Πηγή: Φαμπρίτσιο Πετσάνι
Η εγκυρότητα της πολυδιαφημισμένης νεοφιλελεύθερης σκέψης ελέγχεται τώρα από την ιστορία, η οποία διακηρύσσει την αποτυχία της ακριβώς με εκείνα τα μετρήσιμα μέσα που η ίδια η σκέψη είχε αναδείξει σε κριτήρια και αδιαμφισβήτητη αλήθεια. Η αποτυχία αυτής της σκέψης έγκειται ακριβώς στη λογική που διέπει το πεπρωμένο κάθε επιστήμης, δηλαδή στις σχέσεις μεταξύ των υποθέσεων που θεωρούνται θεμελιώδεις για την ανάπτυξη της σκέψης και των αποτελεσμάτων που προκύπτουν και μπορούν να επικυρώσουν τις υποθέσεις - και σε αυτήν την περίπτωση, η επιστημονική οδός γίνεται ενάρετη - ή να τις ακυρώσουν με αποτελέσματα ασύμμετρα προς τις προσδοκίες, και έτσι η σκέψη κηρύσσεται αποτυχημένη. Αυτή είναι η συγκεκριμένη περίπτωση της αποτυχίας της νεοφιλελεύθερης σκέψης και της ζημιάς που έχει προκαλέσει αναβαθμίζοντας τα χρηματοοικονομικά στην ανώτατη τάξη λήψης αποφάσεων, ανατρέποντας τις αρχές της ισότητας, της ελευθερίας και της αλληλεγγύης που αποτελούν μέρος των καθολικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η διαφυγή από αυτή την κατάσταση μέσω του επαναπροσδιορισμού των υποθέσεων φαίνεται να είναι η μόνη διέξοδος για να αποφύγουμε να βρεθούμε για άλλη μια φορά αντιμέτωποι με το χάος.
Στην ουσία, οι υποθέσεις που ο νεοφιλελευθερισμός υιοθετεί ως πανάκεια για όλους τους κοινωνικούς σκοπούς και ως εκ τούτου λειτουργικές για την οριστική επιβεβαίωση των καθολικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι, συνοπτικά, οι εξής:
-τα οικονομικά, ως ηθική επιστήμη, γίνονται ο στόχος που πρέπει να επιδιωχθεί για τη βελτίωση της κοινωνίας. Όσο περισσότερο βελτιώνεται και αναπτύσσεται η οικονομία, τόσο καλύτερη γίνεται φυσικά η κοινωνία. Ενώ προηγουμένως ο στόχος της οικονομίας ήταν εξωτερικός σε αυτήν και ήταν μια καλύτερη και πιο δίκαιη κοινωνία, με αυτόν τον τρόπο ο στόχος της οικονομίας είναι εσωτερικός σε αυτήν και γίνεται ο δικός της στόχος.
- ο διαχωρισμός της οικονομίας από την κοινωνία, από τον άνθρωπο και από το χρήμα μετά το τέλος του κανόνα συναλλάγματος του χρυσού το 1971 επιτρέπει τη μελέτη της με τη νοοτροπία εκείνων που μελετούν τις θετικές επιστήμες, ανεξάρτητα από τη συναισθηματική κατάσταση του ανθρώπου. Αγνοείται η θεμελιώδης διαφορά με τις θετικές επιστήμες, στις οποίες το υποκείμενο που διεξάγει το πείραμα δεν επηρεάζει την εγγενή ορθολογικότητα του αντικειμένου μελέτης, ενώ στα οικονομικά, η υποκειμενικότητα του ανθρώπου δεν είναι ανεξάρτητη από τις επιλογές του, αλλά τις καθορίζει.
-η οικονομική ανάπτυξη επιδιώκεται με έναν ανεξέλεγκτο φιλελευθερισμό που τροφοδοτεί την ανθρώπινη απληστία και ο στόχος της μεγιστοποίησης των προσωπικών αποτελεσμάτων οδηγεί στην ομαλοποίηση της παράνομης συμπεριφοράς, οι άνθρωποι ζουν για να κερδίζουν και όχι για να κερδίζουν για να ζουν και η ίδια η ζωή γίνεται καταναλωτικό αγαθό· οι κοινωνικές παθολογίες καταλήγουν να εκρήγνυνται·
-αν ο απεριόριστος προσωπικός πλουτισμός γίνει στόχος που πρέπει να επιτευχθεί το συντομότερο δυνατό, τα χρηματοοικονομικά γίνονται το καταλληλότερο μέσο για την επίτευξη αυτού του στόχου· τα χρηματοοικονομικά πρέπει να γίνουν μια αδιαμφισβήτητη αλήθεια, ώστε να γίνει παραδεκτό, ως θεμελιώδης υπόθεση, ότι οι αγορές είναι ορθολογικές και δεν κάνουν ποτέ λάθη στην κατανομή του πλούτου (Λούκας, Βραβείο Νόμπελ το 1995) και η Ακαδημία αρχίσει να υφαίνει τοξικές σχέσεις με την πολιτική και τα χρηματοοικονομικά·
- ο χρηματοπιστωτικός τομέας αποσυνδέεται από την πραγματική οικονομία και ζει τη δική του ανεξάρτητη ζωή. Το βραβείο Νόμπελ που απονεμήθηκε στους Merton και Scholes για τα παράγωγα το 1997 και η απορρύθμιση που επιθυμούσε ο Greenspan το 1999 θα κατακλύσουν τον κόσμο με ρευστότητα. Το δόγμα της «δημιουργίας αξίας για τους μετόχους» πρέπει να επιδιωχθεί ως εργαλείο για την ταχύτερη επίτευξη του στόχου και οι υγιείς εταιρείες θα απογυμνωθούν σαν ένα λιωμένο μοσχάρι. Η μετεγκατάσταση επιδιώκεται ανεξάρτητα από τις κοινωνικές επιπτώσεις, αλλά για να τροφοδοτήσει «συναισθηματικές» αλλά όχι ορθολογικές προσδοκίες για αύξηση της αξίας των μετοχών, η οποία δεν συμπίπτει απαραίτητα με μεγαλύτερη πραγματική αξία της εταιρείας. Η οικονομία γίνεται ρευστή και νομισματική.
- η κρίση που ξέσπασε το 2008 είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα, αλλά ουσιαστικά το πολιτισμικό μοντέλο δεν αλλάζει και η στρατηγική εξόδου των ΗΠΑ συνίσταται στην παροχή ναρκωτικών στον εξαρτημένο μέσω της αύξησης των δόσεων, και έτσι σήμερα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια νέα φούσκα η οποία, όπως πάντα, αγνοείται, αλλά οι φούσκες δεν ξεφουσκώνουν σιγά σιγά, αλλά σκάνε ξαφνικά, όπως μας διδάσκει η ιστορία.
Λαμβάνοντας υπόψη τις αυτοαναφορικές υποθέσεις, έχουμε τα ακόλουθα αποτελέσματα:
-άνευ προηγουμένου αύξηση της ανισότητας, της φτώχειας, της ηθικής παρακμής, της ανεργίας και άλλων σοβαρών κοινωνικών δεινών· δεν είναι αλήθεια ότι όσο περισσότερο βελτιώνεται η οικονομία, τόσο περισσότερο βελτιώνεται η κοινωνία, αλλά τα γεγονότα και η ιστορία αποδεικνύουν ακριβώς το αντίθετο· στις ΗΠΑ, το πλουσιότερο 0,1% κατέχει το 25% ολόκληρης της χρηματιστηριακής αγοράς. Η βασική υπόθεση απουσιάζει.
Το πολιτισμικό μοντέλο που έχει οριστικά καθιερωθεί από τα χρηματοοικονομικά μετατρέπεται σε πόλεμο όλων εναντίον όλων, σε μια κοινωνία αέναων κοινωνικών συγκρούσεων που φαίνονται πάντα στα πρόθυρα της έκρηξης. Το προσωπικό συμφέρον επικρατεί εις βάρος του κοινού καλού, και η αλληλεγγύη και το κοινό καλό παραμένουν απλώς μια πρόσοψη. Η μετεγκατάσταση που επιδιώκεται για την αύξηση της αξίας διαχωρίζει το κεφάλαιο από την εργασία, εις βάρος της τελευταίας, η οποία γίνεται όμηρός της. Η κοινωνία των ίσων και των ελευθεριών καταστρέφεται, μαζί με την επακόλουθη υπόθεση της επιβεβαίωσης των καθολικών δικαιωμάτων.
- το μοντέλο γίνεται αυτοαναφορικό και κυρίαρχο, υπαγορεύοντας κανόνες που πρέπει να εφαρμόζονται αυτόματα, η ελευθερία που τόσο συχνά επικαλείται καταπνίγεται και η αλήθεια συστηματικά μυστικοποιείται από τα μέσα ενημέρωσης. Σχηματίζεται μια εικονική, ηγεμονική, υπερεθνική γερουσία που δεν έχει δημοκρατική, νομική ή συμμετοχική νομιμότητα και της οποίας οι σκοποί είναι εσωτερικοί της.
- τα χρηματοοικονομικά κυριαρχούν στα πάντα και, αποσυνδέοντάς τα από την πραγματική οικονομία, δεν μας επιτρέπουν πλέον να κατανοήσουμε τη διαφορά μεταξύ αξίας χρήσης και ανταλλακτικής αξίας. Οι τιμές των πραγματικών αγαθών σήμερα επηρεάζονται από τις προσδοκίες για μελλοντικές τιμές που γίνονται από ατελείωτους όγκους παικτών, και τα μακροοικονομικά δεδομένα αλλάζουν συνεχώς. - οι αγορές δεν είναι ορθολογικές, αλλά οι αξίες δεδομένων όπως το spread, η αξιολόγηση, το ΑΕΠ κ.ο.κ. αναλαμβάνουν τον ρόλο οργάνων μιας αόριστης υπερεθνικής κυβέρνησης, και τα μακροοικονομικά δεδομένα, που βασίζονται σε άπειρα στοιχήματα, γίνονται απρόβλεπτα και συνεχώς μεταβαλλόμενα, αποδεικνύοντας τον «ανορθολογισμό» των αγορών. Για να κατανοήσουμε την απόδοσή τους, όπως σε ένα καζίνο όπου η ρουλέτα είναι στημένη, πρέπει να εξετάσουμε τα συμφέροντα του κρουπιέρη, επειδή αυτός είναι που ελέγχει το παιχνίδι, όχι η φαινομενική αλλά ανύπαρκτη ορθολογικότητα των αγορών. Η οικονομία αλλάζει από στερεά σε ρευστή, και ο χρονικός της ορίζοντας μετατοπίζεται από μεσοπρόθεσμα σε βραχυπρόθεσμο ή πολύ βραχυπρόθεσμο, αλλά πιο συχνά σε απλή λεηλασία. Η μεταφορά της μεταποίησης στο εξωτερικό δημιουργεί συνθήκες για διατάραξη της απασχόλησης και επηρεάζει την αύξηση του ΑΕΠ, επειδή το χρήμα από μόνο του δεν παράγει χρήμα.
Τα χρηματοοικονομικά γίνονται ένας τοξικός ιστός αράχνης που κυβερνά τον κόσμο και κυριαρχεί στην πολιτική, τα χρηματοοικονομικά προχωρούν με μια συγκέντρωση πλούτου άνευ προηγουμένου στην ιστορία και γίνονται όπλο της παγκόσμιας διακυβέρνησης στα χέρια μιας στενής ελίτ που επιδιώκει τους δικούς της εσωτερικούς στόχους και χρησιμοποιεί την παγκόσμια διακυβέρνηση ως μέσο για να εμπλουτίσει και να ενισχύσει τους δικούς της στόχους και μέσα.
Αν πάρουμε για παράδειγμα τα κυρίαρχα χρηματοοικονομικά funds που συγκεντρώνουν πλούτο πάνω από τα κράτη, μπορούν να έχουν μια θέση διακυβέρνησης των αγορών, των κρατών και των πολιτικών. Τα κύρια επενδυτικά funds που εξηγούν τα γεγονότα, μεταξύ των πιο σημαντικών, είναι τα Blackrock, Vanguard και Statestreet, το πρώτο έχει χρηματική μάζα 15.000 δισεκατομμυρίων δολαρίων, το δεύτερο 14.000 δισεκατομμυρίων δολαρίων και το τρίτο διαχειρίζεται 57.900 δισεκατομμύρια δολάρια και 6.000 δισεκατομμύρια δολάρια. Η συνολική αξία υπερβαίνει τα 36.000 δισεκατομμύρια δολάρια, εξαιρουμένων εκείνων που βρίσκονται υπό την επιμέλεια της Statestreet. Οι σχέσεις μεταξύ τους είναι εξαιρετικά στενές, παρουσιάζονται ως τρεις διακριτές οντότητες αλλά βρίσκονται υπό μία ενιαία οικονομική οντότητα, κάθε fund συμμετέχει στις άλλες δύο. Επομένως, η δράση τους στις αγορές πρέπει να εξεταστεί σωρευτικά λόγω των κοινών μετοχών τους. Αν πάρουμε τις είκοσι κορυφαίες εταιρείες που είναι εισηγμένες στη Wall Street, οι συνολικές μετοχικές τους συμμετοχές κυμαίνονται από 15% έως 24% και ουσιαστικά κυριαρχούν στην αγορά και επηρεάζουν τις επενδυτικές πολιτικές των εισηγμένων εταιρειών στις οποίες συμμετέχουν και τις τάσεις της αγοράς που χειραγωγούνται συστηματικά.
Το ίδιο συμβαίνει και στην Ιταλία όπου συμμετέχουν στις περισσότερες εισηγμένες εταιρείες, έχουν το 9% της Banca Intesa, το 8% της Generali, το 8% της Eni, το 12% της Unicredit και το 9% της MPS να παραμένουν στην πρώτη θέση, αλλά αυτό δεν αλλάζει τη θέση τους στην παγκόσμια χρηματιστηριακή αγορά.
Η θέση ελέγχου ευνοεί ή παρεμποδίζει, ανάλογα με τα συμφέροντα, τον τραπεζικό «κίνδυνο» που βλέπουμε τον τελευταίο καιρό, αλλά επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό τη δραστηριότητα μιας κυβέρνησης που φαίνεται ακίνητη, παραλυμένη από τον φόβο και από την υπερβολική ανικανότητα πάρα πολλών μελών της ίδιας της κυβέρνησης, με αποτέλεσμα μια χώρα αποκομμένη από την πραγματικότητα να διολισθαίνει στο χάος.
Ο χρηματοοικονομικός ιστός σταματά στις χώρες BRICS, όπου ο δυτικός χρηματοοικονομικός τομέας παραμένει σε αντίθεση και χωρίς υποστήριξη στις χώρες του ίδιου οργανισμού. Η κύρια διαφορά που προκύπτει από αυτήν την επιλογή είναι η εξουσία που ασκεί ο χρηματοοικονομικός τομέας πάνω στα πολιτικά κόμματα και τις de facto κυβερνήσεις στις δυτικές χώρες, οι οποίες, χάρη και στις εκβιάσιμες θέσεις χρέους τους, έχουν σημαντικό έλεγχο στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων. Στις χώρες BRICS, η πολιτική είναι αυτή που διέπει τον χρηματοοικονομικό τομέα, εμποδίζοντας τον δυτικό χρηματοοικονομικό τομέα να ασκήσει την κυριαρχία που ασκεί στη δική μας.
Το πρόβλημα ενός δικτυωμένου χρηματοπιστωτικού συστήματος που λειτουργεί πάνω από τα κράτη έρχεται σε αντίθεση με τις δημοκρατικές πολιτικές που έχουν διακηρυχθεί αλλά δεν έχουν ποτέ εφαρμοστεί στην πραγματικότητα. Η υλοποίηση του κοινού καλού παραμένει μια απατηλή ιδέα. Ο Δυτικός κόσμος παραμένει υπό έλεγχο, κυριαρχούμενος από ξένα και υπερισχύοντα συμφέροντα, και αποδυναμωμένος από μια άρχουσα και πολιτική τάξη που πολύ συχνά έχει μικρή αξία και είναι ακατάλληλη για ένα έργο που θα έπρεπε να την παρακινεί και να την οδηγεί να επιτύχει ένα καλό που πολύ συχνά δεν υπάρχει.
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΗΚΕ Η ΠΟΛΗ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ . ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΤΑΚΤΗΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΞΕΝΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ. ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΘΕΙ. Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΑΠΕΔΕΙΧΘΗ ΜΙΑ ΦΟΥΣΚΑ ΚΑΙ Η ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑ Η ΟΝΕΙΡΕΜΕΝΗ ΕΞΑΤΟΜΙΚΕΥΣΗ ΔΙΑΤΗΡΕΙΤΑΙ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΩΝ ΔΙΑΚΟΠΩΝ ΣΤΑ ΠΑΡΑΔΕΙΣΙΑ ΝΗΣΙΑ ΣΤΗΝ ΔΙΕΘΝΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ AMERICAN DREAM TO ΟΠΟΙΟ ΠΡΟΣΦΕΡΕΤΑΙ ΣΕ ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΕΣ ΔΟΣΕΙΣ. Ο ΝΕΟΣ ΘΕΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΤΗΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ, ΤΑ ΒΛΕΠΕΙ ΟΛΑ ΚΑΛΑ ΛΙΑΝ. ΛΕΓΕΤΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ΥΛΙΣΜΟΣ Ο ΝΕΟΣ ΟΛΥΜΠΟΣ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου