Περι της Δογματικής του Ζηζιούλα!

                                          Περι της Δογματικής του Ζηζιούλα! 

                      Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ, ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ, ΑΠΙΣΤΟΣ ΘΩΜΑΣ  
                                        
Διδάχθηκε στην θεολογική Θεσ/νίκης και εκατοντάδες θεολόγοι την φύτεψαν στο κεφάλι τους, σαν Ορθόδοξη διδασκαλία. Μοιράστηκε σε φωτοτυπίες παντού σαν η φωνή της αλήθειας και οι νεότεροι την μελετούν και χάνουν την ψυχή τους κυριολεκτικά, εφόσον βρίσκεται αναρτημένη στο internet, στον ΟΟΔΕ, που με την αδιακρισία του, την πλασάρει για Ορθόδοξη διδασκαλία.Απίστευτη ανοησία, που δέν διορθώνεται, διότι ο ΟΟΔΕ έχει αλάθητες παν/κες απαιτήσεις. Παλαιότερα όλες οι κακοδοξίες προερχόταν από τους επισκόπους, σήμερα έρχονται από τα παν/μια.Περί Σωτηρίας το Κεφάλαιο: «Η λογική τής ενανθρωπήσεως απορρέει απο το γεγονός ότι ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο, για να τον καταστήσει μέτοχο τηςδικής του (υπάρχει και άλλη;) μακαριότητος! Συνεπώς, μέσα στα πλαίσια αυτής της προθέσεως (ένας περιορισμένος Θεός, κλεισμένος σε πλαίσια), αυτού του σκοπού του Θεού, δημιούργησε τον άνθρωπο σαν κρίκο μεταξύ του Θεού και του υλικού κόσμου. Και ο άνθρωπος θα γινόταν το σημείο εκείνο διά του οποίου ολόκληρη η Φύση θα μετείχε στην ζωή του Θεού»Αμέσως-αμέσως αποκαλύπτεται μία θεολογία επηρεασμένη απο το Filioque μέ μία ευκίνητη χρησιμοποίηση του διά. Διά του Υιού! Ξέρουμε πώς το Filioque, εξαφάνισε το Άγιο Πνεύμα, αφού για τους Λατίνους είναι η αγάπη του Πατρός προς τον Υιό και τανάπαλιν. Και εξαφάνισε και τον Υιό, αφού άφησε αντιπρόσωπο και ανεχώρησε. Ας δούμε τι εξαφανίζει ήδη σε μία παράγραφο ο παρανοϊκός λόγος του Ζηζιούλα! Τον άνθρωπο! Δημιουργήθηκε σαν κρίκος, για να σώση την Φύση. Ποιά φύση; Τόν ζωικό κόσμο, τόν στερημένο ελευθερίας και αυτεξουσίου. Εξαφανίζει όμως και τον Κύριο! Θα δούμε πώς! Γίνεται όμως παρ' όλα αυτά (ο Κύριος) ένα μέσον επανορθώσεως, αναγκάζεται να ενσαρκωθεί λόγω της παρακοής τού Αδάμ. Όπως λένε ακόμη οι παπικοί, για να μας σώσει από την αμαρτία. Διότι η αμαρτία είναι η αιτία της Σωτηρίας. Όπως το πρεσβεύει και ο κληρικαλισμός. Συνεχίζουμε όμως το παραμύθι της κοκκινοσκουφίτσας που πλασάρει όλη η σάρα και η μάρα για δόγμα : «Ο άνθρωπος στην ελευθερία του αποφάσισε αντί να συνδέσει τον κόσμο με τον Θεό (σαν κρίκος που είναι) να τον συνδέσει με τον εαυτό του (Τον έκλεψε. Η αρπαγή της Φύσεως) ανατρέποντας το σχέδιο του Θεού! (Η καημένη η Φύση φυλακίστηκε πλέον στους νόμους της κτιστότητος, στον θάνατο, αι αιτία. Το Μηδέν συνυπήρχε με τον Θεό. Δέν εμφανίστηκε το μηδέν της Δημιουργίας ένεκεν). Ο Θεός λοιπόν μετέτρεψε πλέον την πορεία του σχεδίου, διότι έπρεπε τώρα να λάβει υπόψιν νέα δεδομένα, νέες καταστάσεις!την ανθρώπινη Φύση μόνον τα αδιάβλητα πάθη, και 

δέν πήρε ο,τιδήποτε δημιούργησε ο άνθρωπος με την συνέργειά του με τον Εωσφόρο, τα διαβλητά πάθη, δέν τό 'μαθε ο άνθρωπος)Το αρχικό σχέδιο του Θεού δέν περιείχε αυτήν την πραγματικότητα (Και ο Θεός κλονίζεται βλέπουμε : ούτε παντογνώστης, ούτε παντοδύναμος)».«Το συγκλονιστικό μυστήριο της Ελευθερίας: ότι ο άνθρωπος μπόρεσε να ανατρέψει ολόκληρο το σχέδιο του Θεού ως προς την μέθοδο»Οι προφήτες, η Θεοτόκος! Άγνωστοι. Ότι κατόρθωσε ο Θεός μέσω των προφητών και της Θεοτόκου να συνεχίσει το έργο του, σαν να μήν υπήρξε η παρεμβολή του Εωσφόρου, άγνωστο. Ότι η ενσάρκωση θα γινόταν και στον παράδεισο, όπως έγινε στον παράδεισο, στην κεχαριτωμένη Μαρία, άγνωστο! Κατά την γνώμη του ο Εωσφόρος ανέτρεψε την βούληση του Θεού, είχε την δύναμη! Είναι αντίπαλος του Θεού! Ο άνθρωπός του έχει δύναμη έναντι του Θεού και της αλήθειας. Γι’αυτό και ο ίδιος τολμά με αρρωστημένη θρασύτητα να ανατρέπει την αλήθεια του Πατερικού δόγματος και όπως είδαμε τελευταίως να διορθώνει και το Ευαγγέλιο. Να τίθεται υπεράνω και των Ευαγγελιστών. Ώς προς την μέθοδο.Αυτά τα σκουπίδια συνεχίζουμε να μαθαίνουμε ελέω ΟΟΔΕ, σαν Ορθοδοξία!

Αμέθυστος

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ: Περι της Δογματικής του Ζηζιούλα!

ΤΟ ΔΕΞΙ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ (ΑΧ ΤΑ ΝΙΑΤΑ) Ο ΟΠΟΙΟΣ ΙΣΧΥΡΙΣΤΗΚΕ ΣΑΝ ΝΕΟΣ ΟΠΑΔΟΣ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΟΤΙ Ο ΥΙΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΗ ΥΠΑΡΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΔΙΟΤΙ ΘΑ ΔΙΑΤΑΡΑΞΟΥΜΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΤΟ ΑΙΤΙΟ ΤΟΥ Μ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ, ΘΑ ΣΥΝΟΔΕΥΣΕΙ ΤΗΝ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΣΤΟΥΣ ΕΟΡΤΑΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΝΙΚΑΙΑΣ, Η ΟΠΟΙΑ ΠΟΛΕΜΗΣΕ ΚΑΙ ΑΚΥΡΩΣΕ ΤΟΝ ΑΡΕΙΑΝΙΣΜΟ. 

ΔΗΛ. ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ; ΜΑΣ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΣΙΝΑ. ΜΑΣ ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΨΕ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ.

ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΘΕΜΕΛΙΑ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ

Συνέχεια από  Σάββατο, 14 Ιουλίου 2012

Η Δύση σήμερα επαναπροσδιορίζει τήν πίστη της, η οποία στήριξε τόν πολιτισμό της, καί μεταμορφώνεται θεολογικά καί φιλοσοφικά σέ ανθρωπολογία, γειώνοντας τόν πολιτισμό της στήν κοινωνιολογία ή τόν υπαρξισμό, εγκαταλείποντας δηλαδή οριστικά τήν Ελληνικοποίηση τού πολιτισμού μέσω τής Ελληνικής φιλοσοφίας καί θεολογίας. Η ελληνικοποίηση τής θεολογίας είχε επιτευχθεί μέσω τής χρήσης δύο Ελληνιστικών κατηγοριών: τής υποστάσεως καί τής ουσίας, σέ μιά εποχή πού κυριαρχούσε η Ελληνική κουλτούρα, δίνοντας έτσι τήν δυνατότητα στόν Χριστιανισμό νά επηρεάσει τήν επικρατούσα κουλτούρα από μέσα, νά τήν ελευθερώσει από τά λάθη της καί τίς ασάφειές της καί νά τής δώσει μιά νέα καί υψηλότερη θεωρία τών πραγμάτων.

Η κουλτούρα πού είχε επικρατήσει ήδη στήν εποχή τού Χριστιανισμού, ήταν ο πλατωνισμός. Είχε νικήσει τόν πολυθεϊσμό καί τήν ειδωλολατρεία καί είχε αναδείξει απολύτως τήν αλήθεια τού μεταφυσικού κόσμου. Αυτού πού υπάρχει πέρα από τήν άμεση καί κοινότοπη εμπειρία αυτού πού είναι εφήμερο καί πεπερασμένο. Είχε τοποθετήσει στήν κορυφή τήν εμπιστοσύνη όλων στόν ρεαλισμό καί στήν αντικειμενικότητα τού θείου κόσμου, τήν πεποίθηση στήν προεξοχή τής πολλαπλότητας στό όλον, στήν αυτονόητη ύπαρξη τού κόσμου τής αιωνίου αλήθειας.

Βρίσκοντας αυτόν τόν πολιτισμό μπροστά του, ο Χριστιανισμός προέβαλε στό βάθος τού αιωνίου καί εσωτερικού Θεού αυτό πού η αρθρωμένη εμπειρία τού Χριστού καί τού Πνεύματος προσφέρει στόν χρόνο: τήν φανέρωση τού Θεού, τήν ιστορική του δοκιμασία σάν προσώπου, δηλ. τήν προσωπική του σχέση μαζί μας (τήν οικονομία τής σωτηρίας). Σάν νά αντιστοιχεί ακριβώς σ' αυτό πού ο Θεός είναι καθ' εαυτός, στήν ενυπάρχουσα φυσική, θεολογική Τριάδα. Γιά τήν Εβραϊκή πίστη έχει σημασία η ιστορία, αλλά ο Ελληνισμός τήν βοήθησε νά βρεί τίς αιώνιες ρίζες της.

Έτσι λοιπόν, μετά τήν πρώτη εποχή τών μεγάλων Συνόδων σχηματίστηκαν δύο ξεχωριστές θεολογικές παραδόσεις. Που ίσως (λένε οι Δυτικοί, άσχετοι τής εμπειρίας τής Σωτηρίας, προσκολλημένοι μόνο στό νόημα) θά 'πρεπε νά εκφράζουν συμπληρωματικότητα, αλλά δυστυχώς μπήκαν σέ διαμάχη. Η Ανατολική θεωρία επεδίωξε νά είναι πιό πιστή στίς Βιβλικές ρίζες τής εμπειρίας τής Τριάδος: Έτσι τά πάντα ανακεφαλαιώνονται στόν Πατέρα (καί όχι σέ μιάν ουδέτερη καί ανώνυμη Θεία Φύση), σέ μιά προσπάθεια νά προστατευθεί η ενότης ανάμεσα στά Θεία πρόσωπα καί η θεότης τους. Καί όμως επιλέγονται έννοιες καί όροι πού αναφέρονται άμεσα στό είναι, στό εις εαυτό τής ζωής τού Θεού, περισσότερο από τήν πράξη καί από τίς "σχέσεις", οι οποίες εκφράστηκαν στήν Ιστορία (οικονομία). Γι αυτό καί η Χριστιανική ζωή επικεντρώνεται στόν διαλογισμό, τόσο πού ακόμη καί αναφορικά μέ τό άνθρώπινο πρόσωπο προτιμάται ο θαυμασμός γιά τήν κάθετη κλίση του, η θέωση, η αξιοπρέπεια πού σημαδεύεται από τόν "θεομορφισμό". Από εδώ πηγάζει καί τό πρωτείο τής εικόνος τού ανθρώπου καί τού χριστιανού όπως εκφράζεται από τούς μοναχούς καί από τήν θεία πράξη, τήν κατεξοχήν πνευματική, τήν Λειτουργία.

Η Δυτική θεολογία κατ' αρχάς φαίνεται νά δίνει πολύ μεγάλη αξία σέ φιλοσοφικά κριτήρια, λογικά, στήν ερμηνεία της τού δυναμισμού τής Αγίας Τριάδος : η ενότης προστατεύεται μέ τήν βοήθεια τής θείας φύσεως (κοινής στά τρία πρόσωπα), από τήν ενότητα στήν τριαδικότητα. Αλλά στήν πραγματικότητα φαίνεται πιό ομογενής στήν Ιστορικότητα τής πίστεως καί στήν Βιβλική εμπειρία. (Διαγράφουν εντελώς το Βυζάντιο, τήν πρόσληψη τής Αυτοκρατορίας από τόν Κύριο, τήν μεγαλειώδη Ιστορικότητα τού Χριστιανισμού. Διότι τούς ενδιαφέρει τό άτομο. Είναι τυφλοί σέ ο,τιδήποτε άλλο. Η ιστορική συνείδηση - θά δούμε στήν συνέχεια τήν ύβρι).

Δίνει όλη της τήν προσοχή στήν "κατασκευή" τού προσώπου, καί τήν συλλαμβάνει μέσα στήν ανθρώπινη περιπέτεια, τήν οποία αναγιγνώσκει στήν συγκεκριμένη δραματικότητα τών σχέσεων. Παρ' όλα αυτά όμως ο άνθρωπος, ο οποίος προσφέρει αναλογίες γιά νά ερευνηθεί τό πρόσωπο τού Θεού καί στή Δύση, είναι ο άνθρωπος πού διαθέτει "πνευματική ψυχή" (πάντοτε μέσα στήν πλατωνική εκδοχή), ενότητα τού υποκειμένου στήν διάκριση τών έργων (τών ρόλων, καί εδώ φανερώνεται καί η σημασία τού όρου πρόσωπον ακόμη καί στήν ετυμολογική του σημασία, τού χαρακτήρος ή θεατρικού ρόλου) και στίς πράξεις πού τόν θέτουν σέ σχέση. Αναφερόμαστε βεβαίως στόν Αυγουστίνο καί στόν τονισμό του, τού προσώπου σάν σχέση, μέσα στόν καθρέφτη τών τριών κυρίων λειτουργιών του: Μνήμη (ο Πατήρ), Νούς (η σκέψη, ο Λόγος) καί θέληση (αγάπη, τό Πνεύμα).

Οπωσδήποτε διακρίνεται μία ανθρωπολογική κατεύθυνση (ανθρωποκεντρική), ψυχολογισμού, όπου προηγείται η πράξη. Οπωσδήποτε όλη η τοποθέτηση, αντιστοιχεί σέ μιάν Εκκλησία όπου κυριαρχούν οι ιερείς καί οι λαϊκοί, αντί τών μοναχών. Η πράξη προηγείται τού διαλογισμού. Αλλά είναι επίσης γεγονός πως ανοίγει τό θέμα τού ανθρωπίνου προσώπου, καί όχι μόνον γιά να στοχαστούμε γύρω από αυτό, όπως σέ έναν
Καθρέφτη, τήν αξιοπρέπεια τού προσώπου τού Θεού, αλλά καί γιά νά αντλήσουμε από αυτό σκέψεις καί νά τίς μεταφέρουμε στόν Θεό (η νέα ειδωλολατρεία, ποιούμε σεαυτόν είδωλο).
Η ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ
Στήν Δύση λοιπόν, η αξιολόγηση τού ανθρωπίνου προσώπου εντείνεται καί επεκτείνεται. Δέν υπάρχει ενδιαφέρον μόνον γιά τό τί καί τό πώς είναι ένα τέτοιο πρόσωπο, αλλά επίσης καί γιά το ‘‘ποιός’’ είναι. Τό τί καί τό πώς καλύφθηκε γρήγορα από τό δόγμα τού Αυγουστίνου γύρω από τό πρωτείο τών πνευματικών, εσωτερικών δραστηριοτήτων, οι οποίες επιφέρουν τήν διαμόρφωση ζωτικών, μέ βάθος, σχέσεων μέ τούς αλλους, μέ ολοφάνερη τήν πραγματικότητα καί προπαντός μέ τόν Θεό. Τό «ποιός» ασκείται στό άνοιγμα πρός όλους τούς ανθρώπους, πέρα από κάθε όριο καί διάκριση.
Στό εσωτερικό τής ηθικής συνειδήσεως, δηλ. σέ κάθε ξεχωριστό άνθρωπο, συγκεντρώνεται τό δράμα τής καθοριστικής συναντήσεως ανάμεσα στό καλό καί στό κακό, αλλά όμως όχι μόνον σάν διαλεκτική ανάμεσα στόν νόμο (τού Θεού) καί τήν ελευθερία (τού ανθρώπου), αλλά επίσης καί σάν διαλεκτική ανάμεσα στήν χάρη (προσφορά τής σωτηρίας, αγάπης,κοινωνίας) καί στήν απάντηση (αποδοχής ή απορρίψεως), σάν νά λέμε πως όλος ο Θεός και όχι μόνο ο Θεός τού Νόμου καί τής Κρίσεως (μάλιστα δέ κατά πρώτον ο θεός πού αγαπά, πού δωρίζεται καί γίνεται δώρο), συναντά τόν ξεχωριστό άνθρωπο γιά νά διασταυρώσει συμμαχίες μαζί του.
Ενώ λοιπόν η φιλοσοφία θά μπορούσε ίσως νά φτάσει νά φανερώσει τό μεγαλείο τής συνειδήσεως σάν τό Ιερό τής δραματικής συνάντησης ανάμεσα στήν ελευθερία καί στον νόμο, ο χριστιανισμός τοποθετεί στό κέντρο τό μυστήριο τής συνειδήσεως σάν τόν ναό τής δραματικής συνάντησης ανάμεσα σέ χάρη καί ελευθερία, δηλ. ανάμεσα σέ δύο αγάπες προορισμένες νά κοινωνήσουν. Ο Αυγουστίνος θά πάει πιό βαθειά βρίσκοντας τό δύσκολο πρόβλημα τού προορισμού. Μπορεί νά είναι ατυχείς οι λύσεις πού έδωσε. Αλλά η σημασία αυτής τής ανακαλύψεως παραμένει : κάθε ξεχωριστός άνθρωπος είναι στόχος καί τέρμα τής αιωνίου προθέσεως τού Θεού καί τής οικονομίας του. Αποκτώντας συνείδηση τού πράγματος κάνουμε τό πρώτο μας βήμα γιά νά διαβεβαιώσουμε τήν αξιοπρέπειά μας σάν πρόσωπα!

Συνεχίζεται

Αμέθυστος

H ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ ΤΟΥ ΖΗΖΙΟΥΛΑ (17)-Η ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ- Η ΝΕΑ ΑΙΡΕΣΗ

 Συνέχεια από: Σάββατο 16 Δεκεμβρίου 2023

Η ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ,ΤΟΥ ΑΛΛΟΤΡΙΟΥ.

Καί καταλήγουμε λοιπόν στόν σκοπό μας. Γιατί αυτός ήταν ο σκοπός τής ευχαριστιακής εκκλησιολογίας από τήν αρχή. Μέ ποιόν τρόπο θα μπορέσουμε να δεχθούμε ''ορθόδοξα'' το ΠΡΩΤΕΙΟ τού πάπα.

ΕΔΩ ΠΛΕΟΝ Η ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΙΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΗ.

«Κάθε τοπική εκκλησία διακηρύσσει ότι είναι καθολική, αφού βρίσκεται σε κοινωνία με τίς άλλες τοπικές εκκλησίες στόν κόσμο». Μάς οριζοντίωσε.

«Η ιδεώδης έκφραση της ενότητας τής εκκλησίας σε παγκόσμιο επίπεδο είναι η οικουμενική Σύνοδος. Η ερώτηση εάν η εκκλησία χρειάζεται έναν πρώτο σε παγκόσμιο επίπεδο καθίσταται καθοριστικής σημασίας. Τό ερώτημα περί τού πρωτείου τού επισκόπου τής Ρώμης σε παγκόσμιο επίπεδο μπορεί να ρυθμιστεί κατάλληλα μόνο με τη βοήθεια τής ευχαριστιακής εκκλησιολογίας. Καμία ευχαριστία δέν μπορεί να νοηθεί σε απομόνωση από τις άλλες ευχαριστιακές κοινότητες στόν κόσμο. (Όποιος είχε μάθει πώς η εκκλησία δέν είναι εκ τού κόσμου τούτου, ας τό ξεχάσει). Η φύση τής εκκλησίας είναι κοινωνία. Τό πρωτείο εξαρτάται από τη συνοδικότητα και η συνοδικότητα ομοίως εξαρτάται από το πρωτείο».

Όπως έγραφε ακριβώς και στό ξεκίνημα τού κειμένου με τό οποίο παραδίδεται η εκκλησία στον πάπα, κάτι παράλληλο με τό Μνημόνιο με τό οποίο παραδώσαμε την Ελλάδα στό ΔΝΤ.

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΥΝΙΣΤΑ ΤΗΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ ΚΑΙ Η ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ ΣΥΝΙΣΤΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ.

Και συνεχίζει ο διάσημος οντολόγος: «Σέ εκείνους μεταξύ τών ορθοδόξων οι οποίοι θεωρούν τη σύνοδο ως υπεράνω τού πρώτου διαφεύγει απλώς πώς δέν υπάρχει σύνοδος χωρίς τόν πρώτο. Η σύνοδος δέν είναι πάνω από τον πρώτο, καθώς δέν μπορεί να υπάρξει χωρίς αυτόν.

ΑΚΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΜΕ ΕΥΛΑΒΕΙΑ ΠΑΡΑΚΑΛΩ

«Αυτό είναι το μυστήριο τής ταυτόχρονης υπάρξεως τού ενός και τών πολλών, όπως το βλέπουμε στήν Αγία Τριάδα και επίσης, διά της αναλογίας στήν ευχαριστία».

«Κατά τούς πρώτους αιώνες, η κανονική δομή τής εκκλησίας αναγνώρισε στόν επίσκοπο Ρώμης το status του πρώτου. Γι αυτό, οι διατάξεις τού 34ου Αποστολικού κανόνα, εμπνευσμένες από τίς αρχές τής ευχαριστιακής εκκλησιολογίας (ούτε οι Απόστολοι είχαν έμπνευση από το Άγιο Πνεύμα, μόνο από τη θέση τους σάν πρώτοι τής ευχαριστίας) πρέπει να εφαρμοστούν επίσης στην ενότητα τής εκκλησίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Όταν αυτό συμβεί, τα πιό σοβαρά εμπόδια γιά την αποδοχή τού Ρωμαϊκού πρωτείου από τούς ορθοδόξους θα υπερβαθούν».

Αυτός είναι λοιπόν ο νέος επί-σκοπος τού Ζηζιούλα: δέν χάνει ποτέ τον σκοπό του.

Αυτό είναι τό σύστημα βάσει τού οποίου μπορούμε να ξεπουλήσουμε ό,τι ιερό καί όσιο μάς έχει απομείνει.

Καί οι Έλληνες παλεύοντας να σώσουν τόν άρτον τόν ούσιον, όπως και όλοι οι ορθόδοξοι λαοί εξάλλου, οι οποίοι βρίσκονται σε πτώχευση και κάτω από επιτήρηση (ΕΝΤΕΛΩΣ ΤΥΧΑΙΑ) θά πουλήσουν με ευκολία και αδιαφορία τόν άρτον τον επιούσιον.

ΑΙΩΝΙΑ ΜΑΣ Η ΜΝΗΜΗ !!!

Αμέθυστος

  καὶ Μωϋσῆς μὲν πιστὸς ἐν ὅλῳ τῷ οἴκῳ αὐτοῦ ὡς θεράπων, εἰς μαρτύριον τῶν λαληθησομένων,

Εβρ. 3,6            Χριστὸς δὲ ὡς υἱὸς ἐπὶ τὸν οἶκον αὐτοῦ, οὗ οἶκός ἐσμεν ἡμεῖς, ἐάνπερ τὴν παῤῥησίαν καὶ τὸ καύχημα τῆς ἐλπίδος μέχρι τέλους βεβαίαν κατάσχωμεν.

Εβρ. 3,7            Διό, καθὼς λέγει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον· σήμερον ἐὰν τῆς φωνῆς αὐτοῦ ἀκούσητε,

Εβρ. 3,8            μὴ σκληρύνητε τὰς καρδίας ὑμῶν ὡς ἐν τῷ παραπικρασμῷ, κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ πειρασμοῦ ἐν τῇ ἐρήμῳ,

Εβρ. 3,9            οὗ ἐπείρασάν με οἱ πατέρες ὑμῶν, ἐδοκίμασάν με, καὶ εἶδον τὰ ἔργα μου τεσσαράκοντα ἔτη·

Εβρ. 3,10           διὸ προσώχθισα τῇ γενεᾷ ἐκείνῃ καὶ εἶπον· ἀεὶ πλανῶνται τῇ καρδίᾳ, αὐτοὶ δὲ οὐκ ἔγνωσαν τὰς ὁδούς μου·

Εβρ. 3,11           ὡς ὤμοσα ἐν τῇ ὀργῇ μου, εἰ εἰσελεύσονται εἰς τὴν κατάπαυσίν μου·

 τίσι δὲ προσώχθισε τεσσαράκοντα ἔτη; οὐχὶ τοῖς ἁμαρτήσασιν, ὧν τὰ κῶλα ἔπεσεν ἐν τῇ ἐρήμῳ;

Εβρ. 3,18           τίσι δὲ ὤμοσε μὴ εἰσελεύσεσθαι εἰς τὴν κατάπαυσιν αὐτοῦ εἰ μὴ τοῖς ἀπειθήσασι;

Εβρ. 3,19           καὶ βλέπομεν ὅτι οὐκ ἠδυνήθησαν εἰσελθεῖν δι᾿ ἀπιστίαν.

H ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ ΤΟΥ ΖΗΖΙΟΥΛΑ (16)-Η ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ- Η ΝΕΑ ΑΙΡΕΣΗ

 Συνέχεια από: Παρασκευή 15 Δεκεμβρίου 2023

Η ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ,ΤΟΥ ΑΛΛΟΤΡΙΟΥ.

«Απο τη στιγμή που κάθε εξουσία στην Εκκλησία πηγάζει από την ευχαριστία, επικεφαλής του ενοριακού συμβουλίου μπορεί να είναι μόνο ένας πρεσβύτερος, όχι ένας λαϊκός. Αλλά όπως στην ευχαριστία έτσι και στην διοίκηση της ενορίας – που δεν είναι τίποτε άλλο από την προέκταση της ευχαριστίας στην καθημερινή ζωή της Εκκλησίας – οι λαϊκοί δεν είναι ποιμένες, αλλά ποίμνιο».

Γιατί δεν δοκίμασε ποτέ του να κάνει τον ποιμένα τού Σωφρόνιου;

Η ευχαριστιακή εκκλησιολογία είναι το όπλο με το οποίο θα ενωθεί η ορθοδοξία με τον πάπα και θα χαθεί. Διότι η παλιά καλή Κοινωνία δεν ήταν ευχαριστιακή όπως την εννοεί ο άθεος Ζηζιούλας, ο οποίος παρακάμπτει τον Κύριο και από την Λειτουργία, μεταμορφώνοντάς την σε πηγή εξουσίας. Δηλ. εκμηδενίζοντας το έργο Τού Κυρίου.
«Φθάνοντας στον Μεσαίωνα, η ευχαριστιακή εκκλησιολoγία στην ορθόδοξη παράδοση, βρίσκεται αντιμέτωπη με δυο ‘εχθρούς’ ταυτόχρονα. Με τον σχολαστικισμό και με τον ησυχασμό όπου φαίνεται να δίνεται έμφαση περισσότερο στην άσκηση και στην νοερά προσευχή από την συμμετοχή στην κοινωνία τής κοινότητος τής Εκκλησίας. Και η απάντηση δόθηκε από τον Καβάσιλα: Σημαίνεται δε η Εκκλησία εν τοίς Μυστηρίοις ουχ ως εν συμβόλοις. Ου γαρ ονόματος ενταύθα κοινωνία μόνον η αναλογίας ομοιότης, αλλά πράγματος ταυτότης. Την Του Χριστού Εκκλησίαν ει τίς ιδείν δυνηθείη ουδέν έτερον ή αυτο μόνον το Κυριακον όψεται Σωμα. 

ΕΔΩ ΒΡΙΣΚΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΞΕΚΑΘΑΡΗ ΔΙΑΤΥΠΩΣΗ ΤΗΣ. Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΥΝΙΣΤΑ ΤΗΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ ΚΑΙ Η ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ ΣΥΝΙΣΤΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ».

Και ο επίσκοπος συνιστά τα πάντα διότι το Κυριακό Σώμα τού ανήκει. Ο Καβάσιλας είναι ο πρόγονός του μόνον εφόσον διαβάσουμε από την ερμηνεία της Θείας Λειτουργίας του, τα αποσπάσματα που επέλεξε ο Ζηζιούλας. Διότι ο Καβάσιλας λέει άλλα πράγματα.

Ας τα δούμε:

Τα Μυστήρια δεν συμβολίζουν Τον Κύριο, δεν έχουμε κοινωνία μαζί Του με κάποια αναλογική ομοιότητα, αλλά έχουμε Αυτόν Τον Ίδιο Τον Κύριο. Τον Οποίο προσπαθεί να εκπαραθυρώσει ο Ζηζιούλας για να μείνει ο επίσκοπος στη θέση Του σαν εικόνα Του. Γι’ αυτο το λόγο, για να παίξει τον ρόλο της η εκκλησιολογία τού Ζηζιούλα είναι υποχρεωμένη να αφαιρέσει από την Λειτουργία την Θυσία, την ανάμνηση Τού Κυρίου και την ικετευτική πλευρά της Κοινωνίας η οποία ζητά την άφεση των αμαρτιών. Στην εκκλησιολογία τού Ζηζιούλα όλα είναι τετελεσμένα. Τετέλεσται είπε ο Κυριος. Το έργο Του ολοκληρώθηκε. Εάν ταυτιστούμε με Τον Κύριο τότε δεν έχουμε και εμείς να κάνουμε κάτι παραπάνω, να περπατήσουμε τον δρόμο Του. Είμαστε σωσμένοι. Σε αυτήν την περίπτωση όμως στην θέση που υπήρχε στην πατερική Θεολογία ο Κύριος πρέπει να μπεί ο Πατήρ. Όπως καί γίνεται. Και γι’ αυτό το μόνο που μας απομένει είναι να ευχαριστούμε Τον Πατέρα που έστειλε Τον Υιό Του να κάνει τα πάντα για την σωτηρία μας, χωρίς να μας κουράσει εμάς τα αδέλφια Του. ΤΙ ΑΓΑΠΗ!!! Η συνέργεια δεν υπάρχει. Γι’ αυτό και ο ησυχασμός, η συνέργεια, είναι εχθρός τής εκκλησίας τού Ζηζιούλα. Και η Λειτουργία είναι απλώς μια ευχαριστία για τα συντελεσμένα και η σύναξη εικών της Αγίας Τριάδος και ο επίσκοπος εικών της δόξης του εσχατολογικού Χριστού.

Και όμως ο Καβάσιλας, στο τέλος του Βυζαντίου, ορθώνεται σα γίγαντας και μας προστατεύει από τις κακοδοξίες του οικουμενισμού και την προδοσία τής Αλήθειας.

Κεφ. 2,4. Για τον λόγο αυτό τα προσφερόμενα τώρα στοιχεία δια των οποίων σημαίνεται το σώμα εκείνο, πριν την Θυσία, αφιερώνονται στο Θεό και γίνονται και καλούνται Τίμια Δώρα. Έτσι έκαμε και ο Χριστός τον άρτο και τον οίνο και τα παρουσίαζε στον Θεό και Πατέρα προσφέροντάς τα σαν δώρα, διότι ο Χριστός εθυσιάσθη για την δόξα Του Πατρός (δηλ. Του Θεού, δηλ. της Θεοτητός Του).

Στο κεφ. 3,1 εξηγεί καθαρά τι εννοεί με τον όρο ‘σημαίνεται’.

«Η ζωή δεν συντηρείται μόνο με την τροφή αλλά και δηλώνεται, σημαίνεται (σχεδόν ταυτίζεται) δια αυτής (της τροφής)».

Θα δούμε σε λίγο για ποιον λόγο και με ποιόν τρόπο ο Ζηζιουλας χρησιμοποιεί παραπλανητικά τον όρο ‘σημαίνεται’ για να πετάξει Τον Κύριο έξω απ’ την Εκκλησία μαζί με τους πιστούς Του, και να κατορθώσει να την αυτονομήσει και να την παραδώσει στο πνεύμα της εποχής, δηλ. του κοσμικού φρονήματος, της βουλήσεως για δύναμη και στα χέρια της επιστημονικής θεολογίας.

Η ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΙΚΕΣΙΑ.

10,6: Ποια λέγονται στη προσκομιδή μετά την ανάμνηση και δηλώνουν πως η παρουσίαση των δώρων είναι συγχρόνως ευχαριστήριος και ικετευτική (ικεσιος); Ποια είναι τα αγαθά που μας εδόθηκαν ήδη; Ποια δε τα ζητούμενα; Οπωσδήποτε τα ίδια: Άφεσις αμαρτιών, κληρονομία Βασιλείας. Αυτά είναι εκείνα που παρέλαβε ήδη η Εκκλησία, αυτά είναι και εκείνα για τα οποία ικετεύει. Γι’ αυτό το λόγο μνημονεύει τον θάνατο Του Κυρίου, αλλά μνημονεύει και τους τελειωμενους Αγίους, μνημονεύει δε επίσης και τους μη τέλειους ακόμα, ευχαριστώντας για τους πρώτους, ικετεύοντας για τους δεύτερους.

17,1: Η σημασία της ιερουργίας είναι το Μυστήριο της οικονομίας Του Χριστού. Σημαίνεται μεν δια της Θυσίας, σημαίνεται δε και δια των προ της Θυσιας, και των μετα την Θυσιαν τελουμένων και λεγομένων.

35,4. Η Χάρις λεγεται ότι ενεργεί διπλά στα Τιμια Δωρα. Πρωτα με το τροπο που τα αγιάζει, επειτα με τον τροπο που αγιαζει εμας δια αυτών.

Και τώρα το σημαντικότερο σημείο. Ο ΤΑΦΟΣ ΤΟΥ ΖΗΖΙΟΥΛΑ. Αυτό που έκλεψε για να οικοδομήσει την κακοδοξία του και να παρουσιάσει την Εκκλησία σαν ίδρυμα με θεσμούς και ιερούς κανόνες οι οποίοι ταυτίζονται με το δόγμα. Έτσι ακριβώς όπως η σύγχρονη επιστημη δεν μπορεί να συμπεριλαβει τον άνθρωπο και ο επίσκοπος και η εκκλησία του Ζηζιούλα δεν μπορούν να συμπεριλάβουν τον πιστό.

39,1. Σημαίνεται δε η Εκκλησια στα Μυστήρια οχι σαν σε σύμβολα, αλλα σαν τα μέλη απεναντι στη καρδιά και σαν τους κλαδους απεναντι στη ριζα του φυτού, σαν τα κληματα στην άμπελο. Για την Εκκλησια τα αγιασμένα Τίμια Δώρα είναι τροφή αληθινή και ποτό αληθινό, και μετέχοντας σε αυτά δεν τα μεταβάλλει σε ανθρώπινο σωμα, σαν οποιαδήποτε άλλη τροφή, αλλά αυτή (η Εκκλησια) μεταβάλλεται σε Εκείνα καθώς τα ανώτερα νικούν τα κατώτερα.

Αυτή είναι η Εκκλησία. Οι πιστοί. Ανάμεσά τους και ο επισκοπος και ο ιερεύς, διότι και αυτοί ικετεύουν για την άφεση των αμαρτιών τους και κοινωνούν των Αχράντων Μυστηρίων.

Διότι, 13,5, ο ιερεύς είναι του λαού ο προβεβλημένος ως πρεσβευτής αυτών και μεσίτης.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, Ο ΜΕΤΑΦΟΡΕΑΣ ΤΗΣ ΧΑΡΗΣ.

44,1: Ου γαρ παντες οίς διδωσιν ο ιερευς αληθώς μεταλαμβάνουσιν, αλλ’ εκεινος μονος παντως οίς αυτός διδωσιν ο Χριστός. Ο ιερευς διδει γενικα σε ολους τους προσερχομένους, ο δε Χριστός στους αξίους να μετασχουν.

ΔΙΟΤΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΓΙΑΖΕΙ ΚΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΔΙΝΕΙ ΤΟΝ ΑΓΙΑΣΜΟ.

50,13: Το εργον της Μυσταγωγιας και το τελος, δηλ. τον αγιασμο των Δωρων και την αγιαση των πιστών, Αυτος μονος τα τελεί. Οι δε ευχες και οι δεησεις και οι ικεσιες που συνοδευουν την τελετή ειναι του ιερεως. Εκείνα ειναι έργα Κυρίου, αυτα δουλου, αυτός ευχεται, Εκείνος τελειώνει τις ευχες, ο Σωτηρ διδει, ο ιερεύς ευχαριστεί για τα δοθέντα.

Και τελος η μεγαλη ασυγχώρητη αμαρτια, στην οποια γλιστρησαν, λόγω κληρικαλισμού, ο πατριαρχης και οι ανθρωποί του και ο ιδιος ο Ζηζιουλας, κατηγορώντας τους πατερες τού σχισματος σαν δαιμονισμένους και διαβεβαιώνοντας μας πώς εύχονται για την σωτηρια τους.

50,15. Μερικοι εχουν απατηθει νομιζοντας οτι η μνεία των Αγιων δεν ειναι ευχαριστία αλλα ικεσία υπερ των Αγίων.

Οσοι αναπέμπουν τις ευχες με την ιδεα οτι ωφελουν με αυτες τους Αγίους, αρνούνται την δοξα τους, πραγμα που σημαινει οτι βλασφημούν οχι μονο αυτούς αλλά και τον Θεό σαν να μην ετήρησε τις υποσχέσεις που έδωσε οτι θα τους δοξάσει και θα τους προσφέρει θέση στην Βασιλεία Του.

Οποιος εχει νού και πίστη, καταλαβαίνει.

Αμέθυστος

H ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ ΤΟΥ ΖΗΖΙΟΥΛΑ (15)-Η ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ- Η ΝΕΑ ΑΙΡΕΣΗ

 Συνέχεια από: Πέμπτη 14 Δεκεμβρίου 2023

Ο κ.Ζηζιούλας βομβαρδίζει κυριολεκτικά την ορθόδοξη θεολογία με έννοιες καί εικόνες οι οποίες δέν περιέχουν πλέον ούτε τήν χάρη τού Αγίου Πνεύματος ούτε τήν χάρη τού Κυρίου. Μιά γυμνή εκκλησιολογία σύμφωνη μέ τό πνεύμα τής εποχής μας, τό οποίο απογυμνώνει τά πάντα.

«Η θεμελιώδης αρχή τής ορθόδοξης εκκλησιολογίας είναι πώς κάθε τοπική εκκλησία πού συνάγεται γιά να τελέσει τη Θεία Ευχαριστία υπό την προεδρία τού επισκόπου είναι μία πλήρης και ''καθολική'' εκκλησία».

Στήν εικονική εκκλησία πού δημιουργεί ο κ.Ζηζιούλας, ο επίσκοπος είναι το Α και το Ω. Ο επίσκοπος τού Ζηζιούλα ακολουθεί και συνεχίζει τήν μοίρα πού είχε στή Δύση, η επιστήμη. Όλη η θεολογία τού κ.Ζηζιούλα στηρίζεται στήν ετυμολογική ανάλυση τής λέξεως επίσκοπος. Γιά Νά ξέρουμε μέ τί συμφωνούμε καί μέ τί διαφωνούμε.

Σήμερα η επιστημολογία έχει καταλήξει πώς η επιστήμη κατάγεται από την αρχαία Ελλάδα. Όπου βρίσκονται και οι πηγές τών υδάτων πού ποτίζουν τίς κοιλάδες τού πολιτισμού.

Όταν ο Δυτικός άνθρωπος, κατά την διάρκεια τής Αναγεννήσεως, εγκατέλειψε το Θεό, η ανθρωπολογία πού προέκυψε χρησιμοποίησε την αρχαία Ελλάδα στην θέση τού παραδείσου τής εβραιοχριστιανικής παραδόσεως πού εγκατέλειπε. Από τόν νέο παράδεισο προέκυψε ο Γερμανικός ιδεαλισμός και η ιδανική φυλή τού Ναζισμού.

Η ανθρωπολογία όμως, απτόητη, προκειμένου νά μήν επιστρέψει στό Θεό, ανακάλυψε ένα καινούριο παράδεισο, την αρχαία εκκλησία, μέ τήν οποία συνέχισε απτόητη  τόν ιδεαλισμό της καί τόν σκοπό της, τήν δημιουργία ενός νέου ιδανικού ανθρώπου. Σήμερα η προσπάθεια αυτή ονομάζεται οικουμενισμός.

Μάθαμε λοιπόν τά πάντα γιά την αρχαία εκκλησία, όπως ακριβώς είχαμε μάθει τά πάντα γιά τήν αρχαία Ελλάδα.

Ο κ.Ζηζιούλας, εκμεταλλεύτηκε μέ φοβερή επιδεξιότητα τό κουτί τής Πανδώρας πού λέγεται αρχαία εκκλησία γιά νά ανανεώσει και να μεταρρυθμίσει ολόκληρο τό δόγμα τής Εκκλησίας τού Κυρίου.

Τό μόνο καλό πού προκύπτει από τή μεταρρύθμισή του είναι η υπέρβαση τού κληρικαλισμού με την περιβόητη αποστολική διαδοχή τού κλήρου, πού καταδυναστεύει ακόμη τήν Εκκλησία τού Κυρίου, εισάγοντας τήν υβριστική ιδέα πώς τό Άγιο Πνεύμα( καί όχι η Πίστη όπως εκφράστηκε απο τόν Απ. Πέτρο τήν ημέρα τής Πεντηκοστής) κληρονομείται καί μάλιστα κατά τήν στιγμή τής χειροτονίας σάν ένα είδος πνευματικού DNA.

Αυτή η νέα εικονική εκκλησία, με αρχηγό τόν πάπα, θά κυβερνήσει τήν οικουμένη, και ίσως νά είναι ο πάπας αυτός πού θά στεφθεί βασιλιάς στό νέο ναό τού Σολομώντος τών Εβραίων.

Τά οράματα καί θάματα τού νεοελληνισμού συνεχίζονται. Μήν απογοητεύεστε νεοέλληνες. Τήν ίδια ώρα πού τό Ελληνικό Έθνος καταποντίζεται, ένα νέο νεοελληνικό και καθολικό άρμα απογειώνεται, Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ. Αρπαχτείτε από αυτό γιά να γλιτώσετε τήν δουλεία πού πλησιάζει με τό βήμα τής χήνας.

(Συνεχίζεται)

ΑΣ ΕΠΙΜΕΙΝΟΥΜΕ ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΖΟΝΤΑΣ ΟΤΙ Ο ΚΛΗΡΙΚΟΣ ΣΤΗΝ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΔΕΝ ΛΑΜΒΑΝΕΙ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΞΙΩΜΑ ΤΟΥ ΙΣΑΠΟΣΤΟΛΟΥ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΜΑΛΙΣΤΑ ΠΟΥ ΔΙΔΕΤΑΙ ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΧΑΡΙΣΜΑ, ΜΕ ΤΟ ΠΡΟΦΗΤΙΚΟ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΙΔΑΣΚΑΛΌΥ.  ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΔΙΝΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥΣ ΤΟΥ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ, ΤΗΣ ΧΑΡΙΣ ΤΟΥ. ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΥΓΧΩΡΟΥΝ ΤΙΣ ΑΜΑΡΤΙΕΣ, ΔΙΑΚΡΙΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑ. 

Αμέθυστος

H ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ ΤΟΥ ΖΗΖΙΟΥΛΑ (14) - ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ - Η ΝΕΑ ΑΙΡΕΣΗ

 Συνέχεια από: Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου 2023

Ο αγαπητός λοιπόν κ.Ζηζιούλας μάς αποκαλύπτει και αυτός ο ίδιος πολύ γρήγορα τους σκοπούς του και τους εχθρούς του. Γράφει λοιπόν : «Στην ανατολή κατά την πατερική περίοδο η ευχαριστιακή Εκκλησιολογία παραμένει ζώσα και ενεργός δια του Αγίου Μαξίμου [ΓΙ' ΑΥΤΟ ΥΠΑΚΟΥΣΕ ΣΤΟΥΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΣ;] και άλλων Πατέρων, παρά το γεγονός ότι ωριγενιστικά κινήματα μέσω του Ευαγρίου του Ποντικού και του ανατολικού μοναχισμού τείνουν να προσδώσουν βάρος στην ατομική άσκηση και στην επιδίωξη εξατομικευμένης αγιότητος».[ Ο Θεός όπως γνωρίζουμε αγιάζει. Είναι δυνατόν ο Σωτήρ νά δημιουργεί αιώνια άτομα; Τί σημαίνει προσέλαβε την ανθρώπινη φύση, τά αδιάβλητα πάθη; Αυτός ο ίδιος νά προσφέρει τόν καρπό ένεκεν τού οποίου μάς έδιωξε από τόν παράδεισο; Ποιός θεός είναι αυτός; Πάντως δέν είναι ο δικός μας!]

ΕΧΕΙ ΞΑΝΑΑΚΟΥΣΤΕΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΝΟΗΣΙΑ ;

Το πρόβλημα είναι ο μοναχισμός λοιπόν. Επειδή δεν εξουσιάζεται. Δηλ. το Άγιο Πνεύμα. Διότι το Άγιο Πνεύμα δεν είναι δυνατόν να θεσμοθετηθεί. Διότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται εκ του Πατρός και αναπαύεται στον Υιό. Αυτή είναι όλη η κίνηση της Αγίας Τριάδος. Γι αυτό και ο Απ. Παύλος μας κάνει γνωστό πώς το Άγιο Πνεύμα μορφώνει μέσα μας Χριστό. Δεν είναι δυνατόν λοιπόν να ενσαρκώνει ο κλήρος τον Κύριο ή ο επίσκοπος να εικονίζει τον Χριστό ή τον Πατέρα ή η Θεία Ευχαριστία και η Σύναξη να εικονίζουν την Αγία Τριάδα. Η μάχη λοιπόν γίνεται ανάμεσα στον κλήρο και στον μοναχισμό. Τον Ωριγένη π.χ. καταδίκασε η Εκκλησία με την πρωτοβουλία ενός γνωστού Επισκόπου ο οποίος δεν μπορούσε να ανεχθεί άλλη εξουσία εκτός αυτού. Ο Ωριγένης ήταν ο πρώτος θεολόγος ο οποίος κατάλαβε το μεγάλο πρόβλημα και πολέμησε την διοίκηση της Εκκλησίας. Η θανάσιμη μάχη κρατά μέχρι σήμερα.

Ας δούμε λίγο την ομολογία του Ζηζιούλα ότι ο Ανατολικός μοναχισμός επιδόθηκε σε ατομική άσκηση. Τα ίδια επαναλαμβάνει και ο Γιανναράς όπως γνωρίζουμε. Αυτή την ίδια ιδέα εκμεταλλεύεται και ο Ράμφος λέγοντας πώς η ασκητική υπήρξε μια αποτυχημένη εξατομίκευση.

Όλοι αυτοί θέλουν δηλαδή να μας πούν πώς πιστεύουμε σε έναν θεό ο οποίος μπορεί να συνάψει ατομικές σχέσεις με ανθρώπους; Σάν τον Δία του Ολύμπου, χωρίς να ενδιαφέρεται για την οικοδομή της Εκκλησίας, της Εκκλησίας Του. Και εμφανίζεται τώρα ο Κληρικαλισμός τύπου Ζηζιούλα να του χαλάσει την παστάδα; Πρέπει να επινοήσουμε καινούργιες λέξεις για να χαρακτηρίσουμε αυτούς τους ανθρώπους. Και γιατί επιδίωξη Αγιότητος; Δεν έχουμε μοναχούς Αγίους; Πολύ περισσότερους δέ απο ότι στις τάξεις του κλήρου; Ποιόν Άγιο έφτιαξε μέχρι τώρα η Σύναξη; Εκτός από τον Παπαθανασίου και τον Καλαϊτζίδη βεβαίως;

Οι νέοι θεολόγοι προσπάθησαν να διαγράψουν τον όρο ουσία απο την Αγία Τριάδα ακολουθώντας την πολεμική της Δύσεως στον σχολαστικισμό ο οποίος από την εποχή του Αυγουστίνου δήλωνε πώς μπορούμε να γνωρίσουμε την ουσία του Θεού. Και αναγκάζονται να επινοήσουν την ευχαριστιακή Εκκλησιολογία και την Σωτηρία μέσω της κοινωνίας των προσώπων. Και όμως το Βυζάντιο αντιμετώπισε τον σχολαστικισμό με όλα του τα μέσα, αλλά η μάχη που έδωσε παραμένει άγνωστη. Έχουμε μεταφράσει στη Νεοελληνική το τελευταίο κείμενο του Βυζαντίου εναντίον του Ακινάτη γραμμένο απο τον μεγάλο Ησυχαστή Κάλλιστο Αγγελικούδη αλλά απ’ ότι βλέπουμε η πατερική θεολογία δεν κατοικεί πλέον στην Ορθοδοξία.

Η Ορθοδοξία που επικρατεί σήμερα στηρίζεται ώς επι το πλείστον στους κανόνες που θεσπίστηκαν απο τις Ιερές συνόδους μετά την αντιμετώπιση τών αιρέσεων και οι οποίοι είχαν σκοπό να προστατεύσουν την Εκκλησία από την επανάληψη των αιρέσεων και έχει δημιουργηθεί μια τέτοια τραγική κατάσταση που για να είσαι πλέον Ορθόδοξος πρέπει να τηρείς τους κανόνες με τους οποίους πολεμάς κάποιες αιρέσεις. Χριστιανική ζωή δέν υπάρχει πλέον.

(Συνεχίζεται)

Αμέθυστος

H ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ ΤΟΥ ΖΗΖΙΟΥΛΑ (13) -Η ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ-Η ΝΕΑ ΑΙΡΕΣΗ.

Συνέχεια από: Tρίτη 12 Δεκεμβρίου 2023

Η ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ

Ο Μητροπολίτης Περγάμου κ.Ζηζιούλας ολοκληρώνει σιγά σιγά και ανεμπόδιστα, τη διάλυση τής Χριστιανικής Ορθοδοξίας. Στο 4o τεύχος (Τόμος 80/2009) του περιοδικού Θεολογία διαλύει εις πλάτος ό,τι είχε μείνει όρθιο μέχρι σήμερα, ολοκληρώνοντας την λαίλαπα του κληρικαλισμού που κατόρθωσε να κυριεύση και να εξουσιάση την Θεία Κοινωνία.
«Η ευχαριστιακή Εκκλησιολογία ώς θεολογικός όρος και έννοια πρώτοεμφανίζεται κατά τον 20ο αιώνα. Χρησιμοποιήθηκε από τον Afanasiev και έγινε δεκτή και από την Β' Βατικανή σύνοδο».

Οι Ορθόδοξοι, ιδίως με τον Τρεμπέλα (δεν είναι σαφές γιατί θεωρείται Ορθόδοξος) εναντιώθηκαν στην ταύτιση της Εκκλησίας με την Ευχαριστία, θεωρώντας την Ευχαριστία ώς ένα μυστήριο μεταξύ των επτά, δηλ. ένα μυστήριο που παράγεται απο την Εκκλησία και δέν παράγει την Εκκλησία.

Στην μελέτη στην οποία αναφερόμαστε ο κ.Ζηζιούλας θα αποδείξει ότι η ιδέα πώς η Ευχαριστία εκφράζει, αποκαλύπτει και πραγματώνει την Εκκλησία είναι βαθειά Ορθόδοξη.

Ξεκινά τις αποδείξεις του χρησιμοποιώντας τον Απόστολο Παύλο ιδίως την Α' προς Κορινθίους 11ο-14ο κεφάλαιο. Ας δούμε απο κοντά λοιπόν τον Απ. Παύλο : «Το ποτήριον της Ευλογίας ό ευλογούμεν, ουχί κοινωνία του αίματος του Χριστού εστί; Τον άρτον όν κλώμεν, ουχί κοινωνία του σώματος του Χριστού εστί;
...Συνερχομένων ούν υμών επι το αυτό ούκ έστι Κυριακόν δείπνον φαγείν.....Οτι ο Κύριος Ιησούς εν τη νυκτί ή παρεδίδετο έλαβε άρτον και ευχαριστήσας έκλασε και είπε....Τουτό ποιείτε εις την εμήν ανάμνησιν.....Οσάκις γάρ άν εσθίητε τον άρτον τούτον και το ποτήριο τούτο πίνητε, τον θάνατον του Κυρίου καταγγέλλετε άχρις ού άν έλθη....Ο γαρ εσθίων και πίνων αναξίως κρίμα εαυτώ εσθίει και πίνει, μη διακρίνων το σώμα του Κυρίου. δια τούτο εν υμίν πολλοί ασθενείς και άρρωστοι και κοιμώνται ικανοί. Ει γάρ εαυτούς διεκρίνομεν, ούκ άν εκρινόμεθα. Κρινόμενοι δέ υπό του Κυρίου παιδευόμεθα, ίνα μη σύν τω κόσμω κατακριθώμεν.»

Αμέσως μετά μιλά περί των πνευματικών : «Διαιρέσεις δέ χαρισμάτων εισί, το δέ αυτό πνεύμα και διαιρέσεις διακονιών εισί, και ο αυτός Κύριος, και διαιρέσεις ενεργημάτων εισίν, ο δέ αυτός εστί Θεός, ο ενεργών τα πάντα έν πάσιν.»

Παραθέσαμε με κάποια επιμονή αυτά τα λίγα από την επιστολή του Απ. Παύλου διότι ο Απόστολος μιλά για το περιεχόμενο της πίστεως μας. Κάτι που απουσιάζει παντελώς από τις εκθέσεις και τις πράξεις των νέων θεολόγων. Ακόμη και όταν αναφέρονται με ενθουσιασμό στο έργο του Καβάσιλα, αποφεύγουν με τέχνη το περιεχόμενο της Θ.Λειτουργίας μας. Φυσικά εάν δεχθούμε τον σκελετό που προτείνουν, το νεκρό σώμα της Εκκλησίας που τριγυρίζουν από διάλογο σε διάλογο, θα προσθέσουν σίγουρα και το περιεχόμενο που επιθυμούν.

Μια Εκκλησία χωρίς τον Κύριο. Μια Εκκλησία του Αντιχρίστου.

(Συνεχίζεται)

Αμέθυστος

H ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ ΤΟΥ ΖΗΖΙΟΥΛΑ (12) ΖΗΖΙΟΥΛΑΣ— Ο ΜΕΓΑΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ

Συνέχεια από: Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου 2023

 Communion and otherness σελ.162

«Η Σύνοδος τής Κων/πόλεως τού 381μ.Χ. κάτω από την άμεση επιρροή τού Γρηγορίου Ναζιανζηνού, τόλμησε να αλλάξει το πιστεύω τής Νίκαιας στό σημείο στό οποίο γινόταν αναφορά στόν Υϊό σάν υπάρχοντα από τήν ουσία τού Πατρός (εκ τής ουσίας τού Πατρός) απλόποιώντας το σέ εκ τού Πατρός. Αυτή η αλλαγή δέν μπορεί να είναι τυχαία. Είναι μιά καθαρή έκφραση τού ενδιαφέροντος τών Καππαδοκών Πατέρων νά τονίσουν ότι είναι τό πρόσωπο τού Πατρός κι όχι η Θεία ουσία η πηγή και η αιτία τής Τριάδος».

Η θεολογική του ένδεια είναι απίστευτη. Πώς θα μπορούσε διαφορετικά να είναι ο Υϊός ομοούσιος τού Πατρός;. Πώς θα μπορούσε να πεί ο Μ. Αθανάσιος εί δέ μή καρπογόνος εστίν αυτή η Θεία ουσία αλλ’ έρημος, ως φώς μή φωτίζον και πηγή ξηρά, πώς δημιουργικήν ενέργειαν έχειν;[ΠΩΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΤΗΡ ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΥΙΟ;]

Πρόσωπο χωρίς ουσία είναι μιά απλή ετερότης, ενώ πρόσωπο μέ ουσία είναι ατομικότης. Ποιό είναι το χειρότερο; Τό πρόβλημα ή η λύση πού προτείνει ο Ζηζιούλας. Η μόνη πραγματική ετερότης σήμερα είναι η επιστήμη και η τεχνολογία. Οι οποίες δημιουργούν τίς μάζες. Το μόνο αληθινό πρόβλημα τής Δύσεως. Αντιθέτως από αυτά πού πιστεύουν οι νεο-ορθόδοξοι. Από τον μαζάνθρωπο λυτρωνεται η ατομικότης. Ο Ζηζιούλας μάλλον προσπαθώντας να θεραπεύση την ανθρωπότητα από την ατομικότητα, βρήκε την ρίζα της, την ετερότητα.

Ο Ματσούκας, μοναδικός ίσως μετά το πάθος τού Ρωμανίδη εναντίον τής θεολογίας τού Ζηζιούλα, στην Δογματική και Συμβολική θεολογία Β, στίς σελ. 96-97καταγγέλλει ήπια κάποιες μαύρες τρύπες στήν θεολογία τού διαδόχου τού Γρηγορίου τού Παλαμά. «Αναλυτικώτερα αυτό σημαίνει ότι ο Θεός, ώς Πατήρ και όχι ώς ουσία, με το να είναι διαρκώς επιβεβαιώνει την ελευθέραν θέλησή του να υπάρχει (Εδώ ανήκει και το γνωστό ΥΠΑΡΧΩ) και την διαβεβαίωσιν αυτήν συνιστά ακριβώς η Τριαδική του ύπαρξις. Ο Πατήρ απο αγάπη δηλαδή ελεύθερα, γεννά τον Υιόν και εκπορεύει το πνεύμα. Άν υπάρχει θεός, υπάρχει διότι υπάρχει ο Πατήρ, δηλ. εκείνος ο οποίος απο αγάπη ελευθέρα γεννά τον Υιόν και εκπορεύει το Πνεύμα» Αλλά συνεχίζει ο Ματσούκας, το κατα φύσιν δέν υπόκειται στην ελευθερία της θελήσεως παρά μονάχα το κατα βούλησιν. Σε αυτή ακριβώς την κακοδοξία είχε περιπέσει ο Άρειος : Ισχυριζόταν ότι ο Λόγος είναι προιόν της ελεύθερης βουλήσεως του Πατρός, πράγμα που ισχύει μόνο για την κτίση κατά τον Μ. Αθανάσιο. Ο Ματσούκας καταλήγει πώς ο Ζηζιούλας δέν διακρίνει ανάμεσα σε οικονομική και αΪδια τριάδα, πράγμα που είναι εν μέρη σωστό λόγω της εξελίξεως της Δυτικής Θεολογίας σε ανθρωπολογία.

Και όμως σε αυτό το τόσο κεντρικό σημείο της θεολογίας του Ζηζιούλα ο Γρηγόριος Θεολόγος πρόφθασε ήδη να μας πεί στον Λόγο του 29,6 : Βουληθείς φασι, γεγέννηκε τον Υιόν, ή μη βουληθείς; Εί θέλων, θελήσεως υιός ο Υιός, πώς ούν εκ του Πατρός; Και καινήν τινα μητέρα την θέλησιν αντι του Πατρός αναπλάττουσιν. 

Γίνεται πλέον φανερό νομίζουμε πώς η θεολογία του Ζηζιούλα είναι μια χονδροειδής σύνθεση όλων των αιρέσεων της Ανατολικής Εκκλησίας η οποία σύνθεση σκοπό έχει να ενωθεί με όλες τις αιρέσεις της Δύσεως για να αποτελέσουν τη νέα Εκκλησία, το ένδυμα φωτός που θα ντύσει τα σκοτάδια όλων των θρησκειών της Γής. Ποτέ ο Εωσφόρος δέν θα μπορούσε να ευχηθεί μεγαλύτερο θρίαμβο.

Και η Εκκλησία του Χριστού θα πάρει τη θέση της δίπλα στους μύθους της Πόλης η οποία πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικιά μας θάναι.


Αμέθυστος

H ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ ΤΟΥ ΖΗΖΙΟΥΛΑ (11)ΖΗΖΙΟΥΛΑΣ-Ο ΜΕΓΑΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ

Συνέχεια από: Κυριακή 10 Δεκεμβρίου 2023

 Συνέχεια τών αποσπασμάτων.

«Είναι αδύνατον πάντως να πούμε πώς στον Θεό, όπως και στην περίπτωση των ανθρωπίνων υπάρξεων, η φύσις προηγείται του προσώπου.[Εάν προηγείται τό πρόσωπο σημαίνει ότι υπήρξε πρόσωπο χωρίς φύση] Ομοίως και για τους ίδιους λόγους, είναι αδύνατον να πούμε πώς στον Θεό κάποιο από τα τρία πρόσωπα υπάρχει ή μπορεί να υπάρξει ξεχωριστά από τα άλλα πρόσωπα. Τα τρία αποτελούν μια τόσο αδιάσπαστη ενότητα, που ο ατομικισμός είναι απολύτως αδιανόητος στην περίπτωσή τους. Το μυστήριο του ΕΝΟΣ Θεού σε τρία πρόσωπα στοχεύει σε έναν τρόπο ζωής ο οποίος απαγορεύει τον ατομικισμό και τον χωρισμό (ή την αυτάρκεια και την αυθύπαρξη) σάν κριτήριο τής πολλαπλότητος. Το ένα όχι μόνο δέν προηγείται των πολλών αλλά αντιθέτως απαιτεί τα πολλά απ’την αρχή για να εξασφαλίσει την ύπαρξη του».

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΑΙ ΔΥΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ. ΤΟ ΕΝΑ ΓΕΝΝΑ ΤΑ ΠΟΛΛΑ. ΕΝΩ ΣΤΗ ΔΥΣΗ ΤΟ ΕΝΑ ΔΕΝ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ ΚΑΝ. ΕΠΙΔΙΩΚΕΤΑΙ Η ΕΝΟΤΗΣ ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ.

«Ένα πρόσωπο ορίζεται μέσω ιδιοτήτων οι οποίες είναι απολύτως μοναδικές και με αυτήν την άποψη διαφέρουν βασικώς από την φύση ή την ουσία. Όμως αυτή η ακοινωνησία τών υποστατικών ιδιοτήτων δέν σημαίνει πώς τα πρόσωπα στην τριάδα πρέπει να κατανοηθούν σαν αυτόνομα άτομα. Οι Καππαδόκες ονόμασαν τα πρόσωπα με ονόματα που δείχνουν σχέσεις.[Γρ.Θεολόγος. Δείχνουν τό ομοούσιο.] Κανένα από τα τρία πρόσωπα δέν γίνεται κατανοητό χωρίς αναφορά στα άλλα δύο λογικώς και οντολογικώς. Το πρόβλημα είναι πώς θα κατορθώσουμε να ξανασυνδυάσουμε ακοινωνησία με σχέση. Αυτό πάντως παραμένει σάν μιά προσπάθεια να απελευθερώσουμε την Θεία ύπαρξη από την υποδούλωση των προσώπων στην ουσία, μια υποδούλωση η οποία αντιστοιχεί μόνον στην κτιστή ύπαρξη. Λόγω της άκτιστης υπάρξεώς των τα τρία πρόσωπα δέν αντικρύζουν μια προϋπάρχουσα ουσία αλλά υπάρχουν ελεύθερα. Η ύπαρξις είναι ταυτόχρονα σχέση, σχεσιακή και υποστατική».

Νομίζουμε πώς είναι ξεκάθαρη πλέον η ανθρωπολογική του κατεύθυνση. Η βασική αδυναμία της Δύσεως, η οποία προσπάθησε να θεολογήσει μόνον βάσει της οικονομικής αποκαλύψεως, υπερβαίνεται, βαθαίνει και ολοκληρώνεται στην ανθρωπολογία, ανοίγοντας ακόμη περισσότερο το χάος που την χωρίζει από την Πατερική Θεολογία.

Ας δούμε όμως σε αυτό το σημείο τον Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο, ξεκινώντας από την σκλαβιά των προσώπων στην ουσία, το μεγάλο σύνθημα του Ζηζιούλα.

Λόγος 29,2: Ημίν δέ μοναρχία το τιμώμενον, μοναρχία δέ ούχ ην έν περιγράφει πρόσωπον, εστι γαρ και το έν στασιάζον προς εαυτό πολλά καθίστασθαι, αλλ’ην φύσεως ομοτιμία συνίστησι, και γνώμης σύμπνοια, και ταυτότης κινήσεως, και προς το έν τον εξ άυτού σύννευσις ώστε κάν αριθμώ διαφέρει, τή γε ουσία μή τέμνεσθαι.

Λόγος 42,15 : Άναρχον και αρχή και μετά της αρχής είς Θεός. Ούτε του ανάρχου το άναρχον φύσις ή το αγέννητον. Ουδεμία γαρ φύσις ότι μή τόδε έστιν, αλλ’ότι τόδε.

Όνομα το μέν ανάρχο Πατήρ, τη δέ αρχή Υιός, το δέ μετά της αρχής Πνεύμα Άγιον. Φύσις δέ τοις τρισι μία, ΘΕΟΣ. ΕΝΩΣΙΣ δε ο Πατήρ, εξ’ού και πρός όν ανάγεται τα εξής : Ούχ ώς συναλειφεσθαι, αλλ’ώς έχεσθαι. (Χωρίς να είναι σε σύγχυση το ένα με το άλλο, αλλά σαν να κρατούνται μαζί).

Λόγος 29,15 : Ότι ούτε ουσία όνομα ο Πατήρ, ούτε ενεργίας. Σχέσεως δέ και του πώς έχει προς τον Υιόν ο Πατήρ ή ο Υιός προς τον Πατέρα. Ώς γάρ παρ’ημίν αι κλήσεις αύται το γνήσιον και οικείον γνωρίζουσιν, ούτω κακεί την του γεγεννημένου προς το γεγεννηκός ομοφυίαν σημαίνουσιν.

Έτσι λοιπόν εάν η Σύναξη είναι σχέσεις και εάν τα πάντα είναι σχέσεις, όπως διατείνεται η νεο-ορθόδοξη θεολογία, κάθε νεο-ορθόδοξος πρέπει να είναι θέσει Πατήρ και οι υπόλοιποι Υιοί τους, για να μπορεί να υπάρξει σχέση. Υιοί οι οποίοι είναι υποχρεωμένοι να πραγματοποιούν το θέλημα του Πατρός των για να υπάρξουν.

ΜΙΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΚΩΜΩΔΙΑ. ΣΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΒΛΑΚΕΙΑΣ Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΘΕΛΟΝΤΑΣ ΝΑ ΕΛΕΥΘΕΡΩΘΕΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΣ ΑΠΟ ΤΗ ΦΥΣΗ,ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΣΕΙ ΤΟΝ ΘΕΙΚΟ ΕΦΗΒΟ, ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΝΑ ΕΛΕΥΘΕΡΩΣΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΦΥΣΗ Ή ΟΥΣΙΑ. 

Θα συνεχίσουμε με ορισμένες παρατηρήσεις του Ματσούκα

Υπάρχουν λεπτότατες λεπτομέρειες στο θέμα της ουσίας και της σχέσεως στο κείμενο του Αγγελικούδη εναντίον του Ακινάτη 

Αμέθυστος