Ο ΧΡΗΣΙΜΟΣ ΗΛΙΘΙΟΣ

 

Επιστρέφει στην επικαιρότητα η βρωμιά των πολιτικών που κατέστρεψαν την Ελλάδα, άλλος περισσότερο και άλλος λιγότερο – ενώ είναι ξεκάθαρες οι ευθύνες του εθνικού τσαρλατάνου, τουλάχιστον για την κατάρρευση των τραπεζών, αφού ακόμη και ένας ανόητος γνωρίζει πως πριν δοκιμάσει κανείς να συγκρουστεί με τους πιστωτές της χώρας, αν υποθέσουμε πως αυτή ήταν η πρόθεση του (αμφιβάλουμε σε μεγάλο βαθμό), επιβάλλει ελέγχους κεφαλαίων.

Αλέξης Ζακυνθινός

Επικαιρότητα

Ο πρόεδρος ενός κόμματος πρέπει να έχει τουλάχιστον δύο χαρακτηριστικά: (α) να είναι έντιμος και (β) να παραμένει αξιοπρεπής – γεγονός που σημαίνει πως δεν πρέπει να κατηγορεί κανέναν πολιτικό του αντίπαλο, ούτε να επιτίθεται προσωπικά σε οποιονδήποτε, επιδιώκοντας δημοσιότητα και πολιτικά οφέλη. Είναι δε ξεκάθαρο πως όταν τα «φιμωμένα» από την κυβέρνηση ΜΜΕ φιλοξενούν μία συνέντευξη σου, με κατηγορίες εκ των υστέρων σε πρώην συνεργάτες σου, μετά από πολλά χρόνια, έχεις προσφέρει αντάλλαγμα – εν προκειμένω μάλλον το διασυρμό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, είτε είναι αληθινές οι κατηγορίες, είτε ψεύτικες και όχι μόνο.

Όλα αυτά τεκμηριώνουν τη βρωμιά των πολιτικών που κατέστρεψαν την Ελλάδα, άλλος περισσότερο και άλλος λιγότερο – ενώ είναι ξεκάθαρες οι ευθύνες του εθνικού τσαρλατάνου (πηγή), τουλάχιστον για την κατάρρευση των τραπεζών, αφού ακόμη και ένας ανόητος γνωρίζει πως πριν δοκιμάσει κανείς να συγκρουστεί με τους πιστωτές της χώρας, αν υποθέσουμε πως αυτή ήταν η πρόθεση του (αμφιβάλουμε σε μεγάλο βαθμό), επιβάλλει ελέγχους κεφαλαίων.

Εάν τώρα για να προβληθεί κανείς είναι πρόθυμος να παίξει το ρόλο του χρησίμου ηλιθίου, προφανώς πάσχει από έλλειψη αξιοπρέπειας – αν μη τι άλλο. Όσον αφορά δε τον έλεγχο του πρώτου εξαμήνου του 2015 που δήθεν επιζητεί, είναι το άκρον άωτο της υποκρισίας – αφού γνωρίζει πολύ καλά πως (α) έχουν παραγραφεί τα όποια αδικήματα και (β) δεν τον θέλει κανένα από τα κόμματα της Τρόικα Εσωτερικού, αφού είναι τα χέρια όλων πολύ βρώμικα. Καλά θα ήταν πάντως να αναφερθεί στα σεμινάρια που οργάνωνε στη Γερμανία, αφού οι πάντες γνωρίζουν τον τρόπο, με τον οποίο αμείβει η χώρα αυτούς που την υπηρετούν.

Ακολουθεί η δήλωση του κ. Δραγασάκη στις κατηγορίες εναντίον του, καθώς επίσης η επιστολή του στη Βουλή:

Η δήλωση Δραγασάκη

«Ολοφάνερη συμπαιγνία ΝΔ-Βαρουφάκη-επιχειρηματικών συμφερόντων: Ο Γ. Βαρουφάκης σε ξεκάθαρο συντονισμό με συμφέροντα επαναλαμβάνει σήμερα τις συκοφαντίες του. Η ΝΔ με καθυστέρηση τον αξιοποιεί ως «χρήσιμο λαγό». Η αθλιότητα όμως δεν θα μένει αναπάντητη. Τα πραγματικά γεγονότα έχουν ήδη καταγραφεί επίσημα σε επιστολή προς τον Πρόεδρο της Βουλής. Όσοι ενδιαφέρονται για την αλήθεια, θα τη βρουν εκεί».

Η επιστολή Δραγασάκη σε Τασούλα

«Κατά τη χθεσινή συνεδρίαση της ολομέλειας της Βουλής, ο κ. Βαρουφάκης έκανε απαράδεκτες, ψευδείς, και συκοφαντικές αναφορές, τόσο για το γραφείο της Αντιπροεδρίας επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, όσο και για εμένα προσωπικά σχετικά με το χειρισμό θεμάτων του ΟΠΑΠ κατά τη διάρκεια της προηγούμενης διακυβέρνησης. Επειδή λόγω των γνωστών περιορισμών δεν ήμουν στην αίθουσα παρακαλώ να καταχωρηθούν στα πρακτικά τα παρακάτω πραγματικά γεγονότα:

1.Τον Ιούνιο του 2015 η Επιτροπή Παιγνίων, που αποτελεί ανεξάρτητη αρχή, ψήφισε κανονισμό που ρύθμιζε τους όρους λειτουργίας των VLTs (παιγνιομηχανήματα) όπως προβλεπόταν από το νόμο 4002 του 2011 και τη σύμβαση του ΟΠΑΠ με το Ελληνικό Δημόσιο. Ο κ. Βαρουφάκης ισχυρίσθηκε χθες από το βήμα της Βουλής ότι ενώ ο ίδιος μαζί τον πρόεδρο της Επιτροπής Παιγνίων θέσπισαν αυστηρούς περιορισμούς στη λειτουργία των VLTs, η Αντιπροεδρία της τότε κυβέρνησης υπονόμευε την προσπάθειά του αυτή. Όμως καμία υπονόμευση δεν υπήρξε και ούτε μπορούσε να υπάρξει αφού αυτά που ζητούσε ο κ. Βαρουφάκης είχαν αποφασιστεί και οι αποφάσεις της Επιτροπής ήταν ομόφωνες. Πως μπορούσε λοιπόν ο Αντιπρόεδρος-που έτσι κι αλλιώς δεν είχε θεσμική αρμοδιότητα για το θέμα- ή άλλο μέλος της κυβέρνησης να τον υπονόμευε όταν η Επιτροπή Παιγνίων είναι ανεξάρτητη αρχή, αποφασίζει η ίδια και όχι οι υπουργοί και οι αποφάσεις της ήταν ομόφωνες;

2. Ο κ. Βαρουφάκης σκόπιμα αποκρύβει το πραγματικό πρόβλημα. Και αυτό ήταν ότι με την ως άνω απόφαση της Επιτροπής Παιγνίων ο κανονισμός που ψήφισε με δική του, όπως ο ίδιος χθες ομολόγησε, υπαγόρευση (παραβιάζοντας την ανεξαρτησία της Επιτροπής) έγινε χωρίς διαβούλευση, ήταν νομικά ευάλωτος και το κυριότερο έδινε το δικαίωμα στον ΟΠΑΠ να προσφύγει στη διεθνή διαιτησία και να διεκδικεί από το δημόσιο τεράστια ποσά ως αποζημίωση, όπως και έκανε. Πράγματι ο ΟΠΑΠ προσέφυγε κατά του Ελληνικού Δημοσίου διεκδικώντας αποζημίωση της τάξης των 1,3 δις €.

3. Μετά από αυτήν τη σοβαρή εξέλιξη η Επιτροπή Παιγνίων προχώρησε σε μια προσπάθεια συνολικής ρύθμισης της αγοράς. Παράλληλα, ο Πρωθυπουργός ανέθεσε στην Αντιπροεδρία της κυβέρνησης να διερευνήσουμε νομικούς τρόπους προστασίας του δημόσιου συμφέροντος από τις αστοχίες του Υπουργού Οικονομικών καθώς η ευθύνη γι’ αυτό ξέφευγε πλέον από τα όρια της Επιτροπής Παιγνίων.

4. Το θέμα τελικώς έκλεισε όταν τον Οκτώβριο του 2016 ετέθη σε ισχύ ο νέος κανονισμός ο οποίος παραμένει ο αυστηρότερος μεταξύ αντίστοιχων κανονισμών στην Ευρώπη και ο ΟΠΑΠ έκρινε ότι δεν το συνέφερε πλέον να επιμείνει στις δικαστικές διεκδικήσεις του.

5. Η αλήθεια λοιπόν είναι ότι κ. Βαρουφάκης με τη ταχτική του δημιούργησε τεράστιο πρόβλημα που αν δεν αντιμετωπιζόταν θα προκαλούσε μεγάλη ζημιά στο δημόσιο και τους φορολογούμενους. Σήμερα ο κ. Βαρουφάκης βγάζει πύρινους λόγους κατά του τζόγου και της διαπλοκής. Όμως, στο σύντομο διάστημα της υπουργίας του, ο κ. Βαρουφάκης, με τις επιλογές του έδειχνε να μην έχει συνολική και σφαιρική εικόνα του προβλήματος, με αποτέλεσμα να είναι ευάλωτος σε επιχειρήματα κάποιων από τους πόλους του ανταγωνισμού. Διότι, εκτός από τον ΟΠΑΠ στο χώρο αυτό ισχυρή είναι η παρουσία και ο ρόλος των καζίνο, των στοιχηματικών εταιριών του διαδικτύου καθώς και ο παράνομος τζόγος. Και εκτός από τους υφιστάμενους υπάρχουν και νέοι παίκτες που καραδοκούν. Ωστόσο δεν μπορώ να γνωρίζω τα κίνητρα του κ. Βαρουφάκη για τις εναντίον μου επιθέσεις. Εκείνο που γνωρίζω είναι ότι η κυβέρνηση μας κινήθηκε με κριτήριο το δημόσιο συμφέρον και γι’ αυτό κατά περιόδους, τόσο η κυβέρνηση όσο και εγώ προσωπικά, δεχτήκαμε τα πυρά από όλους τους πόλους του ανταγωνισμού. Η αλήθεια είναι επίσης ότι, ανεξάρτητα από προθέσεις, η κληρονομιά που άφησε ο κ. Βαρουφάκης – και στο πεδίο αυτό- ήταν αρνητική. Διότι, αυτός είναι που με πρόχειρες αποφάσεις και άστοχες παρεμβάσεις έδωσε το δικαίωμα να απαιτούνται τεράστιες αποζημιώσεις από το Ελληνικό Δημόσιο.

Προς τι λοιπόν οι επιθέσεις και αυτός ο νέος αντί-Σύριζα παροξυσμός λίγες μέρες μετά την ανοιχτή πρόσκλησή του προς τον ΣΥΡΙΖΑ για συνεργασία; Μήπως έχει να κάνει με τα σημάδια αποσύνθεσης που παρατηρούνται στον κομματικό οργανισμό του οποίου ηγείται και ελπίζει πως με τις επιθέσεις κατά του ΣΥΡΙΖΑ θε επιτύχει κάποια συσπείρωση;

Ο χρήσιμος ηλίθιος – The Analyst

Ξέσπασε ο Βαρουφάκης: Έξαλλος με την ομολογία Ντάισελμπλουμ για τις τράπεζες

Την οργισμένη αντίδραση –σε επίπεδο ξεσπάσματος– του πρώην υπουργού Οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη προκάλεσε η ομολογία του αποχωρούντος προέδρου του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ ότι τα προγράμματα διάσωσης ουσιαστικά έσωσαν τις τράπεζες και όχι τις χώρες που βρίσκονταν σε κρίση.

Με μια σειρά tweets, ο κ. Βαρουφάκης εξαπέλυσε δριμεία επίθεση σε όσους του ασκούσαν κριτική στο παρελθόν, την ώρα που ο Ολλανδός πολιτικός ουσιαστικά παραδέχθηκε αυτά που ο ίδιος έλεγε από το 2010.

Συγκεκριμένα, ο κ. Βαρουφάκης έγραψε: «Καμία άφεση στον βαστάζο του Σόιμπλε για την κατόπιν εορτής «ομολογία» του πως έλεγα την αλήθεια από το 2010 ότι η Διάσωση αφούσε ΜΟΝΟ τις ξένες τράπεζες», προσθέτοντας: «Κιχ από την Τρόικα Εσωτερικού τώρα που ο Γερούν παραδέχτηκε ότι είχα δίκιο να φωνάζω από το 2010 πως διέσωζαν τις ξένες τράπεζες χαντακώνοντας την Ελλάδα» και κλείνοντας: «Κιχ απο τους Βάστα Γερούν που με λοιδωρούσαν για ομόλογα με ρήτρα μεγέθυνσης που πρότεινα στο Eurogroup, τώρα που τα προτείνει ο… Γερούν».

Καμία άφεση στον βαστάζο του Σόιμπλε για την κατόπιν εορτής «ομλογία» του πως έλεγα την αλήθεια από το 2010 ότι η Διάσωση αφούσε ΜΟΝΟ τις ξένες τράπεζες https://t.co/gQiMI1CGekpic.twitter.com/WWMjnh0sWE

— Yanis Varoufakis (@yanisvaroufakis) November 10, 2017

Κιχ από την Τρόικα Εσ τώρα που ο Γερούν παραδέχτηκε ότι είχα δίκιο να φωνάζω από το 2010 πως διέσωζαν τις ξένες τράπεζες χαντακώνοντας την Ελλάδα https://t.co/gQiMI1CGekpic.twitter.com/fpCwTfIAZL

— Yanis Varoufakis (@yanisvaroufakis) November 10, 2017

Κιχ απο τους Βάστα Γερούν που με λοιδωρούσαν για ομόλογα με ρήτρα μεγέθυνσης που πρότεινα στο Eurogroup, τώρα που τα προτείνει ο… Γερούν https://t.co/gQiMI1CGekpic.twitter.com/ENm3I6YV3l

— Yanis Varoufakis (@yanisvaroufakis) November 10, 2017

ΠΗΓΗ

national-pride

Βαρουφάκης: Το βαθύ κατεστημένο της ΕΕ ευθύνεται για την κρίση.

Κριτική στην Ευρωπαϊκή Ένωση για τον τρόπο που αντιμετώπισε την κρίση άσκησε ο Γιάνης Βαρουφάκης από το βήμα του συνεδρίου της Ευρωπαϊκής Κοινωνιολογικής Εταιρίας, το οποίο πραγματοποιείται αυτές τις ημέρες στην Αθήνα.

Ο επικεφαλής του κινήματος DiEM25 και πρώην υπουργός χαρακτήρισε

«ανώριμη» τη στάση της ΕΕ σε σύγκριση με εκείνη των Ηνωμένων Πολιτειών. «Κάθισαν γύρω από το ίδιο το τραπέζι ο πρόεδρος, ο επικεφαλής της Ομοσπονδιακής Τράπεζας, ο υπουργός Εξωτερικών, ο υπουργός Οικονομικών, κάποιοι "καλοί άνθρωποι" από την Goldman Sachs και την JP Morgan, που είναι και οι πραγματικοί αφέντες του σύμπαντος, και έθεσαν ένα απλό ερώτημα: πώς μπορούμε να σταματήσουμε αυτήν την κρίση που μας καταστρέφει;».

«Την ίδια ώρα - συνέχισε - οι Ευρωπαίοι είπαν κάτι άλλο: πώς μπορούμε κανόνες που είχαν θεσπιστεί πριν από χρόνια και δεν μπορούσαν να εφαρμοστούν να τους εφαρμόσουμε τώρα».

«Πώς μπόρεσαν αυτοί οι έξυπνοι άνθρωποι να ενεργήσουν με έναν τόσο απογοητευτικό τρόπο;» διερωτήθηκε έχοντας κάνει νωρίτερα μια ιστορική αναδρομή στη Μεγάλη Ύφεση της δεκαετίας του 1930 και το σύστημα ισοτιμιών του Μπρέντον Γουντς. «Το πρόβλημα δεν βρίσκεται στο ευρωπαϊκό DNA. Βρίσκεται στο γεγονός ότι δημιουργήσαμε ένα καρτέλ που σαν όλα τα καρτέλ είναι ανίκανο να αντιμετωπίσει την κρίση. Είναι σαν ένα ποταμόπλοιο να βγαίνει για να ταξιδέψει στον Ατλαντικό Ωκεανό. Μοιραία κάποια στιγμή θα αρχίσει να μπάζει νερά».

Σύμφωνα με τον Γιάνη Βαρουφάκη, ο τρόπος που αντιμετωπίστηκε η κρίση ευνόησε την ανάδυση μιας «εθνικιστικής διεθνούς», η οποία υποτίθεται ότι συγκρούεται με το «βαθύ κατεστημένο» στις τηλεοπτικές οθόνες, τη βουλή, τον δημόσιο χώρο. Το «βαθύ κατεστημένο» ωστόσο ευθύνεται για την επιβολή της λιτότητας και επομένως για την ενίσχυση αυτής της εθνικιστικής διεθνούς.

«Η εθνικιστική διεθνής χρειάζεται το βαθύ κατεστημένο γιατί χωρίς αυτό δεν θα υπήρχε. Η κυρία Λεπέν δεν θα υπήρχε χωρίς τον κύριο Ολάντ» και επομένως «το χρέος μας ως προοδευτικών, διανοούμενων, Ευρωπαίων, Ελλήνων, Ιταλών ή Γερμανών, η πρόκληση με την οποία είμαστε αντιμέτωποι είναι η δημιουργία μιας προοδευτικής διεθνούς» ως αντίπαλο δέος απέναντι σε «δυο συνενόχους».

Ο Γιάνης Βαρουφάκης, τέλος, σύστησε το κίνημά του ως «μια συμμορία ριζοσπαστικών ουτοπιστών», ενώ κάλεσε το κοινό να το στηρίξει.

Με πληροφορίες από το ΑΠΕ - ΜΠΕ
Πηγή: Euro2Day.gr

hassapis-peter.

ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ

 Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη  (δημοσιεύθηκε στα Επίκαιρα στις 25.08.2017)

===========================================

Το νέο βιβλίο του Γιάνη Βαρουφάκη, των 540 σελίδων και προς το παρόν μόνο στα αγγλικά, αποτελεί συγκλονιστική ανάλυση των λεπτομερειών της  εν ψυχρώ δολοφονίας της Ελλάδας από τους Ευρωπαίους εταίρους της. Αναμφισβήτητα, πολλά από τα αδιανόητα μαρτύρια, που επιβλήθηκαν στη μικρή ευρωπαϊκή χώρα των 10 εκατομμυρίων κατοίκων, καθώς και η κεντρική ερμηνεία της επιλογής της, ως Ιφιγένειας,  ήταν αρκούντως γνωστά, και μάλιστα από την αρχή του ελληνικού δράματος, σε όσους  φυσικά ήθελαν να τα γνωρίζουν[1].  Ωστόσο, η πολύτιμη συμβολή του ανά χείρας δοκιμίου εδράζεται στα αδιάσειστα αποδεικτικά στοιχεία, που συνοδεύουν το σύνολο των εφιαλτικών αποκαλύψεων, και που αυτόματα διακωμωδούν  τις συνήθεις κατηγορίες των συνοδοιπόρων της τρόικας, περί δήθεν αφελών και αστήρικτων απόψεων. Με την υψηλών προδιαγραφών γραφή του Γιάνη Βαρουφάκη, που συνδυάζει στέρεες γνώσεις οικονομίας, βαθιά καλλιέργεια και πολύπλευρη μόρφωση, έχω την πεποίθηση ότι χάρη στο βιβλίο αυτό, που διαβάζεται εύκολα και ευχάριστα, θα γίνει επιτέλους γνωστή, στην Ευρώπη και στην υφήλιο, η φρικτή αλήθεια, γύρω από την καθολική καταστροφή της Ελλάδας[2].

Παράλογο, αλλά ίσως όχι και ανεξήγητο, το είδος του σάλου που προκλήθηκε από το περιεχόμενο του βιβλίου, όπως αυτό  απεικονίζεται στα ΜΜΕ.  Αντί, δηλαδή, να υπάρξει οργή, που θα ήταν απολύτως  δικαιολογημένη, από το πλήθος των πολύπλευρων αποδείξεων, που εμπεριέχονται στο βιβλίο Βαρουφάκη:

*για την ενσυνείδητη απόφαση της ΕΕ να εξοντώσει μια μικρή ευρωπαϊκή χώρα 10 εκατομμυρίων κατοίκων, προκειμένου να σωθούν οι τράπεζες,

*για την ασύλληπτης έκτασης  προδοσία των εταίρων μας εναντίον της Ελλάδας,

*για την κυνική άρνηση των εταίρων μας να "διορθώσουν" έστω και εκ των υστέρων, και αφού σώθηκαν οι τράπεζές τους, τα κατά συρροή εγκλήματα που διέπραξαν, προβάλλοντας από επίσημα χείλη τη δικαιολογία,  ότι "πήγαμε πολύ μακριά και δεν υπάρχει επιστροφή"!

*για τον ανήθικο συνδυασμό εγκλημάτων με καλά προετοιμασμένη εκστρατεία αποδόμησης ενός ολόκληρου λαού, που εμφανίστηκε ως τεμπέλης, μέθυσος, φοροφυγάς, ανεπίδεκτος κ.ά.

*για τις συνεχείς διαπλοκές, συνωμοσίες, και υπόγειες συμφωνίες, μεταξύ τραπεζιτών, διεθνών οργανισμών και πολιτικών, που καταλήγουν  στην απρόσκοπτη εφαρμογή αδιέξοδων και δογματικών προγραμμάτων, περί δήθεν ανόρθωσης της ελληνικής οικονομίας

*για την κατ' εξακολούθηση, όσο   και προκλητική αθέτηση όλων των υποσχέσεων των θεσμών, προς την Ελλάδα, αφού  εκάστοτε πείθουν   τους αρμόδιους, να τους προσφέρουν "Γη και Ύδωρ"

*για τα παιδαριώδη επιχειρήματα, περί της δήθεν έλευσης  ανάπτυξης, και δήθεν success stories, της ελληνικής οικονομίας

*για τη συμπόρευση, με την τρόικα, πολυάριθμων Ελλήνων, που αναφέρονται ονομαστικά από τον Βαρουφάκη,  που κατέχουν θέσεις-κλειδιά, στην οικονομία και στην πολιτική ελληνική σκηνή, και από τις ενέργειες των οποίων εξαρτάται η επιβίωση της χώρας  (κλπ., κλπ., επιβάλλεται να διαβαστεί κάθε σειρά του βιβλίου)

          Για όλα αυτά, που αναγκαστικά αναφέρω πολύ συνοπτικά, αμέσως παραπάνω, και τα οποία εξευτελίζουν και εξαφανίζουν την Ελλάδα, ως κυρίαρχο κράτος, δεν είδα και δεν άκουσα καμιάς μορφής οργισμένη αντίδραση. Να εκλάβω αυτή τη σιωπή ως συναίνεση για το "καλά μας κάνουν"; για το "αυτά αξίζουμε";

          Και, αντιθέτως, έχει ξεσπάσει όργιο ιλαροτραγωδικών  αντιδράσεων, γύρω από κάποιες ασκήσεις επί χάρτου, που φέρουν τα αναγνωριστικά Plan B, X ή Ζ τα οποία, κατά τους ξεσηκωμένους, δεν έπρεπε να χαραχθούν επί χάρτου, γιατί "εξέθεσαν την Ελλάδα", "παραβίασαν το Σύνταγμα", "έθεσαν σε κίνδυνο την οικονομία της χώρας", και πλήθος παρομοίων ανοησιών. Παράλληλα, ζητείται  συγκρότηση "εξεταστικής επιτροπής" (άκουσον-άκουσον), για τη "διερεύνηση αυτών των εγκλημάτων". Και με το λεπτό humour που διακρίνει το Βαρουφάκη, ο ίδιος ζητεί...... να τον  περάσουν από στρατοδικείο! Μα, είναι δυνατόν, να είμαστε σε τέτοιο βαθμό αυτοκαταστροφικοί  και αυτοκτονικοί;  Να μην έχουμε απαιτήσει τιμωρία για τα εγκλήματα  των υπογραψάντων τα  μνημόνια, των εκτελεστών της καταστρεπτικής αναδιάρθρωσης χρέους, να έχουμε καταπιεί τη μετάλλαξη του ΟΧΙ σε ΝΑΙ του δημοψηφίσματος,   και να συζητούμε σοβαρά για το γιατί υπήρξαν τα σχέδια B, X ή Ζ; Ενώ, αν κάποιος θα  έπρεπε να τιμωρηθεί, εν προκειμένω, θα ήταν ο Πρωθυπουργός, επειδή φοβήθηκε την τελευταία στιγμή, επειδή προφανώς υπέκυψε στις σειρήνες των πέριξ αυτού, και δεν προχώρησε σε ότι, πιθανότατα, θα ήταν σωτήριο για την Ελλάδα:  στη ΡΗΞΗ!

          Να υπογραμμίσω, ακόμη, την υψηλών προδιαγραφών ανάλυση Βαρουφάκη, σχετικά με τη διάκριση μεταξύ  αυτών, που βρίσκονται εντός του χώρου, όπου χαλκεύονται οι μυστικές  συμφωνίες, και αποφασίζονται οι καταδικαστικές αποφάσεις ατόμων, ομάδων και χωρών, και τους εκτός, που δίνουν μάχες, για την επικράτηση του δίκαιου, της ισότητας και της ηθικής. Ο Βαρουφάκης με έπεισε, ειδικά και μετά το είδος της πολεμικής που προκάλεσε το βιβλίο του, ότι κινείται στους εκτός. Ομολογώ, ότι είχα αμφιβολίες για την τοποθέτηση του Πρωθυπουργού μας. Αμφιβολίες για την αρχή, τη διαδρομή και το τέλος. Η γνώμη μου είναι ότι, σε πείσμα των αλληλοκατηγοριών, ανάμεσα σε Αλέξη και  Γιάνη, το ανά χείρας βιβλίο απαλλάσσει τον Πρωθυπουργό από τη χειρότερη δυνατή, για αυτόν, κατηγορία, που ωστόσο πλανιέται ευρέως στην Ελλάδα: του να ανήκε, δηλαδή,  από την αρχή στους "εσωτερικούς", και να είχε προδώσει, έτσι, την Ελλάδα. Οι όποιες, εν προκειμένω, κατηγορίες εναντίον του Πρωθυπουργού παραμένουν, ωστόσο, όπως η έλλειψη θάρρους, η αναποφασιστικότητα, η ευκολία επηρεασμού του από το επιτελείο του, μεταξύ των οποίων υπάρχουν και "εσωτερικοί", η αναβλητικότητά του. Κατηγορίες, ασφαλώς, σοβαρές, αλλά σε κάποιο βαθμό δικαιολογημένες, από το ανθυγιεινό περιβάλλον μέσα στο οποίο επιβιώνουμε.

          Συνοψίζοντας τη διάκριση ανάμεσα σε "εσωτερικούς" και "εξωτερικούς", για την Ελλάδα, αλλά χωρίς ονόματα:

*Εσωτερικοί είναι όσοι πιστεύουν ότι τα μνημόνια μπορούν να  βγάλουν την Ελλάδα από την κρίση. Όσοι υποστηρίζουν ότι η παραμονή μας στην ευρωζώνη είναι αδιαπραγμάτευτη και αξίζει τόσο όσο ολόκληρη η Ελλάδα, που αλύπητα ξεπουλιέται. Όσοι, ακόμη, δικαιολογούν την εγκληματική συμπεριφορά της τρόικας και επιδιώκουν αγαθή συνεργασία μαζί της, που μοιραία καταλήγει στην, χωρίς ουσιαστική αντίδραση (εκτός από τις αέναες όσο και αναποτελεσματικές διαπραγματεύσεις) υπογραφή του ενός μετά το άλλο, των καταδικαστικών χαρτιών, για την Ελλάδα. "Εσωτερικοί" είναι, γενικώς, οι δογματικοί, που υπηρετούν τον υπερφιλελευθερισμό, αλλά και την ανεξέλεγκτη παγκοσμιοποίηση, με όλες τις οικτρές επιπτώσεις τους, εναντίον των πολλών και των λιγότερο ισχυρών.

*Εξωτερικοί είναι όσοι αναγνωρίζουν τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα. Ότι, δηλαδή, η ΕΕ μας κατέστρεψε εν ψυχρώ, εξακολουθεί να μας εξοντώνει με εξευτελιστικούς εκβιασμούς, με την υποχρέωση εφαρμογής αναποτελεσματικών μεταρρυθμίσεων, με το παραμύθιασμα περί success stories, με την υφαρπαγή του δημόσιου πλούτου μας.  Και μάχονται,   αν και γνωρίζουν, ότι οι αγώνες τους δεν οδηγούν πουθενά. Είναι ακόμη αυτοί, που μεταξύ των δύο διαθέσιμων κοσμοθεωριών προτιμούν την παρεμβατική του Keynes, ή ορθότερα το συνδυασμό των δύο.

                                                                   Το βιβλίο του Γιάνη Βαρουφάκη, εκτός από τα πολλά του προτερήματα, που ανάμεσα σε άλλα είναι η καθαρή   και  συγκροτημένη έκφραση,  η ακρίβεια των γεγονότων και η επάρκεια των αποδείξεων, η ευπρέπεια των εκφράσεων, αλλά και η ευαισθησία, αλλά και ο εμπλουτισμός του κειμένου με ιστορικές αναφορές, με λογοτεχνικά αποσπάσματα, με ευρηματικά αποφθέγματα και ανέκδοτα έχει, ωστόσο, κατά τη γνώμη μου πάντοτε, και σοβαρά μειονεκτήματα. Θα αναφέρω ως πρώτο, την μη επιτυχή επιλογή του τίτλου, που ναι μεν μεταφέρει εκλεπτυσμένη ειρωνεία, αλλά πιστεύω ότι πιο συμβατός με το περιεχόμενο, θα ήταν: "Το ευρωπαϊκό συνδικάτο εγκλήματος". Πιο ουσιαστική αδυναμία θεωρώ τη διάχυτη, σε ολόκληρο το κείμενο,  ανεπίτρεπτη ουτοπία: δηλαδή, την πεποίθηση, ότι με τις διαπραγματεύσεις, όσο εμπεριστατωμένες και να ήταν, θα μπορούσε να μεταβληθεί το πράγματι αδιάβροχο πρόγραμμα της ΕΕ, στο τμήμα που αφορούσε την Ελλάδα. Η αφέλεια αυτή, που φαίνεται ότι διατηρήθηκε μέχρι το τέλος της θητείας Βαρουφάκη είχε δύο εξαιρετικά αρνητικές συνέπειες:

α)Η πρώτη ήταν, η μη αξιοποίηση, όσο ακόμη ήταν καιρός και όσο οι αρχικά ορθές απόψεις του Πρωθυπουργού δεν είχαν υποστεί τη φθορά, από τις ειδικές περιποιήσεις της κυρίας Μέρκελ και από το θλιβερό επηρεασμό  τμήματος του περιβάλλοντός του, δηλαδή της ΡΗΞΗΣ. Που θα έπρεπε να απορροφήσει το σύνολο του διαθέσιμου χρόνου, χωρίς σπατάλη του σε παλινωδίες ή φρούδες ελπίδες, για δήθεν βελτιώσεις, μέσω  ατελεύτητων διαπραγματεύσεων. Ιδίως, που το σάπιο περιβάλλον των θεσμών ήταν αρκούντως γνωστό, όπως αυτό αναδύεται με επιτυχία μέσα από τις αναλύσεις του συγγραφέα.

β)Η δεύτερη, άμεσα σχετιζόμενη με την πρώτη αντίρρησή μου, αναφέρεται στη  μη  κατάρτιση σοβαρής μελέτης για την αντιμετώπιση των πολλών και δυσχερών προβλημάτων της ελληνικής οικονομίας, μετά τη ΡΗΞΗ. Ρίχνοντας, φυσικά, το βάρος αυτής της μελέτης στους τρόπους απάλειψης των αρνητικών επιπτώσεων από το πέρασμα στη νέα δραχμή, καθώς και στις προϋποθέσεις ταχύρρυθμης ανάπτυξης, σε συνδυασμό με αναδιανομή εισοδήματος. Την οικοδόμηση, δηλαδή, μιας νέας Ελλάδας, αντί των σπαραξικάρδιων συζητήσεων με τους δολιοφθορείς της.

          Σε συνέχεια των παρατηρήσεων/αντιρρήσεών μου, είναι απαραίτητο να προσθέσω και την έκπληξή μου, για την ταύτιση (αν, βέβαια, την εξέλαβα ορθά), του συγγραφέα, της ιδιότητας του ευρωπαϊστή με το ευρώ. Κατά την κρίση μου, δεν παύει  να ανήκει στην Ευρώπη οικονομία που είναι έξω ή  έχει εγκαταλείψει το ευρώ για να  επανέλθει στο εθνικό της νόμισμα. Αντιθέτως, θα έλεγα, και ειδικότερα για την Ελλάδα, ότι  θα  είχαμε απαλλαγεί από ένα ασήκωτο βαρίδιο, που κατέστρεψε την έστω χαμηλή  ανταγωνιστικότητά μας και που δημιούργησε τα ανεξέλεγκτα εξωτερικά μας ελλείμματα, με αντικάτοπτρο  τα επίσης ανεξέλεγκτα πλεονάσματα της Γερμανίας. Και για να προχωρήσω βαθύτερα: πως δικαιολογείται η πίστη του Γιάνη Βαρουφάκη  ότι θα ήταν ποτέ δυνατόν να πειστεί η Γερμανία να άρει τη λιτότητα από την Ελλάδα, εφόσον μια τέτοια ενέργεια, εκτός του ότι θα αποτελούσε κακό παράδειγμα για το σύνολο της Ευρώπης του Νότου, θα έθετε σε θανάσιμο κίνδυνο και την επιβίωση του ευρώ; Και, τέλος, πως φαντάστηκε ο ευρωπαϊστής Βαρουφάκης  τη ΡΗΞΗ, με παραμονή όμως της Ελλάδας στην Ευρωζώνη; Εκτός του ότι θα επρόκειτο για αδύνατο σχήμα, εκ των πραγμάτων, η σπουδαιότερη αντίρρησή μου αναφέρεται στην αδυναμία επίτευξης ταχύρρυθμης ανάπτυξης, έχοντας ως νόμισμα το σταγονομετρικό και δανειζόμενο ευρώ, όταν η ανάπτυξη της καταποντισμένης ελληνικής οικονομίας απαιτεί, για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα, την εφαρμογή ελεγχόμενου πληθωρισμού. Με μια συνοπτική ερώτηση: πώς ο τόσο καλά καταρτισμένος οικονομικά Βαρουφάκης δεν συνειδητοποίησε το αυταπόδεικτο: τον μονόδρομο σωτηρίας της Ελλάδας.

          Η επιλογή του Γιάνη Βαρουφάκη ήταν, τελικά, άριστη για την Ελλάδα,  χάρη στις πολύτιμες και ουσιαστικές επαφές του ανά την υφήλιο, στη διεθνή αναγνώρισή του ως οικονομολόγου, στις γνώσεις και την πρωτοτυπία σκέψης του. Και ήταν, βέβαια, κάκιστη επιλογή για τους δανειστές. Δυστυχώς, για τους λόγους που ανέφερα, και που συμπληρώνονται από το κείμενο του βιβλίου, η ευκαιρία αυτή χάθηκε ανεπιστρεπτί.

---

[1] Βλ. Μ. Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, Όλη η αλήθεια για χρέη και ελλείμματα και πως θα σωθούμε, Η εν ψυχρώ δολοφονία της Ελλάδας κλπ.

[2] Έχω προσπαθήσει και εγώ προς αυτή την κατεύθυνση με άρθρα στην Le Monde, και βιβλία στη γαλλική γλώσσα, όπως L’assassinat économique de la Grèce et le dernier recours la drachme, L’Harmattan-CEDIMES, 2014 και Grèce et euro : quelavenir ? Συλλογικό έργο με βάση τις εισηγήσεις στην ημερίδα που διοργανώθηκε τον Νοέμβριο του 2014, από το Ίδρυμα Δημητρίου και Μαρίας Δελιβάνη. Διευθυντής/Εκδότης του συγγράμματος, που εμφανίζεται στη σειρά CEDIMES από τις εκδόσεις L’Harmattan, είναι ο καθηγητής  Gérard Lafay.  

 eleftheroiellines

O YΠΑΛΛΗΛΟΣ ΤΟΥ ΣΟΡΟΣ ΣΕ ΝΕΑ ΔΙΑΤΕΤΑΓΜΕΝΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ;

Ο ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΤΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΙΔΡΥΟΝΤΑΣ ΤO «DIEM 2025»    (DEMOCRACY IN EUROPE MOVEMENT 2025)

Ο πρώην υπουργός Οικονομικών του Τσίπρα Βαρουφάκης, αφού έβαλε τις βάσεις για το πλαστικό χρήμα, υπογράφοντας τα capital controls, προχωρά τώρα (κατ΄εντολήν;) στην ίδρυση ενός παγκοσμιοποιητικού κόμματός που όπως εκείνος λέει συγκεκαλυμένα, «φιλοδοξεί να βάλει τέλος στον «κατακερματισμό στην Ευρώπη».

Η ανακοίνωση του νέου πολιτικού φορέα που θα ανήκει στην «ευρωπαϊκή αριστερά» (σ.σ.Οίμου:της παγκοσμιοποίησης) όπως γράφει το το POLITICO θα γίνει στις 9 Φεβρουαρίου σε θέατρο στο Βερολίνο (πού αλλού)!

Η "ευρωπαϊκή αριστερά" του Βαρουφάκη καταλαβαίνουν όλοι πόσο "αριστερά" θα είναι..

Ο στόχος είναι να ξεκινήσουν την ίδρυση κομμάτων με παγκοσμιοποιητικές αρχές, πρώτα στην Ευρώπη κι ύστερα σε όλο τον κόσμο κι ο Βαρουφάκης κάνει την πρώτη κίνηση...

Το «Κίνημα για την Δημοκρατία στην Ευρώπη 2025» όπως πρόκειται να είναι το όνομα του ή επί το ευρωπαϊκότερον DIEM 2025 (Democracy in Europe Movement 2025) κατά δήλωσή τους (του Βαρουφάκη των συνεργατών αλλά και των εντολέων του) «έχει ως στόχο να οδηγήσει τους πολίτες της Ευρώπης σε έναν τρίτο δρόμο, μια εναλλακτική οδό (σ.σ.Οίμου: της παγκοσμιοποίησης) ανάμεσα στην επιστροφή στο κλειστό έθνος-κράτος (σ.σ.Οίμου: που η παγκόσμια εξουσία φοβάται όπως ο εξωαποδώ το λιβάνι) και στις αντιδημοκρατικές δομές των σημερινών Ευρωπαϊκών θεσμών».

Μας λέει δηλαδή το γνωστό παραμύθι της ψευτοαριστεράς ότι θα μετατρέψει την ΕΕ σε "μια Ευρώπη των λαών, με ισότιμα κράτη-μέλη που δρουν μέσα σε μια ενιαία αγορά με κοινές αρχές και αξίες" δηλαδή μια Ευρώπη διεθνιστική ένα σκαλοπάτι πρίν το παγκόσμιο κράτος, την παγκόσμια δικτατορία.

Οι λαοί όμως της Ευρώπης και ιδιαίτερα οι Έληνες γνωρίζουν πια "Βαρουφάκηδες τι σημαίνουν"και δεν πρόκειται να μασήσουν τα άχυρα της παγκοσμιοποίησης που τους προσφέρονται από ψευτοαριστερούς υπαλλήλους της Παγκόσμιας Τραπεζοπιστωτικής Εξουσίας (ΠΤΕ)

oimos-athina

Paul Craig Roberts: "Η Ελλάδα να στραφεί για στήριξη στα BRICS γυρίζοντας την πλάτη στην ληστρική Δύση"

"ΘΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΕΙ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ ΧΩΡΕΣ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ"

Μπα.... ο χαρμπουργεροΣορομεγαλωμένος Μπαρουφάκης, το δήλωσε... πως δεν θέλει καμία βοήθεια από την Ρωσία και πάει το καράβι ΕΛΛΑΔΑ, κατ ευθείαν στην ξέρα...

Πόπη Σουφλή

Χρηματοδότηση από τα ΒRICS θα λάβει η Ελλάδα σε περίπτωση που θέλει να εξυπηρετήσει το χρέος της και η ΕΕ αρνείται να συμμορφωθεί και συνεχίζει στην ίδια πορεία εξόντωσης του ελληνικού λαού δήλωσε ο Αμερικανός αναλυτής και πρώην εκδότης της Wall Street Journal,  Paul Craig Roberts.

Εάν η Ελλάδα γυρίσει την πλάτη στις δυτικές τράπεζες και στραφεί για στήριξη στις χώρες των BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότια Αφρική) θα μπορούσε να αποτελέσει παράδειγμα και για άλλες χώρες που έχουν υποστεί «ληστρική» επιδρομή από τη Δύση:

Αυτό δηλώνει σε συνέντευξή του στην διαδικτυακή πύλη King World News ο αμερικανός πολιτικός επιστήμονας και
πρώην Υφυπουργός οικονομικών επί κυβερνήσεως Ρ.Ρήγκαν Paul Craig Roberts.

Γνωστός ρεπουμπλικανός και πρώην υφυπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ επί κυβέρνησης Ρήγκαν, ο Ρόμπερτς συνεχίζει την αρθρογραφία του σχετικά με την έντονη και συντονισμένη αντίδραση της Δύσης απέναντι στη νέα κυβέρνηση της Ελλάδας, από τη στιγμή που προχωρά στης επιβολή νέων όρων στην διαπραγμάτευση με την Ευρώπη και το ΔΝΤ και προσανατολίζεται στη θέσπιση σχέσεων με τη Μόσχα. 

Σύμφωνα με τον Ρόμπερτς, η Νέα Τράπεζα Ανάπτυξης των χωρών BRICS είναι σε θέση να βοηθήσει την Ελλάδα σε θέματα εξυπηρέτησης του χρέους. Τις ραγδαίες εξελίξεις στην Ελλάδα παρακολουθούν στενά η Ισπανία, η Ιταλία, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία, όπως τονίζει ο αμερικανός αναλυτής.

«Εάν αυτές οι χώρες κατανοήσουν ότι η Ευρώπη δεν πρόκειται να εξομαλύνει τις δυσκολίες, θα στραφούν προς τη Ρωσία, την Κίνα και την Ινδία, τις χώρες των BRICS», επισημαίνει και προσθέτει:

«Στην περίπτωση αυτή, οι χώρες αυτές θα στραφούν επίσης κατά της Γερμανίας, της Ουάσιγκτον και του ΔΝΤ, που τους επιβάλλουν αυθαίρετα τη δική τους πολιτική και τους ληστεύουν – Αυτό θα αποτελέσει πραγματική καταστροφή και θα αποδείξει πόσο αλαζονική είναι η Δύση, από τη στιγμή που δεν συζητά να κάνει καμία παραχώρηση και θα προκαλέσει σοβαρούς τριγμούς – έως και κατάρρευση – του οικοδομήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και του ΝΑΤΟ».

To παιχνίδι "χοντραίνει" αφού η οικονομική χειραφέτηση της χώρας περνά από την γεωπολιτική στροφή της. Εάν η ΕΕ και η Ουάσιγκτον επιμείνουν στην τιμωρία του ελληνικού λαού τότε θα υπάρξει πλήρη διάρρηξη των σχεσεων με την Δύση και ολοκληρωτική προσφυγή σε άλλους πιο φιλικούς προορισμούς.

Εάν πάλι διαπραγματευθούν και προσφέρουν ουσιαστικά ανταλλάγματα που θα κάνουν καλύτερη τη ζωή των Ελλήνων πολιτών και αυτό θα οφείλεται στην μερική γεωπολιτική στροφή προς Ρωσία, η οποια θα αποτελεί ένα είδος μοχλού πίεσης ώστε οι περιβόητοι "σύμμαχοί" μας να το πάρουν απόφαση και να μας μεταχειρίζονται καλύτερα. Κάτι που δεν έκαναν ποτέ από τον Β' ΠΠ και μετά παρά τους ποταμούς αίματος που δώσαμε για το δυτικό μπλοκ του ελεύθερου κόσμου (τουλάχιστον τότε γιατί τώρα τα πράγματα αντιστρέφονται και η Δύση έχει αποκτήσει φασίζουσα συμπεριφορά τα τελευταία χρόνια ενώ προωθεί την αποχριστιανοποίηση των κοινωνιών και την αθεϊα, κάτι που η Ευρώπη το πληρώνει πλέον ακριβά όπως φάνηκε στο πρόσφατο τρομοκρατικό χτύπημα στη Γαλλία).

Είναι γεγονός ότι η νέα κυέρνηση έχει καταφέρει να τοποθετήσει την χώρα στο επίκεντρο των εξελίξεων. Μια χώρα δεν πρέπει ποτέ να θεωρείται "δεδομένη". Η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας πρέπει να είναι πολυδιάστατη. Μεταξύ κρατών δεν υπάρχουν φιλίες αλλά πρωτίστως συμφέροντα, η νέα κυβέρνηση φαίνεται να το έχει εμπεδώσει καλά και να το εφαρμόζει.

Πηγή

 attikanea.

Το Νέο Κατοχικό Δάνειο

Του Γιάννη Βαρουφάκη

Το Κατοχικό Δάνειο μόνο δάνειο δεν ήταν, όπως όλοι γνωρίζουμε. Το ίδιο συμβαίνει και με το Νέο Κατοχικό Δάνειο. Αυτό που έμμεσα προσφέρουν οι λαοί των υπό τροϊκανής κατοχής χωρών της περιφέρειας στο Γενικό Λογιστήριο του γερμανικού κράτους. Σύμφωνα με στοιχεία που πρόσφατα δημοσιοποίησε το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών (τα οποία δημοσίευσε το Der Spiegel στις 19 Αυγούστου), η γερμανική κυβέρνηση υπολογίζει πως,

στη διάρκεια της περιόδου 2010-2014, θα έχει εξοικονομήσει κατ’ ελάχιστον €41 δισ. λόγω της κρίσης.

Όπως αναφέρει το υπουργείο στο πόρισμα που είδε τη δημοσιότητα, η κρίση στις χώρες της περιφέρειας συμπίεσε τα επιτόκια δανεισμού της ομοσπονδιακής κυβέρνησης της Γερμανίας, με αποτέλεσμα αυτή την εξοικονόμηση. Πώς μετρούν τον βαθμό συμπίεσης του κόστους δανεισμού του γερμανικού κράτους; Αν και κανείς δεν μπορεί να ξέρει ακριβώς σε ποιο επίπεδο θα κυμαίνονταν τα επιτόκια δανεισμού της Γερμανίας αν δεν είχε ξεσπάσει η κρίση του ευρώ, η μεθοδικότητα των γερμανών αξιωματούχων βοηθά να κάνουμε έναν ενδιαφέροντα υπολογισμό αυτών των οφελών: Κάθε χρόνο, υπηρεσία του υπουργείου του κ. Σόιμπλε προβλέπει το ύψος των επιτοκίων δανεισμού για την επόμενη περίοδο, έτσι ώστε ο υπουργός να έχει μια γενική εποπτεία, βασισμένη σε προβλέψεις της εξέλιξης του κόστους δανεισμού της χώρας για τα επόμενα, π.χ., τέσσερα χρόνια.

Έτσι λοιπόν, ήταν δυνατόν να γίνει η σύγκριση μεταξύ (α) των επιτοκίων δανεισμού της γερμανικής ομοσπονδιακής κυβέρνησης που κατέβαλε στους δανειστές του κράτους κατά την περίοδο 2010-2014 και (β) των επιτοκίων όπως είχαν προβλεφθεί από την υπηρεσία του υπουργείου το 2009. Αυτό που συνέβη ήταν ότι, καθώς οι χώρες της περιφέρειας (αρχής γενομένης από την Ελλάδα) βυθίζονταν στην πτώχευση η μία μετά την άλλη, οι κάτοχοι ομολόγων των χωρών μας άρχισαν να τα ξεπουλάνε, αγοράζοντας με τα έσοδα που αποκτούσαν τα πιο σίγουρα γερμανικά ομόλογα. Έτσι, οι τιμές των γερμανικών ομολόγων ανέβαιναν και τα επιτόκια δανεισμού που έπρεπε να προσφέρει το γερμανικό κράτος για να δανείζεται μειώνονταν ραγδαία. Το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών κατέληξε, με αυτό τον τρόπο, στον αριθμό €41 δισ. – έναν αριθμό που αποτελεί το ελάχιστο όφελος του γερμανικού δημοσίου από την κρίση χρέους των χωρών της περιφέρειας.

Αν το καλοσκεφτούμε, δεδομένου ότι (α) οι χώρες της περιφέρειας έχουν καταλήξει σε μια κατάσταση υποτέλειας στην τρόικα, ακόμη και ως προς τις παραμικρές λεπτομέρειες που αφορούν την καθημερινότητα των πολιτών (π.χ. το αν το πετρέλαιο θέρμανσης θα έχει τον ίδιο φόρο με το κίνησης), και (β) η κρίση που τις έφερε σε αυτή την κατάσταση υποτέλειας, κατοχής, ουσιαστικά προικοδότησε το γερμανικό κράτος με αυτά τα €41 δισ., δεν είναι καθόλου τραβηγμένο να αναφέρομαι σε ένα Νέο Κατοχικό Δάνειο. Δάνειο που, όπως και το παλαιό, μόνο δάνειο δεν είναι.

Όσο για το ακριβές μέγεθός του, πολύ φοβάμαι ότι το ποσό των €41 δισ. που αναφέρει το υπουργείο Οικονομικών του κ. Σόιμπλε πρέπει να πολλαπλασιαστεί με το δέκα για να υπολογιστεί σωστά. Πράγματι, αγαπητέ αναγνώστη, θεωρώ πως το ποσό που εξοικονόμησε το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών λόγω της κρίσης του ευρώ αγγίζει τα €400 δισ. Από πού προκύπτει αυτό; Από δύο πηγές. Πρώτον, το ίδιο το υπουργείο Οικονομικών της Γερμανίας παραδέχεται ότι τις χρονιές 2010-2012 εξέδωσε ομόλογα αξίας €73 δισ. μικρότερης από εκείνη που υπολόγιζε. Με άλλα λόγια, δεν είναι μόνο ότι το γερμανικό κράτος πληρώνει λιγότερους τόκους, καθώς το επιτόκιο δανεισμού του μειώνεται, είναι και ότι, καθώς το επιτόκιο μειώνεται, όταν τα γερμανικά ομόλογα ωριμάζουν και πρέπει να αποπληρωθούν, το γερμανικό δημόσιο δανείζεται λιγότερα για να τα ανακυλήσει στο μέλλον, εκδίδοντας έτσι μικρότερο νέο χρέος.

Για την περίοδο 2010-2014 είναι εύλογο να υποθέσουμε ότι η Γερμανία εξοικονόμησε περί τα €90 δισ. από αυτήν τη διαδικασία, συν τα €41 δισ. που προαναφέραμε, έχουμε έναν σύνολο €131 δισ. Δεύτερον, παράλληλα με τη στροφή των επενδυτών στα γερμανικά ομόλογα, υπάρχει και η στροφή των καταθετών της περιφέρειας προς τις τράπεζες της Φρανκφούρτης. Έλληνες, Ισπανοί, Πορτογάλοι, Ιρλανδοί μεταφέρουν τις καταθέσεις τους στις γερμανικές τράπεζες, για να μην την πατήσουν όπως οι κύπριοι καταθέτες. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα καταδεικνύει πως μόνο εντός του 2012 είχαμε €95 δισ. καταθέσεων, τα οποία κατέφυγαν από την περιφέρεια προς την Φρανκφούρτη (ένας αριθμός που, αν μη τι άλλο, μάλλον υποτιμά τη φυγή κεφαλαίων προς τη Γερμανία). Ακόμη κι αν το 2012 ήταν το Έτος της Μεγάλης Φυγής (με τα υπόλοιπα έτη να υπολείπονται ως προς τη βιαιότητα αυτών των μεταφορών), είναι πολύ πιθανό την περίοδο 2010- 2014 να μεταβιβάστηκαν €275 δισ. προς τις γερμανικές τράπεζες. Μια τέτοια ροή κεφαλαίων ωφελεί όχι μόνο τους τραπεζίτες, αλλά και το κράτος.

Οι γερμανικές τράπεζες, μετά το 2008, βρέθηκαν σε κατάσταση βαθιάς πτώχευσης. Χωρίς τη συνεχή αρωγή της ομοσπονδιακής κυβέρνησης δεν θα μπορούσαν να λειτουργούν. Η κυβέρνηση μάλιστα δημιούργησε κρατικά χωνευτήρια κακών ιδιωτικών χρεών και τραπεζικών ζημιών (bad banks), τα οποία απαιτούν συστηματική χρηματοδότηση. Όμως, λόγω της ροής των προαναφερθέντων κεφαλαίων στο τραπεζικό σύστημα, ο κ. Σόιμπλε μπόρεσε να αντισταθεί στις απαιτήσεις των φίλων του τραπεζιτών για επιπλέον κρατική ενίσχυση. Συνοπτικά, από τότε που οι χώρες μας κατέρρευσαν, κι επειδή οι χώρες μας κατέρρευσαν, μεταξύ €300 και €400 δισ. μεταφέρθηκαν έμμεσα από την ευρωπαϊκή περιφέρεια στο Γενικό Λογιστήριο του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών. Παράλληλα, οι χώρες μας, με την ενθουσιώδη υποστήριξη των εγχώριων ελίτ, εντάχθηκαν σε ένα καθεστώς ιδιότυπης κατοχής.

Είναι σαν ένα Νέο Πανευρωπαϊκό Κατοχικό Δάνειο να έχει επιβληθεί στο πλαίσιο της ευρωζώνης στην ευρωπαϊκή περιφέρεια. Από τη δική της μεριά, η γερμανική κυβέρνηση έχει καταβάλει, ως αντίτιμο, εγγυήσεις για τα διάφορα μνημονιακά δάνεια (έμμεσα και άμεσα) της τάξης των €600 δισ. Ακόμη και €100 ή €200 δισ. από αυτά τα μνημονιακά δάνεια να διαγράψει μέσα από κάποιο κούρεμα (το οποίο θα παλέψει με νύχια και με δόντια να μην αποδεχτεί), πάλι το ύψος του Νέου Πανευρωπαϊκού Κατοχικού Δανείου θα κυμαίνεται στα €200 δισ. Το οποίο βέβαια, όπως και το παλαιό, δεν πρόκειται να αποπληρωθεί ποτέ!

Πηγή: hotdoc.gr

προεδρική δημοκρατία

Βαρουφάκης: Η τρόϊκα θα φύγει μετά το… 2050!!!

Στο περιθώριο της μεγάλης συζήτησης που βρίσκεται σε εξέλιξη για την αποχώρηση της τρόικας από την Ελλάδα, και το τέλος της εποχής των Μνημονίων, ο καθηγητής Οικονομίας Γιάννης Βαρουφάκης διατύπωσε την εκτίμηση ότι η στιγμή αυτή θα αργήσει… μερικές δεκαετίες ακόμη.

Ο Γιάννης Βαρουφάκης μίλησε το πρωί της Τετάρτης στην

τηλεόραση του ΑΝΤ1, και σημείωσε με νόημα ότι "η Ελλάδα θα βρίσκεται σε εποπτεία, τουλάχιστον μέχρι το 2050".

Σύμφωνα με τον Γιάννη Βαρουφάκη, το δημόσιο χρέος της Ελλάδας έχει μεταφερθεί στους ώμους των Ευρωπαίων φορολογουμένων, και η διαχείρισή του γίνεται κεντρικά από τις Βρυξέλλες, ενώ η διαχείριση αυτή έχει πολιτικά χαρακτηριστικά.

Ο Γιάννης Βαρουφάκης σημείωσε ακόμη ότι η Ελλάδα πτώχευσε στο τέλος του 2009, και έκτοτε… παραμένει πτωχευμένη.

Πηγή: ysterografa

προεδρική δημοκρατία

ΜΗΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΕΥΡΩΠΑΙΟΥΣ ΦΟΡΟΛΟΓΟΥΜΕΝΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΦΟΡΤΩΘΕΙ;;;

Στη χώρα όπου ευδοκιμεί η φτηνή εργασία και καταποντίζεται ο δημόσιος διάλογος στο Διαδίκτυο.

Του Γιάνη Βαρουφάκη

«Σας παίρνω γιατί ντρέπομαι και νιώθω την ανάγκη να σας το πω. Ήμουν φοιτητής σας, αλλά, τι να κάνω, αυτήν τη δουλειά βρήκα». Κάπως έτσι ξεκίνησε η τηλεφωνική μου συνομιλία με απόφοιτο του τμήματός μου (του Πανεπιστημίου Αθηνών) μερικές ώρες μετά την ανάρτηση άρθρου μου για συγκεκριμένη τράπεζα με θέμα τη συγκάλυψη παρανομιών της (και, μάλιστα, την επιβράβευσή της με δημόσια περιουσία) από την κυβέρνηση, την Τράπεζα της Ελλάδος και την Τρόικα.

Το άρθρο είχε γραφτεί την προ-προηγούμενη μέρα και, προς έκπληξή μου, αν και στάλθηκε έγκαιρα, δεν είχε αναρτηθεί. Μου είπαν από την «αρχισυνταξία» του συγκεκριμένου ιστότοπου ότι υπήρξε μια «διστακτικότητα», καθώς η εν λόγω τράπεζα ήταν χορηγός του. Δύο ώρες μετά την εντονότατη απάντησή μου, μου ανακοινώθηκε ότι επρόκειτο για «παρεξήγηση» και ότι το άρθρο θα ανέβαινε κανονικά με μια μέρα καθυστέρηση. Όπερ και εγένετο.

Φανταστείτε το πλατύ χαμόγελό μου όταν διαπίστωσα ότι το μπάνερ πάνω από το άρθρο μου, όταν εν τέλει δημοσιεύτηκε, ήταν μια φαρδιά-πλατιά διαφήμιση της τράπεζας στην οποία αναφερόταν! «Δεν έχουν τον Θεό τους!» αναφώνησα, αν και μόνος στο γραφείο. Και να 'ταν μόνο αυτό; Εντός πέντε λεπτών, πριν προλάβει κάποιος να διαβάσει το άρθρο, το twitter κατακλείστηκε από εκατοντάδες μηνύματα «αποδόμησης» τόσο δικής μου, σε προσωπικό επίπεδο, όσο και του άρθρου. Καθώς τα έβλεπα να κατακλύζουν το ελληνικό Διαδίκτυο, ξαναχαμογέλασα και επέστρεψα στη δουλειά μου. Έως ότου χτύπησε το τηλέφωνο και άρχισα να συνομιλώ με τον προαναφερθέντα τέως φοιτητή μου. 

Αφού μου είπε ότι ντρεπόταν, ξεκίνησε να μου εξηγεί τους λόγους του: «Εργάζομαι εδώ και κάποιους μήνες στο γραφείο Τύπου της τράπεζας για την οποία γράψατε. Κάποια στιγμή χτες το απόγευμα μας μάζεψαν, μας μοίρασαν το άρθρο σας (σημ. πριν... αναρτηθεί) και μας ζήτησαν να ετοιμάσουμε tweets και σχόλια αποδόμησής σας. Με ρώτησαν, μάλιστα, αν σας είχα ποτέ καθηγητή στο πανεπιστήμιο, γνωρίζοντας ότι είμαι απόφοιτος του Καποδιστριακού. Είπα ψέματα ότι δεν σας είχα πετύχει. Σήμερα που αναρτήθηκε το άρθρο σας, από τις οκτώ το πρωί τρεις από εμάς ασχολούμαστε συνεχώς με το να ανεβάζουμε στο Twitter τα ήδη έτοιμα μηνύματα και να απαντάμε χυδαία σε όποιον τολμήσει να σας υπερασπιστεί. Έπρεπε να σας το πω. Νιώθω τύψεις γι' αυτό που κάνω, αλλά, κ. Βαρουφάκη, αυτήν τη δουλειά βρήκα με το πτυχίο του τμήματός μας. Άλλα όνειρα είχα, αλλά τι να κάνω, δόξα τω Θεώ λέω».

Είπαμε κι άλλα, αφού τον καθησύχασα ότι όχι μόνο δεν τον κακίζω αλλά και ότι του συνιστώ, σε χαλεπούς καιρούς σαν τους τωρινούς, να κρατήσει τη δουλειά του, υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα πείσει τον εαυτό του πως το έργο που επιτελεί στο γραφείο Tύπου της τράπεζας είναι... καλόν, αγαθόν και θεάρεστον. Πριν κλείσουμε, τον ρώτησα: «Τουλάχιστον, πληρώνεσαι καλά;». Μου απαντά: «Επτακόσια το μήνα, μείον το ΤΕΒΕ, καθώς μας έχουν εδώ, υποχρεωτικά, με δελτίο παροχής».

Για αρκετή ώρα με κατέλαβε μια περίεργη θλίψη. Θλίψη που ένας νέος άνθρωπος, από εκείνους που συναντούσα δύο φορές την εβδομάδα στο αμφιθέατρο της Σίνα, και που έκανα ό,τι μπορούσα να του μεταφέρω τη μαγεία της οικονομικής ανάλυσης, αναγκαζόταν να αρνηθεί ότι με είχε ποτέ καθηγητή. Μακάρι να έλεγε «τον είχα κι ήταν άθλιος» ή «η επιστημονική του κατάρτιση ήταν της πλάκας». Όσο και να με στενοχωρούσε μια τέτοια αρνητική κρίση φοιτητή μου, θα εμπεριείχε ένα συστατικό ελεύθερης έκφρασης, προσωπικής κρίσης, ακόμα και μια προσπάθεια να εξαργυρώσει σ' ένα επαγγελματικό περιβάλλον εχθρικό προς εμένα το γεγονός ότι έτυχε να με γνωρίσει στο πανεπιστήμιο. Το ότι δαγκώθηκε, όμως, και αρνήθηκε ότι με είχε καθηγητή του για να μη χρειαστεί να πει αρνητικά πράγματα για μένα ή, ακόμα χειρότερα, ότι πιέστηκε να δώσει «στοιχεία και υλικό» στον προϊστάμενό του, αυτό με διαπέρασε ως δόρυ πύρινης θλίψης.

Το περιστατικό αυτό, πέραν των όσων καταμαρτυρεί για την ποιότητα του δημόσιου διαλόγου και της δημοκρατίας στην Ελλάδα της Κρίσης, έχει γενικότερα διδάγματα για την οικουμένη ολόκληρη. Τείνουμε να θεωρούμε ότι το Διαδίκτυο εκδημοκρατίζει την κοινωνία και υπόσχεται νέες μορφές ηλεκτρονικής δημοκρατίας (ένα από τα αγαπημένα πρότζεκτ του Γιώργου Παπανδρέου, όπως καλά γνωρίζουν οι συνεργάτες του). Είναι αλήθεια ότι το Διαδίκτυο δίνει βήμα στον καθένα μας και διαχέει την πληροφορία και την άποψη σε όλες τις γωνιές της Γης με ταχύτητα φωτός. Όμως, αυτό δεν ενισχύει μόνο τη δημοκρατία. Ενισχύει, παράλληλα, και τους ισχυρότατους εχθρούς της. Όταν τα οργανωμένα συμφέροντα νιώσουν να απειλούνται, έχουν τους πόρους να «απαγάγουν» το Διαδίκτυο, στέλνοντας στα ουράνια αυτό που οι μηχανικοί ονομάζουν «λόγο θορύβου-σήματος». Όπως οι χάκερ βομβαρδίζουν έναν ιστοτόπο με αιτήσεις πρόσβασης, έως ότου τον βγάλουν νοκ άουτ, έτσι και τα τρολ καταποντίζουν τον δημόσιο διάλογο σε βούρκο κόπρου, έως ότου όλα φαίνονται καφέ και τίποτα δεν ξεχωρίζει ως αληθινό. Στην χώρα μας, όπου η εργασία έχει γίνει φτηνή και παρέχεται ευτελώς με δελτίο παροχής, ο κίνδυνος για τη δημοκρατία είναι μεγαλύτερος.

ΠΗΓΗ

Οιμος-Αθήνα

Αυτό θα είναι το "παράδοξο" μνημόνιο 3...

ΠΗΓΗ: προεδρική δημοκρατία

Στις αγορές, πτωχευμένοι!

Του Γιάννη Βαρουφάκη

Το σχέδιο του Βερολίνου για την Ελλάδα των επόμενων ετών έχει πλέον παγιωθεί. Τι περιέχει; Ας ξεκινήσουμε από το τι δεν περιέχει.

1. Δεν περιέχει το κούρεμα, το οποίο θα μπορούσε να βγάλει το ελληνικό κράτος από...

την διαχρονική κατάσταση χρεοκοπίας (κοινώς την αδυναμία να εξυπηρετεί τα χρέη του μακροπρόθεσμα, ακόμα και μετά από μια γενναία επιμήκυνση μετά μείωσης του επιτοκίου κατά μισή με μία μονάδα).

2. Δεν περιέχει καμία πρόβλεψη για κοινό, ευρωζωνικό χρέος (π.χ. ευρωομόλογα).

3. Δεν περιέχει νέο επίσημο δάνειο, το οποίο να καλύπτει τις μελλοντικές δανειακές ανάγκες του κράτους, πέραν το πολύ 20 δισ. ευρώ που στόχο θα έχουν να καλύψουν τις «αστοχίες» του Μνημονίου 2.

4. Δεν περιέχει κάποια σημαντική επενδυτική ενίσχυση, πέραν των ΕΣΠΑ.

5. Δεν περιέχει κάτι στον τραπεζικό τομέα, που να καθιστά το ελληνικό τραπεζικό σύστημα βιώσιμο ή να αφαιρεί μέρος των 50 δισ. ευρώ που χρεώθηκε το ελληνικό δημόσιο υπέρ των τραπεζών από το εθνικό χρέος.

Υπό αυτούς τους ασφυκτικούς περιορισμούς, το ερώτημα τίθεται: πώς σκέφτονται να αντιμετωπίσουν το γεγονός ότι είναι παντελώς αδύνατον να χρηματοδοτείται ιδίαις δυνάμεις το ελληνικό κράτος τα επόμενα χρόνια; Πιστεύουν, πραγματικά, ότι θα μπορεί η ελληνική οικονομία να παράγει πρωτογενές πλεόνασμα κοντά στο 4%, από το οποίο να κάνει τις αποπληρωμές σε ΕΚΤ/ιδιώτες (που δεν δέχονται επιμηκύνσεις και τα τοιαύτα) και ΔΝΤ (που δεν δέχεται μείωση επιτοκίου);  Πιστεύουν πως, ακόμα και να είναι δυνατόν αυτό, θα μπορέσει να σταθεί όρθια μια κυβέρνηση (όποια και να είναι αυτή) που θα «ξεζουμίζει» ένα τέτοιο μεγάλο πρωτογενές πλεόνασμα, την ώρα που η ελληνική κοινωνία θα παραπαίει, χωρίς τραπεζική πίστη, χωρίς εγχώρια ζήτηση, χωρίς επενδύσεις, χωρίς πρόνοια;

Όχι, δεν το πιστεύουν στο Βερολίνο αυτό. Και τότε ποιο το πλάνο τους; Η βασική τους ιδέα είναι να βρουν τρόπο να μας εξασφαλίσουν νέα δάνεια, με επιτόκια περί το 4%, χωρίς να χρειαστεί να τα περάσουν από την Ομοσπονδιακή Βουλή τους ως νέο πακέτο διάσωσης - ως νέα δάνεια τα οποία στηρίζει ο γερμανός φορολογούμενος. Όπως το Μνημόνιο 2 ήρθε για να καλύψει μη βιώσιμα χρέη του Μνημονίου 1, έτσι και το νέο Δανειακό Πακέτο, το Μνημόνιο 3 (το οποίο, για λόγους μάρκετιγκ, θα το αποκαλέσουν κάπως αλλιώς) θα ρίξει πολλά δισ. ευρώ στο ελληνικό δημόσιο για να συγκαλύψει την μη βιωσιμότητα του ελληνικού δημοσίου μετά το πέρας του Μνημονίου 2. Η διαφορά αυτού του Μνημονίου 3 από το Μνημόνιο 2 θα είναι, σύμφωνα με τα γερμανικά πλάνα, μία: ενώ το Μνημόνιο 2 χρηματοδοτήθηκε από τα κράτη-μέλη μέσω του ESM, το Μνημόνιο 3 θα χρηματοδοτεί, ως επί το πλείστον, από τις ...αγορές.

Πώς, όμως, θα γίνει αυτό όταν οι αγορές γνωρίζουν πως (παρά την όποια επιμήκυνση) τα χρέη του ελληνικού δημοσίου δεν μπορούν να αναχρηματοδοτηθούν αλλά, αντίθετα, παραμένουν πάνω από τα κεφάλια μας ως μια μόνιμη τοξική ομίχλη; Γιατί να είναι διατεθειμένοι οι ιδιώτες (που δεν είναι βεβαίως κορόιδα για να πιστεύουν τα περί Greek-covery) να δανείσουν ένα κράτος με (κοινά αποδεκτό) μη βιώσιμο χρέος, χωρίς να ζητούν δυσθεώρητα επιτόκια; Η απάντηση της κυβέρνησης συνασπισμού του Βερολίνου είναι: μέσω της επίκλησης του προγράμματος ΟΜΤ της ΕΚΤ!

Η ιδέα είναι απλή: αντί να αντλεί το ελληνικό δημόσιο νέα ποσά από τον ESM για να αποπληρώνει ΕΚΤ, ΕΕ, ΔΝΤ και ιδιώτες, θα αντλεί από τις αγορές οι οποίες θα του δανείζουν με επιτόκια πολύ κάτω του αγοραίου επιπέδου (στο 4% το υπολογίζουν οι του γερμανικού υπουργείου οικονομικών) επειδή η ΕΚΤ εγγυάται (ή καλύτερα απειλεί) πως αν τα επιτόκια αυτά ανέβουν πάνω από κάποιο επίπεδο, θα παρέμβει αγοράζοντας όσα ελληνικά ομόλογα χρειάζεται για να ρίξει τα επιτόκια στο αρχικό επίπεδο. Επιπλέον, αν κάποια στιγμή, η ΕΚΤ βάλει μυαλό και λάβει σοβαρά υπ’ όψη της την απειλή του αρνητικού πληθωρισμού σε ολόκληρη την ευρωζώνη, ίσως η ΕΚΤ να αρχίσει να αγοράζει ομόλογα όλων των κρατών-μελών (ως ποσοστό του ΑΕΠ της κάθε χώρας). Έτσι, παρά το γεγονός ότι το ελληνικό δημόσιο όχι μόνο θα παραμένει πτωχευμένο αλλά θα γίνεται όλο και πιο πτωχευμένο (με κάθε νέο ομόλογο που εκδίδει), θα καταφέρνει να δανείζεται στις αγορές, με επιτόκια που φαίνονται «βατά».

Βέβαια, για να «περπατήσει» ένα τέτοιο πλάνο, το κράτος μας πρέπει πρώτα να ...βγει στις αγορές. Βασικός όρος για την ενεργοποίηση του ΟΜΤ για μια χώρα της Ευρωζώνης είναι να θεωρείται ότι έχει «πλήρη πρόσβαση στις αγορές» και πως τελεί υπό δημοσιονομική επιτήρηση. Εδώ έγκειται η αφοσίωση των αρχών, τόσο σε Φραγκφούρτη-Βερολίνο-Βρυξέλλες, όσο και στην Αθήνα, στην προπαγάνδα περί λήξης της Κρίσης, Greek success story κλπ. Μπορεί οι επενδύσεις να μειώνονται κι άλλο, οι θέσεις εργασίας να φθίνουν συστηματικά, η βιομηχανική παραγωγή να συρρικνώθηκε ξανά, η τραπεζική πίστη (που υποσχέθηκαν μετά την παρωδία της ανακεφαλαιοποίησης) να κατρακυλά στον θλιβερό της μόνιμο κατήφορο, όμως οι ηγέτες μας ...γιορτάζουν καθημερινώς την λήξη της Κρίσης. Δεν λένε απλά ψέματα. Λένε αυτά που νομίζουν ότι συνάδουν με την δημιουργία ενός τεχνητού κλίματος στις αγορές ομολόγων, που θα επιτρέψει κάποιες εκδόσεις ομολόγων να πωληθούν (με την σιωπηλή βοήθεια της ΕΚΤ) ώστε, κατόπιν, να μπει σε εφαρμογή το Μνημόνιο 3, που θα χρηματοδοτείται, υπό την απειλή της ΕΚΤ, από τους ...ιδιώτες.

Περιληπτικά, ο άξονας του γερμανικού σχεδίου για την Ελλάδα είναι ένας: η συνέχιση της στρατηγικής των προηγούμενων τεσσάρων ετών, δηλαδή η καθυστέρηση της παραδοχής ότι η Ελλάδα αδυνατεί να επιβιώσει εντός των «κανόνων» που το Βερολίνο θεωρεί «απαράβατους». Για να μην χρειαστεί να παραδεχθούν την αλήθεια, προετοιμάζουν ένα νέο «παράδοξο» Μνημόνιο, όπου το μεγάλο ποσοστό των νέων δανείων θα έρχεται από τις αγορές σε ένα πτωχευμένο δημόσιο, ελέω της σιωπηλής παρέμβασης της ΕΚΤ. Αυτό λοιπόν που προτείνεται στον ελληνικό λαό, αντί για ένα βιώσιμο σχέδιο για την επόμενη δεκαετία, είναι το να συναινέσει στην έξοδό του στις αγορές όσο το κράτος του είναι πτωχευμένο, και με προοπτική να βουλιάζει όλο και πιο πολύ στον βούρκο της μακροπρόθεσμης πτώχευσης αλλά, βέβαια, παραμένοντας στις αγορές. Θεωρώ εθνική ανοησία την συναίνεσή μας σε αυτό το πλάνο.

Πηγή:  protagon.gr