», που έπαιζε το εκκλησιαστικό όργανο, για την οποία ένα παρατηρητής είχε πει, πως ήταν «εμφανώς ανήσυχη, με μια λιποψυχία και ντροπαλότητα, την οποία σπάνια συναντά κανείς στην πραγματική ζωή»123.
Στην Γαλλία είχαν αρχίσει με την κατασκευή του «ανατομικού ανθρώπου». Έφτιαχναν επίσης ομοιώματα αργυρωρυχείων, όπου οι εργάτες λειτουργούσαν σαν μικρά αυτόματα.
Μετά τους μονάρχες, τους τεχνίτες, τους αγρότες, μίλησαν και οι διανοούμενοι, όπως γίνεται πάντα με τις ρηξικέλευθες τεχνολογίες. Όσο διαφορετικά και να σκέφτονταν, όλοι παρομοίασαν τον Jaques Vaucanson (1709-1782), τον κατασκευαστή της πάπιας και του φλογεροπαίκτη, με τον Προμηθέα, τον ευγενέστερο των τιτάνων, ο οποίος κατάφερε να ανάψει την φλόγα της ζωής: ο Jean-Jaques Rousseau, ο φιλόσοφος του «φυσικού ανθρώπου», το είχε κάνει. Ο La Mettrie, που ακριβώς δέκα χρόνια αργότερα είχε εκδώσει το βιβλίο «Ο άνθρωπος ως μηχανή», το είχε κάνει. Και ο Βολτέρος το έκανε με ιδιαίτερη ευχαρίστηση. Με τις ελεγείες του στον «Προμηθέα τον δεύτερο», κέντριζε τον Friedrich τον β’, τον βασιλιά των Πρώσσων, ο οποίος ματαίως προσπαθούσε να ελκύσει τον Vaucanson στο Βερολίνο. Και όταν δεν πέτυχε, «ο σχολαστικός βασιλιάς των μικρών μηχανών» όπως τον αποκάλεσε ο Michel Foucault124, παρήγγειλε να του φτιάξουν αυτόματα που θα ήταν δικά του.
Έκθαμβοι οι άνθρωποι έβλεπαν τις τέλειες μηχανές, οι μεταλλικές επιφάνειες των οποίων είχαν σκοπό να δημιουργήσουν την πλήρη ψευδαίσθηση, και οι άνθρωποι τελικώς δεν γνώριζαν τι έβλεπαν. Μερικοί άνθρωποι, αναφέρει ο Vaucanson, παραπονέθηκαν που η πάπια έχει διάτρητα φτερά από κασσίτερο, και όχι πραγματικά. «Ο σχεδιασμός μου όμως σκοπό είχε να δείξει τις διαδικασίες και όχι την μηχανή.125»
Γιατί οι θαυμαστές επιφάνειες, αυτή η τέλεια προσομοίωση του ζωντανού οργανισμού ένα σκοπό είχαν: να τις ανοίξουν. Μερικές μηχανές, όπως ο φλαουτοπαίχτης ή η χορεύτρια, είχαν μια πόρτα που άνοιγε, άλλες, όπως η πάπια, με την διαφανή επιφάνεια τους πρόσφεραν μια ανεμπόδιστη ματιά στον εσωτερικό μηχανισμό τους.
Το κοινό έπρεπε να δει τους οδοντωτούς τροχούς και τα ελατήρια, ολόκληρο τον εσωτερικό μηχανισμό της τεχνητής ζωής - για να καταλάβει υποτίθεται πως λειτουργεί η ζωή και η κίνηση. Ο Vaucanson, προκαλούσε τον αναγνώστη τών απομνημονευμάτων του, να εξετάσει ακόμα μια φορά τις μηχανές, για να διαπιστώσει πως έχει «γίνει ακριβής απομίμηση της φύσης»126. Στην πραγματικότητα, ο σκοπός ήταν εντελώς διαφορετικός: οι άνθρωποι, που με μεγάλη περιέργεια και άγνοια κοίταζαν τα αυτόματα, είχαν γίνει πειραματόζωα ενός κοινωνικού πειράματος. Με την εξέταση της μηχανής θα γίνονταν και αυτοί μέρος της. η μηχανή ήταν θαυμάσια, και ήταν επίσης μια απειλή. Θαυμάσια, γιατί στα μάτια των ανθρώπων της εποχής, η τεχνητή αυτή ζωή απέπνεε την μαγεία των αλχημιστών και την ευφυΐα των μηχανικών. Απειλή, γιατί οι μηχανές αυτές ήταν βοηθήματα μιας πολιτικής ιδέας: να καταστήσουν τους ανθρώπους αυτόματα.
Το ότι τα ζώα δεν είναι τίποτε άλλο από αυτόματα, το είχε ήδηβάλει στα κεφάλια ο Rene Descartes : ο άνθρωπος έχει ψυχή, κατά τα άλλα δεν διαφέρει σε τίποτε από τα ζώα. Ο Joseph Spence, που είχε δει την πάπια το 1741 στο Παρίσι, έγραψε στην μάνα του μια επιστολή όπου επεκτείνει την σκέψη αυτή: καλοί τεχνίτες «είναι σε θέση να δημιουργήσουν ένα ζώο από ένα μηχανισμό, ο οποίος μπορεί να κάνει τα πάντα, όπως ένα πραγματικό ζώο.127»
Ποιος μιλά όμως περί ζώων; Ο άνθρωπος είναι το παν. Τα τέλεια αυτόματα θα θέσουν σε κάποια στιγμή υπό ερώτημα τα περί ψυχής πράγματα. Παιχνιδιάρικα, ίσως ειρωνικά, περίπου όπως έγινε με την Second-Life μόδα στο διαδίκτυο, όταν πίστεψαν πως τα άβαταρ μπορούσαν να γίνουν έμβια όντα.
Μια από τις μηχανές, μια αυτόματη γραφομηχανή, του μεγάλου ωρολογοποιού Jaquet-Droz από το Neuchatel, έγραφε όταν είχε όρεξη: «σκέφτομαι, άρα υπάρχω.» Μερικές φορές όμως: «δεν σκέφτομαι, μήπως υπάρχω;»
Ο Hobbes, ο συγγραφέας του «Λεβιάθαν», είχε διακηρύξει πως ο άνθρωπος είναι αυτόματο, ώστε να μπορεί το κράτος να καταστεί ένα ανθρώπινο αυτόματο: «Γιατί τι άλλο είναι η καρδιά παρά ένα ελατήριο, τι άλλο είναι τα νεύρα, παρά ένας σωρός σκοινιά, και οι αρθρώσεις δεν είναι απλώς τροχοί;»128
Αυτή η κοσμοθεωρία ήταν ότι πιο κατάλληλο για τις ανάγκες της εποχής που αναδυόταν, που χαρακτηριζόταν από την απαίτηση της οικονομίας για αποτελεσματικότητα και εκμετάλλευση, και από την πολιτική βούληση για έλεγχο μέσω ενός κεντρικού εγκεφάλου.
Και η αποστολή των αυτόματων μηχανών ήταν η εξής: να δείξουν πως θα λειτουργούσε ο άνθρωπος εάν ήταν μηχανή. Η πρόσβαση στο εσωτερικό τού ανδροειδούς, ήταν πρόσβαση στο εσωτερικό τού ανθρώπου, γιατί όταν οι άνθρωποι παρατηρούσαν το εσωτερικό της μηχανής, η μηχανή μετέβαλλε το εσωτερικό των κεφαλιών τους. Ο φλογεροπαίκτης και ο τυμπανιστής και η χορεύτρια, ακόμα και η πάπια ήταν εργοστάσια παραγωγής κοσμοειδώλων.
Οι άνθρωποι έβλεπαν με ποιο τρόπο θα έπρεπε να βλέπουν τους εαυτούς τους: ως ένα σύνολο οδοντωτών τροχών, ελατηρίων και υδραυλικών συστημάτων, που όλα ήταν εξαρτημένα από την κεντρική μηχανική μονάδα. Αν λειτουργούσε η πάπια, τότε λειτουργούσε και το ανθρώπινο σώμα χωρίς την ψυχή. Δεν είχε περάσει πολύς καιρός, και στα σαλόνια του Παρισιού έλεγαν, πως το ελατήριο τους είχε χαλαρώσει και έπρεπε να το κουρδίσουν πάλι. Αν το σώμα λειτουργούσε έτσι, τότε αυτό ίσχυε και για το κράτος ή την οικονομία...
Αυτά τα ανδροειδή ήταν απλώς συστήματα επεξεργασίας πληροφοριών. Αυτή ακριβώς ήταν η ιδέα που χρειάζονταν οι μονάρχες και οι θεσμοί για να οργανωθούν. Λίγο αργότερα, όπως αναφέρει ο Michel Foucault (129), ο Friedrich ο β’, είχε μετατρέψει τον στρατό του σε ένα «αυτόματο», με μηχανικές κινήσεις. Ο Ναπολέων, που αγαπούσε τα αυτόματα όπως ο Friedrich, είχε τελειοποιήσει τα σχολεία, τα νοσοκομεία, την δημόσια υπηρεσία, που με τον τρόπο αυτό είχαν καταστεί μηχανήματα. Πάνω απ’ όλα όμως είχε τελειοποιήσει την οικονομία.

(Συνεχίζεται) 

ΠΟΣΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΓΡΑΨΕΙ ΑΡΑΓΕ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ Η ΔΥΣΗ; 
ΚΑΘΕ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΥΝΟΔΕΥΕΤΑΙ ΚΑΙ ΑΠΟ ΜΙΑ ΝΕΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ. 
ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟ ΝΑ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΧΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ; 
ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΝΑ ΦΟΡΕΣΟΥΜΕ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ. 
ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΟΜΩΣ ΑΛΛΑΖΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΣΩΜΑ.  
ΚΑΘΩΣ ΛΟΙΠΟΝ ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΥΡΗΝΙΚΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΘΑ ΣΩΘΟΥΝ ΜΟΝΟ ΟΙ ΚΑΤΣΑΡΙΔΕΣ ΜΑΛΛΟΝ ΘΑ ΚΛΗΘΟΥΜΕ ΝΑ ΤΙΣ ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ DNA.
ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΒΙΩΣΗ, ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ.

Αμέθυστος

Σημειώσεις
122. Simon Schaffer, ‘Enlightened Automata’, σ. 136.
123. Simon Schaffer, ‘Enlightened Automata’, σ. 138.
124. Michel Foucault, Discipline and Punish, σ. 136. Quoted in Simon Schaffer, ‘Enlightened Automota’, σ. 140.
125. Simon Schaffer, ‘Enlightened Automata’, σ. 143-4.
126. Minsoo Kang, Sublime Dreams of Living Machines: The Automaton in the European Imagination, σ. 111.
127. Minsoo Kang, Sublime Dreams of Living Machines: The Automaton in the European Imagination, σ. 111.
128. Thomas Hobbes, Leviathan, σ. 7.
129. Michel Foucault, Discipline and Punish, σ. 136. Quoted in Simon Schaffer, ‘Enlightened Automota’, σ. 140.

Ουφολογία ως σωτηριολογική θρησκεία (7)

Συνέχεια από Δευτέρα 29 Ιουνίου 2020

Η ζωοποίηση του κενού σύμπαντος με τους κατοίκους των άστρων

Του Ernst Benz, από το βιβλίο:
Außerirdische Welten, Von Kopernikus zu den Ufos (Εξωγήινοι κόσμοιΑπό τον Κοπέρνικο μέχρι τα ούφο), Aurum Verlag, Edition 2000 
Σε αυτή την νέα συνείδηση και το νέο αίσθημα περί του κόσμου, διεισδύει μια ιδιαίτερη, νέα σκέψη, αυτό στο οποίο αναφέρεται ο Jean Paul: «Πόσο μόνος είναι ο κάθε άνθρωπος, στο απέραντο νεκροταφείο του σύμπαντος!». Αυτό είναι προφανώς ένα πρωταρχικό στοιχείο του ανθρώπινου αισθήματος περί ζωής, που είναι το ίδιο ισχυρό, όπως και το sensus numinis, το θρησκευτικό δηλαδή αίσθημα, το αίσθημα περί της παρουσίας τού υπερβατικού. Αξιοσημείωτο είναι, πως ταυτόχρονα με την διάδοση της νέας κοσμοθεωρίας, εμφανίζεται ο εξής λογισμός: είναι αδύνατο, σε αυτό το τεράστιο σύμπαν με τους ήλιους και τους γαλαξίες, η γη μας να είναι ο μοναδικός πλανήτης που κατοικείται από σκεπτόμενα όντα. Και σε άλλους πλανήτες παρόμοιους με την γη, πρέπει να υπάρχουν κάτοικοι που έχουν τουλάχιστον τις ίδιες ικανότητες, αν όχι και ανώτερες, όπως το κυρίαρχο πλάσμα πάνω στην γη. Ως τέτοιοι τόποι, που κατοικούνται από σκεπτόμενα όντα, παρουσιάζονται στην αρχή πως είναι οι πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος. Πολύ νωρίς όμως εμφανίζεται η αντίληψη περί κατοίκων πλανητών απομακρυσμένων ήλιων.
Δια της διδασκαλίας περί κατοίκων των άλλων πλανητών, ζωοποιείται το τρομακτικά κενό κοπερνίκειο σύμπαν, και από αυτή την άποψη καθίσταται πάλι οικείο. Σε κάθε περίσταση, στους φυσικούς επιστήμονες και τους φιλοσόφους του 18ου αιώνος, εμφανίζονται υποθέσεις περί κατοίκων άλλων πλανητών, που στο στόμα των μορφωμένων λογίων αποκτούν ένα χαρακτήρα επιστημονικής πιθανότητας. Αυτό ισχύει μάλιστα για τους πιο σοβαρούς από αυτούς, όπως είναι οι HuygensFontenelleImmanuel Kant, LambertOetingerFrickerPhilipp Matthäus Hahn. Προφανώς έχουμε να κάνουμε με την έκφραση ενός κοσμικού αισθήματος κοινωνίας και αλληλεγγύης του ανθρώπου. Αυτό το αίσθημα έχει για πρώτη φορά μια τόσο ισχυρή επίδραση, και είναι τόσο εντονότερο, όσο η κοπερνίκειος αντίληψη περί του μεγέθους του σύμπαντος διαδίδεται στα διάφορα στρώματα του λαού, αναλόγως του επιπέδου μόρφωσης.
Σήμερα, που η κοπερνίκειος αυτή  κοσμοθεωρία έχει γίνει αποδεκτή στην κοινή γνώμη και στην γενική συνείδηση περί του κόσμου, δια της προβολής της διαστημικής έρευνας στην τηλεόραση, δεν είναι πιά θαυμαστό εάν η φαντασία περί επικοινωνίας με τους κατοίκους άλλων πλανητών, διαδίδεται σαν να είναι ένα είδος παγκόσμιας θρησκείας των ιπτάμενων δίσκων, και έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας σωτηριώδους θρησκείας. Ο Hoimar von Ditfurth το διατύπωσε ως εξής: «Πίσω από το παθιασμένο ενδιαφέρον, με το οποίο η κοινή γνώμη αγκαλιάζει ακόμα και προφανώς ψευδείς ειδήσεις περί εμφάνισης ιπτάμενων δίσκων, κρύβεται η ανακούφιση, πως δεν είμαστε μόνοι στο σύμπαν.»
Αυτό το αίσθημα ανακούφισης το βρίσκουμε και στον Ελβετό αστρονόμο Lambert, που το εκφράζει στα εκλαϊκευτικά του «κοσμολογικά γράμματα»:
«Πόσο πιο κατοικημένος είναι ο κόσμος, σε σύγκριση με ότι πριν λίγο καιρό νομίζαμε! Βρίσκουμε κόσμους σε κάθε κόκκο σκόνης, σε κάθε σταγόνα, και σε λίγο οι κόκκοι της σκόνης δε θα υπερβαίνουν σε αριθμό τα ουράνια σώματα στο στερέωμα. Είναι αναμφισβήτητο κύριε μου, πως όποιος προσθέτει κατοίκους στους πλανήτες, δεν έχει να κάνει άλλο βήμα, για να τους δώσει όσα ουράνια σώματα επιθυμείτε. Γιατί θα παραδεχθεί, ο κόσμος δεν έπρεπε να μείνει έρημος, και πρέπει να υπάρχει περισσότερη ζωή παρά νεκρή μάζα. Ο δημιουργός, η αιώνια πηγή κάθε ζωής, είναι πολύ δραστικός, και δεν μπορεί να μην έχει δώσει σε κάθε κόκκο σκόνης ζωή, και δυνάμεις και δραστικότητα.
Πως θα μπορούσε να θεωρήσει κανείς το εγχείρημα σας παράτολμο, αφού εσείς κύριε μου, δεν κάνετε κάτι άλλο από το να δείχνετε, πως για να κατανοήσει κανείς ορθά τον κόσμο, πρέπει να λάβει υπ’ όψιν του την πρόθεση του Θεού, να κατοικήσει ολόκληρο το κοσμικό οικοδόμημα»13.
Τα επόμενα κεφάλαια καταπιάνονται λοιπόν με τέτοιους φυσικούς επιστήμονες, συγγραφείς, που προσπαθούν να θεμελιώσουν επιστημονικά την ιδέα πως οι πλανήτες του δικού μας ηλιακού συστήματος, όπως και των άλλων ηλιακών συστημάτων είναι κατοικημένοι. Ένα προφανές, και κοινό για τους περισσότερους από αυτούς τους επιστήμονες στοιχείο, είναι πως γράφουν με ένα τρόπο ευκολονόητο, εκλαϊκευτικό. Στην προσπάθεια τους να  συνδυάσουν την λογοτεχνική γοητεία και την ζωηρή φαντασία με την επιστημονική ακρίβεια, προκύπτει συχνά ένα διασκεδαστικό αποτέλεσμα.

Fontanelle: Ευγενείς συνομιλίες με τους κατοίκους των πλανητών κάτω από το φως του φεγγαριού

Την σειρά της λογοτεχνίας με θέμα την πολλαπλότητα των κόσμων την άνοιξε ο Bernard Le Bovier de Fontanelle (1657-1757), τον οποίο ο Βολταίρος χαρακτηρίζει ως το πιο καθολικό (universal) πνεύμα της εποχής του Λουδοβίκου του 14ου. Το βιβλίο του περί της πολλαπλότητας των κόσμων είναι το πρώτο του επιστημονικό βιβλίο. Προηγήθηκαν πολυάριθμα λογοτεχνικά έργα κριτικής του πολιτισμού, η γλωσσική γοητεία των οποίων συνεχίζεται και στο έργο περί αστρονομίας. Οι επιστημονικές βάσεις αυτού του έργου ήταν φτωχές. Η κύρια πηγή του είναι το έργο του επισκόπου John WilkinsThe discovery of a World in the Moon. Την θεωρία του Καρτέσιου περί στροβίλων, η οποία είχε ανατραπεί από το έργο του Νεύτωνα, Principia, την είχε χρησιμοποιήσει για να εξηγήσει την δημιουργία των ουράνιων σωμάτων. Παρόλα αυτά, το έργο του Fontanelle συνέβαλε όσο κανένα άλλο, ώστε η κοπερνίκειος κοσμοθεωρία να εισέλθει στην μοντέρνα κοσμοθεωρία του τότε μορφωμένου κόσμου.
Το βιβλίο του Fontanelle, με τον τίτλο> Discours sur la Pluralite des mondes, εκδόθηκε το 1686 για πρώτη φορά, το 1780 εμφανίστηκε η γερμανική μετάφραση. Ο Fontanelle αναπτύσσει την θεωρία του με την μορφή νυχτερινών διαλόγων, τους οποίους διεξάγει κάτω από το φως του φεγγαριού με την γοητευτική  κυρία Marquise de G. Ο διάλογος της δεύτερης νύχτας έχει ως θέμα «ότι το φεγγάρι κατοικείται», το θέμα της τρίτης νύχτας είναι «τα περίεργα του κόσμου των φεγγαριών, και ότι οι υπόλοιποι πλανήτες κατοικούνται επίσης».
Οι Διάλογοι του Fontanelle παρουσιάζουν τις θεωρίες του περί κατοίκων των άλλων πλανητών, με ένα παιχνιδιάρικο τρόπο, σαν ένα ταξίδι στον κόσμο των άστρων, όπως το είχε ήδη κάνει ο Athanasius Kirchner το έργο του «Εκστατικό ταξίδι». Γράφει ο Fontanelle: «Σοβαρά μιλώντας, δε θα ήταν μικρή η  απόλαυση, να δει κανείς πολλούς διαφορετικούς μεταξύ τους κόσμους. Αυτό το ταξίδι με συναρπάζει πάρα πολύ, αν και το κάνω μόνο μέσα στην φαντασία. Πόσο μάλλον αν γινόταν στην πραγματικότητα. Αυτό το ταξίδι θα ήταν σημαντικότερο από ένα ταξίδι στην Ιαπωνία. Ένα ταξίδι δηλαδή γεμάτο κακουχίες, από το ένα σημείο της γης προς ένα άλλο, και να μην βλέπεις τίποτε άλλο, παρά ανθρώπους»14. Το γεγονός ότι στους πλανήτες κατοικούν ανθρώπινα ή όμοια προς τον άνθρωπο όντα, σύμφωνα με τον Fontanelle, αποδεικνύεται με την ίδια δυσκολία όπως και η ύπαρξη ιστορικών προσωπικοτήτων, πχ το αν ο μέγας Αλέξανδρος πράγματι έζησε. «Όλα τα στοιχεία που απαιτούνται για να αποδείξουν ένα τέτοιο δεδομένο, είναι διαθέσιμα. Η πλήρης ομοιότητα των πλανητών με την γη, η οποία κατοικείται. Η αδυναμία να φανταστεί κανείς πως δημιουργήθηκαν για άλλο σκοπό. Η γονιμότητα και  η μεγαλοπρέπεια της φύσης. Μια κάποια φροντίδα που φαίνεται πως δείχνει η φύση για τους κατοίκους της, αφού έδωσε φεγγάρια σε πλανήτες που είναι μακριά από τον ήλιο, και ο αριθμός των φεγγαριών αυξάνεται με την απόσταση»15.
«Και αυτό που δεν υποστηρίζει λιγότερο την τοποθέτηση μας, είναι πως όλα βρίσκονται από αυτή την πλευρά και από την άλλη τίποτα. Μάλιστα δεν είσαστε σε θέση να θυμηθείτε ούτε την παραμικρή αμφιβολία, εάν δεν προσλάβετε τα μάτια και την ματιά της κοινής μάζας. Εν συντομία: αν υποθέσουμε ότι οι κάτοικοι των άλλων πλανητών υπάρχουν, οι ίδιοι δε θα δώσουν σαφή σημάδια της ύπαρξης τους. Είναι δικό σας θέμα να σκεφτείτε, εάν θέλετε να δεχθήτε την ύπαρξη τους ως απλή πιθανότητα... βάλτε τούς κατοίκους των άλλων πλανητών λίγο πιο κάτω από τον Αλέξανδρο, αλλά πολύ μακριά από ένα αμέτρητο αριθμό ιστορικών πραγμάτων, που δεν έχουν ακόμα αποδειχθεί. Νομίζω πως στο σημείο αυτό ταιριάζει η κατάταξη»16.
Ένα επιπλέον επιχείρημα του Fontanelle είναι, πως είναι πολύ δύσκολο να υποθέσουμε, ότι όλο το τεράστιο σύμπαν, με τα πολλά ηλιακά συστήματα και τον κύκλο του ηλιακού μας κόσμου, έχει δημιουργηθεί μόνο χάριν του ανθρώπου αυτής της γης. Πως η πολλαπλότητα των κόσμων και των πλανητών υπηρετεί μόνο το πνευματικό πλάσμα αυτής της μικρής γης. «Βλέπουμε πως όλοι οι πλανήτες είναι της ίδιας φύσεως, σκοτεινά σώματα, που λαμβάνουν το φως τους από τον ήλιο, και μετά το ρίχνουν το ένα σώμα στο άλλο. Όλα τα σώματα έχουν ένα είδος κίνησης. Μέχρι αυτό το σημείο είναι εξολοκλήρου ίδια. Και αν αφήσουμε στην άκρη αυτά τα δεδομένα, μπορεί να σκεφτεί κανείς ότι αυτά τα μεγάλα σώματα δημιουργήθηκαν για να παραμείνουν ακατοίκητα; Αν αυτό όμως καθιστά τον σκοπό τους, γιατί να γίνει εξαίρεση με την γη; Ας το πιστεύει αυτό όποιος θέλει, εγώ δεν συμμερίζομαι!17»
Ο Fontanelle δίνει μετά μια υποτιθέμενη περιγραφή των κατοίκων των διαφόρων πλανητών, αναλόγως της δομής των άστρων όπως την είχε προσδιορίσει η αστρονομία. Η περιγραφή περιλαμβάνει την μορφή, τα πνευματικά και σωματικά χαρακτηριστικά, και διαπραγματεύεται το ερώτημα περί της έκτης αίσθησης, που θα απασχολούσε έντονα την ψυχολογία της εποχής του. «Στο όλο κοσμικό οικοδόμημα, πρέπει να θεωρούμε τους εαυτούς μας ως μια μικρή οικογένεια, τα πρόσωπα των μελών της οποίας μοιάζουν μεταξύ τους. Σε ένα άλλο πλανήτη κατοικεί μια άλλη οικογένεια, και η μορφή του προσώπου είναι εντελώς διαφορετική...»
«Μερικοί λένε πως μας λείπει η έκτη αίσθηση, δια της οποίας θα μαθαίναμε μερικά από τα σήμερα ασυνείδητα για μας πράγματα. Αυτή η έκτη αίσθηση είναι πιθανόν διαθέσιμη σε κάποιον άλλο κόσμο, όπου όμως λείπει μια από τις πέντε που διαθέτουμε εμείς. Ίσως να υπάρχει μεγάλος αριθμός τέτοιων φυσικών αισθήσεων. Κατά τον διαμοιρασμό εμείς πήραμε τις πέντε αισθήσεις, και είμαστε ευχαριστημένοι αφού δεν γνωρίζουμε για την ύπαρξη των άλλων. Οι επιστήμες μας έχουν ορισμένα όρια, τα οποία η διάνοια του ανθρώπου δεν μπορεί να υπερβεί. Υπάρχει ένα σημείο όπου η διάνοια μας εγκαταλείπει. Τα πάρα πέρα είναι για τους κατοίκους των άλλων κόσμων, όπου κάτι το οποίο εμείς γνωρίζουμε είναι άγνωστο. Ο πλανήτης μας απολαμβάνει την ηδονή του έρωτα, σε πολλά μέρη όμως καταστρέφεται με τον πόλεμο. Σε κάποιον άλλο πλανήτη απολαμβάνουν την αιώνια ειρήνη, αλλά δεν ξέρουν τίποτε από έρωτα και αισθάνονται μια αφόρητη βαρεμάρα. Αυτά που η φύση σε μικρή κλίμακα εδώ διαμοίρασε, αγαθά και πνευματικές ικανότητες, θα έχει φυσικά γίνει και σε μεγάλη κλίμακα μεταξύ των κόσμων. Και έτσι με μια αμοιβαία αποζημίωση τα έχει εξισώσει όλα»18. Ο Fontanelle δίνει λοιπόν στην φαντασία μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, με την οποία αναπαρίστανται τα χαρίσματα και οι ικανότητες των κατοίκων των πλανητών.

Συνεχίζεται
Αμέθυστος