Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2026

Γκουλάγκ Ευρώπη


Καί σήμερα, θα ξεκινήσω με ένα περιθωριακό γεγονός, επειδή, περισσότερο από ποτέ, όλα συνδέονται και είναι απαραίτητο να αποκαλύψουμε τις στενές συνδέσεις μεταξύ φαινομενικά άσχετων πραγμάτων, που όμως είναι καρπός της ίδιας λογικής και του ίδιου σχεδίου. Ναι, θα ξεκινήσω με το νομοσχέδιο κατά του αντισημιτισμού, με το οποίο η κυβέρνηση Μελόνι προσπάθησε να απονείμει στον εαυτό της το μετάλλιο Νετανιάχου για γενοκτονική ανδρεία. Αυτό είναι εντελώς παράλογο: ο νόμος Μαντσίνο υπήρχε ήδη, τιμωρώντας δικαίως εκφράσεις ρατσισμού εναντίον οποιασδήποτε εθνοτικής ομάδας ή πολιτισμού, αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό για την κυβέρνηση των πεπονιών και των γογγυλιών που βασίζεται στα φρούτα και τα λαχανικά, για την οποία η εξωτερική πολιτική σημαίνει να φιλάς τα οπίσθια των φίλων, ακόμα και όταν αποδεικνύονται εχθροί. Έτσι, καταλήγουμε σε ένα νομοσχέδιο που ουσιαστικά επιβεβαιώνει την εβραϊκή φυλετική υπεροχή και απαγορεύει οποιαδήποτε κριτική στην ισραηλινή κυβέρνηση λόγω αυτής της εξαιρετικότητας. Το Τελ Αβίβ έχει πάντα δίκιο. Το τραγελαφικό είναι ότι σύμφωνα με αυτό το Έγγραφο DeLirant —τουλάχιστον αυτό φαίνεται να είναι το πραγματικό ακρωνύμιο αυτού του νομοσχεδίου— η επιστολή που υπέγραψαν ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, η Χάνα Άρεντ και 26 άλλοι Εβραίοι διανοούμενοι, η οποία δήλωνε απερίφραστα ότι υπήρχαν πολιτικές δυνάμεις στο Ισραήλ των οποίων η οργάνωση, οι μέθοδοι, η πολιτική φιλοσοφία και η κοινωνική δράση φαινόταν «στενά συνδεδεμένες με τα ναζιστικά και φασιστικά κόμματα», ήταν επίσης μια έκφραση αντισημιτισμού. Και σε κάθε περίπτωση, υπάρχουν Εβραίοι που είναι έντονα εχθρικοί προς τις ισραηλινές πολιτικές: και αυτοί είναι αντισημίτες. Βλέπετε, κάποιος μπορεί να είναι ρατσιστής με πολλούς τρόπους, και η αντιστροφή των φυλετικών νόμων του Μουσολίνι στο ακριβώς αντίθετο δεν είναι ούτε λογικά, ούτε πολιτικά, ούτε ηθικά καλύτερη. Είναι πάντα τα ίδια παλιά πράγματα στα οποία κάποιοι άνθρωποι δεν μπορούν παρά να βυθιστούν.

Ωστόσο, αυτή η πράξη κυβερνητικής ηλιθιότητας δεν είναι μεμονωμένη: αποτελεί μέρος μιας γενικής ατμόσφαιρας που επικρατεί στην Ευρώπη εδώ και αρκετό καιρό. Όπως γράφει ο Hans Vogel:
Ο κατασταλτικός μηχανισμός δεν εμφανίστηκε εν μία νυκτί, αλλά κατασκευάστηκε προσεκτικά. Επιπλέον, για να είναι στέρεα η κατασκευή του, απαιτούνταν πρώτα μια σταθερή βάση. Για αυτόν τον λόγο, η κοινή γνώμη αναδιαμορφώθηκε με τέτοιο τρόπο ώστε η «πολιτική ορθότητα» να γίνει ένα διακριτικό χαρακτηριστικό. Όλο και περισσότερο, όσοι είχαν απόψεις που έρχονταν σε αντίθεση με την πολιτική ορθότητα βρέθηκαν απομονωμένοι στους κοινωνικούς κύκλους. Η ίδια η δομή της πολιτικής ορθότητας επεκτεινόταν και βελτιώνονταν συνεχώς, ώστε να περιλαμβάνει όχι μόνο ορισμένες απόψεις, αλλά και λέξεις και εκφράσεις που κρίθηκαν ακατάλληλες για επικοινωνία. Κάθε μεγάλη ευρωπαϊκή γλώσσα υποβλήθηκε σε αυτή την σκόπιμη παραμόρφωση του λεξιλογίου, συμπεριλαμβανομένης της ενσωμάτωσης νέας και συχνά γελοίας ορολογίας, που επινοήθηκε από το μηδέν. Ήταν κυρίως ο ακαδημαϊκός κόσμος (ειδικά τα πανεπιστημιακά τμήματα κοινωνιολογίας, ψυχολογίας και γλωσσολογίας) και τα μέσα ενημέρωσης (τόσο τα κρατικά όσο και αυτά που ανήκουν σε μερικές μεγάλες εταιρείες) που έθεσαν τα θεμέλια και έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην οικοδόμηση του κατασταλτικού μηχανισμού.

Πίσω από τη μάσκα των «δημοκρατικών αξιών» που η ΕΕ διακηρύσσει ότι υποστηρίζει, κρύβεται ένας μηχανισμός που κατασκεύασαν οι παγκοσμιοποιητικές δυνάμεις μετά την 11η Σεπτεμβρίου: όποιος εξέφραζε αμφιβολίες ή επέκρινε την επίσημη εκδοχή των γεγονότων -η οποία, επιπλέον, ήταν εξαιρετικά λανθασμένη και αντιφατική- θεωρούνταν θεωρητικός συνωμοσίας ή συνωμοσιολόγος, και αν αυτές οι άσκοπες ταμπέλες δεν εμπόδιζαν τη διαφωνία, τότε η ταμπέλα αυξανόταν σε φασίστα, δεξιό εξτρεμιστή, ρατσιστή και τελικά αντισημίτη. Αν και αυτό δεν ήταν αρκετό για να απομονώσει ενοχλητικές προσωπικότητες, εισήχθησαν πιο αυστηρά μέτρα, όπως ποινικές κατηγορίες, δέσμευση τραπεζικών λογαριασμών (που αφήνει τα ίχνη της εξουσίας και τα κρησφύγετά της σαφώς ορατά), απώλεια ακαδημαϊκών ή δημοσιογραφικών θέσεων εργασίας, ή μάλλον, των πιο άσεμνων κομφορμιστικών κύκλων του πολιτιστικού τοπίου, και τέλος, φυλάκιση για εγκάρσιες κατηγορίες, συχνά βασισμένες σε μια σειρά από σεξουαλικές κατηγορίες, εύκολα διαθέσιμες σε χαμηλό κόστος. Δεν είναι μόνο οι υποθέσεις Assange ή Strauss-Khan, αλλά μια ολόκληρη σειρά λιγότερο γνωστών μέτρων. Για παράδειγμα, αυτό του Micha Kat, ενός Ολλανδού δημοσιογράφου που διώκεται για πάνω από είκοσι χρόνια επειδή αποκάλυψε το τεράστιο δίκτυο παιδεραστών στην Ολλανδία, ή αυτό του δικηγόρου Reiner Fuellmich , που φυλακίστηκε επειδή τόλμησε να μιλήσει κατά των κατασταλτικών πολιτικών της κυβέρνησης κατά τη διάρκεια της Covid, με εντελώς παράνομες προφάσεις. Και υπάρχουν άλλοι ακόμη λιγότερο γνωστοί, όπως ο Martin Sellner ή ο Arno van Kessel , ένας από τους Ολλανδούς δικηγόρους που κατέθεσαν αγωγή εναντίον των Bill Gates, Mark Rutte και Albert Bourla για εγκλήματα που σχετίζονται με την πανδημία, ο οποίος φυλακίστηκε για συνωμοσία κατά του κράτους βάσει ψευδών αποδεικτικών στοιχείων· ή ο Ελβετός στρατιωτικός εμπειρογνώμονας Jacques Baud, ο οποίος ζει και εργάζεται στις Βρυξέλλες και του αρνήθηκε η πρόσβαση στους τραπεζικούς του λογαριασμούς από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή επειδή έκανε ακατάλληλα σχόλια για τα γεγονότα στην Ουκρανία. Για να μην αναφέρουμε τις αμέτρητες περιπτώσεις λογοκρισίας ή/και απονομισματοποίησης ιστοσελίδων που τους απέφεραν μερικά σεντς με την ελπίδα να τις ξεφορτωθούν, ή την αποτυχία των μηχανών αναζήτησης να καταγράψουν άβολες ιστοσελίδες.

Αυτές είναι στοχευμένες περιπτώσεις επειδή αυτή η στρατηγική λειτουργεί και μπορεί να καμουφλαριστεί μόνο εάν δεν γίνεται αντιληπτή ως ένας πλήρως ανεπτυγμένος κατασταλτικός μηχανισμός. Έτσι, εφόσον οι επικρίσεις παραμένουν προσωπικές ή δεν έχουν στατιστικά σημαντική απήχηση, επιτρέπονται οι διαφωνίες για οποιοδήποτε θέμα. Ωστόσο, τη στιγμή που αναφέρονται λεπτομέρειες, λεπτομέρειες και ονόματα ή οι απόψεις αρχίζουν να επηρεάζουν σημαντικά την κοινή γνώμη, ενεργοποιείται η καταστολή. Στη συνέχεια, φυσικά, υπάρχουν οι σημαντικοί πολιτικοί και εκλογικοί ελιγμοί, όπως αυτός που οδήγησε στη σταύρωση του Καλίν Τζορτζέσκου στη Ρουμανία, ο οποίος ήταν πολύ άτονος για τον πόλεμο στην Ουκρανία, ή το πρόσφατα αποτυχημένο φιλοευρωπαϊκό πραξικόπημα στην Πολωνία: όπως γνωρίζουμε τώρα, για να προετοιμάσει την επίθεση στο Συνταγματικό Δικαστήριο στη Βαρσοβία, ο πρωθυπουργός Τουσκ είχε επίσης ζητήσει (και λάβει) γερμανικά στρατιωτικά και αστυνομικά αποσπάσματα. Μετά την αποτυχία αυτού του σχεδίου, χάρη στις λαϊκές διαμαρτυρίες, κάποιος στις Βρυξέλλες και τη γύρω περιοχή οργάνωσε μια τρομοκρατική επιχείρηση στην Κρακοβία, ελπίζοντας να αναζωπυρώσει το φιτίλι, αλλά η κίνηση ήταν τόσο ασυνήθιστη για την Πολωνία που κανείς δεν την πίστεψε.

Ωστόσο, όλα αυτά αποτελούν σύμπτωμα του γεγονότος ότι το ευρωπαϊκό ολιγαρχικό οικοδόμημα αισθάνεται απειλούμενο: η ανοησία του πολέμου στην Ουκρανία υπήρξε καθοριστικός παράγοντας στην εξάπλωση της απογοήτευσης, της αμφιβολίας και της απογοήτευσης αφενός, και των κακουχιών και της φτώχειας αφετέρου, πολύ γρήγορα για να απορροφηθεί από τη στρατηγική του βρασμένου βατράχου, η οποία τείνει να συνηθίσει σταδιακά τους ανθρώπους σε συνθήκες που δεν θα είχαν αποδεχτεί ποτέ αν είχαν προκύψει γρήγορα. Η ΕΕ, που ιδρύθηκε το 1993, μετά από βήματα που έγιναν για την αποδυνάμωση των κοινωνικών αγώνων και την εισαγωγή της Συνθήκης του Μάαστριχτ, ώστε καμία από τις χώρες μέλη, με εξαίρεση τη Γερμανία, να μην μπορεί να αναπτύξει τις δικές της πολιτικές, μετά από 31 χρόνια βρίσκεται ήδη σε τόσο βαθιά κρίση που μόνο ο αυταρχισμός και η καταστολή μπορούν να τη σώσουν. Ή μάλλον, δίνουν την ψευδαίσθηση ότι μπορούν να το κάνουν, επειδή στην πραγματικότητα επιταχύνουν την κατάρρευσή της

Δεν υπάρχουν σχόλια: