Το μάθημα του Τζέφρι Σακς για την Ευρώπη

από τον Fabio Mini - 01/11/2026

Πηγή: Il Fatto Quotidiano

Το masterclass του Jeffrey Sachs για περίπου σαράντα ευρωβουλευτές και βοηθούς καλύφθηκε από την Il Fatto με μερικά σημαντικά αποσπάσματα. Ελπίζω ότι αυτό το ενδιαφέρον ήταν αρκετό για να πείσει τους αναγνώστες να παρακολουθήσουν την ηχογράφηση στο YouTube. Μια ολόκληρη ώρα εισαγωγικών σχολίων από τον καθηγητή και άλλη μια ώρα ερωτήσεων και απαντήσεων. Ένα πραγματικό masterclass. Σαφές, διαυγές, λεπτομερές και παθιασμένο με το τι έχουν εκπροσωπήσει και εκπροσωπούν οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ρωσία, η Κίνα και η Ευρώπη στον κόσμο.

Ο Σακς έχει κυριολεκτικά διαλύσει ολόκληρη την τρέχουσα αφήγηση για τον πόλεμο στην Ουκρανία. Έχει καταγγείλει τις προκλήσεις, τις προδοσίες και τις επιθέσεις που εξαπολύθηκαν εναντίον της Ρωσίας από τους Δυτικούς στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Η κρίση του για τη χώρα του, κληρονόμο του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού, είναι καυστική. Κανένα έλεος για σχεδόν όλους τους προέδρους του χθες και του σήμερα. Κανένα έλεος για τους σχολιαστές που ασκούν ιεραρχία χωρίς γνώση και χωρίς περιορισμό. Καμία λέξη δεν μετριέται με το εκατοστό της πολιτικής ορολογίας, της πολιτικής ορθότητας και της διπλωματικής ομίχλης: οι ηλίθιοι είναι τέτοιοι, οι ηλίθιοι επίσης, και οι γενοκτονίες και οι εγκληματίες είναι τέτοιοι. Απλά και ξεκάθαρα. Ένα εξαιρετικό μάθημα για το τι έχει συμβεί στον κόσμο λόγω της μανίας των ΗΠΑ για ηγεμονία, της πολεμικής φρενίτιδας του ΝΑΤΟ, των ισραηλινών ανοησιών και της ευρωπαϊκής απάθειας. Ένα μάθημα πλούσιο σε προσωπικές εμπειρίες και άγνωστα επεισόδια, υποσχέσεις που δόθηκαν και δεν τηρήθηκαν, λόγια που ειπώθηκαν και άγραφα και αντίστροφα. Ένα πλαίσιο που μας βοηθά να κατανοήσουμε πολλά από τα «μυστήρια» που περιβάλλουν τους τρέχοντες πολέμους και κρίσεις, καθώς και τις μελλοντικές προοπτικές.

Ανάμεσα στα διάφορα λόγια που έγραψε και δεν είπε (και αντίστροφα) ο Σακς, αυτά που έγραψε και δεν είπε ο Αντενάουερ το 1952 είναι εντυπωσιακά. Εκείνη τη χρονιά, η Γερμανία είχε την ευκαιρία να επιλέξει την ουδετερότητα. Σε αντάλλαγμα, ο Στάλιν υποσχέθηκε επανένωση. Και μπορούσε να το κάνει αυτό επειδή όλη η Ανατολική Γερμανία ελεγχόταν από τον Κόκκινο Στρατό. Αν είχε δεχτεί, ο Ψυχρός Πόλεμος πιθανότατα δεν θα είχε προκύψει ποτέ και η ισορροπία μεταξύ των μπλοκ θα είχε διασφαλιστεί χωρίς την καταφυγή στην πυρηνική τρομοκρατία. Ο Αντενάουερ αρνήθηκε, δηλώνοντας ότι προτιμούσε μια διαιρεμένη Γερμανία (υπό δυτική και ανατολική κυριαρχία) παρά μια ενωμένη, ανεξάρτητη και ουδέτερη. Ήταν μια επιλογή εκ μέρους του, αλλά και μια επιλογή που καταδίκαζε τον γερμανικό λαό και ολόκληρη την Ευρώπη σε διαρκή πόλεμο. Αδελφοκτόνος. Για μια δήλωση και μια απόφαση που εκφωνήθηκε και γράφτηκε από τον πατέρα της γερμανικής δημοκρατίας, ήταν μια πολύ σοβαρή δήλωση και μια ανεξήγητη. Πολλά χρόνια αργότερα, λέει ο Σακς, ένα έγγραφο βρέθηκε σε βρετανικά αρχεία στο οποίο ο Αντενάουερ εξήγησε τον λόγο αυτής της επιλογής: «Προτιμώ τη διαίρεση όχι επειδή δεν εμπιστεύομαι τον Στάλιν, αλλά επειδή δεν εμπιστεύομαι τον γερμανικό λαό». Κοιτάζοντας τι συνέβη μετά την επανένωση και τι συμβαίνει τώρα στη Γερμανία, θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί ότι ο παλιός Αντενάουερ ήταν πραγματικά μια ιδιοφυΐα και, πάνω απ' όλα, γνώριζε τους συμπατριώτες του. Η Ενωμένη Γερμανία δεν μπόρεσε να ξεπεράσει ή να εξομαλύνει τις διαφορές μεταξύ Ανατολής και Δύσης, ούτε καν να εγγυηθεί ίση κοινωνική και οικονομική μεταχείριση για τους αντίστοιχους πληθυσμούς τους. Για πολλά χρόνια, το ανατολικό τμήμα θεωρούνταν σαν σφαίρα και αλυσίδα για το δυτικό τμήμα. Οι Ένοπλες Δυνάμεις ήταν οι πρώτες που «εκκαθαρίστηκαν», παρόλο που τα μυστικά αρχεία και οι επαφές της ΛΔΓ με τις ανατολικές χώρες, από την Πολωνία μέχρι τη Μογγολία, ήταν ένα θεόσταλτο δώρο για τις γερμανικές, αμερικανικές και νατοϊκές μυστικές υπηρεσίες. Από το 1992 και μετά, μόνο ό,τι ήταν βολικό από αυτή την κληρονομιά χρησιμοποιήθηκε για να κατασκευαστεί η αφήγηση μιας ηλίθιας και κακής κομμουνιστικής Γερμανίας. Η λεπτομέρεια που με την ενοποίηση, η Δυτική Γερμανία έλαβε ως προίκα επαφές και συμβόλαια με ένα μέρος του κόσμου που προηγουμένως είχε αγνοηθεί ή ήταν απρόσιτο, αποσιωπήθηκε. Στην πραγματικότητα, το «σφαίρα και αλυσίδα» είχε εργαστεί για δεκαετίες, κακοπληρωμένο και μεροληπτικό, για να παχύνει τις ίδιες οικογενειακές ολιγαρχίες που είχαν υποστηρίξει το Τρίτο Ράιχ. Για αυτούς, ο πόλεμος δεν χάθηκε ποτέ πραγματικά.

Σε μια δημόσια συνέντευξη του 1994, ο Κίσινγκερ δήλωσε ότι η Ρωσία δεν αποτελούσε απειλή: οι χώρες του ΝΑΤΟ δεν απειλούνταν, αλλά το ΝΑΤΟ έπρεπε να επεκταθεί ακόμη και αν αυτό αποτελούσε στρατιωτική πρόκληση εναντίον της Ρωσίας. Η λογική του Κίσινγκερ, την οποία υιοθέτησε η ίδια η κυβέρνηση Κλίντον και οι επόμενες, ήταν «αν δεν αμφισβητήσεις τη Ρωσία όταν είναι αδύναμη, τι θα κάνεις όταν είναι ξανά δυνατή;» Η σύγκρουση ήταν επιθυμητή, επιδιωκόμενη και σχεδιασμένη. Οι Βαλκανικοί πόλεμοι ήταν απλώς μια εκδήλωση αυτής της επιθυμίας. Ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό κανενός στις ΗΠΑ, την Ευρώπη ή το ΝΑΤΟ ότι μια πιο ευημερούσα Ρωσία θα ήταν περισσότερο σύμμαχος παρά εχθρός. Ή ίσως πέρασε από το μυαλό των Αμερικανών, οι οποίοι, ωστόσο, δεν μπορούν να φανταστούν μια χώρα στον κόσμο που να είναι «μεγαλύτερη» από αυτούς. Κανείς δεν σκέφτηκε ότι η πρόκληση θα πετύχαινε ακριβώς αυτό που ήθελαν, αλλά το αποτέλεσμα δεν θα ήταν απαραίτητα ευνοϊκό. Ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει μετατραπεί από διμερές ζήτημα σε εφιάλτη της ηπείρου. Επικαλούμενοι συνεχώς τον πόλεμο και τη ρωσική απειλή, η Ευρώπη και το ΝΑΤΟ ένιωσαν την ανάγκη να επανεξοπλιστούν παρά τη σαφή στρατιωτική υπεροχή του ΝΑΤΟ στο σύνολό του. Η πίεση των ΗΠΑ για αύξηση των στρατιωτικών δαπανών με μοναδικό σκοπό την τροφοδότηση του αμερικανικού βιομηχανικού συστήματος έχει βρει εξαιρετική υποστήριξη στον προσδιορισμό της Ρωσίας ως του ιδανικού εχθρού. Σήμερα, η Ευρώπη επανεξοπλίζεται, διοχετεύοντας χρήματα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το ευρώ υποτιμάται έναντι του δολαρίου, ακόμη και της λίρας. Η μαγική λέξη είναι ότι πρέπει να αμυνθούμε, πρέπει να βοηθήσουμε την Ουκρανία να αμυνθεί. πρέπει να αντιμετωπίσουμε την κρίση θέτοντας σε λειτουργία τις αμυντικές βιομηχανίες. Η Γερμανία είναι η χώρα που είναι πιο αφοσιωμένη στην πολεμική προσπάθεια. Όλοι ζητούν χρήματα για να διεξάγουν πόλεμο, ή μάλλον, για να τον ξεκινήσουν πρώτοι. Μια αμερικανική παροιμία λέει: «Να προσέχεις τι ζητάς· μπορεί να το πάρεις». Όσοι στην Ευρώπη έχουν διαβάσει Κίσινγκερ μπορεί να έχουν πάρει το ίδιο μάθημα, αλλά το εφαρμόζουν σε λάθος στιγμή.

La lezione di Jeffrey Sachs all’Europa

Λαέ! Οικονομικά, άντε και...!

από τον Maurizio Murelli - 25 Οκτωβρίου 2026

Πηγή: Μαουρίτσιο Μουρέλι

Πριν από μια εβδομάδα, υποστήριξα τον αληθινό και πρωταρχικό λόγο για την αποστροφή προς τη Ρωσική Ομοσπονδία, και ως εκ τούτου την ρητορική μνησικακία εκ μέρους των παγκοσμιοποιητικών ελίτ της ΕΕ. Ουσιαστικά, υποστήριξα ότι η σύγκριση μεταξύ του πραγματικού κοινωνικοπολιτικού μοντέλου της λεγόμενης ρωσικής απολυταρχίας και της φιλελεύθερης δημοκρατίας είναι ανελέητη: αφενός, ένα λειτουργικό μοντέλο κράτους πρόνοιας, και αφετέρου, ένα κρατικό μοντέλο σε πλήρη οργανική αποσύνθεση. Υποστήριξα ότι οι ηγέτες του κοινωνικοπολιτικού μοντέλου των κρατών της ΕΕ, στην πράξη, δεν έχουν δεσμευτεί να υπερασπίζονται τα συμφέροντα των ανθρώπων που υποτίθεται ότι κυβερνούν, αλλά μάλλον τα δικά τους προσωπικά συμφέροντα, ως εκπρόσωποι της ολιγαρχικής και πλουτοκρατικής εξουσίας που τους δημιούργησε και τους εμπιστεύτηκε τον ρόλο των επιστάτων στο τιμόνι των διαφόρων κρατών της ΕΕ.
Μια παράξενη θεωρία μου; Να τι δήλωσε σε μια συνέντευξη ο Γερμανός Καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς:
«Αυτή τη στιγμή, αυτό που με ανησυχεί περισσότερο δεν είναι η οικονομία μας, ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση, ούτε η Αμερική, ούτε η Κίνα. Αυτό που με ανησυχεί περισσότερο είναι η επιρροή της Ρωσίας στην κοινωνία μας και η ικανότητά της να αποσταθεροποιεί με επιτυχία τις χώρες μας. Η συνθηκολόγηση της Ουκρανίας, ειδικά αν είναι άνευ όρων, είναι μια απαράδεκτη επιλογή, επειδή θα σήμαινε τη συνθηκολόγηση όλων μας. Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που υποστηρίζω τόσο σθεναρά την Ουκρανία: είναι προς το συμφέρον μας, ανταποκρίνεται πλήρως στα συμφέροντά μας».
(Το βίντεο της συνέντευξης βρίσκεται στη σελίδα στο Facebook «Η Ιταλία με τη Ρωσία του Πούτιν», την οποία προτείνω να επισκεφθείτε.)
Κατανοητό; «Ανταποκρίνεται πλήρως στα συμφέροντά μας». «Δικά μας», ποιανού, δεδομένου ότι δεν αφορά την οικονομία της χώρας του και επομένως δεν αφορά την ευημερία των πολιτών της; Προφανώς, ο υποστηρικτής της BlackRock μιλάει για «αποσταθεροποίηση» αναφερόμενος στον διαβόητο «υβριδικό πόλεμο», τη ρωσική προπαγάνδα κ.λπ., αλλά αυτός ο υπαινιγμός δεν αξίζει πλέον να τον αναλύουμε και να τον αντικρούουμε: είναι μια δήλωση που αυτοαποκαλείται με βάση τα δικά της πλεονεκτήματα, δεδομένων των όσων προκύπτουν μέρα με τη μέρα.
Συνοψίζοντας: Η Ουκρανία δεν πρέπει να συνθηκολογήσει γιατί αυτό «θα σήμαινε τη συνθηκολόγηση όλων μας» - «εμάς» των capataz, προφανώς, όχι εμάς των ευρωπαϊκών λαών.

*«Η πραγματική δημοκρατία δεν είναι η κυβέρνηση του λαού, αλλά η κυβέρνηση πολιτικών, οικονομικών και χρηματοπιστωτικών ολιγαρχιών που χρησιμοποιούν τον λαό για να νομιμοποιηθούν». «
Τα κόμματα δεν είναι πλέον υπόλογα στους ψηφοφόρους που τα ψηφίζουν, αλλά στα ισχυρά συμφέροντα που τα χρηματοδοτούν, τα στηρίζουν και τα προωθούν μέσω των μέσων ενημέρωσης».
«Τα πολιτικά κόμματα έχουν μετατραπεί σε καθαρές μηχανές για την κατάληψη της εξουσίας και του δημόσιου χρήματος, κενές από κάθε ιδανικό, πολιτιστικό, ακόμη και ιδεολογικό φορτίο».
«Το σύγχρονο κόμμα δεν στοχεύει πλέον στον μετασχηματισμό της κοινωνίας σύμφωνα με μια κοσμοθεωρία, αλλά μάλλον στην επιδίωξη της αυτοσυντήρησής του και της διαχείρισης της συναίνεσης».
«Ο ψηφοφόρος πιστεύει ότι επιλέγει, αλλά στην πραγματικότητα απλώς επικυρώνει αποφάσεις και διορισμούς που γίνονται αλλού, στην κορυφή του μηχανισμού ή στα σαλόνια της οικονομικής εξουσίας».
«Η δημοκρατική πολιτική έχει γίνει μια μυθοπλασία που εκτελείται προς όφελος των υπηκόων, ενώ τα πραγματικά παιχνίδια παίζονται πάνω ή έξω από τους αντιπροσωπευτικούς θεσμούς».
Massimo Fini, Υποκείμενα - Μανιφέστο κατά της Δημοκρατίας

Popolo! Economicamente vai pure a .......!

Ένας καγκελάριος που πρέπει να διαγραφεί

Η επόμενη Κυριακή προβλέπεται να είναι μια ακόμη οδυνηρή μέρα για τον καγκελάριο της εποχής του πολέμου Φρίντριχ Μερτς: οι εκλογές στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία αναμένεται να δουν το AfD να κερδίζει το 36% των ψήφων, καθιστώντας το το κορυφαίο κόμμα σε ένα από τα κρατίδια με σοσιαλδημοκρατική πλειοψηφία. Στις εκλογές του 2021, το κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία είχε ήδη έρθει δεύτερο, αφήνοντας πίσω το CDU της Μέρκελ. Και επειδή η εκλογική του περιφέρεια συμπίπτει σε μεγάλο βαθμό με αυτήν του CDU (θα μπορούσε κι αυτό να είναι ένα «ακροδεξιό» κόμμα;), υπάρχει επίσης η πιθανότητα το κόμμα του καγκελαρίου να πέσει σε μονοψήφια ποσοστά. Άλλωστε, είναι ιστορικά ο λιγότερο δημοφιλής καγκελάριος (14%) από την ίδρυση της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας (αλλά μόνο και μόνο επειδή δεν διεξήχθησαν δημοσκοπήσεις εκ των προτέρων) και πιθανώς ο πιο περιφρονημένος σε όλη την γερμανική ιστορία.

Παρουσιαζόταν ως σωτήρας της πατρίδας, ένας επιδέξιος στρατηγικός αναλυτής εξωτερικής πολιτικής και στενός συνεργάτης του Τραμπ, ικανός να πείσει τους Αμερικανούς να διατηρήσουν την υποστήριξή τους προς την Ουκρανία στον πόλεμο κατά της Ρωσίας. Αλλά ίσως πέρα ​​από αυτό το τελευταίο «χαρακτηριστικό», αν θέλουμε πραγματικά να τον ονομάσουμε έτσι, έχει αντιθέτως αποκαλύψει τον εαυτό του ως έναν ανίκανο, πεισματάρη πολιτικό, ανίκανο να επικοινωνήσει, ο οποίος μέχρι στιγμής έχει πετύχει μόνο έναν στόχο: να αποδείξει ότι η προηγούμενη κυβέρνηση Σολτς δεν ήταν η χειρότερη από το τέλος του πολέμου. Μόλις βγαίνει από το γραφείο του καγκελαρίου, τον αποδοκιμάζουν και τον κατακλύζουν με προσβολές, και μέσα στο ίδιο του το κόμμα έχει χάσει κάθε εξουσία: δεν μπόρεσε ακόμη και να απομακρύνει έναν υφυπουργό, ενώ παρέμεινε σε απόλυτη μειοψηφία στο θέμα της φορολογικής μεταρρύθμισης. Όλοι προσπαθούν να τον αποφύγουν, όπως συνέβη το βράδυ της 6ης Σεπτεμβρίου, όταν κάλεσε όλους τους προέδρους του CDU των διαφόρων κρατιδίων σε μια σύνοδο κορυφής, αλλά κανείς δεν εμφανίστηκε.

Δεν προκαλεί έκπληξη λοιπόν το γεγονός ότι εξετάζεται μια στενή διαδοχή, ίσως ακόμη και πριν από το πανετόνε - στην προκειμένη περίπτωση, το στόλεν με μαρσιπάν και σταφίδες - είτε πείθοντάς τον να παραιτηθεί είτε μέσω μιας εποικοδομητικής ψήφου δυσπιστίας. Ωστόσο, υπάρχει ένα πρόβλημα: κανείς δεν ξέρει με ποιον να τον αντικαταστήσει. Οι δημοσιογράφοι λατρεύουν να αναφέρουν τον Χέντρικ Βυστ, τον απαίσιο Πρωθυπουργό-Πρόεδρο της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας. Ωστόσο, ο Βυστ είναι ένας κεντρώος με κλίση προς τη Μέρκελ, πολύ αριστερά από μεγάλο μέρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του CDU στην Μπούντεσταγκ , και η υποψηφιότητά του αντιμετωπίζει ήδη σιωπηρή και έμμεση αντίθεση από τον συντηρητικό αντίπαλό του, τον Πρωθυπουργό-Πρόεδρο του CSU στη Βαυαρία, Μάρκους Σέντερ. Ωστόσο, εξίσου πειστικοί λόγοι συνηγορούν κατά του Σέντερ να διαδεχθεί τον Μερτς, καθώς δεν υπήρξε ποτέ Καγκελάριος από αυτό το κόμμα, και πολλοί Χριστιανοδημοκράτες θα αντιτίθεντο στην απομάκρυνση ενός δικού τους για να ανοίξει ο δρόμος για έναν διάδοχο από το μικρότερο αδελφό κόμμα της Βαυαρίας. Μια λιγότερο πιθανή αλλά ακόμα εύλογη εναλλακτική λύση, που κυκλοφορεί εδώ κι εκεί, εκπροσωπείται από τον συντηρητικό Μπόρις Ράιν, Πρωθυπουργό της Έσσης. Παρά τις εσωτερικές αυτές διαμάχες, ωστόσο, το γεγονός παραμένει ότι ένας νέος Καγκελάριος δεν μπορεί να αλλάξει ριζικά τα πράγματα.

Αυτός είναι ο πραγματικός Γόρδιος δεσμός, όπως συμβαίνει σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες: ο Μερτς έχει αποδειχθεί ιδιαίτερα ανεπαρκής στον ρόλο του, αλλά τα προβλήματα ξεπερνούν κατά πολύ την προσωπική ανικανότητα ενός μεμονωμένου ατόμου, επειδή στην πραγματικότητα είναι σχεδόν αδύνατο να αλλάξει κανείς πορεία από αυτήν που έχουν χαράξει οι παγκοσμιοποιητικές ολιγαρχίες, παρά μόνο μέσω μιας πολιτικής επίδειξης δύναμης που είναι προς το παρόν αδιανόητη. Η κυβέρνηση του Μερτς εδώ και καιρό συγκρατείται από την απόλυτη έλλειψη εναλλακτικών λύσεων και είναι πιθανό ο ίδιος ο Μερτς να εκμεταλλευτεί αυτή την κατάσταση. Πολιτικά, είναι νεκρός και τώρα θα δούμε πόσο καιρό θα μπορεί η Γερμανία να ψαχουλεύει μπροστά με έναν ζόμπι καγκελάριο ανίκανο να συγκεντρώσει υποστήριξη, να ψηφίσει νόμους και να μην πετύχει τίποτα πολιτικά εκτός από την ήττα του ίδιου του κόμματος. Είναι σαν να περιπλανιέται σε έναν λαβύρινθο: υπάρχει διέξοδος, αλλά μόνο αν βρει κανείς έναν δρόμο έξω από τα συνηθισμένα μονοπάτια.

Ένας Καγκελάριος που Πρέπει να Διαγραφεί | Simplicissimus

ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ έρχονται και στην ΓΕΡΜΑΝΙΑ - Θα ζηλέψουν οι Έλληνες, γιατί έχουμε ακόμα πολύ δρόμο για τέτοια ανατροπή

 

Περισσότερα εδώ , εδώ και εδώ

 Περισσότερα ΕΔΩ

Διόδοτος

«Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια είναι απαραβίαστη»: σοβαρά;

Pietro Hänseler - 12/09/2026

Πηγή: Forumgeopolitica

Η φιλοσοφική έννοια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας αποτελεί το θεμέλιο του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού: όλα υποτάσσονται σε αυτήν. Η απώλειά της θα σήμαινε την επιστροφή σε έναν νέο Τριακονταετή Πόλεμο.

Το παρακάτω είναι ένα αντίγραφο ομιλίας που έδωσε ο Peter Hänseler στις 5 Σεπτεμβρίου 2026, στην εκδήλωση «Courage to Be Ethical» στο Sirnach.

Ο Τριακονταετής Πόλεμος έληξε το 1648. Οι εμπόλεμοι έμαθαν ότι η συνέχιση της σύγκρουσης θα οδηγούσε σε ολοκληρωτική καταστροφή για την Ευρώπη.

Χάρη σε αυτή την οδυνηρή συνειδητοποίηση έχουμε την θεμελιώδη αρχή του διεθνούς δικαίου: την αναγνώριση της κυριαρχίας των κρατών, ανεξάρτητα από το μέγεθός τους ή τη μορφή διακυβέρνησής τους. Οι κοινωνικές αλλαγές που προέκυψαν - η μείωση της επιρροής της Εκκλησίας και η ανάπτυξη και εδραίωση των πολιτικών δικαιωμάτων και της κοινωνίας των πολιτών - έχουν με τη σειρά τους θέσει τα θεμέλια για μια σημαντική περίοδο ανάπτυξης στους τομείς της επιστήμης, της τέχνης, του πολιτισμού και της οικονομίας. Σε αυτή τη στιγμή οφείλουμε τους φιλοσοφικούς στοχασμούς του Εμμανουήλ Καντ.

Οι ιδέες του Καντ για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια ήταν καρπός του πνευματικού κινήματος της εποχής, το οποίο ονομάζουμε Διαφωτισμό. Θα ήταν αδύνατες χωρίς τις οδυνηρές εμπειρίες ενός από τους πιο αιματηρούς πολέμους στην ιστορία, που είχε λάβει χώρα 200 χρόνια νωρίτερα.

Ο «Φάουστ» του Γκαίτε, ένα από τα πιο φιλοσοφικά συζητημένα λογοτεχνικά έργα όλων των εποχών —και όχι μόνο στον γερμανόφωνο κόσμο— εκδόθηκε σχεδόν ταυτόχρονα. Όταν ο χαρακτήρας στο «The Easter Walk» δηλώνει: «Να 'μαι, ένας άνθρωπος· να 'μαι!» , αυτή η σύντομη πρόταση έχει ένα νόημα που ξεπερνά κατά πολύ το πεδίο της λογοτεχνίας.«Ιδού, είμαι άνθρωπος, να 'μαι.» Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε

Διακόσια χρόνια αργότερα, το 2026, συναντιόμαστε ξανά για να αμφισβητήσουμε τον φιλοσοφικό πυρήνα των στοχασμών του Καντ, του Γκαίτε και των συγχρόνων τους - δηλαδή, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Τι έχει αλλάξει από τότε; Έχουμε σημειώσει πρόοδο - επιστημολογικά και, πάνω απ' όλα, στην καθημερινότητά μας - από τις αρχές του 19ου αιώνα;

Οι δυτικές κοινωνίες σίγουρα δεν στερούνται συγγραμμάτων, εξηγήσεων, βιβλίων ή ταινιών —ούτε στερούνται σχολείων, πανεπιστημίων και άλλων ιδρυμάτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Παραδόξως, ωστόσο, οι κοινωνίες μας εξακολουθούν να στερούνται εκπαίδευσης, θάρρους και ζωντανών προτύπων. Δεν έχουν αυθεντικούς διανοούμενους και προσωπικότητες, πρότυπα των οποίων ο χαρακτήρας και οι πράξεις μπορούν να χρησιμεύσουν ως οδηγός για τις μάζες, ακόμη και να τους επιτρέψουν να αντλήσουν δύναμη από δύσκολες στιγμές.

Δεδομένου ότι αυτά είναι ουσιαστικά ανύπαρκτα, η δημοκρατία αναπόφευκτα διακυβεύεται. Στη δυτική κοινωνία, ωστόσο, η δημοκρατία γίνεται κατανοητή και ερμηνεύεται αποκλειστικά ως έννοια διακυβέρνησης από τα κόμματα. Η θλιβερή συνέπεια: τα κόμματα ελέγχουν την κοινωνία και, ως εκ τούτου, ελέγχουν τον εαυτό τους. Κανείς δεν ελέγχει τα κόμματα.

Έτσι, τα φιλοσοφικά και πολιτισμικά οφέλη δεν γίνονται τίποτα περισσότερο από κενή ρητορική. Όσο οι νομοθέτες βάζουν τα συμφέροντα των ευεργετών τους και των πολιτικών τους κομμάτων πάνω από τη δική τους νομικά κατοχυρωμένη ελευθερία συνείδησης - και επομένως πάνω από τη βούληση των ψηφοφόρων τους - τίποτα θεμελιώδες δεν θα αλλάξει από αυτή την άποψη.
Αυτό μας φέρνει στην καρδιά του σημερινού μας θέματος – το ερώτημα που στοιχειώνει τόσους πολλούς ανθρώπους μπροστά στις πιο σκληρές κοινωνικές πραγματικότητες: την ανθρώπινη αξιοπρέπεια ως το πρώτο θεμέλιο όλων των άλλων επιτευγμάτων του πολιτισμού.

Για να κατανοήσει κανείς την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, χρειάζεται μια βασική κατανόηση του καλού και του κακού, δηλαδή της ηθικής.

Η ηθική, από την άλλη πλευρά, βρίσκεται στο πεδίο της ηθικής - δηλαδή, στο σύνολο των ιδανικών, των αξιών, των κανόνων και των κρίσεων που καθοδηγούν τη δράση.

Αλλά σε τι βασίζουν τις αξίες τους σήμερα; Όροι όπως «αξίες» και «κανόνες» έχουν σκόπιμα απογυμνωθεί από την ουσία και το νόημά τους εδώ και χρόνια. Το θεμέλιο της ανθρώπινης δράσης - αυτές οι συχνά αναφερόμενες αξίες - υποτιμάται έτσι σκόπιμα και συστηματικά. Για να εξηγήσουμε την κατάσταση των σημερινών κοινωνιών και να βρούμε μια πορεία προς την ανάκαμψή τους, πρέπει τώρα να επιστρέψουμε στην ιστορία μας και να σκάψουμε βαθύτερα, γιατί αυτό που κάποτε ήταν αυτονόητο δεν είναι πλέον προφανές. Πρέπει να επιστρέψουμε στις ρίζες μας, να εξετάσουμε την ανθρώπινη κοινωνία στο μικροσκόπιο, να ξαναζήσουμε τον Διαφωτισμό, επιστημολογικά, και να επανεξετάσουμε και να επαναπροσδιορίσουμε τους όρους που τόσο εύκολα μας έρχονται στο μυαλό - αξίες, κανόνες, ηθική, αξιοπρέπεια, ευπρέπεια - για να συνειδητοποιήσουμε τα κακά μονοπάτια που έχουμε ακολουθήσει και να αφυπνιστούμε πραγματικά. Με αυτόν τον τρόπο, θα πρέπει να πάρουμε τον Καντ ως πρότυπό μας, ο οποίος είπε:
Ο φώτιση είναι η ανάδυση του ανθρώπου από την κατάσταση μειοψηφίας για την οποία είναι υπεύθυνος. Η κατάσταση μειοψηφίας είναι η αδυναμία να χρησιμοποιήσει κανείς τη δική του κατανόηση χωρίς την καθοδήγηση κάποιου άλλου.
Emmanuel Kant, «Απαντήστε στην ερώτηση: Τι είναι ο Διαφωτισμός;» στο: Berlinische Monatsschrift, τομ. 4, δωδέκατο τεύχος, Δεκέμβριος 1784, σ. 481-494Δώστε ζωή στις ιδέες του Εμμανουήλ Καντ και κάντε τες πράξη, μην τις καταπνίγετε.

Η Εγκυκλοπαίδεια Brockhaus, στην τελευταία έντυπη έκδοσή της του 2006, διευκρινίζει:
Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια είναι η αναφαίρετη πνευματική και ηθική αξία κάθε ανθρώπου ως τέτοιου. Συνδέεται (σε ​​διατύπωση του Ομοσπονδιακού Συνταγματικού Δικαστηρίου) με το ανθρώπινο δικαίωμα στην αναγνώριση και τον σεβασμό, το οποίο απαγορεύει την υποβάθμιση ενός ατόμου σε απλό αντικείμενο του κράτους ή την υποβολή του σε μεταχείριση που αμφισβητεί ουσιαστικά την ιδιότητά του ως υποκειμένου.

Αυτό φαίνεται καλό. – Η Εγκυκλοπαίδεια Brockhaus της εποχής συνεχίζει:
Σύμφωνα με το Άρθρο 1, παράγραφος 1, του Θεμελιώδους Νόμου, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια είναι απαραβίαστη: ο σεβασμός και η προστασία της (από παραβιάσεις που διαπράττονται από άλλους) αποτελεί υποχρέωση όλων των κρατικών αρχών. Αυτό σηματοδοτεί μια ρήξη με την πρωτοκαθεδρία του κράτους, τοποθετώντας την ανθρώπινη αξιοπρέπεια στην κορυφή της έννομης τάξης. Απαραβίαστο σημαίνει ότι κάθε προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας είναι απαράδεκτη. Μια τέτοια προσβολή συνιστά εξευτελιστική μεταχείριση ενός ατόμου, υποβιβάζοντάς το σε απλό αντικείμενο.
Κατηγορία: Brockhaus 2006

Εντάσσοντας αυτή τη δήλωση στο Άρθρο 1 του Βασικού Νόμου, ο νομοθέτης επιδίωξε σκόπιμα να θέσει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια πάνω απ' όλα. Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια πρέπει επομένως να νοείται ως η αρχέγονη έννοια που διέπει τα θεμελιώδη δικαιώματα που ακολουθούν. Ο περιορισμός των θεμελιωδών δικαιωμάτων οδηγεί στη διάβρωση ή την καταστροφή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Ο Καντ, από την πλευρά του, θεωρεί την έννοια της αξιοπρέπειας ως μια άνευ όρων και ασύγκριτη αξία στην οποία όλοι οι άνθρωποι έχουν ίσο και εγγενές δικαίωμα. Από αυτή την άποψη, κάνει διάκριση μεταξύ της εσωτερικής αξιοπρέπειας —η οποία βασίζεται στο απλό γεγονός της ανθρώπινης ύπαρξης— και της εξωτερικής αξιοπρέπειας —την οποία ένα άτομο εκδηλώνει στις αλληλεπιδράσεις του με τους άλλους και με την κοινωνία.

Ο καθηγητής Bielefeldt έγραψε το 2008:
«Επειδή έχουν τις ρίζες τους στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τα ανθρώπινα δικαιώματα απολαμβάνουν επίσης το εξαιρετικό καθεστώς των «αναφαίρετων» δικαιωμάτων.»
Χάινερ Μπίλεφελντ, Ανθρώπινη Αξιοπρέπεια: Το Θεμέλιο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Μελέτη του Γερμανικού Ινστιτούτου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, Βερολίνο, Δεκέμβριος 2008, σ. 4.

Αυτό που δηλώθηκε ως αποδεικτικό στοιχείο το 2008, χωρίς ιδιαίτερη επισημότητα, αμφισβητείται πλέον ευρέως, ειδικά στη Δύση. Τα λεγόμενα «αδιαίρετα» ανθρώπινα δικαιώματα, που κάποτε αποτελούσαν πολιτικό όπλο στην αντιπαράθεση συστημάτων, τώρα διαβρώνονται ανοιχτά, ακόμη και στη Δύση, για πολιτικούς σκοπούς. Για ορισμένους - για παράδειγμα, τους Ελβετούς - αποτελούν επίτευγμα. Για άλλους - Ρώσους, Ουκρανούς, Παλαιστίνιους - δεν αρνούνται πλέον καν επίσημα, αλλά απλώς αγνοούνται. Τα πράγματα έχουν χειροτερέψει τόσο πολύ που αρνείται την ίδια την ανθρωπιά αυτών των λαών. Οι Παλαιστίνιοι αποκαλούνται ζώα, χωρίς η κοινή γνώμη να κάνει πραγματικά καμία κίνηση.

Αυτό καταλήγει στην παράλογη έννοια και ορισμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, η οποία έχει κατοχυρωθεί τόσο εύγλωττα και τόσο εντυπωσιακά σε κάθε είδους χάρτες, συντάγματα και διακηρύξεις.

Παραδείγματα:

Άρθρο 1 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου του 1948
στον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Άρθρο 1
και με σχεδόν πανομοιότυπους όρους στον Βασικό Νόμο της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας και στο Άρθρο 7 του Ελβετικού Συντάγματος.

Αυτή η διάβρωση των δύσκολα κερδισμένων εννοιών – τόσο ηθικά όσο και ουσιαστικά – θα γινόταν πρωτοσέλιδο στη Δύση κάθε μέρα αν η Δύση εξακολουθούσε να παίρνει στα σοβαρά τη δική της φιλοσοφία, νομική ιστορία και ηθικές και ηθικές αρχές.

Αντί για τίτλους σε κάθε μεγάλη εφημερίδα που καλούν σε διαδηλώσεις, αντί για πλήθη στους δρόμους, αντί για δίκες για συνεχείς παραβιάσεις της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, αυτή η πολιτική και ηθική χρεοκοπία της τέταρτης εξουσίας δεν δικαιολογεί καν μια σύντομη αναφορά στη σελίδα 5. Όσο για τους πολιτιστικούς και ιστορικούς φύλακες της γνώσης - διανοούμενους, καλλιτέχνες, καθηγητές πανεπιστημίου - περιορίζονται κυρίως στους πύργους από φιλντισένιο δέρμα τους και τους αφήνουν μόνο να μιλάνε με τους ισχυρούς της εποχής, χωρίς ποτέ να τους αντιμετωπίζουν με την πραγματικότητα και να τους θεωρούν υπόλογους για τις πράξεις τους σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία.

Τα κόμματα που ελέγχουν αυτές τις εταιρείες φιλοξενούνται από αυτές, επειδή αυτές είναι που δημιούργησαν αυτή την κατάσταση. Στο όνομα τίνος; Για λογαριασμό τίνος;

Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια παραβιάζεται έτσι καθημερινά, σε αντίθεση με τις συνταγματικές υποσχέσεις.

Η προαναφερθείσα μελέτη του 2008 για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια διευκρινίζει επίσης:
«Ο σεβασμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για όλες τις ηθικές και νομικές υποχρεώσεις. Επομένως, αποτελεί τη λογική ολόκληρου του νομικού συστήματος.»
Χάινερ Μπίλεφελντ, Ανθρώπινη Αξιοπρέπεια: Το Θεμέλιο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Μελέτη του Γερμανικού Ινστιτούτου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, Βερολίνο, Δεκέμβριος 2008, σ. 4.

Έχοντας αυτό κατά νου, ας εξετάσουμε τα τρέχοντα έγγραφα πολιτικής και τον τρόπο με τον οποίο εφαρμόζονται στην realpolitik:

Ο Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ ισχύει για όλα τα κράτη μέλη της. Αν και δεν ισχύει άμεσα για την Ελβετία, συνδέεται στενά με την ΕΕ μέσω διμερών συμφωνιών. Συνεπώς, τα θεμελιώδη δικαιώματα της ΕΕ έχουν σημαντική έμμεση σημασία για την Ελβετία. Τα άρθρα 21 και 22 αυτού του Χάρτη της ΕΕ ορίζουν:
Άρθρο 21 — Απαγόρευση διακρίσεων
1. Απαγορεύονται οι διακρίσεις λόγω, μεταξύ άλλων, φύλου, φυλής, χρώματος, εθνικής ή κοινωνικής καταγωγής, γενετικών χαρακτηριστικών, γλώσσας, θρησκείας ή πεποιθήσεων, πολιτικών ή άλλων φρονημάτων, ιδιότητας μέλους εθνικής μειονότητας, περιουσίας, γέννησης, αναπηρίας, ηλικίας ή σεξουαλικού προσανατολισμού.
2. Στο πλαίσιο των Συνθηκών και με την επιφύλαξη των ειδικών διατάξεών τους, απαγορεύεται κάθε διάκριση λόγω ιθαγένειας.

Άρθρο 22 — Πολιτιστική, θρησκευτική και γλωσσική πολυμορφία
Η Ένωση σέβεται την πολιτιστική, θρησκευτική και γλωσσική πολυμορφία.

Ας δούμε τώρα την πραγματικότητα στις δυτικές χώρες:

Ο Γερμανός Καγκελάριος Μερτς ευχαρίστησε δημόσια το Ισραήλ που έκανε τη «βρώμικη δουλειά στον αγώνα κατά του Ιράν». Στις 17 Ιουνίου 2025, μιλώντας στη γερμανική τηλεόραση στο περιθώριο της συνόδου κορυφής της G7 στον Καναδά, δήλωσε:
Ζίμερμαν, εκτιμώ τη χρήση της φράσης «βρώμικη δουλειά». Αυτή είναι η βρώμικη δουλειά που κάνει το Ισραήλ, για όλους μας. Κι εμείς επηρεαζόμαστε από αυτό το καθεστώς. Αυτό το καθεστώς των μουλάδων έχει σπείρει θάνατο και καταστροφή σε όλο τον κόσμο.
Συνέντευξη του ZDF με τον Ομοσπονδιακό Καγκελάριο Friedrich Merz στις 17 Ιουνίου 2025, στο περιθώριο της συνόδου κορυφής της G7 στο Kananaskis του Καναδά. Η συνέντευξη διεξήχθη από την Diana Zimmermann, διευθύντρια του στούντιο του ZDF στο Βερολίνο.

Σύμφωνα με το ZDF, ο Μερζ δήλωσε ότι «υποστηρίζει τη δράση του Ισραήλ κατά του Ιράν».

Μια λεπτομέρεια καταδεικνύει ξεκάθαρα τη διαστροφή και την υποβάθμιση των δημοσιογραφικών προτύπων: η έκφραση «βρώμικη δουλειά» προήλθε από τον δημοσιογράφο του ZDF, ο οποίος είχε προηγουμένως ρωτήσει τον Merz:
«Δεν είναι πολύ δελεαστικό το γεγονός ότι οι Ισραηλινοί κάνουν τη βρώμικη δουλειά;»
Νταϊάνα Ζίμερμαν, Διευθύντρια του Κεντρικού Στούντιο του ZDF, 17 Ιουνίου 2025

Ο Καγκελάριος εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του για την παραβίαση του διεθνούς δικαίου κατά ενός κυρίαρχου κράτους, την περιφρόνηση όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του λαού αυτής της χώρας και την παραβίαση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας των εκπροσώπων της, οι οποίοι δολοφονήθηκαν σκόπιμα από τους εταίρους της Γερμανίας.

Σε αυτό το παράδειγμα, μπορούμε να παρατηρήσουμε, σχεδόν μεταξύ άλλων, την «φυσιολογική» αλληλεπίδραση μεταξύ πολιτικής και μέσων ενημέρωσης που αποτελεί πλέον την ημερήσια διάταξη στη Γερμανία.

Ο Καγκελάριος Μερτς επίσης δεν έχει αντίρρηση για τη διάπραξη γενοκτονίας στη Γάζα από το Ισραήλ. Το δικαίωμα ύπαρξης του Ισραήλ είναι σημαντικό για τον Καγκελάριο, όπως και για ολόκληρη τη γερμανική κυβέρνηση. Το γεγονός ότι αυτό τροφοδοτεί τη γενοκτονία του Ισραήλ εναντίον των Παλαιστινίων -και ως εκ τούτου παραβιάζει τον Χάρτη της ΕΕ- είναι άσχετο.

Στις 6 Αυγούστου 2026, ο Πολωνός πρόεδρος Ναβρότσκι έκανε τις ακόλουθες παρατηρήσεις για τη Ρωσία και τον λαό της:
«Σκοτώνουν τους «Σοβιετικούς» εκεί που τους επιτέθηκαν—αυτό δεν βλάπτει εμάς τους Πολωνούς. Σε αυτό το θέμα, μπορούν πάντα να βασίζονται στη βοήθειά μας, γιατί κάθε φορά που ένας Μοσχοβίτης δέχεται επίθεση, η Πολωνία έρχεται να σώσει, ακόμα κι αν δεν εμπλέκεται άμεσα σε αυτόν τον πόλεμο. Εδώ βρίσκονται τα στρατηγικά συμφέροντα της Πολωνίας».
Πρόεδρος Nawrocki, 6 Αυγούστου 2026  Εγκρίνει τη σφαγή των Ρώσων με χαμόγελο — Ναβρόκι

Όλοι πιθανώς θυμούνται ακόμα την ομιλία του Γερμανού δημοσιογράφου της FAZ, Μάρτενς, στη συνέντευξη Τύπου που διοργανώθηκε για να σηματοδοτήσει την επίσκεψη του Ζελένσκι στο Βελιγράδι. Ο Μάρτενς ρώτησε τον Ζελένσκι, ατιμώρητα, παρουσία του Σέρβου προέδρου:
«Ποια συγκεκριμένα βήματα μπορούμε να κάνουμε για να σας βοηθήσουμε να σκοτώσετε περισσότερους Ρώσους;»
Michael Martens, Βελιγράδι, 8 Αυγούστου 2026Ο Michael Martens της FAZ — μιλάει με τον τρόπο του Goebbels και του Himmler

Στις 9 Οκτωβρίου 2023, ο Γιοάβ Γκάλαντ, τότε Ισραηλινός Υπουργός Άμυνας, δήλωσε τα εξής όταν ανακοίνωσε τον πλήρη αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας:
«Πολεμάμε ενάντια στα ανθρώπινα θηρία και ενεργούμε αναλόγως».
Γιοάβ Γκάλαντ, 9 Οκτωβρίου 2023Γιοάβ Γκάλαντ – ένας άνθρωπος με μεγάλη καρδιά

Αυτά τα σχόλια δεν προκαλούν καμία έκπληξη στη Γερμανία. Μέχρι σήμερα, η Δύση αρνείται καν να επικρίνει αυτές τις δηλώσεις. Ακόμα χειρότερα, το Ισραήλ απολαμβάνει άνευ όρων υποστήριξης για όλες τις ενέργειές του.

Ο Ισραηλινός υπουργός Αστυνομίας Μπεν Γκβιρ ζητά τη δολοφονία 30 έως 40 Παλαιστινίων στη Λωρίδα της Γάζας. Κάθε μέρα. Και αυτές οι δολοφονίες συνεχίζονται. Στη Γάζα, τον Λίβανο και τη Δυτική Όχθη.

Υπήρξε κάποια κριτική, πόσο μάλλον διαμαρτυρία, από την ΕΕ, η οποία υπερηφανεύεται για την υπεράσπιση των θεμελιωδών δικαιωμάτων; Υπάρχουν κυρώσεις; Όχι, αλλά άφθονη στρατιωτική βοήθεια και πολιτική υποστήριξη.

Αυτά τα λίγα παραδείγματα δείχνουν ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα διαιρεθούν σκόπιμα —ή ακόμη και εφαρμόζονται επιλεκτικά— στη Δύση. Για ορισμένους, επιβάλλονται· για άλλους, όχι μόνο αμφισβητούνται δημόσια, αλλά και στερούνται κατηγορηματικά τα δικαιώματα στα ενδιαφερόμενα άτομα.

Αυτό έχει ήδη συμβεί στην Ευρώπη. Η επιλογή. Τότε, γινόταν στις ράμπες, στο Άουσβιτς και αλλού. Οι Εβραίοι, οι Ρώσοι, οι Ουκρανοί -όλοι οι «Σοβιετικοί»- στα αριστερά· οι άλλοι στα δεξιά.

Λόγω της ιστορίας τους, οι Εβραίοι στη Γερμανία απολαμβάνουν πλέον ειδική κρατική υποστήριξη. Αυτό δεν ισχύει για τα άλλα έθνη που αναφέρθηκαν, τα οποία έχουν υποφέρει εξίσου.

Οι Ρώσοι είναι οι Εβραίοι της σύγχρονης εποχής. Συνήθως αντιμετωπίζονται άνισα. Δεν υπάρχει ίχνος των «αξιών» του Χάρτη της ΕΕ ή της εθνικής νομοθεσίας.

Αυτή η παραβίαση των πολιτισμένων προτύπων ισχύει για τραπεζικούς λογαριασμούς, ζητήματα θεωρήσεων, συμμετοχή σε αθλητικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις, καθώς και για τη μεταχείριση του έθνους σε διεθνείς οργανισμούς όπως ο ΟΑΣΕ, η Ολυμπιακή Επιτροπή, το Συμβούλιο της Ευρώπης, κ.λπ. Αν ένα drone συντριβεί οπουδήποτε στη Δυτική Ευρώπη, είναι «οι Ρώσοι». Αν βρεθούν πυροβόλα όπλα στο δάσος, είναι «οι Ρώσοι». Αν η Ουκρανία στείλει drone πάνω από την Πολωνία και τα κράτη της Βαλτικής στη Ρωσία και εντοπιστούν πάνω από αυτές τις χώρες, τότε η Ουκρανία ή τα κράτη της Βαλτικής δεν είναι υπεύθυνα - όχι, είναι «οι Ρώσοι». Ήταν επίσης «οι Ρώσοι» που, από το 2014 έως το 2015, με την απλή παρουσία τους στο Ντονμπάς, εξόργισαν τους Ουκρανούς -που γεννήθηκαν εκεί- τόσο πολύ που η ναζιστική ουκρανική κυβέρνηση, που ιδρύθηκε από τη Δύση μετά από πραξικόπημα, δεν είδε άλλη διέξοδο από το να στείλει αεροπλάνα και τανκς και να σκοτώσει όσο το δυνατόν περισσότερους Ουκρανούς Ρώσους για να φέρει πίσω αυτούς τους Ρώσους.

Επιπλέον, αυτή η άνιση μεταχείριση, αυτή η επιλογή - αυτή η σχεδόν διαλογή - ισχύει και για άτομα που υποστηρίζουν τις ομαλές σχέσεις με τη Ρωσία ή που απλώς περιγράφουν τον κόσμο όπως είναι, αντί να τον βλέπουν μέσα από το πρίσμα των ιθυνόντων. Παραδείγματα; Ζακ Μποντ, Τόμας Ρόπερ, Αλίνα Λιπ και πολλοί άλλοι. Για να μην αναφέρουμε την άρνηση επικοινωνίας ακόμη και με τις ρωσικές πρεσβείες. Αυτό φτάνει στο σημείο να αρνείται στον Υπουργό Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ το δικαίωμα να παραβλέπει το θέμα.

Όπως ακριβώς και στις δεκαετίες του 1930 και του 1940, οι πολίτες των δυτικών κοινωνιών είναι απλώς θεατές αυτής της επιλογής στην πίστα. Και όπως και τότε, οι διαμαρτυρίες είναι ελάχιστες. Στην πραγματικότητα, αυτό το είδος «πολιτισμένης μεταχείρισης» απολαμβάνει υποστήριξης από σημαντικά τμήματα της δυτικής κοινωνίας.

Όπως ήδη αναφέρθηκε, τα μέσα ενημέρωσης είναι η κύρια κινητήρια δύναμη αυτής της πολιτικής. Παραδόξως, τα δημόσια κανάλια παίζουν πολύ πιο σημαντικό ρόλο από τα ιδιωτικά στον τεράστιο όγκο συναισθημάτων. Υποστηρίζουν τη γενοκτονία και την καταδίκη ολόκληρων λαών. Η δολοφονία Παλαιστινίων, ας πούμε, δημιουργείται από τη λέξη. Το ελβετικό περιοδικό «Weltwoche», που εκδίδεται από τον πρώην μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του Ελβετικού Λαϊκού Κόμματος (SVP), Ρότζερ Κέπελ, αποτελεί ένα εντυπωσιακό παράδειγμα. Για αυτόν, δεν θα υπάρχει ποτέ αρκετό Ισραήλ στη Μέση Ανατολή εκτός του Ισραήλ, και απαγορεύει να αποκαλείται οτιδήποτε γενοκτονία. Διεθνές δίκαιο, ανθρώπινη αξιοπρέπεια, ανθρώπινα δικαιώματα... και μετά τι; – βλέπε «Στην υπηρεσία της γενοκτονίας και των εγκλημάτων πολέμου: Το ελβετικό «Weltwoche» έχει χάσει τον δρόμο του».
Ο Ρότζερ Κέπελ, με το περιοδικό του «Weltwoche», είναι η αιχμή του δόρατος των Σιωνιστών στην Ευρώπη.

Ο κύκλος έκλεισε. Η πρώτη πρόταση της παρουσίασής μου αναφέρθηκε σε ένα από τα μεγάλα σημεία καμπής στην ιστορία. Χρειάστηκε η Ευρώπη να χάσει το 30 έως 50 τοις εκατό του πληθυσμού της για να συνειδητοποιήσει ότι μια νέα εποχή ξημέρωνε.

Ακόμα και σήμερα, ολόκληρη η ανθρωπότητα βρίσκεται στο κατώφλι μιας νέας φάσης. Οι κίνδυνοι που σχετίζονται με αυτή την εξέλιξη είναι δύσκολο να προβλεφθούν. Αυτό που είναι προβλέψιμο, από την άλλη πλευρά, είναι ότι η εποχή της αχαλίνωτης ανάπτυξης εμπνευσμένης από το δυτικό μοντέλο έχει περάσει. Αν η ανθρωπότητα —και ιδιαίτερα η Ευρώπη— δεν θέλει να χάσει πολλά, αν όχι τα πάντα, πρέπει να βρει έναν τρόπο να κάνει μια ειρηνική μετάβαση σε αυτή τη νέα εποχή πολυπολικότητας που έρχεται. Αν δεν το κάνει αυτό, ο Καντ είναι νεκρός και υπάρχει φόβος ότι η Ευρώπη θα βυθιστεί στο 1618 —την αρχή ενός νέου μακρού και αιματηρού πολέμου.

“La dignità umana è intangibile”: davvero?

Η πραγματική απειλή για τους λαούς της Ευρώπης είναι η ΕΕ

από τον Antonio Catalano

Πηγή: Αντόνιο Καταλάνο

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΕ. ΑΝΤΙΛΑΪΚΗ, ΑΝΤΙΡΩΣΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΟΚΑΠΗΛΟΣ.

Χθες το βράδυ, παρακολουθούσα την ώρα του δείπνου την εκπομπή "4 di sera" του Del Debbio, με θέμα τις εκλογές στη Σαξονία. Μεταξύ των πολιτικών καλεσμένων ήταν η ευρωβουλευτής της AVS, Benedetta Scuderi, μια σχεδόν μόνιμη παρουσία στο στούντιο. Η παρέμβασή της είχε ως στόχο να τονίσει τον κίνδυνο που θέτει το AfD, το οποίο είναι ακροδεξιό και επικίνδυνο επειδή αντιτίθεται στις κυρώσεις κατά της Ρωσίας και "ακόμα" σκοπεύει να επαναλάβει την εισαγωγή φυσικού αερίου, η διακοπή του οποίου επέτρεψε στην Ευρώπη να επικεντρωθεί σοβαρά στις επενδύσεις στην παραγωγή πράσινης ενέργειας. Αυτή η πολιτική θα τεθεί σε κίνδυνο από την επανέναρξη των εμπορικών σχέσεων με τη Μόσχα.

Μία αντι-AfD Scuderi, πλήρως συντονισμένη με τις Βρυξέλλες, η οποία αρνείται να σταματήσει να χρησιμοποιεί την Ουκρανία ως στρατιωτική πλατφόρμα εναντίον της Ρωσίας, λέει ότι ο πόλεμος δεν μπορεί και δεν πρέπει να τελειώσει αν δεν σπάσει η πλάτη της μισητής Ρωσίας.
Το AfD είναι επικίνδυνο, είναι ακροδεξιό, είναι ναζιστικό! Είναι άσκοπο να υπενθυμίζουμε στους Ευρωφανατικούς τα λόγια της Άλις Βάιντελ ότι τα συμφέροντα της Γερμανίας βρίσκονται στην ειρήνη μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας και ότι πρέπει να πάψουν να χρησιμοποιούν την Ουκρανία εναντίον της Ρωσίας.
Η Σκουντέρι, όπως και άλλοι που ανησυχούν σοβαρά για την επικείμενη ναζιστική απειλή, δεν ενδιαφέρεται καθόλου για την ασταμάτητη παρακμή της Γερμανίας ή για το κλείσιμο εργοστασίων λόγω της περιβαλλοντικής μετάβασης. Στην πραγματικότητα, πιστεύει ότι είναι καλό που δεν εισάγουμε πλέον ρωσικό φυσικό αέριο, χωρίς το οποίο μπορούμε να προχωρήσουμε πιο γρήγορα προς αυτή τη μετάβαση.
Στους προοδευτικούς φιλελεύθερους κύκλους, υπάρχει πλήρης έλλειψη κατανόησης του τι συμβαίνει, κάτι που επηρεάζει όχι μόνο τη μικροσκοπική Σαξονία, αλλά ολόκληρη την ήπειρο. Βρίσκουμε καταφύγιο στην πεποίθηση ότι η μάζα των ψηφοφόρων (κυρίως της εργατικής τάξης), που ψηφίζουν όπως δεν θα έπρεπε, είναι αδαείς, προερχόμενοι από την περιφέρεια και κακώς μορφωμένοι. Ακριβώς όπως είπε ο αγενής και πληβείος Εμιλιανός Μπονατσίνι πριν από λίγες ημέρες. Μια ιδέα που επανέλαβε χθες με ευγενικό τρόπο ο Κόμης Τζεντιλόνι, ο οποίος, για να εκτονώσει την κατάσταση, υπενθύμισε ότι το λιγότερο πυκνοκατοικημένο κρατίδιο της Γερμανίας ψήφισε, με λιγότερους κατοίκους από την Καλαβρία, του οποίου οι πολίτες είναι επίσης οι γηραιότεροι και από τους φτωχότερους της χώρας. Ευτυχώς! Αν αυτό τον ικανοποιεί!
Για να κατανοήσουμε πώς κινούνται οι προοδευτικοί φιλελεύθεροι για να καταστήσουν τη δράση της ΕΕ πιο αποτελεσματική, σκεφτείτε τη στάση τους κατά του δικαιώματος βέτο εντός της Ένωσης. Επί του παρόντος, το δικαίωμα βέτο συνίσταται στην ικανότητα κάθε κράτους μέλους να μπλοκάρει μια απόφαση του Συμβουλίου της ΕΕ όταν απαιτείται ομοφωνία σε βασικούς τομείς της ευρωπαϊκής πολιτικής. Αρκετά με τη βραδύτητα των διαδικασιών λήψης αποφάσεων, ας κάνουμε την εξωτερική πολιτική πιο «ευέλικτη» και πιο «αποτελεσματική», ας την απελευθερώσουμε από τους περιορισμούς που εμποδίζουν τις γρήγορες αποφάσεις.
Εκτός από μερικές λεπτές αποχρώσεις, όλοι στο ευρύ προοδευτικό στρατόπεδο συμφωνούν (με τον Ταγιάνι, όπως συνήθως, να συμμερίζεται το ίδιο συναίσθημα). Schlein Bonelli, Κόντε. Ο τελευταίος δηλώνει σαφώς ότι ο κανόνας της ομοφωνίας της ΕΕ παραλύει τις αποφάσεις, ότι η απαίτηση για ομοφωνία οδηγεί σε «πλήρη αδράνεια» και ως εκ τούτου είναι καλύτερο να προχωρήσουμε στην ψηφοφορία με ειδική πλειοψηφία (το E6;).
Μιλώντας για τον Κόντε, συμπεριφέρεται λίγο σαν ψάρι σε βαρέλι στο ευρύ στρατόπεδο (κάνει τον ανήξερο / αποφεύγει να πάρει σαφή θέση). Και αυτός είναι προφανώς ανήσυχος. Το είπε αυτό στη χθεσινή συνάντηση με την FISH (Ιταλική Ομοσπονδία για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρίες και των Οικογενειών), στην οποία θίγει διακριτικά και δημαγωγικά ένα «ευαίσθητο» ζήτημα, βασιζόμενος στη συναισθηματική απήχηση που ασκεί. «Στην Ευρώπη», λέει ο Κόντε, «φυσάει ένας ακροδεξιός άνεμος. Το έχουμε δει στη Γερμανία, όπου προτείνουν ακόμη και ξεχωριστές τάξεις για μαθητές με αναπηρίες».
Συμπερασματικά, θα κάνω μερικές σύντομες παρατηρήσεις επί του σημείου αυτού, ειδικά επειδή είμαι κάπως εξοικειωμένος με το ζήτημα, έχοντας περάσει σαράντα χρόνια σε σχολεία. Τώρα, δεν με ενδιαφέρει να λειτουργήσω ως δημόσιος υπερασπιστής του AfD εδώ, αλλά απλώς να τονίσω πώς η προοδευτική καμπάνια χρησιμοποιεί χωρίς ντροπή «ευαίσθητα» ζητήματα, όπως η αναπηρία, για να τροφοδοτήσει την αγανάκτηση κατά του AfD, ισχυριζόμενη ότι είναι εντελώς ναζιστικό.
Ο Κόντε, ο δικηγόρος, φαίνεται να αγνοεί -ή, χειρότερα, να προσποιείται άγνοια- τι λέει στην πραγματικότητα η πλατφόρμα του AfD για το θέμα. Ας διαβάσουμε την πλατφόρμα του AfD σχετικά με το σημείο για την ενίσχυση των ειδικών σχολείων. Το κείμενο αναφέρει: «Σε μια υπερπλήρη, γενική τάξη, ένα παιδί με σοβαρές γνωστικές ή σωματικές δυσκολίες δεν λαμβάνει την εξειδικευμένη προσοχή που χρειάζεται. Καταλήγει απομονωμένο και να αποδίδει κάτω από τις δυνατότητές του, ενώ ταυτόχρονα επιβραδύνει την πρόοδο της υπόλοιπης τάξης».
Τώρα, μπορεί να υπάρχουν διαφορετικές απόψεις για το θέμα, όλες βάσιμες φυσικά, αλλά μιλάμε για το πώς να ξεπεράσουμε το τρέχον σύστημα διαχείρισης της αναπηρίας στα σχολεία, το οποίο βασίζεται ιδεολογικά στο σύνθημα της συμπερίληψης.
Επιστροφή στις τάξεις ειδικών αναγκών; Ένα ερώτημα που τίθεται λανθασμένα. Πρόκειται για την αξιολόγηση κάθε μεμονωμένης περίπτωσης, για τον προσδιορισμό του κατά πόσον η παρουσία ενός «ανάπηρου» μαθητή στην τάξη είναι κατάλληλη ή όχι. Υπάρχουν περιπτώσεις, και μπορώ να σας διαβεβαιώσω, όπου η συζήτηση για συμπερίληψη είναι καθαρή δημαγωγία. Σοβαρές περιπτώσεις γνωστικής ή/και συμπεριφορικής «διαταραχής», οι οποίες, εκτός του ότι δεν οδηγούν σε καμία βελτίωση στο πλαίσιο της τάξης, μπορούν να οδηγήσουν σε καταστάσεις που είναι συχνά μη διαχειρίσιμες, ακόμη και επικίνδυνες, και επιβλαβείς τόσο για το άτομο με αναπηρία όσο και για ολόκληρη την τάξη, η οποία, μεταξύ άλλων, βρίσκεται να υποφέρει από σημαντικές καθυστερήσεις στη διδασκαλία. Συμπτωματικά, αυτές οι καταστάσεις προκύπτουν σε σχολεία με υψηλό ποσοστό εγγραφής μαθητών από εργατικά στρώματα... προσπαθήστε να δείτε πόση “συμπερίληψη” εφαρμόζεται στην πράξη σε «εύπορα» λύκεια στο κέντρο της πόλης.
Συμπέρασμα. Το ζήτημα δεν είναι ότι πρέπει να υπερασπιστούμε και να υιοθετήσουμε το πρόγραμμα του AfD, αλλά μάλλον ότι πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι οι λόγοι που ωθούν το προοδευτικό στρατόπεδο, έναν μεγάλο υποστηρικτή της ΕΕ, έναν αντιλαϊκό και πολεμοχαρή θεσμό, είναι εντελώς εσωτερικοί στη διατήρηση ενός status quo το οποίο, ευτυχώς, και χάρη σε αυτό το γερμανικό αποτέλεσμα, αρχίζει να κλονίζεται και να παρουσιάζει σημαντικές ρωγμές.

La vera minaccia ai popoli europei è la UE

Ψεύτικη σημαία στο Παράλογιστάν(Absurdistan)

Το αεροδρόμιο της Λειψίας αποτελεί εδώ και χρόνια τον κύριο κόμβο για τις στρατιωτικές αερομεταφορές προς την Ουκρανία και φιλοξενεί επίσης σχεδόν ολόκληρο τον αεροπορικό στόλο που έχει απομείνει στο Κίεβο - λίγο περισσότερο από έξι αεροσκάφη. Αυτό θα σήμαινε ότι το κατά τα άλλα πολιτικό αεροδρόμιο θα ήταν ήδη ένας νόμιμος στόχος για τη Ρωσία, δεδομένου ότι όπλα και πυρομαχικά για τον πόλεμο παραδίδονται σαφώς από εδώ. Αλλά το γερμανικό και το τοπικό κοινό δεν γνώριζαν απολύτως τίποτα γι' αυτό μέχρι που -για κάποιο άγνωστο λόγο- το Βερολίνο αποφάσισε να ενημερώσει ολόκληρο τον κόσμο μέσω μιας επιχείρησης ψευδούς σημαίας τόσο πρόχειρης, ακόμη και για τους Γερμανούς που είναι πιστοί στην εξουσία.

Ιδού η τρελή σκηνική ακολουθία που υποτίθεται ότι πρέπει να πιστέψουμε: Ένα ρωσικό drone υποτίθεται ότι πετούσε για τέσσερις ώρες (!) γύρω από τα ουκρανικά αεροπλάνα που ήταν σταθμευμένα στο αεροδρόμιο της Λειψίας. Μόνο τα μεσάνυχτα ο οδηγός του λεωφορείου πρόσεξε το drone και το άρπαξε, το πέταξε στο έδαφος και το κλώτσησε. Ωστόσο, τα εκρηκτικά, που χρησιμοποιήθηκαν στα κράτη του Συμφώνου της Βαρσοβίας κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, δεν πυροδοτήθηκαν επειδή ο πυροκροτητής δυσλειτουργούσε. Το γεγονός ότι οποιοσδήποτε στα συντακτικά γραφεία των κυρίαρχων γερμανικών μέσων ενημέρωσης και των λεγόμενων «εναλλακτικών» μέσων ενημέρωσης - που μερικές φορές δεν είναι τίποτα περισσότερο από Δούρειοι Ίπποι - μπορεί να γράψει αυτή την γελοία ιστορία χωρίς να κουνήσει το κεφάλι του ή να σχολιάσει, ή μπορεί να τη διαβάσει δυνατά στην τηλεόραση χωρίς να γελάσει, αποτελεί περαιτέρω απόδειξη της πλήρους απώλειας της αίσθησης της πραγματικότητας.

Η Γερμανία, η οποία θα έπρεπε πραγματικά να μετονομαστεί σε Απαρνησία, το 2026, όχι μόνο είναι ανίκανη να λύσει οποιοδήποτε πρόβλημα, αλλά είναι επίσης πολύ ανόητη για να διεξάγει μια «πραγματική» ή έστω κάπως αξιόπιστη επιχείρηση ψευδούς σημαίας. Με έναν τεχνητά σοβαρό τόνο φωνής και υστερικούς τίτλους, όσοι είναι εγγεγραμμένοι στο πρόγραμμα «καθοδηγούμενης σκέψης» κατηχούνται με τον φόβο μιας ρωσικής επίθεσης, ενώ οι διάφοροι λακέδες του συστήματος, γνωστοί και ως «ειδικοί», εξηγούν με παράλογη λογική και ερμηνείες των γεγονότων ότι η Ρωσία έχει ήδη κηρύξει «υβριδικό πόλεμο» εναντίον της Γερμανίας. Και αν κάποιος ειδικός το λέει, τότε πρέπει να είναι αλήθεια. Όσο πιο απελπιστική γίνεται η κατάσταση για τους Ουκρανούς στο μέτωπο, τόσο πιο προφανές γίνεται ότι η Ρωσία κερδίζει τον πόλεμο δι' αντιπροσώπων του ΝΑΤΟ, τόσο περισσότερο πρέπει να κλιμακωθεί η ένταση και να δικαιολογηθούν οι τεράστιες στρατιωτικές δαπάνες για την αντιμετώπιση της μυθικής ρωσικής εισβολής.

Έτσι, επινοούν εντελώς παράλογες ιστορίες, ίσως και για να δοκιμάσουν το επίπεδο ευπιστίας στο οποίο έχουν φτάσει.

Falsa bandiera in Absurdistan | il Simplicissimus

Γνωστική καταστροφή

Δεν χρειάζονται πολλά για να καταλάβει κανείς σε ποιο σημείο έχουμε φτάσει και σε ποια γνωστική καταστροφή οδεύουμε. Μερικές φορές, μια εικόνα είναι πιο ισχυρή από πολλές αναλύσεις. Πριν από τρεις εβδομάδες, η Bild, η πιο δημοφιλής γερμανική ταμπλόιντ, δημοσίευσε τη φωτογραφία που βλέπετε παραπάνω με τον τίτλο « Ο Πούτιν ξεμένει από βενζίνη: Οι Ρώσοι πληρώνουν σχεδόν 4 ευρώ για ένα λίτρο βενζίνης». Αυτό δεν είναι μόνο ένα απόλυτο ψέμα, αλλά και τόσο προφανές που δεν είμαι σίγουρος ποιος θα τήν πατούσε : στη στήλη τιμών κοντά στο κέντρο της εικόνας, αναφέρεται ότι η βενζίνη 98 οκτανίων πωλείται στην πραγματικότητα προς 73,11 ρούβλια ανά λίτρο, ή 0,82 ευρώ. Για την ιστορία, αυτή η τιμή μειώθηκε τις επόμενες ημέρες και τώρα κυμαίνεται γύρω στα 0,79 ευρώ. Αλλά η αντλία δείχνει επίσης ότι η βενζίνη 95 οκτανίων, η πιο συνηθισμένη στη χώρα μας, κοστίζει 0,71 ευρώ, και η βενζίνη 92 οκτανίων, χρήσιμη για παλαιότερους κινητήρες, κοστίζει 0,70 ευρώ.

Τώρα, είναι πλέον αποδεδειγμένο γεγονός ότι οι απάτες των δυτικών μέσων ενημέρωσης έχουν γίνει προσβολή για τις πληροφορίες, αλλά η εξάρτησή τους από την εκτεταμένη ύπνωση για να δημοσιεύουν πράγματα που αντικρούονται από τις ίδιες τις εικόνες αποτελεί ένα ξυπνητήρι σχετικά με την ψυχική κατάσταση των Ευρωπαίων. Η επιθυμία να κάνουν τους ανθρώπους να πιστέψουν ότι η βενζίνη κοστίζει περισσότερο στη Ρωσία, έναν από τους μεγαλύτερους παραγωγούς πετρελαίου και φυσικού αερίου στον κόσμο, από ό,τι στην Ευρώπη, αποτελεί επίθεση στην βασική κοινή λογική. Αλλά το να έχει κανείς το θράσος να το κάνει αυτό παρουσιάζοντας αποδεικτικά στοιχεία που αποδεικνύουν το αντίθετο σημαίνει ότι η λεγόμενη πληροφορία έχει εξαντληθεί και ότι η τελική πορεία του νεοφιλελεύθερου συμποσίου περιλαμβάνει επίσης μια παθητική κοινή γνώμη που δεν κάνει καμία προσπάθεια να αποκρυπτογραφήσει την πραγματικότητα.

Catastrofe cognitiva | il Simplicissimus

Η ευρωπαϊκή καταστροφή και οι Κασσάνδρες της

από Andrea Zhok - 21 Φεβρουαρίου 2026

Πηγή: Άντρεα Ζοκ

Στην ελληνική μυθολογία, η Κασσάνδρα, αδερφή του Έκτορα, ήταν προικισμένη με μαντικές δυνάμεις, αλλά καταδικάστηκε από τον Απόλλωνα να μην ακούγεται.
Σήμερα, και εδώ και αρκετό καιρό, στην Ευρώπη, η κατανόηση των συνεχιζόμενων διαδικασιών δεν απαιτεί θεϊκές προφητικές ικανότητες. Το μόνο που χρειάζεται είναι μια αξιοπρεπής ιστορικοπολιτική εκπαίδευση και όχι η καθημερινή ναρκωτική δράση των μέσων ενημέρωσης.
Η σημερινή Ευρώπη είναι γεμάτη από Κασσάνδρες που απολαμβάνουν το αμφίβολο προνόμιο να βλέπουν συνεχώς εκ των υστέρων ότι είχαν δίκιο, ενώ όσοι είχαν εντελώς άδικο συνεχίζουν να καρφώνουν μετάλλια ο ένας στο στήθος του άλλου, ανέγγιχτοι από τις δικές τους αποτυχίες.
Έτσι, το να ακούς τον Γερμανό Καγκελάριο Μερτς να κατακεραυνώνει τα απομεινάρια του γερμανικού κράτους πρόνοιας και να απαιτεί θυσίες για να τροφοδοτήσει μια νέα κούρσα εξοπλισμών είναι σχεδόν συγκινητικό για όλους εκείνους, και υπάρχουν πολλοί, που θυμούνται τη Γερμανία του Σόιμπλε, τη Γερμανία που έκανε κήρυγμα στη Νότια Ευρώπη (ευγενικά γνωστή με το ακρωνύμιο PIGS) για την παραγωγικότητα και την ηθική, ενώ παράλληλα αξιοποιούσε ένα τεχνητά υποτιμημένο ευρώ για να τροφοδοτήσει τις εξαγωγές της.
Η Γερμανία που κυριολεκτικά κατέστρεψε την Ελλάδα μεταξύ 2011 και 2016 —παίρνοντας εκδίκηση μετά το 1945— εξήγησε ότι η βοήθεια για τη φερεγγυότητα της Ελλάδας ήταν απλώς αδύνατη, καθώς θα αποτελούσε περίπτωση «ηθικού κινδύνου». Η Γερμανία, σύμφωνα με μια μακροχρόνια παράδοση, παρουσιάστηκε ως ενάρετη, λιτή, παραγωγική, εγγενώς ανώτερη, και προορισμένη μόνο από μια κυνική και σκληρή μοίρα, την οποία είχε δει να χάνει στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, σε έναν ρόλο υποστηρικτικού παράγοντα στην παγκόσμια σκηνή.
Και ποιο ήταν το οικονομικό μοντέλο που πρότεινε η γερμανική ευφυΐα ως οικονομική σοφία και ηθική αρετή; Απλό: να ποντάρει όλα τα χαρτιά της σε ένα θετικό εμπορικό ισοζύγιο, σε ένα σταθερό πλεόνασμα εξαγωγών.
Και ποια ήταν τα κλειδιά για την επιτυχία αυτής της στρατηγικής;
Ακόμα πιο απλά: 1) χαμηλό κόστος ενέργειας (με προμήθειες από τη Ρωσία), 2) συμπίεση μισθών (εν μέρει στην εγχώρια αγορά της, αλλά ιδιαίτερα μεταξύ των δικών της εργολάβων όπως η Ιταλία) και τέλος 3) η προαναφερθείσα υποτίμηση του ευρώ (ενός κοινού νομίσματος του οποίου η αξία ήταν ο μέσος όρος με τις λιγότερο βιομηχανικά ανεπτυγμένες χώρες).
Αυτή η ευφυής οικονομική στρατηγική ήταν ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας «πολιτικής ζητιάνου του γείτονά σου»: μια οικονομική πολιτική που στοιχημάτιζε τα πάντα στη σχετική φτώχεια των γειτόνων της.
Σήμερα, η Γερμανία, αφού βυθίστηκε σε ύφεση το 2023 και το 2024, έκλεισε το 2025 με ένα αξιοθρήνητο +0,2%, με έναν βιομηχανικό τομέα σε συνεχή συρρίκνωση, τόσο κυκλικά όσο και με την τρέχουσα τάση.
Τώρα, όταν πριν από χρόνια έγιναν προσπάθειες να εξηγηθεί (μεταξύ άλλων μέσω δημόσιων εγγράφων, κινητοποιήσεων υπογραφών κ.λπ.) ότι μια στρατηγική που φτώχειαρε την εσωτερική αγορά της Ευρώπης με σκοπό την κατάκτηση αγορών μέσω εξαγωγών δεν ήταν μόνο κοινωνικά άδικη αλλά και θεμελιωδώς ηλίθια, νομίζω ότι όλοι θυμόμαστε πώς ο δουλικός μας τύπος αγκάλιασε ολόψυχα τη γερμανική αφήγηση, απαιτώντας λιτότητα, απαιτώντας «μείωση της περιμέτρου του κράτους», απαιτώντας εκτεταμένη εργασιακή ανασφάλεια ως «κίνητρο για την παραγωγικότητα».
Σήμερα, όταν η Ευρώπη, υπό γερμανική ηγεσία, έχει αποκόψει τον ενεργειακό τομέα στον οποίο καθόταν, διακόπτοντας τους δεσμούς με τη Ρωσία (φυσικά, για λόγους ανώτερης ηθικής, όπως όλοι γνωρίζουμε), σήμερα, όταν το γερμανικό ναυάγιο βυθίζει την Ευρώπη μαζί του (και πάλι, μια αειθαλής), μια Ευρώπη που στερείται μιας εσωτερικής αγοράς ικανής να διατηρήσει την παραγωγή. Τώρα που έχουμε πετύχει το αξιοθαύμαστο κατόρθωμα του συνδυασμού μιας πολιτικής εκμετάλλευσης των εργατικών τάξεων με μια ανελέητη πολιτική απέναντι στις χώρες που αντιμετωπίζουν δυσκολίες, και ταυτόχρονα μια πολιτική που χάνει το δικό μας μεγάλο κεφάλαιο, σήμερα θα ήταν η κατάλληλη στιγμή να δώσουμε στον εαυτό μας την ικανοποίηση ότι είχαμε πάντα δίκιο.
Αλλά αυτή η ικανοποίηση μας στερείται, επειδή για να διορθώσει την καταστροφή που έχουμε δημιουργήσει, η ίδια άρχουσα τάξη που τη δημιούργησε μας πιέζει να την διορθώσουμε φυσώντας τον άνεμο του πολέμου.
Κανένα στοιχείο του δυτικού κατεστημένου δεν είναι πιο έντονα επικεντρωμένο από την ΕΕ, υπό την ηγεσία της Γερμανίας, στην ματαίωση κάθε προσπάθειας για ειρήνη. Κανένα δεν είναι πιο αφοσιωμένο στην προετοιμασία ενός μελλοντικού πολέμου με λόγια και πράξεις.
Στην Οδύσσεια και την Ορέστεια, η Κασσάνδρα πιάστηκε όμηρος από τον Αγαμέμνονα, προέβλεψε την καταστροφή που περίμενε τον βασιλιά (τη συνωμοσία της Κλυταιμνήστρας), αλλά, για άλλη μια φορά, αγνοήθηκε.
Και αυτή τη φορά χάθηκε στην επακόλουθη καταστροφή.
Είναι ατυχές να το πούμε, αλλά το να προβλέψουμε όλες τις καταστροφές χωρίς να ανατρέψουμε την εξουσία που τις κυβερνά είναι άσκοπο.

La catastrofe europea e le sue cassandre

Μονακό, η φωτιά των φιλοδοξιών

Maurizio Blondet

Το να ακούς τον Γερμανό Καγκελάριο Μερτς είναι απλώς αλλόκοτο. Οι Ευρωπαίοι ζουν σε έναν αλλόκοτο φανταστικό κόσμο.

1) Πιστεύει ότι η γερμανική λογοκρισία οτιδήποτε με το οποίο διαφωνώ είναι στην πραγματικότητα «ελευθερία του λόγου». Χρησιμοποιούν φράσεις όπως «ανθρώπινη αξιοπρέπεια», αλλά στην πραγματικότητα εννοούν μόνο ό,τι με το οποίο διαφωνώ.

2) Φαίνονται πραγματικά πεπεισμένοι ότι η Ρωσία πρόκειται να εισβάλει σε όλη την Ευρώπη, κάτι που είναι γελοίο. Η Ρωσία μόλις που μπορεί να διαχειριστεί την Ουκρανία.

3) Καμία αναφορά στην μουσουλμανική εισβολή σε μια «διάσκεψη ασφαλείας» για τις απειλές κατά της Ευρώπης, η οποία θα έπρεπε να περιλαμβάνει το ζήτημα της στρατολόγησης, του εξοπλισμού και της εκπαίδευσης νέων μουσουλμάνων στη Γερμανία. Η μουσουλμανική εισβολή που κατακτά την Ευρώπη θα έπρεπε να είναι το κύριο θέμα της ημερήσιας διάταξης.

4) Ο Μερτς φαίνεται να πιστεύει ότι η Γερμανία θα έχει τον ισχυρότερο στρατό στην Ευρώπη. Οι νέοι Γερμανοί δεν θα πολεμήσουν καν για να υπερασπιστούν τη χώρα τους. Ο Μερτς έχει ποσοστό αποδοκιμασίας 78% στη χώρα του.

Monaco, il falò delle velleità

"Υπάρχουν πάντοτε συγκεκριμένα βήματα από μεμονωμένα άτομα, όπου μπορεί κανείς να πει: αυτό είναι καταστροφικό· μπορείς να προβλέψεις τις συνέπειες· έτσι ενήργησες, από απληστία. Ήταν μια λέξη πολύ δημοφιλής στην περίοδο της χρηματοπιστωτικής κρίσης — όχι η απληστία των τραπεζών, αλλά η απληστία των επενδυτικών τραπεζιτών. Μεγαλομανία και απληστία — αυτά επαναλαμβάνονταν συνεχώς στα μέσα ενημέρωσης· ακόμη και στα συνηθισμένα μέσα εμφανίζονταν ξαφνικά βαθιές έννοιες, σχεδόν βουδιστικές.
Ο άνθρωπος είναι ένα ον σημαδεμένο από την απληστία — και αυτό φαίνεται πλέον καθαρά. Οι τραπεζίτες συνεχίζουν όπως πριν, και συνεχίζονται και οι γεωτρήσεις· αν δει κανείς τα δεδομένα, δεν ενδιαφέρεται κανείς. Αντιθέτως, υπάρχει ακόμη μεγαλύτερη ώθηση: σκάβουν περισσότερο, βαθύτερα. Δεν βλέπω πουθενά μια πραγματική παύση, μια αναστολή.
Υπάρχουν φυσικά συγκεκριμένα συμφέροντα, ομάδες ανθρώπων που προωθούν βίαια τα συμφέροντά τους — μπορούν να κατονομαστούν. Αλλά βέβαια όλοι έχουν ένα μερίδιο ευθύνης. Όποιος θέλει το πετρέλαιο πρέπει να ξέρει τι κάνει, αν πράγματι το θέλει. Είναι δύσκολο ζήτημα. Έχετε δίκιο: αυτό που είπα ήταν πολύ συνοπτικό."

Η Γερμανία αυτοκτόνησε. Και τώρα τι;

Μαουρίτσιο Μπλοντέ

Οι Financial Times είπαν επιτέλους ανοιχτά αυτό που όλοι σκέφτονται: Η Γερμανία καταρρέει και η ΕΕ βοήθησε να την σπρώξει στην άβυσσο. Τα χαλυβουργεία κλείνουν. Τα εργοστάσια αυτοκινήτων μειώνουν την παραγωγή. Τα στελέχη των εταιρειών είναι έξαλλα. Ο «άρρωστος της Ευρώπης» είναι ξανά άρρωστος, αλλά αυτή τη φορά η ασθένεια δεν είναι η αναποτελεσματικότητα.

Πρόκειται για μια πραγματική οικονομική αυτοκτονία που ενορχηστρώνεται από τις μη εκλεγμένες ελίτ της ΕΕ και επιβάλλεται από υπάκουες μαριονέτες όπως ο Φρίντριχ Μερτς. Ο Μερτς θέλει 500 δισεκατομμύρια ευρώ για να σώσει τη βιομηχανία, αλλά από τι; Από τις πολιτικές που ενέκρινε το κόμμα του. Η γερμανική παραγωγή καταρρέει. Οι τιμές της ενέργειας είναι μη βιώσιμες. Ο γραφειοκρατικός στραγγαλισμός σκοτώνει τις επενδύσεις.

Και ενώ ο Μερτς χτυπάει το τύμπανο για έναν ατελείωτο πόλεμο στην Ουκρανία, η σανίδα σωτηρίας του Βερολίνου, ο NordStream, έχει ανατιναχθεί με μια κίνηση. Οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορεί να ωφελήθηκαν, αλλά ο υποκινητής ήταν οι Βρυξέλλες. Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και η ευρωκρατική κάστα ηγήθηκαν της επίθεσης: αποβιομηχανοποιώντας τη Γερμανία, επιβάλλοντας κυρώσεις στη Μόσχα και στέλνοντας τανκς στην Ουκρανία, ενώ οι Γερμανοί εργάτες πληρώνουν τον λογαριασμό.

Για ποιο λόγο; Το Κίεβο θα είχε χάσει ούτως ή άλλως. Ωστόσο, οι ελίτ της ΕΕ συνεχίζουν να απαιτούν φόρο τιμής, όπλα, κλείσιμο εργοστασίων και ταλαιπωρία. Και τώρα; Η γερμανική παραγωγή χάλυβα έχει μειωθεί κατά 12%· 2 εκατομμύρια λιγότερα αυτοκίνητα από ό,τι το 2017· περιβαλλοντικοί φόροι και δελτίο φυσικού αερίου· οι αμερικανικοί δασμοί πλήττουν τη Γερμανία, αλλά το Βερολίνο παραμένει σιωπηλό. Το αποτέλεσμα: εξέγερση. Στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, κάποτε προπύργιο του CDU, το AfD βρίσκεται τώρα σε άνοδο. Οι Γερμανοί ξυπνούν. Καταλαβαίνουν ποιος άδειασε τα ταμεία. Δεν ήταν η Ρωσία. Ήταν οι ίδιοι.

Παράθεση από THE ISLANDER (@IslanderWORLD)

21 Οκτωβρίου 2025

Οι Financial Times είπαν επιτέλους το κρυφό μέρος δυνατά: Η Γερμανία καταρρέει — και η ΕΕ βοήθησε να την σπρώξει από τον γκρεμό. Τα χαλυβουργεία κλείνουν. Τα εργοστάσια αυτοκινήτων συρρικνώνονται. Οι ηγέτες των επιχειρήσεων είναι ανοιχτά έξαλλοι. Ο λεγόμενος «άρρωστος της Ευρώπης» είναι ξανά άρρωστος, αλλά αυτή τη φορά,

Ο «μετασχηματισμός» είναι μια σημαντική αιτία της αυξανόμενης ανεργίας. Για χρόνια, η επικρατούσα άποψη στο @tagesschau ήταν ότι το NetZero και η αποβιομηχάνιση θα οδηγούσαν σε μεγαλύτερη ευημερία. Φαίνεται ότι πήραν το μάθημά τους. Πλαίσιο: Την περασμένη εβδομάδα, η ΕΕ ξεκίνησε τον Μηχανισμό Συνοριακής Προσαρμογής Άνθρακα (CBAM), το τρίτο και τελευταίο στάδιο της ευρωπαϊκής αποβιομηχάνισης. Ο CBAM είναι ένα γραφειοκρατικό και ολοκληρωμένο σύστημα τελωνειακών δασμών που εφαρμόζονται στον άνθρακα που ενσωματώνεται στα εισαγόμενα αγαθά. Σε συνδυασμό με τους φόρους άνθρακα και το εμπόριο εκπομπών, αυτό έχει δημιουργήσει το τέλειο σφαγείο, θυσιάζοντας την ευημερία μας για τη θρησκεία του άνθρακα. Αλλά υπάρχουν περισσότερα.

La Germania si è suicidata. E ora?

Ουκρανία_Το φάντασμα της 10η Επίλεκτης Ορεινής Ταξιαρχίας Κρούσης «Edelweiss»

 

Οι ουκρανικές δυνάμεις στην πόλη Σεβέρσκ, είναι έτοιμες να παραδοθούν. Η ρωσική προέλαση έχει αποκόψει τις αρτηρίες ανεφοδιασμού των ουκρανικών μονάδων και κτυπά «πάση δυνάμει» την νεοναζιστική 10η Επίλεκτη Ορεινή Ταξιαρχία Κρούσης «Edelweiss».
Η 10η Επίλεκτη Ορεινή Ταξιαρχία Κρούσης «Edelweiss» ξανασυγκροτήθηκε με εντολή του φασίστα Β.Ζελένσκι τον Οκτώβρη του 2015.

Για όσους τους θυμίζει κάτι το όνομα της ουκρανικής ορεινής Ταξιαρχίας, ναι, είναι η γνωστή γερμανική Ταξιαρχία της Βέρμαχτ που ευθύνεται για την δολοφονία 60.000 αμάχων!

Διαπράττοντας ασύλληπτης αγριότητας θηριωδίες ως αντίποινα, εναντίον εκατοντάδων χιλιάδων αμάχων οι αλπινιστές καταδρομείς της «Εντελβάις» συνάντησαν το «πεπρωμένο» τους με τεράστιες απώλειες στον Καύκασο στα τέλη του χειμώνα του 1943.

Όσοι από αυτούς κατάφεραν να γλιτώσουν από την επιχείρηση «Κρόνος» του Κόκκινου Στρατού, πολέμησαν για λίγες βδομάδες στο Χάρκοβο και το Ντονμπάς ως σύμμαχοι του Μπαντέρα και των ναζιστικών ουκρανικών Ταγμάτων του.

Από κει στάλθηκαν από τους ανωτέρους τους για εκκαθαρίσεις ενάντια στα ανταρτικά τμήματα των Βαλκανίων.
Την Τρίτη στις 6 Ιουλίου του 1943, 1200 καταδρομείς της «Εντελβάις» χάραξαν πεζή πορεία 230 χιλιομέτρων.
Από το Μοναστήρι πέρασαν στην Φλώρινα και από κει στην Αλβανία με κατεύθυνσή τους τα Γιάννενα όπου θα γίνονταν η έδρα τους με στρατηγό τους τον διαβόητο «χασάπη» Χούμπερτ Λάνς.
Η «Έντελβαις» ακολούθησε την διαδρομή Κρυσταλοπηγή – Κάπτιστα – Κορυτσά – Λεσκοβίκι – Μπόροβα, διέλευση Σαραντάπορου – Αώου και από εκεί προς λεκανοπέδιο Ιωαννίνων.
Σε αυτήν την πορεία οι Γερμανοί κατέκαψαν και δολοφόνησαν ότι βρέθηκε στο διάβα τους.
Την Κυριακή 25 Ιουλίου του 1943 οι ναζί έκαναν συντονισμένη επίθεση αντιποίνων με τέσσερα σώματα στο ανταρτοχώρι της Μουσιωτίτσας των Ιωαννίνων.
Το Γ’ Σώμα, απαρτίζονταν από τους καταδρομείς της «Εντελβάις» και έδρασε υπό της διαταγές του αρχιδήμιου και προσωπικού φίλου του Χίτλερ, αντισυνταγματάρχη της μεραρχίας «Εντελβάις» Γιόζεφ Ζάλμινγκερ.
Η μαρτυρική Μουσιωτίτσα βίωσε την απόλυτη φρίκη προτού λεηλατηθεί και καεί ολοσχερώς. Οι ναζί άφησαν πίσω τους μόνο ερείπια και 135 εκτελεσμένους από πολυβόλα. Έναν μήνα μετά, τον Αύγουστο, οι Γερμανοί επέστρεψαν στην Μουσιώτιτσα για αντίποινα δολοφονώντας ακόμα 17 κατοίκους και ανεβάζοντας τον αριθμό των θυμάτων σε 152.

πηγή 

Πολεμικός Θατσερισμός

η Λόρα Ρου - 27 Αυγούστου 2025

Πηγή: Λόρα Ρου

Αυτό που βλέπουμε στη Δύση δεν είναι «στρατιωτικός κεϋνσιανισμός», ο οποίος έχει τις ρίζες του στην οικονομική άνθηση μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά «πολεμικός Θατσερισμός»: κυβερνήσεις που εκμεταλλεύονται τις ανησυχίες για την εθνική ασφάλεια για να εφαρμόσουν εκτεταμένες νεοφιλελεύθερες αναδιαρθρώσεις και δημοσιονομική λιτότητα που διαφορετικά θα συναντούσαν σημαντική αντίσταση. Αυτή η προσέγγιση περιλαμβάνει μια σκόπιμη ανακατανομή πόρων, μετατοπίζοντας τις προτεραιότητες του προϋπολογισμού από τα προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας στις στρατιωτικές και αμυντικές δαπάνες - μια αναδιαμόρφωση του οικονομικού τοπίου. Ο πολεμικός Θατσερισμός περιλαμβάνει αυξημένη απορρύθμιση, ιδιωτικοποιήσεις και ευελιξία στην αγορά εργασίας (δηλαδή, εργασιακή ανασφάλεια και εκμετάλλευση εργαζομένων) με το πρόσχημα απειλών για την εθνική ασφάλεια, ενώ οι κυβερνήσεις μειώνουν τις κοινωνικές τους υποχρεώσεις.
Πάρτε για παράδειγμα τη Γερμανία. Το Βερολίνο διαφημίζει τις επενδύσεις στην έρευνα και ανάπτυξη και την παραγωγή στον τομέα της άμυνας ως μια πορεία προς την οικονομική ανάπτυξη και την ανταγωνιστικότητα. Αυτό μπορεί να προωθήσει την ανάπτυξη σε χώρες με πρόσβαση σε οικονομικά προσιτούς ενεργειακούς πόρους, αλλά αυτό σίγουρα δεν ισχύει στη Γερμανία και στις περισσότερες χώρες της ΕΕ μετά την απώλεια του ρωσικού φυσικού αερίου.
Οι περικοπές στα προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας θα επιδεινώσουν μόνο τις κοινωνικοοικονομικές ανισότητες και θα υπονομεύσουν τα θεμέλια της κοινωνικής συνοχής, ενθαρρύνοντας την αποξένωση, τη δυσαρέσκεια και τη διαφωνία.
Η διαφωνία, είτε εκφράζεται μέσω διαμαρτυριών, απεργιών ή άλλων μορφών συλλογικής δράσης, παρέχει στις αρχές μια βολική δικαιολογία για την επιβολή δρακόντειων μέτρων που αποσκοπούν στον περιορισμό των πολιτικών ελευθεριών.
Στο όνομα της διατήρησης των ελευθεριών...

Thatcherismo di guerra

Ο φίλος τρομοκράτης

Marco Travaglio - 26 Αυγούστου 2025

Πηγή: Il Fatto Quotidiano

Πόσο αφελές: ελπίζαμε ότι η σύλληψη στην Ιταλία του Ουκρανού πράκτορα, που καταζητείται από Γερμανούς δικαστές για την πιο σοβαρή επίθεση σε μια στρατηγική ευρωπαϊκή υποδομή εδώ και δεκαετίες (τον αγωγό φυσικού αερίου Nord Stream), θα άνοιγε τα μάτια κάποιου στην κρατική τρομοκρατία που προέρχεται από το Κίεβο. Ειδικά επειδή η ιταλική δικαιοσύνη τον θεωρεί «τρομοκράτη» και οι εισαγγελείς στη Γένοβα τον υποψιάζονται επίσης για την επίθεση σε ένα από τα τέσσερα πετρελαιοφόρα που δέχτηκαν πρόσφατα δολιοφθορές σε ιταλικά ύδατα. Αλλά τίποτα. Νεκρική σιωπή από την ΕΕ, το ΝΑΤΟ, την κυβέρνηση, το Προεδρικό Μέγαρο, τους πολιτικούς, τους σχολιαστές και τους ψυχαναγκαστικούς χρήστες του Twitter για κάθε βουή της αντιπολίτευσης από το ουκρανικό μέτωπο. Τι γίνεται με το «δοχείο περιττωμάτων» που υποτίθεται ότι πήρε ο Πούτιν στην Αλάσκα για να κρύψει τις 70-80 θανατηφόρες ασθένειες του; Αυτά είναι νέα, όχι το γεγονός ότι το ουκρανικό καθεστώς, όπως προφήτευσε ο Μπάιντεν, ανατίναξε τον μακρύτερο αγωγό φυσικού αερίου στον κόσμο που τροφοδοτεί την Ευρώπη με ρωσικό φυσικό αέριο. Δηλαδή, αποφάσισε την ενεργειακή πολιτική της ΕΕ με μια τρομοκρατική ενέργεια, εκτόξευσε τις τιμές και τους λογαριασμούς και μας ανάγκασε να ξοδέψουμε τέσσερις φορές περισσότερα για αμερικανικό φυσικό αέριο. Και τα θύματα αυτής της πολεμικής πράξης, για να τιμωρήσουν την Ουκρανία, συνεχίζουν να την κατακλύζουν με χρήματα και όπλα επειδή «πολεμά για εμάς» (φανταστείτε να πολεμούσε εναντίον μας). Και συνεχίζουν να την προσκαλούν να ενταχθεί στην Ευρώπη (ελπίζουμε όχι πια από τη θάλασσα).
Ο τύπος του καθεστώτος κρατάει την ιστορία μυστική, σαν ο Λοχαγός Κουζνιέτσοφ, επικεφαλής μιας επίλεκτης μονάδας που προσλήφθηκε από τις ουκρανικές υπηρεσίες πληροφοριών με έξι άλλους για την Επιχείρηση Διάμετρος εναντίον των αγωγών φυσικού αερίου, να είχε κάνει τα πάντα μόνος του και να είχε υπογράψει μόνος του. Και σαν πριν από ένα χρόνο η πολωνική κυβέρνηση να μην είχε φιλοξενήσει και στη συνέχεια να μην είχε επιτρέψει σε έναν άλλο καταζητούμενο Ουκρανό τρομοκράτη, τον Ζουράβλοφ, να δραπετεύσει με το διπλωματικό αυτοκίνητο της πρεσβείας του Κιέβου, που τώρα προστατεύεται καλά στη χώρα του με γερμανικό ένταλμα σύλληψης. Εν μέσω της αμήχανης και ύποπτης γενικής σιωπής, ο Γερμανός υπουργός Δικαιοσύνης Χούμπιγκ, ο οποίος θα έπρεπε να απαιτεί την έκδοση των δύο φυγάδων από τη Ρώμη και το Κίεβο, ανακοινώνει: «Παραμένουμε σταθερά στο πλευρό της Ουκρανίας, αλλά είμαστε επίσης ένα συνταγματικό κράτος που διερευνά τα εγκλήματα διεξοδικά» (σχεδόν πρόσθεσε «δυστυχώς»). Φυσικά, άλλωστε, η Ουκρανία διέκοψε την παροχή φυσικού αερίου μας μόνο με βόμβες και στέλνει τους κατασκόπους της για να πραγματοποιούν επιθέσεις στην πατρίδα μας, και τι; Φανταστείτε αν -όπως ισχυρίστηκαν κωμικά οι ΗΠΑ και η ΕΕ- οι Ρώσοι είχαν καταστρέψει τους αγωγούς φυσικού αερίου. Τώρα οι κυβερνήσεις και ο τύπος θα είχαν πολεμική διάθεση (περισσότερο από ό,τι ήδη έχουν) για να επιβάλουν κυρώσεις και να βομβαρδίσουν τον εχθρό που επιτέθηκε σε έναν εταίρο του ΝΑΤΟ. Αντ' αυτού, όλοι παραμένουν σιωπηλοί, διαφορετικά θα έπρεπε να κηρύξουν πόλεμο στον φίλο τους, δηλαδή στη μόνη χώρα που έχει μέχρι στιγμής επιτεθεί στην ΕΕ: την Ουκρανία. Όσοι επικαλούνται το Άρθρο 5 του ΝΑΤΟ και άλλες εγγυήσεις ασφαλείας για να υπερασπιστούν το Κίεβο, θα πρέπει να τα επικαλεστούν για να μας υπερασπιστούν από το Κίεβο.

L'amico terrorista

ΜΑΣ ΕΡΡΙΞΑΝ ΣΤΑ ΜΠΟΥΝΤΡΟΥΜΙΑ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ ΜΕ ΨΕΥΤΙΚΟ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΣΧΕΔΙΑΖΟΥΝ ΔΕΥΤΕΡΟ ΓΥΡΟ...

«ΈΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ»: MΙΑ ΑΒΟΛΗ ΑΝΑΜΝΗΣΗ

Του Ανδρέα Καψαμπέλη

Επτά χρόνια πέρασαν από τότε που η Ελλάδα «βγήκε από τα Μνημόνια». Η 20ή Αυγούστου 2018 ήταν ημερομηνία-ορόσημο στα κυβερνητικά non papers της εποχής, βαφτίστηκε «τέλος εποχής» και συνοδεύτηκε από το διαβόητο διάγγελμα από την Ιθάκη, με τον Αλέξη Τσίπρα να ανακοινώνει πως «η χώρα αφήνει πίσω της την “οδύσσεια” της επιτροπείας».

Κι όμως, χθες, 20 Αυγούστου 2025, κανείς δεν θυμήθηκε την επέτειο. Ούτε η κυβέρνηση ούτε η αντιπολίτευση ούτε τα περισσότερα media. Ούτε ένα ξερό «σαν σήμερα».

Και αυτό δεν έγινε από αμέλεια, αλλά επειδή «πονάει». Είναι μια επέτειος που δεν βολεύει κανέναν μέσα στο μνημονιακό τόξο…

Επτά χρόνια μετά, μπορεί να φύγαμε από τα «προγράμματα», αλλά τα Μνημόνια είναι ακόμα εδώ. Όχι με την ταμπέλα της τρόικας, αλλά με το καθημερινό τους αποτύπωμα, που έχει ενσωματωθεί ως «κανονικότητα» στην κοινωνία.

Το δημόσιο χρέος, που θα αποπληρώνεται σχεδόν μέχρι τα τέλη του αιώνα, παραμένει το υψηλότερο στην ευρωζώνη. Οι κοινωνικές ανισότητες διευρύνονται, η φτωχοποίηση βαθαίνει και τα νοικοκυριά δεν ξέρουν πώς θα βγάλουν τον μήνα.

Οι μισθοί σέρνονται, η νέα γενιά παλεύει να επιβιώσει και το brain drain συνεχίζεται χωρίς σταματημό. Και το ΕΣΥ παραπαίει, όπως επιβεβαιώνει η χθεσινή έκθεση-κόλαφος της Eurostat…

Η σιωπή της πολιτικής τάξης είναι εύγλωττη. Ο ΣΥΡΙΖΑ (που για την τιμή των όπλων έβγαλε αργά χθες μια βιαστική ανακοίνωση) τι να θυμηθεί; Μια «αποδέσμευση» που δεν άλλαξε τη ζωή των πολιτών, αφού οι ρίζες των προβλημάτων έμειναν ανέγγιχτες, αν δεν βάθυναν κιόλας;

Και η Ν.Δ., ως «μεταμνημονιακός» διάδοχος, χρεώνεται την ολισθηρότητα της τελευταίας εξαετίας. Για τους απολογητές της κανονικότητας, αυτή η επέτειος ξύνει πληγές που τους βολεύει να μένουν θαμμένες…

Η «έξοδος από τα Μνημόνια» είναι πλέον μια άβολη ανάμνηση, σαν εκείνες τις ημερομηνίες που κανείς δεν θέλει να γράψει στο ημερολόγιο, γιατί φέρνουν ερωτήματα αντί για απαντήσεις. Και το χειρότερο: είναι υπενθύμιση του πόσο μακριά βρίσκεται η πραγματική ανάκαμψη, όχι το success story-βιτρίνα του κ. Μητσοτάκη…

Η Ιθάκη δεν ήρθε ποτέ – ή, αν ήρθε, ήταν άδεια. Και το ταξίδι, που τόσο πανηγυρικά αναγγέλθηκε ότι τελείωσε, τελικά ήταν μόνο το πρώτο μισό.

Οι πολίτες δεν περιμένουν πια διαγγέλματα ή μεγαλόστομες εξαγγελίες, αλλά να μειωθεί το ρεύμα, να βρουν ραντεβού με γιατρό, να πληρώσουν το ενοίκιο χωρίς να τους κόψει τα φτερά.

Γι’ αυτό και κανείς δεν βγήκε στους δρόμους να πανηγυρίσει για την επέτειο. Ούτε το 2018 ούτε καμιά χρονιά από τότε. Η επέτειος θάφτηκε σιωπηλά, γιατί δεν υπάρχει πολιτικό κεφάλαιο να κερδηθεί από μια «έξοδο» που δεν οδήγησε πουθενά.

Και, κάπως έτσι, το «τέλος» της «οδύσσειας» αποδείχτηκε απλώς μια στάση σε ένα εφιαλτικό και επώδυνο ταξίδι που συνεχίζεται. Χωρίς Ιθάκη. Χωρίς Πηνελόπη. Και χωρίς κανέναν να θέλει να θυμηθεί πού και πότε ξεκίνησε το μπάρκο…

ΠΗΓΗ

Οίμος-Αθήνα: ΜΑΣ ΕΡΡΙΞΑΝ ΣΤΑ ΜΠΟΥΝΤΡΟΥΜΙΑ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ ΜΕ ΨΕΥΤΙΚΟ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΣΧΕΔΙΑΖΟΥΝ ΔΕΥΤΕΡΟ ΓΥΡΟ...

ΕΦΟΣΟΝ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΜΕΡΚΕΛ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΧΕΖΟΥΜΕ;

Η ΝΕΑ ΕΞΟΔΟΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ, ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ, ΤΣΙΠΡΑΣ ΟΙ ΝΕΟΙ ΕΦΙΑΛΤΕΣ. Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΕΡΑΣΕ ΣΤΑ ΒΡΩΜΙΚΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΣΟΡΟΣ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΛΙΣΤΟΥ ΓΟΥΕΑΡ  ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΥ.

Η ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ ΗΤΑΝ Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΤΩΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΩΝ. ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΟΙ ΒΑ(Ρ)ΥΑΡΟΙ ΕΚΛΕΙΣΑΝ ΤΑ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΕΒΑΛΑΝ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΛΑΜΑ, ΤΟΝ ΖΗΖΙΟΥΛΑ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΑΡΑ, ΤΟΝ ΛΟΥΔΟΒΙΚΟ, ΤΟΝ ΣΤΑΜΟΥΛΗ... ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΟΞΑΖΟΥΝ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΜΑΡΚΟ ΤΟΝ ΕΥΓΕΝΙΚΟ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ. O ΟΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ ΞΕΚΑΘΑΡΟΣ. ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ. ΟΧΙ ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ ΚΑΙ ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ.

Ο Αλ. Παπαχελάς μιλά για όσα είπε η Άνγκελα Μέρκελ στη συνέντευξη που του παραχώρησε

Ο Αλ. Παπαχελάς μιλά για όσα είπε η Άνγκελα Μέρκελ στη συνέντευξη που του παραχώρησε

Α. Μέρκελ: Εγώ δεν ήθελα το grexit,το ήθελε ο Σόιμπλε

Α. Μέρκελ: Εγώ δεν ήθελα το grexit,το ήθελε ο Σόιμπλε

Μια απίστευτη Ευρώπη

από τον Alessandro Volpi - 20/06/2025

Πηγή: Αλεσάντρο Βόλπι

Μια απίστευτη Ευρώπη. Οι υπουργοί Εξωτερικών της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Αγγλίας, μαζί με τον Ύπατο Εκπρόσωπο για την Εξωτερική Πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συναντώνται με τον Ιρανό υπουργό Εξωτερικών στη Γενεύη για να αποφύγουν μια κλιμάκωση του πολέμου. Αν δεν βρισκόμασταν σε μια τραγική κατάσταση, θα ήταν γελοίο. Αλλά πώς; Ο καγκελάριος Μερτς επαίνεσε το Ισραήλ για τη «βρώμικη δουλειά» που έκανε εναντίον του Ιράν, ο πρωθυπουργός Στάρμερ υποστήριξε με πεποίθηση τις σκληρές απειλές του Τραμπ εναντίον της κυβέρνησης των αγιατολάχ, ενώ η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει δείξει αλληλεγγύη με τη δράση του στρατού του Νετανιάχου και τώρα οι υπουργοί Εξωτερικών αυτών των χωρών προσπαθούν να πείσουν το Ιράν να μην υπερβάλλει στον τόνο; Ίσως οι σοφοί Ευρωπαίοι έχουν συνειδητοποιήσει ότι ένας πιθανός αποκλεισμός του Στενού του Ορμούζ θα προκαλούσε μια κρίση τόσο βαθιά που θα κατέκλυζε πρώτα και κύρια τις ενεργοβόρες οικονομίες της Γηραιάς Ηπείρου; Ίσως έχουν πλέον καταλάβει ότι το Ιράν, ακόμη και χωρίς να μπλοκάρει το Ορμούζ, μπορεί να αντισταθεί και να παρατείνει τη σύγκρουση, ίσως με την υποστήριξη της Κίνας και της Ρωσίας, προκαλώντας περαιτέρω ευρωπαϊκή απομόνωση και, πάνω απ' όλα, αύξηση του λογαριασμού τόκων που πρέπει να καταβληθεί για το χρέος μεμονωμένων χωρών λόγω της αναζωπύρωσης του πληθωρισμού; Ίσως οι σοφοί Ευρωπαίοι έχουν καταλάβει ότι ο φίλος τους Τραμπ, στον οποίο οι ευρωπαϊκές εταιρείες συνεχίζουν να πληρώνουν δασμούς 20-25% στον χάλυβα, το αλουμίνιο και την αυτοκινητοβιομηχανία και έναν πρόσθετο δασμό 10%, θα μπορούσε να παρέμβει για να επιβεβαιώσει την ισχύ του δολαρίου σε αυτή την προφανώς δύσκολη κατάσταση, καθώς τα πετροδολάρια έχουν οριστικά εξαφανιστεί και οι πετροδολάριες του Κόλπου κρατούν απόσταση από τις χρηματοπιστωτικές αγορές των ΗΠΑ; Ίσως οι σοφοί Ευρωπαίοι έχουν καταλάβει ότι μια παρέμβαση των ΗΠΑ και ο προαναφερθείς αποκλεισμός του Ορμούζ θα ήταν το τέλος κάθε πιθανότητας επιβίωσης του ευρώ; Αντιμέτωποι με όλα αυτά, μήπως οι σοφοί Ευρωπαίοι συναντούν τώρα τον Υπουργό Εξωτερικών μιας χώρας που χαρακτηρίζεται ως διαβολική; Αλλά το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο. Πώς καταλήξαμε έτσι;

Un'Europa incredibile

Τά σχόλια στόν Μύθο της Ψυχής και του Έρωτα (4)

Συνέχεια από: Κυριακή 16 Φεβρουαρίου 2025

 E R I C H   N E U M A Ν N

Η ΨΥΧΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΟΥ ΘΗΛΥΚΟΥ

Η Ψυχή τρυπιέται με ένα από τα βέλη του Έρωτα και ματώνει. «Έτσι εντελώς άθελά της, αλλά με δική της ενέργεια, η Ψυχή ερωτεύθηκε τον Έρωτα». Η αρχή της αγάπης της ήταν ένας γάμος θανάτου σαν θάνατος, βιασμός και αρπαγή· αυτό που βιώνει τώρα η ψυχή μπορεί να λεχθή ότι είναι μια δεύτερη «απάνθηση», η αληθινή, ενεργητική, εκούσια απάνθηση, που την ολοκληρώνει μέσα της. Δεν είναι πια ένα θύμα, αλλά μια γυναίκα που αγαπά ενεργητικά. Είναι ερωτευμένη, μαγεμένη από τον Έρωτα που την έχει καταλάβει σαν μια δύναμη από το εσωτερικό, όχι πια σαν ένας άνδρας από τα έξω. Γιατί σαν ένας εξωτερικός άνδρας κοιμάται, και δεν ξέρει τίποτε από αυτά που κάνει η Ψυχή και από αυτά που συμβαίνουν μέσα της. Και εδώ η διήγηση αρχίζει να δείχνει μια ψυχολογική οξυδέρκεια χωρίς προηγούμενο.

Η πράξη αγάπης της Ψυχής, με την οποία παραδίνεται εθελοντικά στην αγάπη, στον Έρωτα, είναι αμέσως μια θυσία και ένα χάσιμο. Δεν αποκηρύσσει το μητριαρχικό επίπεδο της θηλυκότητάς της· ο παράδοξος πυρήνας της κατάστασης είναι ότι μέσα και μέσω της πράξης της αγάπης της εξυψώνει το μητριαρχικό επίπεδο στην αυθεντική του ύπαρξη, και το ανεβάζει στο Αμαζόνειο στάδιο.

Η Ψυχή που γνωρίζει, που βλέπει τον Έρωτα στη λάμψη του φωτός και έχει σπάσει το ταμπού τής αορατότητάς του, δεν είναι πια απλοϊκή και παιδιάστικη στην στάση της προς το αρσενικό· δεν αιχμαλωτίζει πια απλά ούτε αιχμαλωτίζεται, αλλά έχει τόσο ολοκληρωτικά αλλάξει στην νέα γυναικεία της φύση, ώστε χάνει, και πραγματικά πρέπει να χάση τον εραστή της· σε αυτήν την κατάσταση αγάπης, στην οποία η γυναίκα αποκτά συνείδηση μέσω της συνάντησης, η γνώση και ο πόνος και η θυσία είναι ταυτόσημα. Με την αγάπη της Ψυχής που ξεπήδησε μόλις «είδε τον Έρωτα», έρχεται στο φως μέσα της ένας Έρωτας που δεν ταυτίζεται με τον κοιμισμένο Έρωτα έξω από αυτήν. Αυτός ο εσωτερικός Έρωτας που είναι η εικόνα της αγάπης της, είναι στην πραγματικότητα μια υψηλότερη και αόρατη μορφή του Έρωτα που βρίσκεται ξαπλωμένος μπροστά της. Είναι ο ενήλικος Έρωτας που αντιστοιχεί στην συνειδητή ψυχή, την Ψυχή που δεν είναι πια παιδί. Αυτός ο μεγαλύτερος, αόρατος Έρωτας μέσα στην Ψυχή πρέπει αναγκαστικά να έρθη σε σύγκρουση με την μικρή, ορατή του ενσάρκωση που αποκαλύπτεται από το φως του λυχναριού της και καίγεται από την σταγόνα του λαδιού. Ο Έρωτας που ήταν κρυμμένος στο σκοτάδι μπορούσε πάντα να είναι μια ενσάρκωση κάθε εικόνας του Έρωτα που ζούσε μέσα στην Ψυχή, αλλά ο Έρωτας που έχει γίνει ορατός είναι η πραγματικότητα τής θεϊκής μορφής του αγοριού που είναι ο γυιός τής Αφροδίτης. (Σημ. Αλλά για την Ψυχή είναι ουσιαστικό να ενοποιήση την δυαδική δομή του Έρωτα, η οποία φαίνεται επίσης στις αντιτιθέμενες μορφές του Έρωτα και του Αντέρωτα, και να μεταμορφώση τον κατώτερο στον ανώτερο Έρωτα. Εδώ είναι ενδιαφέρον να σημειώσουμε ότι ο διπλός Έρως της Αφροδίτης και ο Έρως της Ψυχής, «τ η ς Α φ ρ ο δ ί τ η ς κ α ι τ η ς Ψ υ χ ή ς Έ ρ ω τ α», (ΣτΜ. ελληνικά στο κείμενο), ήδη αναφέρεται στον αιγυπτιακό μαγικό πάπυρο. (Βλέπε: Reitzenstein: Ο μύθος του Έρωτα και της Ψυχής στον Απουλήιο, σ. 80).

Και δεν πρέπει να ξεχνάμε, πως ο ίδιος ο Έρωτας δεν ήθελε μια τέτοια ψυχή! Την απειλούσε, την ικέτευε θερμά να παραμείνη στο παραδεισιακό σκοτάδι, την προειδοποιούσε ότι θα τον έχανε για πάντα με την πράξη της. Η ασυνείδητη τάση προς την συνειδητότητα (εδώ προς την συνειδητότητα στην ερωτική σχέση) ήταν ισχυρότερη στην Ψυχή από ο,τιδήποτε άλλο, ακόμη και από την αγάπη της για τον Έρωτα ή τουλάχιστον έτσι θα έλεγε ο αρσενικός Έρωτας. Αλλά αυτό θα ήταν λανθασμένο, γιατί αν η Ψυχή του παραδεισιακού σταδίου ήταν υπόδουλη στον Έρωτα και είχε υποκύψει σ’ αυτόν στο σκοτάδι, δεν θα τον είχε αγαπήσει, Κάτι μέσα της, που μπορεί να ορισθή αρνητικά σαν μητριαρχική επιθετικότητα, ή θετικά σαν μια τάση προς την συνειδητότητα, και μια εκπλήρωση ακριβώς της θηλυκής της φύσης, την ωθούσε επιτακτικά να αναδυθή από το σκοτάδι. Ακριβώς στο φως της γνώσης της, της γνώσης του Έρωτα, αρχίζει να αγαπάη.

Η απώλεια του εραστή της αυτήν ακριβώς την στιγμή είναι ανάμεσα στις βαθύτερες αλήθειες αυτού του μύθου· αυτή είναι η τραγική στιγμή, στην οποία κάθε θηλυκή ψυχή μπαίνει στο ίδιο το πεπρωμένο της. Ο Έρωτας πληγώνεται από την πράξη της Ψυχής. Η σταγόνα το λάδι που τον καίει, τον ξυπνάει και τον διώχνει, είναι από κάθε άποψη μια πηγή πόνου. Γι’ αυτόν, τον αρσενικό θεό, η Ψυχή ήταν αρκετά επιθυμητή όταν βρισκόταν στο σκοτάδι και την κατείχε στο σκοτάδι, όταν ήταν η απλή συντροφιά στις νύχτες του, απομονωμένη από τον κόσμο. Ζώντας μόνο γι’ αυτόν, χωρίς μερίδιο στην ημερήσια ύπαρξή του, στην πραγματικότητά του και την θεϊκότητά του. Η δουλεία της γινόταν ακόμη βαθύτερη με την επιμονή του στην θεϊκή του ανωνυμία: «καταβροχθιζόταν» έτσι ακόμη περισσότερο απ’ αυτόν. Αυτό το μικρό κορίτσι, αυτή η «απλή και ευγενική ψυχή» (μια αρσενική παρεξήγηση για το αν ποτέ υπήρξε ένα τέτοιο κορίτσι !), τον πλησιάζει κοιμισμένο, με ένα μαχαίρι και ένα λυχνάρι για να τον σκοτώση. Αναπόφευκτα, η προθυμία της να τον χάση θα πρέπη να καίη και να πληγώνη τον αρσενικό Έρωτα πολύ οδυνηρά.

Η Ψυχή βγαίνει από το σκοτάδι και μπαίνει στο πεπρωμένο της σαν ερωτευμένη γυναίκα, γιατί είναι η Ψυχή, δηλαδή η ουσία της είναι ψυχική, και μια ύπαρξη σε παραδεισιακό στάδιο δεν μπορεί να την ικανοποιήση. (Σημ. Αυτή είναι μια επανάληψη σε διαφορετικό επίπεδο της μητριαρχικής πράξης της Αμαζόνας, που θυσιάζει την γυναικεία της φύση, τα στήθη της, όχι μόνο για να μπορέση να πολεμήση σαν άνδρας στην μάχη της με το αρσενικό για ανεξαρτησία, αλλά επίσης για να ενισχύση την Μεγάλη Θεά της μητριαρχίας. Η Εφέσια Άρτεμη φοράει έναν μανδύα από μαστούς, που είναι τα σύμβολα των μαστών που θυσιάστηκαν σε αυτήν από τις Αμαζόνες, αν όχι αυτοί οι ίδιοι οι μαστοί. Βλέπε: Picard: «Η Έφεσος της Ανατολής» …1938.) Μόνο τότε που η ψυχή βιώνει τον Έρωτα σαν κάτι περισσότερο απ’ αυτόν που παγιδεύει στο σκοτάδι, μόνο τότε που τον βλέπει (α υ τ ό ς στο κάτω-κάτω πάντα την έβλεπε), τον συναντάει πραγματικά. Και αυτήν ακριβώς την στιγμή του χαμού και της αποξένωσης, τον αγαπάει, και συνειδητά αναγνωρίζει τον Έρωτα.

Με αυτό εκτελεί την μητριαρχική θυσία του εραστή σε ένα ανώτερο επίπεδο, και με την πλήρη δικαίωση του ανθρώπινου αιτήματός της για συνειδητότητα. Ελευθερώνοντας τον εαυτό της απ’ αυτόν με το μαχαίρι και το φως, που το κρατάει στην θέση του δαυλού της Εκάτης και των άλλων μητριαρχικών θεοτήτων, και ξεπερνώντας τον έτσι καθώς και την δουλεία της σ’ αυτόν, στερεί τον Έρωτα από την θεϊκή του δύναμη επάνω της. Η Ψυχή και ο Έρωτας βρίσκονται τώρα ο ένας απέναντι στον άλλον σαν ίσοι. Αλλά η αντιμετώπιση υπονοεί χωρισμό. Η ουροβορική αρχέγονη ενότητα (Σημ. Ουροβόρος είναι το κυκλικό φίδι που δαγκώνει την ουρά του, σύμβολο του ενός και των πάντων) του εναγκαλισμού στο σκοτάδι έχει υπερβαθή, και με την ηρωϊκή πράξη της Ψυχής, ο πόνος, η ενοχή και η μοναξιά έχουν έρθει στον κόσμο. Γιατί η πράξη της Ψυχής είναι ανάλογη με την πράξη του ήρωα που διαχώρισε τους κοσμικούς γονείς για να φέρη το φως της συνειδητότητας· σε αυτήν την περίπτωση, η Ψυχή και ο Έρωτας, κατά την διάρκεια της παραμονής τους στον σκοτεινό παράδεισο, είναι οι αρχικοί γονείς.

Αλλά η πράξη της Ψυχής μόνο επιφανειακά είναι μια «αρσενική» πράξη που μοιάζει με αυτήν του ήρωα. Γιατί υπάρχει ένας βασικά και θεμελιακά διαφορετικός παράγοντας: αν και η πράξη της ψυχής αντιστοιχεί στην αναγκαία ανάπτυξη συνειδητότητας, δεν είναι μια φονική πράξη, αντίθετα είναι ακριβώς η πράξη που κάνει να γεννηθή ο έρωτας της Ψυχής. Και ενώ το αρσενικό μετά την πράξη του της ηρωϊκής σφαγής ξεκινάει να κατακτήση τον κόσμο, ενώ ο ι ε ρ ό ς γ ά μ ο ς του με την μορφή της anima που έχει κερδίσει συνιστά μόνο ένα μέρος της νίκης του (Σημ. Βλέπε στο έργο μου: Καταγωγή και ιστορία του ανθρώπινου συνειδητού, σελ. 195 κ. ε.), η επακόλουθη ανάπτυξη της Ψυχής δεν είναι τίποτε άλλο από μια προσπάθεια να ξεπεράση, μέσα από τα βάσανα και την πάλη, τον χωρισμό που έφερε η πράξη της. Σε ένα καινούργιο επίπεδο, δηλαδή με αγάπη και πλήρη συνειδητότητα, προσπαθεί να ξαναενωθή με αυτόν που χωρίσθηκε από αυτήν, και να ξανακάνη ολόκληρο μέσα από μια νέα ένωση αυτό που η ανάγκη την είχε υποχρεώσει να θυσιάση. Ετσι, η πράξη της Ψυχής είναι η αρχή μιας ανάπτυξης που αγκαλιάζει όχι μόνο την Ψυχή, αλλά επηρεάζει επίσης και τον Έρωτα.

Ο Έρωτας, όπως αφηγείται ο ίδιος, πληγώθηκε από την αρχή με το βέλος του, δηλαδή αγάπησε την Ψυχή από το ξεκίνημα της ιστορίας, ενώ η Ψυχή που πληγώνεται εκτελώντας την πράξη της, ερωτεύεται τον Έρωτα μόλις αυτήν την στιγμή. Αλλά αυτό που ο Έρωτας ονομάζει «αγάπη του» και ο τρόπος με τον οποίο θέλει να αγαπά συγκρούονται με την Ψυχή και την πράξη της. Με την θαρραλέα της προθυμία να ξεκινήσει για την ανεξάρτητη ανάπτυξή της, να τον θυσιάση για να τον γνωρίση, η Ψυχή οδηγεί τον Έρωτα και τον εαυτό της έξω από τον παράδεισο της ουροβορικής ασυνειδητότητας. Μέσω της πράξης τής Ψυχής ο Έρωτας για πρώτη φορά υποφέρει τις συνέπειες του βέλους της αγάπης που (εκείνη) έστρεψε εναντίον του.(Σημ. Δεν χρειάζεται να μας απασχολήση το ότι αυτό είναι μια λογική μορφή εξέλιξης για την μυθική μορφή του Έρωτα, που ήταν αρχικά κάτι λιγότερο και κάτι περισσότερο από έναν πραγματικό θεό).

Εδώ θα έπρεπε να λεχθή κάτι για τον συμβολισμό του ζεματιστού λαδιού που καίει τον Έρωτα. «Αχ, θρασύ, παράτολμο λυχνάρι», λέει η ιστορία μας, «εσύ έκαψες τον κύριο της φωτιάς!» Ο φορέας του πόνου δεν είναι ένα αιχμηρό όπλο, σαν το βέλος, αλλά η ουσία που τρέφει το λυχνάρι, που είναι η αρχή του φωτός και της γνώσης. Το λάδι σαν ουσία του φυτικού κόσμου, μια ουσία της γης, που γι’ αυτό χρησιμοποιείται για να χρίση τον κύριο της γης, τον βασιλιά, είναι ένα πλατειά διαδεδομένο σύμβολο. Σε αυτήν την περίπτωση έχει την σημασία της βάσης του φωτός, και για να δώση φως πρέπει να ανάψη και να καή. Με όμοιο τρόπο στην ψυχική ζωή, η ζέστη, η φωτιά του πάθους, η φλόγα και η θέρμη του συναισθήματος είναι που δίνουν την βάση του φωτισμού, δηλαδή μιας φωτισμένη συνειδητότητας, που προέρχεται από την καύση της θεμελιακής ουσίας και την εξυψώνει.

Μέσω της πράξης της η Ψυχή αποκτά συνείδηση του Έρωτα και της αγάπης της, αλλά ο Έρωτας απλώς πληγώνεται και δεν φωτίζεται καθόλου από την πράξη αγάπης και χωρισμού της Ψυχής. Σε αυτόν μόνο ένα μέρος της αναγκαίας διαδικασίας εκπληρώνεται, η βασική ουσία ανάβει, και αυτός καίγεται απ’ αυτήν. Νοιώθει έντονο πόνο, και μέσω της πράξης της Ψυχής μεταφέρεται από την μέθη της μακάριας ένωσης στην οδύνη της δοκιμασίας. Αλλά η μεταμόρφωση είναι αθέλητη, και την βιώνει παθητικά.

Όταν οι θεοί αγαπούν θνητούς δοκιμάζουν μόνο πόθο και ευχαρίστηση. Ο πόνος είχε πάντα αφεθεί για το θνητό μέρος, τον άνθρωπο, που συνήθως καταστρεφόταν από την συνάντηση, ενώ ο θεϊκός σύντροφος προχωρούσε χαμογελαστός σε νέες περιπέτειες. Εξίσου καταστροφικές για τον ανθρώπινο γένος. Αλλά εδώ συμβαίνει κάτι διαφορετικό: η Ψυχή, με την ατομικότητά της σαν σύμβολο θνητής γυναικείας ψυχής, παίρνει ένα ενεργό μέρος .

Ο Έρωτας, όπως είδαμε στην αρχή, ήταν ένα αγόρι, ένας νεαρός, ο γιος-εραστής της μεγάλης του μητέρας. Παρέβη την διαταγή της Αφροδίτης και αγάπησε την Ψυχή αντί να την κάνη δυστυχισμένη – αλλά παρέβη στ’ αλήθεια την εντολή της, δεν την έκανε δυστυχισμένη τελικά, δεν την ανάγκασε να παντρευτή ένα τέρας, «τον πιο αχρείο από τους ανθρώπους»; Πάντως δεν έχει απελευθερωθεί από την Μητέρα-θεά, αλλά απλώς την έχει εξαπατήσει πίσω από την πλάτη της..Γιατί το σχέδιό του ήταν όλα να γίνουν στο σκοτάδι με μυστικότητα, κρυφά από τα μάτια της θεάς. Η «περιπέτειά» του με την Ψυχή σχεδιάστηκε σαν μια από τις πολλές «παρεκκλίσεις» των αρχαίων θεών, μακριά από το φως της κοινής γνώμης, που αντιπροσωπεύεται χαρακτηριστικά από τις γυναικείες θεότητες.

Αυτή η κατάσταση, με όλα τα πλεονεκτήματά της για τον Έρωτα, διαταράσσεται από την Ψυχή. Η Ψυχή διαλύει την p a r t i c i p a t i o n m y s t i q u e (μυστική συμμετοχή) με τον σύντροφό της, και ρίχνει τον εαυτό της και αυτόν στο πεπρωμένο του χωρισμού, που σημαίνει τη συνειδητοποίηση. Η αγάπη σαν μια έκφραση θηλυκής ολότητας δεν είναι δυνατή στο σκοτάδι, σαν μια απλά ασυνείδητη διαδικασία· μια πραγματική συνάντηση με τον άλλον απαιτεί συνειδητότητα, και γι’ αυτό και την πλευρά του πόνου και του χωρισμού.

Η πράξη της Ψυχής οδηγεί, λοιπόν, σε όλον τον πόνο της εξατομίκευσης, στην οποία μια προσωπικότητα βιώνει τον εαυτό της σε σχέση με έναν σύντροφο σαν κάτι άλλο, δηλαδή όχι μόνο σαν σύνδεση με τον σύντροφο.. Η Ψυχή πληγώνει τον εαυτό της και τον Έρωτα, και μέσω των συγγενικών πληγών τους ο αρχικός, ασυνείδητος δεσμός τους διαλύεται. Αλλά αυτό ακριβώς το διπλό πλήγωμα γεννάει για πρώτη φορά τον έρωτα, ο οποίος αγωνίζεται να ξαναενώση αυτά που χωρίσθηκαν. Αυτό το πλήγωμα δημιουργεί την δυνατότητα μιας συνάντησης, που είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για την αγάπη μεταξύ δύο ατόμων. Στο «Συμπόσιο» του Πλάτωνα, η διαίρεση του Ενός και η επιθυμία για επανένωση αυτών που έχουν διαχωρισθή παριστάνεται σαν η μυστική αρχή του έρωτα· εδώ επαναλαμβάνεται η ίδια ιδέα στο επίπεδο του ατόμου.

Ο Bachofen γράφει: «Η δύναμη που οδηγεί ξανά στην ένωση αυτά που έχουν αποκοπή μεταξύ τους είναι ο αυτογέννητος θεός, που οι Ορφικές διδασκαλίες τον ονομάζουν Μήτι, Φάνη, Ερικοπαίο, Πρωτόγονο, Ηρακλή, Θρόνο και Έρωτα, οι Λέσβιοι Ενορίδη, οι Αιγύπτιοι Όσιρι (Bachofen: « Έρευνα πάνω στην συμβολική των επιταφίων επιγραφών στην αρχαιότητα, σ. 93 κ.ε.). Εκεί το θηλυκό είναι πάντα το αυγό και ο υποδοχέας, ενώ το αρσενικό είναι αυτό που γεννιέται, και αυτό που διαχωρίζει την αρχέγονη ενότητα· στην περίπτωσή μας ισχύει όμως το ακριβώς αντίθετο. Ο Έρως, ό Έρως της Αφροδίτης κρατάει την Ψυχή αιχμάλωτη, φυλακισμένη στο σκοτεινό αυγό, και η Ψυχή με μαχαίρι και με φως, διαχωρίζει αυτήν την τέλεια αρχική ύπαρξη· με τις πράξεις και τα βάσανά της αποκαθιστά την αρχέγονη ενότητα σε ένα ουράνιο επίπεδο.

Η πράξη της Ψυχής δίνει τέλος στην μυθική περίοδο στον αρχετυπικό κόσμο, την περίοδο στην οποία η σχέση ανάμεσα στα δύο φύλα εξαρτιόταν αποκλειστικά από την δύναμη των θεών, που κρατούσαν τους ανθρώπους κάτω από την εξουσία τους. Τώρα αρχίζει η εποχή της ανθρώπινης αγάπης, στην οποία η ανθρώπινη ψυχή συνειδητά παίρνει την μοιραία απόφαση για τον εαυτό της. Και αυτό μας γυρίζει πίσω στην αρχή του μύθου μας, δηλαδή στην σύγκρουση ανάμεσα στην Ψυχή, την «νέα Αφροδίτη», και την Αφροδίτη σαν την Μεγάλη Μητέρα.

Η αντιζηλία ξεκίνησε όταν οι άνθρωποι, βλέποντας την ομορφιά της Ψυχής, παραμέλησαν την λατρεία και τους ναούς της Αφροδίτης, Αυτή η απλή ενατένιση της ομορφιάς είναι καθ’ εαυτή αντίθετη με την αρχή που αντιπροσωπεύεται από την Αφροδίτη. Και η Αφροδίτη, επίσης, είναι όμορφη και αντιπροσωπεύει την ομορφιά, αλλά η ομορφιά της είναι μόνο ένα μέσο για κάποιον σκοπό. Ο σκοπός φαίνεται να είναι η επιθυμία και η σεξουαλική απόλαυση, στην πραγματικότητα είναι η γονιμότητα. Η Αφροδίτη είναι η Μεγάλη Μητέρα, «η αρχική πηγή των πέντε στοιχείων». Όταν, όπως η βαβυλώνια Ιστάρ και η ελληνική Δήμητρα, κρύβεται θυμωμένη, ο κόσμος γίνεται στείρος. «Από τότε που η Δέσποινα Ιστάρ κατέβηκε στον Άδη, ο ταύρος δεν βατεύει πια την αγελάδα, ο αρσενικός γάιδαρος δεν σκύβει πια πάνω από τον θηλυκό, και ο άνδρας δεν σκύβει πια πάνω από την γυναίκα στον δρόμο = ο άνδρας κοιμάται στην θέση του, και η γυναίκα κοιμάται μόνη». («Το ταξίδι στον Κάτω Κόσμο της Ιστάρ», στο βιβλίο του Ungnad: «Η θρησκεία των Βαβυλωνίων και των Ασσυρίων»).

Όταν ο Kerényi λέει: «Η Αφροδίτη δεν είναι θεά της γονιμότητας περισσότερο από την Δήμητρα ή την Ήρα» (Kerényi: « Η κόρη του ήλιου», σελ. 165), εισάγει αρνητικά τον όρο «θεά της γονιμότητας» για να τον απορρίψη. Αλλά και οι τρεις, σαν «αρχική πηγή όλων των στοιχείων», είναι μορφές της Μεγάλης Μητέρας, της μητριαρχικής δημιουργού της ζωής και της γονιμότητας των ζωντανών πλασμάτων. Και είναι αυτή η όψη, και αυτή μόνη, που έδινε στη Μεγάλη Μητέρα το αρχέγονο κύρος της, την βασιλική της αξία, μέσω της οποίας έντυνε τον βασιλιά με την δύναμή του. Επομένως, αν και η Αφροδίτη σαν θεά αντιπροσωπεύει μιαν αιώνια σφαίρα της ύπαρξης, είναι μόνο μια πλευρά του αρχέτυπου της Μεγάλης Μητέρας. Η ομορφιά, η γοητεία και η δωρεά της απόλαυσης είναι όπλα σε ένα ουράνιο παιχνίδι όπως το χρώμα του λουλουδιού, το οποίο, φθάνοντας πέρα από την ομορφιά και την γοητεία του ,εξυπηρετεί τον αρχέγονο-μητριαρχικό σκοπό του είδους του.

Αλλά η συμμαχία που αντιπροσωπεύεται από την Αφροδίτη και τον Έρωτα αγκαλιάζει επίσης την ομορφιά και την γοητεία των ανθρώπινων σχέσεων, όπως φαίνεται από τα λόγια του θαλασσινού πουλιού, που λέει ότι ο κόσμος έχει αρρωστήσει επειδή ο Έρωτας έχει κατεβεί σε ένα βουνό «για να γλεντήση με μια πόρνη», και ότι η Αφροδίτη η ίδια άφησε τα θεϊκά της έργα και έχει φύγει για θαλασσινές διακοπές. «Και έτσι δεν υπάρχει απόλαυση, ούτε χαρά, ούτε ευχαρίστηση πουθενά, αλλά όλα τα πράγματα κείτονται άξεστα, αφρόντιστα και παραμελημένα· ο γάμος και η αληθινή φιλία και η αγάπη των γονιών για τα παιδιά τους έχουν εξαφανισθή από την γη· υπάρχει μια απέραντη αταξία, ένα άσπονδο μίσος και μια πρωτοφανής περιφρόνηση όλων των δεσμών της αγάπης».

Όταν η Αφροδίτη ξεσπάει αγανακτισμένη για την αγάπη του Έρωτα, η Ήρα και η Δήμητρα μιλάνε ακόμη πιο καθαρά: «ποιος ανάμεσα στους θεούς και τους ανθρώπους θα σου επιτρέψη να σπέρνης πάθη μέσα στους λαούς της γης, ενώ απαγορεύεις στον ίδιο σου τον γυιο τις χαρές της αγάπης, και τον εμποδίζεις από την απόλαυση της γυναικείας φύσης, μιαν απόλαυση που είναι ανοιχτή σε όλο τον κόσμο;» Η σπορά των «παθών» και η βασιλεία πάνω στην «γυναικεία φύση» είναι Αφροδίσια χαρακτηριστικά της Μεγάλης Μητέρας, και ο υψηλός βαθμός στον οποίο η «παλιά» Αφροδίτη ακόμη αντιπροσωπεύει αυτήν την πλευρά γίνεται φανερός από την σύγκρουσή της με την Ψυχή.

Η οργή της Αφροδίτης ξεσπάει όταν στο βασίλειο των ανθρώπων, που από τη φύση του έπρεπε να την υπηρετούν, να τιμούν τη δύναμη της και να κάνουν το θέλημά της, όταν σε αυτό το βασίλειο της «γήινης λάσπης» κάτι παράλογο συμβαίνει, όταν η «νέα Αφροδίτη» λατρεύεται με καθαρή ενατένιση. Η Ελένη ήταν ακόμη πραγματική υπηρέτρια της Αφροδίτης, γιατί ξεσήκωνε την επιθυμία και προκαλούσε τον πόλεμο, την μοιραία κίνηση του ανθρώπινου ηρωϊσμού που η Αφροδίτη αγαπούσε στον Άρη.. Γιατί η φαλλική δύναμη του Άρη συνδέεται με την λαγνεία του αίματος, που πάντα έχει στενή σχέση με την σεξουαλική επιθυμία. Η Ελένη, σαν την Αφροδίτη, δεν σταματούσε ποτέ να ανανεώνη το καταστροφικό μείγμα της έκστασης, της μαγείας και της καταστροφής, που δημιουργούν την γοητεία της Μεγάλης Μητέρας, η οποία είναι επίσης μια μητέρα της μοίρας και του θανάτου. Αλλά τί είναι η Ψυχή, αυτή η «νέα Αφροδίτη», που είναι όμορφη, αλλά όχι επιθυμητή από τους ανθρώπους, αλλά που εντούτοις, αν και είναι άνθρωπος, λατρεύεται με ενατένιση σαν μια θεά και, το χειρότερο απ’ όλα, την επιθυμεί ο θεϊκός Έρωτας;

Η ψυχή μπαίνει στη σφαίρα των θεών και δημιουργεί έναν καινούργιο κόσμο. Με την πράξη της, το θηλυκό σαν μια ανθρώπινη ψυχική δύναμη έρχεται σε σύγκρουση με την Μεγάλη Μητέρα και την φοβερή της πλευρά, στην οποία η μητριαρχική ύπαρξη του θηλυκού ήταν υποδουλωμένη. Και η Ψυχή δεν στρέφεται μόνο ενάντια στην Μεγάλη Μητέρα, ενάντια στην Αφροδίτη, την παντοδύναμη κυρίαρχο της θηλυκής ύπαρξης, αλλά και ενάντια στον αρσενικό εραστή της, τον Έρωτα. Πόσο αδύναμη είναι η θέση της ανθρώπινης Ψυχής σε αυτήν την πάλη με τους θεούς και τις δυνάμεις τους! Πόσο ανέλπιδη φαίνεται η κατάστασή της, η κατάσταση της θηλυκής-ανθρώπινης αρχής της ζωής που τολμάει να έρθη σε αντιπαράθεση με ένα θεϊκό αρχέτυπο!

Με την αυτοθυσία τής πράξης της παραιτείται από τα πάντα και μπαίνει στην μοναχικότητα μιας αγάπης, στην οποία, την ίδια στιγμή συνειδητά και ασυνείδητα, απαρνείται την έλξη της ομορφιάς της που οδηγεί στο σεξ και την γονιμότητα. Από την στιγμή που βλέπει τον Έρωτα στο φως, η Ψυχή βάζει την ερωτική αρχή της συνάντησης και της εξατομίκευσης δίπλα στην αρχή της γοητευτικής έλξης και της γονιμότητας του είδους.

Σε αυτό το πλαίσιο μπορούμε να κατανοήσουμε τις μυθολογικές «γενεαλογίες», σύμφωνα με τις οποίες η Αφροδίτη γεννιέται από την ένωση ανάμεσα στον γονιμοποιό ουρανό και την θάλασσα, ενώ η ψυχή, «η νέα Αφροδίτη», είναι το αποτέλεσμα της ένωσης του ουρανού και της γης. Γιατί η θάλασσα διατηρεί όλη την ανωνυμία που είναι χαρακτηριστική για το συλλογικό ασυνείδητο, ενώ η γη συμβολίζει την υψηλότερη, «γήινη» μορφή. Η Αφροδίτη αντιπροσωπεύει την ένωση των ανώνυμων δυνάμεων του Επάνω και του Κάτω· ενώνοντας το αρσενικό και το θηλυκό, λειτουργεί σαν μια παγκόσμια και ανώνυμη δύναμη. Με την Ψυχή, μια γήινη, ανθρώπινη υλοποίηση της ίδιας Αφροδίσιας αρχής έχει έρθει στο φως σε ένα ανώτερο επίπεδο. Αλλά γήινο και ανθρώπινο σημαίνει μοναδικό, σύμφωνα με την αρχή της ατομικότητας και – τελικά – της εξατομίκευσης. Πάνω από την υλική-ψυχική ερωτική αρχή της Αφροδίτης σαν θεάς της αμοιβαίας έλξης ανάμεσα στα αντίθετα, αναδύεται η αγαπητική σχέση της Ψυχής, η οποία με αυτήν την έλξη συνδέει την γνώση, την αύξηση της συνειδητότητας και την ψυχική ανάπτυξη. Με την Ψυχή, επομένως, εμφανίζεται μια καινούργια ερωτική αρχή, στην οποία η συνάντηση ανάμεσα στο αρσενικό και το θηλυκό φανερώνεται σαν η βάση της εξατομίκευσης. Από την άποψη της Αφροδίτης σαν φυσικής αρχής, η ένωση του θηλυκού με το αρσενικό δεν είναι ουσιαστικά διαφορετική στον άνθρωπο και στα ζώα, από τα φίδια και τους λύκους μέχρι τα περιστέρια. Αλλά από την στιγμή που η σχέση ανάμεσα στην Ψυχή και τον Έρωτα έχει υπερβή αυτό το στάδιο μέσω της πράξης της Ψυχής, αντιπροσωπεύει μια ψυχολογία συνάντησης· κάποιος που αγαπάει μοναδικά ολοκληρώνει την ύπαρξή του μέσω αυτής της αγάπης, που αγκαλιάζει τον πόνο και τον χωρισμό.

Για πρώτη φορά η ατομική αγάπη της Ψυχής ανυψώνεται σε μια μυθολογική επανάσταση ενάντια στην συλλογική αρχή της αισθησιακής μέθης που αντιπροσωπεύει η Αφροδίτη. Αν και φαίνεται παράδοξο, η φτωχή Ψυχή θα πρέπει ακόμα να κατακτήση την πραγματικότητα, να αναπτύξη τον εραστή της. Ο γυιος-αγαπημένος της Αφροδίτης πρέπει να γίνη ένας ανθρώπινος εραστής, ο Έρωτας πρέπει να σωθή από την υπερπροσωπική σφαίρα της Μεγάλης Μητέρας, και να μεταφερθή στην προσωπική σφαίρα της Ψυχής. Απομένει να δούμε αν η Ψυχή θα φανή ισχυρότερη από την Αφροδίτη, εάν θα καταφέρη να κερδίση τον Έρωτα.

Σε αυτήν την κατάσταση η Αφροδίτη ξαναγυρίζει πίσω στην μορφή της κακής μητέρας, της μητριάς και της μάγισσας των παραμυθιών. «Ποδοπατάς τις εντολές της μητέρας σου», φωνάζει στον Έρωτα, «αντί να βασανίζεις την εχθρά μου με χυδαία πάθη!». Συμπεριφέρεται σαν μια «τρομερή μητέρα», τόσο παράλογα όσο μπορούμε να δούμε να περιγράφουν τα εγχειρίδια της ψυχολογίας. Τα λόγια της ηχούν στο μοτίβο της πληγωμένης μητέρας, που φοβάται ότι η Ψυχή θα της πάρη μακριά τον γυιο της, που μέχρι τότε κρατιόταν αιχμάλωτος σε μιαν αιμομικτική σχέση, και το λέει αυτό σε όλους τους δυνατούς τόνους. «Άθλιε μητροκτόνε!» φωνάζει στον Έρωτα στην κορώνα του λόγου της, και εδώ πρέπει να θυμηθούμε ότι, όταν για πρώτη φορά ξεκίνησε για να καταστρέψη την Ψυχή, είχε ικετέψει τον γυιο της «σε όλους τους δεσμούς της αγάπης που μας ενώνουν», και «με ανοιγμένα χείλη έδωσε στον γυιο της μακριά και θερμά φιλιά». Και φυσικά τονίζει ότι αυτός ο γυιος χρωστάει τα πάντα σ’ αυτήν και μόνο σ’ αυτήν, και ορκίζεται να αποκτήση έναν άλλον γυιο. Πόσο πολύ γήινα και οικεία φαίνονται στον ψυχολόγο τα λόγια της: « Αληθινά, είμαι πολύ ευλογημένη που θα ονομαστώ γιαγιά στο άνθος της ηλικίας μου, και που ο γυιος μιας πρόστυχης υπηρέτριας θα ονομασθή εγγονός της Αφροδίτης !».

Αλλά γιατί, θα μπορούσε κάποιος να ρωτήση δικαιολογημένα, η Αφροδίτη επανέρχεται στην μορφή της Κακής Μητέρας και όχι σε αυτήν της Μεγάλης Μητέρας; Γιατί εμφανίζονται σ’ αυτήν όλα τα περσοναλιστικά χαρακτηριστικά της οικογενειακής ζωής, και όχι τα μυθολογικά χαρακτηριστικά της Μεγάλης Μητέρας, όπως θα μπορούσαμε να περιμένουμε;

Σε όλην αυτήν την ιστορία, η αρχή της «δευτερογενούς προσωποποίησης» κυριαρχεί. Με την αυξανόμενη συνειδητότητα, τα υπερπροσωπικά και αρχετυπικά φαινόμενα αποκτούν προσωπική μορφή και παίρνουν την θέση τους στο πλαίσιο μιας ατομικής ιστορίας, μιας κατάστασης τής ανθρώπινης ζωής. Η ανθρώπινη ψυχή είναι ένα ενεργητικό εγώ, που τολμάει να τα βάλη με τις υπερπροσωπικές δυνάμεις, και μάλιστα επιτυχημένα. Η συνέπεια αυτής της εξυψωμένης θέσης, της ανθρώπινης, εδώ της θηλυκής προσωπικότητας, είναι να εξασθενίση αυτό που προηγουμένως ήταν παντοδύναμο. Η ιστορία της Ψυχής τελειώνει με την θεοποίηση της ανθρώπινης Ψυχής. Με αντίστοιχο τρόπο ή θεϊκή Αφροδίτη γίνεται ανθρώπινη, και το ίδιο και ο Έρωτας, που μέσα από το πάθος προετοιμάζει τον δρόμο για την ένωση με την ανθρώπινη Ψυχή. (Σημ. βλ. το έργο μου «Καταγωγή και ιστορία του ανθρώπινου συνειδητού»)

Όταν γίνεται φανερό στην Αφροδίτη ότι το αρσενικό της γέννημα, που πάντα ήταν ο πειθήνιος σκλάβος της, έχει ξεπεράσει την λειτουργία του γιού-εραστή, οργάνου και βοηθού, και έγινε ανεξάρτητος σαν εραστής, ξεσπάει μια διαμάχη μέσα στην θηλυκή περιοχή, και μια νέα φάση αρχίζει στην ανάπτυξη του Έρωτα. Η Ψυχή, η ανθρώπινη γυναίκα, αντιπαρατίθεται στην Μεγάλη Μητέρα, που μέχρι τότε, σε συμμαχία με τον γιό της, είχαν προδιαγράψει το πεπρωμένο του ανθρώπινου έρωτα. Καθιερώνοντας μια ανεξάρτητη θηλυκή συνειδητότητα αγάπης μέσα από την ελεύθερη συνάντηση, η ψυχή απορρίπτει τον σκοτεινό, ανώνυμο έρωτα που αποτελούνταν μόνο από τη μέθη του πάθους και την γονιμότητα, τον υπερπροσωπικό έρωτα, που μέχρι τότε κυβερνούσε τα πάντα στην ζωή. Και απορρίπτοντας την Αφροδίτη, απορρίπτει επίσης έναν Έρωτα που φοβάται την εξουσία της Αφροδίτης, και στην καλύτερη περίπτωση την παρακούει στα κρυφά, ενώ δεν τολμάει να σταθή ανεξάρτητα στο πλάι της αγαπημένης του.. Απορρίπτοντας και την Αφροδίτη και τον Έρωτα, η Ψυχή, εντελώς ασυναίσθητα και ακούσια, μπαίνει σε έναν ηρωικό αγώνα του θηλυκού, που εισάγει μια νέα ανθρώπινη εποχή.

(συνεχίζεται)

ΠΕΡΙΤΕΧΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ. ΑΛΛΑ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΟΛΟ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΙΔΕΑΛΙΣΜΟΥ. ΤΗΝ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΚΑΙ ΙΣΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΔΙΑΚΡΙΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ, ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΟΣ, Η ΟΠΟΙΑ ΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΑΡΧΕΤΥΠΙΚΗ ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΣΩΜΑΤΙΚΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΣΕ ΑΝΤΟΨΙΑ ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΕ ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ Η ΟΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΔΟΜΥΧΗ ΣΤΟ ΣΩΜΑ, ΤΗΝ ΓΝΩΣΤΗ ΣΥΝΘΕΣΗ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΟΣ  

ΠΕΡΙΤΕΧΝΑ ΕΠΙΣΗΣ ΟΙ ΡΩΣΟΙ ΕΜΙΓΚΡΕΔΕΣ ΜΕΤΑΠΟΙΗΣΑΝ ΤΟ ΨΥΧΙΚΟ ΕΠΟΣ ΣΕ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΓΕΝΝΗΣΑΝ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΚΑΙ Ο ΕΡΩΣ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΑΡΑ ΠΟΥ ΚΑΤΕΚΤΗΣΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΓΥΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΣΤΟΝ ΠΟΛΥΘΕΙΣΜΟ.

Aμέθυστος