Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Fabrizio Pezzani. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Fabrizio Pezzani. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2026

Ο αόρατος πόλεμος των οικονομικών

Fabrizio Pezzani

Ο αόρατος πόλεμος των οικονομικών


Πηγή: The Slingshot

Η ιστορία έχει πάντα δει βία και τραγωδία, που προκαλούνται από αυτοκράτορες, δικτάτορες και αιμοδιψή πολιτικά καθεστώτα, σε μια ατελείωτη λίστα τραγωδιών και μαζικών εξοντώσεων. «Ο άνθρωπος δεν είναι ένα υπάκουο ον», έγραψε ο Σ. Φρόιντ. Απέναντι σε αυτές τις τραγωδίες, αναπτύχθηκε μια μεγαλύτερη επίγνωση με την πάροδο του χρόνου και στο τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ιδρύθηκε το Δικαστήριο της Νυρεμβέργης για να δικάσει τα εγκλήματα πολέμου του Εθνικοσοσιαλισμού και τους τραγικούς πρωταγωνιστές του. Οι δίκες της Νυρεμβέργης αντιπροσώπευαν ένα ορόσημο στην ιστορία και στην αναζήτηση μιας μορφής δικαιοσύνης ικανής να περιορίσει τις υπερβολές του ανθρώπινου πνεύματος, οι οποίες παρόλα αυτά συνεχίστηκαν, συχνά ξεχασμένες ένοχα επειδή απείχαν από τα κυρίαρχα συμφέροντα.

Υπάρχουν επίσης μορφές καταπίεσης και μαζικής καταστροφής που είναι πιο «άυλες» στις εκδηλώσεις τους, αλλά των οποίων η προφανής κακόβουλη φύση υποκρύπτει το χέρι και την ευθύνη εκείνων που τις διαπράττουν. Στον χρηματοοικονομικό τομέα, αυτά τα χέρια κρύβονται πίσω από προπετάσματα που αποτελούνται από αμέτρητες εικονικές εταιρείες, που βρίσκονται σε συχνά απρόσιτους φορολογικούς παραδείσους. Ο χρηματοοικονομικός τομέας, προστατευμένος από αυτά τα προπετάσματα, γίνεται ένα είδος μη συμβατικού όπλου πολέμου, με αποσταθεροποιητικές επιπτώσεις σε χώρες και κοινότητες, δημιουργώντας τελικά απαράδεκτη φτώχεια και ανισότητα.

Ίσως ήρθε η ώρα να αναρωτηθούμε αν αυτό το χρηματοοικονομικό σύστημα, δεδομένου του τρόπου με τον οποίο χρησιμοποιείται, θα πρέπει να θεωρείται ένα μη συμβατικό όπλο πολέμου. Ας προσπαθήσουμε να διευκρινίσουμε το νόημα, την ιστορική διαδρομή και τα στοιχεία πίσω από αυτή την κατηγορία, ξεκινώντας από το πώς εξελίχθηκε η χρηματοοικονομική επανάσταση και πώς το χρηματοοικονομικό σύστημα έχει γίνει ένα εργαλείο που υπερβαίνει τη χρήση του στις αγορές και στις επιχειρηματικές σχέσεις, μετατρέποντάς το σε μέσο επίθεσης σε χώρες και έθνη, σε σημείο που υπονομεύει και αποδομεί τον ρόλο της δημοκρατίας, η οποία τώρα φαίνεται να υποτάσσεται στα παιχνίδια της.

Η ιστορική πορεία που οδήγησε τα χρηματοοικονομικά να αναλάβουν τον ρόλο ενός άυλου, δυνητικά εγκληματικού παράγοντα μπορεί να ανιχνευθεί σε τρεις συγκεκριμένες στιγμές:

– Η πρώτη καθοριστική στιγμή ήταν η 15η Αυγούστου 1971, όταν ο Νίξον κήρυξε το τέλος του κανόνα συναλλάγματος του χρυσού. Την ακριβή αυτή ημερομηνία, ολόκληρος ο δυτικός κόσμος άλλαξε. Με το τέλος της μετατρεψιμότητας του δολαρίου σε χρυσό, δημιουργήθηκαν δύο αντίθετοι κόσμοι: ο άπειρος και αμέτρητος κόσμος του χαρτονομίσματος, του απείρως εκτυπώσιμου, και ο πραγματικός, πεπερασμένος και μετρήσιμος κόσμος στον οποίο ζούμε. Οι δύο κόσμοι είναι ασυμβίβαστοι, αλλά τα κυρίαρχα συμφέροντα έχουν επιβάλει μια σκόπιμα ψευδή αλήθεια. Θα το ανακαλύψουμε αυτό με το πετροδολάριο, με τον καταστροφικό πληθωρισμό και με τις κυριακάτικες βόλτες με ποδήλατο.

– Η πτώση του Τείχους του Βερολίνου στις 9 Νοεμβρίου 1989, εξάλειψε το ρωσικό εμπόδιο, και την επόμενη δεκαετία, ο χρηματοπιστωτικός τομέας ετοίμασε το δικό του «κόκκινο χαλί», σε μια συνεχή επίθεση όχι μόνο στις αγορές, αλλά και στην κυριαρχία των χωρών που συνορεύουν με την αυτοκρατορία: Χιλή, Μεξικό (ομόλογα τεκίλα), Αργεντινή (ομόλογα τάνγκο), Βραζιλία (ομόλογα σάμπα), Φιλιππίνες, Ταϊλάνδη, Μαλαισία, Νότια Κορέα. Όλα σε γενική σιωπή. Το 1992, ο Σόρος επιτέθηκε στη λίρα Αγγλίας και την ιταλική λίρα, μαζί με την πτώση της πρώτης κυβέρνησης μετά το Tangentopoli, η οποία οδήγησε στην έξοδο από το ΕΝΣ και στους ελιγμούς του Αμάτο στους τρεχούμενους λογαριασμούς. Η δημοκρατία απειλήθηκε από μια ισχυρότερη δύναμη. Η δεκαετία είδε τη συμπαιγνία μεταξύ ακαδημαϊκών κύκλων, χρηματοπιστωτικών και πολιτικής, με εκμεταλλευτικά και αντιεπιστημονικά βραβεία Νόμπελ να καλύπτουν τον χρηματοπιστωτικό τομέα με μια αδιαμφισβήτητη, αλλά ψευδή, αλήθεια, εν μέσω της κακόβουλης, ένοχης και δουλικής σιωπής όλων. Η πραγματική οικονομία, μια κοινωνική επιστήμη, δίνει τη θέση της στα χρηματοοικονομικά, που ανυψώνονται σε ακριβή επιστήμη.

– Στις 12 Νοεμβρίου 1999 , ο Άλαν Γκρίνσπαν κατάργησε οριστικά ό,τι είχε απομείνει από τη νομισματική ρύθμιση που προέβλεπε ο Νόμος Glass-Steagall, ο οποίος εισήχθη το 1933 από τον Ιταλό Φερδινάνδο Πεκόρα για να εμποδίσει την κερδοσκοπία που είχε προκαλέσει τη Μεγάλη Ύφεση. Ταυτόχρονα, ο Γκρίνσπαν απορύθμισε πλήρως τα παράγωγα, γεγονός που διαστρέβλωσε τη χρηματοπιστωτική αγορά. Τα πλασματικά χρηματοοικονομικά, αποκομμένα από τον πραγματικό κόσμο, καθαγιασμένα από τους δόλιους νομπελίστες και απορρυθμισμένα, έγιναν όπλο μαζικής καταστροφής που θα χτυπήσει κακόβουλα όλες τις δυτικές χώρες, οδηγώντας τες στο χρέος, εν μέρει λόγω υπαιτιότητας μιας ανεπαρκούς πολιτικής τάξης. Χώρες που τα υπομένουν όλα αυτά σιωπηλά. Ο Γκρίνσπαν φέρει σοβαρή ευθύνη, αλλά παραμένει υπό κηδεμονία.

Ο χρηματοπιστωτικός τομέας παράγει μια συγκέντρωση πλούτου άνευ προηγουμένου στην ιστορία και, όπως γράφει ο Νόαμ Τσόμσκι, δημιουργεί μια εικονική Γερουσία που κυριαρχεί σε μεμονωμένα κράτη και χώρες, ικανή να καθορίσει όχι μόνο τις οικονομικές αλλά, πάνω απ' όλα, τις κοινωνικές τους τάσεις, θέτοντας υπό αμφισβήτηση την ίδια την επιβίωση της δημοκρατίας. Οι κυβερνήσεις, υπό πολιορκία, επιδεικνύουν μια αδυναμία που υπονομεύει την κοινωνία των πολιτών, αλλά αποτυγχάνουν να την αντιμετωπίσουν. Το πιο προφανές παράδειγμα είναι η αδράνεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία φαίνεται να λειτουργεί ακέφαλα σε ένα δραματικό ιστορικό πλαίσιο.

Έπειτα, όλα αυτά συμβαίνουν μπροστά στα μάτια μας, δραματικά εις βάρος μας, αλλά μέσω μιας χειραγωγημένης από τα μέσα ενημέρωσης απεικόνισης. Αυτή είναι η περίπτωση της κρίσης των ενυπόθηκων δανείων υψηλού κινδύνου του 2008, η οποία κατέστρεψε τον κόσμο. Ωστόσο, οι πέντε ένοχες επενδυτικές τράπεζες διασώθηκαν επειδή θεωρήθηκαν πολύ μεγάλες για να αποτύχουν , παρόλο που αυτό δεν ήταν αλήθεια. Αυτό ουσιαστικά ανέτρεψε όλους τους αντιμονοπωλιακούς νόμους και άνοιξε το δρόμο για τη μεγαλύτερη φούσκα στην ιστορία.

Η επίθεση στο ευρώ σχεδιάστηκε τον Φεβρουάριο του 2010, όπως ανέφεραν τότε οι Wall Street Journal και La Repubblica. Η επίθεση ξεκίνησε τον Απρίλιο, στοχεύοντας την Ελλάδα, την Πορτογαλία και την Ιρλανδία, και στη συνέχεια επεκτάθηκε στην Ισπανία τον Αύγουστο. Τον Σεπτέμβριο του 2011, η κακόβουλη επίθεση μας χτύπησε, με μια εξάπλωση - έναν προηγουμένως άγνωστο όρο - που ξαφνικά εκτοξεύτηκε και στη συνέχεια κατέρρευσε με παράλογο τρόπο. Τα γραφήματα δείχνουν ξεκάθαρα τα στοιχεία της κακίας, αλλά για άλλη μια φορά, η σιωπή έγινε το σύνθημα.

Έκτοτε, κάθε φορά που η απόδοση μιας χώρας - ας επικεντρωθούμε στη δική μας - θα μπορούσε να δημιουργήσει προβλήματα, χρησιμοποιούνται το πιστωτικό spread και οι αξιολογήσεις, στερούμενες επιστημονικής σημασίας. Η τριπλή αξιολόγηση AAA που απονεμήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες βρίσκονται στα πρόθυρα της κατάρρευσης, θα έπρεπε να εγείρει ανησυχίες για χειραγώγηση, αλλά τα υποτακτικά μέσα ενημέρωσης φαίνεται να τα αγνοούν όλα. Τα χρηματοοικονομικά συσκοτίζουν την πραγματική οικονομία, η οποία γίνεται υπηρέτριά της: ακριβώς το αντίθετο από αυτό που θα έπρεπε να είναι.

Βρισκόμαστε σε ένα σημείο καμπής στην ιστορία και δεν κατανοούμε ότι ο χρηματοπιστωτικός τομέας και τα διοικητικά του όργανα ασκούν μια εξουσία που λογοδοτεί μόνο στον εαυτό του, χωρίς καμία ευθύνη, απειλώντας όχι μόνο τις αγορές, όπως συνέβαινε πάντα, αλλά και την κοινωνική ισορροπία των χωρών, ιδίως των δυτικών. Αυτή η εξουσία αφαιρεί προνόμια από τις νόμιμα εκλεγμένες κυβερνήσεις, οι οποίες είναι ευάλωτες σε επιθέσεις, και υπονομεύει την ουσία της δημοκρατίας, η οποία επικαλείται πολύ συχνά, αλλά επιτυγχάνεται τόσο σπάνια.

Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2026

Η ρευστή οικονομία και ο τοξικός ιστός των χρηματοοικονομικών

από Fabrizio Pezzani

Η ρευστή οικονομία και ο τοξικός ιστός των χρηματοοικονομικών


Πηγή: Φαμπρίτσιο Πετσάνι


Η εγκυρότητα της πολυδιαφημισμένης νεοφιλελεύθερης σκέψης ελέγχεται τώρα από την ιστορία, η οποία διακηρύσσει την αποτυχία της ακριβώς με εκείνα τα μετρήσιμα μέσα που η ίδια η σκέψη είχε αναδείξει σε κριτήρια και αδιαμφισβήτητη αλήθεια. Η αποτυχία αυτής της σκέψης έγκειται ακριβώς στη λογική που διέπει το πεπρωμένο κάθε επιστήμης, δηλαδή στις σχέσεις μεταξύ των υποθέσεων που θεωρούνται θεμελιώδεις για την ανάπτυξη της σκέψης και των αποτελεσμάτων που προκύπτουν και μπορούν να επικυρώσουν τις υποθέσεις - και σε αυτήν την περίπτωση, η επιστημονική οδός γίνεται ενάρετη - ή να τις ακυρώσουν με αποτελέσματα ασύμμετρα προς τις προσδοκίες, και έτσι η σκέψη κηρύσσεται αποτυχημένη. Αυτή είναι η συγκεκριμένη περίπτωση της αποτυχίας της νεοφιλελεύθερης σκέψης και της ζημιάς που έχει προκαλέσει αναβαθμίζοντας τα χρηματοοικονομικά στην ανώτατη τάξη λήψης αποφάσεων, ανατρέποντας τις αρχές της ισότητας, της ελευθερίας και της αλληλεγγύης που αποτελούν μέρος των καθολικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η διαφυγή από αυτή την κατάσταση μέσω του επαναπροσδιορισμού των υποθέσεων φαίνεται να είναι η μόνη διέξοδος για να αποφύγουμε να βρεθούμε για άλλη μια φορά αντιμέτωποι με το χάος.

Στην ουσία, οι υποθέσεις που ο νεοφιλελευθερισμός υιοθετεί ως πανάκεια για όλους τους κοινωνικούς σκοπούς και ως εκ τούτου λειτουργικές για την οριστική επιβεβαίωση των καθολικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι, συνοπτικά, οι εξής:
-τα οικονομικά, ως ηθική επιστήμη, γίνονται ο στόχος που πρέπει να επιδιωχθεί για τη βελτίωση της κοινωνίας. Όσο περισσότερο βελτιώνεται και αναπτύσσεται η οικονομία, τόσο καλύτερη γίνεται φυσικά η κοινωνία. Ενώ προηγουμένως ο στόχος της οικονομίας ήταν εξωτερικός σε αυτήν και ήταν μια καλύτερη και πιο δίκαιη κοινωνία, με αυτόν τον τρόπο ο στόχος της οικονομίας είναι εσωτερικός σε αυτήν και γίνεται ο δικός της στόχος.
- ο διαχωρισμός της οικονομίας από την κοινωνία, από τον άνθρωπο και από το χρήμα μετά το τέλος του κανόνα συναλλάγματος του χρυσού το 1971 επιτρέπει τη μελέτη της με τη νοοτροπία εκείνων που μελετούν τις θετικές επιστήμες, ανεξάρτητα από τη συναισθηματική κατάσταση του ανθρώπου. Αγνοείται η θεμελιώδης διαφορά με τις θετικές επιστήμες, στις οποίες το υποκείμενο που διεξάγει το πείραμα δεν επηρεάζει την εγγενή ορθολογικότητα του αντικειμένου μελέτης, ενώ στα οικονομικά, η υποκειμενικότητα του ανθρώπου δεν είναι ανεξάρτητη από τις επιλογές του, αλλά τις καθορίζει.
-η οικονομική ανάπτυξη επιδιώκεται με έναν ανεξέλεγκτο φιλελευθερισμό που τροφοδοτεί την ανθρώπινη απληστία και ο στόχος της μεγιστοποίησης των προσωπικών αποτελεσμάτων οδηγεί στην ομαλοποίηση της παράνομης συμπεριφοράς, οι άνθρωποι ζουν για να κερδίζουν και όχι για να κερδίζουν για να ζουν και η ίδια η ζωή γίνεται καταναλωτικό αγαθό· οι κοινωνικές παθολογίες καταλήγουν να εκρήγνυνται·
-αν ο απεριόριστος προσωπικός πλουτισμός γίνει στόχος που πρέπει να επιτευχθεί το συντομότερο δυνατό, τα χρηματοοικονομικά γίνονται το καταλληλότερο μέσο για την επίτευξη αυτού του στόχου· τα χρηματοοικονομικά πρέπει να γίνουν μια αδιαμφισβήτητη αλήθεια, ώστε να γίνει παραδεκτό, ως θεμελιώδης υπόθεση, ότι οι αγορές είναι ορθολογικές και δεν κάνουν ποτέ λάθη στην κατανομή του πλούτου (Λούκας, Βραβείο Νόμπελ το 1995) και η Ακαδημία αρχίσει να υφαίνει τοξικές σχέσεις με την πολιτική και τα χρηματοοικονομικά·
- ο χρηματοπιστωτικός τομέας αποσυνδέεται από την πραγματική οικονομία και ζει τη δική του ανεξάρτητη ζωή. Το βραβείο Νόμπελ που απονεμήθηκε στους Merton και Scholes για τα παράγωγα το 1997 και η απορρύθμιση που επιθυμούσε ο Greenspan το 1999 θα κατακλύσουν τον κόσμο με ρευστότητα. Το δόγμα της «δημιουργίας αξίας για τους μετόχους» πρέπει να επιδιωχθεί ως εργαλείο για την ταχύτερη επίτευξη του στόχου και οι υγιείς εταιρείες θα απογυμνωθούν σαν ένα λιωμένο μοσχάρι. Η μετεγκατάσταση επιδιώκεται ανεξάρτητα από τις κοινωνικές επιπτώσεις, αλλά για να τροφοδοτήσει «συναισθηματικές» αλλά όχι ορθολογικές προσδοκίες για αύξηση της αξίας των μετοχών, η οποία δεν συμπίπτει απαραίτητα με μεγαλύτερη πραγματική αξία της εταιρείας. Η οικονομία γίνεται ρευστή και νομισματική.
- η κρίση που ξέσπασε το 2008 είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα, αλλά ουσιαστικά το πολιτισμικό μοντέλο δεν αλλάζει και η στρατηγική εξόδου των ΗΠΑ συνίσταται στην παροχή ναρκωτικών στον εξαρτημένο μέσω της αύξησης των δόσεων, και έτσι σήμερα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια νέα φούσκα η οποία, όπως πάντα, αγνοείται, αλλά οι φούσκες δεν ξεφουσκώνουν σιγά σιγά, αλλά σκάνε ξαφνικά, όπως μας διδάσκει η ιστορία.

Λαμβάνοντας υπόψη τις αυτοαναφορικές υποθέσεις, έχουμε τα ακόλουθα αποτελέσματα:

-άνευ προηγουμένου αύξηση της ανισότητας, της φτώχειας, της ηθικής παρακμής, της ανεργίας και άλλων σοβαρών κοινωνικών δεινών· δεν είναι αλήθεια ότι όσο περισσότερο βελτιώνεται η οικονομία, τόσο περισσότερο βελτιώνεται η κοινωνία, αλλά τα γεγονότα και η ιστορία αποδεικνύουν ακριβώς το αντίθετο· στις ΗΠΑ, το πλουσιότερο 0,1% κατέχει το 25% ολόκληρης της χρηματιστηριακής αγοράς. Η βασική υπόθεση απουσιάζει.

Το πολιτισμικό μοντέλο που έχει οριστικά καθιερωθεί από τα χρηματοοικονομικά μετατρέπεται σε πόλεμο όλων εναντίον όλων, σε μια κοινωνία αέναων κοινωνικών συγκρούσεων που φαίνονται πάντα στα πρόθυρα της έκρηξης. Το προσωπικό συμφέρον επικρατεί εις βάρος του κοινού καλού, και η αλληλεγγύη και το κοινό καλό παραμένουν απλώς μια πρόσοψη. Η μετεγκατάσταση που επιδιώκεται για την αύξηση της αξίας διαχωρίζει το κεφάλαιο από την εργασία, εις βάρος της τελευταίας, η οποία γίνεται όμηρός της. Η κοινωνία των ίσων και των ελευθεριών καταστρέφεται, μαζί με την επακόλουθη υπόθεση της επιβεβαίωσης των καθολικών δικαιωμάτων.

- το μοντέλο γίνεται αυτοαναφορικό και κυρίαρχο, υπαγορεύοντας κανόνες που πρέπει να εφαρμόζονται αυτόματα, η ελευθερία που τόσο συχνά επικαλείται καταπνίγεται και η αλήθεια συστηματικά μυστικοποιείται από τα μέσα ενημέρωσης. Σχηματίζεται μια εικονική, ηγεμονική, υπερεθνική γερουσία που δεν έχει δημοκρατική, νομική ή συμμετοχική νομιμότητα και της οποίας οι σκοποί είναι εσωτερικοί της.

- τα χρηματοοικονομικά κυριαρχούν στα πάντα και, αποσυνδέοντάς τα από την πραγματική οικονομία, δεν μας επιτρέπουν πλέον να κατανοήσουμε τη διαφορά μεταξύ αξίας χρήσης και ανταλλακτικής αξίας. Οι τιμές των πραγματικών αγαθών σήμερα επηρεάζονται από τις προσδοκίες για μελλοντικές τιμές που γίνονται από ατελείωτους όγκους παικτών, και τα μακροοικονομικά δεδομένα αλλάζουν συνεχώς. - οι αγορές δεν είναι ορθολογικές, αλλά οι αξίες δεδομένων όπως το spread, η αξιολόγηση, το ΑΕΠ κ.ο.κ. αναλαμβάνουν τον ρόλο οργάνων μιας αόριστης υπερεθνικής κυβέρνησης, και τα μακροοικονομικά δεδομένα, που βασίζονται σε άπειρα στοιχήματα, γίνονται απρόβλεπτα και συνεχώς μεταβαλλόμενα, αποδεικνύοντας τον «ανορθολογισμό» των αγορών. Για να κατανοήσουμε την απόδοσή τους, όπως σε ένα καζίνο όπου η ρουλέτα είναι στημένη, πρέπει να εξετάσουμε τα συμφέροντα του κρουπιέρη, επειδή αυτός είναι που ελέγχει το παιχνίδι, όχι η φαινομενική αλλά ανύπαρκτη ορθολογικότητα των αγορών. Η οικονομία αλλάζει από στερεά σε ρευστή, και ο χρονικός της ορίζοντας μετατοπίζεται από μεσοπρόθεσμα σε βραχυπρόθεσμο ή πολύ βραχυπρόθεσμο, αλλά πιο συχνά σε απλή λεηλασία. Η μεταφορά της μεταποίησης στο εξωτερικό δημιουργεί συνθήκες για διατάραξη της απασχόλησης και επηρεάζει την αύξηση του ΑΕΠ, επειδή το χρήμα από μόνο του δεν παράγει χρήμα.

Τα χρηματοοικονομικά γίνονται ένας τοξικός ιστός αράχνης που κυβερνά τον κόσμο και κυριαρχεί στην πολιτική, τα χρηματοοικονομικά προχωρούν με μια συγκέντρωση πλούτου άνευ προηγουμένου στην ιστορία και γίνονται όπλο της παγκόσμιας διακυβέρνησης στα χέρια μιας στενής ελίτ που επιδιώκει τους δικούς της εσωτερικούς στόχους και χρησιμοποιεί την παγκόσμια διακυβέρνηση ως μέσο για να εμπλουτίσει και να ενισχύσει τους δικούς της στόχους και μέσα.

Αν πάρουμε για παράδειγμα τα κυρίαρχα χρηματοοικονομικά funds που συγκεντρώνουν πλούτο πάνω από τα κράτη, μπορούν να έχουν μια θέση διακυβέρνησης των αγορών, των κρατών και των πολιτικών. Τα κύρια επενδυτικά funds που εξηγούν τα γεγονότα, μεταξύ των πιο σημαντικών, είναι τα Blackrock, Vanguard και Statestreet, το πρώτο έχει χρηματική μάζα 15.000 δισεκατομμυρίων δολαρίων, το δεύτερο 14.000 δισεκατομμυρίων δολαρίων και το τρίτο διαχειρίζεται 57.900 δισεκατομμύρια δολάρια και 6.000 δισεκατομμύρια δολάρια. Η συνολική αξία υπερβαίνει τα 36.000 δισεκατομμύρια δολάρια, εξαιρουμένων εκείνων που βρίσκονται υπό την επιμέλεια της Statestreet. Οι σχέσεις μεταξύ τους είναι εξαιρετικά στενές, παρουσιάζονται ως τρεις διακριτές οντότητες αλλά βρίσκονται υπό μία ενιαία οικονομική οντότητα, κάθε fund συμμετέχει στις άλλες δύο. Επομένως, η δράση τους στις αγορές πρέπει να εξεταστεί σωρευτικά λόγω των κοινών μετοχών τους. Αν πάρουμε τις είκοσι κορυφαίες εταιρείες που είναι εισηγμένες στη Wall Street, οι συνολικές μετοχικές τους συμμετοχές κυμαίνονται από 15% έως 24% και ουσιαστικά κυριαρχούν στην αγορά και επηρεάζουν τις επενδυτικές πολιτικές των εισηγμένων εταιρειών στις οποίες συμμετέχουν και τις τάσεις της αγοράς που χειραγωγούνται συστηματικά.

Το ίδιο συμβαίνει και στην Ιταλία όπου συμμετέχουν στις περισσότερες εισηγμένες εταιρείες, έχουν το 9% της Banca Intesa, το 8% της Generali, το 8% της Eni, το 12% της Unicredit και το 9% της MPS να παραμένουν στην πρώτη θέση, αλλά αυτό δεν αλλάζει τη θέση τους στην παγκόσμια χρηματιστηριακή αγορά.

Η θέση ελέγχου ευνοεί ή παρεμποδίζει, ανάλογα με τα συμφέροντα, τον τραπεζικό «κίνδυνο» που βλέπουμε τον τελευταίο καιρό, αλλά επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό τη δραστηριότητα μιας κυβέρνησης που φαίνεται ακίνητη, παραλυμένη από τον φόβο και από την υπερβολική ανικανότητα πάρα πολλών μελών της ίδιας της κυβέρνησης, με αποτέλεσμα μια χώρα αποκομμένη από την πραγματικότητα να διολισθαίνει στο χάος.

Ο χρηματοοικονομικός ιστός σταματά στις χώρες BRICS, όπου ο δυτικός χρηματοοικονομικός τομέας παραμένει σε αντίθεση και χωρίς υποστήριξη στις χώρες του ίδιου οργανισμού. Η κύρια διαφορά που προκύπτει από αυτήν την επιλογή είναι η εξουσία που ασκεί ο χρηματοοικονομικός τομέας πάνω στα πολιτικά κόμματα και τις de facto κυβερνήσεις στις δυτικές χώρες, οι οποίες, χάρη και στις εκβιάσιμες θέσεις χρέους τους, έχουν σημαντικό έλεγχο στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων. Στις χώρες BRICS, η πολιτική είναι αυτή που διέπει τον χρηματοοικονομικό τομέα, εμποδίζοντας τον δυτικό χρηματοοικονομικό τομέα να ασκήσει την κυριαρχία που ασκεί στη δική μας.

Το πρόβλημα ενός δικτυωμένου χρηματοπιστωτικού συστήματος που λειτουργεί πάνω από τα κράτη έρχεται σε αντίθεση με τις δημοκρατικές πολιτικές που έχουν διακηρυχθεί αλλά δεν έχουν ποτέ εφαρμοστεί στην πραγματικότητα. Η υλοποίηση του κοινού καλού παραμένει μια απατηλή ιδέα. Ο Δυτικός κόσμος παραμένει υπό έλεγχο, κυριαρχούμενος από ξένα και υπερισχύοντα συμφέροντα, και αποδυναμωμένος από μια άρχουσα και πολιτική τάξη που πολύ συχνά έχει μικρή αξία και είναι ακατάλληλη για ένα έργο που θα έπρεπε να την παρακινεί και να την οδηγεί να επιτύχει ένα καλό που πολύ συχνά δεν υπάρχει.


ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΗΚΕ Η ΠΟΛΗ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ. ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΤΑΚΤΗΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΞΕΝΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ. ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΘΕΙ. Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΑΠΕΔΕΙΧΘΗ ΜΙΑ ΦΟΥΣΚΑ ΚΑΙ Η ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑ Η ΟΝΕΙΡΕΜΕΝΗ ΕΞΑΤΟΜΙΚΕΥΣΗ ΔΙΑΤΗΡΕΙΤΑΙ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΩΝ ΔΙΑΚΟΠΩΝ ΣΤΑ ΠΑΡΑΔΕΙΣΙΑ ΝΗΣΙΑ ΣΤΗΝ ΔΙΕΘΝΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ AMERICAN DREAM TO ΟΠΟΙΟ ΠΡΟΣΦΕΡΕΤΑΙ ΣΕ ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΕΣ ΔΟΣΕΙΣ. Ο ΝΕΟΣ ΘΕΟΣ  ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΤΗΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ, ΤΑ ΒΛΕΠΕΙ ΟΛΑ ΚΑΛΑ ΛΙΑΝ. ΛΕΓΕΤΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ΥΛΙΣΜΟΣ Ο ΝΕΟΣ ΟΛΥΜΠΟΣ.

Κυριακή 15 Μαρτίου 2026

Ο δημοσιονομικός νομαδισμός και η μετεγκατάσταση διαταράσσουν την ισορροπία του συστήματος.

Fabrizio Pezzani - 15/03/2026

Ο δημοσιονομικός νομαδισμός και η μετεγκατάσταση διαταράσσουν την ισορροπία του συστήματος.


Πηγή: Φαμπρίτσιο Πετσάνι


Το νεοφιλελεύθερο μοντέλο, τα χρηματοοικονομικά και η μεγιστοποίηση του κέρδους που έχουν εδραιωθεί ως η υπέρτατη τάξη έχουν καταλήξει να υπονομεύουν την ισορροπία των δημοκρατιών με τη δημιουργία χωρών χωρίς πλούτο και πλούτου χωρίς χώρες, με αποσταθεροποιητικές συνέπειες στις διαδικασίες παραγωγής και την αναδιανομή του εισοδήματος. Η κατάσταση υψηλού χρέους των δυτικών δημοκρατιών σήμερα, που αναζητούν τρομερά μια χαμένη ταυτότητα, επηρεάζει τρομερά την ισορροπία του συστήματος, θέτοντας σε κίνδυνο την ολοένα και πιο απειλούμενη ισορροπία του.

Σήμερα, ο φιλελευθερισμός και η χρηματοπιστωτική παγκοσμιοποίηση έχουν καταλήξει να εντοπίζουν τις παραγωγικές δραστηριότητες εκεί που το κόστος είναι το χαμηλότερο, όχι προς το συμφέρον των εθνών αλλά των ίδιων των εταιρειών, ανεξάρτητα από τις επιπτώσεις στη σταθερότητα της δημοκρατίας σε αυτές τις χώρες. Η δόμηση των παραγωγικών διαδικασιών έχει διαχωρίσει το κεφάλαιο από την εργασία, αλλά και το κεφάλαιο από τα μεμονωμένα κράτη, επειδή η μετεγκατάσταση της εργασίας επιτρέπει επίσης τη μετεγκατάσταση των φόρων και τον νομαδισμό τους σε αναζήτηση καλύτερων συνθηκών. Έτσι, ο πλούτος συσσωρεύεται σε περιοχές πέρα ​​από τον δημοσιονομικό έλεγχο, σε φορολογικούς παραδείσους που φαίνονται ανέγγιχτοι επειδή το κεφάλαιο αυτό ανήκει στα κέντρα εξουσίας. Τα μειωμένα έσοδα όχι μόνο έχουν αντίκτυπο στους λιγότερους διαθέσιμους πόρους για τη μείωση του δημόσιου χρέους, το οποίο επίσης αυξάνεται ως συνάρτηση των συνεχώς μεταβαλλόμενων επιτοκίων, και για τη μείωση των αυξανόμενων κοινωνικών συγκρούσεων, αλλά ωθούν επίσης στη συνεχή αναζήτηση πιο βολικών τοποθεσιών παραγωγής, καθιστώντας έτσι την εργασία όμηρο του κεφαλαίου.

Η χρηματοοικονομική εργαλειοποίηση, η οπορτουνιστική ακαδημαϊκή νομιμοποίησή της χάρη στα Βραβεία Νόμπελ, που απονεμήθηκαν ακατάλληλα στην ορθολογική χρηματοοικονομική, η απελευθέρωση των χρηματιστηρίων και η έλλειψη ελέγχου των χρηματοοικονομικών πράξεων, ιδίως των εξωχρηματιστηριακών συναλλαγών (OTC), οι οποίες είναι πράξεις εκτός των χρηματιστηρίων και δεν είναι ποσοτικοποιήσιμες, έχουν συστηματικά ευνοήσει τη φοροδιαφυγή και τη συγκέντρωση των ροών πλούτου στους τόπους που ευνοούν τον πολλαπλασιασμό τους εκτός των απαραίτητων ελέγχων.

Με αυτόν τον τρόπο, έχουν δημιουργηθεί χρηματοοικονομικά δοχεία, όπως χρηματοοικονομικά κεφάλαια που ελέγχουν άπειρες μάζες χρηματοοικονομικού πλούτου και είναι ικανά να επηρεάσουν τις διαδικασίες λήψης αποφάσεων των μεμονωμένων κρατών, αποφεύγοντας έτσι εκείνες τις ομοιότητες δημοκρατίας που μάταια συνεχίζουμε να επικαλούμαστε, υποθέτοντας, όπως γράφει ο Νόαμ Τσόμσκι, μορφές παρόμοιες με εικονικές γερουσίες πάνω από τα πολιτειακά συστήματα.

Αυτό δημιουργεί άνιση ανάπτυξη και φτωχοποίηση, που σημαίνει ότι η αξία δημιουργείται αλλά κατανέμεται άνισα σε σχέση με την κατανομή της παραγωγής. Η ικανότητα συσσώρευσης και διατήρησης αξίας δεν συνδέεται με την ικανότητα παραγωγής, αλλά μάλλον με την ικανότητα κατάληψης των κόμβων συγκέντρωσης αξίας, οι οποίοι μερικές φορές βρίσκονται ανάντη (σχεδιασμός και σχεδιασμός) και μερικές φορές κατάντη (διανομή και πωλήσεις), αλλά πάντα στη δραστηριότητα οργάνωσης και ελέγχου της αλυσίδας.

Η υιοθέτηση αυτού του μοντέλου παραγωγής και αυτή η χρηματιστικοποίηση της πραγματικής οικονομίας ανοίγει ξανά πλήρως τους όρους της σχέσης κεφαλαίου-εργατικής δύναμης με μια θέση πλεονεκτήματος για το κεφάλαιο.

Στην καρδιά του κοινωνικού δράματος που καταστρέφει την εποχή μας βρίσκεται η έλλειψη ευκαιριών εργασίας για τους νέους, αλλά γενικότερα για όλους όσους βλέπουν την ελπίδα τους για ένα καλύτερο μέλλον να εξασθενεί προοδευτικά. Οι προτεινόμενες θεραπείες είναι απλώς προσωρινές λύσεις που καταδεικνύουν τύφλωση και αδυναμία κατανόησης της ιστορίας. Αυτό το πολιτισμικό μοντέλο αντιλαμβάνεται ότι λειτουργεί μόνο ως κόστος και ως παραγωγικός παράγοντας που πρέπει να ελαχιστοποιηθεί και να συμπιεστεί μέχρι να πεταχτεί.

Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα πολιτισμικό μοντέλο που έχει βασιστεί ακατάλληλα σε ένα αρπακτικό χρηματοοικονομικό μοντέλο που στοχεύει στη μεγιστοποίηση του πλούτου ως απώτερο στόχο, δημιουργώντας συστηματικά παράνομη συμπεριφορά που έχει φτάσει στην παρακμή της τόσο από οικονομικο-χρηματοοικονομική άποψη όσο και από την άποψη των εγκαταλελειμμένων ηθικών και κοινωνικών αξιών.

Η πραγματική πρόκληση που αντιμετωπίζουμε είναι να αναγνωρίσουμε ότι έχουμε αναπτύξει ένα κοινωνικοπολιτισμικό μοντέλο που καταστρέφει τα κοινωνικά συστήματα και στερεί από τη δημοκρατία τις αρχαίες αξίες της, που θυμούνται στα λόγια αλλά ξεχνιούνται εντελώς στην πράξη.

Τετάρτη 24 Σεπτεμβρίου 2025

Ο Πάουελ και η Fed: Τούμπες ενάντια στο ρεύμα

Fabrizio Pezzani - 23/09/2025

Ο Πάουελ και η Fed: Τούμπες ενάντια στο ρεύμα


Πηγή: Φαμπρίτσιο Πετσάνι

Η σύγκρουση μεταξύ του Τραμπ και του προέδρου της Fed, Πάουελ, οδήγησε σε μείωση των επιτοκίων κατά 0,25%, πολύ μικρή για τα αιτήματα του Προέδρου. Στην πραγματικότητα, η σύγκρουση μεταξύ της Fed και του Τραμπ ξεκίνησε λίγο μετά την εκλογή του Τραμπ, όταν αυτός εφάρμοσε δασμούς σε χώρες που έχουν συναλλαγές με τις ΗΠΑ και στη συνέχεια ξεκίνησε τη σύγκρουση με μια επίμονη έκκληση προς τον Πάουελ να αναλάβει δράση για τη μείωση των επιτοκίων. 
Η θέση της Fed δικαιολογούνταν πάντα από τον Πάουελ, ο οποίος δήλωνε ότι μια μείωση θα ήταν δυνατή μόνο εάν ο πληθωρισμός και η αύξηση της απασχόλησης μειωνόταν. Ωστόσο, παρά τις επιφυλάξεις που εκφράστηκαν απέναντι σε οποιονδήποτε εκφοβισμό, φαινόταν ότι δεν υπήρχε περιθώριο για μείωση. Περιέργως, αυτό συμβαίνει τώρα που ο πληθωρισμός αυξάνεται και η ανεργία αυξάνεται - εν ολίγοις, μια εικόνα ακριβώς αντίθετη από τις δηλώσεις που μπλόκαραν οποιαδήποτε δράση για τα επιτόκια. Τα χρηματοοικονομικά παιχνίδια δεν τελειώνουν ποτέ και τα υπομένουμε σιωπηλά.
Ας προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε τι συμβαίνει στις ΗΠΑ, ξεκινώντας με το τερατώδες χρέος που φαίνεται να ωθείται προς τα 38 τρισεκατομμύρια δολάρια, σχεδόν τετραπλασιάζοντας το επίπεδο του 2010, και τις πληρωμές τόκων χρέους που σε τέσσερα χρόνια έχουν αυξηθεί από 500 δισεκατομμύρια δολάρια σε πάνω από 1 τρισεκατομμύριο δολάρια, περισσότερο από τις αμυντικές δαπάνες για πρώτη φορά στην ιστορία τους.
Οι ενέργειες του Τραμπ στόχευαν στην αύξηση των φορολογικών εσόδων μέσω δασμών, αλλά και στη μείωση του ιστορικού εμπορικού ελλείμματος των ΗΠΑ, το οποίο έχει οδηγήσει σε προβλήματα με την απασχόληση και το ισοζύγιο πληρωμών. Αλλά οι ΗΠΑ εισπράττουν λιγότερα από όσα ξοδεύουν και η έκθεση προβλέψεων για τον λόγο χρέους/ΑΕΠ δείχνει μια συνεχή ανοδική άνοδο με πρόβλεψη 130% ξεκινώντας από το 2026. Η έκθεση δείχνει ξεκάθαρα πώς ο δείκτης αυξάνεται σταθερά. Είναι σαφές ότι η μείωση των επιτοκίων μειώνει τις δαπάνες για πληρωμές τόκων, όπως προκύπτει από το ακόλουθο γράφημα:
Ωστόσο, η πολιτική της αδιάκοπης εκτύπωσης χαρτονομίσματος έρχεται σε σύγκρουση με τη μειωμένη ελκυστικότητα των TBUSA, τα οποία δυσκολεύονται περισσότερο να τοποθετηθούν και όσο πιο απαραίτητο είναι να τυπωθούν χαρτονομίσματα, τόσο υψηλότερο γίνεται το απόθεμα των TBUSA που πρέπει να τοποθετηθεί σε μια ολοένα και πιο άκαμπτη αγορά. Αναπόφευκτα, η αγορά κινείται εάν αυξηθούν τα επιτόκια, όπως συμβαίνει και αυτό έρχεται σε αντίθεση με τη μείωση των ίδιων των επιτοκίων.
Επιπλέον, η αδυναμία του δολαρίου, το οποίο υποτιμάται αργά υπό την πίεση των διεθνών αγορών που υποτιμούν την αδυναμία της χώρας και, ιδίως, την πολιτική αποδολαριοποίησης που ξεκίνησε η BRICS, η οποία μειώνει το πλεονέκτημα που είχε πάντα το δολάριο ως κύριο νόμισμα ανταλλαγής, συμβάλλει σε μια αύξηση του πληθωρισμού που φαίνεται να περνά απαρατήρητη.
Ο πληθωρισμός, που ήταν 2,9 τον Ιούλιο, μειώθηκε στο 2,4 τον Αύγουστο, αλλά αναμένεται να αυξηθεί στο 2,6, επομένως αυξάνεται. Οι ελιγμοί του Τραμπ σχετικά με τους δασμούς έχουν ωθήσει τους ανθρώπους να αγοράζουν αγαθά στο εξωτερικό για να τα αποθηκεύουν πριν τεθούν σε ισχύ οι δασμοί. Μάλιστα, οι αγορές αυξήθηκαν τους πρώτους μήνες του έτους, ξεκινώντας από τον Μάρτιο, και στη συνέχεια μειώθηκαν, όπως φαίνεται στο ακόλουθο γράφημα:
Επιπλέον, τα αγαθά που διακινούνται λόγω των δασμών έχουν αυξήσει τις τιμές τους εις βάρος της χαμηλότερης αγοραστικής δύναμης της μεσαίας τάξης και άλλων. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο πληθωρισμός αυξάνεται και πιθανότατα δεν θα σταματήσει, ειδικά στον αγροδιατροφικό τομέα όπου οι εργαζόμενοι, πολλοί από τους οποίους δεν είναι πάντα τακτικοί, έχουν εγκαταλείψει τις δουλειές τους από φόβο μήπως αποβληθούν. Στην Καλιφόρνια, η οποία παράγει το 30% των εν λόγω αγαθών, το 70% των εργαζομένων έχει φύγει και τα αγαθά δεν συγκομίζονται και έτσι καταλήγουν προς πώληση σε ακόμη υψηλότερες τιμές, αυξάνοντας τον πληθωρισμό με την απώλεια παραγωγών που κινδυνεύουν με πτώχευση. Ο αγροδιατροφικός τομέας, από τη φύση του, είναι συνδεδεμένος με την πραγματική οικονομία και, σε αντίθεση με τις μετοχές τεχνολογίας, δεν μπορεί να ζήσει με φούσκες, αλλά πρέπει να κρατάει τα πόδια του στο έδαφος. Η Tesla κεφαλαιοποιεί 75 φορές τα αναμενόμενα κέρδη και η Oracle φουσκώνει ακόμη περισσότερο σε μια μέρα λόγω παραγγελιών για Τεχνητή Νοημοσύνη και προσδοκιών που, ωστόσο, δεν είναι γνώση, αλλά αυτό είναι το παραπλανητικό παιχνίδι των οικονομικών.
Από την άλλη πλευρά, οι ΗΠΑ είναι δέσμιες της ίδιας τους της αλαζονείας και η επιχείρηση μετεγκατάστασης όλης της παραγωγής για τη μείωση του κόστους και την ενθάρρυνση των αυξήσεων στις τιμές των μετοχών που θα εκραγούν με υπερκεφαλαιοποιήσεις τις αναγκάζει να συνεχίσουν στην αλυσίδα εφοδιασμού σε ξένες χώρες με την άχρηστη ψευδαίσθηση της επιστροφής της παραγωγής στην πατρίδα τους, παρά τα στοιχεία που δείχνουν ότι μια διαδικασία που διήρκεσε 35 χρόνια, ξεκινώντας από τις αρχές της δεκαετίας του '90, καθιστά αδύνατη την αναδιάρθρωσή της βραχυπρόθεσμα και δημιουργεί πιθανή ανεργία που φαίνεται να αυξάνεται, όπως φαίνεται στο ακόλουθο γράφημα:
Οι ενέργειες της Fed, η οποία ίσως προσπάθησε να πείσει τον Τραμπ, κινούνται σε εξαιρετικά ολισθηρό και αντιφατικό έδαφος σε ένα πλαίσιο υψηλής απρόβλεπτης φύσης που υποδηλώνει ότι οι ενέργειες του Τραμπ θα μπορούσαν να γυρίσουν μπούμερανγκ τόσο για την απασχόληση όσο και για συμφέροντα που εξαρτώνται υπερβολικά από πολιτικές που στοχεύουν στο να τα κάνουν να κινηθούν προς την αντίθετη κατεύθυνση από την επιθυμητή.