Οσία Μαρία η Αιγυπτία, Το λιοντάρι που διακόνησε τον ενταφιασμό της

Η Οσία Μαρία η Αιγυπτία μεταλαμβάνει από τον Όσιο Ζωσιμά.

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Όταν λοιπόν έφθασεν ο νέος χρόνος και ήλθεν η Κυριακή της Τυρινής, [ο Όσιος Ζωσιμάς] εξήλθεν από το Μοναστήριον, κατά την συνήθειάν του, και περιεπάτει εις την έρημον παρατηρών εδώ και εκεί μήπως ίδη την Αγίαν [την Οσία Μαρία την Αιγυπτία].

Επειδή όμως δεν την έβλεπεν, ήρχισε να κλαίη και με δάκρυα πολλά έλεγε προς τον Θεόν· «Θεέ μου Μεγαλοδύναμε, Συ όστις με κατηξίωσες να ίδω τοιούτον μυστήριον, μη με υστερήσης έως τέλους, ίνα το συμπληρώσω· καταξίωσέ με, Χριστέ μου, να απολαύσω και πάλιν την ευχήν της δούλης σου».

Εν ω δε με τους λόγους τούτους παρεκάλει τον Θεόν, παρετήρει δεξιά και αριστερά, μήπως την ίδη. Και πράγματι την είδεν, νεκράν όμως με εσταυρωμένας τας χείρας και την κεφαλήν εστραμμένην προς την δύσιν.

Τότε έδραμε κλαίων και εγγίσας τας πόδας της Αγίας, τους έβρεχε με τα δάκρυά του. Όσον λοιπόν ηδύνατο έκλαυσε, έπειτα δε ανέγνωσεν από το Ψαλτήριον τον Άμωμον.

Αφού λοιπόν ο Ζωσιμάς, ετελείωσε την ανάγνωσιν, ευρίσκετο εις απορίαν τι να πράξη και ευθύς βλέπει άνωθεν της κεφαλής της Αγίας γράμματα χαραγμένα εις την γην, τα οποία έλεγον:
«Αββά Ζωσιμά, θάψε το σώμα της ταπεινής Μαρίας εδώ όπου το εύρες και παρακάλει τον Θεόν δι’ εμέ. Ετελειώθην δε κατά τον μήνα Φαρμουθί, δηλαδή τον Απρίλιον, την νύκτα εκείνην κατά την οποίαν μετέλαβα».

Ως είδεν ο Ζωσιμάς την γραφήν αυτήν, ηπόρησε τις να την έγραψε· διότι η Αγία τού είχεν είπει, ότι δεν εγνώριζε γράμματα. Απορούσε ακόμη και διά το πώς η Αγία επεριπάτησεν είκοσι ημερών δρόμον εις μίαν ώραν.

Και πάλιν ευρίσκετο εις απορίαν με τι να σκάψη την γην. Βλέπει τότε εκεί μικρόν ξύλον ερριμμένον κάτω εις την γην και με εκείνο ήρχισε να σκάπτη. Αλλά δεν ηδύνατο, διότι ήτο γέρων και ο τόπος πολύ ξηρός.

Αίφνης βλέπει λέοντά τινα, όστις ελθών έλειχε τους πόδας της Αγίας και πολύ εφοβήθη· διότι ενεθυμήθη τον λόγον τον οποίον τού είχεν είπει η Αγία, ότι θηρίον δεν είδε κατά τους τεσσαράκοντα χρόνους· έκαμεν όμως τον Σταυρόν του και ήλπιζε να μη βλαβή, είπε δε προς τον λέοντα:
«Ω θηρίον ανήμερον, επειδή η δύναμις του Θεού σε έφερεν εδώ να με βοηθήσης, σκάψε την γην διά να θάψωμεν το Λείψανον της Αγίας, διότι εγώ είμαι γέρων και δεν δύναμαι ούτε να σκάψω, ούτε να υπάγω να φέρω σκαπτικά εργαλεία· διά τούτο κάμε συ τον τάφον της Αγίας».

Ούτως είπεν ο Γέρων και παρευθύς ο λέων ήρχισε με τους εμπροσθίους του πόδας να σκάπτη την γην, έσκαψε δε τόσον, όσον εχρειάζετο διά να σκεπασθή το σώμα της Αγίας· αφού δε ετελείωσεν, έβαλε μετάνοιαν εις τον Γέροντα και έφυγεν εις την έρημον.

Έθαψε τότε ο Γέρων το Λείψανον της Αγίας εις την θέσιν όπου το εύρε και επέστρεψεν εις το Μοναστήριον δοξάζων και υμνών τον Θεόν.

Η Οσία Μαρία η Αιγυπτία τιμάται την 1η Απριλίου και την Ε’ Κυριακή των Νηστειών της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.
Απόσπασμα από τον «Μέγα Συναξαριστή της Ορθοδόξου Εκκλησίας», μήνας Μάρτιος, τόμος γ’.

Οσία Μαρία η Αιγυπτία, Το λιοντάρι που διακόνησε τον ενταφιασμό της - Pemptousia

Όποιος γνώρισε τον Χριστό πέταξε στα σκουπίδια τον παλιόν του εαυτό !(Οσία Μαρία Αιγυπτία)

Κυκλοφορούσε σαν αγρίμι στην έρημο η Οσία Μαρία η Αιγυπτία η μεγαλύτερη ασκήτρια όλων των αιώνων.
Πριν 1.400 χρόνια μια κοπέλα, μόλις δώδεκα ετών, κάπου στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, μπλέκεται στα δίχτυα του αγοραίου έρωτα. Δίνεται με σώμα και ψυχή στην πτώση, στην αμαρτία, στη φθορά.
Η σαρκολατρεία, η ηδονοθηρία, η ακόρεστη λαγνεία την κατακυριεύουν πολύ νωρίς. Επί δεκαεπτά ολόκληρα χρόνια ζούσε αχόρταγα αυτή τη ζωή δίχως αναστολές, ντροπές, επιφυλάξεις, ενοχές και τύψεις. Θεωρούσε τον εαυτό της ελεύθερο, ανεξάρτητο, ανεξέλεγκτο και ακατανίκητο. Θαύμαζε την ωραιότητά της, τα πλούτη της, τις κατακτήσεις της και την προκλητικότητά της.
Ένα θαυμαστό σημείο που της συνέβη στα Ιεροσόλυμα και δεν μπορούσε να εισέλθει στο ναό την έκανε να γονατίσει, να δακρύσει, να θυμηθεί την αθωότητα των παιδικών της χρόνων. Άρχισε να κλαίει. Άρχισε η μεταστροφή της. Η φιλόσαρκη γίνεται ξαφνικά φιλόθεη.
Μεταμορφώνεται, ξεμασκοφορεί, φιλοκαλεί, ανασταίνεται. Στην καρδιά της, μετά από αυτή την απρόσμενη υπαρξιακή αλλαγή, κυριαρχεί ο θεός έρωτας. Η ζωή της λαμβάνει βαθύ νόημα. Πρόκειται για μια ηρωίδα, μάρτυρα και οσία.
Αναχωρεί για την έρημο, την πέραν του Ιορδάνου, αποφασιστικά και ανυποχώρητα. Οι λογισμοί επιστροφής στην πρότερη ζωή δεν την αφήνουν να ησυχάσει ούτε για ένα λεπτό. Τυραννιέται από τους σφοδρούς κι αισχρούς λογισμούς επί δεκαεπτά χρόνια. Όσα χρόνια ζούσε στην αμαρτία. Κόντεψε ν’ απελπιστεί. Έγινε ένας σκελετός από τη νηστεία.
Κυκλοφορούσε σαν ένα αγρίμι της ερήμου. Η αφιλόξενη έρημος, η ξένη γη, πέτρες και σπηλιές υπήρξαν κατοικίες. Έζησε άλλα είκοσι τρία χρόνια δίχως τον φοβερό πόλεμο των λογισμών. Εξαϋλώθηκε. Η περίφημη πόρνη έγινε η μεγαλύτερη ασκήτρια όλων των αιώνων.
Ο αββάς Ζωσιμάς ιεραποδημώντας μια Σαρακοστή στην έρημο είδε μια σκιά περιπλανώμενη. Όταν αντελήφθη ότι ήταν μια γυναίκα, κάλυψε με το ιμάτιό του τη γύμνια της και πληροφορήθηκε με συγκίνηση τη θαυμαστή ζωή της. Επιστρέφοντας την κοινώνησε. Μετά ένα έτος τη βρήκε νεκρή. Σ’ ένα κεραμίδι είχε σημειώσει ότι ανεπαύθη μόλις κοινώνησε.
Η αμαρτία δεν είναι απλά η παράβαση του νόμου, αλλά έλλειψη αγάπης στον Θεό. Η αμαρτία φαντάζει πάντα πολύ ωραία, λίαν ελκυστική και σαγηνευτική. Συλλαμβάνεται στο νου, αποδέχεται και διαπράττεται. Η αμαρτία συνηθίζει να στερεί τη μακάρια γαλήνη της ψυχής.
Η συννεφιά που προηγείται της αμαρτίας, μετά τη διάπραξή της υποχωρεί και ο άνθρωπος βλέποντας τη γυμνότητά του στενοχωρείται, θλίβεται κι έχει τύψεις. Η ουρά του διαβόλου επεμβαίνει, ώστε ο άνθρωπος ν’ απογοητευτεί και να μη θέλει να μετανοήσει.
Ο μέγας ψυχοανατόμος, όσιος Ιωάννης της Κλίμακος, όρισε με καταπληκτική σαφήνεια τα στάδια της αμαρτίας: Προσβολή, συνδυασμός, συγκατάθεση, αιχμαλωσία, πάλη, πάθος. Το πάθος γίνεται συνήθεια αγαπητή και χρόνια που παρασύρει τον άνθρωπο δίχως αντιστάσεις. Η αμαρτία σκοτίζει τον άνθρωπο.
Σήμερα θεωρείται αδιάφορα, έχει γίνει κανόνας, ο άνθρωπος νομίζει πως κάνοντας ό,τι θέλει είναι και ελεύθερος. Όποιος νόμος και αν ψηφισθεί, η αμαρτία δεν θα παύσει να είναι αμαρτία και να ενοχλεί την ψυχή κάθε τίμιου, σοβαρού κι ευσυνείδητου ανθρώπου.
Φθάσαμε το αφύσικο να το λέμε φυσικό και το παράλογο λογικό. Αποτέλεσμα της αμαρτίας: αποξένωση, απομόνωση, κενό, μοναξιά, απόγνωση και στενοχώρια.
Η οσία Μαρία συνδράμει στοργικά στη μεταστροφή όλων. Απέτυχε ως πόρνη και νίκησε ως ασκήτρια. Πρόκειται για τρομερά γενναία γυναίκα. Εμπνέει. Συνεγείρει τους αμαρτωλούς. Μη φοβάται κανείς τις λέξεις αλλά τις ανειρήνευτες πράξεις.
Τελειώνει η Σαρακοστή και η Αλεξανδρινή Μαρία μας σκουντά να προχωρήσουμε άφοβα. Μας παρακινεί προς επαναπροσανατολισμό και να μας πει εμπιστευτικά πως και οι πόρνες μπορούν να θέλουν να γίνουν όσιες.

Μακαριστός Γέροντας Μωυσής Αγιορείτης

πηγή

Προσκυνητής: Όποιος γνώρισε τον Χριστό πέταξε στα σκουπίδια τον παλιόν του εαυτό !(Οσία Μαρία Αιγυπτία)

Επίσκοπος Νικηφόρος Θεοτόκης: Τότε λοιπόν αίρομεν τον σταυρόν ημών, όταν νεκρώσωμεν τα πάθη ημών και τας κακάς επιθυμίας!

Αγίων και Γερόντων παραινέσεις

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Ερμηνεία εις το κατά Μάρκον Ευαγγέλιον της Γ’ Κυριακής των νηστειών (Μαρκ. η’ 34-38 και θ’ 1), εκ του «Κυριακοδρομίου» του Νικηφόρου Θεοτόκη, ελαφρώς διεσκευασμένη κατά την φράσιν.

Η αρχή παντός αγώνος έχει δυσκολίαν μεγάλην, επειδή παρίσταται ενώπιον των οφθαλμών ημών όλος ο κόπος, όσος τυγχάνει αναγκαίος διά την τούτου τελείωσιν. Διά τούτο η αρχή λογίζεται ως το ήμισυ του όλου έργου· «Αρχή δε το ήμισυ του παντός».

Εις το μέσον παντός κοπιαστικού αγώνος ο καταβληθείς κόπος φέρει αδυναμίαν, καθιστά το λοιπόν ήμισυ δυσκολώτερον της αρχής του όλου. Κατά δε το τέλος του αγώνος, αν και διά την αύξησιν της αδυναμίας η δυσκολία αυξάνει, εν τούτοις όμως, επειδή βλέπομεν εγγύς το τέλος του έργου, η χαρά και την αδυναμίαν διώκει και την δυσκολίαν λύει.

Εις το μέσον λοιπόν παντός κοπιαστικού έργου αναφαίνεται της δυσκολίας το μέγεθος. Εκ τούτου δε πολλοί περί το μέσον του αγώνος ατονούντες και πίπτοντες, εγκαταλιμπάνουσιν [εγκαταλείπουν] ημιτελές το έργον αυτών.

Ημείς, ω ευσεβείς Χριστιανοί, εφθάσαμεν Θεού Χάριτι σχεδόν εις αυτό το μέσον του της νηστείας δρόμου, εις τον οποίον και η αδυναμία ημάς περιεκύκλωσε και η δυσκολία ηύξησε, πλην θαρσείτε· ιδού δύο ισχυρά και κραταιότατα βοηθήματα· το εν τούτων είναι ο Πανάγιος Σταυρός, το ζωοδώρητον ξύλον, του κόσμου η χαρά, των πιστών η δύναμις, των Δικαίων το στήριγμα, των αμαρτωλών η ελπίς.

Διά τούτο σήμερον προβάλλει αυτόν η αγία Μήτηρ ημών, η του Χριστού Εκκλησία, ίνα ευλαβώς αυτόν ασπαζόμενοι λάβωμεν χάριν και δύναμιν προς τελείωσιν του της νηστείας θείου αγώνος· το δε έτερον βοήθημά μας είναι η δεσποτική φωνή του σημερινού Ευαγγελίου, ήτις προσκαλεί ημάς ίνα άρωμεν τον σταυρόν ημών και ακολουθήσωμεν τω καλούντι Χριστώ.

Διά τούτο δε σήμερον η τοιαύτη φωνή εκηρύχθη, ίνα ενστάξη εις τας καρδίας ημών την δύναμιν της θείας Χάριτος, δι’ αυτής δε προθύμως εκτελέσωμεν το άγιον της νηστείας στάδιον.

Αλλά το μεν πανσέβαστον του Σταυρού ξύλον καθείς βλέπει και καθείς μετά πίστεως και ευλαβείας ασπαζόμενος λαμβάνει Χάριν Θεού και δύναμιν· η δε ευαγγελική φωνή ανάγκην έχει εξηγήσεως, ίνα καθείς το νόημα αυτής κατανοήσας λάβη τον φωτισμόν του Παναγίου Πνεύματος και την θείαν τούτου δύναμιν. Καθώς λοιπόν μετ’ ευλαβείας ασπάζεσθε τον Τίμιον Σταυρόν, ούτω μετά προσοχής ακούσατε του ευαγγελικού λόγου την εξήγησιν.

«Είπεν ο Κύριος· όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι» (Μαρκ. η’ 34).

Ακούεις θεϊκήν σοφίαν και θαυμασιωτάτην μεγαλοπρέπειαν; Ούτε αναγκάζει, αν και έχει την δύναμιν, ούτε προστάττει, αν και έχει την εξουσίαν· αλλ’ αφήνων εις τον καθένα το αυτεξούσιον αυτού ελεύθερον, προσκαλεί μόνον πάντας, επειδή θέλει ως φιλάνθρωπος πάντων την σωτηρίαν.

«Όστις», λέγει, εξ ιδίας γνώμης και προαιρέσεως, «θέλει» ίνα ακολουθή «οπίσω μου», ήτοι ίνα γίνη μαθητής μου και μιμηθή τα έργα μου, εκείνος ανάγκη είναι ίνα πράξη τρία τινά· ίνα αρνηθή εαυτόν, ίνα άρη τον ίδιον σταυρόν αυτού και ίνα ακολουθή οπίσω μου.

Αλλά ποιος είναι ούτος ο εαυτός ημών; Και ποιος είναι ο ίδιος εκάστου σταυρός;

Ο εαυτός ημών είναι, εκείνος ο υπό του Αποστόλου Παύλου ονομαζόμενος «παλαιός άνθρωπος» (Ρωμ. ϛ’ 6)· και σώμα δε της αμαρτίας αυτόν ονομάζει ο αυτός Παύλος, επειδή μετά την παράβασιν των Πρωτοπλάστων «έγκειται η διάνοια του ανθρώπου επιμελώς επί τα πονηρά εκ νεότητος αυτού» (Γεν. η’ 21).

Τούτον λοιπόν τον παλαιόν άνθρωπον της αμαρτίας λέγει, ότι είναι πρέπον, ίνα αρνηθώμεν.

Αλλά πώς δυνάμεθα να πράξωμεν τούτο; Κατά τον αυτόν τρόπον, καθ’ ον αρνούμεθα άλλον τινά άνθρωπον. Πώς αρνείσαι τον φίλον σου ή τον συγγενή σου; Αποστρεφόμενος αυτόν και φεύγων απ’ αυτού και μισών πάντα τα έργα αυτού. Τότε λοιπόν αρνούμεθα εαυτούς, όταν φεύγωμεν την φιλίαν της σαρκός και αποστρεφώμεθα πάσας τας πονηράς αυτής πράξεις.

Σταυρός δε ίδιος εκάστου είναι η νέκρωσις των παθών και των πονηρών επιθυμιών αυτού· τότε λοιπόν αίρομεν τον σταυρόν ημών, όταν νεκρώσωμεν τα πάθη ημών και τας κακάς επιθυμίας.

«Οι δε του Χριστού», ήτοι οι δούλοι του Ιησού Χριστού, «την σάρκα εσταύρωσαν συν τοις παθήμασι και ταίς επιθυμίαις» (Γαλατ. ε’ 24).

Επειδή δε και κατά το παρελθόν τινές διά πολλής στενοχωρίας και βασάνου καταδάμαζον της σαρκός τα πάθη και άχρι δε της σήμερον πολλοί ασκηταί του γένους των Ινδών τυραννικώς διά διαφόρων τρόπων καταβασανίζουσι την σάρκα, ως και ημείς ιδίοις οφθαλμοίς αυτούς είδομεν, ποιούν δε ταύτα όχι διότι ακολουθούν εις τον Χριστόν, αλλά διότι δουλεύουν εις το πάθος της ιδίας κενοδοξίας και της πεπλανημένης αυτών φαντασίας, θέλοντες ίνα θαυμάζωνται και επαινώνται υπό των ανθρώπων, διά τούτο ο Κύριος είπεν όχι μόνον το «απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού», αλλά προσέθηκε και το «ακολουθείτω μοι».

Ιδού δε συντόμως όλη η σημασία των ευαγγελικών τούτων λόγων. Όστις θέλει να γίνη μαθητής του Ιησού Χριστού, εκείνος πρέπον είναι ίνα αποστραφή και μισήση πάσαν αμαρτίαν, ίνα νεκρώση πάντα τα πάθη αυτού και πάσας τας πονηράς αυτού επιθυμίας και ίνα ακολουθήση, ήτοι μιμηθή τα έργα του Ιησού Χριστού. Εφανέρωσε δε ο Θεάνθρωπος και το διατί ζητεί ταύτα τα τρία έργα παρά των μαθητών αυτού, ειπών.

Συνεχίζεται

Από τον «Μέγα Συναξαριστή της Ορθοδόξου Εκκλησίας», περίοδος Τριωδίου, τόμος 13ος.

Επίσκοπος Νικηφόρος Θεοτόκης: Τότε λοιπόν αίρομεν τον σταυρόν ημών, όταν νεκρώσωμεν τα πάθη ημών και τας κακάς επιθυμίας! - Pemptousia

ΑΣ ΜΑΣ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΛΟΙΠΟΝ Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΑΣ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΙΑΣ ΚΑΙ ΑΣ ΚΩΦΕΥΟΥΜΕ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΑΡΠΑΞΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΗΡΥΣΣΟΝΤΑΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΜΑΡΤΙΑ.

Αγία Μαρία η Αιγυπτία: Δεν σηκωνόμουνα από τη γη μέχρις ότου μ’ έλουζε με τη λάμψη του το γλυκύ εκείνο φως!

Αγίων και Γερόντων παραινέσεις

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκο)

Τότε της λέει ο Ζωσιμάς· «Πόσα χρόνια έχουν περάσει, κυρία μου, αφ’ ότου κατοικείς σ’ αυτήν την έρημο;».

Εκείνη απάντησε· «Έχουν περάσει σαρανταεπτά χρόνια, καθώς υποθέτω, από τότε που βγήκα από την αγία πόλη».

«Και τι βρήκες ή είχες για τροφή, κυρία μου;», ρώτησε ο Ζωσιμάς.

Του λέει· «Δυόμισι ψωμιά είχα μαζί μου όταν πέρασα τον Ιορδάνη, που σιγά-σιγά ξεράθηκαν και έγιναν σκληρά σαν πέτρα· τρώγοντάς τα λοιπόν από λίγο πέρασα με αυτά χρόνια».

«Κι έτσι χωρίς κόπο», ρώτησε πάλι ο Ζωσιμάς, «πέρασες τόσα χρόνια, χωρίς καθόλου να σε πειράξει η ξαφνική μεταβολή της ζωής σου;».

«Με ρώτησες τώρα, αββά Ζωσιμά», του απάντησε, «για πράγμα που και μόνο που το αναφέρω με πιάνει φρίκη, γιατί αν θυμηθώ τώρα τους πολλούς κινδύνους που υπέμεινα και τους λογισμούς που σκληρά με ενόχλησαν, φοβάμαι μήπως προσβληθώ και πάλι από δαύτους».

«Μην παραλείψεις τίποτα, κυρία μου», λέει ο Ζωσιμάς, «που να μη μου το ανακοινώσεις, γιατί από την αρχή πολύ σε παρακάλεσα γι’ αυτό, ώστε να μου τα διηγηθείς όλα χωρίς καμιά παράλειψη».

28.«Πίστεψέ με, αββά», συνέχισε, «δεκαεπτά χρόνια γύριζα σ’ αυτήν την έρημο παλεύοντας σαν με ανήμερα θηρία ενάντια στις παράλογες επιθυμίες. Όσες φορές έτρωγα η προσπαθούσα να λάβω κάποια τροφή, επιθυμούσα τα κρέατα και τα ψάρια που έχει η Αίγυπτος· επιθυμούσα το κρασί, που πολύ το αγαπούσα, γιατί έπινα πολύ κρασί όταν ζούσα στον κόσμο, ενώ εδώ, μην μπορώντας ούτε νερό καλά-καλά να γευθώ, φλεγόμουνα πολύ και δεν μπορούσα να υποφέρω τη στέρηση.

Μου ερχόταν και η παράλογη επιθυμία των πορνικών τραγουδιών, που πάντοτε με τάραζε δυνατά και προσπαθούσε να με πείσει να τραγουδήσω πάλι τα τραγούδια των δαιμόνων που είχα μάθει. Αμέσως τότε κλαίγοντας και κτυπώντας το στήθος μου με τα χέρια, θύμιζα στον εαυτό μου τη συμφωνία που έκανα καθώς έφευγα στην έρημο.

Τοποθετούσα ακόμη με τη σκέψη μου τον εαυτό μου μπροστά στην εικόνα της παναγίας Θεοτόκου, της αναδόχου μου, και έκλαιγα μπροστά της ζητώντας να διώξει τους λογισμούς αυτούς, που καταταλαιπωρούσαν έτσι την άθλια ψυχή μου. Όταν είχα κλάψει αρκετά και είχα κτυπήσει το στήθος μου, όσο μου ήταν δυνατόν, τότε έβλεπα φως να λάμπει γύρω μου από όλες τις μεριές και από τότε κι ύστερα, μετά την τρικυμία, επικρατούσε μέσα μου κάποια σταθερή γαλήνη.

29. Πώς όμως να σου διηγηθώ, αββά, τους λογισμούς που πάλι με έσπρωχναν στην πορνεία; Φωτιά άναβε μέσα στη δύστυχη καρδιά μου και την κατάφλεγε τελείως ολόκληρη, προσκαλώντας την σε επιθυμία της αμαρτίας. Αμέσως λοιπόν, μόλις μου ερχόταν τέτοιος λογισμός, έπεφτα στη γη βρέχοντας με δάκρυα το έδαφος, νομίζοντας ότι βρίσκεται μπροστά μου αυτή που εγγυήθηκε για μένα, επιβάλλοντάς μου ποινές για την παράβασή μου.

Δεν σηκωνόμουνα λοιπόν από τη γη κι αν ακόμη συνέβαινε να περνώ κι ολόκληρο εικοσιτετράωρο σ’ αυτήν τη στάση, μέχρις ότου μ’ έλουζε με τη λάμψη του το γλυκύ εκείνο φως κι έδιωχνε τελείως τους λογισμούς που με ενοχλούσαν. Λοιπόν πάντοτε το νοερό μάτι της σκέψης μου ακατάπαυστα κατεύθυνα σ’ αυτήν που εγγυήθηκε για μένα, ζητώντας να με βοηθήσει, που κινδύνευα μέσα στο πέλαγος της ερήμου· και πράγματι την είχα βοηθό και συνεργάτη της μετανοίας μου. Και έτσι πέρασα το διάστημα των δεκαεπτά χρόνων, αφού πάλεψα με μύριους κινδύνους. Από τότε και μέχρι σήμερα μου συμπαραστέκεται βοηθός σε όλα και μέσα από όλες τις δυσκολίες με χειραγωγεί».

Από το βιβλίο του Δημητρίου Γ. Τσάμη, «Μητερικόν», τόμος α’, των εκδόσεων της Αδελφότητας «Η Αγία Μακρίνα», Θεσσαλονίκη 1990.

Αγία Μαρία η Αιγυπτία: Δεν σηκωνόμουνα από τη γη μέχρις ότου μ' έλουζε με τη λάμψη του το γλυκύ εκείνο φως! - Pemptousia

Κυκλοφορούσε σαν αγρίμι στην έρημο η Οσία Μαρία η Αιγυπτία η μεγαλύτερη ασκήτρια όλων των αιώνων

Η Οσία Μαρία η Αιγυπτία έγινε η
μεγαλύτερη ασκήτρια όλων των αιώνων!

Γέννηση: 344 μ.Χ., Αίγυπτος
Η Μαρία η Αιγυπτία (4ος ή 5ος αιώνας) είναι Αγία/Οσία της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, καθώς και των Προχαλκηδόνιων Εκκλησιών, όπως της Κοπτικής Εκκλησίας της Αιγύπτου. Θεωρείται προστάτιδα των μετανοούντων.

«Η μετάνοια δεν είναι ένας παροξυσμός τύψεων
και αυτο-οικτιρμού, αλλά μεταστροφή»
Κάλλιστος Ware, Επίσκοπος Διοκλείας

Τι σημαίνει μετάνοια; Συνήθως θεωρείται ως θλίψη για την αμαρτία, ένα αίσθημα ενοχής, μια αίσθηση στενοχώριας και τρόμου για τις πληγές που προκαλέσαμε στους άλλους και στον εαυτό μας. Μια τέτοια άποψη όμως είναι επικίνδυνα ατελής. Η στενοχώρια και ο τρόμος υπάρχουν πράγματι συχνά στη βίωση της μετάνοιας, αλλά δεν είναι ολόκληρη η μετάνοια, δεν αποτελεί καν το σπουδαιότερο τμήμα της.

Αν θεωρήσουμε όμως κατά τρόπο κυριολεκτικό τον όρο «μετάνοια», τότε θα βρεθούμε πιο κοντά στην καρδιά του ζητήματος. Μετάνοια σημαίνει «αλλαγή του νου»: όχι απλώς λύπη για το παρελθόν, αλλά μια θεμελιώδης μεταμόρφωση της όρασής μας, ένας νέος τρόπος να βλέπουμε τον εαυτό μας, τους άλλους και τον Θεό -σύμφωνα με τον Ποιμένα του Ερμά, είναι «μια μεγάλη κατανόηση». Μια μεγάλη κατανόηση και όχι, αναγκαστικά, μια συναισθηματική κρίση.

Η μετάνοια δεν είναι ένας παροξυσμός τύψεων και αυτο-οικτιρμού, αλλά μεταστροφή, επανατοποθέτηση του κέντρου της ζωής μας στην Αγία Τριάδα.

* Απόσπασμα από το βιβλίο: Kallistos Ware,
Bishop of Diokleia, «Η εντός ημών Βασιλεία».

Το Θαύμα της Μετάνοιας
Μοναχός Μωυσής, αγιορείτης στην
Εφημερίδα «Μακεδονία» 13/4/2008


Saint Mary of Egypt in the Desert c.1656, David Teniers the Younger
(Ντάβιντ Τένιερς ο νεότερος) After Palma il Giovane (1550–1628)
Collection Slovak National Gallery [Εθνική Πινακοθήκη της Σλοβακίας]

Πριν 1.400 χρόνια μια κοπέλα, μόλις δώδεκα ετών, κάπου στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, μπλέκεται στα δίχτυα του αγοραίου έρωτα. Δίνεται με σώμα και ψυχή στην πτώση, στην αμαρτία, στη φθορά.

Η σαρκολατρεία, η ηδονοθηρία, η ακόρεστη λαγνεία την κατακυριεύουν πολύ νωρίς. Επί δεκαεπτά ολόκληρα χρόνια ζούσε αχόρταγα αυτή τη ζωή δίχως αναστολές, ντροπές, επιφυλάξεις, ενοχές και τύψεις. Θεωρούσε τον εαυτό της ελεύθερο, ανεξάρτητο, ανεξέλεγκτο και ακατανίκητο. Θαύμαζε την ωραιότητά της, τα πλούτη της, τις κατακτήσεις της και την προκλητικότητά της.

Ένα θαυμαστό σημείο που της συνέβη στα Ιεροσόλυμα και δεν μπορούσε να εισέλθει στο ναό την έκανε να γονατίσει, να δακρύσει, να θυμηθεί την αθωότητα των παιδικών της χρόνων. Άρχισε να κλαίει. Άρχισε η μεταστροφή της. Η φιλόσαρκη γίνεται ξαφνικά φιλόθεη.

Μεταμορφώνεται, ξεμασκοφορεί, φιλοκαλεί, ανασταίνεται. Στην καρδιά της, μετά από αυτή την απρόσμενη υπαρξιακή αλλαγή, κυριαρχεί ο θεός έρωτας. Η ζωή της λαμβάνει βαθύ νόημα. Πρόκειται για μια ηρωίδα, μάρτυρα και οσία.

Αναχωρεί για την έρημο, την πέραν του Ιορδάνου, αποφασιστικά και ανυποχώρητα. Οι λογισμοί επιστροφής στην πρότερη ζωή δεν την αφήνουν να ησυχάσει ούτε για ένα λεπτό. Τυραννιέται από τους σφοδρούς κι αισχρούς λογισμούς επί δεκαεπτά χρόνια. Όσα χρόνια ζούσε στην αμαρτία. Κόντεψε ν’ απελπιστεί. Έγινε ένας σκελετός από τη νηστεία.

Κυκλοφορούσε σαν ένα αγρίμι της ερήμου. Η αφιλόξενη έρημος, η ξένη γη, πέτρες και σπηλιές υπήρξαν κατοικίες. Έζησε άλλα είκοσι τρία χρόνια δίχως τον φοβερό πόλεμο των λογισμών. Εξαϋλώθηκε. Η περίφημη πόρνη έγινε η μεγαλύτερη ασκήτρια όλων των αιώνων.

Ο αββάς Ζωσιμάς ιεραποδημώντας μια Σαρακοστή στην έρημο είδε μια σκιά περιπλανώμενη. Όταν αντελήφθη ότι ήταν μια γυναίκα, κάλυψε με το ιμάτιό του τη γύμνια της και πληροφορήθηκε με συγκίνηση τη θαυμαστή ζωή της. Επιστρέφοντας την κοινώνησε. Μετά ένα έτος τη βρήκε νεκρή. Σ’ ένα κεραμίδι είχε σημειώσει ότι ανεπαύθη μόλις κοινώνησε.

Η αμαρτία δεν είναι απλά η παράβαση του νόμου, αλλά έλλειψη αγάπης στον Θεό. Η αμαρτία φαντάζει πάντα πολύ ωραία, λίαν ελκυστική και σαγηνευτική. Συλλαμβάνεται στο νου, αποδέχεται και διαπράττεται. Η αμαρτία συνηθίζει να στερεί τη μακάρια γαλήνη της ψυχής.

Η συννεφιά που προηγείται της αμαρτίας, μετά τη διάπραξή της υποχωρεί και ο άνθρωπος βλέποντας τη γυμνότητά του στενοχωρείται, θλίβεται κι έχει τύψεις. Η ουρά του διαβόλου επεμβαίνει, ώστε ο άνθρωπος ν’ απογοητευτεί και να μη θέλει να μετανοήσει.

Ο μέγας ψυχοανατόμος, όσιος Ιωάννης της Κλίμακος, όρισε με καταπληκτική σαφήνεια τα στάδια της αμαρτίας: Προσβολή, συνδυασμός, συγκατάθεση, αιχμαλωσία, πάλη, πάθος. Το πάθος γίνεται συνήθεια αγαπητή και χρόνια που παρασύρει τον άνθρωπο δίχως αντιστάσεις. Η αμαρτία σκοτίζει τον άνθρωπο.

Σήμερα θεωρείται αδιάφορα, έχει γίνει κανόνας, ο άνθρωπος νομίζει πως κάνοντας ό,τι θέλει είναι και ελεύθερος. Όποιος νόμος και αν ψηφισθεί, η αμαρτία δεν θα παύσει να είναι αμαρτία και να ενοχλεί την ψυχή κάθε τίμιου, σοβαρού κι ευσυνείδητου ανθρώπου.

Φθάσαμε το αφύσικο να το λέμε φυσικό και το παράλογο λογικό. Αποτέλεσμα της αμαρτίας: αποξένωση, απομόνωση, κενό, μοναξιά, απόγνωση και στενοχώρια.

Η οσία Μαρία συνδράμει στοργικά στη μεταστροφή όλων. Απέτυχε ως πόρνη και νίκησε ως ασκήτρια. Πρόκειται για τρομερά γενναία γυναίκα. Εμπνέει. Συνεγείρει τους αμαρτωλούς. Μη φοβάται κανείς τις λέξεις αλλά τις ανειρήνευτες πράξεις.

Τελειώνει η Σαρακοστή και η Αλεξανδρινή Μαρία μας σκουντά να προχωρήσουμε άφοβα. Μας παρακινεί προς επαναπροσανατολισμό και να μας πει εμπιστευτικά πως και οι πόρνες μπορούν να θέλουν να γίνουν όσιες.

Αφιέρωμα στο Γέροντα Μωυσή τον Αγιορείτη

Πηγή: Αέναη επΑνάσταση

AYTΕΣ ΟΙ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΒΙΔΙΟΥ ΚΡΥΒΟΥΝ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ. ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣΕΩΣ ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΤΗΝ ΒΟΗΘΟΥΝ ΝΑ ΣΤΡΑΦΕΙ ΣΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ. ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΔΕΝ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ. Η ΑΝΑΤΟΛΗ ΔΙΑΘΕΤΕΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΚΥΡΙΑΡΧΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗ ΔΥΣΗ ΣΑΝ ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΑΤΟ ΤΗΣ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΖΩΗΣ. ΕΤΣΙ ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΒΟΥΔΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΠΟΡΝΙΚΟΤΗΤΟΣ, ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΟΣ ΤΗΣ ΠΟΡΝΕΙΑΣ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΝΙΚΗΣΕ ΜΕ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΟΣ ΤΗΣ ΔΟΞΑΣ.
ΣΗΜΕΡΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΓΧΥΣΗ ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΟΣΜΙΚΟ ΦΡΟΝΗΜΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ. ΨΕΥΤΟΔΙΔΑΣΑΛΟΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΛΙΒΥΟ, ΤΟΝ ΚΟΝΑΝΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΛΟΥΔΟΒΙΚΟ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΒΑΘΜΟ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΟΙ ΝΕΟΟΡΘΟΔΟΞΟΙ.

χαλαρωσε είπε...

ΤΑ ΕΧΕΙ ΞΕΣΚΙΣΕΙ ΟΛΑ ΤΟ ΠΡΟΣΗΜΟ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ. ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ, Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΕΦΟΣΟΝ ΠΡΟΚΥΨΕΙ ΕΙΝΑΙ ΕΝΕΚΕΝ. ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΩΑΝΝΗ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ ΞΑΝΑ.

Όλα πρέπει να τα απαρνηθούν, όλα να τα καταφρονήσουν, όλα να τα περιγελάσουν, όλα να τα αποτινάξουν όσοι προσέρχονται στην μοναχική πολιτεία, για να βάλουν έτσι στερεό θεμέλιο.

ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ:
Εάν κάποιος βλέπη ότι νικάται εύκολα από τον εγωϊσμό, τον θυμό, την πονηρία και την υποκρισία, και εάν εξ αιτίας αυτού απεφάσισε να σύρη εναντίον τους την δίστομο μάχαιρα της πραότητος και ανεξικακίας, πρέπει να πάη σε ένα σωτήριο «κναφείον», δηλαδή σε ένα Κοινόβιο πού να έχη πολύ σκληρούς αδελφούς -εάν βέβαια επιθυμεί να πετάξη από επάνω του αυτά τα πάθη. Και εκεί, με τις ύβρεις και τις ατιμίες και τις ταραχές και τις τρικυμίες των αδελφών θα τεντώνεται και θα δέχεται κτυπήματα νοητά -ίσως και αισθητά- και θα ξύνεται και θα δέχεται λακτίσματα και θα ποδοπατήται. Έτσι θα μπορέση να πλύνη και να εξαφανίση την ακαθαρσία πού υπάρχει στο ένδυμα της ψυχής του.
Οι ονειδισμοί αποπλύνουν την ψυχή από τα πάθη. Σε αυτό ας σε πείση και η φράσεις πού χρησιμοποιεί ο λαός. Μερικοί κοσμικοί δηλαδή, όταν εξυβρίσουν κάποιον κατά πρόσωπον, λέγουν με καύχησι: «Τον τάδε τον έλουσα»! Και αυτό αποτελεί πραγματικότητα.

χαλαρωσε είπε...

Γιατί πλέον δεν πρόκειται να λερώσω το σώμα μου μ’ οποιαδήποτε αισχρή πράξη, αλλά όταν δω το ξύλο του Σταυρού του Γιού σου, θ’ αποστραφώ αμέσως το κόσμο και όλα τα κοσμικά και όταν βγω από την εκκλησία θα πάω όπου Εσύ, σαν Εγγυήτρια της σωτηρίας μου, θα με οδηγήσεις

ΔΕΝ ΜΕΤΕΣΤΡΕΨΕ ΤΟ ΠΑΘΟΣ, ΧΑΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΚΑΙ ΚΟΛΑΚΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟ. ΤΟ ΙΔΟΥ Η ΔΟΥΛΗ ΠΑΡΑΠΕΜΠΕΙ ΣΤΟ ΝΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΟ ΘΕΛΗΜΑ. Η ΚΥΡΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΑΠΕΘΕΣΕ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΚΑΤ' ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΟ ΝΟΥ ΤΗΣ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ. Η ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΑ ΟΜΟΙΩΣ. Η ΦΥΣΗ ΔΕΝ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΝΕΤΑΙ ΑΛΛΑ ΑΝΑΚΑΙΝΙΖΕΤΑΙ. ΝΕΟΣ ΟΙΝΟΣ.
ΛΑΜΠΙΚΑΡΙΣΕ ΤΟ ΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΞΕΡΙΖΩΣΕ. Ο ΝΟΥΣ ΦΡΟΝΤΙΣΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΗ ΑΡΕΤΗ. ΤΑ ΒΡΩΜΟΧΟΡΤΑ, ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΞΕΡΟΥΝ ΑΠΟ ΚΗΠΟ, ΤΑ ΞΕΡΙΖΩΝΟΥΜΕ ΟΣΟ ΠΙΟ ΒΑΘΕΙΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΠΑΜΕ ΚΑΙ ΒΓΑΖΟΥΜΕ ΤΙΣ ΡΙΖΕΣ ΤΟΥΣ, ΔΕΝ ΤΑ ΜΠΟΛΙΑΖΟΥΜΕ.

χαλαρωσε είπε...

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΔΩΣΕΙ ΑΙΜΑ ΛΟΙΠΟΝ; Ο ΜΕΤΑΜΟΡΦΟΥΜΕΝΟΣ. ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΣΥΜΠΟΣΙΑΣΤΗΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΟΡΤΑΙΝΕΙ ΚΕΚΡΑΜΕΝΟΝ ΟΙΝΟΝ. ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΚΡΑΣΟΚΑΤΑΝΥΚΤΙΚΗ ΑΔΟΛΕΣΧΙΑ ΘΑ ΠΡΟΚΥΨΕΙ Ο ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΜΕΝΟΣ. ΑΚΡΑΤΟΝ ΟΙΝΟΝ ΜΟΝΟΝ ΣΤΟ ΣΤΑΔΙΟΝ ΤΗΣ ΘΕΩΣΗΣ ΕΝΕΚΑ ΤΗΣ ΔΩΡΕΑΣ ΤΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ. ΜΙΑ ΠΑΡΩΔΙΑ ΤΗΣ ΑΣΚΗΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ. ΜΙΑ ΦΑΡΙΣΑΙΚΗ ΤΡΙΠΛΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΙΔΟΥ Η ΔΟΥΛΗ ΚΥΡΙΟΥ. ΕΠΙ ΤΩΝ ΤΥΠΟΝ ΤΩΝ ΥΛΩΝ ΛΕΕΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΕΡΙΞ.

ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ΓΕΓΟΝΑΣΙ

Ανώνυμος είπε...

Πραξ 4:13 – 22
Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, θεωροῦντες οἱ Ἰουδαῖοι τὴν τοῦ Πέτρου παρρησίαν καὶ Ἰωάννου, καὶ καταλαβόμενοι ὅτι ἄνθρωποι ἀγράμματοί εἰσι καὶ ἰδιῶται, ἐθαύμαζον, ἐπεγίνωσκόν τε αὐτοὺς ὅτι σὺν τῷ Ἰησοῦ ἦσαν, τὸν δὲ ἄνθρωπον βλέποντες σὺν αὐτοῖς ἑστῶτα τὸν τεθεραπευμένον, οὐδὲν εἶχον ἀντειπεῖν. κελεύσαντες δὲ αὐτοὺς ἔξω τοῦ συνεδρίου ἀπελθεῖν, συνέβαλλον πρὸς ἀλλήλους λέγοντες· τί ποιήσομεν τοῖς ἀνθρώποις τούτοις; ὅτι μὲν γὰρ γνωστὸν σημεῖον γέγονε δι᾿ αὐτῶν, πᾶσι τοῖς κατοικοῦσιν Ἱερουσαλὴμ φανερὸν καὶ οὐ δυνάμεθα ἀρνήσασθαι· ἀλλ᾿ ἵνα μὴ ἐπὶ πλεῖον διανεμηθῇ εἰς τὸν λαόν, ἀπειλῇ ἀπειλησώμεθα αὐτοῖς μηκέτι λαλεῖν ἐπὶ τῷ ὀνόματι τούτῳ μηδενὶ ἀνθρώπων. καὶ καλέσαντες αὐτοὺς παρήγγειλαν αὐτοῖς τὸ καθόλου μὴ φθέγγεσθαι μηδὲ διδάσκειν ἐπὶ τῷ ὀνόματι τοῦ Ἰησοῦ. ὁ δὲ Πέτρος καὶ Ἰωάννης ἀποκριθέντες πρὸς αὐτοὺς εἶπον· εἰ δίκαιόν ἐστιν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ὑμῶν ἀκούειν μᾶλλον ἢ τοῦ Θεοῦ, κρίνατε. οὐ δυνάμεθα γὰρ ἡμεῖς ἃ εἴδομεν καὶ ἠκούσαμεν μὴ λαλεῖν. οἱ δὲ προσαπειλησάμενοι ἀπέλυσαν αὐτούς, μηδὲν εὑρίσκοντες τὸ πῶς κολάσονται αὐτούς, διὰ τὸν λαόν, ὅτι πάντες ἐδόξαζον τὸν Θεὸν ἐπὶ τῷ γεγονότι· ἐτῶν γὰρ ἦν πλειόνων τεσσαράκοντα ὁ ἄνθρωπος ἐφ᾿ ὃν ἐγεγόνει τὸ σημεῖον τοῦτο τῆς ἰάσεως.

Ιω 5:17 – 24
Εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς τοὺς ἐληλυθότας πρὸς αὐτὸν Ἰουδαίους· ὁ πατήρ μου ἕως ἄρτι ἐργάζεται, κἀγὼ ἐργάζομαι. διὰ τοῦτο οὖν μᾶλλον ἐζήτουν αὐτὸν οἱ Ἰουδαῖοι ἀποκτεῖναι, ὅτι οὐ μόνον ἔλυε τὸ σάββατον, ἀλλὰ καὶ πατέρα ἴδιον ἔλεγε τὸν Θεόν, ἴσον ἑαυτὸν ποιῶν τῷ Θεῷ. Ἀπεκρίνατο οὖν ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτοῖς· ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐ δύναται ὁ υἱὸς ποιεῖν ἀφ᾿ ἑαυτοῦ οὐδέν, ἐὰν μή τι βλέπῃ τὸν πατέρα ποιοῦντα· ἃ γὰρ ἂν ἐκεῖνος ποιῇ, ταῦτα καὶ ὁ υἱὸς ὁμοίως ποιεῖ. ὁ γὰρ πατὴρ φιλεῖ τὸν υἱὸν καὶ πάντα δείκνυσιν αὐτῷ ἃ αὐτὸς ποιεῖ, καὶ μείζονα τούτων δείξει αὐτῷ ἔργα, ἵνα ὑμεῖς θαυμάζητε. ὥσπερ γὰρ ὁ πατὴρ ἐγείρει τοὺς νεκροὺς καὶ ζωοποιεῖ, οὕτω καὶ ὁ υἱὸς οὓς θέλει ζωοποιεῖ. οὐδὲ γὰρ ὁ πατὴρ κρίνει οὐδένα, ἀλλὰ τὴν κρίσιν πᾶσαν δέδωκε τῷ υἱῷ, ἵνα πάντες τιμῶσι τὸν υἱόν, καθὼς τιμῶσι τὸν πατέρα. ὁ μὴ τιμῶν τὸν υἱὸν οὐ τιμᾷ τὸν πατέρα τὸν πέμψαντα αὐτόν. ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὁ τὸν λόγον μου ἀκούων καὶ πιστεύων τῷ πέμψαντί με ἔχει ζωὴν αἰώνιον, καὶ εἰς κρίσιν οὐκ ἔρχεται, ἀλλὰ μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν.

Μεταμορφώνοντας τα πάθη. Μιά παραφωνία.

Το παράδειγμα της Όσιας Μαρίας Αιγυπτίας...

Το παράδειγμα της όσιας Μαρίας Αιγυπτίας, μας φανερώνει ότι στην πορεία προς την συνάντηση με τον Αναστημένο Χριστό, τα πάθη δεν εξαφανίζονται αλλά μεταμορφώνονται. Δηλαδή σκοπός δεν είναι να αλλάξω αυτό που είμαι, την φύση μου, αλλά την βούληση και ελευθερία μου.
Κάθε πάθος μας κρύβει μια ωραία πτυχή και δυνατότητα του εαυτού μας. Είναι η σκιά από ένα φως που ζει μέσα μας. Ζούμε στο σκοτάδι του φωτός μας. Ας το σκεφτούμε λιγάκι. Το πάθος που σε ταλαιπωρεί στην πραγματικότητα είναι το χάρισμα σου. Κάθε σκιά σου είναι μια δυνατότητα σου. Το πάθος είναι υποκατάστατο μιας πραγματικής σου ανάγκης που δεν έχει βρει τον τρόπο να καλυφθεί με πληρότητα και πνευματική υγεία.
Διαβάζοντας τον βίο της Όσιας Μαρίας, αντιλαμβάνεται κανείς ότι πρόκειται για μια έντονα ερωτική ύπαρξη. Όμως αυτήν την ερωτική φύση της, την δαπανά με λάθος τρόπο και σε λάθος χώρο.
Όταν μετανοεί τι συμβαίνει; Παύει να είναι ερωτικός άνθρωπος; Όχι βέβαια. Απλά στρέφει αλλού, σε άλλο αντικείμενο, σε άλλο πρόσωπο την πλούσια ερωτικής της ενέργεια. Πλέον το αντικείμενο του πόθου της, το πάθος της ύπαρξης της, γίνεται ο Χριστός. Όλη η αγαπητική και ερωτική της δύναμη ξεσπά ως δίψα και πείνα κοινωνίας με τον Θεό.
Οπότε το ζητούμενο δεν είναι να αρνηθώ αυτό που είμαι, να κρύψω κάτω από το χαλί των ενοχών και της απώθησης την πραγματικότητα μου, αλλά να την στρέψω ολάκερη στον Θεό, όχι να την καταστρέψω αλλά να τη μεταμορφώσω, μεταλλάξω και μεταπλάσω. Κι αυτό σαφέστατα δεν θα γίνει μόνο από τις δικές μου δυνάμεις. Οπότε δεν χωράει απελπισία αφού δεν σώζομαι από τα κατορθώματα μου, αλλά από το έλεος και την Αγάπη Του.

Όταν κλείνει μια πόρτα, ο Θεός ανοίγει μια άλλη.
Όταν πιστεύεις στο Θεό δεν υπάρχει χώρος για απογοήτευση γιατί γνωρίζεις, ότι όταν σου αρνείται κάτι ετοιμάζει ταυτοχρόνως κάτι άλλο σημαντικότερο. Το κλείσιμο μιας πόρτας είναι κάλεσμα για αλλαγή. Κι αυτό το μήνυμα η Οσία Μαρία το έλαβε. Κατάλαβε ότι για να μπει στο Ναό της Αναστάσεως, έπρεπε να αλλάξει ζωή. Το έκανε. Πήρε το μήνυμα.
Κάθε αλλαγή έρχεται μέσα από μια καταστροφή. Ακόμη και οι αμαρτίες μας είναι δρόμος προς την αρετή. Ο Θεός ενεργεί παράδοξα, θαυμαστά και έξω από την ανθρώπινη λογική και ηθική για να μας σώσει.
Θα εκπλαγούμε όταν την ώρα του θανάτου όλη η ζωή μας περάσει σαν ταινία μπροστά από τα μάτια μας. Τότε μονάχα τότε θα καταλάβουμε ότι ο Θεός μαζί με εμάς έγραφε το σενάριο της ζωής μας. Ήταν παρόν ακόμη και εκεί που κάναμε τα πιο φρικτά μας λάθη.

Μεταμορφώνοντας τα πάθη...

Κάθε που κοιτώ την μορφή της οσίας Μαρίας Αιγυπτίας, σκέπτομαι ότι τα πάθη μας ποτέ δεν μας εγκαταλείπουν αλλά μεταπλάθονται και μεταμορφώνονται. Αδίκως αυτομαστιγωνόμαστε να ξεριζώσουμε τα πάθη. Αυτό που χρειάζεται είναι με την βοήθεια της Χάριτος, να στρέψουμε αυτές τις ίδιες ψυχικές δυνάμεις προς το αγαθό, το ιερό, τον Θεό.
Η Οσία Μαρία ποτέ δεν έπαψε να είναι μια βαθιά ερωτική γυναίκα. Όμως αυτόν τον ερωτισμό της, αυτή την αγαπητική της δύναμη, την έστρεψε στο Χριστό. Αυτό είναι το μυστικό. Να μην μαλώνεις με το σκοτάδι μέσα σου, αλλά να ανοίγεις χώρο να έρθει το φως.

by Sophia Ntrekou.gr

ΑΛΧΗΜΕΙΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΩΝ ΦΑΡΑΩ, ΤΗΣ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥ ΒΑΘΟΥΣ, ΟΠΟΥ ΠΟΡΕΥΕΤΑΙ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΥΡΑΜΙΔΑ ΤΟΥ ΚΑΙ Ο ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ.

ΠΡΟΣΠΑΘΩΝΤΑΣ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΗΝ ΥΛΗ ΠΝΕΥΜΑ (ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ)

"Αυτό που χρειάζεται είναι με την βοήθεια της Χάριτος, να στρέψουμε αυτές τις ίδιες ψυχικές δυνάμεις προς το αγαθό, το ιερό, τον Θεό".

ΕΝΑΣ ΑΡΙΘΜΟΣ ΤΗΛΕΦΩΝΟΥ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ ΘΑ ΗΤΑΝ ΧΡΗΣΙΜΟΣ!!!

Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Εγγυήτριας, στην οποία η Αγία Μαρία η Αιγυπτία υποσχέθηκε μετάνοια.

              

Κατά την αγιορειτική παράδοση η εικόνα αυτή της Παναγίας της Εγγυήτριας, που συναντάμε στον βίο της Αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας ήρθε από τα Ιεροσόλυμα με θαυματουργικό τρόπο στο Σπήλαιο του Αγίου Αθανασίου του Αθωνίτου στο Νότιο άκρο του Αγίου Όρους στην Βίγλα.
Εκεί ασκήτευε την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής ο όσιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης, ακολουθώντας την παλιά συνήθεια των μοναχών της Παλαιστίνης να αποσύρονται στην έρημο την περίοδο αυτή.

Το Σπήλαιο του Οσίου Αθανασίου του Αθωνίτου

Την βρήκε, θεία νεύσει, ο όσιος Αθανάσιος, περί το έτος 965 και τη μετέφερε στο καθολικό της Μεγίστης Λαύρας, για να προσκυνείται απ᾿ όλους τους πατέρες. Όμως το πρωί η εικόνα είχε ήδη εξαφανιστεί και μεταφερθεί μυστηριωδώς πάλι στο Σπήλαιο. Τότε ο Όσιος την ξαναπήρε στη Λαύρα και την εναπέθεσε στην ίδια θέση εντός του ναού. Αλλά και πάλι η εικόνα αναχώρησε θαυματουργικά για το Σπήλαιο. Έκτοτε πλέον δεν τόλμησε ο όσιος Αθανάσιος να τη μετακινήσει, γι᾿ αυτό και την άφησε στο ίδιο μέρος όπου και μέχρι σήμερα βρίσκεται. Στο παρεκκλήσιο του Ακαθίστου Ύμνου εντός του σπηλαίου.
Όρισε τότε ο Άγιος Αθανάσιος να εορτάζεται πανηγυρικά με ολονύχτια αγρυπνία, το Σάββατο του Ακαθίστου Ύμνου, κατά την Ε’ εβδομάδα των Νηστειών⋅
Το έτος 1905, κατά τον πολύ καταστροφικό σεισμό που έπληξε την Χαλκιδική και το Άγιον Όρος, κατά τον οποίο έπαθαν τεράστιες καταστροφές μοναστήρια, σκήτες και κελλιά και με αρκετά ανθρώπινα θύματα, ζούσε στο Σπήλαιο του οσίου Αθανασίου με μεγάλη άσκηση και πλούσια λειτουργική ζωή ο ξακουστός Χαρίτων ο Πνευματικός (1836-1906) και η συνοδεία του.
Η Θεοτόκος η Έγγυήτρια, που οικονόμησε τη σωτηρία της οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας, οικονόμησε, ο ευλαβής Πνευματικός παπά Χαρίτων να εγερθεί από τον ύπνο μισή ώρα γρηγορότερα από την συνηθισμένη ώρα και να ξυπνήσει και τους άλλους πατέρες, προκειμένου να αρχίσουν την ακολουθία τους στο ναό της Παναγίας της Εγγυήτριας. Τότε, με το που άρχισε η ακολουθία, άρχισε να σείεται το σπήλαιο και ογκωδέστατοι βράχοι έπεφταν από ψηλά με τέτοιο κρότο ώστε νόμιζε κανείς ότι όλο το Όρος έμοιαζε με ηφαίστειο που εκρήγνυτο. Και τα βράχια που έπεσαν καταπλάκωσαν το μέρος του Σπηλαίου όπου βρίσκονταν τα κελλιά των πατέρων και τα παρέσυραν μέχρι τη θάλασσα. Όμως οι Πατέρες, αφού βρίσκονταν ήδη στο ναό για την ακολουθία, διαφυλάχθηκαν αβλαβείς χωρίς να πάθουν τίποτα. Και αφού τέλειωσε η ακολουθία και ξημέρωσε, βγήκαν από το Σπήλαιο δοξάζοντας τον Κύριο και την κυρία Θεοτόκο που με το θαυματουργικό αυτό τρόπο τους είχε σώσει.
Όπως και με την οσία Μαρία την Αιγυπτία, έτσι και στις μέρες μας, εγγυάται τη σωτηρία όλων όσων με ευλάβεια και πίστη προστρέχουν στη σκέπη της.
Η Παναγία Εγγυήτρια και δάσκαλος της μετανοίας της οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας

 
Από τον Βίο της οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας, του αγίου Σωφρονίου Ιεροσολύμων

Η οσία Μαρία στράφηκε προς τον Ζωσιμά και του είπε: «Τι ήθελες να δεις μια αμαρτωλή γυναίκα; Τι ζητάς να μάθεις από μένα και δεν βαρέθηκες να κάνεις τόσο μεγάλο κόπο;» Ο δε Γέροντας αφού γονάτισε στη γη, ζήτησε να πάρει ευλογία, σύμφωνα με τη συνήθεια. Επειδή κι” αυτή έβαλε μετάνοια, ήταν και οι δυο στη γη και περίμενε ο ένας τον άλλο να δώσει ευλογία. Αλλά τίποτα από κανένα δε λεγόταν, εκτός από το: «ευλόγησον». Αφού πέρασε αρκετή ώρα… ο Αββάς Ζωσιμάς, … είπε δακρύζοντας: «Σε ορκίζω στο όνομα του Χριστού, του Θεού μας, να μην κρύψεις από τον δούλο σου ποια είσαι, από πού , πότε και με ποιο τρόπο ήλθες εδώ στην έρημο και κατοίκησες….» ….
«Εγώ αδελφέ, έχω πατρίδα την Αίγυπτο. Ενώ ακόμα ζούσαν οι γονείς μου κι εγώ ήμουν δώδεκα χρονών, τους άφησα και πήγα στην Αλεξάνδρεια. Εκεί πολύ νωρίς παρασύρθηκα σε πράξεις αμαρτωλές και διάφθειρα την παρθενία μου, επειδή επιδόθηκα στο πάθος της πορνείας. Επί δεκαεφτά χρόνια, συγχώρησέ με, υπήρξα άσωτη δημόσια και έγινα πειρασμός για τους ανθρώπους… Έτσι λοιπόν ζούσα, οπότε ένα καλοκαίρι είδα πολύν κόσμον από τη Λιβύη και Αίγυπτο, που κατευθύνονταν προς τη θάλασσα και ρώτησα ένα απ” αυτούς για να πληροφορηθώ που πήγαιναν. Εκείνος μου απάντησε: «Πηγαίνουν στα Ιεροσόλυμα γιατί μετά από λίγες μέρες θα γιορταστεί η ύψωση του Τιμίου Σταυρού». ». Είπα τότε σ” αυτόν: «Άραγε δε με παίρνουν κι” εμένα μαζί τους, αν τους ακολουθήσω;» …ο σκοπός που ήθελα να πάω, (συγχωρέστε με Αββά μου) ήταν για να βρω πολλούς εραστές του πάθους μου. Σου τα είπα, Αββά Ζωσιμά, μη μ” αναγκάσεις να σου πω τη ντροπή των έργων μου, γιατί φρίττω, τα γνωρίζει ο Θεός, επειδή θα μολύνω και σένα και τον αέρα λέγοντας όλα τα έργα μου»…
Όταν έφτασε η μέρα της Αγίας Ύψωσης του Σταυρού… όλοι έτρεχαν στην εκκλησία, οπότε έτρεξα κι’ εγώ να πάω μαζί μ’ αυτούς. Ήλθα λοιπόν, μαζί τους στο προαύλιο της εκκλησίας και όταν ήλθε η ώρα της Θείας Ύψωσης, προσπαθούσα να μπω, και μέχρι μεν της εξώπορτας, με πολύ κόπο κατόρθωσα να πλησιάσω η ταλαίπωρη. Όταν δε πάτησα το κατώφλι της πόρτας ενώ όλοι οι άλλοι έμπαιναν ανενόχλητα, εμένα κάποια Θεία δύναμη με εμπόδιζε, που δεν μου επέτρεπε να μπω».
«Επειδή δε νόμιζα ότι εξ αιτίας, της γυναικείας αδυναμίας μου συνέβηκε αυτό, αναμιγνυόμουνα με τους άλλους και έσπρωχνα προς τα εμπρός, αλλά μάταια κοπίαζα. Γιατί, όταν πια το άθλιο μου πόδι πάτησε το κατώφλι της πόρτας, όλους τους άλλους δέχτηκε η εκκλησία, εμένα όμως τη δυστυχισμένη δεν δεχότανε: αλλά, όπως ακριβώς αν υπήρχε παρατεταγμένο στρατιωτικό απόσπασμα για ν’ αποκλείσει την είσοδο, έτσι κάποια δύναμη με εμπόδιζε και πάλι βρισκόμουν στο προαύλιο».
«Αυτό συνέβηκε τρεις και τέσσερις φορές και όταν πλέον κουράστηκα και δεν μπορούσα άλλο να σπρώχνω και να σπρώχνομαι, έφυγα απ’ εκεί και πήγα και στάθηκα σε μια γωνιά της αυλής. Όταν δε συνήλθα, αντελήφθηκα την αιτία, που με εμπόδιζε να δω το ζωοποιό ξύλο. Γιατί άγγιζε τα μάτια της ψυχής μου ο σωτήριος λόγος, που μου υπέδειξε ότι ο βόρβορος των έργων μου ήταν η αιτία να κλείσει σε μένα η είσοδος της εκκλησίας».
«Άρχισα τότε να κλαίω, να οδύρομαι και να κτυπώ το στήθος μου, βγάζοντας στεναγμούς από τα βάθη της καρδιάς μου. Ενώ δε έκλαια, είδα πάνω από το τόπο που στεκόμουνα, την εικόνα της Παναγίας Θεοτόκου, και είπα σ’ αυτήν: «Παρθένα Δέσποινα, γνωρίζω ότι δεν είμαι άξια να βλέπω την αγία εικόνα Σένα της Αειπαρθένης, Σένα της Αγνής, Σένα της οποίας το σώμα και η ψυχή είναι καθαρή και αμόλυντη, εξ αιτίας των πολλών μου αμαρτιών, αλλά είναι δίκαιο να με μισείς και ν’ αποστρέφεσαι την άσωτη. Επειδή όμως, καθώς άκουσα γι’ αυτό το λόγο, ο Θεός που Τον γέννησες, έγινε άνθρωπος για να καλέσει σε μετάνοια τους αμαρτωλούς, βοήθα με, που είμαι μόνη και δεν έχω κανένα να μου συμπαρασταθεί. Διάταξε να επιτραπεί και σε με η είσοδος στην εκκλησία για να δω το άγιο Ξύλο, πάνω στο οποίο έδωσε το αίμα του ο Γιός σου για τη δική μου σωτηρία. Διάταξε, ν’ ανοίξει και για με η πόρτα της Θείας προσκύνησης του Σταυρού και βάζω στο Γιό σου, σαν Εγγυήτρια αξιόχρεη, Σένα. Γιατί πλέον δεν πρόκειται να λερώσω το σώμα μου μ’ οποιαδήποτε αισχρή πράξη, αλλά όταν δω το ξύλο του Σταυρού του Γιού σου, θ’ αποστραφώ αμέσως το κόσμο και όλα τα κοσμικά και όταν βγω από την εκκλησία θα πάω όπου Εσύ, σαν Εγγυήτρια της σωτηρίας μου, θα με οδηγήσεις».
«Όταν είπα αυτά, η πίστη μου θερμάνθηκε και πήρα θάρρος από την ευσπλαχνία της Θεοτόκου. Αφού δε έφυγα από το μέρος εκείνο, όπου προσευχήθηκα, ανεμίχθηκα μ’ εκείνους που έμπαιναν στην εκκλησία και κανένας πια δεν υπήρχε που να με σπρώχνει. Πλησίασα την πόρτα, χωρίς κανένα εμπόδιο, οπότε με έπιασε φρίκη και έκσταση και όλο το σώμα μου έτρεμε. Όταν δε έφτασα στη πόρτα που ως τότε ήταν κλεισμένη για μένα, κάθε δύναμη, που προηγουμένως εμπόδιζε την είσοδό μου, τότε εξαφανίστηκε. Έτσι μπήκα χωρίς κόπο, στα Άγια των Αγίων και αξιώθηκα να δω το ζωοποιό Σταυρό και τα μυστήρια του Θεού, ο Οποίος ήταν έτοιμος να δεχτεί την μετάνοιά μου. Αφού λοιπόν έπεσα κάτω και προσκύνησα το άγιο εκείνο έδαφος, βγήκα έξω κι’ έτρεξα στην Εγγυήτριά μου. Όταν έφτασα στον τόπο εκείνο που υπογράφτηκε το χειρόγραφο της εγγύησης, γονάτισα μπροστά, στην εικόνα της Αειπάρθενης και της είπα αυτά τα λόγια:
«Εσύ μεν, ω φιλάγαθε Δέσποινα, μου έδειξες τη φιλανθρωπία Σου, Εσύ δεν επεριφρόνησες τη δέηση της ανάξιας δούλης σου. Είδα δόξα που δικαιολογημένα δεν βλέπουμε εμείς οι άσωτοι. Ας είναι δοξασμένος ο Θεός, ο οποίος δέχεται με τη μεσιτεία Σου τη μετάνοια των αμαρτωλών. Ήλθε λοιπόν η στιγμή να εκπληρώσω τη συμφωνία. Οδήγησέ με όπου θέλεις, γίνε δάσκαλος της σωτηρίας μου καθοδηγώντας με στο δρόμο της μετανοίας».
«Τότε ακούστηκε μια φωνή από μακρυά που φώναζε: «Εάν περάσεις τον Ιορδάνη θα βρεις καλή ανάπαυση».
Εγώ τότε άκουσα αυτή τη φωνή πίστεψα ότι σε μένα απευθυνόταν και με δάκρυα στα μάτια φώναξα: «Δέσποινα, Δέσποινα, μην με εγκαταλείπεις».» Όταν δε φώναξα αυτά, βγήκα από την αυλή της εκκλησίας και άρχισα αμέσως να περπατώ»
«Ενώ δε έβγαινα με είδε κάποιος και μου έδωσε τρία νομίσματα, με τα οποία αγόρασα τρία ψωμιά. Αφού ζήτησα και πήρα πληροφορίες, βγήκα από την πύλη της πόλης, που έβγαζε στον Ιορδάνη ποταμό και άρχισα με κλάματα την οδοιπορία. Γύρω στη δύση του ήλιου έφτασα στο ναό του Ιωάννη του Βαπτιστή, που βρίσκεται κοντά στον Ιορδάνη και αφού προσκύνησα πρώτα, πήγα ύστερα στον ποταμό, όπου έβρεξα τα χέρια και το πρόσωπό μου, και ακολούθως μετάλαβα των αχράντων και ζωοποιών Μυστηρίων. Αφού δε έφαγα μισό ψωμί, ήπια νερό από τον Ιορδάνη και κοιμήθηκα στο έδαφος».
«Την άλλη μέρα βρήκα ένα μικρό πλοίο, που με πέρασε στο απέναντι μέρος, όπου ζήτησα πάλι την Οδηγό μου, για να με οδηγήσει όπου αυτή θα έκρινε ωφέλιμο. Έτσι ήλθα σ’ αυτή την έρημο και από τότε μέχρι σήμερα παραμένω εδώ, προσδεχόμενη το Θεό, ο Οποίος διασώζει όλους εκείνους που επιστρέφουν σ’ Αυτόν».
Ο δε Ζωσιμάς είπε προς αυτή: «Πόσα χρόνια έχεις, Μητέρα Οσία, που κατοικείς εδώ στην έρημο;» Αποκρίθηκε η γυναίκα: «Σαράντα επτά, όπως μου φαίνεται, από τότε που έφυγα από την Αγία Πόλη». Είπε δε ο Ζωσιμάς: «Και από πού βρίσκεις τροφή, ώ κυρία μου;» Είπε η γυναίκα: «Πέρασα τον Ιορδάνη ποταμό με δυόμισυ ψωμιά, που αφού ξηράνθηκαν έγιναν σαν πέτρες και μ’ αυτά τράφηκα ορισμένα χρόνια». Της είπε δε αυτός: «Και έτσι πέρασες τόσα πολλά χρόνια χωρίς να σε ταράξει κανένας πειρασμός;»…
Εκείνη, δε του απάντησε: «Πίστευε, Αββά Ζωσιμά, ότι πέρασα 17 χρόνια σ’ αυτή την έρημο παλεύοντας εναντίον των παραλόγων επιθυμιών μου… Αμέσως όμως, με δάκρυα στα μάτια και με κτυπήματα στο στήθος, έφερα στη σκέψη μου τη συμφωνία που υπόγραψα πηγαίνοντας στην έρημο. Παρευρισκόμουνα νοερά μπροστά στην εικόνα της Παναγίας της Θεοτόκου, της αναδόχου μου και την παρακαλούσα με δάκρυα να διώξει τους λογισμούς, που βασάνιζαν την άθλια μου ψυχή. Όταν δε δάκρυζα πολλήν ώρα και κτυπούσα το στήθος μου, έβλεπα από παντού να λάμπει γύρω μου φως και από τότες, μετά την τρικυμία, βασίλευε ειρήνη μέσα μου».
Αμέσως δε μόλις με πρόσβαλλε τέτοιος λογισμός, έπεφτα στη γη και έβρεχα με δάκρυα το έδαφος, επειδή νόμιζα ότι, αυτή που μου εγγυήθηκε, παρευρισκόταν ενώπιον μου, σαν προστάτης και μου επέβαλλε τιμωρίες για την παραβίαση».
«Δεν σηκωνόμουνα από τη γη, έστω κι’ αν περνούσε το εικοσιτετράωρο, μέχρις ότου το φως εκείνο, το γλυκό, έλαμπε γύρω μου και έδιωχνε τους λογισμούς που μ’ ενοχλούσαν. Τα μάτια λοιπόν, της ψυχής μου είχα συνεχώς στραμμένα προς την Εγγυήτριά μου, από την οποία ζητούσα να με βοηθήσει στο πέλαγος αυτό της ερήμου που βρισκόμουνα. Πραγματικά είχα αυτή τη βοήθεια και έτσι πέρασα το διάστημα αυτό των δεκαεπτά χρόνων παλεύοντας εναντίων εκατομμυρίων κινδύνων. Από τότε δε μέχρι τώρα η Βοηθός μου παραστέκεται σ’ όλα και με κάθε τρόπο με καθοδηγεί».

Το σπήλαιο της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας και άλλα θαυμαστά

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ: Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Εγγυήτριας, στην οποία η Αγία Μαρία η Αιγυπτία υποσχέθηκε μετάνοια.

Ε’ Κυριακή των Νηστειών – Αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας († Αρχ. Γεώργιος Καψάνης, Προηγούμενος Ι. Μ. Γρηγορίου Αγίου Όρους)

Σήμερα Πέμπτη Κυριακή των αγίων Νηστειών η αγία μας Εκκλησία προβάλλει την μορφή της αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας. Συγκλονιστική η ζωή της. Δέκα επτά χρόνια στην αμαρτία. Παρέσυρε πολλούς ανθρώπους στην αμαρτία. Θέλησε, όταν άκουσε ότι πάνε άνθρωποι να προσκυνήσουν, να πάει και αυτή στα Ιεροσόλυμα να δη τι γίνεται. Περισσότερο από περιέργεια. Αλλά κάτω από την περιέργεια κρυβόταν κάποια σπίθα της Χάριτος του Θεού.

Και σας είναι γνωστό, ότι για ναύλο, επειδή δεν είχε να πληρώσει για το πλοίο από την Αλεξάνδρεια έως την Παλαιστίνη, έδωσε το σώμα της για αμαρτίες με τους ναύτες. Και όταν έφθασε στην αγία Γη της Ιερουσαλήμ και είδε όλο τον λαό να πηγαίνει στον ναό της Αναστάσεως για να προσκυνήσει τον Τίμιο Σταυρό, πήγε και αυτή η καημένη να μπει, αλλά μία αόρατη δύναμη την έσπρωχνε, δεν την άφηνε. Την εμπόδιζαν οι αμαρτίες της.

Προσπάθησε, προσπάθησε, αλλά δεν μπορούσε. Κατάλαβε τότε και έβαλε μεσίτρια την Παναγία και την παρακάλεσε να παρακαλέσει τον Κύριο για τις αμαρτίες της και υπεσχέθη μετάνοια και αλλαγή ζωής. Και τότε μπόρεσε να μπει. Προσκύνησε τον Τίμιο Σταυρό.

Πήρε μαζί της ένας καρβέλι ψωμί και έφυγε στην έρημο του Ιορδάνου, εκεί όπου ο Τίμιος Πρόδρομος παλαιότερα βάπτιζε τους προσερχομένους. Και εκεί, στην πανέρημο, έζησε εν μετανοία σαράντα επτά χρόνια μαζί με τα θηρία. Δεν είδε άνθρωπο στα σαράντα επτά αυτά χρόνια, και έζησε με εκείνο το ψωμί. Πόσο κράτησε εκείνο το ψωμί; Πέρασε ένα διάστημα μ’ εκείνο και μετά με ό,τι είχε η έρημος. Κάποιο χορταράκι και ό,τι άλλο εύρισκε.

Και εκεί είχε μεγάλο αγώνα. Δέκα επτά χρόνια στην αμαρτία, άλλα δέκα επτά χρόνια έκανε σκληρό αγώνα, για να ελευθερωθεί από τους λογισμούς της αμαρτίας, με την φοβερή νηστεία, με τα δάκρυα της μετανοίας, με την προσευχή. Ναι μεν η αμαρτία σταμάτησε, αλλά οι λογισμοί δεν σταμάτησαν. Τους έφερνε ο πειρασμός συνέχεια στο μυαλό της, για να την κάνει να αμαρτάνει με το μυαλό ή για να ξαναγυρίσει στον κόσμο.

Ο αγώνας ήταν φοβερός, αλλά η αγία Μαρία τον έκανε αυτόν τον αγώνα δέκα επτά χρόνια! Και αφού καθαρίσθηκε από τους λογισμούς των παθών, των αμαρτιών, και η ψυχή της έγινε αγγελική, έζησε άλλα τριάντα χρόνια στην έρημο, συνολικά σαράντα επτά χρόνια.

***
Τότε – ένα χρόνο πριν κοιμηθεί – την βρήκε ο άγιος Ζωσιμάς, ένας ιερομόναχος που κάθε Μεγάλη Τεσσαρακοστή πήγαινε και ασκήτευε στην έρημο του Ιορδάνου, όπως συνήθιζαν οι Πατέρες. Έφευγαν οι Πατέρες από τα μοναστήρια την Κυριακή της Συγχωρήσεως και πήγαιναν σε ερημητήρια, σε έρημους τόπους και εκεί προσεύχονταν και ασκήτευαν μέχρι την Κυριακή των Βαΐων.

Την Κυριακή των Βαΐων επέστρεφαν στα μοναστήρια τους και έψαλλαν το «Σήμερον η Χάρις του Αγίου Πνεύματος ημάς συνήγαγε…». Θα το ψάλουμε μεθαύριο. Την Κυριακή των Βαΐων θα το ακούσετε. Καθώς έρχονταν οι ασκητές από την έρημο, έψαλλαν το «Σήμερον η Χάρις του Αγίου Πνεύματος ημάς συνήγαγε…», δηλαδή, «μας συγκέντρωσε επί το αυτό και πάλιν η Χάρις του Αγίου Πνεύματος», και μετά άρχιζαν να εορτάζουν τα άχραντα Πάθη του Κυρίου μας και την Αγία Ανάσταση.

Την βρήκε λοιπόν ο άγιος Ζωσιμάς σαν ένα σκελετό. Δεν ήταν πια άνθρωπος αλλά ένας σκελετός. Αλλά τι σκελετός; Ουράνιος άνθρωπος και επίγειος άγγελος! Της πέταξε το ράσο του, διότι αυτή δεν είχε ούτε ρούχα ούτε τίποτε, και ενεδύθη το ράσο του Αγίου. «Μη τρομάζεις», του λέγει, «δεν είμαι φάντασμα, άνθρωπος είμαι. Πέταξέ μου το ράσο σου». Φόρεσε το ράσο του αγίου Ζωσιμά και του είπε: «Ζωσιμά, του χρόνου την ίδια μέρα να φέρεις τα άχραντα Μυστήρια να με κοινωνήσεις». Πράγματι ο άγιος Ζωσιμάς το επόμενο έτος της πήγε τα άγια Μυστήρια. Κοινώνησε και του είπε: «Του χρόνου να ξαναέλθεις να με δεις».

Όταν λοιπόν τον άλλο χρόνο πήγε ο άγιος Ζωσιμάς, την βρήκε νεκρή. Κάτω στην άμμο είχε γράψει το όνομά της: Μαρία. Διότι μέχρι τότε δεν του είχε πει το όνομά της. Ο άγιος Ζωσιμάς την εκήδευσε, ως έπρεπε, με την βοήθεια ενός λέοντος που έστειλε ο Θεός να ανοίξει τον τάφο της με τα νύχια του. Και έγινε αυτή η πρώην αμαρτωλή, μία τόσο μεγάλη Αγία! Δεν ξέρω πόσοι Άγιοι έκαναν την άσκηση που έκανε εκείνη.

***

Παράδειγμα μετανοίας σε όλους εμάς τους αμαρτωλούς ανθρώπους, οι οποίοι – είτε έχουμε διαπράξει πολλές και σοβαρές αμαρτίες είτε λιγότερες – πάντως όλοι είμαστε αμαρτωλοί και έχουμε ανάγκη μετανοίας, δακρύων μετανοίας και πολλής αγαπήσεως του Κυρίου! Πολύ αμάρτησε η αγία Μαρία, αλλά και πολύ αγάπησε τον Χριστό. Όπως και εκείνη η αμαρτωλή γυναίκα, για την οποία λέγει ο Κύριος στο ιερό Ευαγγέλιο (Λουκ. 7:47). Και επειδή πολύ αγάπησε τον Χριστό, με ένα έρωτα που δεν περιγράφεται, μπόρεσε να κάνει υπομονή σαράντα επτά χρόνια στην πανέρημο αυτή την φοβερή άσκηση.

Γι’ αυτό σήμερα η Εκκλησία την προβάλλει. Μία γυναίκα, η οποία – όπως λένε τα τροπάρια της Εκκλησίας – νίκησε την αδυναμία και της γυναικείας φύσεως και της ανθρώπινης φύσεως. Γενναία ψυχή! Ποιος μπορεί να κάνει αυτή την άσκηση; Και όμως αυτή, η πρώην πόρνη, έκανε αυτή την φοβερή άσκηση από έρωτα θείο προς τον Θεό. Εμείς σήμερα θαυμάζουμε, απορούμε, εξιστάμεθα, εκπλησσόμαστε γι’ αυτή την φοβερή άσκηση και αγάπη της προς τον Χριστό, και κοιτούμε και την δική μας αγάπη προς τον Χριστό πόσο φτωχή είναι. Πόσο άκαρπη, και λυπούμαστε για τον εαυτό μας. Και παρακαλούμε την αγία Μαρία να μεσιτεύσει σήμερα στον Κύριο, να μας βοηθήσει και εμάς ο Χριστός, να μας δώσει έστω λίγη από την μετάνοια της, λίγα από τα δάκρυά της, αλλά προπάντων να μας δώσει τον θείο έρωτα, την αγάπη που πρέπει να έχουμε ως μαθητές του Χριστού προς αυτόν, τον Κύριο και Θεό μας και Σωτήρα μας Ιησού Χριστό, ως απολυτρωθέντες δια του παναγίου και τιμίου αίματός Του.

Εύχομαι λοιπόν ταπεινά, με τις πρεσβείες της οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας, τώρα που έρχονται και τα άγια Πάθη του Κυρίου μας – μετά από λίγες ημέρες – και θα βλέπουμε τον Θεό εσταυρωμένο για τις αμαρτίες μας, να αποκτήσουμε πολλή αγάπη γι’ Αυτόν και έτσι να αξιωθούμε και της Βασιλείας των Ουρανών. Ας Τον ικετεύσουμε όλοι μας να μας ελεήσει και να μας βοηθήσει σ’ αυτό.
(1999)

[Από το βιβλίο: † Αρχιμανδρίτου Γεωργίου, Ομιλίες σε Εορτές του Τριωδίου και περί αρετών (των ετών 1981-1991) Γ’. Έκδ. Ι.Μ. Οσίου Γρηγορίου, Άγιον Όρος 2017, σελ. 155]

  

(Πηγή ψηφ. κιμένου: koinoniaorthodoxias.org)

Ε’ Κυριακή των Νηστειών – Αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας († Αρχ. Γεώργιος Καψάνης, Προηγούμενος Ι. Μ. Γρηγορίου Αγίου Όρους) | Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ (alopsis.gr)

Ο π. Κυριακός από τον Άγιο Γεράσιμο τον Ιορδανίτη μας μιλά μέσα από το σπήλαιο της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας για τον θαυμαστό βίο της και τις εμφανίσεις της !

Το Θαύμα της Μετάνοιας
Η Οσία Μαρία η Αιγυπτία έγινε η μεγαλύτερη ασκήτρια όλων των αιώνων!

Πριν 1.400 χρόνια μια κοπέλα, μόλις δώδεκα ετών, κάπου στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, μπλέκεται στα δίχτυα του αγοραίου έρωτα. Δίνεται με σώμα και ψυχή στην πτώση, στην αμαρτία, στη φθορά.

Η σαρκολατρεία, η ηδονοθηρία, η ακόρεστη λαγνεία την κατακυριεύουν πολύ νωρίς. Επί δεκαεπτά ολόκληρα χρόνια ζούσε αχόρταγα αυτή τη ζωή δίχως αναστολές, ντροπές, επιφυλάξεις, ενοχές και τύψεις. Θεωρούσε τον εαυτό της ελεύθερο, ανεξάρτητο, ανεξέλεγκτο και ακατανίκητο. Θαύμαζε την ωραιότητά της, τα πλούτη της, τις κατακτήσεις της και την προκλητικότητά της.

Ένα θαυμαστό σημείο που της συνέβη στα Ιεροσόλυμα και δεν μπορούσε να εισέλθει στο ναό την έκανε να γονατίσει, να δακρύσει, να θυμηθεί την αθωότητα των παιδικών της χρόνων. Άρχισε να κλαίει. Άρχισε η μεταστροφή της. Η φιλόσαρκη γίνεται ξαφνικά φιλόθεη.

Μεταμορφώνεται, ξεμασκοφορεί, φιλοκαλεί, ανασταίνεται. Στην καρδιά της, μετά από αυτή την απρόσμενη υπαρξιακή αλλαγή, κυριαρχεί ο θεός έρωτας. Η ζωή της λαμβάνει βαθύ νόημα. Πρόκειται για μια ηρωίδα, μάρτυρα και οσία.

Αναχωρεί για την έρημο, την πέραν του Ιορδάνου, αποφασιστικά και ανυποχώρητα. Οι λογισμοί επιστροφής στην πρότερη ζωή δεν την αφήνουν να ησυχάσει ούτε για ένα λεπτό. Τυραννιέται από τους σφοδρούς κι αισχρούς λογισμούς επί δεκαεπτά χρόνια. Όσα χρόνια ζούσε στην αμαρτία. Κόντεψε ν’ απελπιστεί. Έγινε ένας σκελετός από τη νηστεία.

Κυκλοφορούσε σαν ένα αγρίμι της ερήμου. Η αφιλόξενη έρημος, η ξένη γη, πέτρες και σπηλιές υπήρξαν κατοικίες. Έζησε άλλα είκοσι τρία χρόνια δίχως τον φοβερό πόλεμο των λογισμών. Εξαϋλώθηκε. Η περίφημη πόρνη έγινε η μεγαλύτερη ασκήτρια όλων των αιώνων.

Ο αββάς Ζωσιμάς ιεραποδημώντας μια Σαρακοστή στην έρημο είδε μια σκιά περιπλανώμενη. Όταν αντελήφθη ότι ήταν μια γυναίκα, κάλυψε με το ιμάτιό του τη γύμνια της και πληροφορήθηκε με συγκίνηση τη θαυμαστή ζωή της. Επιστρέφοντας την κοινώνησε. Μετά ένα έτος τη βρήκε νεκρή. Σ’ ένα κεραμίδι είχε σημειώσει ότι ανεπαύθη μόλις κοινώνησε.

Η αμαρτία δεν είναι απλά η παράβαση του νόμου, αλλά έλλειψη αγάπης στον Θεό. Η αμαρτία φαντάζει πάντα πολύ ωραία, λίαν ελκυστική και σαγηνευτική. Συλλαμβάνεται στο νου, αποδέχεται και διαπράττεται. Η αμαρτία συνηθίζει να στερεί τη μακάρια γαλήνη της ψυχής.

Η συννεφιά που προηγείται της αμαρτίας, μετά τη διάπραξή της υποχωρεί και ο άνθρωπος βλέποντας τη γυμνότητά του στενοχωρείται, θλίβεται κι έχει τύψεις. Η ουρά του διαβόλου επεμβαίνει, ώστε ο άνθρωπος ν’ απογοητευτεί και να μη θέλει να μετανοήσει.

Ο μέγας ψυχοανατόμος, όσιος Ιωάννης της Κλίμακος, όρισε με καταπληκτική σαφήνεια τα στάδια της αμαρτίας: Προσβολή, συνδυασμός, συγκατάθεση, αιχμαλωσία , πάλη , πάθος. Το πάθος γίνεται συνήθεια αγαπητή και χρόνια που παρασύρει τον άνθρωπο δίχως αντιστάσεις. Η αμαρτία σκοτίζει τον άνθρωπο.

Σήμερα θεωρείται αδιάφορα , έχει γίνει κανόνας , ο άνθρωπος νομίζει πως κάνοντας ό,τι θέλει είναι και ελεύθερος. Όποιος νόμος και αν ψηφισθεί , η αμαρτία δεν θα παύσει να είναι αμαρτία και να ενοχλεί την ψυχή κάθε τίμιου, σοβαρού κι ευσυνείδητου ανθρώπου.

Φθάσαμε το αφύσικο να το λέμε φυσικό και το παράλογο λογικό. Αποτέλεσμα της αμαρτίας: αποξένωση, απομόνωση, κενό, μοναξιά, απόγνωση και στενοχώρια.

Η οσία Μαρία συνδράμει στοργικά στη μεταστροφή όλων. Απέτυχε ως πόρνη και νίκησε ως ασκήτρια. Πρόκειται για τρομερά γενναία γυναίκα . Εμπνέει. Συνεγείρει τους αμαρτωλούς. Μη φοβάται κανείς τις λέξεις αλλά τις ανειρήνευτες πράξεις.

Τελειώνει η Σαρακοστή και η Αλεξανδρινή Μαρία μας σκουντά να προχωρήσουμε άφοβα. Μας παρακινεί προς επαναπροσανατολισμό και να μας πει εμπιστευτικά πως και οι πόρνες μπορούν να θέλουν να γίνουν όσιες…

+Μοναχός Μωυσής, αγιορείτης
Εφημερίδα «Μακεδονία» 13/4/2008

πηγή

ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟ ΠΟΤΑΠΟ ΝΑ ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΕΑ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑ ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΗ ΜΟΔΑ.

Οσία Μαρία η Αιγυπτία : η μεγαλύτερη ασκήτρια όλων των αιώνων – Η οσία Μαρία συνδράμει στοργικά στη μεταστροφή όλων. Απέτυχε ως πόρνη και νίκησε ως ασκήτρια . Εμπνέει. Συνεγείρει τους αμαρτωλούς . Μη φοβάται κανείς τις λέξεις αλλά τις ανειρήνευτες πράξεις .

 

Το Θαύμα της Μετάνοιας
Η Οσία Μαρία η Αιγυπτία έγινε η μεγαλύτερη ασκήτρια όλων των αιώνων!

Πριν 1.400 χρόνια μια κοπέλα, μόλις δώδεκα ετών, κάπου στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, μπλέκεται στα δίχτυα του αγοραίου έρωτα. Δίνεται με σώμα και ψυχή στην πτώση, στην αμαρτία, στη φθορά.

Η σαρκολατρεία, η ηδονοθηρία, η ακόρεστη λαγνεία την κατακυριεύουν πολύ νωρίς. Επί δεκαεπτά ολόκληρα χρόνια ζούσε αχόρταγα αυτή τη ζωή δίχως αναστολές, ντροπές, επιφυλάξεις, ενοχές και τύψεις. Θεωρούσε τον εαυτό της ελεύθερο, ανεξάρτητο, ανεξέλεγκτο και ακατανίκητο. Θαύμαζε την ωραιότητά της, τα πλούτη της, τις κατακτήσεις της και την προκλητικότητά της.

Ένα θαυμαστό σημείο που της συνέβη στα Ιεροσόλυμα και δεν μπορούσε να εισέλθει στο ναό την έκανε να γονατίσει, να δακρύσει, να θυμηθεί την αθωότητα των παιδικών της χρόνων. Άρχισε να κλαίει. Άρχισε η μεταστροφή της. Η φιλόσαρκη γίνεται ξαφνικά φιλόθεη.

Μεταμορφώνεται, ξεμασκοφορεί, φιλοκαλεί, ανασταίνεται. Στην καρδιά της, μετά από αυτή την απρόσμενη υπαρξιακή αλλαγή , κυριαρχεί ο θεός έρωτας. Η ζωή της λαμβάνει βαθύ νόημα . Πρόκειται για μια ηρωίδα , μάρτυρα και οσία.

Αναχωρεί για την έρημο, την πέραν του Ιορδάνου, αποφασιστικά και ανυποχώρητα. Οι λογισμοί επιστροφής στην πρότερη ζωή δεν την αφήνουν να ησυχάσει ούτε για ένα λεπτό. Τυραννιέται από τους σφοδρούς κι αισχρούς λογισμούς επί δεκαεπτά χρόνια . Όσα χρόνια ζούσε στην αμαρτία . Κόντεψε ν’ απελπιστεί. Έγινε ένας σκελετός από τη νηστεία.

Κυκλοφορούσε σαν ένα αγρίμι της ερήμου. Η αφιλόξενη έρημος, η ξένη γη, πέτρες και σπηλιές υπήρξαν κατοικίες. Έζησε άλλα είκοσι τρία χρόνια δίχως τον φοβερό πόλεμο των λογισμών. Εξαϋλώθηκε. Η περίφημη πόρνη έγινε η μεγαλύτερη ασκήτρια όλων των αιώνων.

Ο αββάς Ζωσιμάς ιεραποδημώντας μια Σαρακοστή στην έρημο είδε μια σκιά περιπλανώμενη. Όταν αντελήφθη ότι ήταν μια γυναίκα, κάλυψε με το ιμάτιό του τη γύμνια της και πληροφορήθηκε με συγκίνηση τη θαυμαστή ζωή της. Επιστρέφοντας την κοινώνησε. Μετά ένα έτος τη βρήκε νεκρή. Σ’ ένα κεραμίδι είχε σημειώσει ότι ανεπαύθη μόλις κοινώνησε.

Η αμαρτία δεν είναι απλά η παράβαση του νόμου, αλλά έλλειψη αγάπης στον Θεό. Η αμαρτία φαντάζει πάντα πολύ ωραία, λίαν ελκυστική και σαγηνευτική. Συλλαμβάνεται στο νου, αποδέχεται και διαπράττεται. Η αμαρτία συνηθίζει να στερεί τη μακάρια γαλήνη της ψυχής.

Η συννεφιά που προηγείται της αμαρτίας, μετά τη διάπραξή της υποχωρεί και ο άνθρωπος βλέποντας τη γυμνότητά του στενοχωρείται, θλίβεται κι έχει τύψεις. Η ουρά του διαβόλου επεμβαίνει, ώστε ο άνθρωπος ν’ απογοητευτεί και να μη θέλει να μετανοήσει.

Ο μέγας ψυχοανατόμος, όσιος Ιωάννης της Κλίμακος, όρισε με καταπληκτική σαφήνεια τα στάδια της αμαρτίας: Προσβολή, συνδυασμός, συγκατάθεση, αιχμαλωσία , πάλη , πάθος. Το πάθος γίνεται συνήθεια αγαπητή και χρόνια που παρασύρει τον άνθρωπο δίχως αντιστάσεις. Η αμαρτία σκοτίζει τον άνθρωπο.

Σήμερα θεωρείται αδιάφορα , έχει γίνει κανόνας , ο άνθρωπος νομίζει πως κάνοντας ό,τι θέλει είναι και ελεύθερος. Όποιος νόμος και αν ψηφισθεί , η αμαρτία δεν θα παύσει να είναι αμαρτία και να ενοχλεί την ψυχή κάθε τίμιου, σοβαρού κι ευσυνείδητου ανθρώπου.

Φθάσαμε το αφύσικο να το λέμε φυσικό και το παράλογο λογικό. Αποτέλεσμα της αμαρτίας : αποξένωση , απομόνωση , κενό , μοναξιά , απόγνωση και στενοχώρια.

Η οσία Μαρία συνδράμει στοργικά στη μεταστροφή όλων. Απέτυχε ως πόρνη και νίκησε ως ασκήτρια . Πρόκειται για τρομερά γενναία γυναίκα . Εμπνέει. Συνεγείρει τους αμαρτωλούς . Μη φοβάται κανείς τις λέξεις αλλά τις ανειρήνευτες πράξεις .

Τελειώνει η Σαρακοστή και η Αλεξανδρινή Μαρία μας σκουντά να προχωρήσουμε άφοβα. Μας παρακινεί προς επαναπροσανατολισμό και να μας πει εμπιστευτικά πως και οι πόρνες μπορούν να θέλουν να γίνουν όσιες…

+Μοναχός Μωυσής, αγιορείτης
Εφημερίδα «Μακεδονία» 13/4/2008

πηγή

Οσία Μαρία η Αιγυπτία : η μεγαλύτερη ασκήτρια όλων των αιώνων . – “”” Η οσία Μαρία συνδράμει στοργικά στη μεταστροφή όλων. Απέτυχε ως πόρνη και νίκησε ως ασκήτρια . Εμπνέει. Συνεγείρει τους αμαρτωλούς . Μη φοβάται κανείς τις λέξεις αλλά τις ανειρήνευτες πράξεις . “”” – Οδοιπορούντες Αγίου Συμεών Του Νέου Θεολόγου (wordpress.com)

Η Οσία Μαρία η Αιγυπτία έγινε η μεγαλύτερη ασκήτρια όλων των αιώνων!

                             

Πριν 1.400 χρόνια μια κοπέλα, μόλις δώδεκα ετών, κάπου στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, μπλέκεται στα δίχτυα του αγοραίου έρωτα. Δίνεται με σώμα και ψυχή στην πτώση, στην αμαρτία, στη φθορά.

Η σαρκολατρεία, η ηδονοθηρία, η ακόρεστη λαγνεία την κατακυριεύουν πολύ νωρίς. Επί δεκαεπτά ολόκληρα χρόνια ζούσε αχόρταγα αυτή τη ζωή δίχως αναστολές, ντροπές, επιφυλάξεις, ενοχές και τύψεις. Θεωρούσε τον εαυτό της ελεύθερο, ανεξάρτητο, ανεξέλεγκτο και ακατανίκητο. Θαύμαζε την ωραιότητά της, τα πλούτη της, τις κατακτήσεις της και την προκλητικότητά της.

Ένα θαυμαστό σημείο που της συνέβη στα Ιεροσόλυμα και δεν μπορούσε να εισέλθει στο ναό την έκανε να γονατίσει, να δακρύσει, να θυμηθεί την αθωότητα των παιδικών της χρόνων. Άρχισε να κλαίει. Άρχισε η μεταστροφή της. Η φιλόσαρκη γίνεται ξαφνικά φιλόθεη.

Μεταμορφώνεται, ξεμασκοφορεί, φιλοκαλεί, ανασταίνεται. Στην καρδιά της, μετά από αυτή την απρόσμενη υπαρξιακή αλλαγή, κυριαρχεί ο θεός έρωτας. Η ζωή της λαμβάνει βαθύ νόημα. Πρόκειται για μια ηρωίδα, μάρτυρα και οσία.

Αναχωρεί για την έρημο, την πέραν του Ιορδάνου, αποφασιστικά και ανυποχώρητα. Οι λογισμοί επιστροφής στην πρότερη ζωή δεν την αφήνουν να ησυχάσει ούτε για ένα λεπτό. 

Τυραννιέται από τους σφοδρούς κι αισχρούς λογισμούς επί δεκαεπτά χρόνια. Όσα χρόνια ζούσε στην αμαρτία. 

Κόντεψε ν’ απελπιστεί. Έγινε ένας σκελετός από τη νηστεία.

Κυκλοφορούσε σαν ένα αγρίμι της ερήμου. Η αφιλόξενη έρημος, η ξένη γη, πέτρες και σπηλιές υπήρξαν κατοικίες. Έζησε άλλα είκοσι τρία χρόνια δίχως τον φοβερό πόλεμο των λογισμών. Εξαϋλώθηκε. 

Η περίφημη πόρνη έγινε η μεγαλύτερη ασκήτρια όλων των αιώνων...

Ο αββάς Ζωσιμάς ιεραποδημώντας μια Σαρακοστή στην έρημο είδε μια σκιά περιπλανώμενη. Όταν αντελήφθη ότι ήταν μια γυναίκα, κάλυψε με το ιμάτιό του τη γύμνια της και πληροφορήθηκε με συγκίνηση τη θαυμαστή ζωή της.  

Επιστρέφοντας την κοινώνησε. Μετά ένα έτος τη βρήκε νεκρή. Σ’ ένα κεραμίδι είχε σημειώσει ότι ανεπαύθη μόλις κοινώνησε.

Η αμαρτία δεν είναι απλά η παράβαση του νόμου, αλλά έλλειψη αγάπης στον Θεό.

Η αμαρτία φαντάζει πάντα πολύ ωραία, λίαν ελκυστική και σαγηνευτική. Συλλαμβάνεται στο νου, αποδέχεται και διαπράττεται. Η αμαρτία συνηθίζει να στερεί τη μακάρια γαλήνη της ψυχής.

Η συννεφιά που προηγείται της αμαρτίας, μετά τη διάπραξή της υποχωρεί και ο άνθρωπος βλέποντας τη γυμνότητά του στενοχωρείται, θλίβεται κι έχει τύψεις. Η ουρά του διαβόλου επεμβαίνει, ώστε ο άνθρωπος ν’ απογοητευτεί και να μη θέλει να μετανοήσει. 

Ο μέγας ψυχοανατόμος, όσιος Ιωάννης της Κλίμακος, όρισε με καταπληκτική σαφήνεια τα στάδια της αμαρτίας: Προσβολή, συνδυασμός, συγκατάθεση, αιχμαλωσία, πάλη, πάθος. Το πάθος γίνεται συνήθεια αγαπητή και χρόνια που παρασύρει τον άνθρωπο δίχως αντιστάσεις. Η αμαρτία σκοτίζει τον άνθρωπο.

Σήμερα θεωρείται αδιάφορα, έχει γίνει κανόνας... ο άνθρωπος νομίζει πως κάνοντας ό,τι θέλει είναι και ελεύθερος. Όποιος νόμος και αν ψηφισθεί, η αμαρτία δεν θα παύσει να είναι αμαρτία και να ενοχλεί την ψυχή κάθε τίμιου, σοβαρού κι ευσυνείδητου ανθρώπου.

Φθάσαμε το αφύσικο να το λέμε φυσικό και το παράλογο λογικό. Αποτέλεσμα της αμαρτίας: αποξένωση, απομόνωση, κενό, μοναξιά, απόγνωση και στενοχώρια.

Η οσία Μαρία συνδράμει στοργικά στη μεταστροφή όλων. Απέτυχε ως πόρνη και νίκησε ως ασκήτρια. Πρόκειται για τρομερά γενναία γυναίκα. Εμπνέει. Συνεγείρει τους αμαρτωλούς. Μη φοβάται κανείς τις λέξεις αλλά τις ανειρήνευτες πράξεις.

Τελειώνει η Σαρακοστή και η Αλεξανδρινή Μαρία μας σκουντά να προχωρήσουμε άφοβα. Μας παρακινεί προς επαναπροσανατολισμό και να μας πει εμπιστευτικά πως και οι πόρνες μπορούν να θέλουν να γίνουν όσιες…

 Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης

(Εφημερίδα «Μακεδονία» 13/4/2008)