από τον Ντον Κούρτσιο Νίτογλια
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΚΑΤΟ
Άλεξ Καρπ, Πίτερ Θιλ και Παλάντιρ: Ο Φιλόσοφος, ο Πολεμιστής και το «Βαθύ Κράτος»
Εισαγωγή
Πίτερ Θίελ και Παλαντίρ
Η Δρ. Alterio συνεχίζει το έργο της μελετώντας το πρόσωπο του Peter Thiel, του εφευρέτη και ιδιοκτήτη του Palantir. Ωστόσο, αρχίζει να εξηγεί ότι «το Palantir είναι εδώ για να διαταράξει, να κάνει τους θεσμούς με τους οποίους συνεργαζόμαστε τους καλύτερους στον κόσμο και, όταν είναι απαραίτητο, να τρομάξει τους εχθρούς μας και, μερικές φορές, να τους σκοτώσει»
(Titiana Alterio, Masters in the Shadow. The New Jewish Elite That Rules the World. Who They Are and How They Operate, αυτοέκδοση, 2025, σελ. 209).
Ο Πίτερ Θιλ και το alter ego του: Άλεξ Καρπ
Αλλά αυτά τα λόγια δεν ειπώθηκαν από τον Thiel, αλλά από έναν από τους στενούς συνεργάτες του: τον Alex Karp, στις 8 Φεβρουαρίου 2025, ο οποίος είναι ο «από μηχανής θεός, η κεντρική φιγούρα στη στρατηγική ανάπτυξη της Palantir, συνιδρυτής και επίσης διευθύνων σύμβουλος της Palantir, της πιο αμφιλεγόμενης καλιφορνέζικης εταιρείας που εξυπηρετεί στρατιωτικές πληροφορίες, με βαθείς δεσμούς με τις μυστικές υπηρεσίες χωρών σε πόλεμο [βλ. Mossad, επιμ.]» (ibid.).
Ο Karp γεννήθηκε το 1967 στη Νέα Υόρκη αλλά μεγάλωσε στη Φιλαδέλφεια. Ο πατέρας του ήταν Εβραίος παιδίατρος γερμανικής καταγωγής και ήταν ιδιαίτερα σεβαστός στην εβραϊκή κοινότητα της Φιλαδέλφειας (T. Alterio, σελ. 210).
Η μητέρα του ήταν Αφροαμερικανίδα ακτιβίστρια που αγωνιζόταν για τα πολιτικά δικαιώματα.
Ο Alex Karp σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, όπου ξεκίνησε η φιλία του με τον Peter Thiel, ο οποίος εκείνη την εποχή είχε ιδρύσει μόνο την PayPal, όχι ακόμα την Palantir.
Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι οι δύο φίλοι μαζί έφεραν επανάσταση στη φύση της τεχνολογικής καινοτομίας. Ωστόσο, ενώ τεχνολογικά και τεχνοκρατικά είναι πανομοιότυποι, πολιτικά είναι εντελώς αντίθετοι (T. Alterio, σελ. 211). Πράγματι, ενώ ο Karp είναι φιλελεύθερος και «αριστερός» προοδευτικός που, μαζί με τη μητέρα του, αγωνίστηκε για τα πολιτικά δικαιώματα των εργατών και των Αφροαμερικανών και ενάντια σε κάθε κίνηση του συντηρητικού Προέδρου Ronald Reagan, ο Thiel ήταν περισσότερο ένας φιλελεύθερος, «δεξιός» ριζοσπάστης. Εν ολίγοις - για να είμαστε σαφείς - υπήρχε μεταξύ τους η ίδια διαφορά που, στην Ιταλία, υπήρχε μεταξύ ενός κομμουνιστή της εποχής του Berlinguer και ενός φιλελεύθερου/ριζοσπαστικού οπαδού του Pannelli.
Καρπ, Χάμπερμας και Μπρέντε
Ο Καρπ σπούδασε επίσης φιλοσοφία στη Γερμανία στις αρχές της δεκαετίας του 1990 με τον Γιούργκεν Χάμπερμας (έναν από τους «γκουρού» της Σχολής της Φρανκφούρτης) και αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης το 2002. Ωστόσο, ο Χάμπερμας συγκρούστηκε με τον Καρπ το 2000 επειδή δεν αποδεχόταν τις ιδέες του για τη βιολογία και τη γλώσσα. Ως εκ τούτου, η διδακτορική του διατριβή υπερασπίστηκε με θέμα «Επιθετικότητα στον Κόσμο της Ζωής και Δευτερογενής Αντισημιτισμός», στην οποία επανεξέτασε τις θεωρίες του Θεόδωρου Αντόρνο (της «πρώτης Σχολής της Φρανκφούρτης» από το 1900 έως το 1990, οι οποίες είναι αρκετά διαφορετικές από εκείνες του Χάμπερμας της «δεύτερης Σχολής της Φρανκφούρτης»: 1980–2026) με την κοινωνική ψυχολόγο Κάρολα Μπρέντε (του Ινστιτούτου Σίγκμουντ Φρόιντ), η οποία ξεκίνησε την ακαδημαϊκή της καριέρα το 1967. Τώρα είναι «επίτιμη διδάκτωρ» στο Πανεπιστήμιο Γκαίτε στη Φρανκφούρτη. Ουσιαστικά, είναι ψυχαναλύτρια με φροϋδικό υπόβαθρο, η οποία έχει μελετήσει ειδικά τα θέματα της επιθετικότητας και του αντισημιτισμού. Η Karola Brede έχει διαφωνήσει με τον Habermas και έχει υπερασπιστεί τον Karp, εκτιμώντας την ευελιξία του και την πρακτική εφαρμογή φιλοσοφικών ιδεών στην τεχνολογία που οδήγησε στο Palantir.
Όταν πέθανε ο παππούς του Alex Karp, ένας πολυεκατομμυριούχος, ο νεαρός απόγονος έλαβε μια τεράστια κληρονομιά που άλλαξε τη ζωή του. Άρχισε να επενδύει σε νεοσύστατες επιχειρήσεις (μια προσωρινή επιχείρηση που σχεδιάστηκε για να αναπτύξει ένα επαναλήψιμο, κλιμακωτό και ενισχύον την ανάπτυξη επιχειρηματικό μοντέλο). Έτσι, πολλοί δισεκατομμυριούχοι άρχισαν να στρέφονται σε αυτόν για να επενδύσουν και να διαχειριστούν το κεφάλαιό τους, εμπιστευόμενοι τις επενδυτικές του ικανότητες.
Το 2000, ο Alex ίδρυσε τον Όμιλο Caedmon στην καρδιά του City του Λονδίνου. Τη δεκαετία του 2000, επέστρεψε στις ΗΠΑ, όπου η τεχνολογική καινοτομία άνθιζε και η Silicon Valley, χάρη στις νεοσύστατες εταιρείες της, άρχιζε να αποκομίζει δισεκατομμύρια δολάρια.
Εν τω μεταξύ, ο Peter Thiel είχε ιδρύσει την PayPal και την πούλησε στο eBay το 2002 για να ιδρύσει την Clarium Capital, και έγινε ένας από τους κορυφαίους διευθυντές της Silicon Valley. Αυτό οδήγησε στην επανένωσή του με τον παλιό του φίλο από το κολέγιο, Alex Karp. Ο Thiel μόλις τότε άρχισε να σκέφτεται πώς να εφαρμόσει τον αλγόριθμο καταπολέμησης της απάτης της PayPal σε άλλους τομείς, ειδικά στις πληροφορίες, την αμυντική βιομηχανία και την υγειονομική/φαρμακευτική βιομηχανία.
Το 2003, συνδύασαν την κριτική φιλοσοφία του Karp με τον πραγματισμό του Thiel και ίδρυσαν την Palantir Technologies στο Πάλο Άλτο της Καλιφόρνια.
Έχουμε ήδη εξηγήσει τι είναι τα αρχικά «Παλαντίρ» από το μυθιστόρημα του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν «Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών», που γράφτηκε μεταξύ 1937 και 1949. Εδώ, θα συνοψίσω εν συντομία: είναι κρυστάλλινες σφαίρες με τις οποίες τα Ξωτικά παρατηρούν τα πάντα από απόσταση και επικοινωνούν μεταξύ τους με την ταχύτητα του ήχου. Δυστυχώς, ωστόσο, στο μυθιστόρημα, τα Παλαντίρ μπορούν επίσης να είναι επικίνδυνα για όσους τα χρησιμοποιούν χωρίς τη δέουσα προσοχή: μπορούν να χειραγωγήσουν τα οράματα που λαμβάνουν, και όσοι τα χρησιμοποιούν μπορούν με τη σειρά τους να κατασκοπευτούν, ακόμη και να εξαπατηθούν. Με λίγα λόγια, όσοι τα χρησιμοποιούν διατρέχουν τον κίνδυνο διαφθοράς. Με λίγα λόγια, η υπερανθρώπινη γνώση, η οποία θεωρείται απεριόριστη, περιέχει μέσα της τον χειριστικό και παραπλανητικό κίνδυνο μιας διφορούμενης δύναμης. Τώρα, ακριβώς από αυτές τις πέτρες του Τόλκιν εμπνέονται οι Thiel και Karp για τις «Τεχνολογίες Παλαντίρ» τους. δηλαδή μια Προμηθεϊκή ή Λουσιφεριανή φιλοδοξία να «γίνεις παντογνώστης και παντοδύναμος όπως ο Θεός», όπως είχε προτείνει στην Εύα το κολασμένο φίδι στην Εδέμ: «Eritis sicut Dii, scientes bonum et malum» (Γένεση, III, 5).
Εάν θέλετε να πολεμήσετε, για τον Palantir
Επιπλέον, «το πελατολόγιο-στόχος της Palantir ήταν πάντα η CIA, το Πεντάγωνο, το Βρετανικό Υπουργείο Άμυνας και οι ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες» (T. Alterio, σελ. 210).
Η Palantir έχει υποστηρίξει τον αμερικανικό στρατό στις εκστρατείες στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Είναι «η αληθινή σκοτεινή ουσία της τεχνητής νοημοσύνης που εφαρμόζεται στον πόλεμο και τον έλεγχο. Ένα σύστημα όπου ο πόλεμος και η πληροφορία είναι πλέον ένα και το αυτό: λογισμικό που χτυπά, υλικό που αναλύει» (Tiziana Alterio, cit., σελ. 210).
Όπως φαίνεται, το «Palantir» ενσαρκώνει την τεχνολογική καινοτομία που προέρχεται από τον Thiel και την πνευματική λουσιφεριανή τόλμη που προέρχεται από τον Karp, μαθητή του Habermas της «Σχολής της Φρανκφούρτης» και την Karola Brede (του Ινστιτούτου Sigmund Freud), οι οποίες αντιπροσωπεύουν την αρχή και την ωριμότητα της Επανάστασης του '68, η οποία μας οδηγεί προς ένα «Σαράντα Οκτώ», δηλαδή, έναν παγκόσμιο πυρηνικό πόλεμο.
Ενώ τα πρώτα βήματα της Palantir Technologies ήταν δύσκολα, χρηματοδοτήθηκε παρ' όλα αυτά από τη CIA, η οποία την έβλεπε ως ένα εξαιρετικά αποτελεσματικό εργαλείο για πόλεμο και κατασκοπεία (T. Alterio, σελ. 216-217).
Το 2020 ήταν η χρυσή χρονιά για την Palantir Industry. Μάλιστα, μεταφέρθηκε στο Ντένβερ του Κολοράντο, ανάμεσα στις Μεγάλες Πεδιάδες και τα Βραχώδη Όρη. Στις 30 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους, η Wall Street άνοιξε τις πόρτες της στην εταιρεία, η οποία είχε ήδη αποτιμηθεί σε περίπου 16 δισεκατομμύρια δολάρια στην ιδιωτική αγορά, λαμβάνοντας πολλά δισεκατομμύρια περισσότερα.
Εκτός από τη CIA, προχώρησαν και οι «Τρεις Αδελφές»: η Vanguard, η State Street και η BlackRock, οι οποίες έγιναν οι μεγαλύτεροι μέτοχοι της Palantir με 8%, 5% και 7% των μετοχών, αντίστοιχα. Ωστόσο, οι δύο ιδρυτές διατήρησαν τον έλεγχο του κλάδου τους χάρη σε μια ειδική κατηγορία μετοχών με δικαιώματα ψήφου (T. Alterio, σελ. 218).
Έκτοτε, το «Palantir» έχει δικαίως οριστεί ως «εφαρμογή-δολοφόνος», δηλαδή, μια θανατηφόρα και δολοφονική «εφαρμογή ή εφαρμογή υπολογιστή» (σελ. 219).
Παλιά (εβραϊκή) ελίτ: οικονομική και νέα ελίτ: τεχνολογική
Επιπλέον, το Παλαντίρ έχει ενισχύσει ολοένα και περισσότερο το «Βαθύ Κράτος», το οποίο, μέσω της τεχνολογικής τεχνοκρατίας, άρχισε να ξεπερνά τη δύναμη του δημόσιου ή πολιτικού κράτους. Οι κυβερνήσεις αυτού του κράτους εξαρτώνται ολοένα και περισσότερο από την τεχνοκρατία, η οποία άρχισε επίσης να ξεπερνά τον υψηλό χρηματοπιστωτικό κλάδο. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο μιλάμε για μια τεχνολογικά προηγμένη «νέα εβραϊκή ελίτ» (2020/2026 ...), σε σύγκριση με την «παλιά τραπεζική ελίτ» της οποίας ηγούνταν κυρίως οι Ρότσιλντ από το 1740 έως το 2000/2020.
Τώρα, το αμφισβητούμενο ζήτημα είναι αν, 1°) η «παλιά εβραϊκή τραπεζική ελίτ» (Elkann, Rothschild, Warburg, Oppenheimer, Goldschmidt, Pereira, Camondo, Stern, Kuhn, Loeb, Lehman, Goldman & Sachs ...), έχει αντικατασταθεί πλήρως ή μόνο ενισχύθηκε από 2°) τη «νέα και τεχνοκρατική εβραϊκή ελίτ» (Alex Karp & Peter Thiel: με την Palantir· Sergey Brin & Larry Page: με την Google· Mark Zuckerberg: με την Meta· Sam Altman: με την Open AI· Dario και Daniela Amodei: με την Anthropics· Andy Jassy: με την Amazon ...); κάπως σαν η παλιά μαφία της δεκαετίας του '70 να αντικαταστάθηκε ή μόνο να ενισχύθηκε από τη νέα της δεκαετίας του '80.
Παλιά και νέα ελίτ της σικελικής μαφίας
Όσον αφορά την παλιά μαφία, 1) μιλάμε συνήθως για τις οικογένειες Bontate, Inzerillo και Badalamenti του Παλέρμο (τις δεκαετίες του 1960 και του 1970)· ενώ 2) η νέα μαφία που γεννήθηκε μεταξύ 1981 και 1983 είναι αυτή των οικογενειών Corleonesi (από τη μικρή πόλη των 10.000 κατοίκων, το Corleone, στην επαρχία του Παλέρμο), με επικεφαλής τον Totò Riina και τους Palermitans: Bernardo Provenzano, Francesco Madonia, καθώς και τον Michele Greco και τους αδελφούς Giuseppe και Filippo Graviano.
Οι δικαστές που ερεύνησαν το φαινόμενο της νέας μαφίας ήταν ο Rocco Chinnici, ο Antonino Caponnetto, ο Giovanni Falcone και ο Paolo Borsellino (βλ. Leonardo Guaranotta, Once Upon a Time There Was an Anti-Mafia Pool, Milan, Edizioni Prezano Zolfo, 2020
. Bari-Rome, Laterza, 2nd ed
. Σε αυτή την περίπτωση, η νέα μαφία δεν τελειοποίησε και δεν ενίσχυσε την παλιά (όπως έκανε η νέα εβραϊκή ελίτ), αλλά την εξολόθρευσε σωματικά και εισήγαγε τη διακίνηση ηρωίνης στην επιχείρηση της μαφίας που άνοιξε από τη Σικελία στις ΗΠΑ. Στην πραγματικότητα, η διακίνηση ηρωίνης δεν έγινε αποδεκτή από τους παλιούς μαφιόζους, οι οποίοι ήταν κατά της διακίνησης ναρκωτικών, και ως εκ τούτου σκοτώθηκαν – μεταξύ 1981 και 1983 – για να ανοίξει ο δρόμος για τους νέους μαφιόζους (βλ. Salvatore Lupo, Storia della mafia. Dalle origini ai oggi, Rome, Donzelli editore, 2004, John Dick 2024).
«Βαθύ Κράτος» και «Δημόσιο Κράτος» στις ΗΠΑ
Ενώ, από τη CIA έως τις υπηρεσίες [πληροφοριών], η πολιτική ή κρατική διοίκηση των ΗΠΑ ανατρέπει κανόνες και θέσεις· ένα «βαθύ ή παράλληλο κράτος» σχηματίζεται [μετά το 2020, επιμ.], τροφοδοτούμενο από δισεκατομμύρια δολάρια σε ομοσπονδιακά συμβόλαια. Στο κέντρο του, δεν βρίσκονται πλέον οι πολιτικοί, αλλά πάνω απ' όλα οι τεχνοκράτες. Μεταξύ αυτών, αυτός με τις πιο σαφείς ιδέες - για το τι πρέπει να κάνουν οι ΗΠΑ για να συνεχίσουν να ηγούνται - είναι ο πραγματιστής Άλεξ Καρπ, ο οποίος έχει κατανοήσει καλά ότι οι επιχειρήσεις γίνονται και «έξω» από την ομοσπονδιακή διοίκηση [στο «βαθύ κράτος», επιμ.].
Επιπλέον, οι ίδιοι αλγόριθμοι που χρησιμοποιήθηκαν στον ιρακινό ανταρτοπόλεμο του 1991-2003 σήμερα υποστηρίζουν μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες και τις μεγαλύτερες αμερικανικές τράπεζες» (T. Alterio, σελ. 220).
Εν ολίγοις, η Τιτσιάνα Αλτέριο ορθώς καταλήγει: «Ο Παλαντίρ είναι ο Οργουελιανός «Μεγάλος Αδελφός» του 21ου αιώνα, ένα μάτι που δεν ησυχάζει ποτέ. Πράγματι, είναι ένα «Μεγάλο Μάτι» που δεν παρατηρεί απλώς, αλλά συνδέει, προβλέπει, ερμηνεύει, παρεμβαίνοντας εκεί που η τυχαιότητα φαίνεται να βασιλεύει. Είναι ο διευθυντής ενός ελέγχου που δεν γνωρίζει ησυχία· το πρόσωπο που δεν μπορεί να φανεί, η φωνή που προέρχεται από την οθόνη της τηλεόρασης. Ο Παλαντίρ δεν σε παρακολουθεί απλώς, σου λέει, σε αναλύει, σε ανακατασκευάζει, μετατρέποντας την πραγματικότητα σε μια ακολουθία μεταβλητών προς χειραγώγηση. Μια επιτήρηση που πλησιάζει επικίνδυνα τον απόλυτο έλεγχο με υψηλό επίπεδο αδιαφάνειας. Πράγματι, ποιος έχει τον έλεγχο; Ποιος επιτηρείται; [...]. Ο Παλαντίρ μπορεί να βρεθεί στα τρία τελευταία γεγονότα που έχουν συγκλονίσει τον κόσμο: την πανδημία Covid/19 το 2020· τον πόλεμο στην Ουκρανία το 2022 και τη σύγκρουση στη Λωρίδα της Γάζας το 2023. Γεγονότα που έχουν εδραιώσει την τεράστια δύναμη του «Μεγάλου Αδελφού Παλαντίρ»» (cit., σελ. 223), για το οποίο έγραψε ο Τζορτζ Όργουελ το 1948 στο δυστοπικό του μυθιστόρημα «1984». Συμπέρασμα Στο επόμενο επεισόδιο θα δούμε πώς – χάρη και στη «νέα τεχνολογική και μη παραδοσιακή αλλά εβραϊκή ελίτ» – το Ισραήλ έχει γίνει όχι μόνο de iure αλλά και de facto – από το 2020 – το «Προμαχώνα της Δύσης», που εκτείνεται από την Ουάσιγκτον μέχρι το Τελ Αβίβ και το οποίο παρουσιάζεται από τους αμερικανιστές νεοσυντηρητικούς ως μια «Ταλμουδικά ανώτερη Οντότητα». Επιπλέον, η «καημένη Παλιά Ευρώπη» όχι μόνο δεν είναι η «Μεγάλη Ευρώπη» που ονειρεύτηκε πριν από είκοσι χρόνια ο Μάρκο Ρεσπίντι (βλ. το εβδομαδιαίο «Il Domenicale», τεύχος 36, 3 Σεπτεμβρίου 2005) και η νεοσυντηρητική ένωση «Alleanza Cattolica» με έδρα την Πιατσέντζα, της οποίας ο Ρεσπίντι είναι μαχητής, αλλά μάλλον ένα «πήλινο δοχείο ανάμεσα σε δύο σιδερένια δοχεία»: τις ΗΠΑ και τη Ρωσία. Πράγματι, ο Τραμπ μας έριξε πρώτα στην αγκαλιά του Ζελένσκι, μας έβαλε εναντίον του Πούτιν και έπειτα άφησε τον Ζελένσκι και την «Γηραιά Ευρώπη» (ή μάλλον, την «ΕΕ» των Βρυξελλών) στην τύχη τους. Τελικά, συμφώνησε να προμηθευτεί πετρέλαιο από τη Ρωσία, εναντίον της οποίας αντ' αυτού μας ανάγκασε να επιβάλουμε κυρώσεις και σχεδόν μας ώθησε να κηρύξουμε πόλεμο. Με αυτόν τον τρόπο, 1) έχει βυθίσει, τουλάχιστον οικονομικά (προς το παρόν), την πολύ μισητή Ευρώπη, η οποία εξακολουθεί να είναι πολύ ελληνορωμαϊκή για τους WASP, παρά την υποβάθμιση που μας έχουν φέρει οι ΗΠΑ από το 1945 ως αληθινούς «υγιείς φορείς»· 2) έχει καταστρέψει την Παλαιστίνη και έχει ανοίξει το δρόμο για την ανοικοδόμηση του Τρίτου Ναού, καθιστώντας τον Σιωνισμό ένα Μεγάλο Ισραήλ «μια mare usque ad marem»· και τέλος 3) ανοίγει το δρόμο για το «Βασίλειο του τελικού Αντίχριστου». Ο Χένρι Κίσινγκερ είχε δίκιο όταν είπε μισοαστεία: «Το να είσαι εχθρός των ΗΠΑ είναι επικίνδυνο, το να είσαι φίλος τους είναι θανατηφόρο!»
Ντον Κούρτσιο Νίτογλια Συνεχίζει Σημειώσεις |
2 Ο Γιούργκεν Χάμπερμας ήταν ο κορυφαίος εκπρόσωπος της «δεύτερης γενιάς» της Σχολής της Φρανκφούρτης (δεκαετίες 1980/2000), μετά την «πρώτη γενιά» (αρχές 1900 και 1970): μαζί με τους Αντόρνο (1903-1969), Χορκχάιμερ (1895-1973) και Μαρκούζε (1898-1979). Ο Χάμπερμας γεννήθηκε στο Ντίσελντορφ το 1929 και πέθανε στις 14 Μαρτίου 2026. Το πρώτο του βιβλίο ήταν «Ιστορία και Κριτική της Κοινής Γνώμης» το 1962. Το «αριστούργημά» του ήταν «Η Θεωρία της Επικοινωνιακής Δράσης» το 1981, στο οποίο επαναπροσδιορίζει τη λογική όχι πλέον ως νοητική ικανότητα ή κατανόηση της πραγματικότητας, αλλά ως την ικανότητα να κατανοούμε ο ένας τον άλλον σχετικά (μεταξύ του ομιλούντος και του ακούοντος υποκειμένου) μέσω της γλώσσας. Το 2019, έγραψε μια μνημειώδη «Ιστορία της Φιλοσοφίας», στην οποία μελετά κυρίως τη σχέση μεταξύ πίστης και λογικής και τις ρίζες της ευρωπαϊκής σκέψης. Σύμφωνα με τον ίδιο, η λογική είναι το μόνο μέσο για την υπεράσπιση της δημοκρατίας από τον ολοκληρωτισμό και τον σκοταδισμό. Απέρριψε κάθε μορφή πατριωτισμού που βασίζεται στην αγάπη για την «πατρίδα» ή την πατρίδα. Ως εκ τούτου, ήταν ένθερμος υποστηρικτής της «Ευρωπαϊκής Ένωσης» των Βρυξελλών, η οποία μας οδηγεί στον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αν και στοχαστής του Διαφωτισμού, κοσμικός και φιλόσοφος της εκκοσμίκευσης, προς το τέλος της ζωής του («όταν το σώμα είναι απογοητευμένο, η ψυχή γυαλίζεται»...) παραδέχτηκε ότι η θρησκεία δεν είναι προορισμένη να εξαφανιστεί. Στις 19 Ιανουαρίου 2004, στο Μόναχο, συμμετείχε σε μια δημόσια και εγκάρδια συζήτηση με τον τότε Καρδινάλιο Γιόζεφ Ράτσινγκερ σχετικά με την ανάγκη οι πιστοί και οι άθεοι να μάθουν να εκφράζονται σε μια κοινή, προσιτή γλώσσα και όλοι να μάθουν να διαλέγονται με ανοχή κατ' αρχήν. Η συζήτησή τους έγινε βιβλίο: «Διαλεκτική της Εκκοσμίκευσης: Λογική και Θρησκεία σε Διάλογο», Freiburg im Breisgau, Herder, 2005· ιταλική μετάφραση, Βενετία, Marsilio, 2005· Antonio De Simone, Υποκείμενα Δικαίου: Ο Φιλοσοφικο-Δικαστικός Λόγος του Juergen Habermas, Ούντινε, Mimesis, 2025.
3 Ο «δευτερογενής αντισημιτισμός» είναι ο βιολογικός, ρατσιστικός και όχι θεολογικός, χριστιανικός τύπος που εμφανίστηκε στη Γερμανία και την Αυστρία μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και, ως εκ τούτου, διαφέρει από αυτόν των δεκαετιών του 1920 και του 1940, λόγω του «Shoah» (μια λέξη που σημαίνει «καταστροφή» και όχι «ολοκαύτωμα» όπως πιστεύεται συνήθως), σύμφωνα με τον οποίο οι Γερμανοί δεν θα είχαν συγχωρέσει τους Εβραίους για τις κατηγορίες περί «ολοκαυτώματος» και όχι περί «καταστροφής» που τους απαγγέλθηκαν, οι οποίες θα είχαν δημιουργήσει ένα σύμπλεγμα ενοχής και ντροπής στους Γερμανούς.
4 Tomas Plankers – Michael Franza – Barbara Heimerl, Ψυχανάλυση στη Φρανκφούρτη: Από την ίδρυση των Ινστιτούτων Sigmund Freud μέχρι σήμερα, Φρανκφούρτη, Brandes & Apsel Verlag, 2014.
5 Piero Ratto, Οι Ρότσιλντ και οι Άλλοι. Από την Παγκόσμια Κυβέρνηση στο Χρέος των Εθνών: Τα Μυστικά των Πιο Ισχυρών Οικογενειών, Μπολόνια, Arianna, 2015. Id., Rockefeller και Warburg. Οι Μεγάλοι Σύμμαχοι των Ρότσιλντ. Οι Πιο Ισχυρές Οικογένειες στη Γη, Μπολόνια, Arianna, 2019. Id., Οι Ρότσιλντ στην Ιταλία, Μπολόνια, Arianna, 2020.
6 Salvatore Lupo, Ιστορία της Μαφίας, Ρώμη, Donzelli, 1993, 2η έκδ., 2004. Vincenzo Ceruso, Οι Πιο Ισχυρές Οικογένειες της Μαφίας, Ρώμη, Newton Compton, 2020, 2η έκδ., 2023.
7 Peter Dale Scott, Το Αμερικανικό Βαθύ Κράτος, Lanham στο Μέριλαντ, Rowman & Littlefield, 2014, 2η έκδ. 2017.
8 Giovanni Cantoni – Francesco Pappalardo, Magna Europa. Ευρώπη εκτός Ευρώπης, Κρότονε, D'Ettoris Editori, 2006· Oscar Sanguinetti – Pier Luigi Zoccatelli, «Θα ξαναχτίσουμε καθεδρικούς ναούς». Για μια ιστορία των προελεύσεων της Καθολικής Συμμαχίας (1960-1974), Κρότονε, D'Ettoris Editori, 2022, 2η έκδοση, 2023.
9 Βλέπε John Kleeves, Μια επικίνδυνη χώρα: Μια σύντομη μη φανταστική ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, Cusano Milanino, SEB, 1998.
10 Βλέπε Maurizio Blondet, Οι φανατικοί της αποκάλυψης: Η τελευταία επίθεση στην Ιερουσαλήμ, Ρίμινι, Il Cerchio, 3η έκδοση, 2008.
11 Βλέπε Mauro Stenico, Ο Αντίχριστος. Σκέψεις και υποθέσεις, Fornace di Trento, αυτοέκδοση χρησιμοποιώντας την πλατφόρμα Youcanprint, 2023.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου