Πηγή: Il Fatto Quotidiano
Ο θάνατος της αμερικανικής δημοκρατίας -όπως είπε ο Μαρκ Τουέιν γι' αυτόν- ήταν υπερβολικός. Ο λαός απέρριψε κατηγορηματικά τον φερόμενο ως πραξικοπηματία και φασίστα αυταρχικό Τραμπ, ο οποίος δεν νοθεύτηκε τις εκλογές, δεν τις άφησε να νοθευτούν από τους χάκερ του Πούτιν, δεν τις άφησε να αγοραστούν από τους εκατομμυριούχους της τεχνοδεξιάς και, αντί να εξαπολύσει εμφύλιο πόλεμο, αποδέχεται την ήττα (προς το παρόν). Πάντα ατελής και ολοένα και πιο βίαιη, η αμερικανική δημοκρατία παραμένει όπως ήταν: ο Λευκός Οίκος θα πρέπει να αντιμετωπίσει ένα εχθρικό Κοινοβούλιο και θα έχει το Ανώτατο Δικαστήριο, τα τακτικά δικαστήρια, τον Τύπο και τον λαό, ο οποίος -αν και επηρεάζεται από νέα και παλιά μέσα ενημέρωσης- ψηφίζει όπως θέλει, πίσω του. Και αυτό πρέπει να γίνει σεβαστό, είτε ανταμείβει τον Τραμπ είτε τον τιμωρεί. Εκτός αν νομίζετε ότι οι ΗΠΑ έγιναν φασίστες πριν από δύο χρόνια όταν τον επανεξέλεξαν και έχουν μετατραπεί σε κομμουνιστές τώρα που έχουν εκλέξει τους πιο προοδευτικούς Δημοκρατικούς όλων των εποχών. Όταν τα ποτάμια σάλια στο «μπλε κύμα» στερέψουν, θα αποκαλυφθεί ότι οι Δημοκρατικοί απέχουν πολύ από την ανάσταση (εξακολουθούν να παρελαύνουν με εκδικητές όπως ο Ομπάμα και εγκληματίες πολέμου όπως ο Μπους ο νεότερος). Και ότι η Τραμποκτονία είναι αυτοκτονία.
Ο Ντόναλντ Τραμπ τα έκανε όλα: υποσχέθηκε να κάνει την Αμερική ξανά μεγάλη χωρίς άλλους πολέμους σε όλο τον κόσμο, κερδίζοντας διακομματικές ψήφους, ειδικά μεταξύ των φτωχών και εξαθλιωμένων μεσαίων τάξεων. Στη συνέχεια, κήρυξε πόλεμο στο Ιράν, που τον έσερνε ο Νετανιάχου, και μάλιστα έχασε, καθιστώντας την Αμερική μικρότερη και φτωχότερη. Και ο μέσος Αμερικανός ένιωσε προδομένος: μόλις που ξέρει πού βρίσκεται το Ιράν, αλλά το βρήκε στους λογαριασμούς του και στα βενζινάδικα. Το 2024 δεν πήγε σωστά και τώρα δεν έχει πετάξει τον εαυτό του αριστερά: ψήφισε τους «σοσιαλιστές» για τους ίδιους λόγους που ψήφισε τον Τραμπ, αποδεικνύοντας ότι είναι πιο Μάγκας από ό,τι ήταν. Πράγματι, αυτή τη φορά οι Δημοκρατικοί υποψήφιοι δεν μιλούσαν για την Ουκρανία, το ΝΑΤΟ, την Ευρώπη, το Ιράν και το Ισραήλ - όπως οι Ομπάμα, οι Κλίντον, οι Μπάιντεν και οι Χάρις πριν από δύο χρόνια - αλλά για τα καθημερινά προβλήματα των ανθρώπων. Και ο Τραμπ, αποσπασμένος από τη διεθνή μεγαλομανία, παγιδευμένος από διεισδυτές του Βαθύ Κράτους (τους πολεμοχαρείς Ρούμπιο και Χέγσεθ εναντίον του ορθόδοξου Μάγκα Βανς) και εκβιασμένος από τον Νετανιάχου, έχει χάσει την επαφή με τον λαό, φτωχότερος από τις υψηλές τιμές των καυσίμων και το αυξανόμενο κόστος ζωής. Όσοι νοσταλγούν το «Αμερικανικό Όνειρο», δηλαδή τον εφιάλτη του παγκόσμιου αστυνομικού που εξάγει τη δημοκρατία με βόμβες, δεν το καταλαβαίνουν αυτό: δεν έχουν δει τον Τραμπ να επιστρέφει και τώρα δεν κατανοούν τους λόγους της ήττας του. Αλλά όσοι στην Ευρώπη και την Ιταλία ελπίζουν να κλείσουν την εποχή του Μάγκα και να αρχίσουν να δέχονται ξανά εντολές από την Ουάσιγκτον πρέπει να παραιτηθούν: Τραμπ ή όχι Τραμπ, οι Ηνωμένες Πολιτείες που δημιουργούν και διαλύουν στο εσωτερικό, στο Κίεβο, στη Μέση Ανατολή και σε όλο τον υπόλοιπο πλανήτη δεν θα επιστρέψουν ποτέ. Τουλάχιστον το ελπίζουμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου