Οταν ζεις σε ένα τρελοκομείο, είναι εύκολο να αρχίσεις να χάνεις τα λογικά σου: έτσι, αυτές τις μέρες, διαβάζουμε μερικά πραγματικά παράξενα πράγματα για τον αποκλεισμό της Ευρώπης από τη νέα Γιάλτα, μια συμφωνία μεταξύ Αμερικής, Ρωσίας και Κίνας. Είναι πλέον αρκετά σαφές ότι η παλιά Γιάλτα συγκέντρωνε δυνάμεις που πολεμούσαν ενάντια στον ίδιο εχθρό, ενώ εδώ έχουμε τρεις δυνάμεις που πολεμούν η μία την άλλη, οπότε η σύγκριση δεν στέκει πραγματικά, εκτός από το ότι είναι ένα παραθυράκι που χρησιμοποιούν οι Ευρωπαίοι παρατηρητές για να προσπαθήσουν να απαλλάξουν τους πολιτικούς τους κύκλους από το βάρος των χονδροειδών λαθών και συμπεριφορών τόσο ανόητων που μένουν κρατώντας ένα σπίρτο που αρχίζει να τους καίει τα δάχτυλα. Αντ' αυτού, η παράδοξη Γιάλτα που έχουν εφεύρει θα καταδείκνυε την κακία του Τραμπ, του Πούτιν και του Σι, που θέλουν να μοιράσουν τον κόσμο χωρίς να λάβουν υπόψη -προφανώς- τις Βρυξέλλες, το Λονδίνο, το Βερολίνο και το Παρίσι, που είναι εντελώς αθώοι.
Είναι αρκετά προφανές ότι η μεγαλύτερη βιομηχανική δύναμη του πλανήτη, η μεγαλύτερη στρατιωτική του δύναμη και η μεγαλύτερη οικονομική του δύναμη προσπαθούν με κάποιο τρόπο να αποφύγουν μια άμεση και τελική σύγκρουση τώρα που ουσιαστικά συγκρούονται σε διάφορα μέτωπα, από την Ουκρανία μέχρι το Ιράν. Αν η Ευρώπη, για δεύτερη φορά μέσα σε τριάντα χρόνια, έχει αποδεχτεί έναν αμερικανικά σχεδιασμένο πόλεμο στο έδαφός της, νομίζοντας ότι θα ήταν μια βόλτα στο πάρκο, σίγουρα δεν φταίει ο Πούτιν ή ο Σι. Όπως ακριβώς δεν φταίνε αυτοί που κατέστρεψαν την οικονομία της ηπείρου με κυρώσεις στη Ρωσία - κυρώσεις που αποδείχθηκαν καταστροφή για όσους τις επέβαλαν, κάτι που ακόμη και ένα παιδί θα καταλάβαινε - τώρα δεν θέλουν ειρήνη επειδή θα τους άφηνε γυμνούς να αντιμετωπίσουν ένα μέλλον που έχουν καταστρέψει. Είναι περίεργο, αυτό το ελιτίστικο πολιτικό κατασκεύασμα που έχει ψευδώς παρουσιάσει και επαινέσει τον εαυτό του ως ειρηνοποιό - μια προσπάθεια να αντισταθμίσει με αυτή την ψευδαίσθηση τη συνεχιζόμενη, καθημερινή καταστροφή του κράτους πρόνοιας - που υποκλίνεται στην Ουάσιγκτον όταν θέλει να διεξάγει έναν ακόμη πόλεμο και επαναστατεί όταν θέλει να καταλήξει σε συμφωνία. Αλλά σε κάθε περίπτωση, αυτό που συμβαίνει είναι τα πρώτα σημάδια μιας αναπόφευκτης αποσύνθεσης της Δύσης στο σύνολό της: η επικείμενη χρηματοπιστωτική κρίση υπογραμμίζει σαφώς την απόκλιση συμφερόντων και προοπτικών που υπάρχει όχι μόνο μεταξύ των δύο πλευρών του Ατλαντικού, αλλά και εντός της ίδιας της Ευρώπης.
Αν υπήρχε μεγαλύτερη αυτονομία μεταξύ των διαφόρων χωρών, όλα αυτά δεν θα είχαν συμβεί, αλλά ακριβώς αυτή την απόδειξη προσπαθούν να κρύψουν με τις αόριστες συζητήσεις για τη Γιάλτα και τις μυστικές συμφωνίες μεταξύ των μεγάλων ηγετών του κόσμου. Τα ευρωπαϊκά καθεστώτα βρίσκονται σε μια βαθιά και επίμονη κρίση: μέσα σε λίγα μόνο χρόνια, έχουν καταστρέψει σε μεγάλο βαθμό όχι μόνο τη βιομηχανική τους βάση και την ενεργειακή τους παραγωγή, αλλά και τις σχέσεις τους με τη Ρωσία, την Κίνα, το Ιράν, τα αραβικά κράτη, μεγάλο μέρος του παγκόσμιου Νότου και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το μόνο μέτωπο όπου εξακολουθούν να ασκούν σημαντική επιρροή είναι εναντίον του ίδιου του πληθυσμού τους, όπου η ρύθμιση, η λογοκρισία και η καταστολή επιδεινώνονται καθημερινά, οδηγώντας σε διαδηλώσεις και αναταραχές. Ταυτόχρονα, εργάζονται για να πείσουν το λευκό, χριστιανικό τμήμα αυτού του πληθυσμού ότι είναι σωστό και απαραίτητο να εκπληρώσει το «καθήκον» του και να θυσιάσει τον εαυτό του και τα παιδιά του σε έναν πόλεμο εναντίον της Ρωσίας για να προστατεύσει τις χώρες μας και τον τρόπο ζωής μας.
Αλλά για τι στυλ μιλάνε; Ακόμα κι αν υπήρχε κάτι που θα μπορούσε να ονομαστεί έτσι, ο κόσμος έχει κουραστεί από τις έκτακτες ανάγκες, τους ελέγχους, τις επιθέσεις στη γεωργία, τους στρατοσφαιρικούς λογαριασμούς, τον πληθωρισμό που κατατρώει ορατά τους μισθούς και τις ανοησίες των λόμπινγκ, το μόνο είδος με το οποίο οι Βρυξέλλες είναι γενναιόδωρες. Πάνω απ 'όλα, δεν θέλουν να διεξάγουν πόλεμο, ο οποίος φαίνεται να είναι η μόνη επιλογή. Υπάρχει επίσης το ζήτημα των 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων ρωσικών περιουσιακών στοιχείων που αρχικά είχαν παγώσει σε ευρωπαϊκές τράπεζες, αλλά πιθανότατα έχουν ήδη σπαταληθεί εν μέρει: για παράδειγμα, φαίνεται ότι από τα 71 δισεκατομμύρια δολάρια ρωσικών χρημάτων που είχαν παγώσει σε γαλλικές τράπεζες, έχουν απομείνει μόνο 25 δισεκατομμύρια δολάρια. Η ειρήνη θα σήμαινε επίσης την επιστροφή των κλεμμένων αγαθών, προκαλώντας έναν ακόμη οικονομικό σεισμό σε μια ήπειρο που έχει ήδη αποστραγγιστεί από τη ζωή της για τον Ζελένσκι. Ο Πολωνός υπουργός Εξωτερικών Ράντοσλαβ Σικόρσκι δήλωσε μάλιστα ότι αυτά τα περιουσιακά στοιχεία θα επιστραφούν στη Ρωσία μόνο «πάνω από τα πτώματα μας». Αλλά ποιος θέλει να γίνει πτώμα για να ευχαριστήσει αυτούς τους ηλίθιους; Τελικά, θα πρέπει να τα παρατήσουν, γιατί χωρίς τη βοήθεια των ΗΠΑ, η Ευρώπη είναι απλώς ένα εύθραυστο θήραμα: χωρίς την υποστήριξη της Ουάσιγκτον, δεν μπορούν να κάνουν ούτε ειρήνη ούτε πόλεμο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου