από τον Marcello Veneziani - 25 Οκτωβρίου 2026
Η Ευρώπη χρειάζεται έναν ψυχίατρο. Αλλά έναν καλό. Εδώ και πολύ καιρό, υποφέρει από μανία διώξεων και άλλες σχετικές ασθένειες, αισθάνεται ότι δέχεται επίθεση, βλέπει ρωσικές σκιές παντού, και στις πιο σοβαρές περιπτώσεις, ακόμη και ιρανικές. Ας πούμε Ευρώπη, για να είμαστε σαφείς, την οποία ίσως θα έπρεπε να ονομάσουμε Νευρόλυση , δεδομένων των εμφανών νευρολογικών διαταραχών της. Στην πραγματικότητα, μιλάμε για την ελίτ που κυβερνά την Ευρωπαϊκή Ένωση και ορισμένα από τα μεγάλα κράτη και κυβερνήσεις της, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων υπουργών Άμυνας. Αν δεν θέλετε να την αποκαλέσετε ολιγαρχία ή ευρωκρατία, πείτε την ευρωπαϊκή διακυβέρνηση. Ξεκινώντας από την κυρία Ούρσουλα, η οποία την ηγείται, όλα είναι μια κραυγή «Αρκούδα! Αρκούδα!» Μια ρωσοφοβική παραλλαγή του «Λύκος! Λύκος!». Η τελευταία επίθεση ψύχωσης και παράνοιας ήταν να αποδώσει ακόμη και τις βανδαλιστικές και παράφρονες ταραχές παιδιών στους δρόμους του Μιλάνου, του Τορίνο και της Μπολόνια σε αυτό που τώρα αποκαλούν υβριδικό πόλεμο. Οι υποκινητές αυτών των καταστροφών λέγεται ότι βρίσκονται στη Ρωσία ή στον Περσικό Κόλπο. Ο υβριδικός πόλεμος έχει γίνει το σλόγκαν και το κλειδί για να αποδοθεί κάθε δυσφορία, σύγχυση, παραβίαση ή εξέγερση στην Ευρώπη στον Εχθρό, την άφατη και πανταχού παρούσα Ρωσία, σε μια επανέκδοση του Ψυχρού Πολέμου της δεκαετίας του 1960. Η Ευρωπαϊκή Ένωση και τα τοπικά της πλοκάμια αισθάνονται τώρα σε πόλεμο με τη Ρωσία, βλέποντας drones στα σαλόνια τους και Ρώσους κατασκόπους στα ψυγεία τους. Φυσικά, αυτή η μανία αποφέρει καλά κέρδη στους επιχειρηματίες της βιομηχανίας όπλων και στους πολιτικούς τους τερματικούς σταθμούς: πέρα από τον πόλεμο, ο επανεξοπλισμός, ειδικά για τους Γερμανούς, είναι μια καλή επιχείρηση, που αναβιώνει τον βιομηχανικό της τομέα. Όποιος βρει έναν εχθρό βρίσκει έναν θησαυρό. Και αν δεν υπάρχει, πρέπει να εφευρεθεί.
Αλλά η έννοια του υβριδικού πολέμου και η παθολογική χρήση του είναι λανθασμένη. Αν εννοούμε ότι οι σεισμικές αναταραχές προκαλούνται από τις υπηρεσίες πληροφοριών, τις μυστικές υπηρεσίες, μέσω ψεύτικων ειδήσεων, από στόμα σε στόμα ή χειραγωγημένων ειδήσεων, αυτά τα πράγματα αποτελούν μέρος της βυθισμένης πραγματικότητας της καθημερινής ζωής εδώ και αρκετό καιρό. Και επηρεάζει όχι μόνο τα αυταρχικά καθεστώτα αλλά και τα δημοκρατικά: η χειραγώγηση είναι εγκάρσια και καθολική, είναι το παρασκήνιο της πολιτικής, το υπόγειο των κρατών, καθώς και το έδαφος των ιδιωτικών χάκερ και της χειραγώγησης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Αν ο πόλεμος είναι η συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα, ισχύει και το αντίστροφο, και σε κάθε περίπτωση, ακόμη και σε καιρό ειρήνης, υπάρχει πάντα αυτός ο υπόγειος και δυσάρεστος χείμαρρος στον οποίο κινούνται χειριστικοί, προβοκάτορες και πολλά άλλα. Πρέπει να το ονομάσουμε υβριδικό πόλεμο; Λοιπόν, τότε είναι μόνιμος και δεν αφορά μόνο τον Κακό που βρίσκεται σε υπηρεσία.
Θέλετε ένα παράδειγμα χειραγώγησης της κοινής γνώμης εκτός των τειχών; Στη Δύση, συγκινηθήκαμε βλέποντας μια όμορφη Ιρανή κοπέλα να καταδικάζεται σε θάνατο για βλασφημία κατά του Αλλάχ. Αλλά, απ' όσο γνωρίζουμε, είναι δύσκολο να βρούμε ανταποδείξεις για να επιβεβαιώσουμε την αλήθεια ολόκληρης της ιστορίας. Ταυτόχρονα, σε εναλλακτικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης, είδαμε έναν νεαρό άνδρα να καταδικάζεται σε θάνατο στη Σαουδική Αραβία για τον ίδιο λόγο, για βλασφημία κατά του Αλλάχ. Και πάλι, δεν υπάρχουν ανταποδείξεις επί τόπου, τουλάχιστον απ' όσο γνωρίζουμε. Και οι δύο ιστορίες θα μπορούσαν να είναι αληθινές, οπότε ας αναρωτηθούμε γιατί η μία είδηση έφτασε σε εμάς με τόσο μεγάλο ενθουσιασμό και η άλλη όχι. Όπως ακριβώς και οι δύο ιστορίες θα μπορούσαν να είναι ψευδείς, αβάσιμες, να διαδίδονται από τις υπηρεσίες πληροφοριών. Και οι δύο θα μπορούσαν να είναι εύλογες ή ψευδείς. Είναι κι αυτό υβριδικός πόλεμος;
Αλλά ας επιστρέψουμε στο ευρωπαϊκό ζήτημα . Η απόδοση της έκρηξης βανδαλισμού στην Ιταλία, το Παρίσι, την Ισπανία ή την Αλβανία στους Ρώσους (και τους Ιρανούς) μου φαίνεται πραγματική άσκηση φαντασίας, κακής πίστης ή παράνοιας.
Η Ρωσία -τσαρική, κομμουνιστική, μετακομμουνιστική, πουτινική- δεν σκέφτηκε ποτέ να εισβάλει στην Ευρώπη. Δεν αποτελεί μέρος της στρατηγικής της, των συμφερόντων της. Και αντί να εκμεταλλευτούμε την αναθέρμανση των σχέσεων Τραμπ με τον Πούτιν και την άρση των κυρώσεων για να αναζωπυρώσουμε το εμπόριο και τον ενεργειακό εφοδιασμό, αποκαθιστώντας σχέσεις που είναι ακόμη πιο χρήσιμες και απαραίτητες για εμάς, σήμερα περισσότερο από ποτέ, μετά από όσα συνέβησαν χάρη στον Τραμπ και τον Νετανιάχου στο Στενό του Ορμούζ, αντιθέτως εξοπλιζόμαστε ενάντια στους Ρώσους. Είμαστε ένα βήμα μακριά από την ειρήνη, αλλά η Ευρώπη επιταχύνει τον βηματισμό της προς τον πόλεμο. Βλέπουμε μια συνεδρία ομαδικής θεραπείας στην οποία ο καθένας πείθει τον άλλον ότι βρισκόμαστε ήδη σε πόλεμο με τη Ρωσία, υπό επίθεση από τον Πούτιν, συμπεριλαμβανομένων των βιτρινών μας. Μπορώ να καταλάβω τους φόβους των δημοκρατιών της Βαλτικής, οι οποίοι πηγάζουν από την ιστορία του παρελθόντος και τη μακροχρόνια σοβιετική καταπίεση. Μπορώ να καταλάβω τα ίχνη των εξαρτημένων αντανακλαστικών που τροφοδοτούνται από αταβιστικούς φόβους στις γειτονικές χώρες της Ρωσίας. Όταν όμως ακούς την von der Leyen, ορισμένους δυτικοευρωπαίους ηγέτες, τους κυβερνητικούς μας αξιωματούχους και, πιο πρόσφατα, τον γενναίο Crosetto, να αποδίδουν όλα τα αρνητικά που συμβαίνουν στην Ιταλία, ακόμη και το τελευταίο κρούσμα βίας στους δρόμους (που συμβαίνει εδώ περιοδικά εδώ και εξήντα χρόνια με προβλέψιμη κυκλικότητα) σε ρωσική παρέμβαση και σε έναν ψεύτικο πόλεμο, τότε έχεις μόνο μία αμφιβολία: αν πρέπει να κληθεί ένας ψυχίατρος για να πιστοποιήσει τη σοβαρή ψυχική διαταραχή των προαναφερθέντων ή αν πρέπει να κληθεί ένας «τυφλός» για να ξεθάψει τα σκιώδη συμφέροντα που κρύβονται πίσω από μια τέτοια άσκοπη καταγγελία. Κάποιος επωφελείται από αυτή την ανοησία. Κερδοφόρα άνοια.
Σχετικά με το θέμα της Ουκρανίας, έχω μια αφελή ερώτηση: όταν η Σοβιετική Ένωση εισέβαλε στην Ουγγαρία, την Τσεχοσλοβακία και την Πολωνία, που στην πραγματικότητα ήταν η Ευρώπη, γιατί οι ιδρυτές μας, οι κυβερνήσεις της εποχής και οι δυτικοί πολιτικοί ήταν επιφυλακτικοί στο να εκφράσουν την αγανάκτησή τους, γιατί δεν διέκοψαν τις σχέσεις, γιατί δεν κήρυξαν τον πόλεμο στη Ρωσία, γιατί δεν σκέφτηκαν να στείλουν όπλα στους αντάρτες και στους λαούς που συνθλίβονταν από τα σοβιετικά τανκς; Γιατί κανείς δεν ονειρεύτηκε τότε να πει ότι σήμερα εισβάλλουν στην Πράγα, το Στέτσιν ή τη Βουδαπέστη, και αύριο θα βρίσκονται στη Ρώμη, τη Βιέννη ή το Παρίσι, οπότε πρέπει να οπλιστούμε; Εμπιστευόμασταν το ολοκληρωτικό σοβιετικό καθεστώς περισσότερο από τον Πούτιν, είχαμε περισσότερη πίστη στην κομμουνιστική δικτατορία παρά στην απολυταρχία του Πούτιν, ή δεν μας ένοιαζαν καθόλου οι συντριμμένοι πληθυσμοί και τα πολλά θύματα; Ή μήπως αυτοί οι ντόπιοι προκάτοχοι ήταν ρεαλιστές και γνώριζαν ότι ο κόσμος είχε χωριστεί σε περιοχές και κανείς δεν μπορούσε να αλλάξει την τάξη που σχεδίασαν οι δυνάμεις με τις περιοχές επιρροής και δικαιοδοσίας τους; Γιατί κανείς δεν ζητούσε τον επανεξοπλισμό της Ευρώπης όταν τα ρωσικά τανκς ήταν σχεδόν στα σύνορά μας, και όμως σήμερα πρέπει να επανεξοπλιστούμε και να αμφισβητήσουμε τους Ρώσους, παρά το γεγονός ότι γνωρίζουμε ότι είμαστε στρατιωτικά μη ανταγωνιστικοί; Ήταν γεωπολιτικός ρεαλισμός.
Πράγματι, ενώ το συζητάμε, ας αναρωτηθούμε τι έχει κάνει η Ευρώπη τα τελευταία χρόνια απέναντι στις σφαγές στη Γάζα και τις επιθέσεις των εποίκων, απέναντι στην τρέλα του Τραμπ στο Ιράν και τη Βενεζουέλα, και γενικότερα; Και ποια ήταν στην πραγματικότητα τα αποτελέσματα της συντριπτικής υποστήριξης της Ευρώπης προς την Ουκρανία και τους εξοπλισμούς της; Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, η Ευρώπη ήταν άσχετη, απούσα, όπως απέναντι στη μετανάστευση ή στα μεγάλα γεωστρατηγικά, ενεργειακά και τεχνολογικά ζητήματα της εποχής μας. Τι αντιπροσωπεύει αυτό το υβρίδιο, δηλαδή η νόθα Ευρώπη, στην παγκόσμια σκηνή αν όχι μια καρικατούρα του εαυτού της, μια παρωδία μιας ηπείρου που δεν έχει καμία σημασία από διπλωματικής και στρατηγικής άποψης; Ας πάμε λοιπόν με τον υβριδικό πόλεμο: βόμβες και κομματικές χάρες, πυρηνικά όπλα και επιθέσεις σε καταστήματα σχεδιαστών, επιθέσεις σε πυρηνικούς σταθμούς και κοσμηματοπωλεία, πολεμικοί ελιγμοί και λεηλασίες καταστημάτων και βιβλιοπωλείων, όλα τα ίδια. Μια ελίτ ψυχοπαθών με πολεμικές στολές, Ευρωηλίθιων οπλισμένων μέχρι τα δόντια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου