Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα «Περί ξενομανίας». Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα «Περί ξενομανίας». Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 28 Νοεμβρίου 2025

Εντουάρ Μπερτ: Πόλεμος των Κρατών ή Πόλεμος των Τάξεων

Alain de Benoist - 27/11/2025

Εντουάρ Μπερτ: Πόλεμος των Κρατών ή Πόλεμος των Τάξεων


Πηγή: GRECE Ιταλίας

Με την ευκαιρία της επανέκδοσης του έργου του Edouard Berth, Guerre des États ou guerre des classes (Πόλεμος των Κρατών ή Πόλεμος των Τάξεων), που εκδόθηκε από τις εκδόσεις Krisis, πήραμε συνέντευξη από τον Alain de Benoist, συγγραφέα του προλόγου, σχετικά με αυτήν την εικονοκλαστική και αταξινόμητη μορφή του «γαλλικού σοσιαλισμού», η οποία παραμένει σε μεγάλο βαθμό άγνωστη στο ευρύ κοινό, παρά το θεμελιώδες έργο του για την κατανόηση της μεσοπολεμικής περιόδου.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Στον εκδοτικό οίκο Krisis, καθώς και στο περιοδικό Éléments, έχετε αναλάβει ένα μεγάλο έργο επανέκδοσης και ανακάλυψης του Edouard Berth και του έργου του. Ποιες είναι οι απαρχές και οι λόγοι για το ιδιαίτερο ενδιαφέρον σας για αυτόν τον συγγραφέα;

ΑΛΕΝ ΝΤΕ ΜΠΕΝΟΥΑΣ: Ο Εντουάρ Μπερ (1875-1939) παρουσιάζεται γενικά στα εγχειρίδια ιστορίας των ιδεών ως «ο πιο πιστός μαθητής του Ζωρζ Σορέλ». Επομένως, ουσιαστικά, είναι ένας συγγραφέας που εντάσσεται στο ρεύμα του επαναστατικού συνδικαλισμού, για τον οποίο πάντα έτρεφα μεγάλη συμπάθεια. Αλλά αν με ενδιέφερε, είναι επίσης επειδή η εξέλιξή του τον οδήγησε να υιοθετήσει τις ιδέες του σε πολύ διαφορετικά πλαίσια, γεγονός που τον καθιστά επίσης μια «εγκάρσια» φιγούρα. Μου αρέσουν οι «εγκάρσιοι» χαρακτήρες επειδή είναι πολυφωνικές προσωπικότητες: το ακριβώς αντίθετο των σπασμένων δίσκων! Αυτό είναι επίσης που κάνει το πολιτικό και πνευματικό του ταξίδι συναρπαστικό, το οποίο προσπάθησα να εξηγήσω στο βιβλίο που του αφιέρωσα το 2013.

Το 2007, είχα ήδη επανεκδώσει το πιο διάσημο δοκίμιό του, Τα Εγκλήματα των Διανοουμένων, που δημοσιεύτηκε το 1914, για την Krisis. Εκείνη την εποχή, ο Berth ήταν πολύ κοντά στον Georges Valois, ο οποίος είχε επίσης μεταβεί από τον αναρχισμό στην Action Française. Μαζί του ίδρυσε τον Cercle Proudhon, μια εφήμερη οργάνωση που είχε γίνει «μυθική», όπου συναντιόντουσαν τόσο οι μοναρχικοί όσο και οι επαναστάτες συνδικαλιστές. Το «Πόλεμος Μεταξύ Κρατών ή Πόλεμος των Ταξών» δημοσιεύτηκε δέκα χρόνια αργότερα, τον Αύγουστο του 1924. Από τις πρώτες σελίδες, παρατηρεί κανείς ότι ο τόνος είχε αλλάξει, όπως και οι ιδέες που εκφράζονται εκεί. Ο εχθρός είναι πάντα ο ίδιος - «οι αστικές δημοκρατίες μας που ξέρουν μόνο πώς να ταλαντεύονται μεταξύ ενός παντοδύναμου Καισαρισμού και ενός ατομικισμού καθαρής κοινωνικής διάλυσης» - και ο στόχος είναι πάντα να τεθεί τέλος στην «πλουτοκρατική εποχή» για να ανακαλυφθούν ξανά οι «αξιοπρεπείς και μετριοπαθείς τρόποι ζωής» στους οποίους ευδοκιμεί το «υπέροχο προλεταριάτο», αλλά από μια διαφορετική οπτική γωνία.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Στο βιβλίο του "Πόλεμος μεταξύ κρατών ή ταξικός πόλεμος", ο Εντουάρ Μπερτ θέτει ερωτήματα σε πολιτικούς ακτιβιστές της εποχής σχετικά με την εναλλακτική λύση μεταξύ "φασισμού" και "κομμουνισμού", μεταξύ Λένιν και Μουσολίνι. Μπορεί ο Μπερτ να θεωρηθεί θεωρητικός αυτού του διάσημου πολιτικού "τρίτου δρόμου" που πολλοί έχουν αναζητήσει, αλλά πολύ λίγοι έχουν καταφέρει στην πραγματικότητα να εντοπίσουν;

ΑΛΕΝ ΝΤΕ ΜΠΕΝΟΥΑΣ: Όχι. Ο Εντουάρ Μπερτ αναζήτησε αντ' αυτού έναν «τρίτο δρόμο» κατά τη διάρκεια του Κύκλου Προυντόν, όταν ήθελε να συμφιλιώσει το «Απολλώνιο πνεύμα» του Μωρά και το «Διονυσιακό πνεύμα» του Σορέλ. Το 1924, δύο χρόνια μετά τον θάνατο του Σορέλ, ο Μπερτ δεν περίμενε πλέον τίποτα από μια δεξιά που τον είχε τόσο απογοητεύσει. Κατά την άποψή του, δεν ήταν πλέον η κατάλληλη στιγμή να συνθέσει τις ιδέες του Μωρά και του Σορέλ. Η κυρίαρχη εναλλακτική λύση στις αρχές της δεκαετίας του 1920 ήταν «Λένιν ή Μουσολίνι» - ή ακόμα και «Μωρά ή Λένιν»! Η Ρωσική Επανάσταση είχε περάσει από εκεί - και, πριν από αυτήν, ο Μεγάλος Πόλεμος, που είχε αλλάξει τα πάντα. Όπως και ο Σορέλ, ο Μπερτ καταδίκασε έντονα την ένταξη της Γαλλικής Δράσης στην «Ιερή Ένωση» (Union Sacrée), καθώς και αυτήν της CGT, στην οποία είχε εναποθέσει τόσες πολλές ελπίδες την εποχή του Χάρτη της Αμιένης. Αυτή η υποστήριξη ήταν διπλά απαράδεκτη κατά την άποψή του: ο Maurras, τον οποίο αποκαλούσε «λευκό Ιακωβίνο», είχε προδώσει τον εαυτό του «βαφτίζοντας ξανά αυτό που ήταν απλώς αστικό ως εθνικό» και η εργατική τάξη είχε αφεθεί να παρασυρθεί από τα κόμματα. «Από τον Αύγουστο του 1914», έγραψε ο Berth, «η AF έχει πάψει ηθικά να υπάρχει!» Εξ ου και ο τίτλος του βιβλίου του.

Ο Ζωρζ Σορέλ αρχικά υποδέχτηκε την επανάσταση του 1917 ως μια θεϊκή έκπληξη. «Πρέπει να είσαι τυφλός για να μην δεις ότι η Ρωσική Επανάσταση είναι η αυγή μιας νέας εποχής», έγραψε στον πρόλογο του «Υλικά για μια Θεωρία του Προλεταριάτου». Τον Οκτώβριο του 1918, δημοσίευσε ακόμη και μια «Απολογία για τον Λένιν», ένα κείμενο γνωστό σε όλους τους οπαδούς του Σορέλ που θα συμπεριλαμβανόταν στην τέταρτη έκδοση του «Σκέψεις για τη Βία». Ο Εντουάρ Μπερτ, για αρκετά χρόνια, θα διατηρούσε την ίδια θέση. Σε αντίθεση με τον Ζωρζ Βαλουά, με τον οποίο (προσωρινά) τον χώρισε, δεν ένιωθε την παραμικρή συμπάθεια για τον φασισμό. Ξεκινώντας από το 1922, συνέβαλε στο κομμουνιστικό περιοδικό Clarté, που ιδρύθηκε τον προηγούμενο χρόνο από τον Ανρί Μπαρμπούς, καθιστώντας τον Λένιν ένα είδος Σορελιανού αγίου, «που κυριολεκτικά ζούσε μόνο για την Επανάσταση, σώμα τε και ψυχή, με την απόλυτη και ολοκληρωτική αφοσίωση ενός Ιησουίτη στο τάγμα του, ενός στρατιώτη στον Αυτοκράτορά του ή ενός Μακιαβέλι στον Πρίγκιπά του!» Αλλά ο ενθουσιασμός του γρήγορα εξασθένισε και, σε αντίθεση με πολλούς άλλους, γρήγορα αναγνώρισε το λάθος του. Μέχρι το 1925, είχε σταματήσει να γράφει για την Clarté και είχε επιδοθεί στην αυτοκριτική. Η Ρωσική Επανάσταση, αντί να αναβιώσει τα ιδανικά του Sorel και του Proudhon, είχε απλώς εγκαθιδρύσει μια νέα κρατική δικτατορία, έναν «κομμουνισμό τερμιτών».

Éléments: Το έργο του Berth έχει πλέον μόνο ένα καθαρά «ιστορικό» ενδιαφέρον στον τομέα των πολιτικών ιδεών ή είναι ακόμη δυνατό σήμερα να βρούμε μια ηχώ των στοχασμών και των ερωτημάτων που περιέχει;

ΑΛΕΝ ΝΤΕ ΜΠΕΝΟΥΑΣ: Η φράση «Ιστορία για χάρη της ιστορίας» μοιάζει λίγο με την φράση «τέχνη για χάρη της τέχνης»: μια φόρμουλα που δεν σημαίνει πολλά. Η ιστορία είναι πάντα γεμάτη παραδείγματα, αντιπαραδείγματα και μαθήματα. Διχασμένος ανάμεσα στη δεξιά και την αριστερά, τον Σορέλ και τον Μαρξ, τον Λένιν και τον Μωρά, ο Εντουάρ Μπερ παρέμεινε πάντα πιστός στις πεποιθήσεις του, ξεκινώντας από την ιδέα ότι «όλοι οι ηρωισμοί είναι αδέρφια, ο στρατιωτικός, ο θρησκευτικός και ο επαναστατικός». Ο πρωταρχικός στόχος του επαναστατικού συνδικαλισμού ήταν η καταπολέμηση της φιλελεύθερης δημοκρατίας και του νομισματικού συστήματος. Ο Μπερ, που θεωρούσε τον εαυτό του «ανιδιοτελή υπηρέτη του προλεταριάτου», έβαζε πάντα τις ιδέες του πάνω από οτιδήποτε άλλο (και πάνω απ' όλα, τον εαυτό του). Η αποφασιστική του στάση υπέρ του λαού —και των λαών— η πεποίθησή του ότι η κοινωνία πρέπει να οργανώνεται από κάτω προς τα πάνω και όχι αυταρχική από πάνω, η θεωρία του για τους ανταγωνισμούς, ο αγώνας του για τον πλουραλισμό, η προτίμησή του για αυτονομία και ελευθερία, η εμμονή του με την παρακμή, η καταγγελία των εμπορικών και αστικών αξιών, η προτίμησή του για το «υψηλό», η αδιάκοπα επιβεβαιωμένη επιθυμία του να συνδυάζει αντίθετα ιδανικά, που συχνά τον οδηγούσαν να αγωνίζεται σε δύο μέτωπα ταυτόχρονα, η ίδια η πρωτοτυπία του προσωπικού του ταξιδιού, καθιστούν τη σκέψη του πιο επίκαιρη από ποτέ.

Αφήνω στον αναγνώστη να ανακαλύψει το βιβλίο του. Από την πλευρά μου, θα περιοριστώ στην εξαγωγή αυτής της απλής παρατήρησης που ούτε ο Jean-Claude Michéa ούτε ο Christophe Guilluy θα αποδοκίμαζαν στην εποχή της «περιφερειακής Γαλλίας» και της ανόδου του λαϊκισμού: «Σε κάθε χώρα, ο λαός, πολύ περισσότερο προσκολλημένος στην επικράτεια, τη γλώσσα και όλα όσα αποτελούν μια πατρίδα, από τις πλούσιες τάξεις, των οποίων η ζωή είναι πιο κοσμοπολίτικη (ο πλούτος είναι ένας παράγοντας ταχείας αποεθνικοποίησης), είναι αυτός που αντιπροσωπεύει ό,τι πιο ιθαγενές σε κάθε χώρα». Ιθαγενείς όλων των χωρών, ενωθείτε!

Συνέντευξη από τον Ξαβιέ Έμαν .
Μετάφραση Piero della Roccella Sorelli
.


Τρεις ερωτήσεις προς τον Alain de Benoist, προτεινόμενες από τον Edouard Berth, Èlèments, 15 Απριλίου 2025.


ΟΤΑΝ ΟΙ ΙΘΑΓΕΝΕΙΣ ΕΧΟΥΝ ΞΕΝΟΜΑΝΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΘΥΜΟΥΝ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ ΤΟΥΣ;

Τρίτη 2 Νοεμβρίου 2021

Ξενομανίας το ανάγνωσμα. Γίναμε δυτικολάτρες (Φώτης Κόντογλου)

 

Ξενομανία δεν θα πει τίποτα. Μια φορά κι έναν καιρό είχαμε ξενομανία, δηλαδή κάποια λαφριά ψυχική αρρώστεια, ένα συνάχι. Τώρα πάθαμε μια πολύ βαρειά αρρώστεια, θες πανούκλα, θες γρίππη κακοηθέστατη, μα όχι ασιατική, αλλά ευρωπαϊκή. Πώς νά τήν πούμε; Ξενολατρία; Ξενοπροσκύνημα; Εγώ τουλάχιστο, μ’ όλο που λένε πως είμαι καλός λογομάστορας, δε μπορώ να βρω κάποια ονομασία, που να μπορεί να δώσει μια μικρή ιδέα γι’ αυτή τη θανατηφόρα αρρώστεια που μας δέρνει, και που όλο και χειροτε­ρεύει. Και δεν είναι σωστή η ονομασία ξενολατρία. Σωστή θα ήτανε αν τη λέγαμε Δυτικολατρία. Γιατί, μονάχα τα ευρωπαϊκά πράγμα­τα ή, καλύτερα, τα Δυτικά, είναι για μας ουρανοκατέβατα, όλα όσα έρχουνται από κείνες τις χώρες που βρίσκουνται κατά το βασίλεμα του ήλιου, ενώ δεν έχουμε την παραμικρή εκτίμηση σε ό,τι έρ­χεται από την Ανατολή. Είμαστε γυρισμένοι κατά το βασίλεμα του ηλίου, σα να περιμένουμε να βγει από κει ο ήλιος.

Και βέβαια, από κει βγαίνει, γιατί από κει έρχουνται όσα βγάζουνε λεφτά, οι μηχανές, οι διάφορες καλλιτεχνίες, τα σκάνδαλα, τα εγκλήματα. Οι δυτικοί άνθρωποι είναι οι πιο πρακτικοί απ’ όλη την ανθρωπότητα, και για τούτο τα καταφέρανε να βγαίνει παράς απ’ όλα τα πράγματα, κι από τα πιο άκερδα. Έτσι, κερδίζουνε πολ­λά χρήματα κάποια επαγγέλματα που σε άλλες χώρες και σε άλ­λα χρόνια τα θεωρούσανε χασομέρικα, όπως είναι το να τραγουδά κανένας, το να...χορεύει, το να μιλά και να λέγει ό,τι κατέβει στο κεφάλι του, το να κουτσομπολεύει, το να κάνει τον αθλητή, το να μουντζουρώνει ένα σανίδι ή ένα πανί, το να φωτογραφίζει ό,τι βρει μπροστά του, το να κάνει τον τρελλό, το να γράφει βιβλία γεμάτα ανοησίες κι ακαταλαβίστικα λόγια, κι άλλα τέτοια αμέτρητα κι απίστευτα πράγματα.
Σε κείνες τις βλογημένες χώρες όλα έχουνε γίνει μεγάλες και βαθειές επιστήμες, το κούρεμα των μαλλιών, το βάψιμο των γυ­ναικών, που τις βάφουνε και τις ξεβάφουνε δυο και τρεις φορές τη βδομάδα οι «σπουδάσαντες» εν Ευρώπη καλλιτέχναι – επιστήμονες, το κόψιμο των νυχιών, το τρίψιμο των ποδιών, το «αισθητικό» αναμάλλιασμα, το «αισθητικό» στόλισμα της βιτρίνας, το «αισθητι­κό» μεταχείρισμα του πελάτη, οι «αισθητικοί» γάμοι, τα «αισθητικά» μνημόσυνα, οι «αισθητικές» νεκροφόρες, οι «αισθητικές» κηδείες κλπ., όλα, επαγγέλματα απ’ όπου κερδίζει πολύς κόσμος, κι όχι μοναχά κερδίζει, μα και κερδίζει πολλά, περισσότερα από τα «ντεμοντέ» επαγγέλματα του επιπλοποιού, του ράφτη, του τσαγ­κάρη κλπ.
Μ’ αυτόν τον τρόπο η Ευρώπη πήρε με το μέρος της όλον τον κόσμο, και περισσότερο εμάς τους Έλληνες, που φαίνεται πως εί­χαμε κι ανέκαθε την αρρώστεια της ξενομανίας, όπως φαίνεται α­πό τούτα τα λόγια που έχει γράψει ο Παυσανίας ο Περιηγητής: «Έλληνες αεί εν θαύματι τιθέασι τ’ αλλότρια ή τα οικεία», δηλαδή: «Οι Έλληνες πάντα νομίζουνε πως είναι πιο θαυμαστά τα ξένα πρά­γματα, παρά τα δικά τους».

Η Δύση καταγίνεται με τις επιστήμες, κι οι μηχανές που φτιάνει, θαμπώνουνε τους λαούς σαν κάποια μαγικά πράγματα. Κοντά στη λάμψη που έχουνε οι μηχανές, είναι και το κέρδος που βγαί­νει από το κάθε πράγμα που γίνεται στην Ευρώπη, κι έτσι, ο άν­θρωπος που δεν έχει πνευματική ανεξαρτησία, υποδουλώνεται σαν υπνωτισμένος σ’ αυτή τη μάγισσα Κίρκη, κι ό,τι του δίνει αυτή το θεωρεί ουρανοκατέβατο. Μ’ αυτόν τον τρόπο, όλα τα ιδεώδη που έχουνε οι άνθρωποι που ζούνε στις χώρες που δεν έχουνε μηχανικό πολιτισμό, βρίσκουνται στη Δύση.

Από τη Δύση εβγήκε η Μόδα, αυτό το ανεξήγητο κι ακατα­νόητο τέρας, που δεν αντιστέκεται στις προσταγές του κανένας άν­θρωπος. Ένα φόρεμα, ή ένα οποιοδήποτε πράγμα, που ήτανε όμορφο την περασμένη βδομάδα, σήμερα δεν είναι πια όμορφο, γιατί τέτοια διαταγή ήρθε από το Παρίσι, από τη Λόντρα, ή από την Α­μερική. Αυτή η αλλαγή δίνει μεγάλη κίνηση στο εμπόριο, στο αλι­σβερίσι.

Στη Δύση λοιπόν όλα γίνουνται λεφτά. Πώς να μην έχουμε σε μεγάλη υπόληψη ό,τι κάνει κι ό,τι μας στέλνει, ακόμα και τα πιο τρελλά πράγματα; Πλήθος εργοστάσια δουλεύουνε και γεμίζουνε τον κόσμο γυαλιά, στυλό, αναπτήρες (όλο πιο τέλεια κι όλο πιο τελειοποιημένα), μηχανές φωτογραφικές, ραδιόφωνα της τσέπης, ρολόγια ίσαμε ένα κουμπί, που για να δεις την ώρα πρέπει νάχεις φακό, κι άλλα κι άλλα. Δεν έμεινε άνθρωπος που να μην έ­χει ένα και δυο στυλό, δυο – τρία ζευγάρια γυαλιά, μια μηχανή, ένα ραδιόφωνο σαν ταμπακέρα. Η μάγισσα Κίρκη πίνει το αίμα τους, ρουφά, τον παρά τους, κι αυτοί ορκίζουνται στ’ όνομά της. Η αλή­θεια είναι πως τους δίνει ένα σωρό χρειαζούμενα πράγματα, τους φορτώνει όμως κι ένα σωρό αδιαφόρετα, κι αλλοίμονο σ’ όποιον δεν συμμορφωθεί με τις προσταγές της να τα φορτωθεί!

Οι Έλληνες είναι οι πιο πιστοί προσκυνητές της. Μόλις μα­θευτεί πως η Μάγισσα έβγαλε κάτι «καινούριο», ή στη μόδα της φορεσιάς, ή στην τέχνη καμμιά καινούρια «τεχνοτροπία», ή κάποια νέα θεωρία, ή κανέναν καινούριο αναπτήρα, ή κάποιο άλλο «θαύμα» τέλος πάντων, τρέχουνε ποιος να πρωτοπροφτάξει να το πάρει ή να το μιμηθεί. «Είναι ευρωπαϊκό!», που θα πει: «Βασιλίκια διαταγή και τα σκυλιά δεμένα».
Εξ άλλου, όπως είπαμε, ευρωπαϊκό θα πει πάντα «το τερπνόν μετά του ωφελίμου». Τζίρος!

Μια Κυριακή, μετά τη λειτουργία, είχε δυο – τρία μνημόσυνα στην εκκλησία που πήγα. Κι επειδή βιαζόντανε, παπάδες και ψαλτάδες, να τελειώσουνε γρήγορα με τον Θεό για να δούνε την πελα­τεία, τόλμησα να πω δυο λόγια για τα θεατρικά αυτά μνημόσυνα, με τα φρικτά μωβ κρέπια, με τις γλάστρες, με τις κορδέλλες με τα χρυσά γράμματα, και με τους διάφορους χαροεργολάβους. Τί ήθε­λα να μιλήσω; Με περιλάβανε όλοι οι «ενδιαφερόμενοι» της επι­χειρήσεως, και πιο λυσσασμένα οι εργολάβοι με τα φοινικοειδή, με τα κρέπια, με τις χρυσωμένες κορδέλλες, με τα «ικριώματα», με τους δίσκους τα κόλλυβα. «Ποιός θα δούλευε, μου λέγανε, αν δεν γινόντανε έτσι επίσημα τα μνημόσυνα κι οι κηδείες; Πού βρισκό­μαστε; Στα βλαχοχώρια;».
Και καλά η πιάτσα! Μα κάποιοι που θάπρεπε να είναι λιγώτερο δυτικόπληκτοι, όπως είναι οι ιερωμένοι; Αχ! Ίσια – ίσια, πολλοί από τους ρασοφόρους έχουνε κολλήσει πολύ βαρειά την αρρώστεια της ξενολατρίας. Τί λέγω; Βαστούνε το μπαϊράκι της και πάνε μπροστά από μας τους κοσμικούς.
Για να δείτε πως μιλώ αληθινά, και για να θαυμάσετε ως ποιο σημείο μπορεί να γελοιοποιηθεί ένας άνθρωπος, και μάλιστα κληρι­κός, από την ξενομανία, γράφω παρακάτω ένα περιστατικό, από τα πολλά που γίνουνται γύρω στην τέχνη μου:

Τα τελευταία χρόνια άρχισε ο κόσμος να εκτιμά τη δυσφη­μισμένη βυζαντινή τέχνη, κι ήρθανε σε μένα πολλοί νέοι να τους μάθω τη βυζαντινή αγιογραφία, δικοί μας και ξένοι.
Ένας δεσπότης, μη έχοντας ιδέα απ’ ό,τι γίνεται σ’ αυτό το κεφάλαιο, και πιστεύοντας πως όλα βρίσκουνται στην Ευρώπη, έστειλε ένα νέο θεολόγο που είχε κλίση στη ζωγραφική, να σπουδά­σει αγιογραφία σε μια σχολή της Γερμανίας. Εκεί του είπανε πως δεν διδάσκεται εκεί η αγιογραφία, και του συστήσανε νάρθει σε μέ­να. Από κει πήγε στο Παρίσι, και του είπανε και κει να γυρίσει στην Ελλάδα. Τέλος, πήγε και στο Βέλγιο, και τον στείλανε πάλι σε μένα, λέγοντάς του πως σκοπεύουνε να μου στείλουνε δυο σπου­δαστές για να μάθουνε την αγιογραφία.
Αφού λοιπόν βρίσκουνται σε τέτοια πνευματική κατάσταση οι ιεράρχες της Ελληνικής Ορθοδοξίας, τί να κάνουνε οι εργολάβοι κηδειών;

(Απόσπασμα από το βιβλίο Μυστικά Ανθη, Εκδόσεις: Αστήρ – Παπαδημητρίου)


http://adontes.blogspot.com/2021/10/blog-post_95.html

Παρασκευή 2 Ιουλίου 2021

κυρ Φώτης Κόντογλου «Ο Φράγκος δεν έρχεται με μαχαίρια, πιστόλια και φωτιές. Ήρθε με χάδια και γλυκόλογα…»

Σήμερα νομίζεται καλός σε όλα, όποιος είναι αδιάφορος, όποιος δεν νοιάζεται για τίποτα, όποιος δεν νιώθει καμιά ευθύνη. Αλλιώς τον λένε σωβινιστή, τοπικιστή, μισαλλόδοξο, φανατικό. Όποιος αγαπά την χώρα μας, τα ήθη και έθιμά μας, την παράδοσή μας, την γλώσσα μας, θεωρείται οπισθοδρομικός. Οι αδιάφοροι παιρνούν για φιλελεύθεροι άνθρωποι, για άνθρωποι που ζούνε με το πνεύμα της εποχής μας, που έχουν για πιστεύω την καλοπέραση, το εύκολο κέρδος, τις ευκολίες, τις αναπαύσεις, κι ας μην απομείνη τίποτα που να θυμίζη σε ποιο μέρος βρισκόμαστε, από που κρατάμε, ποιοί ζήσανε πριν από μας στην χώρα μας. Η ξενομανία μας έγινε τώρα σωστή ξενοδουλεία, σήμερα περνά για αρετή, κι όποιος έχη τούτη την αρρώστεια πιο βαρειά παρμένη, λογαριάζεται για σπουδαίος άνθρωπος.

Η Ελλάδα έγινε ένα παζάρι που πουλιούνται όλα, σε όποιον θέλη να το αγοράση. Καταντήσαμε να μην έχουμε απάνω μας τίποτα ελληνικό, από το σώμα μας ίσαμε το πνεύμα μας. Το μασκάρεμα άρχισε πρώτα από το πνεύμα, και ύστερα έφθασε και στο σώμα. Περισσότερο αντιστάθηκε σε αυτή την παραμόρφωση ο λαός και βαστάξε καμπόσο, μα στο τέλος τον πήρε το ρεύμα και πάει και αυτός. Μάλιστα είναι χειρότερος από τους γραμματισμένους. Τώρα μαιμουδίζει τα φερσίματα και τις κουβέντες που βλέπει στον κινηματογράφο, έγινε αφιλότιμος και αδιάντροπος. Ενώ πρώτα ξεχώριζε από άλλες φυλές, γιατί ήταν σεμνός, φιλότιμος, ντροπαλός, καλοδεκτικός, τώρα έγινε αγνώριστος. Τα όμορφα χαρακτηριστικά του σβήνουνε μέρα με την μέρα. Και οι λιγοστοί που διατηρούνε ακόμη λίγα σημάδια από την ομορφιά της ελληνικής ψυχής, παρασέρνονται σε αυτή την παραμόρφωση από τους πολλούς, που είναι οι έξυπνοι, οι συγχρονισμένοι, οι μοντέρνοι, αλλά που είναι στ? αληθινά οι αναίσθητοι και οι αποκτηνωμένοι. Οι καλοί ντρέπονται γιατί είναι καλοί, συμμαζεμένοι και με ανατροφή. Οι άλλοι τους λένε καθυστερημένους. Συμπαθητικός άνθρωπος δύσκολα βρίσκεται πιά σήμερα στον τόπο μας. Η μόδα είναι να είναι κανείς αντιπαθητικός, κρύος, άνοστος και μάγκας. Μάλιστα όπως όλα φραγκέψανε, φράγκεψε και ο μάγκας.

Οι πιο αγράμματοι ανακατώνουνε στην κουβέντα τους κάποια εγγλέζικα και εκεί που δεν χρειάζονται. Όσο για τους γραμματισμένους, όλη η γραμματοσύνη τους είναι να μιλάνε εγγλέζικα και σε λίγο καιρό δεν θα υπάρχει Έλληνας να μιλά ελληνικά. Ας καταργηθή λοιπόν η ελληνική γλώσσα ολότελα, να μην κουράζονται τα παιδιά μας στην άσκοπη εκμάθευσή της. Κοιτάχτε τα παιδιά μας. Παρατηρείστε τις φυσιογνωμίες τους, το βλέμμα τους, τις κουβέντες τους, τα αστεία τους, τα παιχνίδια τους. Όλα μυρίζουνε … Ελλάδα, να μην αβασκαθούμε! Το μόνο που απόμεινε ελληνικό είναι το «ρε». Το μασκάρεμα γίνεται γοργά και στο κορμί και στην ψυχή. Οι λιγοστοί που αντιστέκονται ακόμη σε αυτόν τον κατακλυσμό, πως να μπορέσουνε να βαστάξουνε; Γύρω τους βογγά η μεθυσμένη ανθρωποθάλασσα. Έρχεται καινούργιος κόσμος! Το κολοσσαίο με τα ουρλιάσματά του σκεπάζει τις ψαλμωδίες που λένε οι μάρτυρες, περιμένοντας τα θηρία να τους φάνε.

Αλλά αν θα λείψουν οι Έλληνες από το πρόσωπο της γης, μήπως θα απομείνουν τα βουνά, οι ακροθαλασσιές, οι θάλασσες, τα νησιά και τα βράχια με τον ελληνικό χαρακτήρα τους; Καθόλου! Τα περισσότερα τα έχουνε αγοράσει άνθρωποι που ήρθανε από τον βόρειο Ωκεανό, απόγονοι των Βικίγκων. Εκείνα τα κακόμοιρα νησιά τι συμφορά έχουνε πάθει! Η φτώχεια τους στάθηκε η καταστροφή τους. Σήμερα τα ρημάξανε άλλοι κουρσάροι, πιο επικίνδυνοι που σφάζουνε με το μπαμπάκι.

Σκλαβώσανε τα νησιά με ευγενικό τρόπο, με το χαμόγελο στα χείλη. Τα άσπρα σπιτάκια των νησιωτών, που ζούσανε σε αυτά απλοικοί και συμμαζεμένοι άνθρωποι, θαρρείς πως γίνανε δημόσια. Κυκλοφορούν χιλιάδες φωτογραφίες της Μυκόνου, της Πάρου, της Αίγινας, της Ύδρας, και αντί να βλέπη κανείς στους στενούς δρόμους τους κάποιους αραιούς νησιώτες ψαράδες, ψημένους στην θάλασσα και νησιώτισσες με τα σεμνά τους ρούχα, βλέπει να γυρίζουν κάποια πλάσματα μισόγυμνα η ολόγυμνα, ξενόφερτα, αγκαλιασμένοι θεατρινίστικα και να κάνουνε κάποιες άνοστες επιδείξεις «ταμπλώ βιβάν», σα να παίζουν στον κινηματογράφο. Και ρωτάς, κουνώντας το κεφάλι σου: τι σχέση μπορεί να έχουν αυτά τα δίποδα, με εκείνα τα σπίτια και με τα στενοσόκκακα των νησιών; Ταιριάζουνε με αυτά, όσο ταιριάζουνε οι τουρίστες με τα σόρτς με τον Παρθενώνα που μπροστά του φωτογραφίζονται. Όμως εκεί στέκονται όσο να φωτογραφηθούνε, και δεν έχουνε για σπίτι τους τον αρχαίο ναό, ενώ τούτοι στα νησιά, κατοικούνε μέσα σε εκείνα τα αταίριαστα σπίτια. Όλα υπηρετούνε τα γούστα αυτών των αφεντάδων. Μάλιστα τόσο πολύ αγαπούν αυτοί την Ελλάδα, που είναι ενθουσιασμένοι πως δεν θα αφήσουνε τίποτα ελληνικό όπου πατήσουνε.

Καημένη Ελλάδα! Τι τέλος σε περίμενε! Μα δεν έχεις μήτε κάποιον να σε κλάψει, γιατί την κηδεία σου τη γιορτάζουνε σαν γάμο, με χαρές και με τραγούδια, που αυτά ευτυχώς δεν είναι ελληνικά. Ακούστε την εξής ιστορία: η χταπόδα βοσκά στον πάτο της θάλασσας, μαζί με το χταποδάκι. Άξαφνα το καμακίζουνε. Το χταποδάκι φωνάζει: με πιάσανε μάνα! Η μάνα του του λέγει: μην φοβάσαι παιδί μου! Ξαναφωνάζει το μικρό: με βγάζουν από την θάλασσα! Πάλι λέγει η μάνα: μην φοβάσαι παιδί μου. Και πάλι: με σγουρίζουνε μάνα! Μην φοβάσαι παιδί μου! Με κόβουνε με το μαχαίρι! Μην φοβάσαι παιδί μου! Με βράζουνε μάνα! Μην φοβάσαι παιδί μου! Με μασάνε μάνα! Μην φοβάσαι παιδί μου! Πίνουνε κρασί μάνα! Τότε εκείνη αναστέναξε και φώναξε: Αχ, σε έχασα παιδί μου! Γιατί το κρασί είναι ο αντίμαχος του χταποδιού, επειδή το λιώνει στο στομάχι. Δηλαδή η μάνα δεν φοβήθηκε μήτε το μαχαίρι, μήτε την φωτιά, μήτε τα δόντια, αλλά το κρασί, που είναι πιο ήρεμο και αθώο μπροστά στα μαχαίρια και τα δόντια. Η Ελλάδα σαν το χταποδάκι πέρασε από φωτιές, δόντια, μαχαίρια, αλλά πνεύμα ΔΕΝ παρέδινε. Ο Φράγκος δεν έρχεται με μαχαίρια, πιστόλια και φωτιές. Ήρθε με χάδια και γλυκόλογα. Ήρθε με δώρα, με λεφτά, να ανακουφίση την φτώχεια μας, να διασκεδάση μαζί μας, να χορέψη μαζί μας, να μας ευκολύνη την ζωή με τα μηχανήματά του. Όπως το χταποδάκι έλιωσε στο κρασί, έτσι και η Ελλάδα κοντεύει να χαθή από το γλυκό κρασί που την μέθυσε και δεν ξέρει τι κάνει και ξεγυμνώθηκε και στρήνιασε και εκ του στρήνους αυτής επλούτισεν.

κυρ Φώτης Κόντογλου – Ασάλευτο θεμέλιο

πηγή

Παρασκευή 15 Ιανουαρίου 2021

Ἡ ξενομανία εἶναι χωριατιά. Εἶναι προστυχιά. Εἶναι κουταμάρα. Εἶναι ἀφιλοτιμία. Εἶναι ἀφιλοπατρία. Καὶ εἶναι ξυππασιά. Καὶ εἶναι ἀμάθεια.

 Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, κείμενο που λέει "EKKLISIAONLINE.GR Μεσσηνίας <<Αυτόχειρες οι αρνητές του εμβολιασμού>> ΕΚΚΛΗΣΙΑ ONLINE"Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, κείμενο που λέει "Πάπας Φραγκίσκος: Αυτοκτονικός αρνητισμός η εναντίωση στο εμβόλιο- Θα εμβολιαστεί την ερχόμενη εβδομάδα Σάββατο, 09 Ιαν 2021 19:32 Photo UPD: 22:49 REUTERS REMO CASILLI"

 
Αὐτὸς ὁ ἀνώτερος, ὁ πλούσιος, ὁ ἀνεπτυγμένος, ὁ ταξειδευμένος, ὁ παντογνώστης, ὁ παντοκρίτης, ὁ ἰατρός, ὁ δικηγόρος, ὁ πολιτικός, ὁ παππᾶς, ὁ δάσκαλος, ὁ καθηγητής, ὁ τραπεζίτης, ὁ ἔμπορος, ὁ ἄνθρωπος τοῦ πνεύματος, ποὺ ἐπῆγε εἰς τὴν Εὐρώπην καὶ ἐγύρισε ξενομανής, εἶνε ἀμαθής. Ἐπῆγε καὶ ἐγύρισε κούτσουρον. 
Δι᾿ αὐτὸ εἶνε ξενομανής. Ἐπῆγε καὶ ἐγύρισε χωριάτης, δι᾿ αὐτὸ εἶνε ξενομανής. Ὅ,τι εἶδε, ὅ,τι ἔμαθε δὲν τοῦ ἐχρησίμευσεν εἰς τίποτε. Δὲν ἐδιόρθωσε τὸ κεφάλι, τὸ ἐχάλασε. Δὲν ἐφωτίσθη, ἀλλὰ ἐτυφλώθη διὰ πάντα. Δι᾿ αὐτὸ εἶναι ξενομανής.
Κάνει τὸν Εὐρωπαῖον, ἀλλὰ δὲν ἔχει καμμίαν σχέσιν μὲ τὸν Εὐρωπαῖον, τὸ κεφάλι του κάθε ἄλλο παρὰ νὰ ἔχῃ σχέσιν μὲ τό τωρινὸν Εὐρωπαϊκόν κεφάλι. Ὁ ἰδικός μας Ἐσπεριοειδὴς εἶνε σὰν τὸν ἀράπη ποὺ πηγαίνει εἰς τὸ Παρίσι καὶ φορεῖ Παρισινὰ ροῦχα. Εἶνε ξενομανής, διότι ἅμα τοῦ ἀφαιρέσῃς αὐτό, δὲν μένει τίποτε ἄλλο ἀπὸ αὐτόν. Ἀφαίρεσέ του τὰ ροῦχα, τὰ τέσσαρα ξένα λόγια, τὸ τσάι, τὰ δέκα ὀνόματα ποὺ ἐπαναλαμβάνει, τὰς δέκα ἰδέας ποὺ ἔμαθε καὶ βάλε τον νὰ ἐρασθῇ. Δὲν εἶνε ἰκανὸς νὰ σκεφθῇ νὰ κάμῃ τὸ παραμικρόν. Εἶνε ἕνα μυαλὸ τιποτένιον, ἕνα κεφάλι ἐντελῶς ἄχρηστον διὰ τὸ κάθε τι. Ὅλη του ἡ ζωή, ὅλη του ἡ δύναμις, ὅλη του ἡ σοφία εἶνε νὰ λέγῃ, καὶ ξαναλέγῃ τὰ τέσσαρα πράγματα που ἔμαθε.
Ἡ ξενομανία εἶνε χωριατιά. Εἶναι προστυχιά. Εἶναικουταμάρα. Εἶναι ἀφιλοτιμία. Εἶναι ἀφιλοπατρία. Καὶ εἶναι ξυππασιά. Καὶ εἶναι ἀμάθεια.

Σάββατο 12 Μαρτίου 2016

''Ἡ ξενομανία μας, ἔγινε ξενοδουλεία..''

Ἀσάλευτο θεμέλιο - Φώτης Κόντογλου 
 
Σήμερα νομίζεται καλὸς σὲ ὅλα, ὅποιος εἶναι ἀδιάφορος, ὅποιος δὲν νοιάζεται γιὰ τίποτα, ὅποιος δὲν νιώθει καμιὰ εὐθύνη. Ἀλλιῶς τὸν λένε σωβινιστή, τοπικιστή, μισαλλόδοξο, φανατικό. 
 
Ὅποιος ἀγαπᾶ τὴν χώρα μας, τὰ ἤθη καὶ ἔθιμά μας, τὴν παράδοσή μας, τὴν γλώσσα μας, θεωρεῖται ὀπισθοδρομικός. 
 
Οἱ ἀδιάφοροι παιρνοῦν γιὰ φιλελεύθεροι ἄνθρωποι, γιὰ ἄνθρωποι ποὺ ζοῦνε μὲ τὸ πνεῦμα τῆς ἐποχῆς μας, ποὺ ἔχουν γιὰ πιστεύω τὴν καλοπέραση, τὸ εὔκολο κέρδος, τὶς εὐκολίες, τὶς ἀναπαύσεις, κι ἂς μὴν ἀπομείνῃ τίποτα ποὺ νὰ θυμίζῃ σὲ ποιὸ μέρος βρισκόμαστε, ἀπὸ ποὺ κρατᾶμε, ποιοὶ ζήσανε πρὶν ἀπὸ μᾶς στὴν χώρα μας. 
 
Ἡ ξενομανία μᾶς ἔγινε τώρα σωστὴ ξενοδουλεία, σήμερα περνᾶ γιὰ ἀρετή, κι ὅποιος ἔχῃ τούτη τὴν ἀρρώστεια πιὸ βαρειὰ παρμένη, λογαριάζεται γιὰ σπουδαῖος ἄνθρωπος... 
 
Ἡ Ἑλλάδα ἔγινε ἕνα παζάρι ποὺ πουλιοῦνται ὅλα, σὲ ὅποιον θέλῃ νὰ τὸ ἀγοράσῃ. 
Καταντήσαμε νὰ μὴν ἔχουμε ἀπάνω μας τίποτα ἑλληνικό, ἀπὸ τὸ σῶμα μας ἴσαμε τὸ πνεῦμα μας. Τὸ μασκάρεμα ἄρχισε πρῶτα ἀπὸ τὸ πνεῦμα, καὶ ὕστερα ἔφθασε καὶ στὸ σῶμα. 
 
Περισσότερο ἀντιστάθηκε σὲ αὐτὴ τὴν παραμόρφωση ὁ λαὸς καὶ βαστάξε καμπόσο, μὰ στὸ τέλος τὸν πῆρε τὸ ρεῦμα καὶ πάει καὶ αὐτός. Μάλιστα εἶναι χειρότερος ἀπὸ τοὺς γραμματισμένους. 
 
Τώρα μαϊμουδίζει τὰ φερσίματα καὶ τὶς κουβέντες ποὺ βλέπει στὸν κινηματογράφο, ἔγινε ἀφιλότιμος καὶ ἀδιάντροπος. 
 
Ἐνῷ πρῶτα ξεχώριζε ἀπὸ ἄλλες φυλές, γιατὶ ἦταν σεμνός, φιλότιμος, ντροπαλός, καλοδεκτικός, τώρα ἔγινε ἀγνώριστος. Τὰ ὄμορφα χαρακτηριστικά του σβήνουνε μέρα μὲ τὴν μέρα. Καὶ οἱ λιγοστοὶ ποὺ διατηροῦνε ἀκόμη λίγα σημάδια ἀπὸ τὴν ὀμορφιὰ τῆς ἑλληνικῆς ψυχῆς, παρασέρνονται σὲ αὐτὴ τὴν παραμόρφωση ἀπὸ τοὺς πολλούς, ποὺ εἶναι οἱ ἔξυπνοι, οἱ συγχρονισμένοι, οἱ μοντέρνοι, ἀλλὰ ποὺ εἶναι στ᾿ ἀληθινὰ οἱ ἀναίσθητοι καὶ οἱ ἀποκτηνωμένοι. 
 
Οἱ καλοὶ ντρέπονται γιατὶ εἶναι καλοί, συμμαζεμένοι καὶ μὲ ἀνατροφή. Οἱ ἄλλοι τοὺς λένε καθυστερημένους. Συμπαθητικὸς ἄνθρωπος δύσκολα βρίσκεται πιὰ σήμερα στὸν τόπο μας. 
 
Ἡ μόδα εἶναι νὰ εἶναι κανεὶς ἀντιπαθητικός, κρύος, ἄνοστος καὶ μάγκας. Μάλιστα ὅπως ὅλα φραγκέψανε, φράγκεψε καὶ ὁ μάγκας. 
 
Ὁ Φράγκος δὲν ἔρχεται μὲ μαχαίρια, πιστόλια καὶ φωτιές. Ἦρθε μὲ χάδια καὶ γλυκόλογα... 
 
Ἦρθε μὲ δῶρα, μὲ λεφτά, νὰ ἀνακουφίσῃ τὴν ''φτώχεια'' μας, νὰ διασκεδάσῃ μαζί μας, νὰ χορέψῃ μαζί μας, νὰ μᾶς εὐκολύνῃ τὴν ζωὴ μὲ τὰ μηχανήματά του. 
 
ἔτσι καὶ ἡ Ἑλλάδα κοντεύει νὰ χαθῇ ἀπὸ τὸ γλυκὸ κρασὶ ποὺ τὴν μέθυσε καὶ δὲν ξέρει τί κάνει καὶ ξεγυμνώθηκε... Καημένη Ἑλλάδα! 
 
Κυρ-Φώτης Κόντογλου ~ Ἀσάλευτο θεμέλιο

Τετάρτη 3 Δεκεμβρίου 2014

ΤΙ ΕΣΤΙ ΞΕΝΟΜΑΝΙΑ;

Γράφει η Μαίρη Καρά

Στην πιο πλούσια Χώρα του κόσμου, που παράγει τα πάντα… οι κάτοικοί της είναι αυτάρκεις; Τιμούν όσο της αξίζει, την παραγωγική της δύναμη; Όχι όλοι… δυστυχώς! Πολλοί Έλληνες ακόμα επιλέγουν εισαγόμενα προϊόντα από ξένες "πολιτισμένες" χώρες.
Υποτιμούν δηλαδή τα παραδοσιακά στοιχεία, που συγκροτούν την ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΑ μας σαν ΦΥΛΗ κι επιτρέπουν σε ξένα πρότυπα να διαμορφώνουν τις επιθυμίες τους. Οι λόγοι αυτού του άκρατου φαινομένου εξαρτώνται από το περιβάλλον και το μορφωτικό επίπεδο κάθε ατόμου.

Η λέξη ΞΕΝΟΜΑΝΙΑ προέρχεται από το επίθετο ξενομανής, που σημαίνει εκείνον που προτιμά να αγοράζει εισαγόμενα προϊόντα, ακολουθώντας πιστά τις επιταγές της μόδας.
Κι αυτή η στροφή των Ελλήνων προς το "μοντέρνο" δεν έγινε τυχαία - όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων - αλλά σχεδιάστηκε σκόπιμα από τα δαιμονικά μυαλά επίδοξων κατακτητών μας. Πριν από 30 χρόνια όμως δεν μπορούσαμε να υποψιαστούμε, τι κρυβόταν κάτω απ' το φανταχτερό περιτύλιγμα θελκτικών πειρασμών… Αφεθήκαμε στις ονειρικές παροχές τους κι έτσι πέσαμε θύματα ενός επιζήμιου εκμοντερνισμού της καθημερινότητάς μας, που όχι μόνο δεν συνέβαλε σε καμιά κοινωνική πρόοδο, αλλά μας οδήγησε και στην σημερινή κρίση της αγροτικής και εμπορικής παραγωγής.

Για ποιους λόγους εμείς οι πολυμήχανοι και ακούραστοι Έλληνες, με την μεγάλη αφθονία αγαθών μέσα στην πατρίδα μας… αποδεχτήκαμε ξενόφερτες συνήθειες; Δεν μας έφταναν οι εγχώριες παραγωγές μας κι έπρεπε να καταφύγουμε σε ευρωπαϊκά συμπληρώματα;
Ίσως ένας μικρός αριθμός ευκολόπιστων και αφελών Ελλήνων να είχε τέτοιες τάσεις, αλλά μέχρι εκεί. Κανείς γνήσιος Έλληνας δεν απαρνιέται τις παραδοσιακές του ΑΞΙΕΣ και τα ΗΘΗ του, ακόμα κι αν του τάξουν όλα τα πλούτη… αυτά όμως τα έχει μέσα του εκ γενετής… δεν τα αναζητά έξωθεν αυτού. Πώς κατάφεραν λοιπόν οι σχεδιαστές της πολιτιστικής μας αλλοτρίωσης να μας… διαφθείρουν; Πώς επιτρέψαμε σε ένα σιωνιστικό υποκείμενο να επιβεβαιώσει τις κακόβουλες προβλέψεις του; Είμαστε τόσο αφελείς τελικά και δεν αντιλαμβανόμαστε πότε δεχόμαστε εκμηδενιστικές επιθέσεις;

Από Ξενομανία πάσχουν οι άνθρωποι με ανεπτυγμένο συναίσθημα κατωτερότητας. Η έλλειψη αυτοπεποίθησής τους και η έντονη τάση τους για αυτοπροβολή, τους παροτρύνει να μιμηθούν ξένες συνήθειες, για να ξεχωρίζουν στον κύκλο τους. Η Ξενομανία όμως παρατηρείται και σε πολίτες υψηλού οικονομικού και μορφωτικού επιπέδου, λόγω της μεγάλης αφθονίας εισαγόμενων προϊόντων. Αλλά και η αύξηση του τουρισμού συνέβαλε ώστε οι κάτοικοι να έρθουν σε επαφή με αλλοδαπούς τουρίστες και να επηρεαστούν από την διατροφή τους, την ενδυμασία τους και τις συνήθειες των Χωρών τους.

Την μεγαλύτερη ζημιά όμως στην παράδοσή μας την έκανε η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ. Με την συνεχή προβολή ξένων προτύπων απομίμησης… καλλιτεχνικών ειδώλων, περνούσε ύπουλα την πλύση εγκεφάλου προς επιρρεπείς τηλεθεατές. Και πέρα από τις άνευ εκπαιδευτικού περιεχομένου εκπομπές… καθοριστικό ρόλο στην ροπή προς την Ξενομανία έπαιξαν οι ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ. Με επαναλαμβανόμενη διαφήμιση εισαγόμενων μοντέρνων ειδών λαϊκής κατανάλωσης και προτροπής χρήσης του, συνέτειναν στην μείωση της αγοράς ελληνικών προϊόντων. Γι' αυτό εγκαταστάθηκαν για τα καλά οι ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΕΣ στην πατρίδα μας κι ανάγκασαν σε κλείσιμο χιλιάδες μικρομάγαζα.

Βέβαια η Ξενομανία δεν θα εύρισκε αποδέκτες… αν το Κράτος παρείχε ουσιαστική ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ, που διαμορφώνει ολοκληρωμένες προσωπικότητες και μορφωμένους πολίτες. Η έλλειψη ιστορικής Παιδείας συντελεί στην ελλιπή συγκρότηση τηςΕΘΝΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ και στην απουσία ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ. Σήμερα γνωρίζουμε όλοι, γιατί το Κράτος κρατούσε αυτή την αντιπαιδαγωγική και αντιλαϊκή στάση. Αλλά παρόλα αυτά ο κόσμος που δεν ενδιαφέρεται για το μέλλον της Πατρίδας, εξακολουθεί να παρασύρεται  από τις διαφημίσεις κι αγοράζει ξένα προϊόντα, τα οποία συντείνουν στην αύξηση της ΑΝΕΡΓΙΑΣ, στην μείωση της ελληνικής παραγωγής και στην εξαγωγή πολύτιμου συναλλάγματος.

Οι συνέπειες της Ξενομανίας είναι επιζήμιες για το μέλλον μας ως λαού, αφού ευθύνεται για την ΑΛΛΟΙΩΣΗ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ, για τον εκφυλισμό ΗΘΩΝ και ΕΘΙΜΩΝ, την διεύρυνση του ελλείμματος του εμπορικού ισοζυγίου, την καταστροφή της εθνικής ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ. Επίσης για την αποξένωση του λαού από την Κουλτούρα, την Μουσική, το Θέατρο, την Λογοτεχνία, την Ποίηση, τον Κινηματογράφο και την καταστροφή του πολιτιστικού μας περιβάλλοντος. Πολίτες δίχως Μνήμη, δίχως Ιστορία, είναι επιρρεπείς σε κάθε είδους εξουσιαστικά μηνύματα. Κι εμείς που δώσαμε το ΠΝΕΥΜΑ μας, εισπράττουμε ΟΙΝΟ-ΠΝΕΥΜΑ με όλα τα… παρελκόμενα! 

Τρίτη 16 Σεπτεμβρίου 2014

Ο Δάσκαλος Δημήτριος Νατσιός : Στα σχολεία η πατρίδα αργοπεθαίνει...

Ο Αθηναίος αγωνιστής του Εικοσιένα Γεώργιος Ψύλλας στα «Απομνημονεύματα του βίου του» (Αθήνα 1974, σελ. 286-287), καταγράφει ένα χαριτωμένο αξιομνημόνευτο περιστατικό: «Ένας Θεσσαλός προεστός, εντελώς αναλφάβητος, χρησιμοποιεί τον δάσκαλο του χωριού και ως γραμματικό του. Επειδή, όμως, ο δάσκαλος δεν ήταν σε όλα υπάκουος, ο προεστός προτείνει στην γενική συνέλευση των κατοίκων την απόλυσή του. Γιατί, ρωτάει ο δάσκαλος εμβρόντητος. Γιατί δεν ξέρεις γράμματα, απαντά ο δημογέρων. Και ποιός το λέει αυτό; Εγώ! Απαντά ο προεστός. Γράψε την λέξη βόδι να δούμε αν ξέρεις. Ο δάσκαλος έγραψε σ’ ένα χαρτί, βόδι. Τότε ο προεστός ζωγραφίζει σ’ ένα άλλο χαρτί ένα βόδι, το δείχνει στους χωριανούς -το ίδιο αναλφάβητους- και ρωτάει:

-Πέστε με, ποιο χαρτί γράφει βόδι;
-Το δικό σου, απαντούν όλοι. Και έδιωξαν τον ταλαίπωρο τον δάσκαλο».
Την ίδια πονηρή τακτική ακολουθεί, τρόπον τινά, και ο ημέτερος προεστός, το πολύπαθο υπουργείο Παιδείας. Σε όλες τις διαμαρτυρίες που γίνονται για το περιεχόμενο των σχολικών βιβλίων Γλώσσας, η απάντηση είναι... το χαρτί με το βόδι.
Στα ακαταμάχητα και τεκμηριωμένα επιχειρήματα των διαφωνούντων το υπουργείο και δη διά στόματος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου (μετονομάστηκε σε Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής. Αυτό το βαρβαρόηχο «Ινστιτούτο» θα μπορούσε να αντικατασταθεί με την ελληνική λέξη «ίδρυμα». Να πάρει η ευχή να πάρει! υπουργείο Παιδείας είσαι...), απαντά με το εξής νηπιώδες επιχείρημα: «Τα βιβλία έχουν αξιολογηθεί από ειδικούς επιστήμονες, πανεπιστημιακούς δασκάλους, παιδαγωγούς... είναι έγκυρα και κατάλληλα... υπηρετούν πρωτίστως γλωσσικούς και επικοινωνιακούς στόχους και λοιπά και λοιπά...».
Μια και είμαστε στην αρχή της σχολικής χρονιάς, θα ασχοληθώ με το Ανθολόγιο της Α’ Δημοτικού, της κρισιμότερης τάξης όλων των βαθμίδων. Έχω ενώπιόν μου και το παλιό Ανθολόγιο, προ του 2006.
Το νέο Ανθολόγιο το κρίνουν και το αξιολογούν οι: Αλ. Ακριτόπουλος, λέκτορας Πανεπιστημίου Θράκης και δύο σχολικοί σύμβουλοι. Το παλιό το είχαν αξιολογήσει και εποπτεύσει οι: Μιχαήλ Στασινόπουλος (που διετέλεσε και Πρόεδρος της Δημοκρατίας) και ο Γιώργος Σαββίδης, καθηγητής,  λογοτέχνης και σπουδαίος κριτικός του έργου του Σεφέρη.
Ακόμη στο παλιό συμμετείχαν στην συγγραφή του, μεταξύ άλλων, ο Γιώργος Ιωάννου, ο Αλ. Δημαράς και ήταν αφιερωμένο στον Ζαχ. Παπαντωνίου. Το νέο το έγραψαν η Τασ. Τσιλιμένη, λέκτορας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, η Μ. Καπλάνογλου επ. Καθ. Πανεπιστημίου Αιγίου και δύο εκπαιδευτικοί, ενώ δεν υπάρχει καμμία τιμητική αφιέρωση.
Να πω παρενθετικά κάτι συναφές. Το Ανθολόγιο Στ’ Δημοτικού, το παλιό, ήταν αφιερωμένο στην μνήμη της αξεπέραστης Πηνελόπης Δέλτα και περιείχε εκτενές απόσπασμα από τα «μυστικά του Βάλτου». Στο καινό (και κενό) βιβλίο η Πηνελόπη Δέλτα, γιαγιά του νυν πρωθυπουργού, καθότι, κατά τους εθνομηδενιστές, εθνικίστρια, εξοβελήθηκε και δεν τιμάται η μεγαλύτερη Ελληνίδα λογοτέχνης παιδικού διηγήματος, με καμμιά παραπομπή στο έξοχο έργο της.
Μεταξύ δε των μελών της συγγραφικής ομάδας του νέου Ανθολογίου, της Ε’ και Στ’ τάξεων, είναι και η δασκάλα Στέλλα Πρωτονοταρίου. Θυμίζω ότι η εν λόγω κυρία, είχε αντικαταστήσει στο σχολείο της, την πρωινή προσευχή, με το ποίημα του Γ. Ρίτσου «πρωινό άστρο». Δικάστηκε, αλλά αθωώθηκε πανηγυρικώς, επαινέθηκε,  γιατί όλο το νεοταξικό σύστημα έσπευσε να την υπερασπιστεί.
Ας δούμε όμως, και το περιεχόμενο των Ανθολογίων. Στο παλιό τα πρώτα κείμενα -υποδοχής θα λέγαμε- που αντίκριζε ο μαθητής ήταν η παραδοσιακή, ωραιότατη και ευμνημόνευτη προσευχούλα «Πέφτω κάνω το σταυρό μου/ κι άγγελο έχω στο πλευρό μου./Δούλος του Θεού λογιούμαι/ και κανένα δεν φοβούμαι».
Στην ίδια σελίδα και το περίφημο «φεγγαράκι μου λαμπρό», το αθάνατο «Κρυφό Σχολειό», δοκός στους οφθαλμούς των Γραικύλων της σήμερον. Μνημεία του λόγου και τα δύο, που στους στίχους τους φωλιάζουν οι αγώνες, οι αγωνίες και η πίστη του λαού μας. Διότι, η γλώσσα, πέραν των επικοινωνιακών στόχων, είναι και φορέας ηθικών αξιών, αυτογνωσίας και πολιτισμού. «Όπου γλώσσα πατρίς», αποφαίνεται ο Ελύτης. «Αν είναι να προκόψουμε σα λαός, δεν θα μπορέσουμε να το κατορθώσουμε μακριά από την πίστη μας και την γλώσσα μας. Μονάχα μέσα από αυτά τα δύο σωθήκαμε ως σήμερα και μονάχα μέσα από αυτά τα δύο θα σωθούμε αύριο», γράφει στην μελέτη του για τον Σολωμό ο Ζήσιμος Λορεντζάτος. Όσο μεγαλύτερο πλούτο διαθέτει μία γλώσσα, τόσο ευνοεί την πνευματική ακμή της κοινωνίας, τόσο εμποδίζει την πνευματική της κατάπτωση. Οφείλει επομένως να εξαντλεί μέχρι κεραίας το ιστορικό της δυναμικό, αξιοποιώντας εις το έπακρο τον λεξιλογικό της θησαυρό, όπως αυτός διασώθηκε από τους μάστορες του ελληνικού λόγου. (Πράγμα στο οποίο ανταποκρίνονταν τα παλιά, καλά Ανθολόγια, που είχαν κείμενα μόνο Ελλήνων συγγραφέων και δικαίως. Πρώτα μαθαίνεις στα «πρωτάκια» ποιος είναι ο Αίσωπος και μετά ...ο Γκούτμαν).
Στο νέο Ανθολόγιο περιέχει ένα αξιοθρήνητο κείμενο με τίτλο: «Η πρώτη μέρα στο σχολείο», κάποιου Κλοντ Γκούτμαν. (Είπαμε, την «εθνοκεντρική» Π. Δέλτα θα προσφέρουμε στα παιδάκια; Εδώ μιλάμε για τον ...Γκούντμαν. Ξενομανία και πνευματική υποτέλεια). Στο χαζοχαρούμενο αυτό κείμενο στον επίλογο διαβάζουμε: «Η δασκάλα μας ήταν η κυρία Μεταξά. Ήθελε να την φωνάζουμε Γεωργία και κυρίως όχι δασκάλα... Με τι θέλετε να αρχίσουμε; Ρώτησε η κυρία μας. Ο Κωστής σήκωσε το χέρι.
-Με την τουαλέτα κυρία». (σελ. 31).
Επειδή τα βιβλία κυρίως Γλώσσας, αποτελούν για τον μικρό μαθητή-μαζί με τον δάσκαλο-ενσάρκωση της κοινωνίας στην οποία το σχολείο τον οδηγεί, περνούν μηνύματα, διδάσκουν ένα ορισμένο ήθος-εξυψωτικό ή ισοπεδωτικό αναλόγως- το «να τη φωνάζουμε Γεωργία», τι διδάσκει στους άγουρους μαθητές; Την κακώς εννοούμενη ισότητα και την κατάργηση της βασικής και διέπουσας την διδακτική πράξη «αρχή της μαθητείας». Ο δάσκαλος πρέπει να αποτελεί πρότυπο μίμησης για τον μαθητή, να διατηρεί την ευλογημένη απόσταση -η οικειότητα σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι μητέρα της καταφρόνησης- έτσι ο μαθητής συνειδητοποιεί την ανεπάρκειά του και αναγνωρίζει τον δρόμο, τις «πικρές ρίζες της Παιδείας», που έχει να διανύσει και να γευτεί, για να κατακτήσει και να απολαύσει τον «γλυκύ καρπό» των γνώσεων και δεξιοτήτων. Και δεύτερον, η εκπαίδευση οφείλει να είναι συντηρητική, με την απλή και πρωταρχική σημασία της λέξης, να συντηρεί δηλαδή τον πολιτισμό που οι πρεσβύτεροι έχουν δημιουργήσει και να τον παραδίδει (αυτό είναι Παράδοση) στους νεότερους. «Κυοφόρησαν οι αιώνες» για να μας παραδοθεί από τον λαό μας η γλυκύφθογγη προσευχούλα «Πέφτω κάνω τον σταυρό μου» ή να φανερώσει τούτος ο τόπος Πηνελόπη Δέλτα. Ποιοι είναι αυτοί και με ποιο δικαίωμα τα αντικαθιστούν με βόθρους και τουαλέτες; Πότε θα αντιληφθούμε ότι η πατρίδα αργοπεθαίνει στα σχολεία;