Ο κ. Τραμπ, αντί να κάνει τάι τσι στην καρέκλα του, όπως υποδηλώνει η ηλικία του, επέλεξε να μείνει στην ιστορία ως μια ενσάρκωση του κακού. Απειλεί να εξαλείψει ολόκληρους πολιτισμούς από προσώπου γης, δημιουργεί ανθρωπιστικά προβλήματα στην Κούβα εν αναμονή εισβολής, απαγάγει προέδρους για να καταλάβει το πετρέλαιο μιας χώρας, ακόμη και απειλεί τον Καναδά με στρατιωτική κατάκτηση. Με λίγα λόγια, φαίνεται να μην φοβάται να φανεί αυτό που είναι. Μάλιστα, φαίνεται σχεδόν μανιωδώς αφοσιωμένος στο να το αποδείξει. Σύμφωνα με τον Κρις Χέτζες, έναν από τους πιο γνωστούς γεωπολιτικούς αναλυτές, ο Τραμπ όχι μόνο επιδεικνύει «τα κλασικά χαρακτηριστικά των ψυχοπαθών: επιφανειακή γοητεία, μεγαλομανία και αίσθημα ανωτερότητας, ανάγκη για συνεχή διέγερση, τάση για ψέματα, εξαπάτηση και χειραγώγηση», αλλά είναι επίσης ανίκανος να νιώσει τύψεις και ενοχές, γεγονός που τον καθιστά ένα κακό ον, για το οποίο η ηθική είναι η ουσία των ηττημένων: όλη η ζωή είναι συναλλακτική και το προσωπικό συμφέρον και ο προσωπικός πλουτισμός υπερισχύουν κάθε άλλης σκέψης.
Ο Hedges επικαλείται το βιβλίο της Susan Nieman, φιλοσόφου και μαθήτριας του John Rawls, γνωστής για το γεγονός ότι τοποθέτησε την έννοια της δικαιοσύνης στο επίκεντρο της πολιτικής και των κοινωνικών οραμάτων, κάτι που για έναν Αμερικανό είναι σχεδόν βλασφημία, παραπέμποντας σε ένα είδος φιλελεύθερου σοσιαλισμού. Η Nieman υποστηρίζει ότι το κακό είναι το σύνολο των ιδεών που επιτρέπουν στη σκληρότητα να γίνει «συνηθισμένη» και επομένως να μην γίνεται αντιληπτή ως τέτοια, αλλά ως κανονικότητα για χάρη αδιαμφισβήτητων συμφερόντων. Και το γεγονός ότι ο Τραμπ και οι συνεργάτες του παίζουν με τους ανέμους του πολέμου ή των προσφορών ειρήνης στο Ιράν για να κερδοσκοπήσουν στο χρηματιστήριο και να πλουτίσουν αποτελεί απόδειξη αυτού, όπως και το σχέδιο να μετατραπεί η Γάζα σε ένα είδος τουριστικής παιδικής χαράς, παρέχοντας χρήματα και όπλα για γενοκτονία. Ωστόσο, δεν μπορώ παρά να εκπλαγώ επειδή αυτό το κακό έχει γίνει αποδεκτό εδώ και καιρό. Κλασικά, στη δυτική φιλοσοφία, ξεκινώντας από τον Πλάτωνα, το κακό και η κακία δεν ερμηνεύονται ως αρχή αντίθετη στο καλό, αλλά ως έλλειψη, μια αποστασιοποίηση από αυτό. Είναι αλήθεια ότι ο Χριστιανισμός, άλλωστε, μια θρησκεία μεσανατολικής προέλευσης, δείχνει μια τάση προς τον δυϊσμό με τη δημιουργία ενός όντος σε ανταγωνισμό με τον Θεό, δηλαδή του Σατανά, αλλά αυτός θα ήταν ένας πεσμένος άγγελος, επιστρέφοντας έτσι στο βασίλειο της κλασικής σκέψης. Αποφεύγω να θίξω το πρόβλημα του πώς είναι δυνατόν, ενώ παραμένει στο βασίλειο του καλού, να μπορεί κανείς να αποστασιοποιηθεί από αυτό, το οποίο είναι το πραγματικό ευαίσθητο σημείο αυτού του οράματος. Αλλά χωρίς να χάνουμε χρόνο φιλοσοφώντας, ζούμε σε ένα σύστημα σκέψης και μέσα σε μια ιδεολογία που οδηγεί ακριβώς σε αυτό, και δεν είναι περίεργο που «το ιδιοτέλειο συμφέρον γίνεται το θεμέλιο της λογικής· το κακό δεν χρειάζεται πλέον να δικαιολογεί τον εαυτό του. Έχει ήδη εκληφθεί ως ορθολογισμός».
Απλώς διαβάζοντας το αριστούργημα του Μαξ Βέμπερ, «Η Προτεσταντική Ηθική και το Πνεύμα του Καπιταλισμού», συνειδητοποιεί κανείς ότι το πνεύμα για το οποίο μιλάει συνίσταται στην επιδίωξη του κέρδους με κάθε κόστος, και αυτό είναι το θεμέλιο της ηθικής. Έτσι, ο καπιταλιστής χτίζει την ηθική του στην επιδίωξη του κέρδους, το οποίο είναι το αγαθό καθαυτό και, ως τέτοιο, υπερβαίνει τα μέσα με τα οποία επιτυγχάνεται, ακόμη και παρουσία μιας σειράς αναπόφευκτων κανόνων για τη λειτουργία του κράτους και της κοινωνίας. Υπό αυτή την έννοια, ο Τραμπ είναι ένα επιφαινόμενο: η φιγούρα που αντιμετωπίζει την παρακμή αυτού του παραδείγματος, σκίζοντας με πρωτοφανή βία τις διάφορες κουρτίνες όπου αυτή η θεμελιώδης έννοια κρυβόταν πίσω από έναν φράχτη κανόνων και ηθικών προδιαγραφών, σχεδιασμένων ειδικά για να συσκοτίσουν τον ορίζοντα μέσα στον οποίο κινούμαστε. Τώρα το κουτί της Πανδώρας έχει ανοίξει απλώς επειδή είναι αδύνατο να συμβιβαστεί αυτή η θεμελιώδης ηθική με τους κανόνες και τις προειδοποιήσεις πίσω από τις οποίες καμουφλαρίστηκε, και οι οποίες τώρα δυσλειτουργούν για συγκεκριμένα και άμεσα συμφέροντα. Προσέξτε το εξής: όσοι εξακολουθούν να στοιχηματίζουν στον Τραμπ, και παραδόξως υπάρχουν ακόμη αρκετοί από αυτούς σε αυτό που θα έπρεπε να είναι ο ανταγωνιστικός κόσμος, το κάνουν στο όνομα μιας ορθολογικής πήξης συμφερόντων που φαίνεται να επιδιώκει ο Ντόναλντ, ακολουθώντας έτσι την ηθική των
Ο Hedges επικαλείται το βιβλίο της Susan Nieman, φιλοσόφου και μαθήτριας του John Rawls, γνωστής για το γεγονός ότι τοποθέτησε την έννοια της δικαιοσύνης στο επίκεντρο της πολιτικής και των κοινωνικών οραμάτων, κάτι που για έναν Αμερικανό είναι σχεδόν βλασφημία, παραπέμποντας σε ένα είδος φιλελεύθερου σοσιαλισμού. Η Nieman υποστηρίζει ότι το κακό είναι το σύνολο των ιδεών που επιτρέπουν στη σκληρότητα να γίνει «συνηθισμένη» και επομένως να μην γίνεται αντιληπτή ως τέτοια, αλλά ως κανονικότητα για χάρη αδιαμφισβήτητων συμφερόντων. Και το γεγονός ότι ο Τραμπ και οι συνεργάτες του παίζουν με τους ανέμους του πολέμου ή των προσφορών ειρήνης στο Ιράν για να κερδοσκοπήσουν στο χρηματιστήριο και να πλουτίσουν αποτελεί απόδειξη αυτού, όπως και το σχέδιο να μετατραπεί η Γάζα σε ένα είδος τουριστικής παιδικής χαράς, παρέχοντας χρήματα και όπλα για γενοκτονία. Ωστόσο, δεν μπορώ παρά να εκπλαγώ επειδή αυτό το κακό έχει γίνει αποδεκτό εδώ και καιρό. Κλασικά, στη δυτική φιλοσοφία, ξεκινώντας από τον Πλάτωνα, το κακό και η κακία δεν ερμηνεύονται ως αρχή αντίθετη στο καλό, αλλά ως έλλειψη, μια αποστασιοποίηση από αυτό. Είναι αλήθεια ότι ο Χριστιανισμός, άλλωστε, μια θρησκεία μεσανατολικής προέλευσης, δείχνει μια τάση προς τον δυϊσμό με τη δημιουργία ενός όντος σε ανταγωνισμό με τον Θεό, δηλαδή του Σατανά, αλλά αυτός θα ήταν ένας πεσμένος άγγελος, επιστρέφοντας έτσι στο βασίλειο της κλασικής σκέψης. Αποφεύγω να θίξω το πρόβλημα του πώς είναι δυνατόν, ενώ παραμένει στο βασίλειο του καλού, να μπορεί κανείς να αποστασιοποιηθεί από αυτό, το οποίο είναι το πραγματικό ευαίσθητο σημείο αυτού του οράματος. Αλλά χωρίς να χάνουμε χρόνο φιλοσοφώντας, ζούμε σε ένα σύστημα σκέψης και μέσα σε μια ιδεολογία που οδηγεί ακριβώς σε αυτό, και δεν είναι περίεργο που «το ιδιοτέλειο συμφέρον γίνεται το θεμέλιο της λογικής· το κακό δεν χρειάζεται πλέον να δικαιολογεί τον εαυτό του. Έχει ήδη εκληφθεί ως ορθολογισμός».
Απλώς διαβάζοντας το αριστούργημα του Μαξ Βέμπερ, «Η Προτεσταντική Ηθική και το Πνεύμα του Καπιταλισμού», συνειδητοποιεί κανείς ότι το πνεύμα για το οποίο μιλάει συνίσταται στην επιδίωξη του κέρδους με κάθε κόστος, και αυτό είναι το θεμέλιο της ηθικής. Έτσι, ο καπιταλιστής χτίζει την ηθική του στην επιδίωξη του κέρδους, το οποίο είναι το αγαθό καθαυτό και, ως τέτοιο, υπερβαίνει τα μέσα με τα οποία επιτυγχάνεται, ακόμη και παρουσία μιας σειράς αναπόφευκτων κανόνων για τη λειτουργία του κράτους και της κοινωνίας. Υπό αυτή την έννοια, ο Τραμπ είναι ένα επιφαινόμενο: η φιγούρα που αντιμετωπίζει την παρακμή αυτού του παραδείγματος, σκίζοντας με πρωτοφανή βία τις διάφορες κουρτίνες όπου αυτή η θεμελιώδης έννοια κρυβόταν πίσω από έναν φράχτη κανόνων και ηθικών προδιαγραφών, σχεδιασμένων ειδικά για να συσκοτίσουν τον ορίζοντα μέσα στον οποίο κινούμαστε. Τώρα το κουτί της Πανδώρας έχει ανοίξει απλώς επειδή είναι αδύνατο να συμβιβαστεί αυτή η θεμελιώδης ηθική με τους κανόνες και τις προειδοποιήσεις πίσω από τις οποίες καμουφλαρίστηκε, και οι οποίες τώρα δυσλειτουργούν για συγκεκριμένα και άμεσα συμφέροντα. Προσέξτε το εξής: όσοι εξακολουθούν να στοιχηματίζουν στον Τραμπ, και παραδόξως υπάρχουν ακόμη αρκετοί από αυτούς σε αυτό που θα έπρεπε να είναι ο ανταγωνιστικός κόσμος, το κάνουν στο όνομα μιας ορθολογικής πήξης συμφερόντων που φαίνεται να επιδιώκει ο Ντόναλντ, ακολουθώντας έτσι την ηθική των
ψευδαισθήσεων
