Ο Φλάβιο Μπολσονάρο, γιος του πρώην προέδρου Ζαΐρ, διετέλεσε κάποτε πρόεδρος της κοινοβουλευτικής επιτροπής οικογενειακού προγραμματισμού. Και ποτέ μια θέση δεν ήταν τόσο ενδεικτική της καριέρας του, που χτίστηκε εξ ολοκλήρου στη σκιά του πατέρα του, σύμφωνα με εκείνους τους δυναστικούς πειρασμούς που αποκαλύπτουν με κάποιο τρόπο τις μάστιγες μιας παρακμάζουσας δημοκρατίας στο έλεος εκείνων που διαχειρίζονται τα χρήματα. Μια προσωπικότητα που δεν είναι χωρίς σκιές, εμπλεκόμενη σε τουλάχιστον δύο έρευνες για διαφθορά, απολύθηκε ως εφεδρική σφαίρα από τη βραζιλιάνικη δεξιά, της οποίας το διακριτικό χαρακτηριστικό είναι η ακλόνητη πίστη της στον μεγάλο αφέντη του Βορρά, ο οποίος είναι γενναιόδωρος με τους υπηρέτες του και τσιγκούνης, ακόμη και κυνικός, με τον λαό. Θα ξεκινήσω με τον Μπολσονάρο τον νεότερο (ο οποίος, για όσους δεν γνωρίζουν - και φαίνεται να υπάρχουν πολλοί - είναι λατινική λέξη, όχι αγγλική) επειδή το χαρακτηριστικό γνώρισμα αυτών των εκλογών ήταν να θεωρούν δεδομένη τη νίκη του βρέφους και να θεωρούν τον Λούλα ήδη καταδικασμένο. Πράγματι, ολόκληρος ο μηχανισμός των μέσων ενημέρωσης ήταν στην υπηρεσία του Ντον Φλάβιο, και όχι μόνο αυτό, αλλά και ένας συγκεκριμένος μιλιταριστικός μηχανισμός που κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας εμπόδισε την είσοδο στις κάλπες, διέκοψε τις πτήσεις και τις δημόσιες συγκοινωνίες, ειδικά σε περιοχές που ευνοούσαν τον Λούλα, σε τέτοιο βαθμό που το Ανώτατο Δικαστήριο αναγκάστηκε να παρατείνει την ώρα λήξης των εκλογών κατά δύο ώρες για να εγγυηθεί το δικαίωμα ψήφου. Με λίγα λόγια, χρησιμοποιήθηκαν όλες οι γνωστές τακτικές των ολιγαρχιών για την απομύζηση της λαϊκής ψήφου.
Εν ολίγοις, όλα ήταν εναντίον του Λούλα: οι νεο-μονρόε πειρασμοί του Τραμπ, ο τεχνοφεουδαλισμός της Σίλικον Βάλεϊ, που εφαρμόστηκε κυρίως από τη Μέτα, τη Γουόλ Στριτ, τα σιωνιστικά λόμπι, την ευαγγελική άνοια και, φυσικά, τις παλιές εγχώριες αντιδραστικές ελίτ που σκόπευαν να μετατρέψουν τη Βραζιλία σε μια αποικία εξορυκτών προς όφελος της Ουάσιγκτον. Έχοντας χάσει, όπως συνηθίζεται, τώρα λένε ότι οι εκλογές ήταν νοθευμένες. Συμβαίνει πάντα έτσι, ένα θέαμα τόσο άσεμνο όσο και επαναλαμβανόμενο. Αλλά σε αυτή την περίπτωση, οι αντεγκλήσεις είναι βραχύβιες: η παράταση του ωραρίου λειτουργίας των εκλογικών τμημάτων είχε ζητηθεί και από τις δύο πλευρές, και αυτό διαψεύδει πλήρως τους ισχυρισμούς των υποστηρικτών του Μπολσονάρο που συνδέονται με το κίνημα MAGA. Αλλά οι Βραζιλιάνοι κέρδισαν: στον δεύτερο γύρο, ο Λούλα αύξησε το σύνολο των ψήφων του κατά πάνω από 10,1 εκατομμύρια, ενώ ο Μπολσονάρο έλαβε μόνο 3,6 εκατομμύρια περισσότερες. Σε αυτό προστίθεται ένα σοβαρό γεγονός: υπήρχαν πάνω από 1,8 εκατομμύρια λιγότερα άκυρα ψηφοδέλτια από ό,τι στον πρώτο γύρο, και η συντριπτική πλειοψηφία πήγε στον Λούλα.
Η προεκλογική εκστρατεία του απερχόμενου προέδρου εφάρμοσε μια σοβαρή στρατηγική αυτοδιόρθωσης: αντί να επικεντρωθεί στο παρελθόν - στα συγκεκριμένα επιτεύγματα της κυβέρνησής του - άρχισε να αντιμετωπίζει την ζοφερή πραγματικότητα του παρόντος: τις οικονομικές συνθήκες των οικογενειών, τα τεράστια επίπεδα χρέους, το κόστος ζωής, τους μισθούς, και μάλιστα υπέβαλε συγκεκριμένες προτάσεις για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Η ψηφιακή εκστρατεία κινητοποίησης ήταν ένα θέαμα που δεν έπρεπε να χάσει κανείς, συνοδευόμενο από ένα θανατηφόρο όπλο που εξαπολύθηκε στο WhatsApp: το κανάλι «Ο Στρατός του Λούλα», το οποίο αυξήθηκε από περίπου 50.000 ακόλουθους σε ένα εντυπωσιακό αριθμό 10 εκατομμυρίων σε λιγότερο από τρεις εβδομάδες, ένα πραγματικό ψηφιακό πεζικό. Με επικεφαλής τον νεοεκλεγέντα βουλευτή Αντρέ Τζανόνες, η εκστρατεία κατέδειξε πώς ο Λούλα νίκησε τον τεχνο-φεουδαρχικό ηγεμόνα Μέτα στο δικό του έδαφος: αυτή η στρατηγική θα μείνει στα χρονικά της πολιτικής επιστήμης. Φυσικά, μέρος της ήττας προκλήθηκε από τον ίδιο τον Μπολσονάρο, του οποίου η συγκλονιστική ανικανότητα, η αλαζονεία και η άγνοια τον καθιστούσαν απίθανο ως μετριοπαθή, κεντρώο υποψήφιο. Η κορύφωση ήρθε κατά τη διάρκεια της τελικής, κρίσιμης συζήτησης, όταν ο Μπολσονάρο, ζωντανά στον αέρα, μπροστά σε ολόκληρο το έθνος και εκατομμύρια αναποφάσιστους ψηφοφόρους, αποκάλεσε τον Λούλα «τα 9 δάχτυλα», χλευάζοντας τη σωματική του αναπηρία. Και έλαβε παρόμοια απάντηση: ο απερχόμενος πρόεδρος θυμήθηκε ότι έχασε το μικρό του δάχτυλο στα 19 του σε ένα μεταλλουργείο, θύμα της επισφάλειας και της έλλειψης ασφάλειας που αντιμετώπιζαν εκατομμύρια εργαζόμενοι στη Βραζιλία: «Μια πολύ διαφορετική κατάσταση από τη δική σου, Μπολσονάρο, που δεν έχει εργαστεί ποτέ». Χτύπησε και βυθίστηκε . Επιπλέον, ο καλύτερος ορισμός του Λούλα δόθηκε στην εποχή του από τον Φιντέλ Κάστρο: «Δεν ήταν ποτέ αριστερός εξτρεμιστής, ούτε ανήλθε στο επίπεδο του επαναστάτη για φιλοσοφικές θέσεις, αλλά μάλλον για εκείνες ενός εργάτη ταπεινής καταγωγής και χριστιανικής πίστης, που εργάστηκε σκληρά δημιουργώντας προστιθέμενη αξία για τους άλλους» .
Η διακυβέρνηση της Βραζιλίας θα είναι ένα ηράκλειο εγχείρημα: η Γερουσία (81 έδρες) ελέγχεται από την ακροδεξιά (48 έδρες), με απόλυτη πλειοψηφία. Στο Κοινοβούλιο, η ακροδεξιά κατέχει 303 έδρες (πολύ πάνω από την πλειοψηφία των 257), το κέντρο 86 και η αριστερά μόνο 124. Οποιαδήποτε μεταρρύθμιση, προϋπολογισμός ή νόμος θα αντιμετωπίσει ένα σιδερένιο τείχος. Μια φωλιά από οχιές που υπηρετούν την Ουάσινγκτον. Ο Λούλα, τώρα ογδόντα ετών, γνωρίζει ότι ο Τραμπ, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα των ενδιάμεσων εκλογών των ΗΠΑ την επόμενη εβδομάδα, θα εντείνει τις κυρώσεις ή/και τους δασμούς κατά της Βραζιλίας και θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί κάθε δυνατό μέσο, εξαπολύοντας βρώμικες επιχειρήσεις για να αποσταθεροποιήσει τη χώρα. Η CIA και το Βαθύ Κράτος είναι βαθιά ριζωμένα στην βραζιλιάνικη πραγματικότητα και ικανά να εξαπολύσουν ένα απεριόριστο οπλοστάσιο τεχνασμάτων. Με λίγα λόγια, η σύγκρουση με τον αντιδραστικό ευαγγελικό-σιωνιστικό, υπερκαπιταλιστικό αγγλοαμερικανικό άξονα θα είναι ολοκληρωτική. Και ελπίζω ότι οι χώρες BRICS, των οποίων η Βραζιλία αποτελεί σημαντικό μέρος στην Αμερική, θα συνειδητοποιήσουν ότι πρέπει να του δώσουν κάτι περισσότερο από ένα χέρι βοήθειας, γιατί αν ο Φλάβιο Μπολσονάρο είναι ο τέλειος ηλίθιος του κεφαλαίου, ολόκληρη η μηχανή πίσω του δεν θα τα παρατήσει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου