Όταν ένας πολιτισμός παύει να παράγει αληθινές ελίτ, η ηθική παρακμή μπορεί να προηγηθεί της πολιτικής και γεωπολιτικής παρακμής.


"ΒΑΒΥΛΩΝΙΑ"
Ο Αντρέα Μαρτσιλιάνο περιγράφει τη Δύση ως μια νέα Βαβυλωνία, στην οποία κυριαρχούν ανίκανες άρχουσες τάξεις και βαθιά ηθική παρακμή.
από τόν Αντρέα Μαρτσιλιάνο
Ο Αντρέα Μαρτσιλιάνο περιγράφει τη Δύση ως μια νέα Βαβυλωνία, στην οποία κυριαρχούν ανίκανες άρχουσες τάξεις και βαθιά ηθική παρακμή.
από τόν Αντρέα Μαρτσιλιάνο
Αυτή είναι πραγματικά η Βαβυλωνία!
Πόσο συχνά το ακούμε, συχνά χωρίς να θυμόμαστε ή έστω να γνωρίζουμε την βιβλική αναφορά. Η παρακμή, ιδιαίτερα η ηθική, της Βαβυλωνίας, η οποία τρομοκρατούσε τους προφήτες ενός λαού που κρατούνταν σε δουλεία.
Αυτή στην οποία ζούμε είναι μια πραγματική Βαβυλωνία.
Μια Βαβυλωνία, ωστόσο, φτάνοντας, όπως λένε, στο μέγιστο. Διευρυμένη, διαχυμένη... σε σημείο που το χάος φαίνεται να έχει αντικαταστήσει την τάξη. Η ανωμαλία έχει γίνει ο κανόνας.
Για μια φορά, ας αφήσουμε στην άκρη την πολιτική ορθότητα, σε όλες τις πιθανές και αδύνατες έννοιές της.
Και ας δούμε, ψύχραιμα, την πραγματικότητα των πραγμάτων.
Ανατολή και Δύση. Η παλιά διχοτομία. Και εμείς, φυσικά, είμαστε η Δύση.
Ναι... αλλά ποια Δύση;
Αν κοιτάξουμε γύρω μας, θα δούμε ένα ασύλληπτο θέαμα.
Ελίτ που δεν είναι ελίτ, επιλεγμένες (θα λέγαμε) μόνο αρνητικά. Ανίκανες, παθητικές, υποταγμένες σε οποιαδήποτε εξουσία. Ενδιαφέρονται μόνο για τα δικά τους, έστω και ασήμαντα, ιδιαίτερα συμφέροντα.
Όχι ότι αρνούμαι τη σημασία του «ιδιαίτερου». Ο Γκουιτσιαρντίνι, ωστόσο, με δίδαξε ότι ένας ικανός πολιτικός γνωρίζει ότι τα ιδιαίτερα συμφέροντά του μπορούν να ευημερήσουν μόνο αν ευημερήσει το δημόσιο καλό.
Και η ιδιαιτερότητα του αληθινού πολιτικού πάντα και σε κάθε περίπτωση υπερβαίνει το μικροσυμφέρον της στιγμής.
Τιμή και δόξα, θα μπορούσαμε να πούμε, αν σήμερα αυτές οι λέξεις φαίνεται να έχουν χάσει κάθε νόημα.
Και, επομένως, το θέαμα που προσφέρουν οι λεγόμενες άρχουσες τάξεις μας είναι, για να μην πούμε τίποτα περισσότερο, άθλιο.
Ας δούμε την ακολασία που κυριεύει, σαν βιβλικός δαίμονας, εκείνους που θα έπρεπε να αποτελούν τη δυτική ελίτ.
Σκεφτείτε την «υπόθεση Έπσταϊν», η οποία υπαινίσσεται τερατώδεις τελετουργίες, συνυφασμένες με κατασκοπευτικά παιχνίδια και ριζωμένες σε μια άνευ προηγουμένου ανθρώπινη και ηθική υποβάθμιση.
Ούτε καν στις πιο άσχημες και παρακμιακές στιγμές της Αυτοκρατορίας.
Ή ας σκεφτούμε απλώς εκείνους που κυβερνούν ή προσποιούνται ότι κυβερνούν τη Γαλλία.
Στην ασάφεια της συμπεριφοράς, στις φωτογραφίες του κ. Προέδρου με ροζ καλσόν περιτριγυρισμένου από αυτάρεσκους μαύρους γλουτούς.
Για να μην αναφέρουμε τις συγκεκριμένες αμφιβολίες για τον γάμο του...
Και μετά στρέφουμε το βλέμμα μας στο άλλο μέτωπο. Στη Ρωσία, ακόμη και στην Κίνα.
Κανείς δεν νομίζει ότι είναι «καλοί», το αντίθετο μάλιστα.
Αλλά, γαμώτο, εξακολουθείς να βλέπεις άντρες, ίσως άγριους, ίσως αιμοδιψείς. Αρχίζουν να πιέζουν τα «δικά μας» σύνορά.
Αποτελούν απειλή, σίγουρα... αλλά για ποιον ή για τι;
Μια μέρα, ίσως όχι και τόσο μακρινή, θα εξαπλωθούν προς τη Δύση μας.
Και θα κάνουν μια καθαρή σάρωση. Θα εξαλείψουν τα πάντα, ή σχεδόν τα πάντα.
Από αυτή τη Δύση, ωστόσο, από αυτή την απέραντη και διεφθαρμένη Βαβυλωνία, ούτε καν το «βουητό μιας μέλισσας σε ένα άδειο κυπαρίσσι» δεν θα απομείνει.
Και, ίσως, η ιστορία ανακτήσει με κόπο το ανθρώπινο πρόσωπό της.
Αντρέα Μαρτσιλιάνο
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου