π. Νικόλαος Λουδοβίκος: Η ζωή δεν είμαι εγώ β

 Συνέχεια από: Tρίτη 14 Οκτωβρίου 2025

ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΗΤΕΣ

π. Νικόλαος Λουδοβίκος: Η ζωή δεν είμαι εγώ β
Απομαγνητοφώνηση

https://www.youtube.com/watch?v=mTV_6V7GvPc&list=PLCjT9ILXi93w-AW5LYulHmkpZFlEgCbnI&index=1

H ομιλία από την σύναξη των πατέρων στην Σιμωνόπετρα τον Σεπτέμβριο του 2025 επικεντρώνεται σε μια θεολογική συζήτηση μέσα από το πρίσμα του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητή, τονίζοντας τη διαφορά μεταξύ της δυτικής φιλοσοφικής σκέψης και της ανατολικής πατερικής παράδοσης. Ο π. Νικόλαος υποστηρίζει ότι η αληθινή ζωή είναι ο Θεός και όχι η ψυχοβιολογική ή λογική ύπαρξη του ανθρώπου, επισημαίνοντας ότι ο πνευματικός θάνατος είναι ο χωρισμός από τον Θεό, με κεντρί την αμαρτία και τη φιλαυτία. Η φιλαυτία ορίζεται ως η ειδωλοποιητική λατρεία του εαυτού και η άρνηση συμμετοχής στον Θεό, ενώ η ασκητική προσπάθεια στοχεύει στη μετατροπή αυτής της ναρκισσευόμενης φιλαυτίας σε θυσιαστική αγάπη προς τον Χριστό.

10:16…αυτός δεν με ξέρει εμένα, τα δώρα μου ξέρει, με μένα δεν ασχολείται. Με τον εαυτό του ασχολείται, αυτοαπασχολείται. Στους άλλους λέει, στους τρίτους και τους δεύτερους λέει, εν τη υπομονή υμών κτίσασθαι τας ψυχάς υμών. Κάντε υπομονή, αυτό το κτίσασθαι τας ψυχάς υμών, θα κερδίσετε τις ψυχές σας, θα κερδίσετε δηλαδή το Θεό. με την υπομονή κερδίζεις. Κοιτάξτε όμως, σε όλες τις περιπτώσεις πόσο βαθιά μέσα μας είναι. Εγώ μια μοναχή γνώρισα, μια αγία όμως, όταν ήμουν νεαρός διάκονος, η οποία είχε αυτό το πνεύμα. Επάσχε από καρκίνο, βαριά. Εγώ είχα σχέση με τον γέροντα Παΐσιο και τον έβλεπα συχνά. Και μου λέει, θα μεταφέρετε ένα μήνυμα στον γέροντα, και μου λέει, όχι να γίνω καλά, αλλά να υπομείνω με ευγνωμοσύνη. Θυμάμαι ότι συγκλονίστηκα, τόσο βαριά ήταν. Να σας πω κάτι αδελφοί μου, πριν κοιμηθεί είδε τον ζώντα Χριστό. Και ήμουν από αυτούς που άκουσαν την κασέτα, σε κασέτα το διηγείται με αναφιλητά, και Τον περιέγραφε πως είναι και πως της μίλησε, και μετά από τη θέα αυτή εκοιμήθει. Μόνο αυτήν θυμάμαι, που να είναι σε δυσκολία, όπως είμαστε όλοι μας κατά καιρούς, και να λέει Θεέ μου, να δω εσένα τώρα, και εμείς λέμε να βγούμε από αυτό το πράγμα.

Λένε οι πατέρες βέβαια, όταν έχεις τον πειρασμό, κοίτα να δείς για ποιο λόγο ήρθε. Και εμείς κοιτάμε να φύγει ο πειρασμός. Άμα φύγει ο πειρασμός, δε θα ξέρεις για ποιο λόγο ήρθε. Μπορεί να σου στείλει και άλλο μετά ο Θεός για να καταλάβεις. Ο Θεός μας εκπαιδεύει, μας γυμνάζει, ανάλογα με το που είναι ο καθένας. ..όσο πιο μεγάλο πρόβλημα έχει, του δίνει δόξα και τιμή, για να καταλάβεις τη ματαιότητα. Άμα δει κάποιον, ο οποίος είναι πολύ δειλός και φοβισμένος, του δίνει αρρώστια. Για να στραφεί προς Αυτόν, για να καταλάβει ότι η ζωή είναι Αυτός. Δεν είναι η ζωή αυτή, αλλά είναι Αυτός. Το λέει παρακάτω ο Άγιος Μάξιμος. Θάνατος μεν εστίν ο του Θεού χωρισμός. Ποιος το καταλαβαίνει αυτό το πράγμα όπως το λέει ο Άγιος Μάξιμος. Σήμερα, ο θάνατος είναι να σταματήσει να χτυπά η καρδιά του, η δυστυχία. Κέντρο δε του θανάτου η αμαρτία. Τα λέει ο Παύλος αυτά. Ποιοι τα νιώθουν έτσι; Αυτό είναι θάνατος επειδή είναι χωρισμός από το Θεό. αίσθηση θανάτου έχει κανείς μόνο όταν είναι χωρισμένος από το Θεό. με τον Θεό δεν υπάρχει αίσθηση θανάτου. Η αίσθηση και ο φόβος του θανάτου έρχεται από το χωρισμό. Από την απομόνωση. Είμαι μόνος επειδή με κέρδισε η αμαρτία. Αλλά η ζωή σε κάθε περίπτωση δεν είμαι εγώ. Δεν είναι ιδεολογική και ψυχολογική η ζωή. Η ζωή είναι μια πίστα, να πατήσει κανείς, αλλά που να πατήσει, για να πραγματοποίησει την αληθινή ζωή ή να μην την πραγματοποιήσει. Ορεξάμενος ο Αδάμ, αφού το δέχτηκε το κεντρί, ομού του της ζωής ξύλου και του Θεού και του παραδείσου εξόριστος γέγονε, και τα έχασε όλα, όλα αυτά που συνιστούσαν την όντως ζωή. Και επηκολούθησε ο του σώματος θάνατος, είναι βασική θέση του Αγίου Μαξίμου. Ο του σώματος θάνατος είναι κατάσταση ουδέτερη, ηθικά άμεμπτη, δεν έχει πρόβλημα. Είμαστε κουρασμένοι τώρα κουρασμένοι, βαρεμένοι, και πόσο λάσκα; μερικές φορές οι πνευματικοί. Η ρίζα..έχει πάθη, το ένα τ’ άλλο, αρχίζει ο πειρασμός. Ο πνευματικός άμα δεν έχει πείρα, του λέει κόψε τα πάθη. Σε αυτή την περίπτωση, το στοίχημα το μεγάλο είναι, να μπορέσει ο άνθρωπος, με κατάλληλη αυτή, να στραφεί εκεί που είναι το πρόβλημα…ζωή κάτι που δεν είναι ζωή. Και αν το καταλάβει αυτό το πράγμα. Τον σπρώχνεις να κάνει στραβωμάρες και δεν τις κάνει. Όπως κάποιος που έπαθε ζάχαρο, και του φέρνεις μια τούρτα μπροστά του, και του λές φα την. Την ωραιότερη του κόσμου. Θα σου πει στάσου. Αν την φάω, μέχρι αύριο θα έχω πέσει σε κώμα. Αλλά άμα δεν ξέρει ότι έχει ζάχαρο, θα κάτσει να την φάει. Αυτό είανι το θέμα, ουσιαστικά με την αμαρτία, ειδικά την αμαρτία την οποία απολαμβάνουμε. Με την έννοια ότι λέμε, ότι αυτή είναι η ζωή. Με ρωτάνε πολλοί, γιατί δεν με βοηθά ο Θεός να κόψω το τάδε πάθος; Μα σου αρέσει. Έξω όμως λες, δε θέλω εγώ, τι κρίμα που είμαι έτσι, αλλά το αγαπάς ως ζωή. Έχεις ταυτίσει την ύπαρξη σου με αυτό το πράγμα. Και τώρα πας με το Θεό να το βγάλεις πέρα ή με τον πνευματικό. Τι τραβάνε οι πνευματικοί, τι τραβάνε….δηλαδή αντιλαμβάνεται τη ζωή του ως ζωή, και του Θεού,… ότι ο Θεός δε θέλει εγώ να είμαι ζωντανός. Και εγώ ξέρω πως θα ζήσω, πως θα είμαι ζωντανός. Και μετά λέμε, θεέ μου.

Υπάρχουν δυο είδη προσευχής. Το συνειδητό και το ασυνείδητο. Απ’ έξω λέω, Κύριε ελέησον, σώσε με, και μέσα λέω..να πάρουμε λίγο, ο Θεός το επιτρέπει. Αυτό το έλεγε πολύ ωραία ο πατήρ Πορφύριος, και έλεγε, αυτό λες εσύ. ..Αυτή είναι η αρρώστια που έχει ο άνθρωπος. Δηλαδή, και να δείτε πόσο μπαίνει μέσα και το ψυχολογικό, και το βιολογικό, και νομίζουμε ότι ο Θεός είναι τιμωρός. Ακόμα και οι μοναχοί, τον φοβούνται το Θεό. όπως έλεγε κάποιος μια φορά, Άγγλος καθολικής καταγωγής, ιερομόναχος, πανέξυπνος, και γιόρταζα εκείνη την ημέρα, και με κοιτάει με το βρετανικό του έτσι αυτό, και μου λέει, καλό παράδεισο, αλλά μην έρθει γρήγορα. Και έρχεται αυτή την στιγμή το Πνεύμα το Άγιο, και λέει, θα πεθάνετε όλοι και θα πάτε στον παράδεισο. Ποιος θα πει ναι; Βέβαια ο άνθρωπος αγαπά τη ζωή, είναι φυσιολογικό να θέλει να αφομοιώσει τη χάρη. Γι’ αυτό θέλουμε παράταση της ζωής, να πεις Θεέ μου δως μου χρόνια να αφομοιώσω τη χάρη. Εντάξει. Η βασική παρεξήγηση είναι ότι θεωρούμε ότι τη ζωή την έχουμε εμείς, ή την γνώση την έχουμε εμείς, εδώ, την αλήθεια εδώ, και τη ζωή εδώ. και έρχονται οι άγιοι και σου λένε το αντίθετο ακριβώς. Η ζωή είναι Εκείνος και ο θάνατος είναι ο του Θεού χωρισμός. Η ζωή δε εστίν ο ειπών, εγώ ειμί η ζωή. Ούτος εν τω θανάτω γενόμενος τον νεκρωθέντα εις την ζωήν ανήγαγε. Δεν υπάρχει περίπτωση, όταν έχει κανείς επικοινωνία μετά του Θεού, ας είναι ένα δευτερόλεπτο, εκείνη την στιγμή λέει, ζω όντως τώρα. Τώρα εγώ ειμί. Υπέροχο. 20:39

ΑΛΛΟ ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΕΝΕΚΑ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΕΝΕΚΕΝ ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗΣ, Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΣΤΗΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ.. 

ΤΩΡΑ ΕΓΩ ΕΙΜΙ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΣ Ο ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ.

π. Νικόλαος Λουδοβίκος: Η ζωή δεν είμαι εγώ

ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΗΤΕΣ

π. Νικόλαος Λουδοβίκος: Η ζωή δεν είμαι εγώ

Απομαγνητοφώνηση

https://www.youtube.com/watch?v=mTV_6V7GvPc&list=PLCjT9ILXi93w-AW5LYulHmkpZFlEgCbnI&index=1

H ομιλία από την σύναξη των πατέρων στην Σιμωνόπετρα τον Σεπτέμβριο του 2025 επικεντρώνεται σε μια θεολογική συζήτηση μέσα από το πρίσμα του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητή, τονίζοντας τη διαφορά μεταξύ της δυτικής φιλοσοφικής σκέψης και της ανατολικής πατερικής παράδοσης. Ο π. Νικόλαος υποστηρίζει ότι η αληθινή ζωή είναι ο Θεός και όχι η ψυχοβιολογική ή λογική ύπαρξη του ανθρώπου, επισημαίνοντας ότι ο πνευματικός θάνατος είναι ο χωρισμός από τον Θεό, με κεντρί την αμαρτία και τη φιλαυτία. Η φιλαυτία ορίζεται ως η ειδωλοποιητική λατρεία του εαυτού και η άρνηση συμμετοχής στον Θεό, ενώ η ασκητική προσπάθεια στοχεύει στη μετατροπή αυτής της ναρκισσευόμενης φιλαυτίας σε θυσιαστική αγάπη προς τον Χριστό.

…όλο το καλοκαίρι η Ελλάδα καίγεται.[ΚΑΙΓΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΜΟΝΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΠΟΥ ΑΡΝΟΥΜΑΣΤΕ. ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ] Και ξέρετε αυτό έχει φιλοσοφική βάση. Δηλαδή η αίσθηση ότι κατέχω το Είναι. Όχι κατέχομαι, όχι μου εκχωρείται το Είναι, όχι μετέχω, αλλά κατέχω το Είναι. Το όνειρο της δυτικής φιλοσοφίας υπήρξε ακριβώς αυτό, η κατοχή του Είναι, και του Θεού, κατοχή. Με την έννοια του ότι είμαι στον νου εγώ, μπορώ να περιέχω το παν. Ο Θεός ο ίδιος αναμένει την στιγμή να γίνει περιεχόμενο του νου μου, για να αποκτήσει και αυτός αυτοσυνειδησία. Είναι να απορεί κανείς, όταν αισθάνεται κανείς ότι στην κυριολεξία ότι όλα τα πράγματα συμβαίνουν εδώ. και όμως αυτό είναι ο σημερινός άνθρωπος. Είναι παρα πολύ δύσκολο να πείσουμε τους σημερινούς ανθρώπους, τον ελληνοδυτικό άνθρωπο, ότι η αλήθεια (κάποιος ζητά διευκρίνηση), Χριστιανό ή ελληνοδυτικό άνθρωπο, έτσι τον αποκαλώ πια, …απομένει ουσιαστικά μια οδός, εμείς στην Ανατολή, θεωρούμε ότι η αλήθεια διεξάγεται εδώ, ότι εγώ θα το βρω, την αλήθεια ότι είμαι κάτοχος της αλήθειας, ετσι δεν είναι; Με την έννοια της επιστήμης, ακατάσχετη. Την έχει στο χέρι της. Δεν μπορεί να μου ξεφύγει, όπως κρατάω το ποτήρι τούτο. Αλλά είμαστε κτισμένοι πάνω σε αυτή την φόρμουλα. Και γι’ αυτό τον λόγο, για τη Δύση ήταν συγκλονιστικό, ότι ο Freud βρήκε το ασυνείδητο. Δηλαδή έχεις ένα χώρο μέσα σου, που είναι χώρος συγκρούσεων. Δεν μπορείς να βάλεις χέρι εύκολα, και σε ταλαιπωρεί αυτό, και το σύμπτωμα, σε κάνει αυτό, σε τρελαίνει. Αυτό για τη Δύση ήταν συγκλονιστικό, ενώ για την πατερική, ασκητική παράδοση, είναι το πιο φυσιολογικό πράγμα. Είναι η συνέπεια της κτιστότητας, το ότι είμαστε κτιστοί, έχουμε…μέσα μας…δεν ξεχωρίζει για 20 δευτερόλεπτα καμιά λέξη…3:37 μια κατάσταση μέσα μας, μας αρρωσταίνει. Στη φιλοσοφία ας πούμε, από τον Πλάτωνα μέχρι τον Heidegger, συγγνώμη τώρα που μιλάω έτσι, αυτά είναι το ξεκίνημα μου, υπάρχει η τάση μιας ανόδου, μιας κίνησης προς τα έξω με τη φαντασία, όπως είπε ο Γρηγόριος ο Παλαμάς. Ζητάς το ένα, αυτό είναι φαντασία, πρόσεξε. Και λέει αυτή τη μεγαλοφυή φράση, όπως και ο Μάξιμος, δεν είναι μόνο άγιος, είναι και μεγαλοφυής, είναι σημαντικό και τα δυο. Και λέει αυτή την φοβερή κουβέντα, αυτή η άνοδος προς το έν, είναι φαντασία καθαρή. Η πραγματική άνοδος είναι μετά παντός είδους κτίσεως. Ίνα το κατ’ εικόνα επηκριβωμένο ει, γιατί το κατ’ εικόνα δεν είναι μόνο στο σώμα, αλλά και στον κόσμο, παντού. Για τον λόγο αυτό η άνοδος στο Θεό πρέπει να είναι ολόκληρη, να είσαι ολόκληρος, ψυχή, σώμα[ΤΟΥΣ ΔΕΡΜΑΤΙΝΟΥΣ ΧΙΤΩΝΕΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΑΡΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΜΑΣ Ή ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΑΡΚΑΡΟΥΜΕ ΚΑΠΟΥ;].[Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ ΑΝΕΒΗ ΜΕΧΡΙ ΤΡΙΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ. ΜΕ ΣΩΜΑ Ή ΧΩΡΙΣ ΣΩΜΑ ΔΕΝ ΗΞΕΡΕ.] Δεν μπορεί να τινάζεσαι; Εσύ ως κάτοχος του Θεού, και να λές, παπ, τόχω τώρα. Αυτό το κάνει η μεταφυσική, η φιλοσοφική, γι’ αυτό και οι φιλόσοφοι έχουν τόσες φιλοσοφίες, όσοι είναι και αυτοί. Και όσο πιο ισχυρός διανοητικά είναι ένας φιλόσοφος, τόσο πιο επικίνδυνος είναι, όσον αφορά τη φαντασίωση του Θεού. Είναι ο πιο πειστικός. Αν διαβάσετε Hegel. Αν δεν είχα την παιδεία τη θεολογική, όταν το διάβασα βέβαια δεν την είχα. Είναι τόσο δελεαστικό, ότι έχεις την αλήθεια εσύ…και πόσο πολύ είμαστε αναμεμειγμένοι με αυτό. Να κατάσχει το θεό..και ο Θεός να το αρνείται αυτό. Και εκεί που λες ότι τον έχω, έρχεται μια θεοεγκατάλειψη, ετσι δεν είναι;

Και γενικά δεν μπορούμε να καταλάβουμε αυτό που θα σας πω τώρα. Ότι η ζωή είναι ο Θεός, και όχι εμείς. Φαίνεται απλό, αλλά δεν είναι απλό καθόλου. Κοιτάξτε τι λέει ο άγιος Μάξιμος. Εγώ τον διαβάζω 40 χρόνια και ακόμα δεν τον έχω. Θεωρούμαι παγκοσμίως, διεθνώς ειδικός στον Μάξιμο…και είμαι μαθητής του ακόμα. Είχε μεγάλο μέγεθος υπαρξιακό. Είχε περπατήσει πραγματικά, δεν καθόταν να σκέφτεται απλώς. Λοιπόν, διαβάζω λίγο από τη δευτέρα εκατοντάδα, 91: (Εκείνοι που στη ζωή αυτή γυμνάζονται από τη θεία Πρόνοια στην ευσέβεια, δοκιμάζονται με τους εξής πειρασμούς: ή με τη δωρεά αγαθών, όπως είναι η υγεία, η ομορφιά, η ευτεκνία, τα χρήματα, η δόξα και τα όμοια. ή με το χτύπημα από λυπηρά, όπως η στέρηση τέκνων και χρημάτων και δόξας. ή με όσα προκαλούν πόνο στο σώμα, π.χ. ασθένεια, βάσανα και τα λοιπά. Και προς τους πρώτους ο Κύριος λέει: «Όποιος δεν απαρνείται όλα τα υπάρχοντά του, δεν μπορεί να είναι μαθητής μου»(64). Προς τους δεύτερους και τους τρίτους: «Με την υπομονή σας θα κερδίσετε τις ψυχές σας»(65).)

η κατά τον βιο…εις ευσέβειαν εκγυμναζόμενοι, κοιτάξτε το λέει ειρωνικά λιγάκι. Ποιο βιο, τον βίο του πιστού, αυτοί που από τη θεία πρόνοια γυμνάζονται στην ευσέβεια σε αυτό τον βιο, ..έχουν τρεις πειρασμούς. Ακούστε ποιοι είναι οι πειρασμοί. Αν δεν το έχετε διαβάσει, δε θα φαντάζεστε τι λέει. Πρώτος, η δια της αγαθών δόσεως…Εξηγεί ο Λ.: δόξα, χαρά, ευτυχία, κατοχή του θεού, γνώση. Ευτεκνία, για όσους έχουν παιδιά. Πειρασμός. Το πρώτο δεν το έχουμε για πειρασμό, αλλά για ευλογία. Πειρασμός όμως. Σου δίνει δόξες, τιμές…, και σου λέει, σ’ αρέσουν αυτά; Τι ωραία που είναι. Και σου λέει, δεν είσαι μαθητής μου. Είναι οι πιο δύσκολοι πειρασμοί, είναι αυτοί που μας κάνουν φίλαυτους. Και η φιλαυτία είναι η μεγάλη αρρωστια του ανθρώπου. Επειδή είναι πνευματικό ον έχει αυτοθαυμασμό. Είναι υπέροχο πλάσμα, είναι εικόνα Θεού, γι’ αυτό αυτοθαυμάζεται δίκαια. Και είναι μεγάλος ο πειρασμός αυτός. Και σου λέει μετά να κάνεις αποταγή. Που να την κάνεις, αντε καν την. Εγω που ζω στα περιβάλλοντα τα ακαδημαϊκά για παράδειγμα, εκεί να δείτε, όλοι έχουν έπαρση. Ε, ε. γιατί ο καθένας έχει κατορθώματα, μερικοί είναι διάσημοι σε όλο τον κόσμο. Τους ξέρουν οι πάντες, έχουν επίδραση, επιρροή, τα impact. .[Εγώ τον διαβάζω 40 χρόνια και ακόμα δεν τον έχω. Θεωρούμαι παγκοσμίως, διεθνώς ειδικός στον Μάξιμο…και είμαι μαθητής του ακόμα.] Πα, τι πως μου μιλάς εμένα; Και λέει ο Θεός, αυτός δεν με ξέρει εμένα, τον εαυτό του ξέρει. (10:16)

Συνεχίζεται

" Στα αβυσσαλέα βάθη του εαυτού μας, εκεί από όπου πηγάζει και το ίδιο το εγώ, υπάρχει στην πραγματικότητα ο βαθύς εαυτός, η «καρδιά» (βασικότατος φιλοκαλικός όρος), που σημαίνει τον εσώτατο άνθρωπο, εκεί οπού κλίνει τελικά η όλη ηθική υπόσταση του ανθρώπου, η αναφορά του στον Θεό ή το κλείσιμο στον εαυτό, η παράδοσή του στον άλλο ή η φιλαυτία. Και το σπουδαιότερο εδώ είναι το εξής περίεργο, άκρως ενδιαφέρον «ψυχαναλυτικό» φαινόμενο, που κανείς μέχρι τώρα, από όσα γνωρίζω, δεν μελέτησε εμπεριστατωμένα: το ότι δηλαδή η αμαρτία εξελίσσεται σε ολόκληρο εαυτό («παλαιός άνθρωπος»)".

ΟΙ ΔΥΟ ΔΡΟΜΟΙ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΗ, ΤΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ ΤΗΣ ΕΦΗΒΕΙΑΣ ΤΟΥ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΚΛΗΘΗΚΕ ΝΑ ΔΙΑΛΕΞΕΙ ΤΗΝ ΑΡΕΤΗ Ή ΤΗΝ ΚΑΚΙΑ. ΤΟΝ ΑΝΗΦΟΡΙΚΟ Ή ΤΟΝ ΚΑΤΗΦΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΗΔΟΝΗΣ..

 ΑΠΟ ΕΔΩ ΑΡΧΙΖΕΙ ΚΑΙ Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ, ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΤΟΥ ΠΑΡΜΕΝΙΔΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΓΝΩΜΗΣ, ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΣΤΟΝ ΑΝΗΦΟΡΙΚΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ ΣΤΟ ΠΑΛΑΤΙ ΤΗΣ ΘΕΑΣ. 

ΤΟ ΠΕΡΙΕΡΓΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ Ο ΠΑΡΜΕΝΙΔΗΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΘΕΟΣ ΤΟΥ ΧΑΙΝΤΕΓΚΕΡ.

 "διότι ενέβαλε την γνώσι του πρακτέου μέσα στην φύσι μας, ως φιλάγαθος και φιλάνθρωπος που είναι. 

Αλλά όταν εισήλθε μέσα μας και επληθύνθη η αμαρτία, την μεν προς τον εαυτόν μας αγάπη δεν την έσβεσε, αφού σε τίποτε δεν της εναντιώνεται, ενώ την προς αλλήλους αγάπην, ως κορυφήν των αρετών την κατέψυξε, την ηλλοίωσε και την αχρήστευσεν"

ΕΔΩ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΒΑΘΕΙΑΣ ΚΑΡΔΙΑΣ

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ΤΟ ΕΓΩ; Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΜΑΣ; Η ΠΑΓΩΜΕΝΗ, ΚΑΤΕΨΥΓΜΕΝΗ ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ. Η ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΤΗΣ ΠΤΩΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΩΣΦΟΡΙΚΗΣ ΠΡΟΣΒΟΛΗΣ. ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΛΟΙΠΟΝ, ΑΙΧΜΑΛΩΤΟ ΤΗΣ ΦΙΛΑΥΤΙΑΣ, ΣΤΡΕΦΕΤΑΙ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.

 (Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς)

"Θέλεις να αγαπάσαι από όλους, να αξιώνεσαι συγγνώμης και θεωρείς βαρύ και ανυπόφορον το να κατακρίνεσαι και μάλιστα ενώ έπταισες και λίγο; Αγάπα τότε και συ τους πάντες, να είσαι συγχωρητικός, άπεχε από την κατάκρισι, βλέποντας κάθε άνθρωπον σαν τον εαυτόν σου και έτσι να αποφασίζης και να ενεργής, με αυτήν την διάθεσι. «Τούτο γαρ έστι το θέλημα του Θεού» λέγει ο κορυφαίος των Αποστόλων Πέτρος, «αγαθοποιούντας φιμούν (να φιμώνουμε) την των αφρόνων ανθρώπων αγνωσίαν», εκείνων δηλαδή που μας εχθρεύονται ματαίως και δεν θέλουν να δώσουν σε άλλους εκείνα που επιθυμούν αυτοί να λαμβάνουν από άλλους.
Πράγματι πως δεν είναι άφρων όποιος, ενώ ανήκουμε όλοι στην ιδία φύσιν αυτός δεν αντιμετωπίζει το θέμα με τον ίδιον τρόπον, ούτε αποδίδει την ιδίαν κρίσι, μολονότι ενυπάρχουν σ΄ εμάς φυσικώς και η κρίσις αυτή και η θέλησις; Διότι στο να θέλωμε να αγαπώμεθα και να ευεργετούμεθα από όλους, όπως και από τον εαυτόν μας, είμεθα όλοι αυτοκίνητοι. Επομένως και το να θέλωμε να αγαθοποιούμε και να έχωμε καλήν διάθεσι προς όλους, όπως και προς τους εαυτούς μας, είναι έμφυτο σ΄ εμάς, επειδή όλοι έχουμε γίνει κατ΄ εικόνα του αγαθού.

 Αλλά όταν εισήλθε μέσα μας και επληθύνθη η αμαρτία, την μεν προς τον εαυτόν μας αγάπη δεν την έσβεσε, αφού σε τίποτε δεν της εναντιώνεται, ενώ την προς αλλήλους αγάπην, ως κορυφήν των αρετών την κατέψυξε, την ηλλοίωσε και την αχρήστευσεν. Όθεν αυτός που ανακαινίζει την φύσι μας και την ανακαλεί προς την χάριν της εικόνος της, δίδοντας τους ιδικούς του νόμους κατά το προφητικόν, στις καρδίες μας, λέγει «καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως» και «ει αγαπάτε τους αγαπώντας υμάς, ποία υμίν χάρις εστί; και γαρ οι αμαρτωλοί τούτο ποιούσι· και εάν δανείζητε παρ΄ ων ελπίζετε απολαβείν, ποία υμίν χάρις εστί; Και γαρ αμαρτωλοί αμαρτωλοίς δανείζουσιν, ίνα απολάβωσι τα ίσα»."

Σε πιο πρόσφατους χρόνους, ο Aldous Huxley επέλεξε, για ένα δοκίμιό του που δημοσιεύτηκε το 1945, τον τίτλο The Perennial Philosophy. Η βασική θέση αυτού του δοκιμίου συνεχίζει τη γραμμή του Leibniz και είναι ότι σε κάθε, λίγο ή πολύ αναπτυγμένη, μορφή θρησκείας υπάρχουν ρεύματα καθαρά μυστικιστικής σκέψης που αναγνωρίζουν – προσοχή στον όρο που χρησιμοποιείται εδώ! – μία και την αυτή “Θεία Πραγματικότητα ομοούσια με τον κόσμο”.
Καθώς βρίσκεται σε αναζήτηση του θείου που είναι consustanziale (ομοούσιο) με τον κόσμο, η philosophia perennis ορίζεται από τον Huxley ως μια ψυχολογική προσέγγιση που ανακαλύπτει την ταυτότητα ανάμεσα στην ψυχή και στη Θεία Πραγματικότητα.

από Francesco Lamendola

Με άλλα λόγια, το έργο που ο άγιος Θωμάς έθεσε να φέρει εις πέρας δεν ήταν ασφαλώς, όπως μερικοί εξακολουθούν να πιστεύουν χυδαία, να «εκχριστιανίσει» τον Αριστοτέλη, αλλά να αναζητήσει στον Αριστοτέλη εκείνες τις πτυχές της philosophia perennis, εκείνες τις αιώνιες μεταφυσικές και θεολογικές αλήθειες, και πάνω απ' όλα εκείνη την υγιή και σωστή άσκηση της σκέψης, που επιτρέπουν στη φυσική λογική να τείνει μέχρι τέλους ανάλογη με αυτήν, Δηλαδή, η ενατένιση της αλήθειας. Δηλαδή, να φθάσουμε στην αλήθεια της Ύπαρξης, στον Θεό, ακολουθώντας τον πιο ταπεινό, μακρύ, ανώμαλο δρόμο της φυσικής λογικής, όχι σε ανταγωνισμό ή εναλλακτικό, αλλά σε αρμονία με τον άλλο, τον άμεσο γιατί είναι υπερφυσικός, τον οποίο ο Θεός χαρίζει στους ανθρώπους δια της χάριτος, για να τους οδηγήσει στον εαυτό Του, ως την τελική Αιτία της ύπαρξής τους και τού Είναι τους.

Οι δύο θελήσεις του Κυρίου διέφεραν μεταξύ τους όχι στη γνώμη αλλά στη δυνατότητα της φύσεώς τους!

Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού

2. Περί Βουλήσεως
Αλλά η προαίρεση δεν είναι ούτε βούληση. Γιατί βούληση είναι φανταστική όρεξη εκείνων που εξαρτώνται και δεν εξαρτώνται από εμάς· δηλαδή διαμορφώνεται μόνο με τη διάνοια. Ενώ η όρεξη φαντάζεται μόνο τη διανοητική δύναμη, χωρίς διασκεπτικό λόγο όσων εξαρτώνται από εμάς, ή αλλιώς είναι κάποια φυσική θέληση. Η προαίρεση όμως είναι όρεξη διασκεπτική εκείνων που είναι στην εξουσία μας να πράττομε.