Πιθανώς εκεί πάνω, στο βορρά, κάποιος καταδέχτηκε να ανοίξει τον άτλαντα και ανακάλυψε ότι η Φινλανδία και η Νορβηγία θα ήταν τα πρώτα θύματα ενός πολέμου εναντίον της Ρωσίας, γι' αυτό και ο Φινλανδός πρόεδρος Αλεξάντερ Στουμπ και ο Νορβηγός πρωθυπουργός Γιόνας Γκαρ Στόρε σήκωσαν το τηλέφωνο και κάλεσαν τον Πούτιν για να ξεκινήσουν διάλογο με αυτόν τον εχθρό με τον οποίο, σύμφωνα με την ευρωπαϊκή και φιλοευρωπαϊκή άνοια, κανείς δεν πρέπει να μιλάει. Θα μπορούσαν να είχαν κάνει το τηλεφώνημα πριν από ένα χρόνο ή οποιαδήποτε στιγμή, αλλά αντ' αυτού επέλεξαν την ίδια μέρα, την Τρίτη, να επικοινωνήσουν με τον Πρόεδρο της Ρωσικής Ομοσπονδίας, υπονοώντας έτσι ότι επρόκειτο για μια συντονισμένη ενέργεια των σκανδιναβικών χωρών και προς το συμφέρον των εθνών τους. Αλλά είναι αρκετά σαφές ότι η Φινλανδία και η Νορβηγία βρίσκονται βόρεια του Παπαρίνο, ότι ουσιαστικά ενήργησαν ως πρωτοπόροι για μια Ευρώπη τρομοκρατημένη τόσο από την ταχέως επιδεινούμενη κατάσταση στην Ουκρανία όσο και από τον φόβο ότι θα μείνουν εκτός ειρηνευτικών συνομιλιών. Αν και έχουν ακουστεί επικριτικές φωνές στη Δανία, τη Σουηδία, τη Γερμανία και αλλού σχετικά με αυτή την σκανδιναβική πρωτοβουλία, η αίσθηση είναι ότι, ενόψει της συνόδου κορυφής του Άμπου Ντάμπι, η Ευρώπη προσπαθεί να επιστρέψει στο παιχνίδι.
Μια σημαντική απολογία θα μπορούσε να αναφερθεί σε αυτό το θέμα: κατά τη διάρκεια της ολομέλειας του Φόρουμ Βαλντάι, ο Βλαντιμίρ Πούτιν παρατήρησε πώς ορισμένοι Ευρωπαίοι πολιτικοί προσπαθούσαν να εμποδίσουν μεμονωμένες χώρες να ξεκινήσουν ανεξάρτητο διάλογο με τη Ρωσία. Ο συντονιστής Φιόντορ Λουκιάνοφ ρώτησε τον πρόεδρο: «Ίσως, αφού το απαγορεύουν, θα έπρεπε να το διαμελίσουμε για να διευκολύνουμε τα πράγματα για τις μεμονωμένες χώρες;» Στο οποίο ο πρόεδρος απάντησε: «Όχι, όχι, θα διαλυθούν μόνες τους».
Και στην πραγματικότητα, είναι πιθανώς πολύ αργά για να μπει κανείς στο παιχνίδι της ειρήνης μετά από χρόνια ανοιχτής Ρωσοφοβίας και ηχηρής πολεμοχαρούς λογομαχίας, που εκφράζονται με κάθε δυνατό τρόπο, ακόμη και με τον πιο χυδαίο, όπως η λογοκρισία της ρωσικής κουλτούρας. Σε κάθε περίπτωση, είναι πολύ αργά για να μην θεωρηθεί οποιαδήποτε ειρηνευτική συμφωνία ως ήττα, ακόμη και αν οι τσιγκούνηδες συνεχίζουν να αναζητούν οποιονδήποτε τρόπο για να τερματίσουν μια σύγκρουση που έχει αιματοκυλίσει οικονομικά την Ευρώπη, χωρίς να αναγκάσουν το πολιτικό περιβάλλον εξουσίας να ομολογήσει τα τεράστια λάθη του. Ίσως αυτό να ήταν ακόμα δυνατό στις αρχές του περασμένου έτους, αλλά τώρα, μετά τις τρομοκρατικές εκστρατείες με μη επανδρωμένα αεροσκάφη που πραγματοποιήθηκαν σε ρωσικό έδαφος, κυρίως από τις χώρες της Βαλτικής, οι οποίες έχουν χαράξει για τον εαυτό τους τον ρόλο των κακοποιών, των «κακών» σε αυτόν τον αιματηρό πόλεμο, τέτοιες προσπάθειες είναι ευσεβείς πόθοι και η απόλυτη ψευδαίσθηση. Στην πραγματικότητα, το μόνο λογικό πράγμα που πρέπει να κάνουμε είναι να ζητήσουμε συγγνώμη από τους Ουκρανούς που τους χρησιμοποίησαν - άσεμνα και αναίσχυντα - ως κρέας για κανόνια, και να ζητήσουμε συγγνώμη από τους Ευρωπαίους πολίτες που τους φτώχυναν, θέτοντας σε κίνδυνο το μέλλον με τις ηθικά απερίσκεπτες, οικονομικά καταστροφικές και στρατιωτικά παράλογες ενέργειές τους. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αποτελούν ένα αριστουργηματικό παράδειγμα του τρίτου νόμου της ηλιθιότητας του Κάρλο Τσιπόλα: ο ηλίθιος βλάπτει τους άλλους χωρίς να αποκομίζει κανένα προσωπικό όφελος, αλλά μάλλον υφίσταται μια ζημία.
Ωστόσο, αυτό ακριβώς θέλουν να αποφύγουν οι Βρυξέλλες και οι άλλες πρωτεύουσες της ηπείρου, ως ενδιάμεσοι σταθμοί μεταξύ των κυρίαρχων ολιγαρχιών: ένα mea culpa που υπονοεί επίσης το γεγονός ότι οι ίδιες οι δυνάμεις που κινούν τα νήματα στο παρασκήνιο έχουν φτάσει στο σημείο να κάνουν τον απολογισμό και δεν είναι πλέον σε θέση να δουν τα πράγματα καθαρά. Αυτή η ιστορία, η οποία συνεχίζεται εδώ και πάνω από τρία χρόνια, περί επιθυμίας έναρξης ειρηνευτικών συνομιλιών χωρίς να μιλήσουν με τους Ρώσους, αποτελεί επίσης απόδειξη της γεροντικής άνοιας ενός άξονα ισχύος. Αν περιγράφαμε την κατάσταση της Ευρώπης, δεν υπάρχει καλύτερο παράδειγμα από αυτό της ουράς της σαύρας, η οποία, χωρισμένη από το σώμα της - δηλαδή, από τον υπερατλαντικό προστάτη της - συνεχίζει να σφαδάζει μάταια. Φαίνεται ζωντανή, αλλά είναι μόνο μια ψευδαίσθηση
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου